Piast - Śląsk: emocje tylko w końcówce - Sport WP SportoweFakty\nPiast - Śląsk: emocje tylko w końcówce\nPiast Gliwice zremisował ze Śląskiem Wrocław 1:1 w poniedziałkowym meczu kończącym 10. kolejkę Lotto Ekstraklasy. Gole zdobyli Herbert i Kamil Biliński.\nSebastian Kordek 26 Września 2016, 20:00\nPierwsza połowa nie była porywającym widowiskiem. Żadna z drużyn nie wyglądała na taką, która bardzo potrzebuje punktów, aby wydostać się z dolnych rejonów tabeli. Piast Gliwice oddał kilka niecelnych strzałów głową, a najlepszą okazję miał Maciej Jankowski, który po dośrodkowaniu Patrika Mraza z rzutu rożnego główkował w poprzeczkę. Niezłe uderzenie z rzutu wolnego oddał natomiast Martin Bukata, lecz nie zmusił Mariusza Pawełka do interwencji.\nZ kolei Śląsk Wrocław miał trzy sytuacje, a jedną z nich stworzyli im gospodarze. Po wrzutce Alvarinho minimalnie niecelnie głową strzelał Piotr Celeban, a uderzenie Laszy Dwalego z piętnastu metrów na raty zatrzymał Jakub Szmatuła, który zdążył złapać piłkę przed dobitką. Najlepszą szansę wrocławianie mieli jednak w 26. minucie, kiedy to koszmarny błąd popełnił Hebert, do bezpańskiej piłki w polu karnym dopadł Ryota Morioka, ale Japończyka w ostatniej chwili powstrzymał Aleksandar Sedlar.\nOgólne lepsze wrażenie w pierwszych czterdziestu pięciu minutach robili wicemistrzowie Polski, ale z ich optycznej przewagi nie wynikały klarowne okazje do otwarcia wyniku.\nPierwszą naprawdę groźną akcję drugiej połowy oglądaliśmy w 62. minucie. Josip Barisić, unikając spalonego, urwał się obrońcy na skrzydle, dograł w pole karne do Macieja Jankowskiego, który uderzył z pierwszej piłki nieznacznie obok celu.\nŚląsk odpowiedział w 69. minucie. Ryota Morioka dostał świetne podanie i stanął oko w oko ze Szmatułą, lecz wydaje się, że pomocnik zaskoczony był takim obrotem spraw i trafił prosto w golkipera.\nGdy wydawało, że nic się już nie może stać Hebert w 90. minucie faulował w polu karnym, a "jedenastkę" na gola zamienił Kamil Biliński. Śląsk już witał się z gąską, ale wrzutkę rozpaczy Sedlara w ostatniej sekundzie wykończył Hebert, który zrehabilitował się za faul kilka chwil wcześniej.\n0:1 - Kamil Biliński 90'\n1:1 - Hebert 90+4'\nPiast Gliwice: Jakub Szmatuła - Aleksandar Sedlar, Edvinas Girdvainis, Hebert Silva Santos - Radosław Murawski, Martin Bukata (74' Sasa Zivec) - Marcin Pietrowski, Michał Masłowski (46' Josip Barisić), Gerard Badia (80' Paweł Moskwik), Patrik Mraz - Maciej Jankowski.\nŚląsk Wrocław: Mariusz Pawełek - Mariusz Pawelec, Adam Kokoszka, Piotr Celeban, Lasza Dwali - Kamil Dankowski, Ostoja Stjepanović (59' Filipe Goncalves) - Augusto Pereira, Ryota Morioka (71' Sito Riera), Alvarinho - Kamil Biliński.\nŻółte kartki: Bukata, Hebert, Moskwik (Piast) oraz Kokoszka, Celeban (Śląsk).\nZbyszek Zborowski 27-09 09:33 Zgłoś komentarz\noglądałem trochę Lech-Arka i mam wniosek. II liga na okres sezonu powinna posłużyć jako królik doświadczalny i: dwa rzuty rożne a za trzecim razem rzut karny. Zawodnik, który\nwyzbędzie się piłki na ałt (out) dziewięć razy dostaje żółtą kartkę. Piłkarz plujący na boisko za każde splunięcie 4000 zł. Za przekleństwa prace społeczne (15 minut) ale w trakcie meczu. Jak poprawi to kulturę meczów to przenieść to o ligę wyżej.\nMariaMOher 27-09 09:04 Zgłoś komentarz\nI po to sprowadza się 4 garnitur zawodników z zagranicy, za taką kasę, by oglądać takie męczarnie ???????????????????????????...Wyrzucić darmozjadów, a do koryta dopuścić polskich\njuniorów !!! Pieniądze dużo mniejsze a poziom wyższy !!!\nPatryk Daniluk 26-09 23:58 Zgłoś komentarz\nTabela końcowa LOTTO Ekstraklasy 2016/2017: 1.Lechia Gdańsk (Mistrzostwo) kwal.Ligi Mistrzów UEFA\n2.Legia Warszawa kwal.Ligi Europy UEFA 3.KGHM Zagłębie Lubin kwal.Ligi Europy UEFA 4.Jagiellonia Białystok 5.Lech Poznań 6.Arka Gdynia 7.Śląsk Wrocław (zw.Puchar Polski) kwal.Ligi Europy UEFA 8.Bruk-Bet Termalica Nieciecza 9.Wisła Płock 10.Cracovia 11.Pogoń Szczecin 12.Korona Kielce 13.Piast Gliwice 14.Wisła Kraków 15.Ruch Chorzów (spadek do 1.ligi) 16.Górnik Łęczna (spadek do 1.ligi) AWANS Z 1.LIGI DO LOTTO EKSTRAKLASY: Zagłębie Sosnowiec i Sandecja Nowy Sącz\npiotruspan661 26-09 23:18 Zgłoś komentarz\nMecz remisowy, Herbert, też.\njerrypl 26-09 20:10 Zgłoś komentarz\nTego nie szło oglądać na trzeźwo! Niebywała kopanina, chyba najgorszy mecz w tym sezonie jaki widziałem. Poziom kilku obcokrajowców, których wystawiają oba zespoły jest iście\nkompromitujący. Co usprawiedliwia obecność na boisku takich graczy jak Alvarinho czy Bukata? Dajcie panowie trenerzy jakichś młodych Polaków, może się czegoś nauczą przynajmniej. Jak dla mnie to obydwa zespoły wyrastają na kandydatów do spadku. Do poziomu meczu dostosował się pan Frankowski, który najpierw uporczywie nie chciał wyrzucić z boiska Kokoszki (a powinien to zrobić co najmniej trzy razy), a pod koniec meczu podyktował karnego, którego nie było (faul był przed polem karnym). Dobrze, że Piast wyrównał, bo choć Śląsk był nieco lepszy, to jednak sprawiedliwości stało się zadość.


PRZYGODA Z ŻAGLÓWKAMI DO STRZYŻENIA GWIAZD - TURYSTYKA 2022\nPrzygoda z żaglami Star Clippers\nTeraz możesz spełnić swoje marzenie. Wsiądź na pokład łodzi, która pamięta Szkunery z XIX wieku, ale ze wszystkimi wygodami luksusowego jachtu. Ciesz się pięknem Morza Śródziemnego i jego plażami, jakich nigdy wcześniej nie widziałeś. To nie jest fantazja. The Żaglówki Star Clippers są idealne na niezapomnianą przygodę na morzu.\nRoyal Clipper to największy żaglowiec na świecie, mieszczący 227 pasażerów na pokładzie o długości 134 metrów i pokładzie o powierzchni 1800 m2.\nŻaglówki Star Clippers pływają po Morze Śródziemne oferując rejsy na 3, 4, 7 lub 10 nocy z odjazdy z Aten, Cannes, Rzymu, Wenecji i Rodos. Wyjątkowa okazja, aby cieszyć się nawigacja Bardziej autentyczny na pokładzie trzech ekskluzywnych cztero i pięcio-masztowych żaglówek, które płyną motorowo i płyną najpiękniejszymi enklawami morskimi. Podczas podróży statek zatrzymuje się w różnych zatokach, zbliżając się do lądu cieszyć się plażami, robić zakupy lub wycieczki. Będziesz także mieć działania nadzorowane przez wielojęzyczne monitory, takie jak żeglarstwo, windsurfing, narty wodne, freediving, jazda zodiakiem lub trening nurkowanie.\nMa kabiny w pełni klimatyzowany, z prywatnym prysznicem, telefonem komórkowym i luksusowo urządzony w kolorze teku, mahoniu i marmuru. Aby zagwarantować stabilność na pokładzie, ma system składający się z dwóch połączonych ze sobą zbiorników w celu tłumienia ruchów statku. Dwa baseny woda morska na zewnątrz, salony, jadalnia, przytulna biblioteka z kominkiem, spa z widokiem na dno morskie, Łaźnia turecka, siłownia, bary, kabina do masażu i sklep są do Państwa dyspozycji.


Remedium 111 [Marek Boszko-Rudnicki] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00596 015673 17226666 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Marek Boszko-Rudnicki Liczba stron:\nISBN: 978-83-287-0839-6 Data wydania: 2018-01-17\nProjekt okładki: Pola i Daniel Rusiłowiczowie Redakcja: Ita Turowicz Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski Korekta: zespół Zdjęcia wykorzystane na okładce: GlebSStock/Shutterstock ostill/Shutterstock Syda Productions/Shutterstock Mariusz Niedzwiedzki/Shutterstock Nejron Photo/Shutterstock dianameise/Shutterstock © by Marek Boszko-Rudnicki © for this edition by MUZA SA, Warszawa 2018 ISBN 978-83-287-0839-6 Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA Wydanie I Warszawa 2018 FRAGMENT\nKochanym budrysom, Frankowi, Leonowi i Miłoszowi Niech litewskie prowadzą was bogi\nSą trzy fazy ujawniania prawdy. Najpierw prawda jest ośmieszana, potem spotyka się z gwałtownym oporem, a na koniec traktowana jest jako oczywistość. Artur Schopenhauer\nSpis treści Prolog Rozdział I Czerwona nitka Rozdział II Początek ekspozycji Rozdział III Sekrety przeszłości Rozdział IV Zrezygnować, ale nie zapomnieć Rozdział V Duchy przeszłości Rozdział VI Dazzle camouflage Rozdział VII Rozmyte ślady Rozdział VIII Zacieśnianie pętli Rozdział IX Szkarłat świtu Rozdział X Tropy wilka Rozdział XI Krecia blokada Rozdział XII Blokada mroku Rozdział XIII Węzeł splotu Rozdział XIV Podwójna garda Rozdział XV Ekstrakt pamięci Epilog\nProlog Deszcz padał od kilku godzin. Nic nie wskazywało, aby było to tylko chwilowe oberwanie chmury. Krople wielkości grochu coraz intensywniej waliły o szyby. Gałęzie cyprysów targane wiatrem uderzały coraz gwałtowniej w ściany domu, jakby próbowały zedrzeć z niego tynk. Niebo raz po raz rozdzierała błyskawica i niemal równocześnie następował potworny huk wyładowań. Mimo to Raul wyłowił z odgłosów burzy jakiś dźwięk. Wydał się czymś obcym i nienaturalnym na tle szalejącej nawałnicy. W rogu pokoju paliła się tylko lampa naftowa. Nie dawała wiele światła, wydobywała z mroku zaledwie najbliższe meble. Ogień na kominku zgasł pewnie w chwili, gdy wraz z burzą siła wiatru zaczęła wpychać powietrze do komina. W pewnym momencie płomień lampy zamigotał i przygasł, jak gdyby gdzieś w głębi domu powstał przeciąg. Raul wzdrygnął się i sięgnął po berettę leżącą na stoliku. Przeładował pistolet i czekał. Zdawał sobie sprawę, że to tylko jego bujna wyobraźnia, wiedział, że dom jest bardzo dobrze strzeżony. Jednocześnie przeczuwał, że coś jest nie tak. Poznane ostatnio fakty były zbyt ważne, by mógł je zignorować, chociaż przez swój wrodzony racjonalizm nie dopuszczał myśli, że może to być prawda. Wziął do ręki mały czerwony notes, gdzie notował uwagi, które uznał za istotne dla sprawy i które przyszły mu do głowy w trakcie prowadzonych wykopalisk. Wolno przekartkował strony, zatrzymując się na ostatniej z nich. – Chyba tak… – skwitował wpis i wstał z fotela. Podszedł do starego kaflowego, ozdobnego pieca, nieużywanego od wielu lat. Kiedyś w wolnej chwili z zawodowej ciekawości dokładnie go obejrzał, żeby się dowiedzieć, jak dawniej je konstruowano. Dziś takie piece częściej spotykane były w muzeach niż w prywatnych domach. Dlaczego w jednym, dużym wprawdzie pomieszczeniu zainstalowano jednocześnie piec i kominek? Przed wiekami musiało tu być bardzo zimno, mimo że mieścina leżała nad samym morzem. Wówczas to trafił na obluzowany kafel od strony ściany, za którym kryła się mała wolna przestrzeń. Od tego czasu wykorzystywał ją jako prywatną skrytkę. Wyszedł z założenia, że każdy sejf można otworzyć, a skrytkę najpierw trzeba zlokalizować. Schował notes, czując lekki powiew na dłoni, włożył kafel na miejsce i wrócił na fotel. Przez długą chwilę wpatrywał się z napięciem w wiszący zegar. Śledził mijające minuty z takim natężeniem, że nie zauważył, jak minęła kolejna godzina. Dochodziła czwarta rano. Godzinna przerwa w myśleniu poprawiła jego kondycję psychiczną. Kryzys minął. Nagle dźwięk znowu się powtórzył, ale tym razem Raul go zignorował. Powoli się uspokajał. To pewnie jakieś obluzowane krokwie, które pod wpływem ciężaru dachu wydawały nietypowy odgłos. Dom wynajęty przez DIA nie był nowy i liczył sobie pewnie dużo więcej niż dwieście lat. Miał prawo trzeszczeć i skrzypieć pod naporem wiatru. Zdawał sobie sprawę, że jego przemęczenie jest wynikiem zbyt intensywnego śledztwa prowadzonego od dłuższego już czasu. Program „Gargantua” musiał wywoływać takie stany. Tak przynajmniej twierdził Johnson, psychoanalityk przydzielony do jednostki. Tłumaczył, że zabawa w poszukiwanie duchów przeszłości i próby dopasowania ich do dnia dzisiejszego powodują reakcję organizmu podobną do stanu, w którym wirtualne doświadczenia stają się w jaźni bytem rzeczywistym. Układ nerwowy odreagowywał, ale zbyt wolno, rodząc naturalne lęki i obawy. Odetchnął głębiej, zabezpieczył ściskany w ręku pistolet i odłożył go na stolik. Wstał z fotela, sięgnął po karafkę z burbonem i nalał sobie jedną trzecią kryształowej szklanki. Chwilę zastanawiał się, czy nie rozpalić w kominku, bo zrobiło się chłodno. Burza jakby zelżała, nie powinien więc mieć kłopotów z rozpaleniem ognia. Podszedł do kominka, podrzucił kilka polan i uruchomił gaz. Po chwili drewno płonęło, a w pokoju zrobiło się jaśniej. Czerwono-pomarańczowe błyski ognia wydobyły z mroku starą bibliotekę zajmującą całą ścianę naprzeciw okna. Grzbiety starych książek, często ze złoconymi napisami, mieniły się teraz, odbijając drobinki światła. Podobnie drobne bibeloty z kryształu i fajansu – ozdabiające narożny kredens, i duże biurko, właściwie stół – które zgromadzili tu wynajmujący dom właściciele. Sięgnął po szklaneczkę i wówczas szóstym zmysłem uświadomił sobie zbagatelizowane wcześniej niebezpieczeństwo. Puścił szkło, rzucając się całym ciałem na stolik, by sięgnąć po berettę. Była za daleko. Dłoń zdążyła jeszcze chwycić kolbę, palec odbezpieczyć bezpiecznik, ale nim lufa przesunęła się we właściwą stronę, jego głowa rozprysła się na setki kawałków, a mózg i krew obryzgały wszystko wokół.