Zapraszamy do dużego, kolorowego Toys Box - Królestwa Zabawek, w którym dzieci znajdą zabawki swoich marzeń, a dorośli znów mogą stać się dziećmi. Fachowy personel z przyjemnością oprowadzi po naszym bajkowym Królestwie i doradzi w wyborze odpowiedniej zabawki.\nToysBox to sklepy dedykowane najmłodszym, w którego asortymencie można znaleźć szeroki wybór licencjonowanych zabawek: lalki, figurki akcji, klocki, plastikowe modele do sklejania, zabawki interaktywne, zestawy kreatywne, gry edukacyjne i wiele innych. Sieć Toysbox w swojej ofercie posiada najszerszy wybór klocków COBI.\nSklep podzielony jest na strefy: różową – z zabawkami dla dziewczynek, niebieską – z zabawkami dla chłopców, fioletową – z artykułami dla maluchów oraz zieloną – z grami i zabawkami edukacyjnymi.\nZasady przyznawania Punktów Cobi SA – sklepy pod szyldem Toys Box\nNiniejszy dokument (Zasady) określa zasady przyznawania przez Mastercard Punktów w Programie Mastercard Priceless Specials związanych z transakcjami w sieci sklepów Tchibo , w których można dokonać płatności kartami Mastercard oraz Maestro.\nW ramach Programu Mastercard Priceless® Specials Uczestnicy Programu otrzymują Punkty za dokonane przez nich transakcje zakupu dowolnych produktów dostępnych w ofercie sieci sklepów stacjonarnych Cobi SA pod szyldem Toys Box na terenie Polski.


05-09.09.2022 (5 dni)\n05-09.09.2022 (5 dni) 1490 PLN/os. w pokoju 2-osobowym Rezerwuj\nzakwaterowanie w hotelach *** i ****(pokoje 2, 3- osobowe)\nwyżywienie (śniadania +obiadokolacje)\npełne ubezpieczenie (KL – 30 000 euro, NNW – 15 000 zł)\nprzelotu samolotem na trasie Gdańsk – Barcelona – Gdańsk\nbiletów wstępów do zwiedzanych obiektów i atrakcji turystycznych zgodne z programem, rejsu statkiem, opłaty klimatycznej, opieki polskojęzycznego przewodnika, zestawu słuchawkowego Tour Guide - płatne jako pakiet pilotowi na miejscu 105 EUR/osoba)\nnapojów do obiadokolacji oraz innych wydatków osobistych\nSpotkanie z pilotem na lotnisku Gdańsk Rębiechowo, odprawa biletowo-bagażowa\nPrzelot na trasie Gdańsk - Barcelona\nZwiedzanie miasta zaczniemy od największego i najbardziej rozpoznawalnego kościoła Sagrada Familia, który do dzisiaj nie został ukończony; jego wnętrze przesycone jest naturą i symboliką religijną\nWzgórze Montjuic, z którego rozciąga się przepiękna panorama miasta i portu. Wzgórze jest wspaniałym, barwnym centrum kulturalnym i sportowym. Znajduje się na nim Stadion Olimpijski, na którym miała miejsce inauguracja igrzysk w 1992\nSpacer plątaniną wąskich uliczek po dzielnicy gotyckiej. Zakończymy go na najsłynniejszym deptaku miasta La RAMBLA, na którym będziemy mogli poczuć atmosferę prawdziwej Barcelony\nZwiedzanie Parku Guell, jednego z największych osiągnięć Gaudiego\nZakończenie dnia pokazem tańczących fontann\nRejs statkiem to najlepszy sposób na poznanie uroków skalistego wybrzeża Costa Brava. Wysokie klify stykające się z morzem, małe zatoczki, przepięknie wkomponowane domy i śródziemnomorska roślinność tworzą malowniczy krajobraz wybrzeża. Przepływając przez liczne zatoczki dopłyniemy do najpiękniejszego miasteczka - perełki wybrzeża jakim jest Tossa de Mar, zdecydowanie jednego z najładniejszych miejsc północnej Hiszpanii. Przewodnik poprowadzi nas średniowieczną starówką, otoczoną murami obronnymi z siedmioma wysokimi basztami, która jest prawdziwą wizytówką Tossy i zabytkiem narodowym. Wewnątrz murów zachowały się kamienne domy z XIII i XIV wieku, w których dziś znajdują się restauracje, kafejki i sklepy z pamiątkami. W Tossie znajduje się również piękna, malownicza plaża, dlatego też warto wziąć ze sobą ręczniki i stroje kąpielowe. Po czasie wolnym zabierzemy Państwa na degustacje win, likierów, wędlin, serów oraz deserów...\nWycieczka, dzięki której będziemy mogli lepiej poznać sekrety życia i twórczości jednego z najwybitniejszych malarzy XX wieku. Zobaczymy najważniejsze miejsce związane z Salvadorem Dalim, w tym Teatre Museo de Dali, które zostało osobiście zaprojektowane i stworzone przez artystę. Poza licznymi dziełami na płótnach, które można podziwiać w muzeum, samo wnętrze jest wyjątkowe ze względu na różnorodność twórczości w postaci rzeźb, malowideł ściennych czy artystycznych instalacji przestrzennych... Teatr – Muzeum Salvadora Dali jest swoistym labiryntem surrealizmu\nPrzejazd do Girony. Malownicze i zarazem strategiczne położenie miasta wywarło piętno na jego bujnej historii. Od czasów rzymskich walki o nią toczyły się prawie w każdym stuleciu. Miasto było wielokrotnie oblegane przez różnych najeźdźców o czym świadczą ogromne mury obronne. Kolejno panowali tu Iberowie, następnie Grecy i Rzymianie, zachodni Goci, Arabowie, Frankowie a także Francuzi. Na wyglądzie miasta zaważyła także kilkuwiekowa obecność Żydów. Wszystko to stwarza niepowtarzalną mieszankę stylów architektonicznych. Dziś jest to jedno z najładniejszych miast w Katalonii nazywane przez mieszkańców regionu „stolicą Costa Brava”\nPrzejazd do magicznego miejsca Monserrat, które jednym przypomina wielki okręt, innym zastygnięty pożar. W dosłownym tłumaczeniu oznacza górę pociętą piłą. To miejsce szczególnie ważne dla Katalończyków ze względów religijnych. Jest dla nich tym, czym dla Polaków Jasna Góra z uwagi na świętą figurkę Matki Boskiej, która została znaleziona właśnie na tej górze i przez wiele wieków strzegła tego miejsca. Na jej cześć powstała tam kaplica a z czasem kościół i klasztor benedyktynów. La Moreneta to dokładnie tłumacząc Czarnulka ze względu na ciemny kolor drewna, z którego została wyrzeźbiona figurka. Jest ona patronką Katalonii, posiada moc cudownego uzdrawiania. Jest to także idealne miejsce dla miłośników gór i pieszych wycieczek\nPrzejazd na lotnisko w Barcelonie


Tuliszków: Tragedia w Rudzie. Auto zatrzymało się na drzewie – kierowca nie żyje - EasyBlog - iTurek.net\nZe wstępnych ustaleń wynika, że osobowy opel prowadzony przez mężczyznę w wieku około 20 lat nagle, na prosty odcinku, zjechał z drogi. Auto dosłownie owinęło się wokół drzewa. Na miejsce natychmiast przyjechały służby ratunkowe. Żeby wyciągnąć zakleszczonego kierowcę, trzeba było rozciąć samochód. Niestety okazało się, że młody mężczyzna nie przeżył wypadku.\nPrzez ponad dwie godziny na miejscu trwały czynności związane z wypadkiem. Szczegóły dotyczące tej tragedii wyjaśni prowadzone postępowanie.\nTuliszków: Drużyna z Brudzewa najlepsza w turnieju...\n„Jedna z lepszych kadencji powiatu tureckiego”- cz...\nzibi w piątek, 12 październik 2018 21:15\nogjg ty zawsze jezdzisz prawidlowo ale z ciebje tep wspulczuje ci za toki rozum\nogjg ty zawsze jezdzisz prawidlowo ale z ciebje tep wspulczuje ci za toki rozum :p\nartur w piątek, 12 październik 2018 15:42\nObyś nie trafił na liście na drodze i drzewa nawet przy 50 -dziesiątce .\nZnam się na wypadkach i widzę auto które góra jechało 50- 60 km na godzinę .\nPrzy większej prędkości to auto by się rozpołowiło bo bok auta jest najbardziej miękkim punktem .\nObyś nie trafił na liście na drodze i drzewa nawet przy 50 -dziesiątce . Znam się na wypadkach i widzę auto które góra jechało 50- 60 km na godzinę . Przy większej prędkości to auto by się rozpołowiło bo bok auta jest najbardziej miękkim punktem .\nArtur w piątek, 12 październik 2018 09:40\nTragedia i obrazek który mnie zbulwersował że bardziej jak widać na zdjęciach dba się o żabki i drzewa przy drodze jak o życie młodego człowieka .\nEkolodzy patrzcie i wyciągnijcie wnioski czy warto za wszelką cenę stawiać żabki i zieleń a życie ludzkie .\nZrozumcie to że musicie myśleć globalnie i zdroworozsądkowo .\nSzczere kondolencje dla rodziny .\nWitam Tragedia i obrazek który mnie zbulwersował że bardziej jak widać na zdjęciach dba się o żabki i drzewa przy drodze jak o życie młodego człowieka . Ekolodzy patrzcie i wyciągnijcie wnioski czy warto za wszelką cenę stawiać żabki i zieleń a życie ludzkie . Zrozumcie to że musicie myśleć globalnie i zdroworozsądkowo . Szczere kondolencje dla rodziny .\nOgjg w piątek, 12 październik 2018 12:09\nJak się jedzie przepisowo, to żabki i drzewa nie zabijają.\nBrudzew Tuliszków piłka nożna WOT Kawęczyn Szkoła Podstawowa Miejska Biblioteka Publiczna Ryszard Bartosik wypadek Władysławów Jan Nowak Malanów 100-lecie odzyskania niepodległości Miasto Turek KPP Gmina Turek Przykona KPP Turek szpital sesja koncert judo konkurs Dobra Terytorialsi Kaczki Średnie wybory 2018 Powiat Turecki telewizja Romuald Antosik Towarzystwo Samorządowe PSP Michał Gaj Dariusz Kałużny pożar Mariusz Seńko OSP karate Wyszyna wybory


poradniki - finanse (1)\nporadniki - miłość (1)\nWitam i zapraszam! Tu nie tylko kupisz ciekawe wydawnictwa, ale możesz też nadać książkową formę swojej twórczości i wydać książkę. Ebuki.EU - to wydawnictwo! Zapraszam :)\nShakti Vilas: The Indian Symphony\nSymfonia indyjska - mantry, pieśni, boskość: indyjskie pieśni duchowe bhajan i mantry. Według tradycji indyjskiej pieśni te zostały skomponowane przez mistrzów duchowych, myślicieli i poetów. Zespół Shakti Vilas\nLucyan: NOTI MEDITATIVE (Nuty medytacji)\nTa muzyka to owoc fascynacji Lucjana Wesołowskiego lekturą poematu mistycznego ,,Prorok'', Khalila Gibrana, libańskiego myśliciela i artysty. Nagrania wydano w Polsce, na Węgrzech i dwukrotnie we Włoszech.\nLucyan: SOAVI ARMONIE (Łagodne harmonie)\nKompozycje multiinstrumentalisty Lucjana Wesołowskiego, nagrane z muzykami węgierskimi i włoskimi (węg. wirtuoz fletu, Kovi Szabolcs). Instrumenty: gitara klasyczna, flety, skrzypce, wiolonczela, sitar, cytra, syntezator, gitara basowa, instr. perkusyjne\nSurajit Das & Lucyan: Prayer for Peace\nMuzyka powstała na motywach hinduskiej muzyki klasycznej z elementami muzyki bliskowschodniej i afrykańskiej - kompozycje Surajita Dasa i Lucjana Wesołowskiego\nWł.Zapalski: Szczęście i inne opowiadania\nTo już druga Władysława Zapalskiego, wydana przez naszą witrynę. Tym razem są to opowiadania o miłości - krótkie, ale każde z nich zapamiętasz...\nWładysław Zapalski zadebiutował w r. 2001 tym właśnie tomem wierszy. To już jego drugie wydanie. Poza tym polecamy tegoż Autora "Szczęście i inne opowiadania".\nWł.Zapalski: Szczęście i inne opowiadania - PDF\nWł.Zapalski: Wiersze - PDF+MP3+książka\nWł.Zapalski: Wiersze - MP3


