Archiwum Historii Mówionej - Jolanta Kolczyńska\nJolanta Kolczyńska „Klara”\nJolanta Kolczyńska, [urodzona] 16 listopada 1928 roku, Warszawa, [pseudonim] „Klara”, byłam szeregowcem w zgrupowaniu AK „Chrobry II”. Byłam łączniczką dowódcy kompanii „Jeremiego”. Miałam piętnaście lat.\nCo robiła pani przed pierwszym września 1939 roku?\nTo była szkoła Wandy z Posseltów Szachtmajerowej. Powszechna była prywatna, a fundacja obejmowała gimnazjum i liceum. Chodziłam od pierwszego oddziału do tej jednej szkoły. Potem wybuchła wojna. W czasie wojny miałyśmy tajne komplety… Jednocześnie szkoła była pod przykrywką szkoły krawiecko-bieliźniarskiej, więc szyłyśmy jakieś fartuszki. Do Powstania ukończyłam trzecią klasę gimnazjum. I potem wybuchło Powstanie.\nA przed wybuchem Powstania, jaka atmosfera panowała w szkole?\nByła cudowna atmosfera. To była szkoła niesłychanie rodzinna, a poza tym była bardzo demokratyczna, mimo że to była prywatna szkoła i chodziły dzieci wyższych urzędników państwowych – i ministrów, i dostojników, i wojskowych, i generalicji… Tak, że to nie była byle jaka szkoła. Zresztą myśmy były wychowane bardzo patriotycznie. Najpierw szkoła mieściła się [przy ulicy] Chmielnej, w 1930 roku marszałek [Józef] Piłsudski złożył kamień węgielny i została wybudowana nowa szkoła na Ochocie. Na rogu [ulic] Białobrzeskiej i Radomskiej. Piękna nowoczesna szkoła, która do dzisiaj istnieje.\n[W PRL-u chciano zlikwidować szkołę, bo naprzeciwko wybudowano „tysiąclatkę”, ale nasza szkoła była bardziej funkcjonalna].\nCzy pamięta pani jakieś uroczystości szkolne przed wojną?\nTak, oczywiście. Bardzo piękne były uroczystości. Myśmy miały kontakty z Polonią, więc przyjeżdżały dzieci polskie i były w naszych domach w czasie Świąt Wielkiejnocy, a szczególnie Bożego Narodzenia. Były wycieczki. Te dzieci miały bardzo urozmaicony pobyt. A jeżeli chodzi o naszą szkołę, to myśmy były wychowywane bardzo [patriotycznie]… Jako małe dziewczynki poznałyśmy Warszawę,. Wiedziałam, że się nigdy nie zgubię, chociaż raz się zgubiłam. Właśnie, kiedy szłyśmy do Belwederu ze szkołą. Chodziło o to, że Warszawa jest pięknie rozplanowana: wiedziałam, że nazwy kwiatów są na Mokotowie, nazwy krajów i miast na Saskiej Kępie. Tak że uczono nas wszystkiego… Jak się zachować… Oprócz tego, że nas uczono przedmiotów ścisłych. Miałyśmy cudowne nauczycielki. Te nauczycielki, które uczyły nas matematyki czy polskiego jednocześnie bardzo zwracały uwagę na zachowanie. Dyrektorka też bardzo się starała.\nSzkoła miała u braci Jabłkowskich całe piętro, gdzie były nasze mundurki szkolne – już gotowe, uszyte – od najmłodszych klas do najstarszych: ciemnozielone i beret składający się z ośmiu części, [jak] mandarynki. W zimie były mundurki z czystej wełny, zielone, a w lecie miałyśmy jedwabne. Do komunii chodziłyśmy w galowej, białej bluzce, tylko z długim rękawem. W szkole, uważała dyrektorka, że nie możemy się wyróżniać, więc miałyśmy śniadania, które nasze matki musiały raz w miesiącu nam podawać. Więc albo była bułka z szynką, albo z serem, kakao czy mleko. Wszystkie jadłyśmy jednakowo. Wszystko miałyśmy jednakowe [ubrania].\nMiałyśmy gimnastyczne pantofelki, „cifki”, wszystkie brązowe, do gimnastyki miałyśmy białe „cifki” i białą koszulkę ze znakiem koniczynki – to było godło szkoły. Bardzo demokratycznie byłyśmy wychowywane, mimo że były bardzo bogate dziewczyny. Dyrektorka powiedziała: „Futra będziecie nosiły, jak będziecie z mamusią szły na bal, albo na inne spotkanie. Natomiast w szkole wszystkie chodzą jednakowo ubrane. Jesteście wszystkie jednakowe, jednakowo jadacie… Nie ma żadnych wybryków”. Uważam, że szkoła bardzo dużo dała nam na całe życie, że umiałyśmy ocenić, że nie jest najważniejszy ubiór, czy posiadłość, którą rodzice niejednokrotnie mieli, bo i dziewczyny z majątków były, ale chodziło o to, żebyśmy wszystkie jednakowo były wychowywane.\nJak wyglądał pani dom rodzinny?\nByłam jedynaczką. Byłam wychowywana trochę [samotnie]. Rodzice uważali, że skoro w szkole widuję się z koleżankami, to po południu mam nie przeszkadzać [ich] rodzinie, ponieważ musiałabym pójść do koleżanki, która ma rodzinę – brata, siostrę. Tak że spotykałyśmy się tylko na kinderbalach różnych, jakie były dla dzieci. Urodzinowe przeważnie, bo przed wojną dużo było u nas też ewangeliczek.\nW ogóle szkoła była bardzo tolerancyjna – myśmy miały koleżanki właściwie wszystkich religii. Także i Żydówki, które starałyśmy się ocalić w czasie wojny.