\n1. Maniek wiedział, co będzie robił, gdy tylko ten skok wypali. Na szybkie wyklepanie ze sracza w Nowogardzie wprawdzie nie liczył, ale na przepustkę, jeśli coś wykombinuje, już tak. Dostał ją i teraz nie zamierzał marnować czasu na opalanie się nad morzem. Krzywy już czekał z robotą. Nadał mu ją jakiś kolekcjoner staroci. Dobrali jeszcze Edka, bo miał wrodzoną smykałkę do otwierania każdego zamka. A jak wszystko pójdzie po jego myśli, zmyje się do Irlandii. Do Gawry, który z zagranicy regularnie przysyłał mu kartki. Przed wsypą to Gawra nawiał, bo miał nosa, a on go nie słuchał i zamiast gdzieś się przyczaić, głupi wrócił do domu. Tam już czekali na niego. Głupia wpadka, myślał, przypadek. Jednak szybko się zorientował, a za murami wiadomości rozchodziły się błyskawicznie, że ktoś musiał wpaść, no i padło na niego i Gawrę, na frajerów, którzy nie skumali w porę, że ich wrobiono. Miał być włam i ktoś musiał wdepnąć. A że znikła flota i blit z sejfu, o którego istnieniu dowiedział się dopiero podczas przesłuchań, to była osobna bajka. Śledczy męczył, kto z nim był i kogo kryje, którego kasiarza? Nie on pierwszy trafił tu garować i nie jego tylko wrobiono. Stał za tym jakiś szmontak wysoko ustawiony. Mańkowi wystarczyło, że znał naganiacza, to z niego resztę wyciśnie. Wiedział, że za dobre sprawowanie dostanie przepustkę, i robił wszystko, by na nią zasłużyć. Wyklepał wyjście i już wiedział, co będzie robił. Najpierw ten skok, później zajmie się garbatym Jonuszem, który mu zlecił robotę. A ten wyśpiewa wszystko. Sejf był rozpruty jeszcze przed jego i Gawry wizytą. Oni mieli służyć tylko za przynętę. I to ich mieli zgarnąć. – Coś taki niebyty – dobiegł go szept Krzywego, który szedł obok. – Myślisz ciągle, kto cię przewalił? Znajdziemy gnoja, nie martw się. – Uważaj, nie twoja sprawa, sam wyrasuję. Przeszli przez las i teraz rozglądali się, czy przez wieś nikt nie idzie. Było już ciemno, ale woleli nie rzucać się w oczy. Co innego w Trzęsaczu, gdzie dzień spędzili na plaży, a co innego tu, na tym zadupiu w Dreżewie, gdzie mieli namiar. Wiocha i pałac. Pusty. Właścicieli nie ma, bo podobno wystawiony na sprzedaż. Zleceniodawca chciał tylko dwie figury z pałacowej kaplicy. Dla siebie mogli wziąć srebrne lichtarze i co tam znajdą. Postawił tylko jeden warunek – z figurami mieli obchodzić się ostrożnie. Były z drewna, niezbyt duże, nie powinny sprawić kłopotu. Drzwi do kaplicy zamknięte na klucz, ale zamek stary, łatwo go otworzyć. Skręcili w lewo i z daleka zobaczyli ciemny gmach dworu i jego charakterystyczną wieżę. Byli na miejscu. Z tego, co narysował zleceniodawca, za małymi drzwiami kryła się kaplica. Edek wyjął swoje wytrychy i wziął się do roboty. Nie musieli mu świecić latarką. Czuł wszystko w palcach. Łebski nie był, ale paluchy miał zdolne. Nie minęły trzy minuty, jak wyrychtował zamek i wyprostował się zadowolony. Gotowe. Maniek ruszył do drzwi i ostrożnie je otworzył, badając, czy nie zaczną skrzypieć. Były naoliwione. Nie wydały żadnego dźwięku. Otworzył je szerzej, sięgnął ręką po latarkę i nagle zamarł. – Co jest, leź… – Krzywy stojący za nim zniecierpliwił się. Zawsze był nerwowy, a dziś jeszcze miał kaca, suszyło go i chciał jak najszybciej odwalić robotę. – Rusz dupę. Maniek nadal stał w miejscu. – Co jest, kurwa, zamurowało cię czy jak? – Chyba coś widziałem, ale… – No i co? – Krzywy zajrzał mu przez ramię, a gdy nic nie zobaczył, uruchomił latarkę, oświetlił wnętrze i zniecierpliwiony przepchnął się obok Mańka. To samo zrobił Edek. Pomieszczenie nie było duże. Latarka dobrze je oświetlała. Miało może sześć metrów na sześć. W rogu po prawej stronie kręte schody prowadziły na piętro. Przy ścianie po lewej był stary drewniany ołtarz, a tuż obok równie stara gablota. Taka, jakie widuje się tylko w muzeach, wielka, zdobiona, z rzeźbami i kolumienkami po bokach. Nieco powyżej ołtarza widać było zagłębione w ścianie wykusze, a w nich rzucające się w oczy dwie figury. Takie, jak im to narysował zleceniodawca. Małe, bez koloru, takie byle co. Że też komuś takie gówno chciało się zbierać. Porozglądali się za obiecanymi lichtarzami, ale nigdzie nie było ich widać. Krzywy kiwnął do Edka, wskazując szafę. Pewnie tam są. Nie była zamknięta na klucz. Zajrzeli do środka i przywołali Mańka, który nadal stał przy drzwiach i nie miał ochoty wejść do środka. – Ducha zobaczył, jajce w tany – zakpił Edek, za co otrzymał szturchańca w żebra. Krzywy mógł drwić z kolegi, Edek już nie. Omietli latarkami ciemne wnętrze. Na środkowej półce stały dwa lichtarze. Tylko dwa, ale masywne i wyglądały na srebrne. W małej szkatułce stojącej obok leżał kielich. Ładny, ozdobny i błyszczący, znak, że używany. I pewnie drogi, bo odbijał światło jak lustro. Nic więcej oprócz tych trzech przedmiotów. Maniek zdecydował się ruszyć. Podszedł do nich. Nadal jednak pamiętał, co zobaczył, otwierając drzwi. Wyraźnie widział jakąś maniurę w białej sukni, która na niego patrzyła, całkiem realna, jak Krzywy i Edek, i zaraz znikła. Obleciał go cykor, bo nic nie pił, postać zobaczył, a do strachliwych nie należał. Nigdy nie miał omamów, nawet po szpachlówie. Wyjął latarkę, uruchomił i najpierw omiótł światłem całe pomieszczenie. Nic ciekawego. Zalatujące starością ściany, drewniane, z wypłowiałymi malunkami, czysta podłoga, dwa rzędy krótkich ławek, jak to w kaplicy, i nic więcej. Podszedł nawet pod schody i poświecił do góry. Też pucha: zwyczajne, kręte i ginące gdzieś w suficie piętra. Zwrócił uwagę, że pokryte były kurzem. Gdyby ktoś wszedł, pomyślał, byłoby widać. Palcem przejechał, został ślad. Nikt tędy nie lazł, wydawało mi się, próbował się uspokoić. Trza kończyć tyrkę, przemknęło mu przez głowę, podszedł do kumpli i też zajrzał do szafy. Pusta. Oprócz lichtarzy i kielicha, na górnej półce leżała jedynie Biblia. Nawet wina mszalnego nie było. Wzruszył ramionami. Trudno, nie ma więcej, to nie ma, swoją dolę i tak dostaną, a lichtarze i kielich opchną za kilka złotych. – Sfiluję, co u góry – mruknął Krzywy. – Może się co trafi …– I nie czekając na odpowiedź, zaczął wchodzić po schodach. – I co, jak tam? – Edek był niecierpliwy, a gdy Krzywy nie odpowiadał, ruszył za nim. Maniek nie miał na nic ochoty. Oświetlił ołtarz, wszedł na niego i wyjął z nisz dwie figury. Zdjął z ramion plecak, owinął obie przygotowanymi na tę okazję szmatami, a później dodatkowo folią z pęcherzykami. Popatrzył na schody. Nie schodzili, może coś wyniuchali. Wzruszył ramionami. Podszedł do schodów. – Macie coś? Nie odpowiadali. Przyszło mu do głowy, że znaleźli coś wartego zachodu, co szybko chowają przed nim. Różnie bywa, choć Krzywy nigdy go nie przekręcił, a Edek był za głupi. Skierował raz jeszcze promień latarki na schody. Nie miał ochoty na wejście, ale myśl, że może mimo wszystko coś mają, później wrócą i zabiorą, wnerwiła go. Zaczął się szybko wspinać na górę. Na szczycie uderzył głową w Edka, który stał tuż przy brzegu. Latarka leżała na ziemi, jasnym snopem oświetlając wzdłuż zakurzone deski podłogi. – Co jest… – rzucił, ale odpowiedziała mu cisza. Podniósł głowę, jednak nic nie zobaczył. Odepchnął kumpla i skierował światło na pomieszczenie. Nie dalej niż dwa metry od nich stał Krzywy i też nic nie mówił. Obaj patrzyli w kierunku dużego starego stołu z sześcioma równie starymi krzesłami. Pusto. – Co jest, kurwa… – wzmocnił pytanie i szybko zaczął omiatać latarką pokój. Nie dostrzegł niczego, co by usprawiedliwiało zachowanie kumpli, ale napięcie w nim nagle wzrosło. Pikawa przyspieszyła, wyczuwał, że coś jest nie tak, ale jeszcze nie rozumiał co. – Tu było… – wyszeptał wreszcie Krzywy, który pierwszy zaczął dochodzić do siebie. – Kurwa, naprawdę widziałem. Było i znikło. – Takie białe jak duch… – niby echo wykrztusił po nim Edek. Pewnie jakiś bajerowski system alarmowy, Mańka olśniło, kiedyś coś słyszał na ten temat od kumpli, i zaraz wróciła mu odwaga. – Też mi mykło, ale nic, znikło, elektronika jakaś czy co. Krzywy oprzytomniał i zaczął śmiać się histerycznie. – Ale nas, kurwa, zrobili, alarm, kurwa mać, a ja stary dałem się zrobić – powtarzał nagle uspokojony. Odwrócił się do Mańka i zamilkł. Tylko dolna warga jeszcze się poruszała, jak gdyby chciał coś jeszcze powiedzieć, ale ciało odmówiło posłuszeństwa. – Ooo… – Frajerze, bajery nie ze mną – roześmiał się Maniek, czując, że tym razem to kumple próbują z niego zadrwić. Nie lubił tego, ale rozumiał, dał dupy przy wejściu, teraz mają ubaw. Należało mu się. Uderzył ze śmiechem w plecy stojącego obok Edka. – Zbieramy się, bo jeszcze jakiś szczur połączy alarm z psami i ścierwa się zjawią. Odwrócił się… …i struchlał. Oczy wyszły mu z orbit. U podestu schodów, dwa kroki od niego, stała kobieta w białej sukni, uważnie mu się przypatrując. Nie żadna przezroczysta mara, a lala z krwi i kości. Taka jak po otworzeniu drzwi, co to ją przyjął za omam. Nawet ładna. Mocno opalona. Gdzie się cholera ukryła? I tak cicho jakoś wlazła na te schody… – próbował myśleć racjonalnie, by odgonić narastającą niepewność i przekonać siebie, że jest przy zdrowych zmysłach. Skradała się, głupia, zamiast spieprzać. Lekko odchyliła głowę w jedną stronę, później w drugą, jak gdyby próbowała go zrozumieć. A później wolno wyciągnęła dłoń przed siebie i oskarżającym gestem wskazała na plecak, który trzymał w ręku. W tym geście było coś irracjonalnego, niemożliwego do przyjęcia, narzucającego wolę, co Maniek wyczuwał szóstym zmysłem. – A pierdol się – wymamrotał i jednocześnie wyprowadził wyćwiczony w wielu zatargach cios pięścią prosto w twarz kobiety. On, Maniek, nie będzie peniał przed jakąś ciekawską lalą. Pewnie sprzątaczka, jebana planeta, już zapamięta, co to znaczy z nim zadzierać. Pięść wystrzeliła błyskawicznie do przodu, a gdy niemal docierała do twarzy kobiety, ta twarz… znikła. Została pusta, czarna przestrzeń. Jak gdyby zapadła się pod ziemię, a raczej pod schody. Maniek wyprowadził cios tak mocny, że pięść, która nie napotkała oporu, poleciała do przodu, ciągnąc za sobą resztę ciała. Stracił równowagę, wypuścił z dłoni ściskaną ciągle latarkę i stoczył się na pierwsze stopnie schodów. Próbując złapać się czegokolwiek, trafił na poręcz i z całych sił zacisnął na niej kurczowo palce. Próbował szybko zrozumieć, co się stało. Baba miała refleks, zrobiła niewiarygodnie szybki unik, tylko gdzie się podziała? Rozejrzał się zdezorientowany i zobaczył kobietę stojącą spokojnie za Krzywym, który z twarzą pobladłą ze strachu ostrożnie cofał się ku schodom. Co jest? – pomyślał zdezorientowany, nim uprzytomnił sobie, że nie mogła przebiec obok niego, bo było za mało miejsca. To jakaś druga… – przemknęło mu przez myśl, ale czuł, że zaczyna mu się to nie podobać. Jego umysł nie potrafił ogarnąć tej sytuacji. Zawsze w życiu wszystko, co spotykał, było proste. A to nie mieściło mu się w głowie. Kobieta nie ruszała się, tylko patrzyła na całą trójkę. Spowita była mrokiem, gdyż świeciła już tylko latarka Krzywego. Mimo to jej postać wyraźnie odcinała się od mroku pomieszczenia. Wolno podniosła obie ręce do góry, a dłonie skierowała w ich stronę. I zaczęła wbrew prawom fizyki rosnąć w oczach. Nie nagle, nie tak jak na filmach, ale wyraźnie jej sylwetka ogromniała. Jeszcze przed paroma minutami była niższa od Mańka, a teraz przewyższała go o głowę. Nie wierzył w to, co rozgrywało się przed jego oczami. Przez chwilę myślał, że to złudzenie optyczne i skutek słabego oświetlenia, ale nie, patrzył teraz, zmuszony lekko odchylić głowę do tyłu, podczas gdy ona stała przez chwilę przy schodach, a jej oczy