Facet na telefon [A.J. Gabryel] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00079 007910 21003118 na godz. na dobę w sumie\nAutor: A.J. Gabryel Liczba stron:\nISBN: 9788363387204 Data wydania: 2012-07-11\nA.J. GabryelFacet na telefon Fragment\nDla P.W.Nie wiem, czy cieszę się, smucę, czy może żałuję, że raczej nigdy nie przeczytasz tej książki.\nPodziękowaniaPodziękowania należą się wszystkim czytelnikom mojego bloga. Wszystkim razem i każdemu z osobna. I tym, którzy zostawili komentarze pełne ciepłych słów, i tym, którzy wyzywali mnie od najgorszych, strasząc potępieniem i życząc rychłej śmierci w mękach (najlepiej spowodowanych chorobą weneryczną). Każdy z Was przyczynił się do powstania tej książki, a kilkoro zostało przypadkowymi jej bohaterami. Dziękuję.\nADAMPokój wypełnia rytmiczne pojękiwanie hotelowego łóżka, któremu towarzyszą zadyszane przekleństwa i błagania.Pode mną ona, w zasadzie nieznajoma, przypadkowa i nieważna, a jednak w tej chwili wypełniająca większą część mego świata.Doprowadzam ją do granicy spełnienia i sadystycznie zostawiam tam na chwilę lub dwie.I zaczynam od nowa.A ona pod moimi dłońmi jest rozedrganym czuciem, niczym więcej ponad czucie.Gdy potem zasypia, zbieram się do wyjścia, spoglądając na ślady naszego wcześniejszego podniecenia. Zrzucone niecierpliwie ze stóp buty, leżące w nieładzie ubrania, wysypaną na podłogę zawartość torebki, pomadkę, zapalniczkę, klucze, rozerwane sreberko po dureksie.Wkładam pogniecioną koszulę, wymięte spodnie. Jeszcze raz wracam wzrokiem do śpiącej. Jej włosy, tak niedawno idealnie ułożone, teraz są splątanym kołtunem, perfekcyjnie nałożony makijaż rozmazał się, pozostawiając ślady na pościeli i mojej skórze. Za dnia emanuje tą specyficzną elegancją, która każe ci wierzyć, że zaszczyca cię swoją obecnością, lecz teraz, spoczywając apatycznie, wygląda na zupełnie zużytą. Ale zadowoloną; jej usta zdobi lekki uśmiech.Zazwyczaj wstaję około jedenastej, dla niektórych skandalicznie późno, ale biorąc pod uwagę, że nieczęsto zdarza mi się zasypiać przed czwartą nad ranem, uważam, że to całkiem przyzwoita pora.Szybki, lodowaty prysznic.Nigdy nie jem śniadania.Ubieram się w czarne, nylonowe spodnie dresowe, biały bawełniany podkoszulek, naciągam ulubione adidasy, jeszcze butelka nałęczowianki, na głowę bejsbolówka, do kieszeni iPod.Czas na „ukaranie” ciała za czyny popełnione poprzedniego wieczoru. Rzecz jasna bez zahamowań popełnię je znowu, niech tylko nadejdzie kolejna noc. Ktoś mógłby powiedzieć, że faktycznie karzę się za grzechy, że nie biegnę, a uciekam. Lecz takie melodramatyczne gadanie to jak psychiczny onanizm. Niektórzy to lubią, ja niekoniecznie.Biegnę w rytm Gorillaz, najpierw Clint Eastwood, potem Dirty Harry i reszta.Dwadzieścia kilometrów po zakopconej, śmierdzącej asfaltem Warszawie. Nie skręcam w stronę parków czy skwerów, to ma być kara, nie przyjemność. Biegnę, nie widząc niczego, wszystko rozmazuje mi się przed oczami, słyszę tylko muzykę i łomot serca, czuję strużki potu spływające po czole, plecach i torsie, skoncentrowany na rytmicznych uderzeniach stóp o chodnik.W połowie dystansu jak zwykle kończy mi się woda, język przywiera do wyschniętego na wiór podniebienia. Nieważne, omijam sklepy. Bieg ma być karą.Kiedy kończę, nie czuję siebie, tylko zmęczenie.W domu kolejny prysznic, coś do zjedzenia, przeglądam „Rzeczpospolitą” i robię wszystko, co mogę, żeby czas mijał jak najwolniej, by noc nadeszła później niż zwykle.Tak, wygląda na to, że dziś jest jeden z tych dni, gdy mi się najzwyczajniej w świecie nie chce.Zastanawiam się, czy nie zadzwonić do jednego ze starych przyjaciół, jeszcze z czasów liceum, jednak wtedy znów będę ściemniał jak najęty, więc po co?W głębi duszy doskonale wiem, że nigdy nie przestanę kłamać. Bo z chwilą, kiedy przestałbym kłamać, stałbym się jednym wielkim rozczarowaniem. Dlatego też pozwalam wszystkim wierzyć, iż jestem kimś ważnym, szanowanym, przedsiębiorczym, a nade wszystko zajętym. Do tego stopnia, że widuję znajomych sporadycznie, może cztery, może sześć razy do roku.Miewam gości, gdyż niekiedy nie możesz powiedzieć „nie” ludziom, których znasz ponad połowę życia. I wizyty te przynoszą mi zwykle kilka chwil odprężenia.Zaryzykowałbym nawet twierdzenie, że wizyty te są czasem małego szczęścia, gdyby nie to, że przędę kłamstwa niczym pająk swoją nić, a pajęczyna z nich utkana jest już tak stara, iż stała się ciężka, gruba, tłusta, kleista.Dobra, dość tego. Noc na mnie czeka.O dwudziestej prysznic, dziś rezygnuję z golenia, tylko odrobina EdP Gaultier2, który od kilku lat jest moim ulubionym zapachem.Z szafy wyciągam granatowe dżinsy diesle, białą koszulę od Armaniego, skórzaną kurtkę, brązowe buty Gucciego i pasujący do nich pasek. Sprawdzam ilość gotówki w portfelu, przez moment rozważam, czy nie pojechać motocyklem, poczuć chwilę beztroskiej swobody, ale nie, dzisiaj odpada. Organizm domaga się procentów, a biorąc pod uwagę mój wisielczy nastrój, na jednym drinku się nie skończy.Taryfiarz wysadza mnie przed klubem. Gdyby nie to, co się tu dzieje i po co tu przychodzę, to nawet lubiłbym to miejsce, a w czasach, gdy miałem około dwudziestu lat, prawdopodobnie uwielbiałbym ten lokal. Ale dziś jest dla mnie tylko miejscem pracy.To jeden z tych lokali, gdzie ludzie przychodzą, by zgubić swą duszę. Jeśli masz wystarczająco dużo keszu, kupisz tu wszystko.Wnętrze jest głośne, ciemne, przestronne, z ambicjami do szyku i elegancji, o czym mają świadczyć żyrandole ozdobione kryształami Swarovskiego, które mienią się, odbijają kolorowe światła, tworząc setki małych tęcz na ścianach.Marmurowa posadzka nadal jeszcze lśni; pod koniec wieczoru będzie lepka od rozlanych drinków.Zamawiam pięćdziesiątkę Belvedere Intense, wypijam, zamawiam drugą.Parkiet pełen jest ślicznych młodych dziewczyn, o lekko nieobecnym wyrazie twarzy, mocno opalonych, ubranych w tyle co nic. Większość wygląda, jakby przechodziła przez któreś ze stadiów niedożywienia, jak nakazuje dzisiejsza moda. Zupełnie nie wiem, skąd biorą energię, by poruszać nogami.Jest to istny targ z ciałami na sprzedaż, czegokolwiek byś szukał, tu na pewno to znajdziesz. Te dziewczyny, więcej niż łatwe, mają głowy wypchane nieuleczalnymi marzeniami o karierze w wielkim mieście, o życiu w świetle fleszów, o pieniądzach, o sławie, zwłaszcza o sławie. Pochodzą zwykle z różnych wiosek, małych miasteczek i nie wiedzą, że przed nimi przewinęły się tu już tysiące podobnych do nich dziewczyn. Głupich, łykających kit, który wciska im biznesmen w garniturze od YSL, mówiąc, że są wyjątkowe, jedyne. Fakt, w większości przypadków są śliczne, lecz nie wyjątkowe, a nigdy jedyne.Wiem, że za chwilę ktoś do mnie podejdzie. Czekam zarówno ze zniecierpliwieniem, jak i z rosnącym napięciem. Właśnie mam zamówić trzecią pięćdziesiątkę, gdy czyjaś dłoń dotyka moich pleców.Obracam się powoli. Wdech, wydech, wdech.Szlag by trafił, to jedna z licealistek – jak nazywają je stali bywalcy klubu. Długowłosa, długonoga, długorzęsa. Ubrana jest w pokrytą srebrzystymi cekinami, ledwie zakrywającą tyłek mikromini i czarną koszulkę na ramiączkach, tak obcisłą, że wygląda jak namalowana na jej ciele; do tego czarne sandały na wysokim obcasie. Szarawe, obrysowane ciemną kredką oczy, rzęsy – oczywiście przedłużane – ma tak długie, że dotykają policzków, gdy zalotnie nimi trzepocze. Bez ciężkiego makijażu, bez ust w kolorze wina byłaby naprawdę śliczna. Jej włosy błyszczą zdrowiem, skóra, choć zdecydowanie za bardzo opalona, wygląda na kusząco gładką.–\tCześć – mówi zbyt cicho, robiąc przy tym niewinną minę.W tym momencie już wiem, że niewinna nie jest i dokładnie wie, co robi. Rutyniara, bez dwóch zdań, choć daję jej maks osiemnaście lat.–\tCześć – odpowiadam chłodno.–\tJestem Aga, siedzisz sam? Wyglądasz na samotnego – mówi z fałszywym współczuciem w głosie, łasząc się jednocześnie.–\tPrzyszedłem sam – uściślam.–\tA z kim wyjdziesz? – pyta, kładąc dłoń na moim udzie i pochylając się tak, bym nie przeoczył braku stanika na jej pięknych, jędrnych, młodych piersiach.–\tWiesz... – zawieszam głos i lekko odsuwam ją od siebie.–\tTak? – pyta z czymś wyraźnie słyszalnym w głosie, nie mogę się zdecydować, czy jest to zniecierpliwienie, czy nadzieja.–\t...czekam na kogoś – dopowiadam, rozglądając się dookoła.–\tOch, naprawdę? – Jej twarz przybiera najpierw wyraz zranienia, jakbym ją spoliczkował, po czym stopniowo przechodzi w minę kopniętego psiaka. W oczach brakuje jej tylko łez.–\tUwierz mi, nie jestem tym, kogo szukasz – staram się, by brzmiało to przyjacielsko i stanowczo zarazem.–\tSkąd możesz wiedzieć, kogo szukam?Zaczyna mnie już lekko wkurzać, zwłaszcza że jednocześnie wciska się między moje uda, lekko napierając na mnie swymi młodymi, lecz pełnymi piersiami.–\tDziewczyno, mówię przecież, że czekam na kogoś, tak trudno ci to zrozumieć? – porzucam przyjacielski ton, bo widzę, że jest niezmywalna.–\tTo jakiś kolega? Bo mogę z wami dwoma...–\tNie, to nie kolega, więc naprawdę lepiej sobie odpuść.Jezu, czy ona jest ślepa, naprawdę nie widzi, że jestem taki sam jak ona? Rzuca mi pełne urazy i niedowierzania spojrzenie i odchodzi powoli, kołysząc biodrami. Nie uszła jeszcze pięciu kroków, gdy przykleja się do niej gość pod czterdziestkę i szepcze jej coś do ucha, a jej twarz znów rozpromienia się uśmiechem pełnym nadziei.Odrywam od nich wzrok i wracam do skanowania parkietu, na którym zaczyna przybywać wciąż dość jeszcze trzeźwych imprezowiczek, tańczących w rytm NYC beat. W większości zdesperowanych ciał, które były tu wczoraj i prawdopodobnie będą jutro, za tydzień, za miesiąc.\n


Pościemniaj | Ospel – Osprzęt elektryczny\nPosted on 25 lipca 2014 5 stycznia 2015 by OOEadminLeave a comment\nCzasem warto nieco „pościemniać”, by stworzyć odpowiedni klimat. Jest to szczególnie ciekawe rozwiązanie w przypadku ściemniaczy światła, które oferuje firma Ospel.\nDzięki temu wspaniałemu produktowi można bowiem w łatwy sposób dopasować intensywność światła, jakiej aktualnie potrzebujemy. Kiedy chcemy pracować lub czytać książkę, można wybrać nieco bardziej intensywne oświetlenie, natomiast w chwilach, kiedy chcemy się nieco zrelaksować po ciężkim dniu w pracy, warto postawić na nieco łagodniejsze światło.\nTego typu rozwiązanie sprawdza się również w czasie romantycznych wieczorów we dwójkę. W bardzo łatwy sposób można stworzyć w tym wypadku sensualny półmrok, w którym przebywanie z drugą osobą stanie się czymś naprawdę wyjątkowym.\nKlienci, którzy już je zakupili, polecają je z całym przekonaniem. Jednocześnie należy pamiętać o tym, żeby ściemniacz był jak najlepszej jakości, ponieważ w produktach konkurencji można natrafić na kiepską jakość, które może doprowadzić do zwarcia.\nPosted in oświetlenie dodatkoweTagged domowy ściemniacz, funkcja ściemniania, ściemniacze\n← Zaokrąglone kształty\nOchrona przed wilgocią →


Motofakty.pl Samochody Testy Nissan Pick-up\nData publikacji: 2003-08-20 00:00 Autor: csz\nOd miesiąca policjanci z Olsztyna mają terenowego Nissana Pick-upa. Chwalą to auto za komfort i jego zdolność do pokonywania przeszkód terenowych.\nTerenowy Nissan Pick-up\nolsztyńskiej policji wodnej.\nZakup Nissana Double Cab sfinansował marszałek województwa Andrzej Ryński. Razem z samochodem terenowym policjanci z Komendy Miejskiej w Olsztynie dostali motorówkę z silnikiem i specjalną przyczepkę do jej transportu.\n- Bardzo dobre auto, które świetnie spisuje się w terenie - chwali nową terenówkę aspirant Jan Meller, policjant z olsztyńskiej policji wodnej.\n- W porównaniu z naszym starym UAZ-em to bardzo komfortowy samochód - dodaje starszy sierżant Andrzej Lubowiecki, partner Mellera. - Ma również klimatyzację, co przy letnich upałach jest wyjątkowo przydatne.\nNissan Pick-up w barwach policji robi ogromne wrażenie na ulicy. Ludzie oglądają się za masywnie wyglądającym samochodem z grubymi rurami, które osłaniają przód auta. Jest również wyciągarka.\nTerenówka doskonale nadaje się do penetrowania leśnych dróg wokół jezior w powiecie olsztyńskim. Podczas jednego z takich patroli olsztyńscy policjanci jeździli po wyboistych, piaszczystych drogach. Auto jechało pewnie i bez problemu pokonywało wszystkie przeszkody. - Zaletą terenowego Pick-upa jest również odkryta część ładunkowa. - Ładujemy tu skonfiskowane sieci czy ryby - wyjaśnia aspirant Meller.\nKolejną zaletą Nissana jest stosunkowo niskie zużycie paliwa, które podczas jazdy w terenie (wyższe obroty i większe przeciążenia) nie przekracza 14 l na 100 kilometrów.\nSilnik 2.5l turbodiesel z bezpośrednim wtryskiem\nMoc maksymalna 98 (133)/4000 KW (KM) /obr./min.\nMaks. moment obrot. 304/2000 Nm/obr./min.\nMaks. masa całkowita 2860 kg\nMaks. ładowność 1065 kg\nDługość całkowita 4955 mm\nSzerokość całkowita 1825 mm\nWysokość całkowita 1715 mm\nRozstaw osi 2947 mm\nPrzyśpieszenie 13,3 sek 0-100 km/h\nTagi: nissan pick up pickup policja pickup policyjny policyjny pickup\nNissan 370 Z cena\nNissan Pick-up 2003-08-20 00:00