\nMy oczywiście miałyśmy [księdza], ale przychodził też pastor, przychodził pop. Do każdej dziewczynki, która była, chociaż jedna, przychodził ktoś na religię. W tym samym czasie. One się w tym czasie wynosiły [z klasy] i w innym pokoju miały swoje zajęcia. Bardzo dużo było ciekawych dziewczynek. I kilka było Żydówek. W czasie wojny na początku my bardzo chciałyśmy im pomóc, ale, niestety, nie udało się. Ale dużo dziewczynek, ponieważ to były bardzo bogate osoby, potrafiły jakoś załatwić sobie wyjazd z Warszawy, z Polski. I po wojnie odezwały się, że żyją.\nW szkole myśmy były naprawdę wszystkie jednakowe. Nie było u nas różnic żadnych w wychowaniu. Oczywiście tak, miałyśmy nauczycielkę od wychowania, ale każda nauczycielka zwracała uwagę, jeżeli było jakieś niestosowne zachowanie na lekcjach. [Także na] innej lekcji niż wychowanie.\nMieszkałam na Filtrowej róg Raszyńskiej. Duże, olbrzymie mieszkanie – były cztery pokoje. Tak że sama miałam dla siebie pokój. Obok mieszkały koleżanki. Przed wojną to byłyśmy doprowadzane [do szkoły] przez którąś z mam, albo jakąś gosposię, [opiekunkę].\nJa miałam [opiekunkę], Niemkę – Gretę, [która] nas odprowadzała. Tak że z każdego domu dziewczynka wychodziła, jeżeli szłam obok – ja mieszkałam [pod numerem] siedemdziesiąt trzy, siedemdziesiąt pięć – mieszkała Iza, siedemdziesiąt siedem – mieszkała Hala, siedemdziesiąt dziewięć – jeszcze inna… i wszystkie dziewczynki szłyśmy razem do szkoły. Przed wojną, oczywiście, bo jak wojna wybuchła było już inaczej.\nOjciec był profesorem ekonomii, a matka była malarką, ale była również pedagogiem. Bo dyplom z malarstwa zrobiła dopiero w trzydziestym dziewiątym roku, już jako drugi fakultet. Była w zasadzie polonistką. W czterdziestym roku mój ojciec został aresztowany, za święto Trzeciego Maja w szkolnictwie. Z dziesięcioma profesorami przebywali w gestapo, na Pawiaku, w Oświęcimiu i pod koniec już w Buchenwaldzie. I z tych dziesięciu profesorów przeżyli tylko mój ojciec i profesor Rajewski, który był po wojnie pierwszym dyrektorem Oświęcimia, ponieważ był samotny i nie [chciał] się wyrwać z tych miejsc, gdzie przebywał. Został tam, do śmierci [tam] pracował.\nJa należę do Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Rodzin Oświęcimskich. Jesteśmy zapraszani na wszystkie uroczystości oświęcimskie, zwłaszcza na uroczystość Pierwszego Transportu. Pierwsi więźniowie byli aresztowani w Tarnowie. To byli młodzi chłopcy kilkunastoletni, którzy uciekali na Węgry, bo tam się chcieli dostać do naszej armii. I zostali aresztowani. I pierwszy transport tych młodocianych więźniów, to było kilkaset osób raptem, przyjechał z Tarnowa do Oświęcimia. To był początek obozu oświęcimskiego. Nawet Niemcy o tym pisali jak zorganizowali ten obóz. Poznałam nawet panów, którzy mają numer dwieście trzy z obozu, czy nawet jeszcze mniejszy.\nCzy utrzymywaliście państwo kontakt z ojcem?\nOjciec pisał z Oświęcimia. Pisał, oczywiście, listy lakoniczne, bo tylko takie można było pisać. Potem przez pewien czas nie pisał w ogóle. Myśleliśmy, że w ogóle nie żyje, dlatego, że jego teczkę nam odesłali. Poszedł na to aresztowanie o niczym nie wiedząc i miał [ze sobą] teczkę i tę teczkę odesłali z Oświęcimia.\nMyśmy myślały z mamą, że on już nie żyje, ale po jakimś roku odezwał się z Buchenwaldu. I do końca był w Buchenwaldzie, z tym, że właściwie [bardzo] ciężko przeżył w Oświęcimiu. Był bardzo chorowity, więc myśmy z mamą myślały, że w ogóle nie przeżyje, ale był bardzo silny psychicznie. Miał robioną operację płuca: w nocy, nożem kuchennym kolega [lekarz], który robił tę operację żył po wojnie. Ale rano koledzy musieli go pod pachy trzymać na apelu, bo, gdyby zachwiał się, to by go zabrali na stos trupów i koniec. W Oświęcimiu [i] w Buchenwaldzie też był w ciężkich warunkach i przeżył, bo Niemcy wysadzali baraki i z kilkunastu baraków zostały trzy. Między innymi ten, w którym był ojciec. Tak przetrwał.\nDługie miesiące nie wracał i myślałyśmy, że nie żyje. Ale Amerykanie wyzwolili Weimar Buchenwald i zabrali wszystkich chorych na leczenie, na kuracje. I wrócił dopiero na jesieni czterdziestego piątego roku. Później pracował w szkolnictwie wyższym w Warszawie.\n[Wybuch] wojny rzeczywiście był tragiczny. Nam od razu proponowano, żebyśmy [przeszli] gdzieś dalej do Śródmieścia. Ojciec wyjechał do Nowogródka, bo myślał, że tam będzie [bezpieczniej]. Tam była rodzina [z Wilna], więc myśleli, że tam ocaleje. A my z matką poszłyśmy do kuzynów, właściwie do znajomych, [którzy mieszkali] koło Politechniki, na Nowowiejskiej. Byłyśmy tam przez pewien czas.\nNa Ochocie były duże walki, tutaj, gdzie jest barykada na Grójeckiej. Niemcy weszli do Warszawy 27 września.