były na wysokości jego oczu. Próbował przełknąć ślinę, ale w ustach poczuł nienaturalną suchość. I jeszcze coś, czego nigdy nie doświadczył. Podbródek mu drżał i nie mógł tego powstrzymać. Chciał podnieść ręce i przyjąć postawę, jak to wielokrotnie czynił, gdy nie był pewny towarzystwa, ale ciało odmówiło mu posłuszeństwa. Nogi wrosły w podłogę. Czekał z przerażeniem, co będzie dalej. Postać zaczęła promieniować niebieską aurą. Z końców palców wydobył się krwawoczerwony płomień. Mały, ledwie widoczny, ale z każdą chwilą coraz mocniejszy, bardziej gorejący i skierowany w stronę mężczyzn. Wraz z jego rosnącą mocą twarz kobiety stawała się coraz bardziej przezroczysta. Skóra bladła i po chwili widać było przez nią zarys ludzkiej czaszki, puste oczodoły i wysunięte zęby, które podobnie jak ciało, zmieniały kształt, aż w miejscu normalnych ludzkich zębów pojawiły się wilcze kły. Maniek patrzył ze zgrozą, a krótko obcięte w kiciu włosy zaczęły się podnosić. Po chwili sterczały mu jak szpilki wbite w głowę. Nigdy w życiu, nawet w najgorszych chwilach, czegoś takiego nie doświadczył. Przez jego ciało przeszedł niekontrolowany dreszcz, zrobiło mu się zimno, a oczy wyszły mu z orbit. Gdy postać otworzyła usta, a właściwie już uzbrojoną w kły paszczę i wydała z siebie przerażający skowyt połączony z gardłowym bulgotem, Maniek poczuł, że puszcza mu pęcherz i mocz leje się po nogach. Stracił pamięć… Nie wiedział, kiedy i jak rzucił plecak, jak znalazł się na dole, jak zdołał uciec z pałacu i zwiać przed monstrum, ratując życie. * Oprzytomniał nad ranem, tuż na krawędzi lasu, nieopodal stadniny koni w Trzęsaczu. Całą twarz miał zakrwawioną z powodu rozciętej skóry na głowie. Wielki guz wskazywał, że o coś musiał uderzyć, przedzierając się przez las z Dreżewa. Wiedział, że powinien odszukać Krzywego i Edka, ale za nic na świecie nie odważyłby się wrócić do pałacu. Nawet za dnia. Piekła go klatka piersiowa. Dotknął. Zabolało. Na materiale widniały plamy zaschniętej krwi. Pomyślał, że musiał rąbnąć w coś nie tylko głową, ale również klatką piersiową. Rozpiął guziki koszuli i zamarł, czując niekontrolowany strach. Miał głęboką, ledwo co zasklepioną ranę w kształcie krzyża, który ktoś wyciął mu na piersi. 2. Ulica Calle Velarde nie była długa ani szeroka. Była wąska, nawet jak na tak małą, starą miejscowość jak Tartui, dawniej położoną zaledwie kilka kilometrów od dużo większej Arroyo de la Miel. W ciągu lat przestrzeń między nimi została zabudowana domami i dziś tylko w sensie administracyjnym były to dwa oddzielne miasteczka. Po obu stronach ulicy rosły ciemnozielone cyprysy o brązowawej korze, łuszczącej się długimi, włóknistymi pasmami. Drzewa były stare i pięły się do nieba niemal na czterdzieści metrów. W wielu miejscach rosły tak blisko siebie, że stykały się gałęziami, przeplatając się na kilkunastu metrach wysokości w sposób, który nie pozwalał odróżnić, która należała do którego. Gęste konary dawały idealne schronienie, nie można było dostrzec, że ktoś kryje się pośród nich. Noc stwarzała mu dodatkową zasłonę, a polowy mundur był tylko uzupełnieniem maskowania. Mężczyzna patrzył spokojnie przez monokular, obserwując dom amerykańskiego pułkownika i intruzów, których mógł dostrzec przez niezasłonięte okna. Weszli tam niezauważeni przez niego kilkanaście minut temu i teraz po zlikwidowaniu lokatora pilnie czegoś szukali. – Bądźcie gotowi – rzucił cicho do małego mikrofonu przyczepionego do kołnierza kurtki. – Uważać na to, co wyniosą. To dla nas najważniejsze. Gdy przekładał dłoń na gałąź ponad nim, odsłonił miejsce powyżej przegubu. Miał tam wytatuowanego węża z otwartą paszczą, który połyka trójkąt. Wąż miał tylko jedno centralnie umieszczone oko. 3. Legenda o duchu z Dreżewa, który straszył w zrujnowanym pałacu, miała jeszcze przedwojenne korzenie. Zaintrygowała Petera, gdy tylko o niej usłyszał. Zanotował ją, by dokładniej się czegoś dowiedzieć, a potem obejrzeć to miejsce. Okazja nadarzyła się niebawem, gdy naczelny wysłał go nad morze. Co roku latem dziennikarze byli tam obecni, relacjonując swoim czytelnikom wydarzenia sezonu. – Czas karmienia śledzi, nie marudź i jedź – powiedział mu szef, gdy na pokaz protestował, próbując się wymigać poważnym materiałem ekonomicznym, nad którym pracował od kilku dni. – Kogo, kurwa, obchodzi latem jakiś wzrost gospodarczy i polityka banków wobec bogatych. My piszemy dla biedaków, a ci byczą się nad morzem. O czym tu pisać? O rozleniwionych słońcem cielskach, przewalających się na gorącym piasku? To nie chwyci. Redakcja oczekiwała czegoś więcej. Wszyscy wiedzieli, że materiał bez krwi i spermy to pierwszy kandydat do kosza. Tereny nadmorskie najlepiej znał Rajtan, weteran redakcyjny. – Jedź do Trzęsacza i poniuchaj w sprawie tamtejszego pałacu. – Stary dziennikarz nie krył zadowolenia, że znalazł kogoś, kto zbierze materiał również dla niego. Mimo podeszłego wieku nadal miał sprawny umysł i był czynny zawodowo. – Jest tam taka barmanka, całkiem jeszcze niezła, ale… – przerwał na chwilę, mruknął coś niezrozumiałego i dodał: – Sam do niej trafisz. Kieruj się nosem. Ma na imię Ewa. Nos to nie mapa, pomyślał Peter, ale nic nie powiedział. Trzęsacz przywitał go temperaturą dochodzącą do 40 stopni w cieniu. Gdy wyszedł z samochodu, poczuł się jak przy zderzeniu z rozgrzanym żelazkiem. Chwilę łapał oddech, by przyzwyczaić organizm do różnicy między klimatyzowanym wnętrzem auta i temperaturą na zewnątrz. Gdzie ja się teraz, kurwa, czegoś dowiem. Zastanawiał się tylko chwilę, po czym ruszył do pałacowej kawiarni. Kelnerki w takich miejscach, gdy miały tylko trochę wolnego, lubiły zazwyczaj pogadać. Wystarczyło kilka słów współczucia dla pracy ponad siły za gówniane pieniądze, a już otwierały przed nim serce… Późnym popołudniem miał zebrane wszystkie niezbędne informacje. Zadzwonił do Rajtana i streścił mu to, czego się dowiedział. Zatrudniane na lato dziewczyny z całej Polski chętnie dzieliły się plotkami. Tu jedno zdanie, tam dwa, jakaś nieostrożna uwaga. Wszystko razem, poskładane w jedną całość, było na tyle cenne, że mogło Rajtana naprowadzić na trop. – Dobra robota! – Rajtan był wyraźnie zadowolony. – Podpiszę cię pod tym tekstem. Zawsze coś ci skapnie z wierszówki. A Ewę znalazłeś? Barmanka, pamiętaj. Znak szczególny – ruda, ale z babami, sam wiesz, każdego dnia inna wiecha. 4. Sierżant Bruce wstał jak zwykle o piątej, szybko się umył i pojechał do pobliskiego sklepiku zrobić poranne zakupy. Pułkownik Raul Huffer lubił na śniadanie zjeść chrupiące bułeczki z miodem lub konfiturami. Cenił pułkownika i z przyjemnością mu dogadzał, choć nie było tak od początku znajomości. Huffer zupełnie nie przypominał wojskowych, z którymi miał do tej pory do czynienia. Był to raczej rodzaj naukowca, lubianego wujka w rodzinie i jednocześnie starszego kolegi, który nie przywiązywał wagi do wojskowego drylu, ale za to wymagał od współpracowników konstruktywnego myślenia. Miał za sobą przeszłość w jednostkach specjalnych, w których służył za młodu. Po latach służby w wywiadzie i wielu sukcesach na Dalekim Wschodzie już dawno powinien otrzymać pierwszą gwiazdkę, ale przed laty zadarł z jakimś ważnym politykiem. To się zmieniło, gdy rozpoczęto realizację nowego tajnego programu. Jaki to był program, Bruce nie miał pojęcia, ale z dnia na dzień Raul zaczął kierować jakimiś pracami przy wykopaliskach, co w opinii Bruce’a nie miało żadnego uzasadnienia. Kiedy pół roku temu dowiedział się, że ma służyć jako ordynans jakiejś szarży, powiedział dowódcy, że równie dobrze może go zwolnić, bo nie najmował się do sił specjalnych za sługusa. Było to w Iraku, gdzie stacjonował na wysuniętej placówce, skąd co jakiś czas przerzucani byli śmigłowcami w oddalone o kilkaset kilometrów miejsca w górach. Wyznaczał je wywiad. Tam podejmowali trop namierzonej wcześniej grupy terrorystów z Al-Kaidy. Służył już trzecią kadencję i był dobry w tym, co robił. Dowodzona przez niego grupa rozbiła kilka oddziałów i wyprawiła na łono Abrahama czy bardziej Mahometa kilka osób z czarnej listy FBI. Bruce znał się na dowodzeniu. Ukończył West Point z wyróżnieniem, a później sprawdził się w wielu tajnych misjach. Karierę zakończył podczas drugiej wojny w Zatoce Perskiej, gdy dowodzony przez niego batalion współdziałał z siłami Unii Kurdystanu. Nabrał wówczas szacunku dla tych bojowników bez państwa. Po zdobyciu Saragat oddziały alianckie wraz z kurdyjskimi skierowano na południe. Mieli zaatakować Tikrit, rodzinne miasto Husajna. W jednej z wiosek szef dywizji założył swoją bazę. Nie wiadomo, czy jego późniejsze zachowanie spowodowały narkotyki, wódka, czy mania wielkości. Zabronił Kurdom stacjonowania obok wioski. Ich dowódcy powiedział wprost, że brzydzi się brudasami, a za takiego uważa szejka i jego ludzi. Kurdowie wściekli się, ale zachowali spokój, co amerykański generał uznał za strach, potem kazał sobie sprowadzić do namiotu „kurdyjskie dziwki”. I to przeszłoby niezauważenie, gdyby nie fakt, że marines przyprowadzili mu zamiast zwykłej dziewki, córkę szejka. Jedną z wielu, ale córkę, co było już obrazą, której żaden Kurd nie mógł darować. Bojownicy zrobili tumult przed namiotem generała, wygrażając bronią i żądając satysfakcji. Sytuacja z minuty na minutę stawała się coraz bardziej napięta. Bruce, wówczas w stopniu kapitana, należał do osobistej ochrony generała, który widząc tłum Kurdów, wpadł w histerię. Wydał rozkaz strzelania do „zdrajców”. Bruce odmówił przekazania go dalej, trzasnął generała w pysk tak mocno, że ten stracił przytomność. O zdarzeniu sam zameldował dowództwu Airborne Brigade i oddał się do dyspozycji. Szybko przysłano innego dowódcę, generała w tempie ekspresowym odtransportowano do Stanów i sprawę zatuszowano. Odbiła się jednak rykoszetem. Oficjalnie – Bruce został zdegradowany do szeregowego. Nieoficjalnie – dowodzący północną grupą wojsk sojuszniczych osobiście przyleciał na miejsce w towarzystwie dwóch innych generałów, przypiął mu na piersi Krzyż za Wybitną Służbę i pogratulował, ale dodał, że gdyby Bruce generała nie uderzył, dostałby awans i Medal Honoru, a tak, stracił stopień. – Taka polityka – skwitował dowódca, uśmiechając się kwaśno. Do Iraku Bruce zaciągnął się tak szybko, jak to było możliwe. Awansował z szeregowca na sierżanta, później starszego sierżanta i otrzymał obietnicę skierowania ponownie na szkolenie do West Point, gdy tylko skończy służbę w Iraku. Pewnego dnia, gdy wypoczywali po misji, jego dowódca i przyjaciel, porucznik Mills, zamierzał coś wytłumaczyć, ale nie dokończył. Do pokoju wszedł mężczyzna w beżowej koszuli, niskiego wzrostu i niewyglądający na wojskowego. Porucznik wyprężył się i wskazując na sierżanta, zameldował tylko: – To Bruce Kell, najlepszy z moich ludzi. Po czym wyszedł. Przybyły przez chwilę taksował Bruce’a spojrzeniem, które twardością nie przystawało do pozornie rozlazłego właściciela. – Powiem krótko, sierżancie… starszy sierżancie – poprawił się, wolno cedząc słowa. – Do West Point na razie nie pojedziecie, a zresztą, po co wam drugi raz odwiedzać to miejsce. Bruce zastygł. Przybyły znał jego przeszłość. – Jestem generał Benjamin Moore z Departamentu Obrony i tyle powinno wam wystarczyć. Pakujecie się. Wieczorem przyleci po was samolot. Polecicie do Hiszpanii, gdzie będziecie osobistą ochroną, oficjalnie zaś ordynansem pułkownika Raula Huffera z DIA. Wiecie, co to jest? – Wojskowa Agencja Wywiadowcza, pułkownika Huffera nie znam. – Współpracowaliście z majorem Kurtlandem z północnej grupy CIA. Bardzo was chwali za dobre wyczucie i wyjątkowe zdolności taktyczne w nieznanym terenie. On też jest, to tylko do waszej wiadomości, z DIA i wie, co macie na sumieniu. Mówię wam o tym, bo być może będziecie dalej współpracować. Później. Wiecie więc, o co chodzi w tej robocie, a pułkownik musi mieć osobistego goryla, który jest doświadczonym oficerem w randze sierżanta. Starszego sierżanta. – Goryla można kupić… przepraszam… Bruce szybko umilkł pod ostrym spojrzeniem generała. – Przeszukaliśmy mnóstwo rozmaitych akt, by znaleźć właśnie was. – Wyjął mały notes i zerknął do niego. – Skończyliście archeologię, doktorat z okresu Sumeru, zainteresowania Wschodem i