Człowiek, który żyje w dziczy | Ciekawostki, UFO, niewyjaśnione zjawiska, paranormalne\nCzłowiek, który żyje w dziczy\n21 stycznia 2014\tArtykuły, Ciekawostki\n1,030 Wyświetlenia Około 25 lat temu, Mich Dodge wyrzucił swoje buty, zapuścił brodę i odszedł od cywilizacji (rodziny również) by prowadzić samowne życie w rejonach północno-zachodniego lasu deszczowego w Hoh.\nJedyny kontakt utrzymuje ze społecznością mieszkańców gór. Zgodził się(podobno trudno go było przekonać) na zostanie jednym z tematów w filmie dokumentalnym National Geographic. W czasie kiedy kręcono film, Dodge postanowił rozrzucić prochy swojego ojca wokół gór- jak tylko sobie przypomni gdzie je pochował.\nMoja rodzina idealizowała dziedziny współczesnej cywilizacji, a ja po prostu idę tam, gdzie mnie nogi poniosą- Dodge\nMNN (National Geographic): Jak wyglądało twoje życie zanim przeniosłeś się do lasu? Miałeś pracę? Jesteś wykstałcony?\nTak, pracowałem w przemyśle mechanicznym. Ukończyłem liceum Kubasaki w Okinawie (Japonia). Nigdy nie poszedłem na studia, ale uwielbiam czytać książki. Jeśli książka ma sens i wartość, sadzę drzewo i dzielę się nią. Jeśli książka nie ma sensu, sadzę dla niej drzewo i używam jej zamiast papieru toaletowego lub rozpałki.\nMoje życie wyglądało mniej więcej tak jak teraz, szukałem sposobów na rozwój psychiczny i stworzenie psychicznego treningu, który pomógłby mi znaleźć złoty środek między dziczą a udogodnieniami współczesnej cywilizacji. Muszę jednak dodać, że nie odczuwam żadnego bólu stóp, pleców, a moje serce jest zdrowe i silne odkąd stałem się bosym wędrowcem.\nCo skłoniło cię do zamieszkania właśnie w lesie?\nMój ból stóp. Miałem zdeformowane stopy i platfusa. Bolały mnie tak bardzo, że ledwo mogłem chodzić, a chód lub bieg były moim sposobem na rozładowanie stresu spowodowanego życiem w pośpiechu. Więc postanowiłem iść do domu by uleczyć moje stopy. Chodząc boso po ścieżkach natury poczułem się jakbym na nowo wylądował na naszej planecie. Na rezultaty nie musiałem długo czekać i nie tylko moje stopy się leczyły, ale mój ból pleców i karku po prostu zniknęły i nigdy nie wróciły. Myślę, że to wszystko miało swoją przyczynę w szybkim tempie życia jakie prowadziłem. Teraz czuję się lżej i zdrowiej.\nJest coś, czego brakuje ci z cywilizacji?\nNie brakuje mi jej. Nie ma sposobu na to aby od niej kompletnie uciec. Stworzyłem więc pewien rodzaj treningu psychicznego, w którym nastawiam się na nią i na jej brak. To jak dwa światy- w jednym są maszyny, samochody, elektronika; a w drugim jestem tylko ja, las, flora i fauna.\nCzy nigdy nie zraniłeś się w stopy?\nOn one of my long running quests in my bare soles into the highlands of the Olympics, I was taught a lesson by the mountain. It was early winter. The snows came and I almost lost my toes. I had no footwear with me. Na jednej z moich dłuższych przechadzek, góra dała mi ważną dla mojego życia lekcję. Było to wczesną zimą, padał śnieg a ja przestałem czuć palce u nóg. Nie miałem przy sobie obuwia. Wyprawa miała jakieś 45 kilometrów, więc z materiału mojej kurtki zrobiłem prowizoryczne obuwie by chronić moje stopy. Po chwili doznałem oświecenia na temat zmiany poglądu odnośnie chodzenia boso. To była ważna lekcja, zdobyłem mądrość starca.\nJak ciężka jest dla ciebie zima, mając ograniczone źródła pożywienia?\nWcale nie jest trudna. To przygoda, a ja nigdy nie miałem okazji zmierzyć się z ograniczonymi pokładami żywności. Po prostu idę tam gdzie mnie poniosą stopy. Niewiele jest rzeczy, których nie jem, jestem wszystkożerny i potrafię dostrzec mnóstwo jedzenia praktycznie wszędzie. Pozwoliłem mojemu głodowi prowadzić, dzięki któremu odkryłem wiele rodzajów jedzenia. Na przykład, pewnego razu zapiłem pumę. Kiedy puma zabija mnie, cały las rusza na ucztę z mojego ciała. Ja robię tak samo. Często ludzi przeraża to co jem, ale czy oni jedzą lepiej? Każdy chyba stołuje się czasem w fast foodach.\nJakie są najgorsze wady prowadzenia takiego stylu życia?\nTam gdzie są dobre, tam są i złe strony. To tylko życiowa prawda. Moją życiową pasją jest stawianie sobie wyzwań, pokonywanie ich i stawanie na wysokości zadań, które zleca mi mój las.\nW lesie raczej nie ma zbyt wielu kobiet, w górach również. Czujesz się czasem samotny?\nW ciągu mojej wyprawy nawiązałem wiele wspaniałych relacji z kobietami, stworzyłem więzi silne, jak relacja między bratem i siostrą. Może nie zawsze wiem co kobiety mają na myśli. Ale jeśli kobiece bóle dotykają matki natury, jestem zdolny do rozwiązania ich problemów.\nCo chciałbyś przekazać swojej widowni?\nPo prostu wstańcie ze swojego butnego pudełka, odwróćcie się i rozejrzyjcie wokół swojej okolicy. Kiedy to zrobicie, możliwe że zwrócicie uwagę na kilka oczywistych rzeczy. Co się stanie, gdy dacie się kompletnie ponieść nogom? Ja nie mam pojęcia, nikt tego nie wie. Znam tylko moją własną historię. Wiem również to: wszyscy z nas lubią opowiadać, więc mam nadzieję, że ludzie wyjdą na wystarczająco długo aby pamiętać i mieć chęć dalszego budowania więzi ich stóp z ziemią.\n3 komentarze lidka 28 lutego 2015 at 02:16\nColunio 25 kwietnia 2015 at 07:20\nNo niestety u nas to by mu wszelkiego rodzaju straże miejskie, wiejskie, leśne i inna policja tudzież sądy szybko palmami z głowy wybili niechęć do wyścigu szczurów ( cywilizowanego życia ).\nMateusz 24 marca 2016 at 17:53\nJeśli ktoś chciałby przeżyć taką przygodę, to niech da znać, bardzo chciałbym prowadzić taki styl życia w grupie, piszcie na zycienawyspie@wp.pl


Gołąbki z tartymi ziemniakami\nKuchnia regionalna Dania główne Gołąbki z tartymi ziemniakami\nWpisany przez Koło Gospodyń Wiejskich z Szumska\tponiedziałek, 04 października 2010 19:02\nPrzepis został przygotowany na ogłoszony przez wojewodę konkurs kulinarny „Świętokrzyska potrawa świąteczna” przez Koło Gospodyń Wiejskich z Szumska w gm. Raków.\n- 1 kg surowych ziemniaków,\n- 0,5 kg ugotowanych ziemniaków,\n- 1 szklanka gorącego mleka,\n- 20 dag świeżego boczku,\nKapustę sparzyć, oddzielić liście. Ziemniaki zetrzeć na tarce o małych oczkach, lekko odcisnąć. Ugotowane ziemniaki przepuścić przez praskę, połączyć, dodać jajka, podsmażoną cebulę z boczkiem, mąkę, mleko i przyprawy. Gotowy farsz zawijać w liście z kapusty, formować gołąbki i gotować do miękkości. Podawać z sosem grzybowym.\nJesteś w: Start Kuchnia regionalna Dania główne Gołąbki z tartymi ziemniakami


Archiwa: Wolność słowa - Strona 16 z 16 - WNET.fm\nMichał Potocki: Protestujący organizują się obecnie w sposób bardziej zdecentralizowany\nMichał Potocki o licznych małych wiecach osiedlowych u naszych wschodnich sąsiadów, zakazie wyjazdu z Białorusi i działaniu mediów mimo represji.\nTo pewne – nie można rządzić wbrew nadbudowie. Jeśli szybko nie wytworzy się własnych elit artystycznych, literackich, naukowych czy prawniczych, nie można liczyć na zwycięstwo w następnych wyborach.\nJak wskazują badania, aż trzech na czterech dziennikarzy zetknęło się z utrudnieniami przy tworzeniu materiałów dotyczących Covid-19.\nKto dziś walczy z rosyjską propagandą?\nWojna hybrydowa, zanim wejdzie w etap, który obserwujemy dziś na Ukrainie, rozgrywa się w przestrzeni informacyjnej. Coraz wyraźniej zdają sobie z tego sprawę rządy krajów sąsiadujących z Rosją.\nZwycięski proces opozycjonisty antykomunistycznego Janusza Fatygi przeciwko potentatowi medialnemu Ringier Axel Springer\nNa popularnych stronach internetowych „Faktu” pojawiło się zdjęcie znanego działacza antykomunistycznego z opaską na oczach jako zobrazowanie tekstu o wysokich emeryturach komunistycznych zbrodniarzy.\n 1 … 11 12 13 14 15 16


Działka na sprzedaż w Surochowie - Jaroslawiak.pl\nDziałka na sprzedaż w Surochowie\nDodano: 07.11.2021 o 20:50\n| numer: 111049\nPosiadam na sprzedaż dwie działki budowlane i jedną rolna zlokalizowane w Surochowie.\n* działka 53 ar (3.5 tys /ar) -budowlana\n* Działka 39 ar (4 tys / ar) - budowlana\n*Działka rolna - 1, 71 ha ( 90 tys )\nWięcej informacji pod numerem: 721 618 469\nJarosław, ulic Nad Sanem- na sprzedaż działka budowlana zabudowana budynkiem parterowym, murowanym, o powierzchni ok.80m2, przeznaczonym do remontu. Teren działki pokryty asfaltem. Posesja w pełni uzbrojona i świetnie skomunikowana.\nDodano: 26.11.2021 o 08:56\nDziałka budowlana w Jarosławiu ul.Łazy Kostkowskie 17,72 ar\nDo sprzedania działka budowlana 17,72 ar w Jarosławiu przy ulicy Łazy Kostkowskie. Spokojna dzielnica z dala od ruchliwych ulic, w sąsiedztwie nowo wybudowany dom. Wydana decyzja o warunkach zabudowy. Chętnie odpowiem na wszystkie pytania pod...\nDodano: 25.11.2021 o 07:56\nCena: 5000zł /ar do negocjacji


Całe światło na cementy szkło-jonomerowe - technika i sprzęt stomatologiczny\nCałe światło na cementy szkło-jonomerowe\nObraz cementu szkło - jonomerowego w rtg (po lewej) i technice rozpraszania wiązek neutronów (po prawej).\nOd kilku lat prowadzone są intensywne prace mające na celu ulepszenie właściwości cementów szkło - jonomerowych. Kolejne badania potwierdzają niezaprzeczalne zalety takich materiałów. Nie można jednak ignorować ich istotnych wad, głównie dotyczących właściwości mechanicznych.\nCementy szkło - jonomerowe są pożądanym materiałem stomatologicznym, bo:\n- są biokompatybilne;\n- łączą się chemicznie z tkankami zęba bez konieczności wytrawiania (trwała szczelność brzeżna);\n- są aktywne biologicznie (wywierają pozytywny wpływ na twarde tkanki zęba);\n- uwalniają jony fluoru oraz wychwytują je ze śliny i preparatów fluorkowych (zapobiegają rozwojowi próchnicy wtórnej);\n- charakteryzują się współczynnikiem rozszerzalności termicznej, zbliżonym do współczynnika twardych tkanek zęba;\n- wykazują zdolność neutralizacji kwasu mlekowego;\n- przy ich stosowaniu dentysta nie znajduje się pod presją czasu, w przeciwieństwie do używania kompozytów;\n- nie trzeba używać lamp polimeryzacyjnych w celu zainicjowania procesu twardnienia, jak to jest w przypadku materiału kompozytowego;\n- materiał w prosty sposób łączy się z fazą ciekłą - wystarczy ręczne wymieszanie go np. z wodą (taka cecha ma duże znaczenie w procesie leczenia ludności w rejonach, w których nie ma prądu).\nCementy szkło - jonomerowe dobrze sprawdzają się m.in. w:\n- uszczelnianiu bruzd i szczelin,\n- odbudowie kikutów zębów pod korony;\n- wypełnianiu ubytków metodą kanapkową;\n- wypełnieniach tymczasowych;\n- wypełnieniach w zębach mlecznych.\nCementy szkło - jonomerowe wciąż nie są doskonałe, bo:\n- za ich pośrednictwem osiąga się dość niski poziom estetyki;\n- mają ograniczoną polerowalność;\n- charakteryzują się stosunkowo słabą odpornością mechaniczną;\n- obserwuje się wysoką kruchość materiału.\nNad polepszeniem właściwości mechanicznych cementów szkło - jonomerowych pracował m.in. zespół Any Benetti, dentystki i naukowca z Odontological Institute University of Copenhagen. Specjaliści starali się odpowiedzieć na pytanie w jaki sposób na właściwości mechaniczne badanego materiału ma wpływ proces łączenia się cementu szkło - jonomerowego z fazą ciekłą. W głównej mierze badano czy korzystniejsze jest stworzenie w pierwszej fazie cementowego proszku z kwasem, a dopiero później dopełnianie powstałej mieszaniny wodą, czy może lepiej jest przygotować wodny roztwór kwasu i później połączyć go z cementem.\nUczestnicząca w badaniach Heloisa Bordallo, specjalistka z materiałoznawstwa w Niels Bohr Institute University of Copenhagen - tłumaczy, że porowata struktura cementu szkło - jonomerowego nie wpływa na osłabienie mechanicznych parametrów materiału. W jej ocenie, problemem jest faza ciekła wypełniająca te pory, bowiem taka konsystencja materiału stomatologicznego czyni z niego strukturę mało odporną na zmienne obciążenia mechaniczne.\nPomocną w analizie budowy i związanych z nią właściwości cementu okazała się technika rozpraszania wiązek neutronów. Badania prowadzono w Anglii i we Francji. Z serii eksperymentów wynika, że najtrwalszą strukturę uzyskano w przypadku łączenia cementu szkło - jonomerowego z uprzednio przygotowanym roztworem wody i kwasu. W te sposób proces wiązania materiału stomatologicznego przebiegał szybciej, a zawartość fazy ciekłej w porach cementu była najniższa.\nNie oznacza to, że można ogłosić już sukces. Zawartość cząsteczek wody w porach cementu wciąż jest za wysoka. Naukowcy pracują nad zmianą tej sytuacji, dołączając do cementu szkło - jonomerowego coraz to nowe cząsteczki minerałów.\nmateriały stomatologiczne materiał hybrydowy materiały kompozytowe cement materiałoznawstwo