\nWybuch wojny… Później po paru miesiącach wyrzucono nas z mieszkania, prawie tak jak stałyśmy, bo niewiele rzeczy mogłyśmy zabrać. W każdym razie mieszkanie zarekwirowali folksdojcze. A potem, w czasie Powstania to się wszystko spaliło.\nA co było z tą [opiekunką] Niemką?\nMiałam [opiekunkę] – Gretę. Odprowadzała mnie do szkoły. Wychowywała mnie, bo rodzice [jeszcze studiowali]. Mama robiła wtedy w Akademii Sztuk Pięknych [dyplom]. Już byłam dziewczynką, a mama miała kolegów, którzy byli [zaraz] po studiach, więc duża różnica wieku. Ojciec był też często zajęty, więc [wychowywała mnie babcia].\nGdzie mieszkaliście państwo później w czasie okupacji?\nPóźniej, jak nas wyrzucili, to tułałyśmy się z matką po różnych miejscach. Rodzina nasza w Warszawie była duża. Mieli dawniej duże mieszkania po pięć, siedem pokoi, więc zawsze jakiś pokój się dla nas znalazł. A potem, jak cofali getto, na ulicy Pańskiej 5 i 6 – to były stare kamienice – Związek Nauczycielstwa Polskiego potajemny bardzo chciał pomóc wszystkim rodzinom aresztowanych i [rozdzielał mieszkania]… Dali mieszkanie, ale to było [złe] mieszkanie. Od podwórka. I tam właśnie zastało mnie Powstanie.\nJak wyglądało pani życie podczas okupacji? Czym się pani zajmowała? Z czego się utrzymywałyście?\nMama uczyła w szkolnictwie. W tajnym nauczaniu też brała udział, bo była w AK. No i właściwie z tego myśmy żyły. I jeszcze była babcia, która nigdy w życiu nie pracowała, więc było nam dosyć ciężko. Matka wysyłała paczki do ojca do Oświęcimia. Oczywiście też nie wszystkie dochodziły. Można było wysłać tylko suchary i cebulę. Bardzo nam było ciężko. A w szkole dyrektorka [postanowiła, że] wszystkie dzieci więźniów nie płaciły za szkołę, tak że uczyłam się za darmo. To był też dla matki duży plus.\nMiałam [liczne] rodzeństwo cioteczne. Duża rodzina była, więc ja pomagałam bratu jednemu i drugiemu ciotecznemu, ponieważ znałam język niemiecki. [Wuj był leśniczym] w Świerżach Górnych (tam teraz jest elektrownia), tam wszystkie dzieci przyjeżdżały na wakacje, żeby zostały odżywione, bo [tam] było mleko, masło, było wszystko. Ja jeździłam dosyć często statkiem po Wiśle, bo była duża woda i statki chodziły normalnie do Puław. A myśmy wysiadali [we wsi] Ryczywół. Ci państwo, którzy po mnie przyjeżdżali, to też byli w ruchu oporu i później przewozili broń. Ja też z nimi przewoziłam właśnie takie paczki – tak duże, jak tylko mogłam udźwignąć, żeby Niemcy nie zorientowali się, [co w nich jest]. Ponieważ jechaliśmy tu w lecie, było ciepło, to na statku często siedziałam na takiej paczce z bronią. Później podwody nas zabierały do lasu, więc zawiązywali nam czarne [chustki] na oczy, żeby nie było widać, gdzie [jedziemy], bo bali się, że jakbyśmy wpadli, to przy różnych przesłuchaniach możemy nie wytrzymać, po prostu. Myśmy rzeczywiście nie wiedzieli dokładnie, gdzie jedziemy. Nigdy nie wiedziałam, gdzie jestem, ale tam było wojsko zorganizowane. Była normalnie partyzantka. Mieli swoje namioty, kuchnie polowe i wszystko normalnie zorganizowane. Było to w Lasach Kozienickich. Woziłam tę broń dosyć często. Miałam też takie zadania, żeby się dowiadywać o różne sprawy od [Niemców]. Chodziło nam o to, żeby jakiś wywiad był czy dużo jest wojska. Ja wyglądałam na jeszcze mniej lat niż miałam, ale jak się podeszło do bramy z wojskowym rozmawiało po niemiecku: on się pytał o coś, ja się pytałam o coś i w międzyczasie dowiadywałam się jak liczebne jest tam wojsko i ile mają broni. Coś takiego wyciągałam od tych wojskowych. On potem dawał mi cukierka.\nAle pani nie była jeszcze zaprzysiężona?\nByłam już zaprzysiężona [w konspiracji]. Nie chciałam należeć do harcerstwa. Uważałam, że harcerstwo, to szlachetny cel, ale wydaje mi się, że jak przeczytałam regulamin, że najpierw trzeba było zbierać papierki i śmiecie po ulicach i tak dalej. Że podporządkować się… Jakoś mi to harcerstwo nie odpowiadało. Tak że tam, gdzie byli bracia, to byłam też zaprzysiężona i tam pomagałam.\nCzym jeszcze się pani zajmowała? Jakie jeszcze miała pani zadania w czasie okupacji?\nWywiadowcze. Wyjeżdżałam też poza Warszawę, do różnych miejscowości bliższych, gdzie dużo było wojska. [Wywiady] przeprowadzałam.\nCzy była pani szkolona w jakiś sposób?\nTak, oczywiście: jak pytania zadawać, o co pytać i tak dalej.\nCzy to w szkole było?\nNie, nie w szkole. Myśmy wszystkie były poza szkołą. Harcerstwo było przy szkole, ale wszystkie organizacje nie. W różnych organizacjach byli koledzy i rodzina, moi bracia cioteczni i starsze rodzeństwo cioteczne. Wszystko było w organizacjach.\nProszę opowiedzieć o znajomości z panem Lorenzem. Jak to było?