Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego - Strona 1376 - Dzienniki Urzędowe - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nInformacja nr OKA-4110-25(8)/2014/4407/PS Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 11 września 2014r. w sprawie zmiany koncesji na wytwarzanie ciepła przedsiębiorcy: Kompania Węglowa S.A. z siedzibą w Katowicach Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4715\nPorozumienie nr P/03/PK-A/AK/2014 Prezydenta Miasta Gliwice; Prezydenta Miasta Knurów z dnia 26 marca 2014r. w sprawie zwrotu kosztów dotacji udzielanej przez gminę Knurów na każdego ucznia uczęszczającego do przedszkola niepublicznego, i/lub do niepublicznej innej formy wychowania przedszkolnego, na terenie gminy Knurów, a będącego mieszkańcem Miasta Gliwice Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4714\nUchwała nr LVIII/1135/14 Rady Miasta Mysłowice z dnia 11 września 2014r. w sprawie określenia zasad udzielania dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków, położonych na obszarze Miasta Mysłowice Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4713\nUchwała nr IX.107.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 11 września 2014r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta Jastrzębie-Zdrój Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4712\nUchwała nr IX.106.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 11 września 2014r. w sprawie utworzenia odrębnych obwodów głosowania w Jastrzębiu-Zdroju, dla przeprowadzenia wyborów do Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój, Sejmiku Województwa Śląskiego oraz wyborów Prezydenta Miasta Jastrzębie-Zdrój w dniu 16 listopada 2014 roku Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4711\nUchwała nr IX.105.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 11 września 2014r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie podziału Miasta Jastrzębie-Zdrój na stałe obwody głosowania Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4710\nUchwała nr IX.101.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 11 września 2014r. w sprawie zwolnienia od opłaty za wydanie dowodu rejestracyjnego i prawa jazdy Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4709\nUchwała nr IX.99.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 11 września 2014r. w sprawie ustanowienia nagród i wyróżnień dla zawodników za osiągnięte wyniki sportowe oraz dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4708\nUchwała nr IX.98.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 11 września 2014r. w sprawie określenia warunków i trybu finansowania rozwoju sportu w Mieście Jastrzębie-Zdrój Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego rok 2014 poz. 4707


Zamknięcie fragmentu ul. Rudzkiej - Rybnik - serwis miejski Aktualność - Rybnik - serwis miejski\n19.02.2020 Utrudnienia drogowe\nZamknięcie fragmentu ul. Rudzkiej\nOd 24 lutego br. przez ok. 8 miesięcy całkowicie zamknięta będzie część ul. Rudzkiej, na odcinku od Bulwarów nad Nacyną do ronda Elektrowni Rybnik.


"Dworek Galosa" - Строне-Слёнске, в Строне-Слёнске (ul. Kościelna 8)\nul. Kościelna 8 , 57-550 Stronie Śląskie odległość od centrum: 0.5 km\nDworek Galosa i Willa Pan Tadeusz to dwa XIX w stylowo odrestaurowane obiekty znajdujące się na terenie naszej posesji.\nNaszym Gościom oferujemy tradycyjną polską kuchnię, przygotowaną wg sprawdzonych i starannie pielęgnowanych rodzinnych receptur. Ośrodek znajduje się 300 m od Centrum Sportu i Rekreacji z halą sportowo - widowiskową i krytą pływalnią oraz zapleczem odnowy biologicznej i siłownią.\nDzięki naszemu programowi wycieczek, odkryjecie Państwo piękno i niepowtarzalność naszej Gminy. Specjalnie dla Państwa przygotowaliśmy cały pakiet atrakcji wchodzących w skład programu dla zielonych i białych szkół, grup sportowych,kolonii itp.\nNasz ośrodek jest czynny przez cały rok więc zapraszamy do składania zapytań o pobyt w dogodnych dla Państwa terminach.


O zaletach domów z poddaszem – Projekty domów\n12 stycznia 2015 pasjonaci Projekty domów z poddaszem 0\nProjekty domów z poddaszem przeznaczonym na cele mieszkalne są najbardziej popularne. Mogą to być zarówno domy parterowe jak i piętrowe. Z czego wynika ich popularność u inwestorów? Przede wszystkim tanim kosztem można uzyskać dodatkowa powierzchnię mieszkalną i to niemałą.\nPoddasze ma, co prawda, wady, a są to skosy, ale to nie zawsze jest przeszkoda. Skosy czy filary można wykorzystać, oryginalnie aranżując pomieszczenia. Pokoje na strychu są zwłaszcza lubiane przez młodszych członków rodziny, którzy w niebanalny sposób mogą tam urządzić swoje „królestwo”. Poddasze można zagospodarować w ten sposób, że może ono stanowić jedno przestronne pomieszczenie, albo podzielić na zamknięte sypialnie. Sposób wykorzystania tej najwyższej kondygnacji zależny jest od potrzeb danej rodziny.\nProjekty domów z poddaszem są też wybierane dlatego, by prowadzić budowę dwuetapowo. Najpierw następuje wykończenia parteru (w przypadku domów piętrowych – parteru i piętra), gdzie można już wygodnie mieszkać, a poddasze wykorzystywać na cele gospodarcze (suszarnia, składzik itp.). Po pewnym czasie, gdy są już środki finansowe czy też zaistnieje potrzeba uzyskania kilku dodatkowych pokoi, można przystąpić do adaptacji strychu.\nW ofertach biur projektowych można znaleźć zarówno domy z użytkowym poddaszem w tradycyjnym stylu jak też i nowoczesne budynki budowane w nowoczesnych technologiach.\ndomy z poddaszem, projekty domów z poddaszem


Strona Mirosława Dakowskiego - Lekarz: W szpitalu mam 5000, ale naprawdę zarabiam 20 tysięcy\nS T A R T Społeczeństwo Zdrówko 18 Lekarz: W szpitalu mam 5000, ale naprawdę zarabiam 20 tysięcy\nMonday 25 January 2021 20:54:59.31.\nLekarz: W szpitalu mam 5000, ale naprawdę zarabiam 20 tysięcy\n,,Dziennik Gazeta Prawna'' przeprowadził wywiad z lekarzem z Warszawy. Na etacie w szpitalu zarabia zasadniczo 5 tysięcy brutto - czyli do ręki 4 tysiące. ,,Dorabia'' jednak tyle, że wychodzi mu miesięcznie około... 20 tysięcy brutto. Jak to możliwe?\nZa pracę pięć dni w tygodniu od 7:30 do 15:30 ów warszawski lekarz dostaje 5 tysięcy brutto.\nTo mu jednak nie wystarcza i dorabia w dość ciekawy sposób.\n,,W sumie pracuję w trzech placówkach i dorabiam kilka razy tyle. Dyżuruję u siebie i jeszcze w jednym szpitalu. Mam siedem-osiem dyżurów w miesiącu, takich 24-godzinnych. U siebie jestem zatrudniony na etat. I po dyżurze nie mógłbym wrócić do pracy – więc, żeby to ominąć, zatrudniam się przez zewnętrzną agencję do mojego szpitala. Tym razem do pracy rozliczanej na godziny. Dzięki temu nie muszę schodzić z dyżuru do domu'' - mówi.\nI przyznaje, że jest to omijanie prawa. W ten sposób na dyżurach, będąc na kontrakcie, zarabia za godzinę od 80 do 100 zł brutto.\n,,Jeżeli podczas dyżuru wykonam dodatkowe procedury, w części ośrodków otrzymam dodatkowe wynagrodzenie – kilkaset złotych. Też brutto. Oprócz tego raz w miesiącu jeżdżę na weekend do małej miejscowości pod Warszawą'' - tłumaczy.\n,,Wyjeżdżam zaraz po pracy i jestem tam o 18 wieczorem w piątek. Dyżuruję non stop do poniedziałku do 6 rano. Wyjeżdżam z dyżuru, tak żeby zdążyć do siebie do szpitala na 7.30. Wracam do domu ok. 16 w poniedziałek'' - tłumaczy.\nI przyznaje, że ,,byłoby lepiej'' gdyby był wypoczęty, ale ,,chce utrzymać rodzinę na poziomie''. Co więcej na dyżurach często po prostu czyta książki, bo nic się nie dzieje.\nLekarz podsumowuje, że bierze jeszcze udział w badaniach klinicznych, prowadzi wykłady i szkolenia. Łącznie pracuje około 290-300 godzin miesięcznie i zarabia ok. 20 tysięcy brutto.


Czym jest akredytacja i jak ważna jest dla laboratorium? - Przemysłowo.com\n9 września 2019 at 14:24 By Redakcja\nJaka jest wartość akredytacji laboratoryjnej? Komu przynosi ona korzyści? Dla zwykłego człowieka to, czy laboratorium ma akredytację czy nie, oraz co to znaczy, jest bardzo niejasne. Jednak warto się zapoznać z tym tematem, ponieważ odgrywa ona niezwykle istotną rolę.\nKto korzysta na akredytacji laboratorium?\nBeneficjentami takich akredytacji są użytkownicy usług laboratoryjnych, specyfikatorzy i społeczeństwo. Oprócz laboratoriów istnieją trzy grupy, które korzystają z akredytacji, być może bardziej niż same laboratoria. Te trzy grupy to użytkownicy usług laboratoryjnych, specyfikatorzy, czyli podmioty prywatne i publiczne, które potrzebują dokładnych danych testowych, aby podejmować dobre decyzje, oraz ogół społeczeństwa. Laboratoria testujące i kalibrujące czerpią wiele korzyści z rzetelnej technicznie oceny i akredytacji przez uznaną na jednostkę akredytującą.\nPrzechodząc przez proces akredytacji, laboratorium zyskuje, budując konieczny system zarządzania jakością, który działa w celu zmniejszenia błędów proceduralnych i spełnieniu najwyższych standardów działania. To poświadczenie, które określa laboratorium jako wykwalifikowane i kompetentne do świadczenia usług w dziedzinie lub dziedzinach, w których jest akredytowane. To regularne, obiektywne sprawdzanie, które pomaga kierownictwu laboratorium w ciągłym doskonaleniu jego działania.\nW coraz większej liczbie przypadków, taka akredytacja pozwala danemu laboratorium w wejściu na rynek, który w innych przypadkach byłby dla niego zamknięty.\nZalety akredytacji dla laboratorium\nKorzystanie z akredytowanych laboratoriów ma bardzo wiele zalet. Są one bardziej produktywne, ponieważ dzięki spełnianiu norm nie muszą mieć osobnych działów, które opracowują wytyczne związane z jakością. Są one już uregulowane poprzez jednostkę akredytacyjną.\nDodatkowo dzięki temu, że dane laboratorium ma akredytację mamy pewność, że spełnia wysokie standardy. Zewnętrzna jednostka potwierdza jakość usług świadczoną przez firmę, którą wybraliśmy. Możemy mieć zaufanie do dokładności kupowanego raportu z testu lub kalibracji, ponieważ został on wygenerowany przez kompetentną placówkę. Akredytowane dane laboratoryjne stanowią podstawę decyzji o certyfikacji produktu.\nDodatkowo oceny akredytacyjne pomagają pracownikom laboratorium być na bieżąco z najnowszymi osiągnięciami technologicznymi w danej dziedzinie. Regularne oceny zwiększają dyscyplinę personelu i poczucie profesjonalizmu. Pracownicy są bardziej skłonni do przestrzegania systemu zarządzania jakością firmy i standardów wydajności.\nAkredytacja ma również pozytywny wpływ na ogół społeczeństwa poprzez stymulowanie wyższych standardów jakości w laboratoriach. Prowadzi to konsekwentnie do generowania wiarygodnych danych testowych, przyczyniając się w ten sposób do tworzenia skuteczniejszych regulacji dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa oraz do powstawania produktów o wyższej jakości. Ponieważ nauka akredytacji wciąż się rozwija, utrzymując laboratoria w jeszcze wyższych standardach, te korzyści publiczne będą nadal rosły.\nUznane na całym świecie jednostki akredytujące są zaangażowane w ten ulepszony system akredytacji i maksymalizację korzyści z akredytacji laboratoryjnej dla wszystkich zainteresowanych stron.\nAkredytacje wydawane laboratoriom przez Polskie Centrum Akredytacji\nW naszym kraju laboratoria badawcze mogę być akredytowane przez Polskie Centrum Akredytacji. To instytucja posiadająca status państwowej osoby prawnej, która jest nadzorowana przez właściwego ministra do spraw gospodarki. Działanie tej organizacji reguluje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady. Zostało ono wydane 9 lipca 2008 roku i ustala ono wymagania zarówno w zakresie akredytacji, jak i nadzoru rynku. Według niego Polskie Centrum Akredytacji to jedyna krajowa jednostka akredytująca.\nWarto wiedzieć, że samo PCA działa od 2001 roku w wyniku połączenia Biura ds. Akredytacji w Polskim Centrum Badań i Certyfikacji (PCBC) oraz Zespołu Akredytacji Laboratoriów Pomiarowych w Głównym Urzędzie Miar (GUM). To doświadczeni pracownicy tych dwóch instytucji stworzyli tą organizację.\nJakie akredytacje powinno mieć laboratorium, które wybiorę?\nJeżeli decydujemy się na wybór laboratorium pomiarowego powinniśmy wybrać jedynie takie, które ma wymaganą akredytację Polskiego Centrum Akredytacji. Jest to zdecydowanie niezbędne. Powinno ono spełniać odpowiednie normy takie jak: PN-EN ISO/IEC 17025:2005+Ap1:2007. Przykładem takiej zaufanej jednostki jest laboratorium pomiarowe Kwant-Lab, które spełnia wszystkie powyższe kryteria. Co więcej cała działalność techniczna, wszystkie procedury oraz procesy przeprowadzania badań są objęte tam szczegółowym nadzorem. Dzięki temu zyskujemy pewność, że ich wyniki są zawsze wiarygodne.