Ewa Bołtryk - zbiórka charytatywna | Siepomaga.pl\nGdy po nocy nie nadchodzi dzień... Budzimy Ewę!\n15 781 zł (34,61%)\n1 041 udostępnień\nroczny pobyt w ośrodku rehabilitacyjnym, sprzęd medyczny - szansa na wybudzenie\nEwa Bołtryk, 35 lat\nzapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, śpiączka\nZakończenie: 22 Marca 2020\nStan Ewy minimalnie poprawia się z każdym dniem. Ciągle potrzebna pomoc!\nDzieci nie odwiedzają mamy często, jest bardzo daleko... Nawet kiedy już przyjadą, nie ma pewności, czy Ewa wie, że są przy niej... Musimy wierzyć, że tak! Jest zamknięta w swoim ciele, a my tak bardzo chcemy ją uwolnić. Dzieci strasznie tęsknią, chcą odzyskać mamę...\nOpiekunowie Ewy są zdania, że jej stan minimalnie się poprawił. Musimy jednak walczyć dalej, choć to kosztuje fortunę...\nBardzo prosimy, pomóżcie obudzić Ewę. Pomóżcie jej wrócić do dzieci...\nGdy wieczorem kładziesz się spać, nie myślisz, że następnego ranka się nie obudzisz. 16 sierpnia zeszłego roku Ewa pewnie też tak nie pomyślała… Jak co wieczór zrobiła dzieciom kolację, ogarnęła gospodarstwo, dom i położyła się spać, pewnie planując już zadania na kolejny dzień. Ten miał jednak nigdy nie nadejść…\nEwa się nie obudziła ani wtedy, ani nigdy później. Śpi do dzisiaj, jej mąż i dzieci bardzo tęsknią, a my robimy wszystko, by przywrócić ją do normalnego życia. Chociaż lekarze ją skreślili, Ewa nadal walczy. Prosimy o pomoc!\nRano mój wujek, mąż cioci Ewy, jak każdego dnia poszedł na obchód gospodarstwa. Zawsze w międzyczasie Ewa robiła im poranną kawę, dlatego zdziwił się, gdy wrócił do domu, a na stole było pusto. Pobiegł do żony, zaczął ją budzić wystraszony — bez skutku. Przyjechało pogotowie, podejrzewali udar. Bali się, że Ewa nie przeżyje drogi do szpitala, więc wezwali helikopter. Ciocia trafiła na OIOM, a stamtąd do szpitala w Sokółce, na Oddział Medycyny Paliatywnej. Cieszyliśmy się, że Ewa żyje, ale najgorsze miało dopiero nadejść…\nPowodem śpiączki nie był udar, ale zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, prawdopodobnie odkleszczowe. Był październik 2018 roku, gdy ciocia trafiła do tamtejszego szpitala. Niestety, nie zrobiono tam nic, by jej pomóc… Dopiero po wielu staraniach włączyli Ewie rehabilitację, a przecież powinna być rozpoczęta jak najwcześniej! Przez cztery miesiące rehabilitant przyszedł do cioci góra 20 razy, zdecydowanie za mało.\nInterweniowaliśmy u ordynatora, ale on powiedział wprost: “Skoro trafiła na ten oddział, to jest jej ostatnia droga”. Położyli na Ewie krzyżyk, czekali tylko, aż umrze, w ogóle nie walcząc. My, jako rodzina, nie mogliśmy się z tym pogodzić! Ewa ma przecież dopiero 33 lata, troje małych dzieci, które musi wychować! Na domiar złego mąż Ewy ma podejrzenie nowotworu płuc… Tyle nieszczęść na nich spadło, nie możemy pozwolić, by zostali z tym wszystkim sami!\nZmobilizowaliśmy wszystkie siły, by znaleźć ośrodek, który podejmie się walki o wybudzenie Ewy. Tylko jeden z wielu odpowiedział, że mają miejsce i chęć przyjęcia pacjentki. Radość wielka, bo to oznacza szansę na wybudzenie Ewy, jej powrót do rodziny! Niestety, koszt miesięcznego pobytu w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w Toruniu to koszt 2 tysięcy złotych… Zebraliśmy oszczędności i w lutym Ewa w końcu rozpoczęła rehabilitację. Lekarze mówią, że są już niewielkie postępy — poprawia się mimika, Ewa cieszy się i płacze. Droga, by ją wybudzić i przywrócić do sprawności będzie jednak jeszcze bardzo długa i kosztowna…\nNiestety, na więcej już nas nie stać, dlatego zdecydowaliśmy się poprosić o pomoc dla Ewy. Od ponad 7 miesięcy jest z dala od rodziny, dzieci: 13-letnia Aneta, 11-letnia Edyta i 7-letni Tomuś bardzo tęsknią za mamą, od bardzo dawna jej nie widzieli. Strasznie przeżywają to, co się stało, nie chcemy dodatkowo pogłębiać ich traumy. Wszystko zostało teraz na głowie wujka Jana, który sam choruje. Czy można wyobrazić sobie większą tragedię? Bardzo prosimy o pomoc dla Ewy. Wierzymy, że się wybudzi!


Przebłyski nieba. Prawdziwe historie, które pokazują, że śmierć jest drogą do nowego życia - Trudy Harris - Książka - Bonito\nKsięgarnia » Książki » Religie i religioznawstwo » Literatura religijna » Przebłyski nieba. Prawdziwe historie, które pokazują, że śmierć jest drogą do nowego życia\nNumer ISBN: 978-83-7482-682-2\nKod paskowy (EAN): 9788374826822\nPrzebłyski nieba. Prawdziwe historie, które pokazują, że śmierć jest drogą do nowego życia – opis wydawcy\nKlienci, którzy kupili Przebłyski nieba. Prawdziwe historie, które pokazują, że śmierć jest drogą do nowego życia, wybrali również:\nJudy Landrieu Klein, 27,93 zł\nAnna Katarzyna Emmerich, 16,12 zł\nJeffrey Long, Paul Perry, 24,22 zł\nThaddeus Doyle, 25,94 zł\nPiotr Kalinowski, 24,22 zł\nRawlings Maurice, 20,17 zł\nPrzebłyski nieba. Prawdziwe historie, ...


5 sposobów na ferie w mieście - Apteneo\nNa ferie zimowe nasze dzieci wyczekują mniej więcej od września. Warto pamiętać, że nauka to ciężka praca i że małym uczniom należy się odpoczynek. Co jednak zrobić, gdy nie możemy wziąć urlopu, a jednocześnie sytuacja finansowa nie pozwala nam na zafundowanie dziecku zimowiska?\nFerie w miejscu zamieszkania nie muszą być nudne. Jest wiele sposobów, żeby uczeń spędził je ciekawie i aktywnie, dzięki czemu porządnie wypocznie przed czekającym go kolejnym, trudniejszym niż pierwszy, semestrem nauki.\nJeśli nie możemy zagwarantować dziecku ani zorganizowanego wypoczynku, ani nawet opieki w czasie ferii, upewnijmy się, czy jego szkoła będzie w tym czasie pracowała. Wiele placówek, szczególnie jeśli rodzice zgłoszą takie zapotrzebowanie, może zorganizować w czasie ferii dyżury nauczycieli i świetlicy szkolnej, nawet jeśli nie bierze udziału w akcji typu Zima w Mieście. W tym czasie mogą odbywać się np. zajęcia sportowe, plastyczne, komputerowe, zajęcia w bibliotece, wycieczki. Warto jednak wyjść z taką inicjatywą odpowiednio wcześniej, porozumieć się z innymi rodzicami i skierować zapotrzebowanie do dyrekcji.\nW akcji Zima w Mieście uczestniczą specjalnie wytypowane placówki, które w okresie ferii zapewniają uczniom całodzienną (zwykle w godzinach 8.00-17.00) opiekę, zajęcia, wycieczki i inne atrakcje, wraz z wyżywieniem. Zajęcia i opieka są bezpłatne, rodzice ponoszą zwykle wyłącznie koszty wyżywienia . Oczywiście dzieci z rodzin uboższych, które w swoich macierzystych szkołach korzystają z bezpłatnych posiłków, mogą liczyć na zwolnienie z opłat (niezbędne jest zaświadczenie ze szkoły). Na zajęcia w ramach Zimy w Mieście warto zapisywać dzieci z wyprzedzeniem – im wcześniej, tym większa szansa, że znajdzie się miejsce! Akcja cieszy się bowiem wielkim powodzeniem.\nFerie i kultura\nJeśli jesteśmy w stanie zapewnić dziecku opiekę, np. babci czy kogoś innego z rodziny (a nawet pełnoletniego rodzeństwa czy kuzynostwa), chcemy jednak, aby się nie nudziło, możemy poszukać ciekawej oferty np. w okolicznych domach kultury, muzeach czy galeriach. Wiele placówek prowadzi w tym czasie ciekawe zajęcia dla dzieci, taneczne, sportowe, teatralne, plastyczne, muzealne, czasem w formie tzw. półkolonii. Oczywiście tu także warto zapisać dziecko z pewnym wyprzedzeniem. Zapisując dziecko na zajęcia pamiętajmy, że musimy zgłosić, kto będzie je przyprowadzał i odbierał – najlepiej, aby opiekun posiadał wypisane przez nas upoważnienie.\nPodobnie jak domy kultury, także ośrodki sportowe czekają w ferie na małych gości. Do dyspozycji jest np. basen, hale i boiska sportowe. Warto rozejrzeć się w interesującej nas ofercie, dopytać o zasady korzystania z nich, terminy i inne szczegóły techniczne. Bardzo często pierwszeństwo w korzystaniu z niektórych zajęć mają mali uczestnicy zorganizowanej Zimy w Mieście, dlatego tu także liczy się czas.\nI wreszcie coś dla mieszkańców osiedli, w których wytworzyło się coś w rodzaju sąsiedzkiej społeczności. Dla pokolenia naszych rodziców wzajemna pomoc sąsiedzka była czymś oczywistym. Potem przyszedł czas, że wszyscy zamknęliśmy się w domach i niektórzy nawet nie znali imion swoich sąsiadów. Dziś, szczególnie w niewielkich zamkniętych osiedlach, znów odkrywamy uroki sąsiedzkiego życia, choć może nieco na innych zasadach niż kiedyś. Jeśli nasi sąsiedzi mają dzieci w tym samym wieku, zorganizujmy spotkanie i zapytajmy, jaki mają pomysł na ferie. Może się okazać, że ktoś nie pracuje lub ma nienormowany czas pracy. Można też umówić się w kilka osób, że każda bierze np. jeden czy dwa dni urlopu w kolejne dni i zapewnia w tym czasie grupce dzieci opiekę, prowadzi je na zajęcia i z powrotem. Osoby, które absolutnie nie mogą wziąć nawet jednego dnia wolnego, a skorzystają z sąsiedzkiej uprzejmości, mogą oczywiście odwdzięczyć się później w inny sposób, np. oferując opiekę nad dziećmi w jakiś weekend. Oczywiście, zawsze w tej sytuacji pamiętajmy o pisemnych upoważnieniach.


W jaki sposób kupić wytrzymałe buty - Jak się ubrać\nPrzechadzka w górach jest jedną z najprzyjemniejszych form wytchnienia oraz odpoczynku podczas długiego wakacyjnego okresu albo krótkiego wypadu poza miasto. Istotne jest przy tym też to, że przeważnie są to zajęcia nie potrzebujące specjalnego nakładu środków i specjalistycznych przygotowań. Naturalnie przydadzą się odpowiednie buty trekkingowe męskie, zaopatrzone w gruby bieżnik i przewiewną ale mocną górę.\nCzasem w najniższych partiach górskich można mieć ubrane nawet klasyczne trampki . Żeby przejść spacerem po płaskim i dość krótkim szlaku, nie wymagane jest też specjalne przygotowanie lub sprzęt taterniczy, bowiem w niskich partiach gór prowadzone są trasy wyglądające czasem jak ścieżki w miejskim parku. Oczywiście nie można przesadzać z niefrasobliwością, gdyż może się to mocno zemścić. Wybierając się na szlak zdecydowanie należy zabrać dobre buty trekkingowe meskie (sprawdź bogatą ofertę ) lub damskie, zależnie od płci danej osoby, porządne spodnie, oddychającą bluzkę i ciepłą koszulę w przypadku pogorszenia pogody.\nJeśli ten artykuł Cię zaintrygował, to również ta polecana strona (https://skinstreet.pl/make-up/pomadki) okaże się dla Ciebie nie mniej interesująca zatem wejdź na nią.\nPonieważ pogoda w górach lubi zmieniać się niezwykle dynamicznie, należy być przygotowanym na wszelkie scenariusze, spacerując nawet na prostej leśnej ścieżce. W razie nieprzewidzianego załamania pogody trzeba mieć ze sobą kurtkę przeciwdeszczową do kompletu. Konieczne jest nie bardzo słodkie picie na drogę i oprócz tradycyjnych kanapek drobna wysokoenergetyczna przekąska.\nZwykle można przewidzieć ile czasu zajmie planowana wycieczka, zatem, jeżeli preferuje się samotne wyprawy, to warto zawiadomić bliską osobę gdzie i na ile się wybiera. Naturalnie, w takim przypadku po powrocie należy koniecznie dać znać, że już się wróciło, aby nie wzbudzać jakiegoś zamieszania. Układając trasę wyprawy, należy zawsze pozostawić zapas czasu na nieprzewidziane sytuacje i tak rozplanować czas przewidziany na trasę, żeby na pewno wrócić z niej za dnia. Zachowując te wszystkie punkty, można śmiało ruszać w niższe partie gór, nie zapominając oczywiście o rzeczy najważniejszej, jaką jest własny rozsądek.


Polkowiczanie jadą na Mistrzostwa Świata » KS Górnik Polkowice\nPolkowiczanie jadą na Mistrzostwa Świata\n27 sierpnia zawodnicy KS Metraco Armia Polkowice wystartują w Mistrzostwach Świata Kadetów i Juniorów w Kickboxingu federacji WAKO w Dublinie. Barw naszego klubu bronić będą juniorzy: Patryk Kłak – kat. 67 kg, Damian Wawrzyniak – kat. do 60 kg oraz Kacper Muszyński – kat. 71 kg.\nJak powiedział nam trener polkowickich fighterów Bartosz Muszyński w stolicy Irlandii nasi zawodnicy walczyć będą o medale. Wojownicy Armii Polkowice mają już na swoim kocie sukcesy na arenach krajowych oraz w Europie. Zarówno Muszyński jak i Wawrzyniak w swoim dorobku mają już złote medale Pucharu Europy wywalczone w czerwcu w Ostrowie Świętokrzyskim.


Gwardia rekrutuje dzieci w wieku 3-12 lat na zajęcia judo. – Tychy News\nGwardia rekrutuje dzieci w wieku 3-12 lat na zajęcia judo.\n23 czerwca 2018 22 czerwca 2018 Gwardia Tychy, Judo, rekrutacja, Tychy\nKlub Sportowy Gwardia Tychy rekrutuje dzieci w wieku 3-12 lat na zajęcia judo! Judo to jeden z najlepszych sportów walki. Jego wszechstronność sprawia, że jest wręcz bezkonkurencyjny wśród innych popularnych dyscyplin. Dlaczego warto wybrać judo?\nBo to sport dla każdego! Mały, duży, chudy, grubszy.. przy odrobinie zaangażowania każdy da sobie radę!\nPierwsze lata na macie to przede wszystkim gry i zabawy z elementami judo, po których wprowadzamy kilkanaście figur gimnastycznych oraz podstawowe figury akrobatyczne. W Gwardii już 5-latki poznają więcej gimnastyki niż oferuje program kształcenia szkoły podstawowej\nNajważniejszym punktem szkolenia jest nauka bezpiecznego upadania, w każdym kierunku, którą dzieci wykorzystają nie tylko na macie, ale i w życiu codziennym! Dzięki padom dzieci potrafią unikać poważnych kontuzji, a zarazem mają świetną bazę do nauki rzucania.\nPo pierwszych latach nauki podstaw, wprowadzamy kolejne techniki rzutów i walki w parterze, co z powodzeniem weryfikują okresowe turnieje dla dzieci.\nOd początku kładziemy nacisk na jakość naszych zajęć. Podstawową wartością klubu jest praca i dyscyplina, którą wzbogaca budowanie pozytywnych postaw społecznych tzw. kodeks moralny Judoki. Nasi trenerzy przekazują dzieciom pozytywne wartości, które czynią z nich nie tylko lepszych sportowców, ale również lepszych ludzi. Judo to nie tylko sport…to także styl życia. Zaufaj naszej marce. Zajęcia prowadzą aktualni mistrzowie Polski i Europy!\nNawet jeśli nie myślisz o wyczynowym uprawianiu judo, twoje dziecko może zyskać bardzo wiele na naszych treningach. Uprawianie judo pozwala na rozwój wszechstronnej bazy umiejętności dla innych dyscyplin sportu.\nZarezerwuj miejsce wysyłając e-mail na adres rekrutacja@gwardia-tychy.pl w treści podając nazwę grupy docelowej, wiek dziecka i telefon kontaktowy. Zajętych jest już blisko połowa miejsc. Nie czekaj do września – to może być już za późno.\nJudo w Tychach? Tylko w Gwardii!\n← Tyski Jarmark Staroci i Rzeczy Używanych.\n„w noce o smaku metalu idziesz ku mnie” Andrzej K. Waśkiewicz – Czytanie Rocznicowe. →