\nProfesor Lorenz był ciotecznym bratem naszej dyrektorki. Jak on przyjechał do Warszawy [i wybudował Muzeum Narodowe], on się tutaj przeprowadził. Miał dwie córki. Starsza – Irena – chodziła do klasy starszej ode mnie, ale w klasie i na pauzach tośmy się spotykały i mieszkała niedaleko, więc widywałyśmy się często. Jak zamek się zaczął palić, to wynosili różne rzeczy z zamku i między innymi u nas był komplet olbrzymich mebli w salonie. Nawet kiedyś bawiłyśmy się w chowanego z koleżanką i babcia nas szukała i nie znalazła, bo to fotele były olbrzymie i rzeczywiście trudno było kogoś zobaczyć. Ale to później zostało zabrane.\nTo było w mieszkaniu na Filtrowej?\nPamięta pani jak odbywał się transport tego? Jak to wyglądało?\nPojedyncze sztuki, po kawałku. Potem to jakoś skręcano wszystko. Tak to było. Olbrzymi stół był, pamiętam. Poza tym niektóre części zamku zostały wyniesione, niektóre drobne części, po to, żeby można było odtworzyć. One były zmagazynowane u nas w służbówce i w piwnicy. I wiem, że tak były w wielu mieszkaniach warszawskich przechowywane. I poza Warszawę były wywożone, bo przecież nie wiadomo było, co w tej Warszawie będzie. I słusznie, bo w czasie Powstania to wszystko by zginęło. Tak że chodziło o różne kawałki stiuków, czy jakiś obramowań drzwi, nawet kawałki mebli – to wszystko było w paczkach, oczywiście, przechowywane w czasie wojny. No i dzięki temu zamek można było odtworzyć. Szczególnie te wszystkie detale.\nCzy te rzeczy, które były przechowywane w pani mieszkaniach, przetrwały?\nNie, nie. Nic. W czasie Powstania się spaliło wszystko. W ogóle Ochota była bardzo, na samym początku, spacyfikowana przez Niemców. Ludność cywilną wyprowadzili, albo rozstrzelali na miejscu. W większości rozstrzelali. Pamiętam – były takie wille za Placem Narutowicza, na ulicy Hoffmannowej – tam takie uliczki wąskie były – to rozstrzeliwali na miejscu. A część właśnie wyszła na Zieleniak, słynny, (w tym miejscu stoi teraz Hala Banacha), tam był targ warzywny. Przed wojną przyjeżdżali i ładowali tutaj zieleninę. No i tam były pierwsze aresztowania. Stamtąd to ludzi do Pruszkowa wywozili przeważnie. A z Pruszkowa do Oświęcimia.\nSzłam ulicą. Byłam na Marszałkowskiej przy Świętokrzyskiej. Świętokrzyska była bardzo krótka, bo była tylko do Wielkiej, nawet nie do Zielnej, Kończyła się tutaj. Potem równoległa do Zielnej była Pańska. No i ja mieszkałam na Pańskiej. […] był moment właściwie niesamowity, bo nagle, ni stąd ni zowąd, strzały z różnych stron. Z jednej strony ulicy, z drugiej strony ulicy… Ludzie zaczęli uciekać do bram, do sklepów, gdzieś chować się. Niemcy zaczęli również strzelać, bo nasze wojsko zaczęło, oczywiście. Niemcy wyskakiwali z autobusów, ciężarówek. No i zaczęła się już walka. Ludzie z tramwajów uciekli, bo tramwaje stanęły od razu. Ja też uciekłam, ale widziałam, jak Niemcy się chowali po różnych miejscach. Chłopcy nasi ich tam dopadali. To był taki kawałek tej walki. I później, tym bardziej, że Powstanie miało się zacząć rzeczywiście o siedemnastej, ale na Żoliborzu zaczęło się już o drugiej. Niestety nie było to zsynchronizowane i tam zaczęła się walka już wcześniej. Tak że różnie to bywało. Na Mokotowie o czwartej, zdaje się, więc też wcześniej. No, ale, w każdym razie, Warszawa już [walczyła], bo Niemcy mieli [ukrytą broń] w swoich magazynach, w małych miejscach. Oni przygotowywali się do obrony, więc tam się zaczęły większe walki, między innymi na Grzybowskiej…\nA co działo się z panią później, jak wybuchło Powstanie?\nJak wybuchło Powstanie, to myśmy się spotkały z moją przyjaciółką, która też była wysiedlona z Chocimskiej i do szkoły razem chodziłyśmy. I spotkałyśmy się i powiedziałyśmy: „Szukamy teraz pierwszego miejsca, gdzie będzie oddział”. Od razu wywiesili flagę biało-czerwoną i dowódca w bramie już siedział. I przyjmował. Więc najpierw był „egzamin”: – kto my jesteśmy? – gdzieśmy były? – cośmy robiły w czasie wojny? Myśmy już przysięgi nie składały. Myśmy były już zaprzysiężone. No, ale bardzo dużo młodzieży przychodziło. Bardzo dużo. I wszyscy przysięgali i od razu stworzyły się oddziały, plutony, kompanie. Moja placówka była na Wielkiej 23 – właśnie blisko mego domu. Na Wielkiej na wprost Pańskiej. Natomiast druga placówka, którą objęliśmy, już później, jako zorganizowane wojsko, to było na Grzybowskiej 25 (w tej chwili stoi tam hotel Mercure). Tam była Fabryka łóżek metalowych i aparatury medycznej Conrad i Jarmuszkiewicz. To były dwa podwórka, tak że dużo było słomy przygotowanej wcześniej, żeby tam można było się przespać, czy tam się przechować w jakiś sposób. Myśmy to już przejęli 20 sierpnia. Mieliśmy już dwie placówki. Tak się biegało. No a tutaj, to były straszne pożary i trudno było przejść. Myśmy prowadzili walki zaczepno-odporne w Śródmieściu, bo, gdybyśmy dopuścili Niemców, to już by padło Powstanie. Więc musieliśmy ich zatrzymywać. Po drugiej stronie Grzybowskiej byli Niemcy.