Mezopotamią. Instruktor sztuk walki i dywersji w szkole FBI. Współpracowaliście z Narodowym Centrum Interpretacji Fotograficznej CIA. – Czy wolno o coś spytać, panie generale? – Śmiało. – Na goryla można wziąć każdego, dlaczego ja? – Pyskaty? O tym też jest w papierach, ale to dobrze. Służbistów potrafiących tylko włazić w dupę mamy na pęczki. Nie chodzi o to, byście byli… – zamilkł na chwilę, ważąc słowa. – Okay, dowiedzielibyście się i tak wszystkiego w samolocie. Co za różnica, kiedy… Ochrona pułkownika to zasłona dymna, choć też nigdy nie wiadomo. Potrzebny mu pomocnik ze znajomością starożytnej archeologii. Poprosił o kogoś, kto zna Sumer, ale też zdradza zainteresowania daleko wykraczające poza sferę, że tak to ujmę, akademickiej nauki. Zaczęliśmy szukać i znalazło się kilku. Bruce uniósł brwi, ale nie zadał pytania. – Znalazło się, ale pułkownik po zapoznaniu się z rozmaitymi CV wskazał na was. Coś najwyraźniej w waszym życiorysie dostrzegł i uparł się. Moim zdaniem, ten nokaut generała bardzo mu się spodobał. Mnie też, ale to nie ma nic do rzeczy. Tak stał się gorylem i wbrew wcześniejszym obawom, bardzo polubił ten stan rzeczy. Był tak zamyślony, że prawie nie zauważył, kiedy wrócił do willi. Machnął ręką strażnikowi przy bramie, wyjął klucze i otworzył drzwi. Nocna burza połamała gałęzie cyprysów rosnących w ogrodzie. Część leżała na ziemi, inne, połamane, zwisały oparte o konary. Coś było nie tak. Był na to wyczulony i jeszcze w Iraku przekonał się, że szósty zmysł rzadko go zawodzi. Pułkownik śmiał się nawet z niego, że jest przewrażliwiony i że taka paranoja frontowców powinna być leczona. Zlustrował uważnie pomieszczenie. Nadal panował tu porządek, pozostawiony wczoraj, ale… Rozglądał się przez kilka chwil, nim zrozumiał. Krzesła stały idealnie równo, choć ani on, ani pułkownik nigdy ich tak nie pozostawiali. Kilka sprzętów też wydawało się przestawionych. Niby drobiazgi, ale naruszające standard. Sięgnął do okna, by je otworzyć i zerknąć na ogród. Nie było zamknięte. To dodatkowo go zaniepokoiło. Pułkownik bardzo pilnował, by na noc wszystko było zawsze pozamykane. Bruce trochę się temu dziwił, ale nie dyskutował z przełożonym. Postanowił obudzić szefa i zameldować o swoich spostrzeżeniach. W końcu to on zawsze powtarzał, że głównie drobiazgi mówią o dużych sprawach, a teraz nad taką właśnie pracują. Gdy zapoznał Bruce’a ze szczegółami dotyczącymi wykopalisk prowadzonych nad morskim brzegiem, zrozumiał wreszcie sens ostrzeżeń pułkownika. Wyszedł z kuchni i skierował się na piętro. Zapukał do sypialni. Nikt nie odpowiadał. Ponowił pukanie, a później ostrożnie uchylił drzwi. Pułkownika nie było. Zerknął na łóżko. Nie wyglądało, by ktoś w nim spał. Odetchnął. Pewnie wezwano go na teren wykopalisk, pomyślał. Tak już kilka razy się zdarzyło. Wzruszył ramionami i skierował się do bawialni, gdzie szef zostawiał mu zazwyczaj wiadomość, dokąd wychodzi. – O, kurwa… – wypsnęło mu się, gdy jego wzrok padł na podłogę. Chwilę trwał w miejscu, przerażony tym, co zobaczył. Odruchowo rozejrzał się, zapamiętując szczegóły. Pułkownik Raul Huffer leżał obok fotela. Krew, która wypłynęła z przestrzelonej głowy, zmieszała się z mózgiem, tworząc na dywanie wielką, brunatną kałużę. 6. Mężczyzna w czarnych okularach mógł być zarówno turystą, jak i znudzonym mieszkańcem Tartui. Stał oparty o skuter i od niechcenia przeglądał miejscową gazetę. Gdyby mu się bliżej przyjrzeć, można by zauważyć drobną kropkę na fantazyjnie zawiniętej wokół szyi apaszce, mikroskopijny japoński mikrofon. Nie odwracając głowy, rzucił do niego krótkie: – Wszedł. Ukryty za ciemnymi szkłami obserwował sierżanta Bruce’a, który otworzył drzwi do willi, niosąc kupione pieczywo. Gdy Amerykanin przekroczył próg domu, mężczyzna ostentacyjnie ziewnął, rzucił na ziemię gazetę, po czym uruchomił skuter, wsiadł na niego i spokojnie odjechał. 7. Peter odwiedził kilka restauracyjek, ale w żadnej nie było typowego baru. Znalazł go dopiero po godzinie w starej kawiarni tuż przy wydmach i na uboczu miejscowości. Zamówił kawę i godzinę później wysłał naczelnemu mailem materiał wraz ze zdjęciami zapełnionego parkingu. – Pan dziennikarz… – Kelnerka w spódniczce biodrówce pokazującej pępek stała nad nim. – A wie pan, ja znam jednego dziennikarza. Mówią na niego Rajtan. Pan go zna? – Trudno go nie znać – odpowiedział z uśmiechem. – Często tu bywa? – O tak, nawet podszczypuje koleżanki, ale to taki starszy pan i z takim poczuciem humoru, że mu wybaczamy. – Miała ładny uśmiech mimo drobnego feleru przy dolnej wardze. – A o czym pan pisze? – Tajemnica zawodowa – powiedział teatralnym szeptem i gdy pochylała się, przecierając szmatką stolik, zerknął w głęboki dekolt bluzki, pod którą nie miała stanika. Krył małe, ładne, ale nieopalone piersi. – Chyba dawno nie była pani na plaży? – Oj tak, my tu nie mamy czasu na to. – Zauważyła jego wzrok i wcale nieskrępowana dalej wycierała stolik. – Szukam jakiegoś ciekawego materiału. Coś się tu dzieje? Ktoś z kimś sypia, o czym nie wie mąż lub żona? Jakieś tajemnice? Wyłowiony topielec, o którym dziennikarze nie dostali jeszcze cynku? – rzucił kilka standardowych pytań, nie oczekując wcale odpowiedzi. Dziewczyna nie była brzydka i pytał tylko po to, by nawiązać znajomość. – Nie, chyba nie, ja tam nie wiem, ale niech pan poczeka. – Odeszła w kierunku baru i chwilę rozmawiała z barmanką. Po chwili wróciła. – Szefowa, pani Ewa, mówi, że powinien pan napisać o Dreżewie. To taka mała wioska kilka kilometrów w głąb lądu. Tam jest pałac, w którym straszy. Kilka lat temu zdarzyła się jakaś afera z obsługą, ale ona nie wie, co było dalej. Właśnie z powodu ducha, który dziewczyny wystraszył. – A ty jak masz na imię? – spytał niespodziewanie, odnotowując, że prawdopodobnie znalazł wskazaną mu przez Rajtana barmankę. Tyle że nie była ruda. – Ja? Jola, a co? – Może jak będę wracał, wstąpię na kawę. – Nie ma sprawy. Dla kolegi Rajtana wszystko. – Wszystko? – Ech, pan jak on, tylko o tym – roześmiała się niespeszona i ruszyła do sąsiedniego stolika, przy którym rozsiadła się głośna rodzina z dziećmi. Podszedł do baru pod pretekstem podziękowania barmance. Kobieta po czterdziestce, duży biust w przyciasnej bluzce i życie wypisane na twarzy. Wielokrotnie widział to w działających nad morzem sezonowych restauracjach. – Pani Jola powtórzyła mi, że najlepiej czegoś szukać w Dreżewie. Dzięki za informację – zagadnął, przywołując zawodowy uśmiech faceta, który w zasadzie wie wszystko, ale jeśli pyta, to z grzeczności. – Tiaaa… – uśmiechnęła się, ukazując drobne zęby. – Ta mała powiedziała mi, że jest pan kumplem Rajtana. To był kiedyś … – zamyśliła się na chwilę. – Ale wy wszyscy… Niech jedzie tam, ale niech będzie ostrożny. Znajomy mówi, że coś tam śmierdzi. – Dosłownie? – No nie, tylko coś się nie zgadza od paru tygodni. Ktoś myszkuje, ale kto, to miejscowi może wiedzą, a może nie. Po prawdzie, to wielu ich nie ma. Starzy przyzwyczaili się nic nie wiedzieć, taka scheda po dawnych czasach. Przerwała, aby nalać zamówione przez kelnerkę drinki. – Młodzi na turnusach nad morzem albo na saksach, ale jest ktoś, tylko niech się powoła na mnie – używała dziwnej składni. – Stary Zyga, ma kuźnię, co to ją przysposobił, jak przestał pływać. Dostarcza mi alkohol na wieczorne imprezy. Zapłacił, ale już w drzwiach coś mu przyszło do głowy i zawrócił. Znajoma Rajtana? – nie dawało mu to spokoju. Jej monolog przypomniał mu tekst dziennikarza sprzed kilku lat o kobiecie, która wdała się w romans z miejscowym księdzem. Sprawa ujrzała światło dzienne tylko dlatego, że flirt zdenerwował zazdrosną o względy księdza gospodynię. Skandal zatuszowano, kobieta dostała w ekwiwalencie kawiarnię należącą do plebanii, a Rajtan napisał zgrabny reportaż bez umiejscawiania akcji. A swoją drogą, stary dziennikarz cieszył się na Wybrzeżu i w środowisku mediów opinią faceta, który mimo wieku nie potrafi spokojnie przejść obok ładnej kobiety. Drwili nawet, że nie przepuści niczemu, co się rusza, oprócz tramwaju. Peter był ciekaw, czy Rajtan tę barmankę też zaliczył. * * * koniec darmowego fragmentuzapraszamy do zakupu pełnej wersji\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Remedium_111-ebookRO/p145842i272333" target="_blank" title="Remedium 111 [Marek Boszko-Rudnicki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Remedium 111 [Marek Boszko-Rudnicki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Angel Gniezno – Makijaż permanentny\nChyba każda kobieta marzy o tym aby zawsze wyglądać pięknie bez względu na porę dnia czy sytuację, w której się znajdzie. Rozwiązaniem może być wykonanie makijażu permanentnego, który wspaniale podkreśli walory naszej urody i pozostanie na swoim miejscu niezależnie od warunków zewnętrznych.\nCo możemy podkreślić makijażem permanentnym?\nZa pomocą makijażu permanentnego możemy na długi czas nadać odpowiedniego kolorytu naszym ustom, podkreślić ich kontur, zaznaczyć i nadać odpowiedni kształt brwi dla naszego typu urody, czy też pięknie uwidocznić głębie spojrzenia poprzez kreski na powiece górnej i dolnej. Odpowiednio zastosowany i wykonany makijaż permanentny może także pomóc klientkom w uzyskaniu efektu zrekonstruowania brwi, optycznego podniesienia powiek, czy nawet poprawienia niesymetrycznych ust.\nWykonując makijaż permanentny naszym celem podkreślenie jej naturalnych walorów, które spowodują, że zawsze będzie wyglądała promiennie i przede wszystkim naturalnie. Bardzo ważne jest aby przed zabiegiem właściwie dobrać barwnik, tak by po nałożeniu na daną część twarzy nie wyglądał sztucznie. W czasie zabiegu wybrany barwnik jest wprowadzany do naskórka za pomocą specjalnego urządzenia z jednorazowym aplikatorem. Cały proces wraz z przygotowaniem, czyli znieczuleniem danego miejsca na twarzy, może trwać od godziny do trzech godzin.\nW rezultacie wykonania makijażu permanentnego otrzymujemy naturalny i przede wszystkim nieskazitelny wygląd na bardzo długi czas. Wprowadzony barwnik utrzymuje się w naszej skórze od 3 do 5 lat. Nie należy się również martwić o nierównomierne zanikanie makijażu. Cały barwnik rozjaśnia się bowiem stopniowo, na całej powierzchni, aż do pełnego zniknięcia.\nOczywiście podobnie jak w przypadku innych zabiegów kosmetycznych tego rodzaju, zaraz po jego wykonaniu mogą pojawić się zaczerwienienia czy podrażnienie skóry, ale nie utrzymują się one długo. W ciągu tygodnia urażona skóra będzie się złuszczać razem z barwnikiem. W tym czasie nasz makijaż zblednie mniej więcej o połowę, co jest zupełnie naturalne.\nPrzez pierwsze dwa tygodnie należy unikać słońca oraz powstrzymać się od wizyt na basenie czy saunie. Cały ten czas należy również pamiętać o obfitym nawilżaniu miejsc gdzie wykonywany był zabieg oraz stosowaniu ochrony SPF.\nMakijaż permanentny nie może zostać wykonany u osób, które:\n– cierpiących na nowotwór lub cukrzycę\n– zmagających się z łuszczycą\n– u których pojawiła się opryszczka lub infekcje skórne\n– stosują leki przeciwzakrzepowe i sterydowe