Nauka zdalna klasy 4 – 8 – Szkoła Podstawowa w Zagorzynie\nnauczyciel 25 października 2020 25 października 2020 No Comment\nMinisterstwo Edukacji Narodowej w czasie pandemii, w celu zapewnienia bezpiecznych warunków nauki zdecydowało o zdalnym nauczaniu w kl.: 4 – 8. To ogromna odpowiedzialność, aby zorganizować zdalne nauczanie w najbardziej dostępnej, a zarazem skutecznej formie. Nauczyciele wkładają ogromny trud i zaangażowanie w system realizacji swoich obowiązków. Zdajemy sobie sprawę z tego, że i dla Państwa jako rodziców, a także dla naszych uczniów to również ogromne wyzwanie. Bierzemy również pod uwagę możliwości techniczne. Spróbujmy razem stworzyć dobrą komunikację, tak, aby nauka zdalna przynosiła efekty. Nauczyciele i wychowawcy są do dyspozycji dla uczniów w czasie rzeczywistym – zgodnie z planem lekcji nauczyciela oraz dla rodziców podczas zdalnego dyżuru codziennie w godz. 14.30-15.00 (e-mail, e-dziennik)\nNauka zdalna odbywa się według dotychczasowego planu lekcji.\nNauczyciele i wychowawcy kontaktują się z uczniem za pomocą e-dziennika, a zadania z poszczególnych przedmiotów znajdują się na stronie Szkoły w zakładce: „nauka zdalna”.\nLekcje online na platformie Microsoft Teams będą trwały 30 minut. Nauczyciel poinformuje ucznia o lekcji online po weryfikacji rejestracji Szkoły, na którą czekamy.\nUczniowie są zobowiązani do regularnego zapoznawania się z treściami przesyłanymi przez nauczycieli i wychowawców poprzez ustalone sposoby komunikowania się i systematycznego wykonywania zadań.\nRodzice są proszeni do regularnego przeglądania informacji zamieszczonych przez nauczycieli w dzienniku elektronicznym. Prosimy rodziców o nadzór nad wykonywaniem powierzonych uczniom zadań i poleceń oraz o bieżącą współpracę z wychowawcą i nauczycielami.\nJeżeli uczeń ma problem z dostępem do komputera i Internetu – powiadamia nauczyciela lub wychowawcę. Szkoła, w miarę możliwości postara się wesprzeć ucznia .\nNauczyciel na zwolnieniu lekarskim: uczeń otrzymuje informację w e-dzienniku -zajęcia odwołane.\nPedagog uruchomi e-mail zaufania podczas nauki zdalnej.\nZindywidualizowana ścieżka kształcenia – według planu.\nNauczyciel wspomagający – na wniosek rodziców , ze względu na brak możliwości pracy w domu, może pracować z uczniem w szkole.\nrewalidacyjne dla uczniów z niepełnosprawnościami realizującymi obowiązek nauki w szkole, na wniosek rodziców mogą odbywać się w szkole.\nNauczanie indywidualne w miejscu pobytu ucznia – zdalnie.\nlogopedyczne – zdalnie.\nrozwijające – zdalnie.\nZajęcia z projektu unijnego – zdalnie.\nWszelkie uwagi i pytania do dyrekcji proszę kierować na adres szkoły: sp.zagorzyn@lacko.pl lub telefonicznie 18 4446085


w: Artykuły do rozbudowania, Postacie, Klan Hyūga,\nKeiko Nemoto (Dziecko)\n6.2 Atak Paina\n6.3 Szczyt Pięciu Kage\n6.4 Czwarta Światowa Wojna Shinobi: Konfrontacja\nBył postacią z serii Naruto, i tak jak Sasuke, Naruto czy Gaara posiadał swą własną tragiczną przeszłość. Ród Hyūga dzieli się na dwie „części”: trzon i gałąź. Przynależność do odpowiedniej części rodu jest warunkowana czasem narodzin. Los chciał, że wuj Neijego przyszedł na świat wcześniej, natomiast jego ojciec później i przez to trafił do „gorszego” rodu klanu Hyūga. Podczas trzecich urodzin Hinaty, spadkobierczyni głównej gałęzi rodu, do Konohy przybył przywódca shinobi z Kraju Chmur w celu podpisania traktatu pokojowego pomiędzy dwoma krajami. Jednak miał on też swój własny cel, zdobycie sekretu Byakugana. Aby to zrobić, próbował porwać Hinatę. Jednak na jego drodze stanął ojciec dziewczynki. Przeciwnik został zabity co sprawiło, że Kraj Chmur oskarżył Konohę o złamanie przymierza i był gotowy stanąć do kolejnej wojny. Aby uniknąć kolejnej bitwy, Wioska Liścia postanowiła dogadać się z agresorem. Miała wydać ciało głowy rodu Hyūga, którą był Hiashi. Jednak, aby tajemnica Byakugana została w Konohagakure, ojciec Nejiego, a zarazem brat bliźniak Hiashiego — Hizashi — zgodził się, aby zamiast ciała jego brata złożyć jego ciało, nie po to aby chronić ród główny, lecz aby obronić swojego brata, Nejiego oraz całą osadę. Od tamtego momentu Neji zmienił się całkowicie. Zaczął pałać nienawiścią do członków „trzonu”, w tym też do Hinaty, którą miał bronić. Dodatkowo podczas swych czwartych urodzin jak każdy żyjący z „gałęzi” został naznaczony specjalną pieczęcią rodu głównego. Przy jej pomocy w czasie jakiegokolwiek buntu ze strony kogoś z bocznej gałęzi, ród główny może zniszczyć układ nerwowy buntownika, co prowadzi do śmierci. Pieczęć ta znika, gdy jej posiadacz umrze i po wsze czasy zamyka w sobie informacje o Byakuganie osoby, która ją posiadała, przez co przeciwnik nie może się o nim nic dowiedzieć. Głównym tokiem myślenia chłopaka stała się jedna zasada — wszystko zależy od przeznaczenia, a ludzkie życie i jego cel jest nakreślane z momentem jego narodzin.\n... więcej o „Neji Hyūga”\nKōichi Tōchika +, Keiko Nemoto + oraz Leszek Zduń +\n3 Lipca +\nTajemna historia Konohy: Wspaniały dzień na ślub +\nDrużyna Guya +, Drużyna Ścigająca Sasuke +, Jedenastka Konohy +, Drużyna Ochrony Gwiazdy + oraz Druga Dywizja +\nUwolnienie Ognia +, Uwolnienie Wody + oraz Uwolnienie Ziemi +\n45,8 kg +, 46,8 kg + oraz 54,2 kg +\n159,2 cm +, 160,1 cm + oraz 172,1 cm +