Komosa ryżowa – dlaczego warto i jak ją jeść?\nKomosa ryżowa (quinoa) to jedno ze zdrowszych zbóż, które zawiera pełnowartościowe białko oraz mnóstwo witamin i mikroelementów. Sprawdź, jakie korzyści przynosi wprowadzenie tego pseudozboża do swojego codziennego menu.\nCo to jest komosa ryżowa? Kilka faktów na jej temat\nJej inne nazwy to quinoa oraz ryż peruwiański. Jest bezglutenowym pseudozbożem, tzn. rośliną, która wytwarza bogate w skrobię nasiona, lecz tak naprawdę nie jest zbożem. Dzięki temu mogą ją jeść osoby z celiakią oraz nieceliakalną nadwrażliwością na gluten. Komosa ryżowa początkowo była uprawiana w Ameryce Południowej, gdzie jest nazywana „złotym ziarnem Inków” czy „matką zbóż”. Obecnie uprawia się ją również w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Indiach i na Wyspach Brytyjskich.\nKomosa ryżowa – rodzaje\nWystępuje kilka rodzajów komosy ryżowej, które różnią się między sobą wyglądem i smakiem:\nKomosa ryżowa biała – ten rodzaj jest najczęściej spotykany w sklepach. Do jej ugotowania potrzeba najmniej czasu.\nKomosa ryżowa czerwona – podczas gotowania nie traci swojego kształtu, dlatego często jest wykorzystywana w sałatkach.\nKomosa ryżowa czarna – wyróżnia się przede wszystkim smakiem, który jest nieco ziemisty i słodkawy. Ten rodzaj komosy gotuje się najdłużej – potrzeba 15-20 minut, aby była ugotowana.\nIle kosztuje komosa ryżowa?\nCena komosy jest nieznacznie wyższa od podobnych produktów (innych kasz czy ryżu) i wynosi średnio 1,2-2,0 zł za 100 g suchego produktu, gdzie za 100 g ryżu zapłacimy średnio 0,5-1,0 zł. Warto pamiętać, że cena produktu opatrzonego etykietą BIO będzie zdecydowanie wyższa. Gdzie kupić komosę ryżową? Na pewno znajdziesz ją w sklepie ze zdrową żywnością oraz w sklepach internetowych. Coraz więcej popularnych marketów ma quinoę w swojej ofercie, np. w dziale zdrowych produktów lub obok standardowych kasz.\nQuinoa jest niezwykle bogatym w składniki odżywcze produktem roślinnym. Ma wysoką zawartość pełnowartościowego białka, co jest bardzo dobrą wiadomością dla wegetarian i wegan, którzy dzięki niej mogą uzupełnić pulę niezbędnych, egzogennych aminokwasów w diecie. Pod względem zawartości białka wśród wszystkich jadalnych zbóż i pseudozbóż jest klasyfikowana jako numer jeden. Warto również zwrócić uwagę na zawarte w komosie kwasy tłuszczowe, gdyż należą one do rodziny tłuszczów, których jest zwykle za mało w codziennej diecie. Jeden kubek (185 g) ugotowanej komosy ryżowej zawiera następujące wartości odżywcze:\n39 g węglowodanów,\n4 g tłuszczu,\n1,2 mg magnezu,\n281 mg fosforu,\n77 mg kwasu foliowego,\n2,8 mg żelaza,\n0,2 mg tiaminy,\n2 mg cynku,\n0,2 mg wit. B6,\n5,2 mg selenu,\n1,2 mg witaminy E.\nKomosa ryżowa ma niski indeks glikemiczny (IG = 35), dlatego z powodzeniem mogą ją dodać do swojej diety cukrzycy. Dodatkowo quinoa jest bogatym źródłem błonnika, który obniża poziom glukozy we krwi.\nJak ugotować komosę ryżową i z czym ją jeść?\nJest to niezwykle proste! Przed ugotowaniem płuczemy quinoę w zimnej wodzie, aby pozbyć się gorzkiego smaku. Po zakończeniu tego procesu można spróbować kilku nasion w celu ustalenia ich stopnia gorzkości. Jeśli smak nas nie zadowala, trzeba ponowić proces płukania i pocierania. Następnie odcedzamy ją na sitku. Potem zalewamy wodą (potrzebujemy 2 szklanki płynu na 1 szklankę komosy) i gotujemy od momentu wrzenia ok. 10-12 minut. Kiedy gotowanie zostanie zakończone, zauważymy, że ziarna stały się półprzezroczyste, a biały zarodek zaczyna ukazywać się z ziarna, niczym ogon skręcony w spiralę. W ten sposób uzyskujemy niezwykle odżywczy produkt w naszej diecie.\nJak smakuje komosa ryżowa? Po ugotowaniu nie posiada sama w sobie smaku, tak naprawdę przejmuje smak potrawy, z którą jest przygotowywana. Komosa pasuje do wielu przepisów i zaspokoi niejedne kubki smakowe. Można jej użyć np. do gulaszu mięsnego lub do sałatki. Jest również świetnym dodatkiem do zup warzywnych (zwłaszcza z warzyw korzeniowych). Nic nie stoi na przeszkodzie, aby stanowiła danie samo w sobie z dodatkiem charakterystycznej szalotki, czosnku, pieprzu i soli. Możesz także wypróbować wersję na słodko: dodaj do niej ulubione owoce, orzechy lub pestki. W sklepach są dostępne także płatki quinoa (są przygotowywane z gniecionego ziarna) oraz mąka z komosy ryżowej. Można z nich stworzyć wiele dań, dlatego warto poeksperymentować w kuchni.\nKomosa ryżowa – właściwości zdrowotne\nQuinoa jest naprawdę wartościowym zbożem i wspomaga przy wielu dolegliwościach. Dlaczego warto uzupełnić dietę o komosę ryżową?\nDzięki dużej zawartości błonnika i białka, komosa ryżowa sprawia, że czujemy przyjemną sytość po posiłku. Wpływa także na normalizację wydzielania hormonów odpowiadających za apetyt: leptynę, grelinę, peptyd YY oraz insulinę. Quinoa odgrywa także rolę w profilaktyce otyłości. Jest wartościowym bezglutenowym zbożem dla osób chorych na celiakię. U osób z tą chorobą autoimmunologiczną bardzo często występują niedobory, a wprowadzenie komosy na stałe do swojej diety uzupełnia wiele witamin i mikroelementów.\nWspomaga walkę z nowotworem\nDzięki dużej zawartości antyoksydantów, quinoa wspiera w walce z nowotworami poprzez niwelowanie dużej ilości wolnych rodników oraz zmniejszanie stanu zapalnego. Komosa ryżowa zawiera również saponiny – to pod względem chemicznym rodzaj mydła, który z jednej strony może działać antyodżywczo (szczególnie u osób z zespołem nieszczelnego jelita), jednak wykazuje bardzo obiecujące działanie na niektóre rodzaje komórek nowotworowych (m.in. raka mózgu, białaczkę, chłoniaki). Oprócz tego, quinoa zawiera także lunazynę – peptyd, który przyczepia się do komórek rakowych i aktywuje ich śmierć. W tej kaszy znajdziemy także kwercytynę, która działa silnie przeciwzapalnie, antyhistaminowo, a także wspomaga walkę z nowotworami.\nQuinoa wspiera pracę serca oraz naczyń krwionośnych, ponieważ jest źródłem roślinnego omega 3 (kwasu alfa-linolowego – ALA). Dodatkowo redukuje stan zapalny oraz normalizuje poziom cholesterolu i trójglicerydów.\nQuinoa pełni także rolę prebiotyku (czyli pożywki dla naszej flory jelitowej). Dzięki temu jedząc komosę ryżową, możemy dokarmiać dobre bakterie w jelicie, a to sprzyja ich dobrej kondycji i zapobiega takim chorobom jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna czy SIBO. Jak widać, naprawdę warto włączyć komosę ryżową na stałe do naszej diety. Dzięki temu zapewnimy sobie podaż wielu wartościowych witamin, makro- i mikroelementów, a także urozmaicimy sobie dania i potrawy nabiorą nowego smaku.


Najlepsi w województwie | Nowa Gazeta Biłgorajska\nOn paź 22, 2021 1 708 0\nZawody odbyły się w czwartek 21 października w Tomaszowie Lubelskim. Zwycięstwo dało awans lekkoatletom RCEZ na zawody centralne, które odbędą się w dniach 25-26 października w Olecku (woj. warmińsko-mazurskie). Dystans 1200 metrów pokonało kolejno 6 zawodników, a różnica czasów miedzy najlepszym a szóstym wynikiem w zwycięskiej drużynie wyniosła zaledwie 7 sekund. Równy bieg pozwolił wyprzedzić drugą na mecie reprezentację gospodarzy I LO w Tomaszowie Lubelskim aż o 42 sekundy. Na trzeciej pozycji uplasowało się LO Lotnicze w Dęblinie.\nRegionalne Centrum Edukacji Zawodowej w Biłgorajusport


Tabliczki sytuacyjne do organizacji wesel - ArtWood\nStrona główna » Tablice, tabliczki » Pozostałe tabliczki\nWielką popularnością cieszą się tabliczki upamiętniające osoby zmarłe, których Parze Młodej brakuje podczas weselnej uroczystości. Oferujemy tego typu tabliczkę wykonaną z drewna, z wyciętymi, naklejonymi, drewnianymi literkami. Tabliczka jest w zestawie z podstawką, kolor tabliczki możesz wybrać z pośród licznych opcji.\nCzęsto wybieranym produktem są również tabliczki oczepinowe – dostępne w dwóch różnych kształtach. Tabliczki są sprzedawane w komplecie po 4 sztuki. Są one dedykowane do popularnego quizu oczepinowego.\nCzy świadkiem Waszej uroczystości będzie Wasz pies lub kot? Wyposaż pupila w tabliczkę „Moi ludzie biorą ślub”! Koniecznie pamiętaj o komforcie Waszego zwierzaka podczas uroczystości – nie pozwólcie by udział w uroczystości był dla niego źródłem nadmiernego stresu.\nNiezwykle popularne są również humorystyczne tabliczki „Wujku…”. Tego typu akcesoria uświetniają ślubną sesję zdjęciową i pozwalają rozładować napiętą atmosferę podczas uroczystości zaślubin.\nWszystkie produkowane przez nas tabliczki cechuje wysoka jakość materiału oraz estetyka wykonania.\nM - 13x11 cm\nS - 10x9 cm\nL - 16x14 cm\nZESTAW tabliczki "Panna Młoda" i "Pan Młody"\nKoło Matka Boska z dzieciątkiem pleksi na podkładzie\nTabliczka Serduszko dla zwierzaka\nTabliczki oczepinowe owalne, komplet 4 szt.\nTabliczki oczepinowe prostokątne, komplet 4 szt.


Zwycięzcy Apple Design Awards - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nZwycięzcy Apple Design Awards\n10.05.2002, godz. 13:59\nApple ogłosił zwycięzców Apple Design Awards, czyli najlepszych narzędzi dla Mac OS X.\nW tegorocznej edycji Apple Design Awards najlepszym nowym produktem dla Mac OS X został Toon Boom Studio 1.1 - narzędzie do animacji. W tej kategorii pokonał aplikację do zarządzania Marketcircle Inc.\nNagrodę dla najbardziej innowacyjnego rozwiązania otrzymał Karelia Software's Watson 1.5 - aplikacja wspomagająca przeglądanie informacji w Internecie. Niewiele zabrakło, aby również w tej kategorii wygrał Toon Boom Studio.\nNajlepszym produktem dla użytkownika okazał się program do tworzenia list i diagramów OmniGraffle 2.0. Konkurował z nim STX 1.0 from Salon Transcripts - zintegrowane narzędzie do zarządzania.\nOmniGraffle 2.0 także otrzymał nagrodę za najlepiej przystosowany produkt pod Mac OS X. Ścigał go w tej kategorii Vektor 33.1.3 Manfreda Schuberta - czyli gra w szachy.\nNagrodę za najlepszy produkt open source odebrał Richard Koch z Uniwersytetu w Oregonie za narzędzie do formatowania dokumentów TexShop 1.19. Tuż za nim uplasował się Vektor 33.1.3.\nNajlepszym produktem studenckim okazał się MacJournal 2.1 - narzędzie do zarządzania czasem autorstwa Dana Schimpfa. Tuż za nim znalazł się CanCombinelcons 2.1.0 Davida Remahla do tworzenia ikon.


Wypadek przy zbieraniu ziemniaków. „Maszyna wciągnęła genitalia”\nPodczas wykopków wszedł między ciągnik i kombajn. Maszyna „wciągnęła” jego genitalia\nDodano: 6 września 2018, 17:21 2\nKombajn do zbierania ziemniaków / Źródło: Wikimedia Commons / Holzmichel16\nDo tego mrożącego krew w żyłach zdarzenia doszło w piątek 31 sierpnia. Podczas zbioru ziemniaków we wsi Gomulin Kolonia koło Piotrkowa Trybunalskiego 38-leni mężczyzna wszedł pomiędzy ciągnik i kombajn zbierający ziemniaki. Lokalny portal ePiotrków.pl opisuje dalszy przebieg zdarzenia słowami: „jedna z maszyn wciągnęła jego narządy”.\nMaszyny rolnicze momentalnie zatrzymano, a na miejsce wezwano ratowników. Oprócz ambulansu z medykami, przyjechali także strażacy. Ostatecznie rannego do szpitala przetransportował śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego. Według informacji portalu Fakt24.pl z czwartku 6 września, życiu poszkodowanego mężczyzny nie zagraża niebezpieczeństwo.\nŹródło: ePiotrków.pl, fakt24.pl\nTygodnik WprostKraj PolskaPrime timeGwiazdyŻycie\nZbigniew Sowa 6 września 2018, 19:08\nOd tego momentu nie będzie się martwił o niechciane , przypadkowe zapłodnienie.\nJan Kowalski 6 września 2018, 18:47\nGłupia maszyna nie odróżnia chłopskich jajec od ziemniaków.\n9 paź 200123:33 13157\n8 kwi 202010:18 13071\n8 kwi 202022:29 11818\n7 kwi 202019:43 11187\n8 kwi 202012:47 10993\n10 sty 1999 0:00 9384\n11 kwi 200112:40 7649\n17 sty 2018 9:36 7322\n8 kwi 202022:03 7287\n8 kwi 202022:16 7046\n7 kwi 202021:38 7029\n8 kwi 202020:44 6924\n8 kwi 2020 7:02 6730\n7 kwi 202022:45 6230\n22 mar 2002 0:42 5682\n8 kwi 202016:59 5490\n24 mar 202021:32 5447\n28 maj 2001 8:49 5173\n16 mar 200014:21 4751\n8 kwi 202021:52 4543\n8 kwi 202014:13 4491\n7 kwi 202020:29 4319\n7 kwi 2020 9:46 4009\n8 kwi 202017:09 3919