xXx Reaktywacja xXx Return of Xander Cage 2017 Lektor PL film online za darmo bez limitu bez logowania – film online bez limitu\n4Great-Hair zajmuje się przy dostarczaniu sprawdzonych wysokiego standardu kudeł, akcesoriów jak i również narzędzi wymaganych do przedłużania i zagęszczanie włosów. Nie wiem czy to było zaproszenie z grzeczności czy jednak coś miała na uwadze zapraszając mnie służące do siebie. Prawdopodobnie i krój pisma, wydaje się być poprawnym określeniem w języku polskim. Pokazuje więcej dzieci filmów wydaje się być korzystne. A do tegoż zaczynałem spływać w czas dojrzewania.\nThe services offered by them will gratify your senses to the core and provide you an experience to relish for natomiast lifetime. Wojciech Smarzowski porządnie oddaje tu prawdę człowieku, który schwytany w pęta nacjonalizmu nie potrafi uwolnić się od powszechnie przyjętej mentalności.\nTen jeden film z najkorzystniejszych albumów film wszech okresów to film ekscytująca mikstura bluesa, film rocka i jazzu, kino połączona z niesamowitym kino głosem i poezją kino Jima Morrisona. Godzina czy dwie na tydzień, lekcji w ‚formie szkolnej’ to za niewiele.\nTrzeba pobrać kod i wprowadzić go pod spodem filmem. Najnowsze premiery kinowe, najlepsze produkcje, filmy przez internet bez ściągania, a także dużo pozycji bez czasowego limitu oglądania. Gdy skończyła się moja tura, podałem ją następnemu więźniowi i obecnie nigdy większą ilość wiadomości jej nie zobaczyłem.\nCzasami chcę posunąć się krok nadal i złapać musnąć moja osoba za kolanko pod stołem, gdzieś na korytarzu dopaść za pupcię. Put cling-film over the top of both to prevent evaporation. Początkowo bałem się powiedzieć Jackowi i matce, że pragnąłbym pójść służące do katolickiego kościoła.\nPolsko-czeska superprodukcja wraz z gwiazdorską obsadą. Zdjęcia realizowano w Tanganice, która przy 1964 połączyła się wraz z Zanzibarem jak i również zmieniła nazwę na Tanzania. Dziadek spojrzał na mi jak w wariata i zanim odpowiedział, zmarszczył brwi i pokręcił głową. Przypomniały mi się czasy nastolatka.\nJeśli interesują cię w wyższym stopniu ambitne, samodzielne produkcje, warto odwiedzić stronę internetową Jest to jedno z nielicznych miejsc przy sieci, gdzie można odnaleźć filmy eksperymentalne, reportaże i animacje, a także koncerty i spektakle teatralne i operowe.\nTrudno także zapomnieć wyrazisty temat przewodni skomponowany poprzez Taro Iwashiro. Gdy siostra wkładała na siebie własną najlepszą sukienkę, matka przygotowywała się aż do wyjścia, by podwieźć ją na jej wielki debiut. Przekonał się tym przekonany niewierny mieszkaniec brytyjskiego miasta, którego partnerka, obwieściła całemu miastu akt jego zdrady.\nNie byłoby grup tylko rozstrzał niezależny od pochodzenia. Jak zauważa reżyser: „Kiedy często jesteś ze spadkobiercami ikony, chcesz ich według swojej stronie www. W „Kopciuszku” poznajemy losy młodej Elli, córki kupca, który po zgonu jej mateczki ponownie się żeni.\nI PC i konsole maja swoj oddzielny target i taka jest prawda. Niedługo po ślubie Nandini i Yash Raichand adoptują małego Rahula. Sentymentalizm wyraźnie widać w istot granej przez Toma aktora. Próbowały moją osobę odciągnąć, lecz się nie zaakceptować poddawałem.\nMoże moje magiczne dynie trafiły w wasze stoliki i oczywiście wycinacie spośród nich halloweenowe lampiony lub zajadacie się dyniowym plackiem po obiedzie z sposobności Święta Dziękczynienia. Przenigdy nie czuła się tak zmęczona. Lepiej już poczytać książkę, na których owe filmy są bazowane.\nPakiety podzielone na wygodne kategorie ze względu na rodzaj pliku. Udostępnianie ich publicznie bez zgody osób uprawnionych) może być także podstawą odpowiedzialności karnej (art. Akcja mówi się wyjąwszy przerwy. Nowe uprawnienie nakłada na nas mus uzyskania Twej zgody na przetwarzanie przez nas danych osobowych w plikach cookies.\nFilm robi wrażenie stylową i dopracowaną oprawą wzrokową (zdjęcia, scenografia, kostiumy), bardzo dobrym aktorstwem (szczególnie Russell Crowe) a także kilkoma świetnymi pomysłami (. genialne zagranie z Rollo Tomassim, wesoły fragment z Laną Turner), których nie ma w pierwowzorze literackim.\nMoją uwagę przykuwa napomknięta wcześniej, po poprzednich artykułach, sprawa „kosmicznych sępów”. And more recently in the movie Life, Eddie Murphy and Martin Lawrence portray two New York City men caught up in a brutal murder while picking up a truckload of moonshine in Mississippi.\nJest psychicznym odpowiednikiem koszuli z lumpeksu. Dzięki forum możesz też odnaleĽć tematyczne działy przeznaczone aż do rozmów jak i również rozwi±zywania zagrożeń naszych userów. Teraz wydaje się to matka (Jennifer Jason Leigh), córka Belle (Bella Thorne), młodsza córeczka Juliet i synek James (Cameron Monaghan), który od czasu wypadku tkwi w stanie śpiączki.\nAutor swasacmileb1977Opublikowano 13 lipca 2018 Kategorie Bez kategoriiTagi cały film xXx Reaktywacja xXx Return of Xander Cage 2017 Lektor PL, film online za darmo bez rejestracji xXx Reaktywacja xXx Return of Xander Cage 2017 Lektor PL, lektor online xXx Reaktywacja xXx Return of Xander Cage 2017 Lektor PL, xXx Reaktywacja xXx Return of Xander Cage 2017 Lektor PL film lektor pl, xXx Reaktywacja xXx Return of Xander Cage 2017 Lektor PL film online bez rejestracji


Rosyjska Legia Cudzoziemska? Najemnicy zza granicy będę mogli służyć w armii rosyjskiej - OMON\nHOT! GŁÓWNA ODSŁONY: 3248\nrosja,\twojsko\tputin\tlegia cudzoziemska\tnajemnicy\tnowy dekret\tukarina\tkrym\tkontraktowcy\tbroń do wynajęcia\tdekret\n"Wojskowi, którzy są obcokrajowcami, mogą uczestniczyć w realizacji zadań podczas operacji wojskowych, a także w czasie konfliktów zbrojnych, zgodnie z przyjętymi zasadami i normami prawa międzynarodowego, traktatów międzynarodowych Federacji Rosyjskiej oraz rosyjskiego ustawodawstwa"- mówi dekret.\nIstnieje kilka wyjątków od tej reguły, np. obcokrajowiec wobec którego toczy się postępowanie karne lub ma postawione zarzuty, bądź był karany i ma za sobą odsiadkę w więzieniu nie może być zaciągnięty pod broń w armii rosyjskiej.\nPonadto dekret uznaje Ukraińską służbę wojskową dla obywateli rosyjskich mieszkających na Krymie "po przedstawieniu oryginałów dokumentów", które potwierdzają tę służbę.


Le Petit Marseillais, żel pod prysznic, mandarynka i limonka, 250 ml - cena | Apteka Internetowa Gemini\nCena jednostkowa: 4,32 zł za 100 mililitrów\nPoczuj naturalną moc cytrusów – mandarynki, cenionej za swój owocowy aromat i zapach tartej skórki, oraz limonki, słynącej z wyjątkowych właściwości odświeżających. Żel pod prysznic Le Petit Marseillais Mandarynka i Limonka oczyszcza i delikatnie nawilża Twoją skórę. Obfita, łatwa do spłukiwania piana pozostawia na niej zapach soczystej mandarynki. Posiada świeży cytrusowy aromat.\nŻel pod prysznic do codziennej pielęgnacji.\nZawiera pH naturalne dla skóry.


Przerób-My – kreatywne warsztaty recyklingowe – SiedemÓsmych\nIdeą Przerób-My jest dawanie drugiego życia przedmiotom i materiałom.\n26 i 27 września na warszawskim placu Konesera odbyła się 10 edycja warsztatów Przerób-My, podczas której można było m.in. wypleść koszyk z papierowej wikliny, stworzyć stolik z mandalą i zaprojektować recyklingową maskę. Można było podpytać o techniki łączenia drewna i posłuchać o uzupełnianiu ubytków w lakierze samochodowym. Artyści i rękodzielnicy podpowiadali, jak kreatywnie wykorzystać materiały uważane często za śmieci. To znakomita lekcja świadomej konsumpcji i poszanowania środowiska.\nNasza fotorelacja: kliknij tutaj\nNEWS 7/8Niedobór witaminy D może zwiększać ryzyko zakażenia COVID-19\nNEWS 7/8Syndrom wypalenia zawodowego – czym się objawia\nWielu z nas zna to uczucie. Kiedy myśli i pomysły nabierają tempa, za którym nie sposób nadążyć. Gdy…\nCzym zająć ręce, by zaznaczyć świat pięknem?\nOdmierzanie czasu zaczęło się podobno od egipskiego boga Tota, który podzielił dzień na 12 jednostek (z tą częstotliwością…


Wrocbal - Michałki - Tomtex (hala)\nStart » Zima 2015/2016 » 1 l. » Michałki - Tomtex (hala) (4:3)\n12.03 godz. 19:20, Redeco, Sedzia: Damian Nowak\nSkład: Fiedler, Pondel, Semotyuk, Słowiński, Studnicki, Skotnicki, Mackiewicz, Miklas\nSkład: Kazimierczak, Komorowicz, Olejniczak, Styczyński, Schmidt, Ozieraniec, Dzwoniarski, Sobczyk\n10' Tomasz Pondel\n38' Marcin Mackiewicz\n3' Robert Olejniczak\n12' Robert Olejniczak\n13' Artur Komorowicz\n23' Artur Komorowicz\n36' Robert Olejniczak\nZawodnik meczu: Konrad Schmidt (Gdyby nie fenomenalne interwencje Konrada - Michałki nie zdobyłyby tytułu mistrzowskiego. Schmidt zanotował wiele parad, które pozwolił odnieść zwycięstwo. Wyróżnić należy również Tomasza Pondla, Artura Komorowicza i Roberta Olejniczaka. )\nTomtex, żeby się utrzymać, nie licząc na innych, muszą ograć wicelidera, walczącego o tytuł mistrzowski - Michałki. W razie porażki ich los również może okazać się łaskawy, ale wtedy muszą liczyć na to, że Real nie zdobędzie czterech punktów w dwóch spotkaniach! Ograć "Pomarańczowych", "Połączonym Piłką" będzie niezwykle ciężko, bo ci nie tylko posiadają ogromne doświadczenie, ale dysponują również najlepszą ofensywą w pierwszej lidze. Ostatnio się jednak trochę meczą. Najpierw zremisowali z ostatnim w tabeli Moico, a później długo nie potrafili wypracować sobie przewagi nad Husarią Bagdad. Dodając do tego fakt, że "Czerwoni" są na fali (w ostatnich trzech potyczkach nie zanotowali porażki)., sprawia, że czeka nas ciekawy mecz. Czy zespół Artura Komorowicza zrewanżuje się za ubiegłoroczną porażkę z dawnym WrSportem - 5:6 i pokusi się o złote medale? Tomtex dzisiaj w dosyć okrojonym składzie bez m.in Kohuta, Gruszki i Kopcia. "Pomarańczowi" bez Ludwiczaka.\n2' Uderzenie Piotra Miklasa sprzed pola karnego przelatuje obok bramki Michałków.\n3' Bartosz Fiedler prostopadle zagrywa do Miklasa, który przegrywa pojedynek z bramkarzem.\n3' (1:0) - Piłka w pole karne i po złym zachowaniu obrońców do siatki piłkę pakuje Robert Olejniczak.\n6' Nieczysty strzał Miklasa, niepewnie przed siebie odbija Konrad Schmidt.\n8' Sobczyk do Olejniczaka, który oddaje strzał z woleja, a ten nogami broni Słowiński.\n10' (1:1) - Tomasz Pondel popędził piłką z prawej strony i strzałem obok wychodzącego Schmidta.\n11' Olejniczak w kontrze przegrywa pojedynek ze Słowińskim.\n12' (2:1) - Zabójcza kontra Michałków i strzałem z najbliższej odległości Olejniczak pokonuje Słowińskiego.\n13' (3:1) - Strzałem z rzutu wolnego Słowińskiego zaskakuje Artur Komorowicz.\n13' - Czas dla Tomtexu!\n15' Kontra Tomtexu. Miklas pograł z Pondlem i ten pierwszy nie trafia w dogodnej sytuacji.\n16' Damian Dzwoniarski staje przed szansą na gola, ale uderza nieznacznie obok dalszego słupka bramki Tomtexu.\n18' (3:2) - Mackiewicz do Pondla, a ten strzałem w długi róg bramki strzela gola kontaktowego dla swojej drużyny.\n19' Uderzenie Andrzeja Semotyuka sprzed pola karnego przelatuje nad poprzeczką.\n20' Olejniczak z lewej strony trafia wprost w koszyczek bramkarzowi.\n21' Miklas do Skotnickiego i ten strzela tak, że piłka przelatuje obok bramki.\n22' Studnicki mija obrońcę i oddaje techniczny strzał, który przelatuje obok słupka.\n22' Styczyński z bliska przenosi futbolówkę nad poprzeczką.\n23' Miklas do Skotnickiego i ten z bliska trafia w Schmidta.\n23' (4:2) - Komorowicz wychodzi sam na sam z bramkarzem i strzałem przy słupku go pokonuje.\n24' Rozklepana defensywa Michałków. Mackiewicz do Fiedlera, ten do Miklasa, który z bliska trafia w ofiarnie interweniującego.\n25' Mackiewicz na skrzydło do Pondla, który nieznacznie przenosi piłkę obok słupka.\n25' Rzut wolny pośredni Pondel do Semotyuka, który uderza na bramkę, a piłkę nad poprzeczkę przenosi Schmidt.\n26' Uderzenie Skotnickiego przelatuje obok słupka. Po chwili strzela Pondel i znowu futbolówka mija słupek!\n27' Płaski strzał Mackiewicza przed siebie nogami zbija Schmidt.\n28' Pondel wystawia piłkę Skotnickiemu, a ten z bliskiej odległości fatalnie pudłuje!\n30' Słupek po strzale Sobczyka!\n31' Mackiewicz do Miklasa i ten nieczysto strzela na bramkę.\n32' Miklas przegrywa pojedynek jeden na jeden ze Schmidtem. Studnicki w obrońcę, jeszcze Mackiewicz dobija i znowu świetnie piłkę z linii wybija obrońca. Oblężenie bramki Michałków.\n33' Mackiewicz z bliska trafia w Schmidta.\n33' - Czas dla Michałków!\n34' Pondel zabiera piłkę Olejniczakowi i oddaje mocny strzał, który nad poprzeczkę przenosi Schmidt.\n35' Słowiński wygarnia piłkę spod nóg Sobczykowi.\n36' - Olejniczak taktycznie fauluje Mackiewicza i mamy żółtą kartkę.\n37' Ozieraniec w kontrze trafia w Słowińskiego, który na raty łapie piłkę.\n38' (4:3) - Mackiewicz oddaje uderzenie w zamieszaniu, które wpada do siatki obok zaskoczonego bramkarza.\n39' Pusta bramka i Styczyński trafia tylko w boczną siatkę.\n39' Skotnicki od T.Pondla trafia wprost w Schmidta!\nFantastyczne widowisko, w którym losy kto zwycięży toczyły się aż do ostatniego gwizdka sędziego. Tomtex nie zasłużył na porażkę, ale głupio tracił bramki, a w ofensywie nie był skuteczny. Nie posiadał przede wszystkim takiego doświadczenia i szczęścia jak zespół Artura Komorowicza, który przetrwał natarcie przeciwnika i zwyciężając sięgnął po tytuł mistrzowski w pierwszej lidze. Tomtex natomiast nie jest jeszcze pewny swego, a jego losy w nogach Botów, które muszą pokonać Real Compensacion, aby zespół braci Pondel mógł utrzymać się na zapleczu Superligi.