on 20.08.19 0:37 • Dom Hachirō\nTo naprawdę nie będzie kolejny temat z wiecznym „uzupełnię”, ale tak, uzupełnię, jak się obudzę i ogarnę poranne obowiązki.\n– No, jesteś trochę jak bohater gry video ledwo po skończeniu tutorialu. Przynajmniej tak to widzę po tym, co mówisz – skomentował, przekręcając klucz w zamku. Wolał takie metody niż przepustki z prostego powodu: podczas wyjścia za mury ta mogła się uszkodzić, a gdyby nie mógł się dostać do własnego domu, to chyba by dostał pierdolca. Chciał wpuścić Willa przodem, ale pierwszy przepchał się szanowny pieseł Hoshi.\n– Burak i cham jesteś – parsknął generał i dopiero wtedy faktycznie zaprosił anioła gestem do środka. Ciężko tu mówić i o porządku, i o jego faktycznym braku. Po prostu, dom jednorodzinny z piętrem, który nosił na sobie standardowe ślady użytkowania i zasady „sprzątnę potem”. Przedpokój miał dwie odnogi, prowadzące do salonu i do kuchni z jadalnią, choć nie sam generał i tak zwykle jadł albo rozwalony na kanapie albo już w ogóle w łóżku. Wnętrze było jasne z ciemniejszymi akcentami głównie w postaci mebli.\n– Walnij się na kanapę jak chcesz, o ile pewien osobnik nie postanowił się włamać, powinno być czysto – rzucił z rozbawieniem, po czym zabrał się za rozbieranie psa, to jest — ściągnięcie mu obroży i odwieszenie jej wraz ze smyczą na haczyk. Moroi strategicznie przesunął się do kuchni, żeby w ogóle zobaczyć, czy ma czym ugościć Willa. Co za szczęście, że wcześniej zrobił zakupy. Serwowanie komuś starego pieczywa albo płatków z mlekiem mogłoby nie być najszczęśliwszym pomysłem.\n– Pewnie padasz z głodu, co? – spytał dość głośno i równie retorycznie. Musiał być, wątpił, żeby przechadzka przez Desperację stanowiła dobrą możliwość, by poznać okoliczne restauracje.\n– Słuchaj, co powiesz na makaron z sosem pomidorowym? Wiesz, potem mogę zrobić coś fajniejszego, ale coś czuję, że ten dzień był i będzie długi, a brzuch dobrze czymś napełnić. Wypiorę ci smak jakichś skórek z oposa, nie. Masz jakieś przyprawy czy smaki, których nie lubisz? Dla siebie zwykle robię raczej ostre, ale jakby co to mów, sobie sam sypnę, a ciebie oszczędzę. I w sumie wolisz, eee, no. Al dente czy normalny? Bo mi to w sumie obojętne i, em, w sumie można na to walnąć sera jeśli lubisz. Kupiłem dość dobrą mozzarellę. Może nadrobi to, że sosu nie będę redukował przez parę godzin. O matko, nabrałem ochoty na takie dobre burrito, wiesz? Z mięsem pieczonym... Bardzo długo. A, nie mogę, o rany... Chyba zacznę się ślinić. Wiesz jakie paskudne są racje żywnościowe S.SPECu? Borze zielonkawy, rzyg siermiężny.\nCo jeszcze powinien zrobić dobry gospodarz? Zastanawiając się nad tym wybrał makaron penne, który jemu świetnie pasował do sosu. Pomidory miał z puszki, zwykle mieszał trochę przecieru z całymi pomidorami, nie wiedzieć czemu zwyczajnie bardziej mu to smakowało, choć większej różnicy być nie powinno. Olej, drobno pokrojona cebula, przesmażyć aż się zeszkli. Zwykle mu to nie wychodziło, jednak teraz miał zamiar postarać się, nieważne, że obiecał Willowi szybki posiłek. Pomidory też wylądowały na patelni — w ten sposób łatwiej będzie mieszać całość — i sypnął przypraw adekwatnie do tego, co powiedział Will. Jeśli uznał, że obojętne, po prostu zrobi najbardziej neutralny i podstawowy sos, jedynie dodając do niego sól. Pieprzu nie lubił i uważał go za podprzyprawę, a...\n– Bazylia okej? – rzucił do salonu, bądź do gdziekolwiek-Will-teraz-był, ale tak czy siak urwał parę listków, po czym zgniótł je tak, jakby klaskał; wszelkie zioła takie jak mięta czy właśnie bazylia dzięki takiemu zabiegowi puszczały więcej aromatu. Sos się ładnie redukował, a wojskowy w międzyczasie nastawił wodę na makaron. Odetchnął, mając trochę czasu na ponowne skupienie się na Willu. No, prawie.\n– Chcesz się czegoś napić? Wiesz, woda, sok, akurat mam pomarańczowy, bo mój organizm wołał o witaminy. Tak to średnio go lubię, choć pomarańcze są okejka. Kawa czarna, biała, herbata zielona, czarna, ech, z tym zapleczem nie stoję za dobrze, bo wolę kawy, ale zielona dobrze orzeźwia. Tego ci pewno trzeba po tym, jak dreptałeś przez tę zasraną kuwetę. Choć w sumie chyba skoczę się przebrać. Spociłem się przez ciebie i trochę się najadłem stresu. Będziemy ci też musieli kupić nowe ubrania. O, jak zjemy, to ci pokażę twój pokój. Mam nadzieję, że komórka pod schodami ci się spodoba, panie Potter. Po wakacjach wysyłam cię do szkoły dla czarodziejów.\non 20.08.19 22:19 • Re: Dom Hachirō\n– Chyba używałem za dużo opcji „pomiń” – zaśmiał się, zatrzymując i czochrając psi łeb, kiedy rudzielec szukał kluczy. U niego zawsze był zamek na przepustkę, zarówno w M-1 jak i w M-3. Potrafił jednak tak dobrać się do zabezpieczeń, żeby otworzyć drzwi korzystając z małego zwarcia. Pozostawała kwestia systemu antywłamaniowego, przy nim zawsze polegał, dostając solidny ochrzan od ojca za trenowanie na ich własnych drzwiach. Ale hej, na czymś się musiał nauczyć, nie? Raz nawet prawie nie uruchomił alarmu!\nAnioł nie walczył o pierwszeństwo z czworonogiem. Może burak i cham, ale po przeżyciach zza muru i ostatnich chwilach w Mieście doceniał, że nie musi gdzieś włazić pierwszy i przyjmować ewentualnego ciosu na klatę. Miał jakieś dziwne lęki, że coś czai się za rogiem, choć odkąd wrócił znów czuł się spokojniej. Tak jakby wcale nie został napadnięty w jednej z uliczek. Mimo wszystko, prawdopodobieństwo wystąpienia jakiejś mało przyjemnej sytuacji z wymordowanym w roli głównej było tutaj znacznie niższe niż choćby w Edenie. W jednym z pierwszych dni swojego nowego życia spotkał przecież jakiegoś ogoniastego, chociaż zdecydowanie bardziej przyjaznego niż rogaty diabeł. Wchodząc odruchowo nieco pochylił głowę. Wszystkie budynki były tu budowane jak dla kurdupli, a zauważył, że nawet skrzydlaci w większości są jacyś tacy niżsi. I nie, nie robili wyjątków przy robieniu przejść. Uciążliwości ludzi, którzy nadmiernie wyrośli...\nRozglądał się uważnie, jak zawsze kiedy poznawał nowe miejsce. Jakby zapamiętując co gdzie leży, choć tu wszystko było całkowicie losowe i przypadkowe. W domu wszystko miało zawsze miejsce. Musiało mieć, bo coś leżało nie tam gdzie trzeba, to odruchowo to poprawiał. Starał się nie przyzwyczajać do tego, gdzie znajdują się poszczególne rzeczy, ale część już sam z siebie miał ochotę przestawić. Rodzice przynajmniej nie musieli się martwić o bałagan, bo dbał o porządek o wiele bardziej niż by było trzeba. Czasem wchodząc do ich domu można by odnieść wrażenie, że nikt tam nie mieszka, a wyposażenie jest całkowicie na pokaz.\nPrzysiadł na kanapie nie wykrywając żadnego zagrożenia oprócz ewentualnego ślinienia Hoshiego, który próbowałby anektować jego nogi. Miękkość mebla sprawiała jednak, że opuściła go kolejna ogromna porcja sił, a nie chciał mu paść i chrapać w najlepsze. Złośliwość zaburzeń snu. Jak chciał spać to nie mógł, a jak potrzebował zachować przytomność to mógłby zasnąć nawet w pozycji stojącej. Pewnie naładowanie baterii zajęłoby mu ze dwanaście godzin, choć na ogół nawet po maratonach bez snu nie odpoczywał za długo. Wsłuchiwał się w głos, próbując się na nim skupić. Na szczęście wojskowy gadał dużo i miał przyjemny głos.\n– Wszystko jedno, serio. Po pół roku żywienia się głównie owocami przetrwałbym chyba nawet znienawidzony imbir – parsknął w odpowiedzi. – Jedyne czego wcześniej nie mogłem jeść to kiwi. Wolę nie sprawdzać czy znowu mnie pokarali alergią. Wyczerpałem limit zdychania na sto lat.\nPrzeciągnął się aż strzeliła mu jakaś kość. Starał się nie ziewnąć, bo to oznaczałoby koniec. I to przed obiadem, śniadaniem, kolacją czy która w ogóle była pora dnia. Stracił rachubę czasu, polegał ostatnio jedynie na świcie i zmierzchu, czasem widząc jakiś zegar słoneczny. Tyle miesięcy nie widział nic napędzanego prądem...\n– Pomidory bez bazylii to grzech! – odpowiedział starając się być jak najbardziej poważnym. W rzeczywistości to nie było nawet lekkie wykroczenie, ale lubił zapach tych zielonych listków. Podobno zasadzona w doniczce umiała odstraszyć komary od okna, ale jakoś nigdy nie testował tego mitu. Zresztą, stała u nich w kuchni, a nie w oknie. Jakoś nigdy nie widział komarów w salonie. Podniósł się z kanapy, bo wiedział, że jeszcze parę minut i odpłynie. Wrócił do kuchni, gdzie oparł się o ramę, przykładając do niej ramię i głowę.\n– Przydałoby się coś, co powstrzyma mnie przed zasypianiem na stojąco. Wystarczyło, że poczułem się nieco bezpieczniej i już baterie domagają się ładowania – odpowiedział już ciszej, bo znajdował się znacznie bliżej rozmówcy. Do tego serio nie miał już siły. Kilka dni bez snu, mordowanie się z mocami, mnóstwo nowości, których nigdy nie odbierał za dobrze, lęk, pokonywanie pieszo mnóstwa kilometrów, zachowywanie czujności w każdej możliwej chwili. Nawet to nieoczekiwane spotkanie i nagłe zrozumienie kim ma się zajmować nie pomagało. – Ej. Czy wojskowi mogą sprawdzić przepustką czy taki na przykład naukowiec jest akurat w pracy? Jakaś sieć wewnętrzna czy coś? Mieszkałem dosłownie trzy ulice stąd. Gdyby nikogo nie było, mógłbym spróbować zawinąć parę swoich rzeczy. Mama na pewno niczego się nie pozbyła – zastanowił się. Nie widział sensu w zdobywaniu nowych ubrań, jeśli mnóstwo wcale nie takich starych walało się gdzieś po szafkach w pokoju, który zapewne był teraz istną kapliczką pamięci, nietkniętą bo nie. Lisa nie była zbytnio kurą domową, jak coś miała w domu to sama tego nie wyrzucała. Chyba, że nienaprawialnie się zepsuło. Robienie porządków zdecydowanie nie było jej mocną stroną. I tak zresztą nie było jej wiecznie w mieszkaniu. – A jeśli chodzi o komórkę... Tylko niech Dudley nie wytupuje mi tynku na głowę, bo mu zorganizuję świński ogon.\non 22.08.19 12:07 • Re: Dom Hachirō\n– Wiesz, uczenie się tą ciężką drogą chyba ma jakieś plusy i minusy, nie? W sensie... E, bardziej wychodzi... Intuicyjnie?\nRzucił jeszcze, wewnętrznie zastanawiając się nad jednym. Dlaczego trzyma u siebie mutanta? Will nie był człowiekiem. Mimo wszystko w głowie Moroia wciąż tkwiła nieprzyjemna świadomość, że młody mógłby mu zrobić świadomie jakąś krzywdę. Mimo wszystko ten lęk wciąż był w nim zakorzeniony głęboko. Ciężko jednak, by nie było w nim strachu przed cudami Desperacji i innych krain poza murami, jeśli to, co głównie tam widywał, to śmierć, ból, żal i niebezpieczeństwo.\nStarał się jednak skupić głównie na gotowaniu, z kolei jego pies na klapnięciu albo na stopach Willa, albo z mordą na kanapie tuż przy młodym aniele. Kiedy ten przeszedł do kuchni, trochę wybity z rytmu wojskowy cofnął się o krok, jednak zaraz spłoszona mina przeszła w uśmiech ociekający samozadowoleniem.\n– To w zasadzie dobra byłaby kawa. Ale nie wiem, czy jesteś nocnym Markiem czy porannym ptaszkiem... Pamiętaj, że jednak musisz spać. Chyba. Rany. How to anioł.. . – westchnął ciężko. – Hej, nie będzie tak dobra jak z kawiarni, a do słodzenia mam tylko cukier. Cappuccino na podwójnym ci zrobię, co? Każdy lubi kapeczinę – zakomunikował, po czym zrobił dwie takie same kawy. Duże filiżanki, podwójna porcja espresso, spienione mleko wylądowały w kubkach, a cukiernica i naczynia ustawione zostały na stole. Moroi wsypał makaron do kolejnego garnka z rozgrzaną wodą i przysiadł przy stole. W kuchni był dość sprawny choć nie profesjonalny; do tego brakowało mu wiele, jednak nawet nie chciał niczego w tej kwestii nadrabiać.\n– O tę funkcję szczerze jeszcze... Nie pytałem. Może jako generał mam większe możliwości. Zwłaszcza że będąc hyclem mam stały kontakt z naukowcami. Jeśli powiesz mi, kogo i gdzie szukać, to mogę po staremu też zerknąć w jakiś grafik – uniósł brew pytająco, a dłońmi objął filiżankę. Temperatura na zewnątrz wciąż była odczuwalna, jednak Hachi lubił czuć w dłoniach ciepło pochodzące od kawy czy herbaty. Było takie przyjemne.\n– Zostaje też obserwacja. Póki co mam zaskakująco mało pracy – nie. Odkładasz ją na później. – także jak nie ty, to ja mogę się przejść. Ale jeśli mamy udawać, że ty to nie ty, powinniśmy skołować ci nowy telefon. Wiesz, zawsze lepiej tak niż wysyłać sowę pocztową, nie? Sprawdzę makaron. Bo mam wrażenie, że już się ugotował – zakomunikował, jednak nie sprawdził. Po prostu odcedził, postarał się by w rurkach było jak najmniej wody, po czym przerzucił je bezpośrednio w sos, zerwał liście bazylii, również dodał i zamieszał wszystko. Dwie porcje wylądowały na talerzach, z kolei na patelni została potencjalna dokładka. Albo porcja dla pasożyta.\n– Nie mogę. Ale jestem głodny. A tego jak ty musisz być głodny, to nawet sobie nie wyobrażam... – jęknął, czując jak do ust napływa mu ślina. Wyciągnął z szuflady dwa wielce, usiadł przy stole i swoim sztućcem zaczął nabierać dość sporo makaronu. Pewnie się w połowie całej zabawy pobrudzi, ale kogo to obchodzi? Przynajmniej przy jedzeniu nie paplał jak najęty, zaś po nim popił tylko kawą i odchylił się na krześle.\n– Nieskromnie powiem, że było to całkiem niezłe. Uch, zaraz ci pokażę pokój. Jest tam parę pudeł, których nie chciało mi się wypakowywać, ale łóżko jest. Cóż. Każda motywacja, żeby skończyć coś, co się zaczęło, jest dobra – oznajmił. Nie wstawał z miejsca jednak przez jakiś czas. Nażarł się, to teraz rozleniwił i najchętniej poszedłby spać. Ten dzień był jak kolejka górska. Powoli zbliżał się ku szczytowi, po czym puścił wagonik z wojskowym tak szybko w dół, że ten bał się upadku prosto na ziemię, przy którym dość konkretnie pogruchotałby kości.\n– Gotowy do startu? Start, idziemy! – powiedział z senną namiastką energii. Zdrzemnie się tylko na moment i to jak Will już się rozgości. W pokoju, do którego zaprowadził go po schodach, było faktycznie łóżko, jednoosobowe, trochę tak, jakby osoba, która urządzała ten dom spodziewała się zamieszkania go przez rodzinę z dziećmi. Poza tym standard: duża szafa, komoda, biurko... Tylko żeby dostać się do mebli, Hachi musiał poodsuwać niektóre pudła.\n– W którejś szufladzie są koce i poduszki. Nie mam za wielu gości więc w sumie nawet nie wiem po co je kupiłem. Pewnie impuls, bo koc był w kocie łapki, a poducha w ryjki piesełów. Rozumiesz – rzucił, choć kilka razy przez wypowiedź chciało się przewinąć ziewnięcie.\n– Wiem, że dużo gadam, ale wiesz, e... Słabo mi podrzucać jakieś konkrety o mnie tak o, bez żadnego czegoś, co by mnie do tego popchnęło. Także jakby co to pytaj i... No. Póki nie zapadnę w tysiącletni sen... – dla efektu jeszcze ziewnął, ale, rzecz jasna, zakrył usta dłonią.\non 23.08.19 1:29 • Re: Dom Hachirō\nPowiedziałby raczej, że wychodziło to chaotycznie, całkowicie nieprzewidywalnie, a nie intuicyjnie. Raz tylko podczas treningu miał sytuację, że musiał dosłownie walczyć o swoje życie i zdrowie, kiedy nauczyciel ciskał w niego kulami ognia, z jednej strony zniecierpliwiony jego brakiem postępu, z drugiej wierząc, że w sytuacji zagrożenia jakoś się ogarnie. I co? Bardziej polegał na umiejętnościach ludzkich niż anielskich, starając się uniknąć niebezpieczeństwa. Szło mu topornie i zresztą cały czas coś potrafiło po prostu nie zadziałać. Ale wolał nie dobijać swojego podopiecznego i udawać, że jakoś umie opanować ten cały magiczny bajzel, jakim dysponował. Z innej strony był ostatnio ostro przemęczony, a to też wpływało na jakość mocy.\nNie zauważał lub nie zwracał uwagi na zachowanie wojskowego. Komunikacja niewerbalna była zresztą jego piętą Achillesową, docierało do niego tylko to co było okazane wprost jak uśmiech. Chociaż w tym wypadku nie rozróżniłby uśmiechu politowania od uśmiechu zadowolenia, a tym bardziej tego czy jest on sztuczny, czy jak najbardziej prawdziwy. Dlatego też nie mógł wyrazić zaniepokojenia jego ciągłym płoszeniem się i zapewne niebezpiecznie podniesionym tętnem. Najgorszy stróż ever.\n– Jestem po prostu bezsennym zombie. Móóóózgiiii – uniósł ręce udając martwiejca z horrorów. – Niestety anioły rzeczywiście muszą spać. Regenerują się jak szalone, ale nadal trzy dni są przesadą – dokończył wypowiedź, wsuwając się do środka pomieszczenia. Był trochę jak cień. Gdyby go tak spotkać po zmroku, snującego się na skraju przytomności to na serio mógłby wywołać mało pozytywne emocje. Lekko przygarbiony ze zmęczenia, nie skupiający wzroku za długo w jednym miejscu, blady jak jakiś chory, nieco rozczochrany choć nie tylko przez naturalny nieład artystyczny. Jakby się porządnie przyjrzeć, to pod oczami miał nawet niezbyt zdrowe cienie. Ale trzymał się celu, nie zamierzał wszystkiego porzucać w połowie. Dlatego kawa, choćby i „kapeczina” była dla niego wybawieniem. Choć cukru jak zwykle użył niewiele. Może powinien przesłodzić, żeby przynajmniej na chwilę dostać zastrzyku energii? Potem zmuliłoby go jeszcze mocniej...\n– Generał? Uhm... Gratuluję awansu! – Do tej pory był w tak wielkim błędzie. Właściwie nawet trochę go ta informacja uspokoiła, dowódcy przecież rzadziej kręcili się w bezpośrednim ogniu walki. Znaczy nie wiedział jak to jest z hyclami, ale w historii głównie zajmowali się taktyką i myśleniem. Patrząc na to z drugiej strony, Moroi jednak tym bardziej chyba powinien poinformować kogoś o nie-obywatelu łażącym sobie po Mieście. A jednak nie sięgał po numer alarmowy, przez okna nie wbijał uzbrojony oddział do zadań specjalnych.\n– Hayes Lisa. Głównie chyba zajmuje się botaniką, ale nie wiem na ile mówiła prawdę. Ewentualnie Hayes Paul, mechanik, pracuje z androidami. Jeśli jedno jest w pracy, to drugie też – złapał filiżankę od spodu. Była tak przyjemnie ciepła. Przymknął oczy przez chwilę po prostu wdychając zapach kawy. – Mam wprawę w obserwowaniu. Dwunasto-kurna-letnią. I okno łatwo było otworzyć z zewnątrz.\nZerknął za gospodarzem kurem domowym, jakby podświadomie pilnując, żeby na pewno czegoś sobie nie zrobił. Ale chociaż nie był ostatnią ciapą, której wszystko leciało z rąk.\n– Co tam w ogóle telefon... Szczoteczka do zębów. Oddałbym duszę za szczoteczkę... – urwał, zdając sobie sprawę z tego co właściwie powiedział. – ...albo nie, bo to wychodzi jakbym miał się oddać. To zdecydowana przesada – sprostował po bardzo krótkim zastanowieniu. – Nie myślałem, że zacznę tęsknić za chemią. Pasta z jakichś kwiatków i kory jest po prostu paskudna. I wszystko takie zdrowe i nudne. Gdzie konserwanty, sztuczne barwniki i nadmiar cukru?\nNa szczęście dostał do żarcia coś, w czym na pewno były jakieś polepszacze smaku czy choćby koloru. Na ogół nie przyglądał się składowi produktów na sklepowych półkach, ale siedząc w kuchni i czekając na zrobienie czegoś raz na jakiś czas zerkał na opakowania. A potem z czystej ciekawości obczaił skład energetyka o smaku kiwi. W składzie ani słowa o kiwi, ale za to była porzeczka i marchew. Czy próbowałoby go to zabić dowiedziałby się chyba tylko po przetestowaniu na sobie.\nWmiótł z talerza wszystko bez wyjątku, nie oszczędził nawet liści. W sumie nawet surowa bazylia była lepsza od co najmniej ćwierci rzeczy jedzonych w Edenie, ale nauczył się też niczego nie marnować. Dopijając cappuccino wymruczał leniwie słowa uznania dla kucharza. Kawa nie mogła jednak wygrać z porządnym jedzonkiem. I tak musiałby sobie uciąć jakąś drzemkę.\n– Mogę pomóc z wypakowywaniem – zaproponował. Co prawda lepiej mu pokazać gdzie coś powinno leżeć, bo jak sam odłoży, to potem będzie ciężko to przestawić bez wzroku mordercy spoczywającego na plecach. Zdecydowanie za bardzo przyzwyczajał się do rozmieszczenia przedmiotów.\nRozejrzał się szybkim zerknięciem. Obecnie wystarczyłby mu nawet kawałek dywanika albo w ogóle równej powierzchni w stylu podłogi. Łóżko, koc i poduszka to aż za dużo na taką zdechłą wywłokę jak on.\n– Mam całą listę pytań. Ale może lepiej to odłożyć na potem? Żeby nie było, że zamęczyłem podopiecznego karuzelą wrażeń pierwszego dnia. Jakaś drzemka, choćby i tysiącletnia, ja tam mam czas, a potem możemy w siebie rzucać wszystkim co mamy.\nNa szczęście nie zarażał się ziewaniem, ale nie czuł się na siłach do zapamiętywania wszystkich odpowiedzi. A nie planował pytać jedynie o jakieś ogólne czy prywatne aspekty życia Hachirō, ale też o to co działo się w M-3 przez te kilka miesięcy.\non 24.08.19 16:16 • Re: Dom Hachirō\n– Okej. Śpicie jak ludzie, ale zwierzęta też śpią. Ile masz w sobie z ptaszora? Bo kolana ci się zginają... Zaraz, jak się zginają – to nawet nie było pytanie, a stwierdzenie, że z przyzwyczajenia do typowych ludzi nie potrafił za bardzo dostrzec ewentualnego ptasiego zginania. Odetchnął z ulgą, gdy po zerknięciu na nogi Willa te okazały się cokolwiek normalne.\n– Mhmm, dobra. To tak czy siak ogarniemy ci jakieś ubrania. Taki z reklamy proszku do prania wyglądasz albo podejrzanie, albo jakbyś się urwał z jakiegoś chóru. A poza tym, skoro trzy dni przynajmniej chodziłeś w tym samym, to wiesz, warto wyprać. Ściągniemy z ciebie miary, pójdę do sklepu. Wolałbym, żebyś za bardzo się nie rwał do wychodzenia, bo mam wrażenie, że w Mieście najbardziej ci się przyda ta iluzja. Zresztą, możemy ją poćwiczyć, ale... Nie dziś. Pomyśl nad rzeczami, których ci trzeba. Nie martw się, ryzykowanie życiem jest opłacalne – uśmiechnął się ironicznie, a jego ton był cały czas rozbawiony, ale kryła się w nim pewna powaga.\n– Brzmi jakbyś każdy dzień zaczynał jak Shrek. Kazałeś już komuś wynosić się z twojego bagna? Może powinienem skołować sobie stróża wcześniej. Na pewno byłby lepszym psem podwórkowym niż ten zapluty śmierdziel... – spojrzał z wyrzutem na Hoshiego, który zamerdał swoim głupiutkim, typowym dla szpiców, zakręconym ogonkiem.\n– Nie musisz pomagać. Chyba że bardzo ci się chce. To jednak mój burdel, a ty... Nie wiem. Nie wiem, czy jesteś gościem, domownikiem czy czym. Kurna, przyciągam takie przypadki. Prawie jak Boris. Czyżbym miał dwóch stróżów? – Raczej bardziej prawdopodobne było, że Kundelek był stróżem jedzenia w jego lodówce, patronem dobrobytu i aniołem pilnującym, żeby jedzenie w lodówce nie leżało dłużej niż kilka minut.\n– Dobra. Słuchaj, to ja skoczę już spać. Jakby co, to któryś pokój na tym piętrze to łazienka, prysznic, wanna, co zechcesz. Jeśli będziesz miał sny o brzydkich potworkach, to obudź mnie. Jak przyjdzie ktoś, to nie otwieraj. Jak wejdzie sam, to mnie znajdzie, a ty się nie bój. To nie do końca włamywacz – ziewnął przeciągle, po czym mruknął jeszcze „dobranoc” i wyszedł, żeby położyć się spać u siebie.\n|| Wybacz za długość i jakość, ale w końcu i tak mamy robić skipa do rana... D:\non 24.08.19 18:50 • Re: Dom Hachirō\n– Chyba tylko skrzydła i wagę, kra kra, mam z ptaszora – rzucił nieco sennie, ale wcisnął mały dziobaty żart w środek wypowiedzi. Nie miał jakoś okazji zastanawiać się czy gdzieś nad zadkiem nie pojawia mu się pierzasty kuper albo jego stopy zmieniają się w szpony o pełni księżyca. Czuł się i tak dość ludzko, a tak naprawdę niewiele się w nim zmieniło. Można było jednak łatwo wczuć się w rolę generała i podejrzewać tą czarnowłosą pokrakę o wszystko.\nW odpowiedzi tylko kiwnął głową. Brakło mu już sił do rozbudowanych zdań, a z innej strony nie za bardzo chciał odpowiadać mruknięciami, bo to nie byłoby raczej zbyt grzeczne. Miał już dość bieli i czasem w drodze miał ochotę się wytarzać w najbliższej kałuży, tylko potem zacząłby go irytować brud i by to wyczyścił. Nawet zwykły barwnik wystarczyłby mu do szczęścia, a z kilku mógłby zrobić jakieś małe dzieło sztuki lepsze od fabrycznych powtarzalnych kopiuj-wklej spod maszyny. Ale hej, przynajmniej nie musiał biegać z gołym zadkiem czy też szyć sobie wszystko samemu. Może w Edenie projektanci mody byli słabi, ale jednak zapewniali podstawowe minimum.\n– Mogę być podwórkowym kogutem i piać o świcie. Skoro według antydepresanta jestem w stadzie, to nie chcę być bezużytecznym pasożytem – oznajmił zerkając na czworonoga. Musiał się w jakikolwiek sposób odpłacić za w sumie wszystko. Dach nad głową, choćby i miał być chwilowy, za karmienie, wreszcie jakąś normalną rozmowę, za to, że go nie opchnął do klatki i pod nóż. Nawet porządnie nie podziękował za to co się stało na początku ich znajomości, a też powinien.\nOdpowiedział „branoc”, ogarnął sobie poduszkę i poszedł pod szybki prysznic. Osuszył się mocą, bo na tyle jeszcze go było stać, a potem wrócił do pokoju. Położył koszulkę gdzieś na boku i ułożył się na łóżku. Czasem zdarzało mu się przez sen wyciągać skrzydła i choć górną część garderoby miał przygotowaną na takie sytuacje, to jednak wolał w razie czego nie mieć utrudnionego poruszania się. Zasnął dość szybko jak na jego standardy, bez nadmiernego wiercenia się we wszystkie strony i rozmyślania nad głupotami. Był zbyt zmęczony na tęgie rozkminy, a dzień był pełen wrażeń.\nPobudka o mało nie zakończyła się lądowaniem na podłodze – łeb zwisał mu jakoś częściowo z łóżka, poduszka leżała na ziemi, trzymał na nią jedną rękę, nogi miał w pozornie niewygodnej pozycji. Najwyraźniej brak wiercenia wieczornego odrobił sobie w nocy. Poprawił się, przetarł oczy dłońmi, ziewnął na rozpoczęcie dnia. Nie był pewien, która jest godzina, ale po paru minutach leżenia plackiem i gapienia się na sufit podniósł zadek do siadu i przeczesał parę razy włosy palcami. Oczywiście, że musiały sterczeć we wszystkie strony. Założył koszulkę, wypełzł cicho z pomieszczenia i przeszedł się na dół. Po zlokalizowaniu zegarka ogarnęła go ulga, że udało mu się nie gnić w krainie snów przez dwadzieścia cztery godziny. Właściwie nawet mógłby stwierdzić, że warto zorganizować śniadanie. Zerknął w stronę schodów. Nie lubił się rządzić w nieswoich domach, ale chciał się odwdzięczyć za obiad.\nZlurkował szafki i zawartość lodówki, żeby wiedzieć na czym stoi. Też nie był jakimś orłem w kuchni, a przynajmniej za takiego się nie uważał, ale potrafił zaskoczyć. Zaopatrzył się w naczynia i składniki. Na szczęście wszystko znalazł, bo niekoniecznie miał ochotę szabrować po sklepach czy farmach. Dla niego kradzież była kradzieżą, a nie wzięciem jeśli się potrzebuje. Tak to by się wszyscy złodzieje tłumaczyli. Na początek wsypał do miski mąkę, cukier, sól i proszek do pieczenia. W następnej kolejności roztopił masło, połączył je z mlekiem i roztrzepanymi jajkami, dodał wszystko do miski i zaczął mieszać. Nie miał co się spieszyć, więc sama łyżka w zupełności wystarczała. Na koniec zaczął smażyć ciasto. Brakowało mu specjalnej patelni albo chociaż foremek, ale jakoś dał sobie radę. W końcu akurat to było coś, co robił za życia dość często, miał wprawę.\non 24.08.19 23:11 • Re: Dom Hachirō\nSen nie przyszedł łatwo, a opuścić go tym bardziej nie chciał. Zapach czegoś zjadliwego, który unosił się po domu, a także parszywy, odrażający psi jęzor, który postanowił polizać i tak ciężką powiekę wojskowego, okazały się dość dobrym powodem, żeby podnieść się i ruszyć na dół. Trochę mu zajęło połączenie ze sobą faktów, w związku z czym, będąc wciąż w bieliźnie i zdecydowanie za dużej koszulce z grubym kotem, hamburgerem i napisem „smacznego”, natknąwszy się na Willa, nie do końca ogarnął, że nie jest to żaden kochanek ani nikt taki. Uniósł brwi, przetarł oczy, a usta praktycznie samoczynnie się napełniły śliną, którą natychmiast przełknął.\n– What's cookin' good lookin'? – spytał, po czym przeciągle ziewnął i niegrzecznie usiadł na stole. Pies z kolei oparł się o blat przy kuchence i mlasnął, po czym spojrzał na Willa błagalnie.\n– Lubi jajka smażone... – mruknął odruchowo Moroi – z mlekiem, żeby zjadł ciepłe, ale mordy mu nie poparzyło. Pokażę ci jak je zrobić, lubi je dostawać po spacerach. Jak spałeś? Zrobiłeś sobie gniazdo? – wydał z siebie krótki śmiech, trochę zachrypnięty i zdecydowanie cichy. Najchętniej by poszedł spać dalej, ale zapach jedzenia skutecznie wywabiał pradawne zło z niego.\nZsunął zadek z blatu stołowego i podszedł do zlewu, by nalać sobie do kubka wziętego z ociekacza wody. Wypił jakąś połowę, po czym resztę wylał do zlewu. Wierzchem dłoni otarł usta, a potem znowu oczy. Znowu czuł się niezręcznie mimo wszystko, znowu rosło poczucie zagrożenia, bycia zagonionym w kozi róg. Rany, miał pod swoim dachem wroga. Co się stało z jego podejściem do innych ras?\nDlaczego nie mógł się zmusić do tego, żeby faktycznie czuć albo obrzydzenie albo sympatię do Willa? Żartował z nim, jadł z nim, karmił go, zaoferował mu pokój u siebie. To zdawało się wykluczać wszelką pogardę, ale jakoś nie potrafiło wyplenić w generale strachu. Jakim cudem w ogóle zasnął? Nie powinien ufać temu... Stworzeniu. To nie był człowiek. Rozmowa powinna być oparta na przesłuchaniu mutanta, a potem ewentualnym pozbyciu się go, a...\nTymczasem oczekiwał robionych przez chłopca (mutanta) naleśników. Nie pachniały jak zatrute, ale może po prostu wciąż senny umysł to przysłaniał? Potrząsnął głową, a jasne włosy rozsypały się nieregularną, chaotyczną kaskadą wokół jego twarzy.\n– Już prawie nie śpię.\non 25.08.19 12:34 • Re: Dom Hachirō\nBył na tyle pochłonięty skupianiem się na niespaleniu patelni, że nie dotarły do niego kroki gospodarza i psie człapanie, dlatego też słysząc nieoczekiwany głos, drgnął wyraźnie i zasłonił się odruchowo trzymaną szpatułką, spoglądając zza niej w stronę wejścia. Dostrzegając tam rudy, znajomy łeb zluzował dość szybko i jak gdyby nigdy nic przerzucił placka na drugą stronę.\n– Bry! – wyrzucił radośnie. Już po tym jednym słowie słychać było, że to nie do końca ta sama osoba co poprzedniego dnia. Miał mnóstwo energii, nie zasypiał na stojąco, ruchy miał zdecydowanie bardziej płynne i precyzyjne, na dodatek szybsze. Może nawet zbyt szybkie jak na przeciętnego człowieka. Przełożył następnego placka na stosik puchatych poprzedników. O ile znalazł jakiś miód czy cokolwiek, to w centrum umieścił mały kawałek masła i polał wszystko słodyczą w płynie, a następnie podał generałowi.\n– I to ja rozpieszczałem swoje psy? – zaśmiał się w kierunku akity i podrapał zwierza za uchem. Zaczął tworzyć drugi pankejkowy stosik. Wiele by dał za odrobinę syropu klonowego... – Spałem jak... no cóż, zabity. Z jakiegoś powodu czuję się tu bezpieczniej niż w edeńskim kurniku, choć i tak prześladuje mnie wizja bycia krojonym przez naukowców – wzdrygnął się. Tanio skóry by nie sprzedał, nie był ptakiem klatkowym i raczej bez dziobania by się nie obyło. Wolał pozostawać w przyjaznych lub chociaż neutralnych stosunkach z mieszkańcami i jajogłowymi. Mógł pozwolić na jakieś mało inwazyjne testy, ale na pewno nie na zamknięcie po wieczność w ośrodku badawczym.\n– Może chluśnięcie wody na rozbudzenie? Kawa? Chociaż do pancakesów lepszy jest świeżo wyciskany sok. Dziesięć pajacyków na przegnanie resztek snów? – rzucał kolejnymi pomysłami, które chyba i tak niewiele by pomogły. – Człowiek przesypia około dwudziestu pięciu lat w ciągu całego życia. Okrutne marnotrawienie czasu, biorąc pod uwagę długość życia – dodał zaraz, powracając do poświęcania uwagi patelni. Dopiero teraz zdawał sobie sprawę jak czas był cenny dla śmiertelników. Ćwierć życia spędzali w stanie nieświadomości, leżąc bezczynnie i niby to odpoczywając. Niby, bo przecież niektórym zwykłe osiem godzin nie wystarczało. Tyle rzeczy można by było zrobić, tylu odkryć dokonać, może nawet naprawić nieco świat zniszczony przez boży kaprys.\non 26.08.19 17:30 • Re: Dom Hachirō\nDo tego pięknego, rodzinnego obrazka, brakowało tylko jeszcze jednego członka rodziny. Trochę jak ktoś pomiędzy ojcem na wiecznych delegacjach, a wujkiem z innego Miasta, który przywozi zmyślne prezenty, ale nikt go na dobrą sprawę nie zaprasza do domu. Wujek po prostu jest. I nawet nikt do końca nie wie, czy on w ogóle jest z rodziny. Dlaczego tak na niego czekał?\n– E tam. Zdrowsze to dla niego niż te suche chrupki i karmy, które koło mięsa nie stały. Potem się wywala do góry brzuchem i pozuje jak francuska dziewczyna do screenów ze snapa – mimo treści, powiedział te słowa w taki senny, obojętny sposób, że można by było uznać je nie za żart, a za powagę. Pies oparł natomiast przednią łapę o nogę anioła, tym samym wbijając w nią krótkie pazurki, zaskomlał i szczeknął prosząco. Jemu się należy, Hoshi to piesek atencji. Należy mu się nawet, jeśli posiłek uzna za niegodny i go wypluje, a potem zakopie powietrzem. I znowu zedrze sobie głupi nos.\n– Mało fortunny dobór słów, ale hej, dystans jest ważny... – Skomentował generał, aktualnie rozstawiający po kątach armię, jaką były jego całe pokłady zmęczenia, senności i lenistwa. Pokręcił gwałtownie głową.\n– Jedzenie... Potem kawę zrobię, o tak. Słuchaj, prawie jak w reklamie jakiejś Nutelli. Rodzinka przy stole, sok, mleko, czekoladowate smarowidło i będzie już wszystko. No super... Szkoda, że w domu rodziców tak nie bywało. – Tutaj zaś, mimo treści, głos nie zdradzał większych wyrzutów w kierunku rodziny. Cóż, bywa, po prostu. Mimo wszystko to właśnie rodzina go w znacznej części ukształtowała.\n– No patrz. To już nie te czasy, kiedy człowiek śmiało mógł siedzieć do piątej, bawić się, rozmawiać przez Internet, oglądać filmy czy seriale, a potem trzy godziny później obudzić się i w pełni sił lecieć do szkoły czy na uczelnię. Ciekawe co by było, gdybym jednak skończył studia, ech...\nOtrzymawszy talerz, trochę modlił się nad nim w pewien sposób, to jest odkładał jedzenie na dalszy plan, tak jakby miał się wygadać, jakby całe wypuszczane z siebie słowa miały mu zrobić miejsce na nowe porcje jedzenia. Bulimia słowna, ot co. Nie obeszło się bez „rany, jakie to dobre” i innych zadowolonych pomruków o podobnej treści. Generał mógłby tu umrzeć ze szczęścia i najedzenia, ale miał jednak nadzieję, że nie zdarzy mu się kopnąć w kalendarz i że Will go nie otruł.\n– Dobra, słuchaj. Dzięki za śniadanie... Aaaale teraz pozwól, że skoczę się umyć, przebrać, wyjdę z psem, zorientuję się w tej sytuacji twoich rodziców, skołuję ci kartę do telefonu, a tymczasowo sam opchnę ci mój poprzedni. Nie mam pojęcia, czy możesz jako stróż wysyłać mi jakieś komunikaty telepatyczne, ale wiesz. Technologia zawsze spoko. Byłoby głupio, gdybyś mnie pytał o coś w głowie, a ja robiłbym coś nieprzyzwoitego. Postaraj się nie odstawać jeśli masz zamiar się gdzieś szlajać. O, i dorobię ci klucze. Niech chociaż jeden stały bywalec wchodzi do mojego domu jak człowiek...\nI, co tu dużo mówić — jak powiedział, tak też zrobił. Przed wyjściem pożegnał się jeszcze z Willem, po czym ruszył w dalszą drogę.\non 01.09.19 0:35 • Re: Dom Hachirō\nZaczął czochrać akitę za uchem, dając mu bardzo dużo atencji, na którą przecież zasługiwał. No jak to tak nie dać temu głodomorkowi setki smyrków? Pewnie zaraz by go zapiszczał i załypał tymi ślepiami na śmierć, a to byłoby chyba jeszcze głupsze niż ta pierwsza. Nie zamierzał mu jednak dawać placków, jak wróci ze spaceru to się nauczy robić ten psi przysmak i dopiero wtedy będzie go rozpieszczał. Poczochrałby też wywalony do screenów brzuszek czworonoga dając mu tyle miłości ile tylko by się dało takim głaskaniem. Jak miał miękkie serce, tak przy zwierzakach miękło jeszcze bardziej.\n– Welp, zwykle miałem bezrodzinne śniadania – wyznał bez zbędnych emocji w głosie. Nie uczył się gotowania tylko po to, żeby szpanować przed ludźmi z klasy ślicznie dekorowanymi ciasteczkami, ale też po to, żeby nie zdechnąć z głodu lub nie żywić się samymi gotowymi daniami ze sklepu. Mógł też trochę odciążyć rodziców w domowych obowiązkach, choć ci niekoniecznie to zauważali, byli w domu rzadko, głównie na noce, weekendami woleli też gdzieś wyjść niż siedzieć w czterech ścianach.\n– Ja po studiach pewnie łatałbym mur. A było jednak iść w medycynę... – westchnął z nieoczekiwaną ciężkością. Teraz i tak nie było szans na bycie ślicznym i wykształconym, ale przynajmniej śmierć oszczędziła mu nudnej przyszłości. Idąc jednak w ślady matki, wylądowałby na roku z osobą, której potem jednak wolał unikać, także z dwojga złego chyba jednak lepiej było być niedoszłym architektem niż szpanować znajomością chemii.\nKiwnął głową. Po zjedzeniu swojego śniadania pozmywał i dzielnie posprzątał po swoich rewolucjach. Utrzymywanie czystości na szczęście było czymś co lubił, więc nie trzeba było się martwić o to, że w mieszkaniu będzie burdel. Jakiś czas po opuszczeniu domu przez generała, anioł wyszedł na zewnątrz zapoznać się z terenem i poćwiczyć swoje zdolności poza murami budynku. Nie oddalał się jednak, póki jeszcze nie miał swoich kluczy.\non 16.09.19 1:11 • Re: Dom Hachirō\nJuż się przyzwyczajał do nowego lokatora, no, szło mu to coraz lepiej. Niedawna wizyta na Desperacji zakończyła się czymś bardzo pozytywnym, bowiem dorzuceniem do magazynu S.SPEC kilku brakujących roślin, ale też otrzymaniem dodatkowej nagrody — błyskotka, jaką dostał od wensza żecznego, zawieszona została na szyi generała, na rzemyku.\nZ zadowoleniem stwierdził, że nie ma co robić. Brakowało mi takich dni, a nawet w sumie wieczorów — wrześniowe słońce, choć sztuczne, zachodziło nieco wcześniej niż w ciągu lata. Było też nieco chłodniej niż jeszcze z tydzień, dwa temu, a jemu to bardzo pasowało. Wolał grzać się niż chłodzić. A dość dobrym systemem grzania był ten zapluty potwór, który teraz postanowił leżeć na jego stopach. Moroi ruszył nogą, westchnąłwszy przy tym.\n– Musisz taki być. Musisz, no nie? – mruknął do zwierzaka, który tylko łypnął na niego i westchnął jeszcze dramatyczniej niż jego właściciel. Naprawdę było chłodno, przez co, mimo chodzenia w powyciąganym swetrze, generał wciąż marzł. Podniósł się z miejsca, ruszył do kuchni i włączył palnik pod czajnikiem, po czym zaczął maraton biegania po całym domu w celu znalezienia termoforu. Wreszcie znalazł — oczywiście nie tam, gdzie powinien — a psisko ubzdurało sobie, że to nowa zabawa w bieganie, w dodatku podczas gwizdania czajnika.\nGenerał wreszcie mógł wlać wodę do magicznego źródła cudownego ciepełka, które jednak jeszcze nie oddawało pełni swojej dobroci. W międzyczasie poszedł jeszcze po gruby koc, po czym w końcu wrócił do salonu. Skulił się i przytulił do siebie termofor, uprzednio otuliwszy się kocem. Teraz mógł, w ciemniejącym półmroku, skupić się na oglądaniu największych głupot w telewizji. Jakie wielkie potwory tym razem będą ze sobą walczyły? Kto kogo zdradzi? Jakie szkolne dramaty się rozegrają...?\nDopiero po chwili uświadomił sobie, że brakuje mu dwóch rzeczy. No, jednej rzeczy i jednej osoby. W porywach do dwóch osób, ale głównie potrzebował tego jednego osobnika. Drgnął niespokojnie i skrzywił się na myśl, że nie przygotował sobie nic dobrego do picia. A miał wielką ochotę na gorącą czekoladę. Bardzo gęstą i bardzo czekoladową. Tak bardzo, że z zasłodzenia nie zaśnie jakieś cztery dni. Ciekawe, gdzie był jego kolega...