Jak założyć konto w mBanku w Polsce będąc za granicą - Finanse na plus\nJak założyć konto w mBanku w Polsce będąc za granicą\nMarcin 9 grudnia 2014 Jak założyć konto w mBanku w Polsce będąc za granicą2014-12-09T22:25:28+00:00 Banki, konta, lokaty 4 komentarze\n2 głosy, średnia: 5.00 (wynik: 98%)\nNie wszyscy czytelnicy bloga zapewne wiedzą o tym, iż przebywając za granicą mają możliwość założenia konta bankowego w polskim banku. Dostałem pytanie e-mailem o taką możliwość od Tomka przebywającego w Wielkiej Brytanii i postanowiłem opisać całą procedurę. Oczywiście nie w każdym banku jest to możliwe. Dziś opisze jak wygląda procedura zakładania konta z zagranicy na przykładzie popularnego eKonta w mBanku.\nJakie warunki musisz spełnić, aby założyć konto w Polsce z zagranicy?\nZgodnie z regulaminem, aby otworzyć rachunek przebywając poza granicami Polski powinieneś spełniać dwa podstawowe warunki:\nPosiadać polski dokument potwierdzający tożsamość, przykładowo dowód osobisty albo paszport.\nMusisz być zameldowany w Polsce.\nNie musisz mieć przy tym polskiego obywatelstwa. Wystarczy, że jesteś „Rezydentem”, czyli osobą posiadającą miejsce zamieszkania (zameldowania) na terenie Polski, wtedy dokumentem potwierdzającym tożsamość może być paszport zamiast dowodu osobistego.\nProcedura zakładania rachunku\nJeżeli dysponujesz już innym kontem prowadzonym przez bank w Polsce, założonym na Twoje dane osobowe, możesz potwierdzić umowę za pomocą przelewu (całkowicie online). Nie ma takiej możliwości dla kont prowadzonych przez inne banki za granicą.\nJeżeli nie masz powyżej opisanego konta w Polsce, zakładanie konta przebiega nieco inaczej niż standardowo przez Internet. mBank wyśle do Ciebie umowy bezpłatnie pocztą, do praktycznie dowolnego miejsca za granicą. Masz możliwość podania zagranicznego albo polskiego numeru telefonu. Jeżeli masz włączony roaming możesz korzystać za granicą z numeru polskiego operatora. Na komórkę będą przychodzić hasła SMS-owe do potwierdzania przelewów i innych Twoich dyspozycji. Pamiętaj o tym, że numer nie może dłuższy niż 14 znaków, wliczając dwa zera i numer kierunkowy. Jeżeli system nie przyjmie nietypowego zagranicznego numeru telefonu możesz podać polski (np. kogoś z rodziny) i na infolinii mBanku zmienić go na docelowy.\nPo otwarciu wniosku wybierasz opcję Kurier i wypełniasz kolejne pola formularza.\nWpisujesz Polski adres zamieszkania albo zameldowania.\nOdpowiadając na pytanie we wniosku czy adres korespondencyjny jest taki sam jak zamieszkania wybierasz NIE. W pojawiających się polach wpisujesz zagraniczny adres korespondencyjny i wybierasz kraj. Swój zagraniczny adres możesz więc podać wyłącznie jako adres korespondencyjny.\nDostarczone umowy podpisujesz oraz poświadczasz i odsyłasz do mBanku na podany w nich adres.\nDostarczenie umów za granicę i ich potwierdzenie\nPomimo wyboru Kuriera umowy zostaną dostarczone za granicę oczywiście pocztą na wskazany przez Ciebie adres korespondencyjny. W przesyłce znajdziesz także szczegółowe informacje na temat dalszych kroków niezbędnych do zawarcia umowy. Zdradzę Ci od razu, iż aby bank mógł zweryfikować Twoją tożsamość umowy muszą zostać potwierdzone przez odpowiednią osobę. Umowę o konto musisz podpisać w obecności polskiego przedstawiciela konsularnego albo dyplomatycznego (konsula, ambasadora, wice konsula, konsula honorowego, osobę upoważnioną przez Kierownika Wydziału Konsularnego, attache, itp.). Może być to także inna osoba uprawniona do poświadczania składanych przez Ciebie podpisów np. notariusz obcego państwa.\nW praktyce ma to miejsce zwykle u polskiego konsula albo w polskiej ambasadzie. Do umowy dołączone jest tzw. Apostille, czyli poświadczenie autentyczności podpisu osoby, poświadczającej na umowie Twój podpis. W przypadku braku poświadczenia umowy (Apostille), mBank nie będzie miał możliwości otwarcia konta.\nKarta płatnicza do rachunku\nJeżeli podczas wypełniania wniosku zaznaczyłeś, że chcesz otrzymać kartę płatniczą (debetową), mBank po zweryfikowaniu umów wyśle ją za darmo pocztą na podany adres. Rachunek eKonto jest prowadzony w walucie PLN, co oznacza, że każdy wpływ na rachunek i każda opłata pobierana jest w tej walucie. Wszelkie transakcje w innej walucie dokonywane kartą wydaną do rachunku eKonto wiążą się z przewalutowaniem i pobraną prowizją.\nPrzelewy zagraniczne i opłaty\nZa przyjęcie przelewu zagranicznego mBank nie pobiera dodatkowych opłat. Waluta przelewu przychodzącego zostanie przewalutowana na złotówki po kursie kupna mBanku.\nZa standardowy przelew SEPA zlecony przez Internet do krajów Unii Europejskiej, a także oraz Lichtensteinu, Islandii, Norwegii i Szwajcarii, w euro mBank pobiera prowizję 5 zł.\nKonto bankowe dla studenta bez polskiego obywatelstwa\nmBank daje możliwość założenia rachunku obywatelom innych państw pod warunkiem zameldowania w Polsce. Przykładowo dla studentów z zagranicy może być to adres Domu studenckiego. Bank jako potwierdzenie adresu przyjmuje np. kartę studencką do DS, albo e-mail z uczelni. Podczas wypełniania wniosku osoby posiadające Polskie obywatelstwo podają dane z dowodu osobistego. Zaś nie posiadające polskiego obywatelstwa z paszportu zagranicznego albo karty pobytu.\nkap - Maj 21st, 2015 at 19:15 none Comment author #768 on Jak założyć konto w mBanku w Polsce będąc za granicą by Finanse na plus\nCzyli trzeba jechać do polskiego konsulu żeby to podpisać , a nie ma możliwości przy kurierze.\nMarcin - Maj 21st, 2015 at 19:25 none Comment author #769 on Jak założyć konto w mBanku w Polsce będąc za granicą by Finanse na plus\nZ tego co mi wiadomo żaden bank nie wysyła kuriera za granicę, większość banków nie wyśle za granicę nawet umów (np. Inteligo). mBank zdecydował się ułatwić klientom procedurę i wysłać dokumenty pocztą na zagraniczny adres. Więc wymagają one potwierdzenia.\nUmowę o konto musisz podpisać w obecności polskiego przedstawiciela konsularnego albo dyplomatycznego (konsula, ambasadora, wice konsula, konsula honorowego, osobę upoważnioną przez Kierownika Wydziału Konsularnego, attache, itp.). Może być to także inna osoba uprawniona do poświadczania składanych przez Ciebie podpisów np. notariusz obcego państwa.\nZnawca - Luty 6th, 2015 at 17:38 none Comment author #316 on Jak założyć konto w mBanku w Polsce będąc za granicą by Finanse na plus\nJeśli chodzi o konto w mBanku w PLN, to nie trzeba korzystać z kuriera. Aktualnie można zawrzeć umowę i aktywować konto elektronicznie, potwierdzając je przelewem z innego banku. Oczywiście, jest tu wymóg posiadania własnego konta w innym banku. Inaczej pozostaje kurier, placówka mBanku lub punkt obsługi Aspiro. Być może w niedługim czasie mBank wprowadzi także możliwość założenia konta walutowego całkowicie przez Internet.\nMarcin - Luty 6th, 2015 at 17:45 none Comment author #318 on Jak założyć konto w mBanku w Polsce będąc za granicą by Finanse na plus\nTo prawda, ale większość osób zakładających konto z zagranicy w Polsce nie ma jeszcze rachunku na swoje dane osobowe w innym „polskim banku”, a tylko w ten sposób można potwierdzić umowę elektronicznie.\n« Ile prądu zużywa czajnik elektryczny?\nIle prądu pobiera ładowarka do telefonu? »


Dieta w okresie menopauzy, cz. II\nWiele kobiet kiedy przechodzi menopauzę przybiera na wadze. W mniejszym lub większym stopniu zwiększa swoją masę ciała. Dzieje się tak, ponieważ w organizmie kobiety obniża się poziom progesteronu oraz estrogenów. Kiedy poziom estrogenów spada odczuwa się zwiększony apetyt, a co za tym idzie odkłada się tkanka tłuszczowa. W organizmie kobiety, która przechodzi menopauzę zwiększa się także stężenie androgenów – męskich hormonów, które sprzyjają otyłości brzusznej. Zmiany nastroju, a także zwiększony apetyt na słodkie przekąski spowodowane są spadkiem estronu, hormonu powodującemu zmniejszenie się wydzielania serotoniny. Ale spokojnie to tylko tak groźnie brzmi, ponieważ wystarczy tylko prawidłowa, dobrze zbilansowana dieta oraz odpowiednia aktywność fizyczna, by z tymi problemami można było sobie łatwo poradzić.\nKobieta w okresie menopauzy powinna dostarczać swojemu organizmowi około 1800-2000 kcal. dziennie. W menu powinny znaleźć się produkty bogate przede wszystkim w: wapń, witaminę D, witaminy z grupy B, kwasy tłuszczowe omega-3 i soja. Dlaczego?\n• Wapń wzmacnia kości i zapobiega osteoporozie;\n• Witamina D ułatwia przyswajanie wapnia z pożywienia;\n• Witaminy z grupy B to źródło błonnika przyśpieszającego trawienie i usuwającego zbędne produkty przemiany materii;\n• Kwasy omega-3 chronią układ krążenia, regulują ciśnienie krwi i zmniejszają dolegliwości sercowe;\n• W soi zawarte są odpowiedniki kobiecych hormonów – fitoestrogeny. Produkty bogate w soję pomogą złagodzić takie dolegliwości jak: uderzenia gorąca czy zmiany nastroju. Poprawiają także wygląd skóry i włosów.\nAle to nie wszystko. W menu kobiety w okresie menopauzy nie powinno zabraknąć białka. Jest on niezbędny do prawidłowego utrzymania mięśni. Warto ograniczyć spożycie tłuszczy zwierzęcych a zwiększyć spożycie tłuszczów roślinnych. Niekorzystne są również produkty typu Ligot, ponieważ posiadają obniżoną ilość tłuszczu, a zwiększoną ilość węglowodanów, które NIE pomagają w utrzymaniu zgrabnej sylwetki. A na koniec dwie, priorytetowe zasady diety w okresie menopauzy (jak i każdej innej!):\n• Powinno zmniejszyć się kaloryczność posiłków, zrezygnować ze słodyczy i Fast Food-ów;\n• Należy zwiększyć aktywność fizyczna.