\nBył taki moment, kiedy myśmy mieli wypad na Halę Mirowską, przez dwa, czasem trzy podwórka bywało, [że] myśmy musieli się wycofać. Dowódca krzyczał: „Wycofujemy się! Wycofujemy się! Weźcie rannych wszystkich!”. I nagle nie ma naszego kolegi, który przyszedł właśnie od „Ponurego” z Gór Świętokrzyskich. Z sanitariuszką przyszli do nas. Wołamy tego Bronka i wołamy. Nie ma go. Zaczynamy kombinować, gdzie on może być ewentualnie. Gdzieś w piwnicy może. No ranny nie był… Ale wycofaliśmy się na placówkę i nie ma tego człowieka. I potem się okazało, że on był wychowany na Ukrainie, znał język ukraiński i wtedy, kiedy Ukraińcy atakowali, to on zaczął po ukraińsku wołać do nich, bo widział, że jest zagrożony. No i oni go wzięli do siebie, z tym że mieli go na muszce. Ale, w każdym razie krzywdy mu nie zrobili. I po wojnie, przeżył, skontaktował się z nami, a zginął potem w wypadku samochodowym w 1968 roku.\nCzy ten atak na Halę Mirowską, to była próba pomocy Staremu Miastu?\nNie. Próba pomocy Staremu Miastu była przez Ogród Saski. Myśmy porozumiewali się – nasze dowództwo z dowództwem Starego Miasta, z porucznikiem Wachnowskim. Ale, niestety, pomylili godzinę. Równą godzinę. W momencie, jak myśmy wyszli, żeby się przebić, na plac przy Grobie Nieznanego Żołnierza i przez ten cały… To, niestety, Niemcy zaczęli nas tak ostrzeliwać, że mieliśmy więcej rannych niż możliwe. I myśmy się wycofali. Okazuje się, że tamci zaczęli godzinę wcześniej i też byli prawie, że wymordowani. Tak że to była wielka pomyłka dowództwa i myśmy się razem tak nigdy nie spotkali. I Stare Miasto musiało radzić sobie samo. Kanałami dużo kolegów wyszło ze Starówki do Śródmieścia.\nCo jeszcze pani robiła? Jak pamięta pani poszczególne dni?\nBiegałam z meldunkami. Meldunki były ustne, nie można było ze sobą nosić żadnego papierka. Byłam również za Alejami Jerozolimskimi w dowództwie u generała „Bora” też z meldunkiem, z koleżanką byłyśmy. Przechodziłyśmy, przeskakiwałyśmy Aleje Jerozolimskie blisko Kruczej. Z tym że przed wojną linia średnicowa kolei elektrycznej była pół metra pod ziemią, tak że nie można było kopać niżej. Wobec tego można było tylko narzucać worki z piaskiem, żeby troszeczkę podwyższyć, żeby przebiegać, bo z „Polonii” Niemcy walili i z BGK na rogu Nowego Światu. Oczywiście po jakiejś tam serii, jak wyliczyli nasi koledzy, którzy nas przepuszczali, to wiedzieli co ile minut oni ostrzeliwują, więc nas po dwie, trzy osoby przepuszczali. Myśmy przebiegły.\nByłyśmy tutaj już po tej stronie – ta część Warszawy nie była taka zniszczona. Dla nas to w ogóle tutaj był raj, bo tu i woda była, i można było się umyć, i w ogóle. Ale w międzyczasie zatrzymałam się w takiej bramie, która została zawalona i mnie tam dopiero wyciągali spod gruzów. Tak że jak przyszłam do Bora, to byłam zakurzona, brudna – pamiętam – chłopcy krzyczeli: „Umyj się najpierw. Nie puścimy cię taką”, więc... też z meldunkiem, który wyrecytowałam. No i z powrotem wracając tą samą drogą, ponieważ się spóźniłyśmy, a punkt dwunasta już było inne hasło, więc znowu było legitymowanie – a co, a kto, a dlaczego? Myśmy mówiły, żeśmy się spóźniły pół godziny, jest wpół do pierwszej w nocy. A ci, którzy nas przepuszczali – ta żandarmeria, to była bardzo ostra, o wszystko się dopytywali, wszystko musieli wiedzieć i tak dalej, tak że miałyśmy takie przeżycie. Poza tym tam na placówce myśmy słyszały po drugiej stronie, na Grzybowskiej jak Niemcy się nawet nawoływali. Ci koledzy, którzy stali na warcie to słyszeli. Raz też był taki moment, że jeden z kolegów przybiegł i mówi – tak, on słyszał, że Niemcy się szykują do ataku. Mówi: „A nas jest mało, to” − mówi do dowództwa − „musi łączniczka lecieć po pomoc” i ja właśnie pobiegłam wtedy też, żeby ściągnąć pomoc. Ulica Pańska się paliła po obu stronach tak że miałam całe osmolone ubranie, kurteczkę miałam taką [brudną]... Mieliśmy granatowe kurtki, które zdobyliśmy przy zdobyciu koszarów policji na Ciepłej i wtedy każdy miał już jakąś kurtkę, bo tak to mieliśmy wszystko swoje, prywatne ubranka. Nawet kiedyś napisałam takie wspomnienie...\nMoże pani chciałaby opowiedzieć?\nNo więc właśnie. Jak oni mnie wysłali, później jak oni mnie przywitali, jak przyszłam z powrotem. Trudno by było raczej – to są takie wspomnienia... Ponieważ napisałam takie wspomnienie z 1 września i tak sobie wspominam, że gdyby był normalny czas, to bym musiała iść do szkoły. A tutaj jest walka, walczymy, jesteśmy razem z żołnierzami i walczymy.