Opinie o DJ na wesele Lublin Jacek Marciniak Lublin\nDJ na wesele Lublin Jacek Marciniak\nAdres: Lubelskie, 20-026 Lublin Fryderyka Chopina 11\nTelefon: 81 532 81 21 Kom. 601 850 472\nAdres e-mail: marja(małpa)weselnyhit.pl\nStrona internetowa: www.weselnyhit.pl\nOpis działalności: Muzyka jest moją pasją i sposobem na życie. Dzięki niej zarabiam. Jeśli chcesz aby oprawa muzyczna Twojej imprezy była wyjątkowa - pomogę Ci. Jacek Marciniak - DJ na każdą udaną imprezę.. Słowa kluczowe: dj na wesele lublin, dj lublin, wesele lublin, dj wesele lublin, oprawa muzyczna imprez, imprezy firmowe,\nOcena: 96% pozytywna 28x 1x\nJakość usług: 96% wysoka 27x 1x\nTerminowość: 96% bez zastrzeżeń 25x 1x\nCeny usług: 91% niskie 11x 10x 1x\nIlość odsłon profilu firmy: 7280\nData utworzenia profilu: 2011-07-18 13:54:40\nData ostatniej aktualizacji: 2011-07-18 13:54:40\nOpinie o DJ na wesele Lublin Jacek Marciniak\nUzasadnienie: Bardzo dziękujemy za wspaniałą zabawę weselną! Było wszystko tak, jak sobie wymarzyliśmy. Rodzice, znajomi oraz oczywiście my jesteśmy nadal pod ogromnym wrażeniem. Super muzyka dla każdego, świetny kontakt i profesjonalizm. Polecamy Pana Jacka. Wszystkiego dobrego i jeszcze raz dziękujemy:)\nOpinia dodana przez: Zosia i Mariusz dnia: 2018-08-31 11:32:13\nUzasadnienie: Zaangażowanie, energia, pozytywna moc - te słowa najlepiej opisują Pana Jacka i jego niesamowitą grę :) to była udana rocznica, każdy wspomina Pana z uśmiechem na twarzy\nOpinia dodana przez: dnia: 2018-06-01 00:22:05\nUzasadnienie: Wielkie podziękowania i szacunek dla Pana Jacka Marciniaka za wspaniałą muzykę do tańca na naszym przyjęciu weselnym. Zarówno włoska rodzina oraz przyjaciele Damiano jak i moi goście mile wspominają tą wspaniałą noc.\nOpinia dodana przez: Sabina & Damiano dnia: 2018-01-30 12:48:18\nUzasadnienie: Serdecznie dziękujemy Panu Jackowi za cudowną oprawę muzyczną naszego przyjęcia weselnego. Tą opinię dodajemy prawie rok po naszym weselu, ale dopiero teraz doceniliśmy to czego Pan Jacek dokonał na naszej uroczystości. W porównaniu do chałtury jakiej byliśmy świadkami w ostatnią sobotę na weselu ciotecznego brata mojej żony. Pan Jacek to bardzo doświadczony DJ, który wyśmienicie potrafi dobrać muzykę dla każdego, a konkursy i zabawy jakie nam zaproponował były na wysokim poziomie. Zdecydowanie polecamy wszytkim usługi Pana Jacka :-)\nOpinia dodana przez: Ewa i Michał dnia: 2017-11-04 16:33:45\nUzasadnienie: Dzień naszego ślubu i przyjęcia weselnego był najwspanialszym dniem w naszym życiu. To przede wszystkim dzięki Tobie Jacku! Nasze wesele choć niewielkie, udało się w 100%. Kiedy przed weselem informowaliśmy naszych gości, że o muzykę zadba DJ a nie zespół, odczuliśmy po ich reakcji że mają wątpliwości, że zabawa będzie udana. Tymczasem nie było ani jednej osoby, która po weselu nie była by zadowolona. Większość stwierdziła, że to najlepsze wesele na jakim byli. Jesteśmy niezmiernie zadowoleni, że wybór padł właśnie na Ciebie. Oczekiwaliśmy, że tak będzie i nie pomyliliśmy się. Nawet goście, którym wydawało się, że nie będą się dobrze bawić, bawili się wyśmienicie. Było cudownie i każdemu z czystym sumieniem możemy Ciebie Jacku polecić. Ciągle wracamy myślami do naszego wesela i wspominamy każdą jego chwilę… od wspaniałego pierwszego tańca, muzyczną podróż po Europie, po kalambury z naszych oczepin. Każdy z naszych gości znalazł coś dla siebie. Było romantycznie, momentami wzruszająco oraz czasami bardzo śmiesznie. Dziękujemy Ci Jacku z całego serca raz jeszcze i zdecydowanie polecamy.\nOpinia dodana przez: Ania i Robert dnia: 2017-06-27 14:08:21\nUzasadnienie: Nasze wesele było bardzo udane - szczególnie dzięki wspaniałej oprawie muzycznej. Polonez na początku imprezy doskonale wprowadził gości w nastrój do tańca i zabawy. Muzyka dobrana do okoliczności gwarantowała dobrą zabawę. Wszyscy goście byli zadowoleni. Sprzęt i nagłośnienie bardzo profesjonalne, ciekawe zabawy, bogaty repertuar. Pan Jacek to profesjonalista, którego z czystym sumieniem polecamy.\nOpinia dodana przez: Ola i Filip dnia: 2017-05-21 12:08:50\nUzasadnienie: Pięknie poprowadzone wesele. Pełen profesjonalizm zaczynając od pierwszych rozmów przy podpisywaniu umowy, poprzez kolejne spotkanie już bliżej wesela oraz kończąc na samej zabawie. Miło, sympatycznie. Szczególnie, muzyczna podróż po Europie powaliła wszystkich na kolana. Muzyka dostosowana do wszystkich gości. Polecamy Pana Jacka jako Dee Dżeja z czystym sumieniem.!\nOpinia dodana przez: Magda i Krzysztof dnia: 2017-05-15 19:35:41\nUzasadnienie: Bardzo sympatyczna osoba z wysoką kulturą osobistą , która świetnie i profesjonalnie poprowadziła wesele. Muzykę idealnie dobrana do gości, dla najmłodszych również. Pana Jacka polecamy wszystkim! Dziękujemy i pozdrawiamy!\nOpinia dodana przez: Maiusz i Katarzyna dnia: 2015-12-01 16:22:58\nUzasadnienie: Wielkie podziękowania dla Pana Jacka za wspaniale poprowadzoną imprezę weselną. Ogromne doświadczenie, profesjonalizm, poczucie humoru sprawiły, iż goście byli pod dużym wrażeniem i cudownie się bawili. Wszystkim polecamy, ponieważ dobra zabawa jest gwarantowana. Jeszcze raz dziękujemy !!!\nOpinia dodana przez: Patrycja i Andrzej dnia: 2015-10-01 13:06:24\nUzasadnienie: Witam!Mam na imię Sylwia,mój mąż to Krzysztof.Mieliśmy wesele 20 czerwca 2015roku. Pan Jacek był na nim dj-em.Szukaliśmy profesjonalisty,wchodząc na tą stronę zobaczyliśmy same pozytywne komentarze szczęśliwych par,zadowolonych z usług Pana Jacka. Spotkanie z nim przed weselem upewniło nas,że dobrze wybraliśmy. Wprawdzie chcieliśmy zobaczyć jakieś jego demo,czy film z wesela,które obsługiwał,jednak niczego takiego nie udało się od niego zdobyć.Kazał nam zrobić listę utworów ,które chcielibyśmy usłyszeć na naszym weselu,a także dedykacji muzycznych,które miał zagrać dla wybranych gości.Ku naszemu zdziwieniu usłyszeliśmy tylko jedną dedykację,kilkanaście piosenek z naszej listy ponad 60ciu utworów,a głos pana Jacka,podobno również wodzireja,zabrzmiał jedynie na początku,przy powitaniu,podczas 3 zabaw oczepinowych,tej jedynej dedykacji i przy zapowiadaniu ciepłych dań. Co więcej,utwory miały odpowiadać nastrojom na parkiecie-wolne kawałki miały być puszczane sporadycznie. Kiedy mąż zwrócił uwagę,że nikt się nie bawi,żeby zmienić repertuar,pan Jacek przytaknął,po czym puścił kolejną smętną piosenkę,a dopiero po niej coś szybszego. To obaliło teorię,którą słyszeliśmy wielokrotnie przed naszą imprezą-że pan Jacek nie pracuje na żadnych ułożonych wcześniej playlistach,tylko dostosowuje się do nastrojów gości.Kolejnym problemem było odpowiednie nagłośnienie,mimo kilkukrotnych upomnień,że jest za cicho,nic się nie zmieniało. Najgorzej było podczas posiłków,gdyż podkład muzyczny był ledwie zauważalny,wręcz mieliśmy wrażenie,że uczestniczymy w stypie.Nie wiem,może taka sytuacja mogłaby komuś odpowiadać,np ludziom,dla których muzyka na weselu nie jest istotna,albo na weselach,gdzie nie ma młodzieży i osób ,które chciałyby potańczyć.Tylko za co wtedy płacić 1700zl?Może jest w tej sytuacji też trochę naszej winy-może trzeba było kilka razy podnieść głos,jednak nie mieliśmy ochoty na robienie awantur przy gościach.Nie miałam też zamiaru wstawiać tu tego komentarza,to przecież nasze subiektywne odczucia.Jednak dzisiaj przypadkiem weszłam na tą stronę i co widzę? Wstawiony dwa dni po naszym weselu komentarz Sylwii i Krzysztofa-kolejnej pary rozpływającej się w zachwytach,jak to było super.Skoro nasz komentarz był sfałszowany,to co z innymi ?Czy można im wierzyć?Odpowiedzcie sobie sami...\nOpinia dodana przez: Prawdziwa Sylwia i Krzysztof dnia: 2015-07-11 12:16:07\nUzasadnienie: Jesteśmy Panu bardzo wdzięczni za poprowadzenie naszego wesele. Dziękujemy za wszystkie rady, pomysły oraz za wspaniałą muzykę. Raz jeszcze bardzo, bardzo dziękujemy i polecamy.\nOpinia dodana przez: Sylwia i Krzysztof dnia: 2015-06-22 11:52:19\nUzasadnienie: We własnym imieniu oraz wszystkich naszych gości chcieliśmy podziękować Panu Jackowi za niekonwencjonalną oprawę muzyczną naszego przyjęcia weselnego.\nOpinia dodana przez: Eryk i Patrycja dnia: 2015-05-31 20:51:02\nUzasadnienie: Dziękujemy Jacku za wspaniałą oprawę muzyczną naszego wesela. Za to że była muzyka dla każdego przedziału wiekowego, tak że wraz z gośćmi bawiliśmy się świetnie. Pozdrawiamy serdecznie i polecamy każdemu.\nOpinia dodana przez: Kasia i Andrzej dnia: 2014-10-23 19:11:36\nUzasadnienie: polecamy polecamy polecamy!!! Jacek był DJ-em na naszym weselu i przyznam szczerze że jesteśmy zachwyceni. Żadnych problemów z komunikacją, wesele z klasą a goście bawili się do białego rana. Jeszcze raz- dziękujemy! :)\nOpinia dodana przez: Paulina i Andrzej dnia: 2014-08-11 21:06:13\nUzasadnienie: Panie Jacku, serdecznie dziękujemy za poprowadzenie naszego wesela. Mieliśmy obawy i zastanawialiśmy się nad wyborem zespołu muzycznego, teraz już wiemy, że wybór Pana oferty był strzałem w przysłowiową dziesiątkę. Wielu naszym gościom do dziś bolą nogi od tańca..\nOpinia dodana przez: Marta i Rafał dnia: 2014-07-29 13:33:21\nUzasadnienie: Byliśmy bardzo wymagającą Parą Młodą, a Pan Jacek z wielką przyjemnością spełnił nasze oczekiwania. Polecamy Wszystkim którzy cenią sobie dobrą muzykę, wyśmienitą zabawę oraz świetne prowadzenie imprezy przez "rasowego" radiowca. Panie Jacku, bardzo dziękujemy za ten niepowtarzalny, muzyczny klimat, który zapewnił nam Pan podczas tego wyjątkowego dnia. Jeśli DJ, to tylko Pan Jacek.\nOpinia dodana przez: Asia i Hubert dnia: 2013-10-17 23:29:50\nUzasadnienie: Panie Jacku, serdecznie dziękujemy za wspaniałą oprawę. Świetnie się bawiliśmy, a nasi goście również mówią, że muzyka bardzo im się podobała. Pozdrawiamy, Monika i Tomek.\nOpinia dodana przez: Tomasz Kowal dnia: 2013-10-14 21:48:13\nUzasadnienie: Oprawa muzyczna naszego wesela była w pełni profesjonalna, w dobrym tonie i odpowiednią dawką humoru. Panie Jacku dziękujemy !!!\nOpinia dodana przez: Beata i Mateusz dnia: 2013-04-29 00:24:36\nUzasadnienie: Pan Jacek wyśmienicie poprowadził nasze przyjęcie weselne od pierwszej do ostatniej minuty! Warto także wspomnieć o fantastycznej muzyce odtwarzanej w tle podczas posiłków oraz o wyśmienicie poprowadzonych oczepinach. Wszyscy goście bez względu na wiek, jak i my bawiliśmy się rewelacyjnie. Dziękujemy!\nOpinia dodana przez: Anna i Michał dnia: 2012-11-26 21:45:10\nUzasadnienie: Dziękujemy bardzo za świetną zabawę 22.09.2012r. muzykę i poczucie humoru. Wszyscy nasi goście byli bardzo zadowoleni i miło wspominają wesele. Pełny profesjonalizm. Serdecznie dziękujemy za wszystko.\nOpinia dodana przez: Ania i Sławek dnia: 2012-11-11 22:35:24\nUzasadnienie: Gorąco polecamy p.Jacka Marciniaka, który sprawdził się kolejny raz jako DJ i wodzirej(wcześniej u naszych znajomych, którzy go polecili). Dzięki niemu nasze wesele jest do dziś wspominane. Pan Jacek ma ogromne pokłady energii, uśmiechu i wiele wspaniałych pomysłów. Wszyscy nasi goście do dziś wspominają wesele i to, że się dobrze bawili. Zabawy były poprowadzone w pełni profesjonalnie i każdy chciał się bawić. Dziękujemy Polecamy wszystkim!\nOpinia dodana przez: Ania i Marcin dnia: 2012-10-21 13:52:43\nUzasadnienie: Na wstępie bardzo dziękujemy serdecznie za wielki wkład który Pan Jacek poświęcił przy organizacji muzycznej do naszego wesela. Wesele było prowadzone przez p.Jacka Marciniaka na początku września i będziemy je pamiętali na długo długo, a w szczególności nasi goście z Holandii. Jeszcze raz dziękujemy za profesjonalizm i do zobaczenia. Będziemy polecali Pana wszystkim znajomym.\nOpinia dodana przez: Monika i Baastian dnia: 2012-10-11 14:54:14\nUzasadnienie: Ogromnie dziękujemy p. Jackowi za świetną współpracę. Pana Jacka cechuje profesjonalne, a przy tym i sympatyczne podejście do klienta. Jesteśmy bardzo zadowoleni, że rozkręcił nasze wesele i utrzymał fajną atmosferę aż do końca. Goście też byli zachwyceni i mówili, że dawno się tak nie wytańczyli. Bardzo miło go wspominamy i polecamy każdemu!\nOpinia dodana przez: Justyna i Konrad dnia: 2012-01-02 15:13:11\nUzasadnienie: Bardzo dobra oprawa muzyczna i profesjonalne podejście do prowadzenia wesela. Świetne wyczucie gości. Ogromna pomoc przy planowaniu wesela pod względem harmonogramu i godzin podania dań, tortów czy innych zabaw.\nOpinia dodana przez: Jędrek dnia: 2011-09-20 08:19:33\nUzasadnienie: Bardzo, bardzo dziękujemy za fantastyczną imprezę na naszym weselu. Wszystko wspaniale zorganizowane, muzyka super dobrana, że goście nawet nie mieli sumienia żeby siedzieć przy stole. Profesjonalny kontakt z gośćmi był cały czas utrzymywany. więc nigdy nie było nudno, a w czasie oczepin humor cały czas wszystkim dopisywał. Jeśli chcecie mieć równie udane wesele jak my, to polecamy usługi p.Jacka. W 100% profesjonalista i traktuje swoja pracę bardzo poważnie. Jeszcze raz dziękujemy - Justyna i Piotr\nOpinia dodana przez: Piotr Bułgajewski dnia: 2011-09-14 23:15:43\nUzasadnienie: Wielkie podziękowania dla Pana Jacka Marciniaka za całą oprawę muzyczną na Naszym Weselu!!! Muzyka, o którą prosiliśmy,i piosenki o których byśmy nie pomyśleli, że się sprawdzą, doskonale skomponowane z całą resztą. Po prostu rewelacja. My i nasi goście jesteśmy wprost zachwyceni!!!! Wszyscy podkreślali, że nie pamiętają kiedy tak dobrze bawili się na jakiejkolwiek imprezie.\nOpinia dodana przez: Marysia i Łukasz dnia: 2011-09-13 14:00:23\nUzasadnienie: Z czystym sumieniem możemy polecić usługi p. Marciniaka. Perfekcyjna oprawa muzyczna, dyskretny, nienarzucający się styl prowadzenia imprezy i wysoka kultura osobista . O to nam właśnie chodziło. Lata doświadczenia w branży p. Jacka było widać. Przed imprezą, tj. na etapie uzgodnień co do repertuaru i zabaw weselnych szybki kontakt mailowy i telefoniczny, do tego trafne rady. Cena za usługę więcej niż przyzwoita. Polecamy znajomym bez obawy o późniejszy afront i ich rozczarowanie.\nOpinia dodana przez: Emilia i Hubert, Puławy dnia: 2011-08-16 14:31:18\nUzasadnienie: Chcielibyśmy jeszcze raz serdecznie podziękować za poprowadzenie naszego wesela. Wszystko wyszło naprawdę wspaniale. Jesteśmy bardzo zadowoleni, a nasi goście, podobnie jak my mieli same pozytywne wrażenia. Myśleliśmy, że będzie to niemożliwe, ale wszystko było dokładnie tak jak to sobie wyobrażaliśmy. Jeszcze raz dziękujemy za wszystko i z pewnością będziemy pana polecać naszym znajomym. Weronika i Andrzej Kaczmarkowie\nOpinia dodana przez: Weronika dnia: 2011-07-24 23:05:44\nUzasadnienie: Chcieliśmy jeszcze raz bardzo serdecznie podziękować! Muzyka się wszystkim bardzo podobała, będziemy Cię polecać na wszelkie imprezy:) Gosia i John\nOpinia dodana przez: Małgorzata Kruk dnia: 2011-07-18 13:58:24