B.V. Larson, Imperium — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKup i pobierz za 29,79 zł 20,85 zł ($ 5,45)\nRozmiar: 360 str. 2 ilustracje\nTytuł oryginału: Star Force Series #6. Empire\nCopyright © 2013 by Iron Tower Press, Inc.\nUtwór niniejszy jest dziełem ficyjnym i stanowi produkt wyobraźni Autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.\nISBN EPUB: 978-83-65661-40-1\nISBN MOBI: 978-83-65661-41-8\nStałem na mostku stacji bojowej i wpatrywałem się w sferę pełną fotoreaktywnych nanitów. Nazywaliśmy ten system obrazowania trójwymiarowego „holotankiem”. Trochę zajęło przyzwyczajenie się do niego, ale na pewno lepiej przedstawiał bitwy kosmiczne niż nasze dawne stoły z ekranami. Podstawę jednostki otaczały konsole z płaskimi ekranami dotykowymi. Położyłem palce na konsoli i obraz w holotanku zmienił się, pokazując dane z całego układu Edenu.\nPodobnie jak w innych układach gwiezdnych, i tutaj znajdowały się dwa pierścienie. Były to masywne, zbudowane przez obcych portale międzygwiezdne. Większość z nich została zlokalizowana w przestrzeni kosmicznej, na stałych orbitach. Miały całe kilometry średnicy i z tego, co było nam wiadomo, zbudowano je z materii gwiezdnej. Okręt przelatujący przez pierścień natychmiast przenosił się w inne miejsce, zwykle w innym układzie gwiezdnym.\nNie wiedzieliśmy, kto stworzył te niesamowite struktury, ale stanowiły one jedyną dostępną metodę podróży międzygwiezdnych. Nasze okręty nie były dość szybkie, by pokonywać takie przestrzenie. Zajęłoby im to wiele lat.\nPierścienie łączyły ze sobą długi łańcuch układów. Jedno z jego ogniw stanowiła Ziemia, kolejne – Bellatrix. Po tej stronie łańcucha odkryliśmy poza Edenem tylko jeden układ, który nazwałem Thor. Łącznie odwiedziliśmy ich sześć.\nStacja bojowa, na której pokładzie się znajdowałem, była jedyna w swoim rodzaju. Zbudowałem ją bardzo blisko jednego z pierścieni, aby ochronić układ Edenu przed inwazją. Jak zamek na przełęczy, strzegła go przed intruzami, skupiając wszystkie siły obronne na jednym małym punkcie wejścia. Zarówno stacja, jak i pierścień orbitowały wokół Helu –\nnajzimniejszej, najdalszej od słońca planety w układzie. Po drugiej stronie znajdował się układ Thora, zamieszkany przez niezbyt przyjazny gatunek Skorupiaków. Nie wiedzieliśmy, dokąd dalej prowadzi łańcuch. Podejrzewałem, że połączonych nim gwiazd jest o wiele więcej, a wokół każdej orbitują obce światy.\nHolotank rutynowo pokazywał lokalną sytuację taktyczną. Znów przełączyłem konsole, zmieniając obraz. Pojawiły się zielone światełka lecące przez kosmos. Symbolizowały moje okręty, rozrzucone wokół gwiazdy Edenu. Większości z nich kazałem pilnować drugiego pierścienia, który pośrednio prowadził do Ziemi.\nNie potrzebowałem okrętów tutaj, przy pierścieniu połączonym z Thorem. Wystarczyła stacja bojowa, której zbudowanie wymagało sporego wysiłku. Nie została jeszcze ukończona i nie miałem dość ludzi, by ją w pełni obsadzić, ale już stanowiła fortyfikację. Nikt nie mógł przelecieć przez portal, nie mając do czynienia z tym pogranicznym monstrum.\nSpędziłem godzinę na czytaniu raportów i określaniu tras patroli. Nie działo się nic szczególnego. Opuściłem centrum dowodzenia, szedłem długimi, niosącymi pogłos korytarzami. Stacja bojowa była wielkości drapacza chmur i jeżyła się od broni. Niepokoiło mnie trochę, że być może wpakowałem zbyt wiele zasobów w ten fort i zaniedbałem flotę. To była elementarna luka w mojej strategii. Wystarczy spytać każdego dowódcę wojennego, a ten odpowie, że potrzebne są floty, nie tylko forty. Fortyfikacje były tanie i potężne, ale nie mogły ruszyć naprzeciw wroga. Jeśli Ziemia zostanie zaatakowana, a Crow będzie błagał mnie o pomoc, ta monstrualna stacja kosmiczna może okazać się kolosalnym marnotrawstwem. Jeśli okaże się, że zbudowałem ją w złym miejscu, nie uratuje ani jednego ludzkiego życia.\nPodszedłem do wielkiego okna obserwacyjnego po słonecznej stronie. Odsunięto osłony i widziałem gwiazdy gołym okiem. Wpatrywałem się w surowe piękno przestrzeni kosmicznej. Poza stacją widać było tysiące świetlnych punkcików. Tak daleko od słońca klasy G gwiazdy świeciły intensywnie na tle absolutnej czerni.\nButy stukały o metalową podłogę. Podszedłem do wielkiego okna. Stała tam Sandra, niemal przyciśnięta do mroźnej kwarcowej powierzchni. Przypominała mi domowego kota, wyglądającego przez okno na świat.\n– Wiedziałem, że cię tu znajdę.\n– Wiedziałam, że przyjdziesz mnie szukać. – Rzuciła mi uśmiech przez ramię. Następnie odwróciła się w stronę kosmicznej otchłani, która obracała się na naszych oczach.\n– Myślę, że na razie powinniśmy dać sobie spokój ze stacją i wrócić na planety, przekierować produkcję fabryk na mobilne systemy obronne.\nStanąłem obok niej przy oknie. Nie ruszała się, wciąż wpatrzona w gwiazdy.\n– Czasami je widzę – powiedziała. – Moje oczy nie są już normalne. Widzę, gdy coś tam się rusza, kiedy jeden z naszych okrętów zasłania którąś z gwiazd.\nMilczałem. To, co mówiła, nie powinno być możliwe. Okręty były za daleko, zbyt małe w stosunku do gwiazd. Może zauważyłby to specjalny teleskop. Ale nikt, nawet sama Sandra, nie rozumiał możliwości jej nowego ciała. Była częściowo człowiekiem, częściowo nanitowym superżołnierzem, a częściowo czymś innym. Zmieniła ją wymarła kolonia mikrobów. Była jedyna w swoim rodzaju. Sam pod nadzorem Marvina odbyłem kąpiele w mikrobach, ale wtedy działały jedynie punktowo i pod kontrolą. Sandrę zmieniły same, eksperymentując na jej ciele.\n– Myślałem, że gdy sam przez to przeszedłem, staliśmy się sobie bliżsi. Prawda?\nTeraz na mnie spojrzała. Wydawała się zakłopotana.\n– Po to to zrobiłeś? Nie, żeby być pierwszym człowiekiem, który zaryzykuje życie, lądując na gazowym olbrzymie?\nW zasadzie to nie wylądowałem na gazowym olbrzymie, o ile w ogóle to możliwe. Jedynie zanurzyłem się kilka tysięcy kilometrów w głąb gęstej atmosfery. Spotkałem tam Niebieskich i rozmawiałem z nimi w ich naturalnym środowisku. A co ważniejsze, przeżyłem.\nKwestia zmian w jej i moim ciele była nieco drażliwym tematem, więc postanowiłem go zmienić. Znów skierowałem uwagę na zewnętrzną scenerię. Wiedziałem, że moje okręty gdzieś tam są, ciemne i nie do zauważenia gołym okiem między przypominającymi klejnoty gwiazdami. Przegrupowałem je, kiedy wygoniliśmy makrosy z układu. Jeden okręt patrolował każdą z zamieszkałych planet, a pozostałe krążyły wokół drugiego pierścienia.\n– Jak myślisz, co się dzieje na Ziemi? – spytałem.\n– Zapewne Crow przejmuje kontrolę – odpowiedziała cicho.\n– Gdyby miał poważne kłopoty, błagałby już o pomoc. Gdyby miał niewielkie kłopoty, narzekałby. Skoro siedzi cicho, to nie jest dobrze. Wtedy coś knuje.\n– Twoja analiza pasuje do mojej. On coś planuje. Nie mówi nic, bo chce nas wziąć z zaskoczenia.\n– Już wcześniej go nie doceniałeś. Zastanówmy się. Co najgorszego mógłby zrobić?\n– Wysłać na nas flotę. Dość okrętów, by nas sobie podporządkować. Albo coś innego, co nie przyszłoby mi do głowy.\nSpojrzeliśmy po sobie. Wydawała się odprężona, ale widziałem w jej oczach niepokój. Uśmiechnąłem się lekko.\n– Nie martw się. Sam buduję flotę.\n– Mamy tylko trzystu marines. Gdy każdego wytrenujesz w pilotowaniu okrętów, co zrobimy?\nZmarszczyłem brwi. Miała rację. Moja stacja bojowa była sprawna, a ja miałem pewność, że powstrzyma małą inwazję makrosów, sto okrętów lub mniej. Ale nie po obu stronach układu równocześnie.\n– Moglibyśmy zbudować drugą stację przy pierścieniu do Heliosa.\n– Skąd weźmiesz materiały?\n– W tym problem. Przy drugim pierścieniu nie mamy pod ręką planetoidy, którą można przekopać w poszukiwaniu metali i paliwa. Nie wiemy nawet, czy ta stacja powstrzyma makrosy, gdy znów się zjawią. Jak wielka będzie flota wroga, gdy w końcu przyleci? To dość niepokojące nie wiedzieć, jakimi siłami dysponuje wróg.\n– Nadal brak danych?\n– W takim razie musimy zgadywać, i to dobrze.\nNie uśmiechało mi się, że to ja mam zgadywać. Makrosy nie miały papierów ani plików na twardych dyskach, objaśniających ich plany. Na tyle, na ile udało nam się stwierdzić po przeanalizowaniu ich sztucznych mózgów, nie miały żadnego wielkiego planu. Działały jak kopce termitów. Każda jednostka była połączona z innymi w zasięgu komunikacji. Każda robiła swoje bez żadnego centralnego dowodzenia poza co najwyżej układem gwiezdnym. W pewnym sensie były scentralizowane i zdecentralizowane jednocześnie. Gdy siły makrosów były dość blisko siebie, by koordynować działania, robiły to automatycznie, ale nie wydawały się mieć jakiejś ogólnej strategii.\nKiedyś myślałem, że może jest jakiś inny rodzaj makrosów, jednostek dowódczych. Ale teraz porzuciłem ten pomysł. Wyglądało na to, że stają się inteligentniejsze, gdy jest ich sporo w małej odległości. Ale to wynikało z ich konstrukcji, a nie z istnienia jakiejś zwierzchniej kasty. Gdy się do siebie zbliżały, automatycznie zaczynały wspólnie przetwarzać informacje. W ten sposób powstawało tak zwane dowództwo makrosów. W pewnym sensie, gdy rozmawiałem z ich dowództwem, tak naprawdę komunikowałem się ze wszystkimi makrosami w okolicy. Nie było żadnego supermakrosa, który nimi dowodził.\nLogika mówiła, że mniejsze grupy powinny być głupsze i że powinno brakować im strategii. Nie miały żadnego wielkiego planu, po prostu serię heurystycznych zasad, którymi się kierowały. Najwyraźniej im to jednak nie przeszkadzało. Poszczególne kolonie nieźle radziły sobie z rozbudową sił do czasu przejścia do kolejnego układu gwiezdnego w łańcuchu. Nie potrzebowały planu, który zresztą trudno byłoby koordynować na tak wielkiej przestrzeni. Jeśli każdy mały robot wykonywał swoje zadanie, skutek i tak stanowiła potężna horda maszyn bojowych.\nNie mogłem wiedzieć, jak wielka będzie kolejna flota, przez co nieustannie się martwiłem. Wiedziałem, że stacja poradzi sobie z flotami wielkości tych, jakie do tej pory widzieliśmy, ale może były to jedynie niewielkie misje zwiadowcze na obrzeżach ogromnego imperium.\n– Wylatuję jutro – powiedziałem. – Odwiedzę wewnętrzne planety i zobaczę, jak radzą sobie nasi ludzie. Lecisz ze mną?\nW końcu uśmiechnęła się szeroko.\n– Spróbuj tylko mnie powstrzymać. Mam dość tej świecącej pustkami stacji. Powietrze na niej jest zatęchłe, niezależnie od tego, iloma zbiornikami alg ją wypełnisz.\nPoszliśmy do naszej kwatery. Sandra nie była szczególnie zadowolona z moich niedawnych relacji z kapitan Sarin, ale przeszło jej, gdy Jasmine opuściła układ. Osobiście się cieszyłem – odzyskałem swoją dziewczynę i znowu dzieliliśmy łóżko.\nNa stacji zapadła sztuczna noc. Kadłub dziwnie brzęczał i skrzypiał. Wewnętrzne warstwy fortu były grubymi płytami metalu, ale zewnętrzny pancerz składał się ze skał. Warstwy wciąż się przesuwały, jako że poszczególne metalowe sektory poszerzały się i kurczyły w reakcji na źródła promieniowania. W dodatku stacja powoli się obracała, wystawiając kolejne części kadłuba na promieniowanie gwiazdy, a następnie na mroźną pustkę.\nSandra i ja przyzwyczailiśmy się do hałasów i nie przeszkadzało nam to w byciu podobnie głośnymi. Myśl, że rano opuścimy stację, chyba dodała nam obojgu energii.\nJako w pewnym sensie nowo narodzony człowiek, byłem teraz w stanie dotrzymać tempa Sandrze. Pomyślałem, że przyjemnie będzie w końcu nie obudzić się poobijanym.\nNasza miła impreza pożegnalna nie potrwała jednak do rana. Długo przed końcem nocnej zmiany odezwały się syreny i rozbłysły światła alarmowe, zanurzając nasze spocone ciała w rytmicznym bursztynowym pulsowaniu.\nSyreny sprawiły, że natychmiast się rozbudziłem. Wciąż nagi i ociekający potem, przycisnąłem ścianę pięcioma palcami. Natychmiast wyrósł z niej interfejs komunikacyjny. Inteligentny metal rozpoznał mnie i wyświetlił dostępne opcje. Przycisnąłem co trzeba i w kwaterze rozległ się głos:\n– Sir? Pułkowniku Riggs?\n– Mów, Welter.\nKomandor Welter był moim pierwszym oficerem i dowodził stacją, gdy nie byłem na służbie. Jego głos mnie nie zaskoczył, ale nieco zirytował. Pomyślałem, że dopiero co udało mi się zasnąć, więc lepiej, żeby nie chodziło o drobną usterkę. Welter miał tendencję do nadmiernego przejmowania się detalami. Sprawiało to, że był świetnym pierwszym oficerem, ale bywał też wkurzający.\n– Zwiadowca jeden wrócił do bazy, sir. Coś wypatrzyli.\n– Ile okrętów? Jakiego typu? – spytałem, siadając na łóżku i kierując stopy w stronę butów. Buty to wyczuły, rozpoznały właściciela i owinęły się wokół moich stóp.\n– Właśnie przeglądam raport – odparł Welter. – Proszę dać mi dziesięć sekund.\n– Co się dzieje, Kyle? – szepnęła za moimi plecami Sandra.\nWzruszyłem ramionami, starając się tymczasem aktywować spodnie. Kolejna część garderoby próbowała chwycić mój tors, ale zrobiłem unik. Inteligentne ciuchy były świetne, ale czasami grały mi na nerwach. Nadal nie byłem pewien, czy to dobry pomysł. Nie zawsze rozumiały, kiedy chciałem pozostać nagi, na przykład pod prysznicem. Czasami zastawiały na mnie pułapki, zasadzając się za szafą albo rzucając na mnie z podłogi.\n– Cholera – powiedziałem, strząsając kurtkę. Musiałem najpierw założyć spodnie, żeby części skafandra prawidłowo się połączyły. Jeśli czekała nas bitwa, chciałem, żeby kombinezon działał jak należy w przypadku nagłej utraty ciśnienia. Kurtka nie poddawała się. Trzymała się łokcia, wyrywając mi przy okazji kilkadziesiąt włosków. Trochę tak, jakbym był owinięty taśmą klejącą.\n– Pułkowniku? – odezwał się znów Welter. – Nadlatuje okręt. Nieznana klasa. Z wodnych księżyców Skorupiaków.\n– Tylko jeden? – zdziwiłem się. – Alarm przez tylko jeden okręt? Jest jakiś wielki czy coś?\n– Nie, sir. Według raportu jest wielkości jednego z naszych krążowników.\n– Spory, ale to nie powód do paniki. Nadają?\n– Tak, sir. Twierdzą, że mają misję na rzecz zrozumienia i jasności.\n– Czy chodzi o misję dyplomatyczną?\n– Nie wiem, sir. Poprosiłem ich o nieco bardziej zrozumiały przekaz, jeszcze zanim tu dolecą. Zwiadowcy przekazali wiadomość, na co tamci odparli, że lecą nas „osobiście oświecić”.\n– Świetnie. Czas przybycia?\n– Jakieś sześć godzin.\nJęknąłem. Ale w końcu udało mi się założyć spodnie.\n– Sześć godzin? Ogłaszasz pełny alarm dla jednego okrętu dyplomatycznego, który przyleci dopiero za sześć godzin?\n– Ja tylko wykonuję rozkazy. Pańskie rozkazy.\nPrzerwałem połączenie i mruknąłem coś niemiłego o matce Weltera.\nSandra stała obok mnie, naga i piękna.\n– Nie weźmiesz prysznica? Wygląda na to, że masz jeszcze czas. A naprawdę ci się przyda.\nWestchnąłem ciężko. Miała rację. Wcisnąłem odpowiednie przyciski na ubraniu, które spadło na podłogę. Oddaliłem się, zanim zmieniło zdanie, i ruszyłem w stronę kabiny prysznicowej.\nOdświeżony, ale nieco śpiący, ruszyłem przez serię nanitowych drzwi, które rozpływały się, gdy nadchodziłem. Oprócz nich były też ciężkie, automatyczne grodzie, które otwierały się z sykiem i zamykały z brzęknięciem. Gdy dotarłem do mostka, zdążył się tam zgromadzić mój sztab.\nAlarm uruchomił jeden z moich okrętów zwiadowczych. Dwa z nich wysłałem na drugą stronę pierścienia, do układu Thora, który zamieszkiwały Skorupiaki. Miały wyraźne rozkazy: gdy tylko wykryją cokolwiek nietypowego, jeden z nich ma wrócić na naszą stronę i to zgłosić. Drugi powinien pozostać po tamtej stronie i obserwować sytuację do czasu, aż będzie bezpośrednio zagrożony. Dopiero wtedy miał się wycofać i również zdać raport.\nWydałem takie rozkazy, aby zabezpieczyć się przed atakiem z zaskoczenia. Jeśli coś będzie się działo po drugiej stronie, chciałem o tym wiedzieć. Szybko zdałem sobie sprawę, że jeden okręt nie wystarczy. Gdyby zwiadowca od razu wrócił, dostalibyśmy wczesne ostrzeżenie, ale brakowałoby nam szczegółowych informacji. Dlatego zdecydowałem się na dwie jednostki.\nSkorupiaki były dziwnym gatunkiem. Jak sama nazwa wskazuje, wyglądały mniej więcej jak homary. Były to jednak inteligentne, gigantyczne, ośmionogie homary. Skorupy miały grube i niebieskie. Zdecydowanie były gatunkiem wodnym. Wiedzieliśmy, że mogły przetrwać w atmosferze takiej jak nasza, ale wolały funkcjonować pod wodą.\nIch układ gwiezdny składał się z trzech gazowych olbrzymów i całej masy skalistych planet, okrążających dwa słońca – jasną, białą gwiazdę klasy F i małego czerwonego karła. Z jakiegoś powodu nazwałem większą z gwiazd Thorem, a mniejszą Lokim. Z tego, co wiedziałem, same gazowe olbrzymy nie były zamieszkane, ale jeden z nich znajdował się w strefie, w której mogła występować woda w stanie ciekłym. Otaczały go pokryte oceanami księżyce, na których mieszkały Skorupiaki.\nChoć ich światy wyglądały na całkiem przyjemne, kosmici nie byli zbyt przyjaźni. Okazywali podejrzliwość i od początku z nami rywalizowali. W każdym stwierdzeniu doszukiwali się zniewag i często je znajdowali. Lubili się też przechwalać, dlatego sprawiali wrażenie snobów. Nie lubiłem z nimi rozmawiać, ale nie chciałem kierować się uprzedzeniami. W końcu toczyliśmy wojnę biotów przeciwko maszynom i wszystkie żywe istoty powinny być po tej samej stronie – nawet te nieznośne.\nNalałem sobie kawy i spojrzałem na swoich ludzi nieprzytomnymi oczami. Nie byłem zbyt zmęczony – marines pełni nanitów i mikrobowych usprawnień mogli sporo znieść. Jednak nasze mózgi też potrzebowały snu.\n– Czy próbowaliśmy nawiązać dalszy kontakt z okrętem? Czego właściwie chcą?\n– Wciąż nie odpowiadają na pytania. Mówią tylko, że przybywają nas „oświecić”, cokolwiek to może znaczyć.\nSkorupiaki były zadufaną w sobie rasą, która uważała się za największych myślicieli w kosmosie. Lubili wykazywać, że wszyscy inni się mylą. Tym razem najwyraźniej chcieli też być tajemniczy.\nOczywiście ufałem sile bojowej swojej stacji. Pojedyncza jednostka Skorupiaków nie miałaby z nią szans w razie próby ataku. Skorupiaki zbudowały całkiem imponujący okręt i zapewne chciały pochwalić się, jak bardzo zaawansowany jest w porównaniu z naszymi.\nCzekaliśmy. Na pokładzie stacji znajdowało się jedynie czternaście osób. Większość z moich podwładnych była w załodze jednego z okrętów lub w oddziale desantowym marines. Czternaścioro w zupełności wystarczyło do obsadzenia stacji, dzięki jej centralnemu sterowaniu. Została zaprojektowana tak, aby mogło ją obsadzić tysiąc osób. Inspirowałem się łańcuchem dowodzenia makrosów. Działami można było sterować z mostka. Gdybym miał pełną załogę, mogłaby też obsadzić bezpośrednio pojedyncze baterie na wypadek uszkodzenia centralnego punktu dowodzenia.\n– Pozwolimy im po prostu wlecieć do doku? – spytał po raz dziesiąty komandor Welter. Niepokoił go widok zbliżającego się okrętu obcych.\n– Tak. Co innego nam zostaje? Przeskanowaliśmy jednostkę, na pokładzie jest tylko jeden homar. Nie usmażę dyplomaty za to, że przyleciał porozmawiać.\n– Co, jeśli zacznie sprawiać kłopoty?\n– Wtedy możesz załadować główne działo elektromagnetyczne i osobiście go rozwalić na atomy.\nWelter uśmiechnął się na tę myśl, podobnie jak paru innych członków załogi. Nikt nie przepadał za zarozumiałymi Skorupiakami.\nCzekaliśmy dalej. Po sześciu godzinach drugi okręt zwiadowczy wrócił na naszą stronę, a jego pilot zdał raport.\n– Przelatuje, pułkowniku.\n– Dobrze, a teraz wracaj tam i obserwuj dalej.\n– Pułkowniku – odezwał się Welter – sugeruję, aby skontaktować się z Ziemią i dać im znać o sytuacji.\nMyślałem o tym. Ziemia ostatnio nawet nie odpowiadała na moje raporty, ale ponoć takie mieliśmy zadanie.\n– Zrobię to, gdy dowiemy się, czego chcą Skorupiaki.\nWelter nie był szczególnie zadowolony z tej decyzji, ale nie powiedział nic więcej. Nadal czekaliśmy. A tymczasem pojawił się piętnasty członek załogi. Marvin wleciał do pomieszczenia, ciągnąc za sobą swoje metalowe cielsko z masą stalowych macek.\n– Czy posłaniec przybył? – spytał.\n– Świetnie. Niedługo wszystko będzie dla nas jasne. Lecę na dolne pokłady, jeśli to panu nie przeszkadza, pułkowniku.\nSpojrzałem na niego z ukosa. Zauważyłem, że skupia na mnie sporo kamer jednocześnie, co oznacza, że bardzo interesuje go moja odpowiedź. Wyglądało na to, że dziś korzystał z siedmiu wzmocnionych kamer wojskowych. Nie była to dla niego standardowa konfiguracja, zwykle wolał dokładniejszy sprzęt naukowy. Myślałem, żeby spytać go, czemu szykuje się do bitwy, ale nie zrobiłem tego. I tak zostało nam tylko kilka minut.\n– Dobrze, Marvin – stwierdziłem. – Nie potrzebujemy cię tutaj. Możesz się udać, gdzie chcesz.\nRobot przybrał cylindryczny kształt i wymknął się przez okrągły otwór w podłodze. Wszyscy obecni przyglądali się, jak odchodzi. Załoga już się nieco do niego przyzwyczaiła, ale mimo wszystko ludzie wciąż przewracali oczami na jego widok. Był dziwny, ale w znajomy sposób, zupełnie jak nietuzinkowy, mieszkający na strychu wujcio.\n– Oto i on – oznajmił Welter.\nMój wzrok powędrował do holotanku na środku pomieszczenia. Okręt Skorupiaków przeleciał przez pierścień bez większego szumu. Nie było wybuchu promieniowania po jego przybyciu. Po prostu bezszelestnie przeleciał z innej części Galaktyki do układu Edenu.\nOczywiście od razu go przeskanowaliśmy. Sprawdziłem wszystkie odczyty – wydawały się w porządku. Okręt był uzbrojony, ale nie wyglądał na latającą bombę z głowicami fuzyjnymi. Na pokładzie znajdowały się radioaktywne pierwiastki, ale na krążowniku tej wielkości można się było tego spodziewać, dokładnie w takiej ilości i rodzaju. Gdyby wystrzelił do naszej bazy z bardzo małej odległości, na pewno by ją uszkodził, ale za cenę utraty niezłej jednostki. Byłem pewien, że wielowarstwowy pancerz i rozproszone systemy mojej stacji bojowej wytrzymałyby atak. Chyba nie mieliśmy wyboru, jeśli chcieliśmy z nim porozmawiać. Istniało niewielkie ryzyko ataku, ale normalizacja stosunków z tymi pyszałkami była warta jego podjęcia.\nOkręt obcych wytracił nagle prędkość, podlatując do stacji. Najwyraźniej planował zadokować. Konstrukcja jednostki była dla mnie nowa. Kadłub miał dość dziwny kształt –\nzamiast geometrycznego, symetrycznego planu widziałem wybrzuszenia w pozornie przypadkowych miejscach. Okręt wydawał się pozbawiony równowagi, ale zapewne dla Skorupiaków był czymś pięknym.\n– Przelatuje przez główne pole minowe – poinformował Welter, majstrując przy panelu sterowania holotanku.\nRozejrzałem się i stwierdziłem, że większość załogi nie robi nic, tylko się gapi.\n– Uwaga, macie się wszyscy rozejść. Sandra, Welter – wy zostańcie. Lester, udaj się do maszynowni. Pramrod, do sekcji naprawczej. Reszta niech obsadzi baterie dział. Tam również możecie pić kawę i patrzeć na ekran.\nPrzez chwilę na mnie spoglądali, po czym ruszyli się z miejsc. Nikt nie kwestionował moich rozkazów, ale niektórzy wyglądali na skonsternowanych. Zmarszczyłem brwi. Byli nieźle wyszkoleni, choć nieco zbyt powolni.\n– Ruszać się! – ryknąłem nagle, klaszcząc. – Za dziesięć sekund nie chcę widzieć nawet waszych tyłków. Wynocha!\nWreszcie do nich dotarło. Wszyscy pobiegli do korytarzy i wind prowadzących ku dalszym częściom stacji. Gdy już ich nie było, zauważyłem, że Sandra patrzy na mnie zamiast na holotank. Okręt Skorupiaków był już w połowie drogi między pierścieniem a stacją.\n– Co to było, Kyle?\n– Nie wiem. Ale gdy zobaczyłem, jak Marvin się ulatnia, uznałem, że może jest mądrzejszy niż my. Co byś zrobiła, gdybyś miała tylko jeden okręt, który miałby przeprowadzić samobójczy atak? Gdzie byś uderzyła?\nSzeroko otworzyła oczy.\n– Ale nie mogą wie… – zaczęła mówić.\n– Obcy okręt dokuje za dziewięćdziesiąt sekund – przerwał jej Welter donośnym, ale spokojnym głosem. Zajmował stanowisko sternika, mimo że stacja nie była zdolna do samodzielnego lotu. Mógł jednak kierować jej nachyleniem, obracając olbrzymią konstrukcją. Dzięki temu w razie potrzeby, gdyby część stacji została uszkodzona, moglibyśmy strzelać z kolejnych dział. Miałem nadzieję, że nigdy nie będę miał okazji się przekonać, jak układy sprawują się pod ostrzałem.\nSandra spojrzała na niego i znów na mnie. Odezwała się w końcu szeptem:\n– Nie mogą wiedzieć, że mamy tylko garstkę ludzi na pokładzie.\n– Nie mogą. Ale może i tak to wiedzą. Nie zrozum mnie źle, mam nadzieję na pokojowe pogaduszki. Może zdali sobie sprawę, że czas całować ludzi w tyłki za ochronę. Szanuję to. Ale już wcześniej nas zaatakowali, więc nie zamierzam dać się wykiwać ponownie.\nRazem patrzyliśmy więc, jak okręt Skorupiaków wyhamował i wleciał do doku. Widok automatycznie przełączył się na kamery wewnętrzne. Holotank pokazał, że okręt połączył się ze stacją i rejestrowała go jedynie kamera w hangarze, który otworzył się szeroko.\nDałem Sandrze znak, by włączyła kanał komunikacyjny.\n– Przybyłeś, ambasadorze – powiedziałem. – Skoro już tu jesteś, może podasz nam swoje imię?\nNa ekranie pojawił się niebieskawy blask, który rósł, aż zobaczyłem sylwetkę Skorupiaka siedzącego w pomieszczeniu wypełnionym wodą, w której pływały różnego rodzaju przedmioty. Wokół jego czułków krążyły brązowe płatki. Ambasador był kiepsko oświetlony. Zapewne tak się czuł najlepiej. Mieszkająca na dnie morza istota nie była przyzwyczajona do jasnego światła.\n– Ambasador? – odparł kosmita. – Tak, ten tytuł można uznać za odpowiedni. Jestem samicą Piątego Stopnia, starszym adiunktem. Zaszczycam cię bardzo swoją obecnością tutaj, pozwalając, byś mnie oglądał. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, jak wielkim darem jest moje przybycie?\nTe aroganckie owoce morza potrafiły być cholernie irytujące. Zmusiłem się do uśmiechu, starając się robić dobrą minę do złej gry. Wziąłem głęboki oddech i stwierdziłem, że dostosuję się jednak do ich stylu.\n– Jesteśmy wniebowzięci, wasza wielkoduszność – odparłem. – Słowa nie są w stanie wyrazić, jak bardzo cieszy nas wasz majestat.\nCzułki falowały przez chwilę, po czym uniosły się nieco w wodzie, otaczającej kolczastą głowę ambasadora. Uznałem, że Skorupiakowi spodobało się tłumaczenie, które otrzymał.\n– Doskonale. Dobrze jest, gdy pomniejsze istoty pojmują majestat poświęcenia, którego będą świadkami. Cokolwiek innego byłoby nieodpowiednie.\nMój uśmiech nieco zrzedł, gdy próbowałem stwierdzić, o co chodzi kosmicie. Czasami obcy używali idiomów, które z początku wydawały się nie mieć sensu.\n– Być może czas, byśmy poznali cel twojej misji. Oświeć nas, proszę.\nCzułki znów się poruszyły, po czym stanęły w miejscu.\n– Zgoda – odparło wodne stworzenie.\nOtworzyłem usta, by coś dodać, ale myśl w jednej chwili wyleciała mi z głowy. Do dziś nie jestem w stanie ustalić, co właściwie zamierzałem powiedzieć.\nBo w ułamku sekundy statek ambasadora Skorupiaków eksplodował.\nKup i pobierz za 29,79 zł 20,85 zł ($ 7,78 $ 5,45)


Wiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Odznaka sportowa. Kolekcjonować czy zdobywać?\nData dodania: 2010-04-23 12:18\nPolacy uwielbiają sport, ale głównie jako obserwatorzy i kibice, Niemcy uprawiają sport na co dzień. Należą do grupy najlepszych państw zbierających medale na olimpiadach i mistrzostwach świata. Sport dla nich jest ważny, zarówno na międzynarodowej arenie, jak i na małych szkolnych boiskach. W Polsce odznakę sportową się kolekcjonuje, w Niemczech się zdobywa.\nPolska Powszechna Odznaka Sportowa związana jest z powstaniem Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie (CIWF). CIWF zainicjował swą działalność w latach 1928-29. Wraz z tym wydarzeniem rozpoczęła się kampania krzewienia ducha sportowego nie tylko wśród młodzieży w kubach i zrzeszeniach sportowych, ale przede wszystkim wśród wojskowych. Mając na uwadze podwyższanie umiejętności fizycznych, zarówno ogółu społeczeństwa, jak i wojska, wprowadzono Państwową Odznakę Sportową POS (zwaną też powszechną odznaką sportową).\nOdznaka POS była III-klasowa, a każda klasa miała 4 stopnie. Klasa I - brązowa; Klasa II - srebrna; Klasa III - złota. Kandydatowi ubiegającemu się o odznakę po raz pierwszy przyznawano odznakę brązową I stopnia. O kolejną klasę POS ubiegać należało się przed upływem okresu 2-letniego. Odznaka POS miała formę stylizowanego orła z białej emalii o rozpiętości skrzydeł 2 cm. Jego dolna część spoczywała na tarczy, różnej dla każdej klasy POS. Mogła być ona wykonana odpowiednio z: brązu, srebra lub złota. Na tarczy czerwone, emaliowane litery P.O.S.\nW Polsce ta odznaka była bardzo popularna zaraz po jej powstaniu, szczególnie w wojsku polskim, wręcz wypadało ją zdobywać i nosić. Lecz II wojna światowa nie pozwoliła na rozwinięcie się tej sportowej idei, a po wojnie w socjalistycznym systemie nie była ona respektowana. Istniała wtedy jedynie „Wojskowa odznaka sprawności fizycznej” przeznaczona tylko dla żołnierzy. Obecnie odznaki nikt już nie zdobywa, a jedynie można ją zakupić na aukcjach internetowych za około 20-30 złotych plus koszta wysyłki. Poza historią nikogo już nie interesuje głęboka idea sportowa tej odznaki.\nTagi: Polska DOBS Odznaka sportowa POS zdrowie Niemcy sport powszechna odznaka sportowa państwowa odznaka sportowa odznaka pos\nIsabello, poruszyłaś istotny problem. Z artykułu wynika że te dwa narody miały jednakowe szanse. Tylko jeden te szanse wykorzystał. Czyżby popełniane błędy wynikały z mentalności narodowej? U nas w Polsce modne stały się "Orliki". Myślę że upłynie jeszcze sporo wody w Wiśle, zanim sport stanie się w Polsce powszechny. Twój artykuł wiele tutaj wnosi i myślę że tą tematykę trzeba będzie częściej nagłaśniać.\nPoruszyłaś ciekawy temat. Niestety Polska, która zbliża się (albo próbuje) do państw "zachodnich", równocześnie się oddala.\nTa "powszechność i popularność" sportu była obecna w życiu młodych ludzi w czasach głębokiej komuny. Dostępność sal gimnastycznych, na zajęciach pozalekcyjnych, typu SKS, klubów sportowych (np. w KS Burza raz w życiu nawet o tyczce skoczyłam ;)), zawody międzyszkolne, olimpiady to była normalka. Bardziej wyrafinowane dyscypliny jak szermierka, z niezastąpionym trenerem Medyńskim, strzelanie, spadochroniarstwo, żeglarstwo - były dostępne dla dzieci nawet z mniej zamożnych rodzin. Teraz zrobił się z tego biznes i "powszechność" skurczyła się. Pamiętam też popularność zdobywania oznak górskich GOT i autentyczną buchalterie z wpisywaniem do książeczek opisów trasy, przeliczaniem na punkty i stemplowaniem pieczęcią. Ale to miało swój urok. Żal mi współczesnych dzieciaków, pozbawionych takich szerokich możliwości uczestniczenia w aktywnym wypoczynku. Trzepak i telewizor, to współczesna oferta dla mniej zamożnych rodzin.\nMój ojciec w naszych ostatnich latach pobytu w Polsce - do lat 70-tych czynnie uczestniczył dla Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej - dla którego prowadził księgowość. Ja zaś unikałem lekcji WF -u jak ognia, także piłki nożnej i innych sportów ; ))\nDopiero w Niemczech polubiłem "ducha fizycznego" czyli sport poprzez medytacje OSHO. Polubiłem wodę i pływanie - a tym samym Swoje własne Ciało i siebie. W Polsce był "muss" -konieczność, powinnośó.\nW Hamburgu pokochałem Naturę, nagość - nie było w tej sprawie jakichś rygorów : ani szkolnych, ani religijnych...można więc było polubić ; ))


Drunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Trampki › Trampki wysokie › Drunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite\nDrunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite\nPrezentowane Drunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Ten rodzaj obuwia pełni funkcję butów przeznaczonych na codzienny użytek. Tak też jest z marką butów Drunknmunky. Drunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite perfekcyjnie komponuje się z rozmaitymi męskimi.. więcej »\nPrezentowane Drunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Ten rodzaj obuwia pełni funkcję butów przeznaczonych na codzienny użytek. Tak też jest z marką butów Drunknmunky. Drunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite perfekcyjnie komponuje się z rozmaitymi męskimi outfitami. Dlatego ci gentlemani, którzy chcieliby pobawić się światem mody, zaintrygują się tymi butami. Niżej scharakteryzowaliśmy Państwu całkowity opis aspektów specyfikacji:\nDrunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite, materiał zewnętrzny: skóra i materiał, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: włókno, podeszwa: tworzywo sztuczne, materiał zewnętrzny: skóra i materiał, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: sznurowanie, materiał: skóra i materiał.\nProponowane tu trampki wysokie męskie odznaczają się nadzwyczajną wytrzymałością, którą uzyskano za sprawą wykorzystaniu materiałów wysokiej jakości do ich produkcji. Jeżeli w dalszym ciągu nie masz w swojej garderobie trampki wysokie męskie bądź buty Drunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite nie spełniają Twoich oczekiwań - zobacz nasze inne propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Drunknmunky DENVER CHROME Tenisówki i Trampki wysokie anthracite


agatownik - handmade & kids & design toys & quietbook: sierpnia 2014\nPo bardzo długiej przerwie, witam Was serdecznie. Okres ten był i jest ciągle bardzo pracowity i intensywny. Dużo się dzieje... próbuje złapać okruszki dni, które wciąż nie wiadomo kiedy umykają. Stwierdzenie, że sierpień mnie zaskoczył, byłoby przesadą ale poniekąd czuje, że właśnie tak jest. Mnóstwo myśli plącze mi się po głowie... niestety troski nie mają skłonności do uciekania tak jak dni, wręcz przeciwnie! Gromadzą się, narastają i bez pytania towarzyszą ciągle.\nŁyk kawy, chwila spędzona przy maszynie i od razu robi się lepiej! Ostatnio pomalował na biało mój blat od wiekowego już stołu, na którym stoi maszyna. Bardzo podoba mi się jego nowe wcielenie! Dół stołu i nogi pozostały nadal brązowe. Praca na takim blacie, to prawdziwa przyjemność!\nKot Gustaw pragną partnerki, po długich przymiarkach powstała kotka w stylu femme fatale. W sukience z podszewką, uszyta z koła, marszczona na gumce w pasie. Z tyłu elegancko zapinana na guziczek. Jestem bardzo zadowolona z sukieneczki, bo jest to moja pierwsza w życiu i oczywiście bez wykrojów. Na zasadzie prób i błędów doszłam do celu. :) Pewnie dla niektórych z Was to żadne osiągnięcie, ale ja przypominam... nie jestem krawcową, nigdy nie pobierałam żadnych kursów krawieckich, ani nie korzystałam z żadnych ogólnodostępnych wykrojów.\nI tak powstała kocia para, tylko zdjęcia wyszły mi trochę do kitu, pochmurne niebo i mała ilość światła - winowajcą !\nWidoczny na zdjęciach notesik by Chatka Margot i miseczka z przesłaniem od Misiura .\nAutor: Agata Czechowicz 11 komentarzy: Linki do tego posta\nObrazki dla dzieci na tamborkach\nKochani ostatnio mam wielka frajdę z tworzenia takich nie typowych trochę ilustracji, bo na tamborkach. Ilustracje te świetnie sprawdzają si...\nSielskie klimaty - namiot tipi\nCzerwcowe słońce, jeszcze wiosenny wiatr. Zapach kwiatów unoszący się w powietrzu. Mój raj ❤ Nie potrzeba mi wiele, w momencie kiedy mogę w...\nWitaj, jestem Agata! Projektuję i tworzę wysokiej jakości produkty dla dzieci. Z zawodu artysta plastyk. Z zamiłowania piewca wszy...\nOkres wesel w pełni. A to mój pomysł na oryginalny prezent dla pary młodej. Ilustracja na tamborku przedstawia portret pary ślubnej, w nie...\nIlustracje na pocztówki\nWitajcie! Jakiś czas temu miałam okazję wykonać trzy ilustracje do pocztówek, ale nie miałam okazji ich jeszcze pokazać ;) Ilustracje pow...


Bohater 29. kolejki: Bartosz Wolski\nDwie bramki Bartosza Wolskiego sprawiły, że Bytovia zremisowała z liderem Fortuna 1 Ligi – Rakowem Częstochowa. Jego gol z 41. Minuty był również 600 bramką na pierwszoligowych boiskach w tym sezonie.\nDla Wolskigo było to pierwsze i drugie trafienie w obecnym sezonie Fortuna 1 Ligi. Z kolei dla Bytovii Bytów to już 15 remis. „Czarne Wilki” po 29 meczach zajmują 17 miejsce w tabeli. Tyle samo punktów co ekipa Adriana Stawskiego mają jednak jeszcze 3 drużyny: GKS Katowice, Stomil Olsztyn i Wigry Suwałki.\nWolski trafiał do siatki Rakowa dwukrotnie. Trzeba przyznać, że oba trafienia były przedniej urody. – To był szalony mecz, w którym mógł paść każdy rezultat. Cieszą mnie bramki, które strzeliłem. Jednak chcieliśmy wygrać,a to nam się nie udało. Będziemy próbować w kolejnych spotkaniach – uważa Bartosz Wolski.\nPrzy pierwszej bramce Wolski popisał się kapitalnym lobem z około 30 metrów. – To była jedna z piękniejszych bramek w mojej dotychczasowej przygodzie z piłką – zaznacza pomocnik Bytovii.\nRemis dla Bytovii oznacza, że „Czarne Wilki” przynajmniej do 30. kolejki Fortuna 1 Ligi będą w strefie spadkowej. Różnice pomiędzy zespołami w dole tabeli są jednak minimalne. – Uważam, że jeżeli zagramy w pozostałych spotkaniach, tak jak całą drugą połowę w meczu z Rakowem, to utrzymamy się w lidze – kończy Wolski.\nPrzed Bytovią w najbliższej kolejce spotkanie na wyjeździe z GKS-em Jastrzębie.