Krem Przeciwzmarszczkowy Do Młodej Cery - Uroda w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: krem przeciwzmarszczkowy do młodej cery\nKremy przeciwzmarszczkowe: Jakie wybrać\nNa słoiczkach niektórych kremów można przeczytać, że są przeciwstarzeniowe, a na innych, że przeciwzmarszczkowe. Czy są to takie same preparaty (wszak zmarszczki to efekt starzenia się skóry)? Otóż nie.\n...sprzyjają skórze, gdy mamy 20, 30 i 40 lat? Wyjaśniamy. Gdy skończyłaś 20 lat Masz gładką i jędrną skórę, o ładnym kolorycie. Postaw na krem nawilżający dla młodej cery. Plan na rano: umyj twarz(...) 40 lat Twoja skóra staje się sucha, traci elastyczność i sprężystość. Sięgnij po krem przeciwzmarszczkowy. Plan na rano: wklep krem o działaniu silnie odmładzającym, np. z kwasem foliowym...\n...medycyny estetycznej, to chirurdzy będą mieli mniej pracy. Używaj serum Dermatolodzy podkreślają, że serum na równi z kremem jest niezbędnym elementem pielęgnacji cery(...) i medycyna estetyczna potrafią już poprawić zmieniający się z wiekiem kształt naszej twarzy i kondycję cery. I tak np. dzięki mezoterapii, zabiegom z wykorzystaniem podczerwieni i laseroterapii możemy...\n...lat? Wyjaśniamy. Gdy skończyłaś 20 lat Masz gładką i jędrną skórę, o ładnym kolorycie. Postaw na krem nawilżający dla młodej cery. Plan na rano: umyj twarz bezalkoholowym żelem, który nie wysuszy(...) z dużym stężeniem witaminy C i kwasami, np. kojowym, glikolowym. Gdy skończyłaś 40 lat Twoja skóra staje się sucha, traci elastyczność i sprężystość. Sięgnij po krem przeciwzmarszczkowy. Plan na...\n...znakomicie uszczelnia ścianki naczyń krwionośnych, zwiększa ich odporność na rozszerzanie się i pękanie. Jest ważnym składników toników i maseczek dla cery z pajączkami. Pojawia się także w kremach(...)/sztyft 5 ml. ➏ Błyskawiczny lifting . Przeciwzmarszczkowy krem z Pro-Xylanem wyraźnie wygładza i napina cerę, której brakuje elastyczności. Dodatkowo nawilża ją. Krem na dzień Neovadiol, Vichy. Cena: ok...\nNajbardziej szkodliwe mity o pielęgnacji cery\nWydaje ci się, że o pielęgnacji cery wiesz wszystko? Znasz nowości kosmetyczne, ale wciąż wierzysz w "babcine sposoby"? Od lat pielęgnujesz cerę tak samo i ciągle dziwisz się, dlaczego twoje kłopoty nie znikają? Być może wszystkiemu winne są zasłyszane gdzieś mity dotyczące pielęgnacji. Najwyższy więc czas rozprawić się z nimi!\nMyślisz, że o pielęgnacji wiesz wszystko. Przeglądasz czasopisma, jesteś na bieżąco z nowościami, znasz też "babcine porady". Jednak co piąta Polka niewłaściwie dobiera krem do twarzy!\nkrem orzechowy do twarzy\npowiększanie ust kwasem czy botoksem