PAŃSTWA DANE OSOBOWE PRZETWARZAMY W OPARCIU O ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2016/679 Z 27.04.2016 TZW. RODO\n1. RODO to unijne przepisy tworzące system ochrony Państwa danych osobowych przed dostępem do nich osób niepowołanych. Celem RODO jest ochrona informacji o Państwie (np. imienia i nazwiska, adresu korespondencji, numeru telefonu, ilości i wartości dokonanych transakcji) przed ujawnieniem ich komukolwiek.\n2. Państwa dane osobowe otrzymaliśmy poprzez złożenie zamówienia i zawarcie z nami umowy kupna - sprzedaży biżuterii. Dane udostępniliście nam Państwo poprzez kontakt telefoniczny z naszym konsultantem.\n3. Administratorem Państwa danych osobowych jest i10 OÜ z siedzibą: Harju maakond, Tallinn, Kesklinna linnaosa, Roosikrantsi tn 2-1104, 10119.\n4. Państwa dane osobowe mogą być udostępniane firmom kurierskim, księgowym, informatycznym, prawniczym, rozpatrującym reklamacje i obsługującym systemy płatności. Odbywa się to tylko na podstawie zawartej umowy i tylko zgodnie z udzielanymi przez nas wytycznymi takiej firmie.\n5. Państwa dane osobowe będą przetwarzane na terytorium Polski i Węgier, a poza tym nie będą one przekazywane do innych krajów.\n6. Możemy przetwarzać Państwa dane osobowe jedynie na podstawie:\n- wyrażenia przez Państwa zgody na przetwarzanie tych danych osobowych w znanym Państwu celu;\n- wykonując dla Państwa umowę kupna - sprzedaży;\n- przed zawarciem umowy kupna - sprzedaży na wyraźne Państwa żądanie celem poznania naszej oferty lub złożenia zamówienia;\n- w celu ochrony Państwa najbardziej istotnych, żywotnych interesów;\n- w związku z wykonaniem obowiązku jakie nakłada na nas prawo;\n- w celu realizacji naszych prawnych interesów np. polegających na dochodzeniu roszczeń.\n7. Państwa dane osobowe są przetwarzane (tj. zbierane, utrwalane, przechowywane, opracowywane, usuwane i udostępniane upoważnionym przez nas osobom) w celu:\n- ustalenia potrzeb zakupowych;\n- kontynuowania realizacji sprzedaży na Państwa rzecz – archiwizacja danych osobowych;\n- realizacji wszelkich Państwa reklamacji zakupionych towarów;\n- otrzymywania od nas informacji o nowej biżuterii, przy czym możliwe jest to tylko za wyraźną Państwa zgodą wyrażoną na piśmie;\n- marketingowych i handlowych, przy czym możliwe jest to tylko za wyraźną Państwa zgodą wyrażoną na piśmie;\n- ustalenia i dochodzenia roszczeń, a także obrony przed roszczeniami wynikającymi z wykonania sprzedaży na Państwa rzecz.\n8. Mają Państwo prawo w zakresie swoich danych osobowych do:\n- dostępu do nich, ich sprostowania, ograniczenia ich przetwarzania, ich przenoszenia do innego administratora (chyba, że nie jest to możliwe z uwagi na aktualność roszczeń Państwa albo administratora danych osobowych), ich usunięcia (chyba, że nie jest to możliwe z uwagi na aktualność roszczeń Państwa albo administratora danych osobowych), wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania, cofnięcia zgody na ich przetwarzanie, wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy przetwarzanie danych osobowych narusza Państwa prawa.\n9. Państwa dane osobowe nie będą przetwarzane w sposób zautomatyzowany bez jakiegokolwiek udziału człowieka.\n10. Dane osobowe Państwa będą przetwarzane przez czas obowiązywania umowy kupna - sprzedaży, a także po ustaniu umowy na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa:\n- przez okres przedawnienia roszczeń, wynikających z takiej umowy gdy należy ustalić i dochodzić takie roszczenia albo bronić przed nimi,\n- przez okres roku od dnia zgłoszenia sprzeciwu lub wycofania stosownej zgody w przypadku danych zbieranych do celów marketingowych lub handlowych,\n- przez okres wymagany dla realizacji obowiązków prawnych np. 5 lat przechowywania dokumentów rachunkowych.\n11. W sprawie Państwa danych osobowych można kontaktować się z administratorem danych osobowych poprzez adres mail: info@klejnottv.pl.\n12. Skargę na nieprawidłowe przetwarzanie danych osobowych możecie Państwo wnieść na piśmie do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00-193 Warszawa. Proszę jednak pamiętać, że zwracając się do nas będziemy zawsze pamiętać o należytej realizacji Państwa praw.


Studenci i mieszkania na wynajem. Hybrydowe rozwiązania - WP Kobieta\nStudenci i mieszkania na wynajem. Hybrydowe rozwiązania\n1 września uczniowie wrócili do szkolnych ławek, jednak studenci nadal do końca nie wiedzą, jak będzie wyglądać ich rok akademicki. To duże utrudnienie szczególnie dla tych, którzy uczą się w obcym mieście. – Przez myślenie, że od października spotkamy się na uczelni, straciliśmy dużo pieniędzy – mówi rozgoryczony student.\nRynek nieruchomości w segmencie dla studentów w zawieszeniu Źródło: Getty Images\nNa stronie Ministerstwa Zdrowia czytamy, że obecna sytuacja epidemiologiczna w Polsce sprawia, że w roku akademickimi 2020/2021 wszystkie zajęcia powinny być realizowane z zachowaniem wszelkich obowiązujących wymogów bezpieczeństwa sanitarnego. Jednak zgodnie z zasadą autonomii uczelni, to władze szkół wyższych mają prawo do podjęcia decyzji, w jakiej formie będą odbywały się zajęcia.\nKażda uczelnia działa według swoich zasad, dlatego studenci rozkładają ręce i do końca nie wiedzą, co czeka ich w tym roku akademickim. Jedni przygotowują się do zajęć na uczelniach, inni wiedzą, że wprowadzono system hybrydowy, a jeszcze inni nie wiedzą nic. Z tego bałaganu rodzi się jedno pytanie – co z mieszkaniami?\nPlusem w tej sytuacji może być fakt, że ceny najmu odrobinę spadły. Jak informuje Łukasz Lebensztejn analityk rynku mieszkaniowego, możemy spodziewać się bardziej okazyjnych cen. - Ceny mieszkań oferowanych do wynajęcia w porównaniu z rokiem ubiegłym w "segmencie rynku najmu dla studentów" są niższe w granicach 8-9 procent. To są kwoty rzędu 200-300 złotych. W tej sytuacji najwięcej zyskali wynajmujący, którzy wynajęli mieszkania wcześniej studentom, dopasowując się do zmieniającego się rynku najmu – wyjaśnia w rozmowie z WP Kobieta.\n"Gdybyśmy wiedzieli o tym wcześniej"\nMateusz Gać pierwszy rok nauki na Politechnice Warszawskiej dokończył w trybie zdalnym. Przez wakacje zdecydował się zostać jednak w stolicy, bo mieszkanie, które wynajmował wraz ze znajomymi, bardzo im odpowiadało i chcieliby zostać w nim na przyszły rok studiów. Wynajmowaliśmy równy rok i teraz właśnie 30 września nam się umowa kończy – mówi 20-latek.\nKiedy z nim rozmawiam w tle widać walizki i spakowane kartony. Cała trójka wraca w do rodzinnych domów, pożegnali się z miejscem, za które płacili przez całe wakacje, chociaż nawet tam nie mieszkali. – Na początku września wspomniano nam o zajęciach hybrydowych. Podano, że 80 procent wykładów i ćwiczeń ma odbywać się na zdanie, a 20 procent na uczelni. Czekaliśmy na plan, bo same procenty niewiele nam mówiły. We wtorek, kiedy dostałem harmonogram, okazało się, że zajęcia są zdalne, a jedynie co dwa tygodnie na uczelni mamy się pojawić za 2 godziny. Gdybyśmy wiedzieli o tym wcześniej, nie trzymałbym umowy tak długo – opowiada student.\nGrupa studentów od razu po zobaczeniu nowego planu wypowiedziała umowę, właścicielka nie kryła swojego niezadowolenia. – Powiedziała, że informujemy ją za późno. Mówiła, że ona teraz nikogo nie znajdzie na nasze miejsce i prosiła, żebyśmy zostali jeszcze do 15 października - relacjonuje.\n– Właśnie przez to, że musiałem płacić czynsz co miesiąc, to znalazłem sobie w pracę, ale mimo wszystko z mieszkania mogliśmy zrezygnować już w kwietniu, tylko, że uczelnie nie wydawały żadnych oświadczeń. Przez myślenie, że od października spotkamy się na uczelni, straciliśmy dużo pieniędzy – mówi rozgoryczony.\nŁukasz Lebensztejn mówi, że sytuacja na rynku nieruchomości w segmencie wynajmu małych mieszkań dla studentów jest niestabilna. Fakt, że część uczelni będzie prowadzić zajęcia w trybie zdalnym lub hybrydowym, sprawia, że na rynku jest mniejsze zainteresowanie wynajmem w tym segmencie. – Na rynku jest dostępnych dużo więcej wolnych mieszkań. Szczególnie tych tańszych w przedziale 1500 - 2300 złotych. Myślę, że ta sytuacja wynika z podejścia studentów, którzy do końca czekają na informacje ze swoich szkół wyższych, ale już można stwierdzić, że jest dużo mniejsze zainteresowanie niż w poprzednich latach – mówi specjalista.\nPiekielni współlokatorzy. Studenci wciąż na nich trafiają, ale kawalerki nie wynajmą. "Ceny wyższe i cały czas rosną"\nVictoria wynajęła pokój na początku września. Do Warszawy przeprowadziła się z Wrocławia, nowe miejsce wywołało w niej dużo entuzjazmu, jednak ten szybko minął, gdy kilka tygodni, po wprowadzeniu się okazało, że zajęcia będą online. – Śledziłam na bieżąco informacje z mojej uczelni, ale na wynajem zdecydowałam się głównie dlatego, że chciałam iść do pracy. Na początku liczyłam na opcję hybrydową, bo wiedziałam, że na stacjonarne nie ma co liczyć. Pod koniec września dowiedziałam się, że ćwiczenia i wykłady będą całkowicie online. Teraz gdy patrzę na swój plan, wiem, że mi się to nie uda. Zajęcia są tak rozproszone w ciągu dnia, że nie ma takiej opcji, bo będę siedziała całe dnie przed komputerem – mówi ze smutkiem.\n21-latka stoi przed wyborem, gdzie każde wyjście wiąże się ze stratą. Zostanie w stolicy, wiąże się z kosztami utrzymania, które w tym przypadku spadną na jej rodziców, a jeśli zdecyduje się wypowiedzieć umowę, czeka ją kara. – Nie jestem chętna na opcję płacenia za zerwanie umowy. Wynosi ona więcej niż jeden czynsz. Ciągle nie wiem, co zrobić. Daje sobie czas do rozpoczęcia zajęć, marzy mi się "dorosłe życie". Rozmawiałam o tym z rodzicami, wiem, że będą mnie wpierać finansowo, ale ostateczną decyzję muszę podjąć sama – mówi.\n– Jestem wkurzona i to chyba najlepszy komentarz do całej sytuacji – kończy.\n– Jeżeli w trakcie studiów okaże się, że uczelnia zmienia tryb zajęć ze stacjonarnego na zdalny, to nie jest to powód do odstąpienia od umowy, ponieważ umowa dotyczy wynajmu do celów mieszkalnych, a nie związanych z nauką, dlatego odpowiedzialność w takim przypadku ponosi najemca. Zazwyczaj są to umowy na czas określony, studenci zazwyczaj wynajmują mieszkanie czy pokój na 11,12 miesięcy, w takim przypadku zmieniającej się sytuacji mogą negocjować z wynajmującym warunki umowy najmu- okres trwania, ale muszą liczyć się z tym, że może zostać nałożona na nich kara umowna. Może to być np. koszt jednego lub dwumiesięcznego czynszu. To kwestia porozumienia się z właścicielem, ale należy pamiętać, że właściciel wynajmowanej nieruchomości w żaden sposób nie ponosi odpowiedzialności za zmianę formy nauczania – zaznacza analityk rynku mieszkaniowego.\nWynajęłam pokój online. Szybki kurs obsługi drzwi i piekarnika\nSzymon nadal pozostaje w zawieszeniu, a jego życie opiera się głównie na pakowaniu walizek i podróżach pociągiem. 21-latek w czasie pierwszego roku studiów mieszkał ze znajomymi i pracował w popularnej sieci kin. Kiedy wszystkie plany zweryfikowała pandemia, znajomi spakowali walizki i wrócili do swoich miejscowości. Teraz Szymon nie wie, co robić. – W wakacje z przyjaciółmi szukaliśmy mieszkania, we wrześniu okazało się jednak, że wszyscy mamy nauczanie zdalne, oni porzucili plany związane ze stolicą, a ja zostałem z pracą i bez mieszkania – opowiada.\nStudent nie ukrywa, że znalazł się z ciężkiej sytuacji, jego praca również jest bardzo uzależniona od sytuacji epidemiologicznej. – Nie pracuję codziennie, więc w stolicy pojawiam się tylko wtedy, kiedy muszę, ale nadal jest to bardzo problematyczne. Zazwyczaj śpię u znajomych, którzy akurat mogą mnie przenocować. Myślałem też o wynajęciu czegoś, ale przyznaję, że sytuacja jest tak dynamiczna, że nie wiem, co robić – tłumaczy student.\n– Szczerze mówiąc, to nie tak sobie wyobrażałem swoje studia. Chciałbym wrócić na uczelnie, jednak wiem, że w najbliższej przyszłości muszę zadowolić się spotkaniami przez internet. Bycie w takim zawieszeniu i ciągłe zastanawianie się, czy wynająć mieszkanie z ryzykiem, że nie będzie sensu w nim mieszkać, jest bardzo męczące i nie ukrywam, że denerwujące. Gdybym wiedział wcześniej o planach moich znajomych i decyzjach mojej uczelni, wtedy zdecydowałabym co z pracą, a teraz kursuję pomiędzy jednym miastem a drugim – kończy.\nSytuacja Szymona odwzorowuje to, jak wygląda teraz rynek nieruchomości, Łukasz Lebensztejn uczula, że na konkrety będziemy musieli jeszcze poczekać. – Sytuacja wyklaruje się dopiero w październiku. Ciężko tu mówić o jakiś prognozach, bo wszystko będzie zależeć od sytuacji pandemicznej i obostrzeń, które mogą zostać wprowadzone. Dopiero po rozpoczęciu roku akademickiego i ogłoszeniu decyzji przez wszystkie uczelnie będzie można mówić o tym, jak zmienił się rynek, na pewno sytuacja jest inna niż rok wcześniej i w dużej mierze zależy od sytuacji pandemicznej – tłumaczy analityk.\nPrzez najbliższy semestr zdalnie będą uczyć się studenci stołecznej SGH i Uniwersytetu Śląskiego. Wiele innych uczelni wprowadza systemy hybrydowe, czyli część zajęć będzie się odbywać zdalnie, część stacjonarnie. Tak uczyć będą się studenci m.in. Uniwersytetu Warszawskiego, Akademii Leona Koźmińskiego czy poznańskiego Uniwersytetu Adama Mickiewicza.