Austria Amade - Państwa Świata\nPaństwa Świata > Austria > Austria Warto zobaczyć > Austria Amade\n[Not a valid template]Region leżący w Taurach Randstadskich, około 54 km od Salzburga, należy do najchętniej odwiedzanych terenów sportów zimowych. Ruch turystyczny skupia się w kilku miejscowościach: Filzmoos, Radstadt, Altenmarkt, Zauchensee, Flachau, St. Johann im Pongau, Wagrain, Kleinarl, Flachauwinkl i Alpendorf. Rozciąga się od południowo – wschodniej części Salzburga do Górnej Styrii, obejmując potężne pasma górskie Steinerrnmes Meer, Hochkoning, Dachstein i Tauernkamm. Znajduje się w Alpach Wschodnich, które są chłodniejsze od części zachodniej i posiadają więcej dni z opadami śniegu.\nSportwelt Amade posiada stoki o różnej trudności, z przewaga łatwych, znakomitych dla rodzin z dziećmi, nowoczesne stacje narciarskie i malownicze wioski alpejskie ze smakowitą kuchnią regionalną i znakomitym piwem, ważonym na miejscu. Ośrodki połączone są przez często kursujące busy.\nNa szczytach Gamskogel (2188 m n.p.m.), Mooskopf (1980 m n.p.m.), Sonntagskogel (1850 m n.p.m.), Hirschkogel (1755 m n.p.m.) i Rauchkopfhutte (1890 m n.p.m.) znajdują się ośrodki narciarskie, łącznie 140 tras zjazdowych i ponad 130 różnego typu wyciągów.\nTrasy narciarskie znajdują się na wysokości 850 – 1110 m n.p.m., w sumie jest ich 260, w tym 88 km trudnych, 88 km średnich i 90 km łatwych.\nW każdym z ośrodków funkcjonuje szkółka narciarstwa biegowego dla początkujących, a w St. Johann i Flachau także przedszkola narciarskie od 3 roku życia.\nBogata oferta skierowana jest także do miłośników snowboardu – stoki, trasy speed i odcinki do carvingu, boarderpark, quarterpipe, nails i wile innych. Dla początkujących park dla freeriderów i snowboardzistów „The Stash Flachauwinkl” z wydzieloną częścią dla dzieci.\nLatem przepiękne krajobrazy i znakomite szlaki turystyczne przyciągają miłośników gór i wspinaczki. Najlepsze warunki znajdziemy na obrzeżach Parku Narodowego Hohe Tauern ze szczytami wznoszącymi się 2 654 m n.p.m. Wzdłuż malowniczego Kleiner Ache prowadzi szlak do błękitno – czarnych górskich jezior Kleinerltal i Jägersee oraz największego – Tappenkarsee. W bystrych strumieniach znajdziemy doskonałe warunki dla wędkarstwa muchowego, a tutejsze pola golfowe należą do najpiękniejszych z okolicach Salzburga.\nRegion obfituje także w liczne zabytki i atrakcje turystyczne, przede wszystkim wpisana na Listę UNESCO starówka w Salzburgu, ZOO, park dzikich zwierząt i rekreacji oraz największa lodowa jaskinia świata.


ZABAWY PRZY MUZYCE - Centrum Kultury i Promocji w Kocmyrzowie i Luborzycy\nW drugim tygodniu ferii, 3 i 4 lutego, zajęcia muzyczne dla dzieci prowadziła Barbara Hawling, ucząca w naszym Centrum Kultury gry na instrumentach klawiszowych. Zawierały one, w formie zabaw przy muzyce, elementy rytmiki – systemu umuzykalniającego stworzonego przez E.Jaquesa Dalcroz'a, który łączy w sobie taniec, śpiew, improwizację ruchową, grę na instrumentach i ma wpływ na umuzykalnienie dzieci pozwalając wykształcić u nich koordynację ruchową, poczucie rytmu, poprawić pamięć słuchową i ruchową, uczy poznawania cech dźwięku (wysokości, czasu trwania), różnic dynamicznych i agogicznych. Tak więc było rozpoznawanie motywów rytmiczno-melodycznych, reagowanie na sygnały dźwiękowe, taktowanie, realizacja ruchem wartości rytmicznych oraz wartości nutowych, orientacja w przestrzeni, reagowanie na zmiany tempa, dynamiki, wysokości dźwięków, kanon rytmiczny, praca z rytmem w grupie. Dzieci poznały tez pewne elementy emisji głosu ucząc się jak przygotować własny aparat głosu do prawidłowej pracy czyli w tym przypadku śpiewu – pobudzenie rezonatorów i „rozgrzewka” części ciała biorących udział w wydobyciu głosu, praca z oddechem, ćwiczenia dykcyjne i następnie wykorzystanie ich w nauce kanonów. Nie mogło również zabraknąć aktywnego słuchania muzyki, bardzo lubianego przez dzieci, a mianowicie odtwarzanie przebiegu muzycznego słuchanego utworu za pomocą ruchów ciała, gestodźwięków i wykorzystania instrumentów perkusyjnych.\nDodatkową atrakcją było oglądanie pianina „od wewnątrz”. Zobaczenie jaki mechanizm mieści się pomiędzy klawiszem, a młoteczkiem uderzającym w strunę oraz poznanie i zobaczenie na własne oczy zasady działania trzech pedałów nie zdarza się codziennie i z pewnością utkwi na długo w pamięci zachwyconych uczestników tych zajęć.\nMiarą zainteresowania i zadowolenia dzieci zajęciami były pytania o następny termin takich muzycznych spotkań…..a więc do następnego razu!


Posłani, by głosić Dobrą Nowinę – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Kościół / Świat / Posłani, by głosić Dobrą Nowinę\n7 maja 2013 18:00 /w Kościół, Świat\nList o. Michaela Brehla CSsR, przełożonego generalnego Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, dotyczący Roku Wspierania Powołania Redemptorystowskiego\nUroczystość św. Alfonsa, 1 sierpnia 2013 – dzień rocznicy założenia Zgromadzenia, 9 listopada 2014\nDrodzy Współbracia, Siostry i Współpracownicy!\n„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16, 15). Takimi słowami, wziętymi z fragmentu Ewangelii na dzisiejsze święto, Jezus Zmartwychwstały posyła swoich uczniów, aby kontynuowali misję powierzoną Mu przez Ojca. Jezus nadal czyni to samo dziś, wzywając mężczyzn i kobiety i posyłając ich, jak posłał pierwszych uczniów.\nWiemy, że „żywotność Zgromadzenia w pełnieniu jego apostolskiej misji zależy od ilości i jakości kandydatów, którzy chcą się przyłączyć do wspólnoty redemptorystów” (Konst. 79). Taki kandydat musi być kształtowany i formowany poprzez misyjną wizję Zgromadzenia. „Będzie miał świadomość, że przynależy i chętnie uczestniczy w misji Zgromadzenia na całym świecie, które bierze na serio wyzwanie do wyczulenia na znaki czasu i podejmuje żywotne decyzje apostolskie, odpowiadające w sposób zawsze nowy na nasze wezwanie do misji” (Decyzje XXIV Kapituły Generalnej, 6.17).\nWizytacja kanoniczna, którą przeprowadził Zarząd Generalny, uwydatniła wyzwania i trudności, przed którymi staje dzisiejsze duszpasterstwo powołań. W każdej Konferencji uświadamialiśmy sobie, że dana jednostka musi skupić swoją uwagę na tym istotnym wymiarze naszej misji i określić konkretne kroki i działania w celu realizowania tej ważnej posługi.\nW marcu 2013 r. Sekretariat Generalny ds. Formacji wysunął formalną propozycję, aby Zarząd Generalny ustanowił rok dla wspierania naszego powołania redemptorysty misjonarza. Idąc dalej, Sekretariat Generalny ds. Formacji zaproponował, aby rozpoczęcie takiego roku splotło się ze Światowym Dniem Młodzieży w Rio de Janeiro (23-28 lipca 2013).\nZarząd Generalny zaakceptował tę propozycję i potwierdza, że całe Zgromadzenie będzie celebrować „Rok Wspierania Redemptorystowskiego Powołania Misyjnego”, który rozpocznie się w uroczystość św. Alfonsa, 1 sierpnia 2013 i będzie trwać do Dnia Założenia Zgromadzenia 9 listopada 2014 r. Ogłoszenie tego roku będzie miało miejsce w Dzień Alfonsjański w Aparecida 22 lipca 2013 r., a oficjalna inauguracja odbędzie się 1 sierpnia 2013 r. w kościele pw. św. Alfonsa w Rio de Janeiro.\nMoim listem pragnę zaprosić każdą prowincję, wiceprowincję, regię, misję i wspólnotę w Zgromadzeniu, aby zaczęły myśleć o tym, jak ten rok celebrować. Zachęcam, abyśmy rozpoczynali od propagowania naszej misji. Jesteśmy redemptorystami misjonarzami: kapłani, bracia, siostry oraz świeccy mężczyźni i kobiety, którzy są posłani, aby głosić Dobrą Nowinę ciągle na nowo. Przede wszystkim jesteśmy posłani do opuszczonych i ubogich. Po drugie, każda jednostka powinna zbadać konkretne kroki, które może zaimplementować w rozwój duszpasterstwa powołań. To wymaga promowania naszego powołania misyjnego, jak również towarzyszenia kandydatom. Po trzecie, każda wspólnota powinna rozważyć specyficzne sposoby, na jakie może celebrować powołanie redemptorysty misjonarza.\nPodczas tego specjalnego Roku Wspierania Redemptorystowskiego Powołania Misyjnego Zarząd Generalny roześle dalsze przemyślenia, aby przez to dopomóc nam uświadomić sobie przedmiot tych obchodów. Poprosiłem Sekretariat Generalny ds. Formacji, aby przygotował materiały, które wspomogą naszą wspólną refleksję. Zapraszam również każdą jednostkę do dzielenia się konkretnymi inicjatywami, które planuje podjąć wraz z całym Zgromadzeniem, tak abyśmy wzajemnie wspierali się i uczyli jeden od drugiego.\n“Sam Duch Chrystusa wzbudza w Kościele misjonarzy. Zazwyczaj jednak, aby przekazać zaproszenie Chrystusa do grona Jego apostołów, posługuje się kontaktami i relacjami, jakie istnieją między ludźmi„ (Konst. 80). Niech Duch Święty prowadzi nasze starania i inicjatywy. Ten specjalny rok zawierzamy opiece Maryi, naszej Matki Nieustającej Pomocy. Jej ”tak„ wypowiedziane Bogu ciągle rozbrzmiewa w sercach wszystkich redemptorystów misjonarzy. Św. Alfons uznawał Maryję za misjonarkę par excellence, która towarzyszy nam w każdym rodzaju naszego posługiwania.\nNiech św. Alfons, wszyscy nasi święci i błogosławieni oraz redemptoryści misjonarze z każdej epoki inspirują nas, gdy przeżywamy nasze powołanie misyjne i głosimy Ewangelię zawsze na nowo.\nWasz brat w Odkupicielu\nOjciec św. Franciszek odwiedzi Brazylię Ciało o. Pio zostanie wystawione na stałe