Jakub Madrjas ⚫ 11.02.2021 ⚫ 230\nTLK 18112 "Staszic" jedzie w stronę Piły fot. Dawid Licheniak, SM42.pl\nNie wszystkie miasta zyskały na nowym rozkładzie jazdy PKP Intercity. Podawaliśmy już przykłady Bielska-Białej czy Lublińca. Pasażerowie narzekają też na siatkę połączeń relacji Kraków – Częstochowa. Obecnie w podróż można się wybrać o po godz. 15, 17 i 19; wcześniejsze pociągi odjeżdżają o 5 rano i po północy. – Zmniejszenie liczby bezpośrednich połączeń w relacji Kraków Główny – Częstochowa Stradom – Kraków Główny w obecnym rozkładzie jazdy wynika z powrotu części pociągów PKP Intercity w relacji Kraków – Wrocław z trasy okrężnej przez Częstochowę Stradom na trasę podstawową (przez Katowice), w wyniku zakończenia prac inwestycyjnych na linii kolejowej nr 133 (E30) Kraków – Katowice – tłumaczy rzecznik resortu infrastruktury Szymon Huptyś.\nResort dostrzega problem dziesięciogodzinnej przerwy w rozkładzie jazdy, jaka powstała w połączeniach między Krakowem a Częstochową. – Ministerstwo Infrastruktury w odpowiedzi na postulaty pasażerów wspólnie z przewoźnikiem podjęło decyzję o uruchomieniu pociągu TLK „Zefir” w relacji Kraków Główny – Kołobrzeg – Kraków Główny – informuje rzecznik. Połączenie odjedzie ok. 10 rano z Krakowa, co pozwoli zlikwidować lukę w rozkładzie. Uruchomienie planowane jest na korektę rozkładu jazdy, czyli od 14 marca 2021.\nPociąg ma kursować codziennie. Co ciekawe, w rozkładzie rocznym połączenie trasowane było pierwotnie przez Katowice. Od Lublińca pociąg będzie jechał przez Kluczbork, Kępno, Ostrów Wlkp., Poznań Główny, Piłę i Białogard. – Od drugiego zastępczego rozkładu jazdy, ze względu na przepustowość i zamknięcia torowe na linii kolejowej przez Dąbrowę Górniczą Ząbkowice/Zawiercie/Myszków, pociąg został wytrasowany trasą okrężną przez Koniecpol i Miechów, natomiast od aktualizacji rocznego rozkładu jazdy, tj. od 14 czerwca pociąg planowany jest do kursowania przez Zawiercie i Myszków – wyjaśnia Szymon Huptyś.\nMalinowski: ŁKA dogania już 2019 r., jeśli chodzi o liczbę podróżnych 35\nZmiana rozkładu Polregio. W weekendy do Cieszyna, w majówkę do Sandomierza 53\nBytom utracił jedyny Skarbek. Przez modernizację, której jeszcze nie ma 61\nMaersk. Tęczowy kontener rusza w świat. Przypłynie także do Polski 73\nKolejowy bajpas na linii Poznań – Szczecin już działa 0\nRzeszów powinien dążyć do większej integracji z portem Jasionka? 17\nBilety Intercity nie będą honorowane w pociągach SKM na linii średnicowej w Warszawie 89\nNa linii radomskiej po dwóch torach dojedziemy do Dobieszyna [zdjęcia] 48\nGdańsk nie podnosi cen biletów. Miasto liczy na pomoc rządu 18\nNewag od wodoru woli superkondensatory. Pierwszy zamontuje już w tym roku 88\nPiotr Malepszak zajmie się koleją w Gdańsku 58\nNowe pojazdy Pesy będą "Hydrogen Ready" 5\nJak powstają pociągi metra dla Warszawy? Cz. 1: Pudła i malowanie 4\nRezygnacja w zarządzie CPK 100\nProkuratura wszczęła postępowanie w sprawie inwestycji PKP PLK 32\nPKP IC: „Ekologiczna” strategia taborowa do 2030 r. 34\nPKP SA przekażą tereny przy wąskotorówce w Sochaczewie pod drogę rowerową 48\nPolska kolej neutralna klimatycznie? „Potrzebne duże inwestycje” 27\nGrupa PKP chce wozić więcej produktów rolno-spożywczych 42\nPoznań Junikowo: Jest umowa na węzeł przesiadkowy i przejazd pod torami 33\nZeroemisyjna kolej przyciągnie nowych pasażerów? 32\nWrocław: Za miesięczny można zapłacić… okiem 29\nUpadłość Czech Airlines. Zadłużenie linii sięga 1,8 mld koron 62\nPo nowych torach na odcinku Czechowice-Dziedzice – Zabrzeg [film] 78\nSiemens przeprowadzi cyfryzację kolei w Nadrenii Północnej-Westfalii 11\nWłoskie koleje uruchamiają trasy „COVID free” 37\nTPF przygotuje studium dla PKM Południe 19\nWłosi zbudowali pociąg-szpital do walki z koronawirusem [film] 118\nDobre wyniki finansowe Stadlera 45\nPoznań: Trwa metamorfoza ul. Wierzbięcice, wkrótce także ul. 28 Czerwca 1956 r. 18