\nA ci chłopcy, którzy byli na warcie, byli dla nas zawsze bardzo mili. Jak myśmy miały jakieś dyżury, to oni mieli kożuchy, czy coś, bo były jednak zimne noce. Przynosili nam, mówili: „Masz, my jesteśmy cieplej ubrani to żebyś nie zmarzła, to ci pożyczymy kożuch.”\nMam tych przyjaciół do dzisiaj. Oprócz tego, że miałam szkolną koleżankę, wszyscy byli bardzo sympatyczni. Było dużo młodzieży, więc bardzo żeśmy się przyjaźnili. Moja kompania jest wyjątkowa. Była zżyta tak, że myśmy nawet z kolegą odtworzyli, że nas było dwieście osób. To w ogóle nikt nie chciał wierzyć, ale są dane autentyczne – dokumenty, więc taka była prawda. Niestety dużo kolegów już nie żyje, koleżanki też – miałam parę pogrzebów w grudniu. Tak się wykańczają [szybko].\nJak zapamiętała pani „Jeremiego”?\n„Jeremi” był cudownym naprawdę dowódcą, bardzo opiekuńczym. Starał się i bardzo był sympatyczny dla wszystkich. Myśmy go w ogóle bardzo wszyscy kochali. On miał trzydzieści parę lat, więc był w wieku prawie mego ojca, więc to był taki bardzo sympatyczny pan, który nam [pomagał]. Byłam też u dowódcy, u „Chruściela” z meldunkiem, u „Montera” – też go poznałam – bardzo zażywny pan, bardzo sympatyczny, nawet był trochę rubaszny w obcowaniu, taki żartobliwy. Oczywiście też nam zawsze bardzo dziękował za wszystko, co żeśmy przynosiły, za wieści. On u nas na placówce też był dwa razy i kontrolował nasze miejsca pobytu, postoju, „MP”.\nUtrzymywała pani kontakt z mamą podczas Powstania?\nTak, raz właśnie wtedy, kiedy byłam za Alejami, to odnalazłam mamę. Bo myśmy stąd ludność cywilną wysiedlili. Wszyscy zostali tutaj, bo tu wody nie było, nawet nie mieli już co jeść. Siedzieli w piwnicach, nie mieli nawet już co gotować. Było tam dużo dzieci, więc postanowiliśmy opróżnić tutaj wszystkie [piwnice] i wysiedliliśmy ludność – część na Powiśle, część za Aleje. I wszyscy przeszli. Moja koleżaneczka, która przeprowadzała rodziców, zginęła. Najpierw przeskakiwał ojciec, matka, a ona została zabita. W czasie wojny pisała pamiętniki i u niej się ukrywały dwie Żydówki, więc mama z siostrą bardzo prosiła je, żeby się nie krzątały po ulicy, bo jednak ludzie bardzo się interesują i mieszkaniem, i wszystkim. Ona do mnie pisała listy i te listy wrzucała do skrzynki pocztowej i skręcała tak jak papierosa i wrzucała w dziurki, jakie są na dole w skrzynce. Ja te listy ocaliłam i wyszły teraz po wojnie te pamiętniki w czternastu językach. Ale nie w języku niemieckim – matka nie chciała. Ale później doszłyśmy do wniosku z jej siostrą (matka już nie żyła) i nawiązałam kontakt i w Berlinie teraz dwie tłumaczki przetłumaczyły te pamiętniki i w styczniu po wielu kłopotach ma być wydana ta książeczka w Bremen.\nJak nazywała się koleżanka?\nWanda Przybylska „Dada” – tak mówili na nią rodzice. I chodziło o to, żeby jednak po niej coś zostało, bo na terenie Niemiec, znali tylko pamiętniki Anny Franck, a nie znali w ogóle wojny. Pokażę później, bo to w kilku językach wyszło. Dałam tam też parę wpisów, ale tam są listy adresowane do mnie, więc to są takie wzruszające [rzeczy], jak ona wszystko opisuje. Jak wyjeżdżałam właśnie do tych Świerży Górnych, to ona też do mnie pisała. Zresztą rzeczywiście, to jest pamiętnik lat wojny.\nDziałam w Związku Powstańców i myśmy z kolegami zorganizowali dwie wystawy w Berlinie – jedną w pięćdziesiątą piątą rocznicę i jedną w sześćdziesiątą rocznicę i na tym spotkaniu była też siostra tej „Dady”. Teraz też dostałam list z Ambasady Polskiej, że są zainteresowani, co będzie dalej. Mamy kontakty ze Stowarzyszeniem Niemiecko-Polskim i oni nam pomagają. Zresztą burmistrz Berlina również, tak że piękne były wystawy. Myśmy dawali oczywiście zdjęcia, ale opisy wszystkie w języku niemieckim oni robili.\nProszę powiedzieć jak wyglądało to spotkanie z mamą, jak znalazła pani mamę?\nNo, mama była z babcią. Babcia była już bardzo chora i mama musiała się nią opiekować, bo już była w bardzo ciężkim stanie, już umierająca. Mama potem pytała się – gdzie jestem i dowódca mojej mamy też mnie później znalazł jak po Powstaniu wychodziliśmy z Warszawy, to nasz dowódca powiedział: „Nie biorę nikogo, kto nie ma 16 lat dlatego, że nie wiem jak się Niemcy zachowają. Musicie wyjść z ludnością cywilną”. I przyszedł po mnie dowódca matki, odnalazł mnie i ja z mamą wyszłam z Warszawy przez Ursus, bo już Pruszków był pełen zupełnie.\nMama też brała udział w Powstaniu?