Region sądecki: Wypadek i utrudnienia na DK 75 w Kurowie\nJedna osoba jest ranna po wypadku do jakiego doszło na Drodze Krajowej nr 75 w Kurowie. Przed mostem tir zderzył się z samochodem osobowym. Zablokowany jest pas w kierunku Krakowa i Brzeska. Wprowadzono ruch wahadłowy. Utrudnienia powinny skończyć się do godziny. Jedna ranna osoba została zabrana do szpitala przez karetkę. Krzysztof Niedzielan\nKategoria RDN Nowy Sącz\tTag DK 75, Kurów, wypadek\nKomorów: Nie żyje młody kierowca – uważajmy na drogach\nW miejscowości Komorów na trasie Tarnów – Brzesko samochód ciężarowy potrącił pieszego. Do zdarzenia doszło na 493 kilometrze. Kierowca samochodu osobowego, mężczyzna, podróżował z rodziną. Gdy małe dziecko źle się poczuło, wysiadł z pojazdu stojącego na pasie awaryjnym. Wtedy właśnie wjechała w niego ciężarówka. Został uderzony w głowę, obrażenia były na tyle silne, że mężczyzna zmarł. Miał 29 lat. Służby pracują na miejscu. Aneta Mleczko/Dorota Kunc\nKategoria RDN Małopolska\tTag Komorów, utrudnienia, wypadek\nWitowice Dolne: Samochód wylądował w rowie\nNieprzyjemne zakończenie miała podróż kierowcy samochodu marki Seat, jadącego przez drogę krajową 75 w Witowicach Dolnych. Auto wypadło z drogi i zjechało do przydrożnego rowu. Na miejsce przyjechały zastępy: JRG nr 1 w Nowym Sączu oraz OSP Łososina Dolna. Został wprowadzony ruch wahadłowy, a karetka pogotowia udzieliła pomocy kierowcy. Działania strażaków polegały na zabezpieczeniu miejsca zdarzenia, odłączeniu akumulatora w pojeździe oraz wahadłowym kierowaniu ruchem na drodze. Trwały ponad godzinę. Krzysztof Niedzielan źródło i…\nKategoria RDN Nowy Sącz\tTag droga krajowa 75, Region sądecki, Witowice Dolne, wypadek\nDo tragicznego wypadku doszło w nocy na bocheńskiej obwodnicy. Zginął kierowca, a trzy osoby trafiły do szpitala. Jak informuje policja, kierowca najprawdopodobniej nie zachował należytej ostrożności i uderzył w ekran akustyczny. Jeden pas przez kilka godzin był nieprzejezdny i policja wprowadziła objazdy. Trudne są warunki na drogach w związku z opadami deszczu. W regionie doszło także do kolizji m.in. na autostradzie koło Dębicy. Tam kierowca uderzył w barierę, ale nic mu się nie stało. Deszcz…\nKategoria RDN Małopolska, Wiadomość dnia\tTag Bochnia, opady, wypadek


ONKYO TX-SR 307 + Koda AV 702 F/C/S Set 5.1 - Kino Domowe - Forum Audio.com.pl\nONKYO TX-SR 307 + Koda AV 702 F/C/S Set 5.1\nzakupilem amplituner ONKYO TX-SR 307 gdyz trafilem na cenowa okazje, teraz szukam do niego zestawu glosnikow 5.1. Co sadzicie o tym zestawie:\nhttp://www.skapiec.pl/site/cat/29/comp/226375, w temacie jestem dosyc zielony i mimo wielu ciekawych i przydatnych informacji znalezionych na roznych forach nie wiem co najlepiej dobrac pod ten konkretny amplituner. Sprzet ma sluzyc w pokoju o wielkowsi ok 25 m^2. Za zesstaw glosnikow chcialbym wydac 1500PLN +/- 200PLN. Oczywiscie sprzet ma byc "do wszystkiego" czyli filmy, muza z tv, dzwiek z PS3 i jeszcze radio .... wiem ze tak to sie pewnie nie da, ale nie jestem audiofilem poprostu chce zeby to gralo w miare ladnie.\nEw. czekam na propozycje innych zestawow glosnikow ....\nTen zestaw KODA 702 to rozsądne rozwiązanie na takiej powierzchni i pod Twój amplituner.\nRozpiętość cenowa w wyszukiwarce jest zapewene spowodowana m.in. tym, że niektóre sklepy nieprawidłwo opisują subwoofer w systemie (np. na zdjęciu jest, a w opisie brak informacji czy rzeczywiście jest w komplecie).\nZazwyczaj set 5 kolumn bez suba to koszt ok. 1300zł, a z subem ok.1700zł\nZagra to u Ciebie lepiej niż set JAMO S606 (droższy...).\nsuper, dzieki za odpowiedz,\na gdybym zastapil glosniki tymi :\nsa gorsze od tych 702 ??\nKODA 707 (fronty) są mniejsze i nie schodzą tak nisko jak polecane 702, poza tym szczególnie na większych powierzchniach nie radzą sobie tak dobrze jak 702.\nSą co prawda tańsze - ale według mnie dużo lepiej jest dopłacić i kupić 702...\nW razie czego możesz poszukać używanych 702 - będziesz je miał w cenie nowych 707.\nMoże jeszcze coś takiego, TAGA razem z KODĄ są firmami dalekowschodnimi, ale obie nie skupiają się na samym wyglądzie, ale też na dźwięku, mi osobiście ta TAGA nawet bardziej się podoba. Niby z danych wynika, że KODA schodzi niżej, ale jaka jest prawda to ciężko dociec, bo te dane producentów to różne są.


Gry Slot prawdziwe pieniądze\tGry Slot prawdziwe pieniądze\nNowi gracze tylko. Zakładów występuje od rzeczywistej równowagi pierwszy. 50x zakłady bonus, wkład może się różnić zależnie od gry. Dostępny tylko na wybranych gier. Wymóg zakładów jest obliczany tylko na zakładach bonusowych. Bonus jest ważny przez 30 dni od daty wystawienia. Max konwersja: 5 razy kwota bonusu. zastosować pełne warunki.\n♠ Dom ♠ Gry ♠ szczeliny\nPoczta kasyno - ulubione miejsce rekreacyjne dla wszystkich graczy w kasynie\nWitamy Poczta do kasyna , Jeden z niezawodnych, rozrywkowych i wciągające kasyn online w Wielkiej Brytanii. Można znaleźć najbardziej wspaniały zbiór Online lądowanie w naszym kasynie. Naszą dewizą jest dostarczanie rozrywki za pośrednictwem naszych biorące slots online.\nMamy ogromny zbiór przygód, takich jak Pistolety N'Roses sloty, Napęd - Mnożnik Mayhem, Starburst, Spinata Grande, i wiele innych. Te klasyczne sloty mogą być odtwarzane na urządzeniach mobilnych Blackberry, Android, iPhone i Windows więc upewnij się grać w te fantastyczne swawole i zdobyć wielkie bezpłatne oferty wirowania.\nPoczta Casino oferuje szeroką gamę Gorące dla wszystkich nowych graczy - Zarejestruj się!\nPoczta w kasynie, staramy się zapewnić najlepszy pakiet powitalny dla wszystkich nowych graczy. Więc, zarejestrować się za darmo i korzystać wspaniały bonus powitalny od £ 205! Oferujemy również kilka wielkich bezpłatne żetony.\nNa co czekasz? Zarejestruj się już dziś i wszystkie korzyści mogą być twoje. Mamy również zachować dodając fantastyczne promocje tygodniowe i miesięczne dla Ciebie. Trzymaj odwiedzenie naszej kasyno aby sprawdzić Najnowsze promocje i premii oferuje.\nMamy najlepszych ludzi w obsłudze klienta, a jako zespół, zapewniamy wielką pomoc dla wszystkich naszych graczy. Można wybrać, aby porozmawiać z nami poprzez e-maile i telefony.\nPoczta Casino oferuje jedne z najbardziej emocjonujących gier takich jak Quest Gonzo, Starburst i podobnych gier, które oferują wspaniałe oferty bonusowe. Upewnij się zagrać w którąś z tych gier w okresie ofertę i mamy pewność, że wszystkie korzyści są dodawane do konta.\nAtrakcyjne Telefony Sloty\nOpracowaliśmy kilka slotów specjalnie dla Android, tabletów i innych urządzeń mobilnych i można teraz grać w te gry rejestrując się za darmo.\nPoczta kasyno wyposażony najpopularniejsze szczelin takich jak róże Guns N”, Thunderstruck II NRVNA, Jimi Hendrix i podobnych Sloty Online. Szczeliny te są bez zarzutu i mają górne wycięcie grafiki, upewnij się grać w te gry dla zabawy w naszym kasynie.\nNiesamowite Witamy bazę poczty Casino - chwycić je teraz!\nNasze kasyno oferuje najlepsze promocje tygodniowe i miesięczne więc dołącz do naszego kasyna dziś i skorzystać z tych wielkich ofert.


Łódź i Moskwa najbardziej zakorkowanymi miastami - Rynek Inwestycji\nAktualności Ekologia Motoryzacja Ochrona Środowiska Społeczeństwo Transport\nPo raz kolejny Łódź znalazła się w niechlubnej czołówce rankingu najbardziej zakorkowanych miast w Polsce. Z najnowszego raportu, który przeprowadza corocznie TomTom Traffic Index, płyną jednak również pozytywne wnioski. Wskutek pandemii odnotowano duże spadki natężenia ruchu we wszystkich miastach w Polsce.\nRaport opisujący sytuację na drogach w 2020 r. w ponad 400 miastach świata wskazuje, że pandemia wpłynęła nie tylko na gospodarkę. Istotnie wpłynęła także na poziom zatłoczenia na drogach. Globalnie poziom zakorkowania spadł o 20 proc.\nGlobalny spadek natężenia ruchu plusem pandemii\nNajwiększy spadek zatłoczenia na polskich drogach w skali roku zaobserwowano w Poznaniu (o 13 p.p.), Warszawie (o 9 p.p.) i Krakowie (o 9 p.p.). „We wszystkich dwunastu polskich miastach ujętych w raporcie odnotowano spadki poziomu zatłoczenia − średnio o 5 punktów procentowych, zaś w godzinach szczytu średnio aż o 15 p.p. Pandemia miała zatem kluczowy wpływ na wyhamowanie trendu, jakim był rosnący z każdym rokiem poziom zakorkowania w polskich miastach – czytamy w raporcie.\nChoć ruch ogółem na miejskich drogach jest mniejszy, liderem krajowego zestawienia najbardziej zakorkowanych miast po raz kolejny jest Łódź. I tu jednak jest dobra wiadomość. W porównaniu z ubiegłym rokiem wynik wydłużenia czasu podróży średnio o 42 proc. w porównaniu do sytuacji, gdy ruch na drodze jest najmniejszy, spadł o 5 p.p.\nNajwiększe korki w Polsce i na świecie\nPanorama Łodzi. Fot. PAP/Grzegorz Michałowski\nW rankingu dotyczącym ruchu w 12 polskich miastach za Łodzią uplasowały się kolejno: Kraków (36 proc.), Wrocław (35 proc.), Poznań (31 proc.), Warszawa (31 proc.), Trójmiasto (29 proc.), Bydgoszcz (27 proc.), Szczecin (27 proc.), Lublin (26 proc.) oraz Białystok (22 proc.).\nZ kolei w Europie zestawienie ponownie otwiera Moskwa (54 proc. czasu więcej). Kolejne pozycje rankingu zajmują: Stambuł (51 proc.) i Kijów (51 proc.). Na świecie prym wśród najbardziej zakorkowanych miast 2020 r. także wiedzie Moskwa, za nią plasują się: Bombaj, Bogota i Manila (po 53 proc).\nCzas pomyśleć o większych korkach\nFirma TomTom, specjalizująca się m.in. w produkcji urządzeń nawigacyjnych, zestawiła w opublikowanym raporcie dane z 2020 r. dotyczące sytuacji drogowej w 416 miastach z 57 krajów. − Chociaż w 2020 r. ruch drogowy zmniejszył się, nie będzie to długofalowym trendem. Będziemy świadkami ponownego wzrostu natężenia ruchu drogowego, gdy pracownicy wrócą do biur i dawnych, rutynowych zajęć. Dlatego nadszedł czas, aby planiści miejscy, decydenci, pracodawcy i kierowcy dokonali podsumowania działań, które zostaną podjęte w celu zmniejszenia zatłoczenia dróg w przyszłości – komentuje Anna Nowak z firmy TomTom.\nTagi: korki, motoryzacja, ruch drogowy, transport