PACIORKI NIE TEGO SAMEGO RÓŻAŃCA - Zygmunt Jasłowski\nNiby epizod: Irmina Samulska - Was Polaków nie będzie!\nPACIORKI NIE TEGO SAMEGO RÓŻAŃCA\nPrawie pewna wygrana Andrzeja Dudy w II turze wyborów prezydenckich w Polsce, nie jest jeszcze powodem do narodowej euforii, bo proces odzyskiwania naszej Ojczyzny, która była poddawana sukcesywnemu rozbiorowi i redukcji w okresie ośmioletnich rządów PO dopiero się zaczyna. Usunięcia głównego szkodnika jakim jest Bronisław Komorowski jest wydarzeniem i czynem chwalebnym samym w sobie, ale - o czym trzeba pamiętać - obaj zwycięzcy, Andrzej Duda i Paweł Kukiz, zapowiadają działania pozostające w paradygmacie demokratycznym, a to może - z kolei - mieć swoje plusy, a także minusy. By naprawa naszego państwa naprawdę się dokonała potrzebne są konkretne działania, które powinny wziąć początek w klarownym przedstawieniu narodowi wszystkich zagrożeń, a następnie wskazanie winnych wszelkich uchybień, zaniechań i zdrad. Polacy muszą się dowiedzieć kto Polskę psuje, niszczy i rujnuje, kto ją zdradza i działa na jej szkodę. Winni muszą być ukarani. Tak zrobił Władysław Łokietek, kiedy scalał swe państwo, przed koronacją ukarał winnych. Tylko takie działania dadzą solidny fundament pod naprawę państwa.\nW polskim życiu publicznym jest wielu szkodników, a Irima Samulska jest tylko jednym z wielu żeńskich wcieleń polakożerczych. Jej aktywność powinna nam dać dużo do myślenia. Odrazu na początku muszę zaznaczyć, że nie jest moim zadaniem wzniecanie niechęci czy fobii w stosunku do jakiejkolwiek mniejszości, lecz rzeczowe przedstawienie faktów. Praktyka codziennego życia w Polsce wskazuje, że to mniejszości są generatorami polonofobii, a nie odwrotnie; Polacy są we własnym kraju poniżani, znieważani i marginalizowani. Przeglądając wyniki wyborów w poszczególnych okręgach zetknąłem się z opinią, że przedstawiciele mniejszości głosowali na Bronisława Komorowskiego, ponieważ pozostali kandydaci reprezentowali polski etos narodowy. Wynikają z tego dwa wnioski: Bronisław Komorowski nie jest polskim prezydentem, a mniejszości zamieszkujące w Polsce, posiadające zresztą dużo większe prawa niż Polacy w ich krajach, nie identyfikują się z państwem polskim. Dla przykładu, by być akceptowanym obywatelem Szwajcarii trzeba zdać wiele trudnych egzaminów z historii oraz mentalności narodowej, no i trzeba się porządnie nauczyć lokalnego akcentu, gdyż literacki niemiecki jest tam mową pogardzaną. Pamiętajmy, że Polskę pozbawiono statusu wielonarodowego państwa w czasie rozbiorów, dziś jesteśmy państwem właściwie jednonarodowym, z małymi mniejszościami które powinny zaakceptować stan faktyczny. Irrydenda nie może być już tolerowana przez polskie państwo.\nJeśli w naszym państwie odwraca się wiatr historii, to możemy oczekiwać, że państwo polskie zapewni swym obywatelom możliwości rozwoju i samorealizacji, zagwarantuje prawa mniejszości wyznaniowych, ale też będzie karać tych wszystkich, którzy działają na jego szkodę. Materiał dotyczący Irminy Samulskiej, prawdziwe nazwisko rodowe Samuel, pochodzi z krótkiego filmu zamieszczonego w gloria.tv http://gloria.tv/media/fGctMrEwmGU . Zachęcam do uważnego obejrzenia.\nPrzestępstwo, które popełniła Samulska sprowadza się do próby rekrutacji byłej wykładowczyni uniwersyteckiej do lobby żydowskiego, którego celem jest - jak stwierdziła sama Samulska - likwidacja państwowości polskiej. "Was Polaków nie będzie" - mówiła, "będziecie co najwyżej grzebać w śmieciach". Naturalnie Samulska uznała, że osoba o wybitnej inteligencji, jak wskazana pani profesor, będzie pomocna w poparciu działań grupy etnicznej, która jej zdaniem jest bardzo prężna, działa planowo, powoli i sukcesywnie. Na pytanie swej interlokutorki: "Czy Pani się nie boi, że ja to komuś powtórze?" Samulska odparła: "A kto pani w to uwierzy?". Otóż uwierzył sąsiad wspomnianej pani profesor, ja też uwierzyłem. Pani S. działała z premedytacją pod szyldem Uniwersytetu Stefana Wyszyńskiego, a więc uczelni noszącej imię wielkiego autoretetu moralnego Polaków. Prymas Tysiąclecia poświęcił swe całe życie dla wiary katolickiej i dla Polski. Drugim szyldem, za którym się chowa jest\nInstytut Pamięci Narodowej (IPN), oto jej email: irmina . samulska @ ipn .gov.pl. Dodatkowo, profanuje swą osobą katolickie pismo "Różaniec".\nJeśli w Polsce ma znowu rządzić partia o nazwie Prawo i Sprawiedliwość, to rząd - mam nadzieję z udziałem partii prawicowych - przez nią sformowany musi podjąć się zadania karania tego rodzaju przestępstw, bo jest ich mnóstwo, i dotyczą one wielu znanych osób publicznych. Czy ktoś byłby w stanie w Polsce nie uwierzyć w te relacje: po anty-polskich działaniach członków polskiego rządu i mediów głównego obiegu, po publikacjach Grossa i Grudzińskiej, po ekscesach Wolińskiej, Baumana, Różańskigo, Hartmana i innych, po serii anty-polskich filmów nakręconych w polskich wytwórniach i na Zachodzie, po sukcesywnym szkalowaniu dobrego imienia Polski w świecie. Czy możemy lekceważyć wypowiedzi Peresa w Knessecie, która wyjawiła światu, że "dzięki naszym (tzn. ich!) zdolnościom kupujemy Polskę, Węgry i Ukrainę". A tu w uchu brzmią jak echo słowa Samulskiej: "Polska jest zbyt bogatym krajem byśmy wam ją zostawili".\nCzy możemy powierzać wychowanie polskiej młodzieży uniwersyteckiej ludziom takim jak Samulska? Czy nie jest naszym obowiązkiem wyrzucenie z Instytutu Pamięci Narodowej osoby, która nie tylko nie wierzy w stały byt państwa polskiego, ale wręcz działa na rzecz jego likwidacji. Jeśli wielki magnat (Polak!) Samuel Zborowski został skazany na banicję, to co tu robi Samulska, niech się przeniesie do Rumunii, albo Izraela. Polska nie korzysta w wystarczającym stopniu z przywileju deportacji, właściwie od czasów Gomułki jest zbyt cicho na tym froncie.\nJak można spodziewać się od takiej osoby jak Samulska, że będzie dbała uczciwie o zachowanie naszej pamięci narodowej, jeśli jej zadaniem są kłamstwa, matactwa i przekręty. Wreszcie, jeśli moc modlitwy różańcowej polega na wspólnym jej odmawianiu, to czy chcielibyśmy nadal mieć w naszym różańcowym kręgu kogoś kto wymawia diabelskie zaklęcia. Szczytem hipokryzji i chamstwa jest bowiem modlenie się do Maryji Królowej Polski, i jednocześnie głoszenie że Polaków, poddanych tego Królestwa, nie będzie.\nIstnieje głęboka obawa że formacja polityczna, która w osobie prezydenta Lecha Kaczyńskiego zagwarantowała rządzącym państwem w Palestynie, że w relacjach polsko-izraelskich, czy polsko-żydowskich, bez względu czy będzie rządzić PO czy PiS, nie nastąpią żadne znaczące zmiany, może zawieść nasze zaufanie. Otóż zmiany muszą nastąpić, bo bez nich nie będzie suwerennej i wolnej Polski. Oznaczałoby to że Prawo i Sprawiedliwość służy obcym interesom, i zmiana politycznej warty to tylko mały makijaż. Z drugiej strony istnieje małe zabezpieczenie: na nasze szczęście zwycięstwo Kukiza powinno rozzuchwalić partie prawicowe w wyborach parlamentarnych, więc będzie ktoś kto będzie patrzył PiS-owcom na ręce. Po tym, już powinien być tylko Trybunał Stanu.\nTrzeba odzyskać kontrolę nad złotówką, bankami, złotem, gazem, medzią i węglem. Trzeba uczyć się od Orbana i jemu podobnych. Niech ostrzeżeniem będzie wypowiedź katolickiego kandydata, któremu nie udało się zdobyć w katolickiej Polsce nawet 1% głosów, że Polska staje się sukcesywnie kondominium rosyjsko-niemieckim pod żydowskim zarządem powierniczym. Publikatory po prawicy, które niby bronią demokracji, pokazały w gruncie rzeczy że mamy w Polsce do czynienia z medialną sitwą. Sama demokracja jest niepotrzebną złudą.\nWystarczy popatrzeć na reakcje powyborcze w niemieckiej, amerykańskiej, żydowskiej czy rosyjskiej prasie: Komorowski jest tam ulubieńcem i faworytem; z nim wszystko poszło łatwo. Dla Polaków pozostanie kandydatem niesuwerennej Polski. A jaki będzie Duda? Wierzmy że nadamy mu kiedyś przydomek Wielki, bo ludzie szlachetnieją z wiekiem. Potrzebujemy tej wiary jak powietrza. Przyszłość Polski spocznie jednak w rękach rządu, który powinien być frontem narodowo-katolickim. Nie powinno w nim zabraknąć ani Grzegorza Brauna, ani też Mariana Kowalskiego, bo oni mówią o tym o czym inni boją lub wstydzą się mówić. Półprawdy i półśrodki nie uczynią Polskę wielką. Czas na wielkie sprzątanie.


Jak uratować małżeństwo po zdradzie? - Kryzys małżeński :: Forum Pomocy SYCHAR :: Uzdrowienie Małżeństwa\nJak uratować małżeństwo po zdradzie?\nRejestracja: 01 gru 2017, 18:26\nPost autor: żona 15 » 01 gru 2017, 19:30\nWitam! Opiszę swoją sytuację. Jestem w związku małżeńskim od 15 lat, mamy dwójkę synów.zawsze byliśmy blisko Kościoła, tu się poznaliśmy. Ja jednak popadłam w ciężki grzech. Wdałam się w romans z kolegą z pracy również żonatym. Trwało to ponad 4 lata, choć nasze spotkania nie były częste. W tym czasie miałam bardzo przytłumione sumienie... dopiero po kilku latach zaczęłam czuć tak silne wyrzuty sumienia, że było to nie do zniesienia. Podjęłam stanowczą decyzję o zakończeniu tego romansu, odbyłam Spowiedź Świętą. Pan Bóg mi wybaczył, ja jednak wciąż nie potrafiłam sobie wybaczyć, ponadto uważałam, że muszę otrzymać wybaczenie nie tylko od Boga, ale i od męża. Odbyłam rozmowę duchową z pewnym kapłanem, poprosiłam o odprawienie Mszy św w intencji mojej rodziny i rodziny tego mężczyzny. Tymczasem brak wybaczenia sobie samej doprowadził mnie do bardzo ciężkiej depresji. Przeżyłam próbę samobójczą. Wtedy rodzina postanowiła umieścić mnie w szpitalu psychiatrycznym W ten dzień wyjawiłam mężowi całą prawdę. Nie mógł w to uwierzyć. Początkowo myślał, że to moje urojenia w chorobie. Do szpitala trafiłam najpierw na miesiąc, a potem ponieważ mój stan uległ dalszemu pogorszeniu i zagrażałam samej sobie na kolejne półtora. W tym czasie mąż przeprowadził swoje "śledztwo" i potwierdził fakt mojej zdrady. Powiedział też o wszystkim żonie mojego kochanka. Najpierw wpadł w taką rozpacz, że sam na tydzień trafił do tego samego szpitala. Potem wyznał, że kocha mnie tak bardzo, ze nie chce i nie umie beze mnie żyć. Powiedział, że wszystko mi wybaczy i odbudujemy nasze małżeństwo jak tylko wyjdę ze szpitala. Gdy w końcu opuściłam szpital rzeczywistość okazała się dla nas bardzo trudna. Wróciłam do domu, ale mąż stał się dla mnie niedostępny, w chwilach kryzysu żądał abym się wyprowadziła z domu. Udało nam się jednak podjąć terapię małżenską i staramy się odbudować nasze małżeństwo. Na razie mąż nie ma do mnie zaufania, nie potrafi odwzajemnić oznak miłości, czasem popada w takie doły, że twierdzi że to już nie ma sensu. Mimo to oboje się staramy. Idziemy do przodu małymi kroczkami. Bardzo żałuję, że tak zbrukałam nasze małżenstwo, skrzywdziłam swoją rodzinę i siebie. Najgorsze jest to, że mąż po tym wszystkim stracił wiarę w Boga. Przestał chodzić do Kościoła, widzą to dzieci. Czuję się za to odpowiedzialna. Wiem, że tylko z pomocą Bożą jesteśmy w stanie odbudować nasze małżeństwo.Modlę się za męża. Dzięki przyjaciołom dowiedziałam się o wspólnocie Sychar. Próbowałam nakłonić męża, abyśmy poszli na spotkanie, ale się nie zgodził. W takim punkcie się teraz znajdujemy. I co dalej?.... Proszę pomóżcie, doradźcie, wesprzyjcie...\nRe: Jak uratować małżeństwo po zdradzie?\nPost autor: jacek-sychar » 01 gru 2017, 19:49\nWitaj Kasieńko na naszym forum.\nMam takie pytanie: "Czy Ty powiedziałaś o zdradzie mężowi z miłością"? Mam wątpliwość. Zgadzam się, że prawda was wyzwoli, ale tylko prawda mówiona z miłością. Ty nie chciałaś powiedzieć prawdy, tylko chciałaś uwolnić się od swoich wyrzutów sumienia. Ty przerzuciłaś swój ciężar na męża. Ale on nie był na to gotowy. Czy będzie? Deklaruje, że chce, ale jak na razie to go przerasta. Wydaje mi się, że tylko od Ciebie zależy, czy Wam się uda. To Ty teraz musisz pokazać mężowi, że go dalej kochasz. On musi ZOBACZYĆ, że może Tobie wierzyć. W słowa nie uwierzy.\nWarto mężowi dać czas. On teraz musi wszystko przetrawić.\nPrzepraszam, że tak ostro na początek, ale myślę, że jesteś gotowa na słowa prawdy.\nNa koniec chciałbym Ci przypomnieć, że internet nie jest anonimowy. Dlatego pisząc staraj się nie podawać szczegółów, które umożliwiły identyfikacje Ciebie i Twojej rodziny.\nPost autor: żona 15 » 01 gru 2017, 20:03\nDziękuję za szybką odpowiedź i słowa prawdy. We wspomnianej przeze mnie rozmowie duchowej, kapłan zalecił mi, abym nie mówiła mężowi o tej zdradzie, skoro czuję, że to byłoby zbyt trudne, aby to przyjął. Miałam się po prostu poprawić i być szczególnie dobrą dla niego. Prawdę, jak napisałam, wyjawiłam mężowi w chorobie. Mąż powiedział mi potem, że gdyby nie moja choroba, to już nie chciałby mnie znać. Gdy byłam w szpitalu codziennie mnie odwiedzał i myślę, że z każdym kolejnym dniem "oswajał się" z tą trudną prawdą, dzięki temu mogłam potem wrócić do domu. Ja tak sobie myślę, czy Bóg nie zesłał na mnie tej choroby po to, aby pomóc ratować mnie samą i wesprzeć mnie w nawróceniu i ratowaniu swojego małżeństwa.\nPost autor: jacek-sychar » 01 gru 2017, 20:09\nGdybym był kapłanem, to jako pokutę zadałbym Ci nie mówienie mężowi o zdradzie. To powinien być Twój krzyż.\nAle mleko się wylało. Teraz warto zrobić wszystko, żeby odbudować wasze relacje. Wszystko w Twoich rękach.\nGdyby wakacje były bliżej, to zaproponowałbym Ci wakacje z Sycharem. Ale do lipca-sierpnia trzeba jeszcze trochę poczekać. Tydzień z tymi, którzy już są sami, mógłby dla Was być dobrym doświadczeniem.\nPost autor: żona 15 » 01 gru 2017, 20:56\nTyle tylko, że jak pisałam mój mąż nie zgadza się pójść do Sychara i w ogóle odwrócił się od Kościoła\nPost autor: Czarek » 01 gru 2017, 21:06\n01 gru 2017, 20:56\nA może samej uda Ci się przyjść na spotkanie Sycharu i spróbować ponaprawiać siebie samą?\nMożesz dać też mężowi wolność i przestrzeń aby poboksował się z Bogiem. Bóg z pewnością da sobie radę a mężowi to może pomóc uwolnić się od jego bólu.


Wypłata zysku nie ma związku z przychodem - Podatki - GazetaPrawna.pl - wiadomości, akcyza, CIT, PIT, VAT\nSprawa dotyczyła spółki akcyjnej, która chciała uwzględnić w kosztach wydatki związane z wypłatą dywidendy. Chodziło o opłaty bankowe (za przelewy na konto akcjonariuszy i urzędu skarbowego) oraz opłaty pocztowe (od deklaracji wysyłanych do wspólników oraz informacji do urzędu). / ShutterStock\nMimo tych argumentów dyrektor IS w Łodzi nie pozwolił jej na zaliczenie tych wydatków do kosztów. Uznał, że nie mają one związku z przychodami spółki.\nTego samego zdania były sądy obu instancji. WSA w Łodzi przypomniał, że spółka osiąga przychód albo zabezpiecza lub zachowuje jego źródło, wydatkując pieniądze na cele związane z działalnością gospodarczą. Tymczasem dywidenda nie ma z tym nic wspólnego, bo wydatek ponoszony jest nie na rzecz spółki, tylko na rzecz wspólnika.\nRównież NSA orzekł, że ani wydatki związane z wypłatą dywidendy, ani nawet ewentualne, dodatkowe ciężary związane z procesem oraz obowiązkiem wypłaty odsetek za zwłokę, nie są kosztem uzyskania przychodu.\nWyrok NSA z 1 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1447/13. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia\nprzychody TDNDGP PODATKI I KSIEGOWOSC podatki i opłaty TDNDGP import finanse