\nTak. [Z] Ursusa mam takie... zwolnienie z obozu. Ponieważ tam trafiłam na akowców – lekarzy, którzy nas z koleżanką (myśmy były zabiedzone) zbadali i napisali zaświadczenie, że musimy wyjść z tego obozu [z podejrzeniem tyfusu. Chyba ja jedna mam z tego obozu takie zwolnienie].\nWróćmy jeszcze do Powstania. Proszę powiedzieć jak było z jedzeniem podczas Powstania?\nByło tragicznie dlatego, że myśmy nie mieli tak, jak oddziały, które były na krańcach Warszawy – to mieli trochę z ogródków działkowych, mogli trochę podkraść pomidorów, czy ziemniaków nawet. Myśmy mieli tylko kaszę. Kaszę ze zrzutów przeważnie. Najpierw tą kaszę tośmy mieli od Haberbuscha, bo tam przynieśli koledzy – kasza „pluj”. A w ogóle dokarmiano nas zrzutami. Zarówno były zrzuty alianckie, jak i rosyjskie. Z tym, że alianckie były na spadochronach i one mimo, że z większej wysokości, były w lepszych warunkach [transportowane]. Znaczy te gilzy, które upadały na ziemię, to – ponieważ tam oprócz kaszy była broń, więc ta broń była jeszcze możliwa do użytku. Natomiast zrzuty, które robili [Rosjanie] – latały kukuruźniki tak nisko, że bez spadochronów oni po prostu zrzucali to na ziemię na linkach. To przeważnie broń była już potłuczona niestety i nie była do użytku. No i była tam kasza i był taki biały ceres, jak margaryna, czy coś takiego. Dzięki temu nam gotowano. Mieliśmy kolegę, który gotował nam w olbrzymim kotle. Przynosili nam gorące jedzenie i koledzy zdobywali od księży z placu Grzybowskiego, to wino przynosili, czasem jakieś pieczywo, [gdy] dotarli do piekarni, która jeszcze egzystowała. Zresztą była jedna piekarnia na Żelaznej – tam piekli to, co mogli, z czego mogli, to też trochę było tego. Z żywnością było tragicznie. Czasem zdobyli koledzy beczkę marmelady, czy gdzieś tam w jakimś sklepie zniszczonym, [resztki jedzenia]... Była też wyprawa po śledzie – o mało kolega [nie zginął]. Jak się dowiedział, to nie miał już odwrotu – Niemcy już ostrzeliwali sklep. Cudem ocalał, chciał trochę śledzi nam przynieść, ale jak przyniósł śledzi, to się wszystkim pić bardzo chciało, a nie było znowu tak dużo wody... Były oczywiście pompy, ale to wszystko było minimalne.\nJak wyglądała na przykład higiena?\nByła woda taka, w której mogłyśmy się umyć pod pompą. Można było głowę, włosy umyć, czy coś. Miałam warkocze, to trzeba było sobie zapleść.\nJak spędzaliście państwo czas wolny, jeśli był taki czas?\nUczyliśmy się piosenek, bo każdy przyniósł jakąś melodię z Mokotowa, czy gdzieś tam, tośmy wszystkie te piosenki oczywiście powtarzali. Ale w ogóle musieliśmy w piwnicy siedzieć cicho, bo Niemcy byli naprzeciwko. A tak, tośmy się tak kręcili. To, co było można, tośmy robili, żeby przygotować spanie dla dyżurnych, którzy co dwadzieścia cztery godziny się zmieniali. Jakąś kawę trzeba było zrobić gorącą, ugotować na cegłach, żeby trochę czegoś gorącego się napić – oni też byli zmarznięci wszyscy...\nNasza placówka była o tyle ciekawa, że ten budynek był ostrzelany od Hal Mirowskich i spadły w ogóle wszystkie sufity, więc one nas zasłaniały właściwie takimi całymi [płatami] – tak, jakby cały sufit spadł na jedną stronę i cały budynek tak wyglądał. Myśmy bardzo żałowali, że nie zrobiliśmy tego zdjęcia po Powstaniu. Był bardzo ciekawy, tak że zasłonięci byliśmy i oczywiście mogliśmy przez różne szpary zorientować się, co się dzieje po drugiej stronie ulicy. Niemcy czasem bardzo hałaśliwie się zachowywali, czasem rzeczywiście nie wiadomo było, czy oni się szykują [do walki], czy coś, bo jednak było ich tam bardzo dużo. Spacyfikowali przecież te Hale Mirowskie.\nJak pani zapamiętała Niemców? Braliście państwo Niemców na przykład do niewoli?\nTak. Myśmy brali Niemców, ale przekazywaliśmy ich do placówek, gdzie... To takie nieduże obozy były na terenie Warszawy. Niemcy byli bardzo dobrze traktowani – jedli to samo, co powstańcy, spali też między nimi, nawet tak dalece, że fryzjerzy [ich] strzygli. A rannych na przykład przekazywaliśmy do punktów sanitarnych i do szpitali, i oni byli operowani razem z Polakami i to było ciekawe... Nawet był taki moment na Starym Mieście, kiedy Niemcy przyszli do szpitala i chcieli rozstrzelać wszystkich rannych, wstał, podniósł się jeden Niemiec i im wytłumaczył, że to jest szpital, który go uratował, że lekarze polscy zrobili mu operację, że dzięki temu on żyje i że wszyscy są tu tak traktowani i oni ich zostawili przy życiu. Ale Niemcy – my właśnie to podkreślamy – wszyscy to, co opowiadają, to jest nieprawda. Polacy bardzo dobrze się z Niemcami obchodzili.\nJak pani zapamiętała Niemców? Spotkała pani osobiście jakiegoś Niemca?\nNie, nie spotkałam niestety, nie rozmawiałam z nimi nigdy.\nA przedstawiciele innych narodowości?\nByły, znaczy wśród Niemców byli „ukraińcy”. Oni byli najbardziej dla nas okrutni.\nCzy spotkała pani kogoś osobiście – „Ukraińców”, Węgrów...?\nNie. U nas był jeden Węgier, który przyszedł na naszą stronę, ale on walczył z nami do końca. Był bardzo fajny żołnierz, po prostu przez przypadek się tam znalazł i strasznie to przeżywał, i bardzo był dzielny do końca.\nA Słowacy, Żydzi?\nMyśmy jeszcze oswabadzali „Gęsiówkę”, z tyłu za Pawiakiem. „Gęsiówka” była znana i tam było bardzo dużo Żydów i myśmy właściwie ich ocalili, ale z tych ocalałych kilku doszło, przyszło do nas do wojska. Natomiast wszyscy się rozbiegli i pouciekali. I jeden z nami był do końca, zresztą po wojnie bardzo żeśmy się zżyli i zrobił medycynę, był lekarzem... Niedawno zmarł.\nPamięta pani jak się nazywał?\nWasilewski. Ale miał oczywiście nie swoje nazwisko. Przypuszczam, że po wojnie tak, bo myśmy tylko pseudonimami operowali, tak że odtwarzając z kolegą wszystkie nazwiska, mieliśmy masę kłopotów, bo nie wszystkich znaliśmy. Czasem ginęli chłopcy koło nas i znaliśmy [nazwiska] tylko pseudonim. Nie wiedzieliśmy w ogóle, kto to jest w związku z tym, że było u nas dużo ochotników. To było straszne właśnie, że nie mogliśmy [wszystkich zidentyfikować].\nByła pani świadkiem zbrodni wojennych popełnionych przez Niemców? Na przykład w okolicach Hal Mirowskich, czy... ?\nNie, byłam tutaj przy budynku PAST-y. Była taka historia, że drugiego, czy trzeciego dnia walk o PAST-ę, to oddział, znaczy „Kiliński” zdobywał PAST-ę. Przyszedł łącznik do dowódcy i powiedział, że potrzebuje, żebyśmy pomogli i wystawili iluś tam żołnierzy z bronią. Oczywiście były i sanitariuszki, i łączniczki – wszystkie brałyśmy udział. I kolega nasz, mój, który zginął prawie na moich rękach, taki młody. To były takie bardzo kręte schody i Niemcy pochowali się, większość już była wyprowadzona, ale nasi koledzy jeszcze szli piętro po piętrze, żeby zobaczyć, co tam się dzieje na górze. Jeden z Niemców się zaczaił i kiedy podszedł tam nasz kolega, to on oddał serię i... rzeczywiście zmarł na moich rękach – rozpruty był całkowicie. Miał 14 lat chyba, ale fajny był chłopak. Dla mnie to było coś niesamowitego. Pierwszy raz tak zetknęłam się ze śmiercią. I tak nagle, bo jeszcze krzyczał tam coś do mnie: „Chodź za mną!”, czy coś takiego i... Myśmy tam szli, jeszcze koledzy z tyłu, a Niemiec tam się zaczaił i taką serię dał, że już nie było możliwości w ogóle. Nie miał się gdzie schować, bo schody były takie okrągłe – okrągło tak się szło, jak w wieży, bo były wysokie piętra. To dla mnie było straszne przeżycie...\nNo i pełno było [rannych]. Tutaj też pomagałam kolegom, koleżankom, chociaż niewiele mogłam nosić, bo byłam mała, ale jak trzeba było czasem – dziewczyny nie dawały rady dwie, to trzeba było cztery nosić, pomagać rannych [pielęgnować]. Mieliśmy szpital tutaj, taki szpitalik właściwie – był dosyć spory – na Mariańskiej (teraz tam jest przychodnia akowska na dole). To była przedwojenna ubezpieczalnia, duży budynek. I tam było bardzo dużo spraw, wszystkie większe operacje były tam robione. Ale było też dużo różnych przygód, bo kolegów dziewczyny transportowały do innych szpitali. Bardzo różne były przygody, ci ranni mieli przygody.\nMieliśmy takiego kolegę – bardzo przystojny, elegancki pan był, i był ranny w nogi. Ponieważ – nie wiem dlaczego – na Mariańskiej nie mogli go zatrzymać, dziewczyny go transportowały przez Marszałkowską tutaj za Nowym Światem, na Konopczyńskiego, [gdzie] był większy, duży szpital. I on tam się znalazł. Ale ponieważ Niemcy i Rosjanie atakowali ze wschodniej strony, zza Wisły, więc ten szpital był ostrzeliwany i musieli go przenieść do takiego domu na Foksal – w tym miejscu jest teraz murowany dom, gdzie jest Architektura. Nie wiem, czy tam jest Związek, Stowarzyszenie Architektów? Coś takiego tam jest.\nW tym domu – to był drewniany, piękny pałacyk – on tam właśnie był przetransportowany i mi opowiadał, że w pewnym momencie, kiedy się zapalił ten drewniany budynek, ale było dużo ludności cywilnej – kobiety z dziećmi. I on też chciał jakoś pomóc, nie mógł nogami, ale podczołgał się i wyciągnął jakąś kobietę z dzieckiem z ognia. Ale sam spadł z całym płonącym piętrem i miał strasznie poparzone nogi. Do końca życia był kaleką. Ale to też niesamowite, że on od tej strony, od Grzybowskiej, przez Mariańską, Konopczyńskiego i dostał się na Foksal. Takie różne... Nawet nie wiedziałam [o tym], on mi później to wszystko opowiadał. Jak to czasem różne losy bywały.\nProszę powiedzieć z jakimi reakcjami ludności cywilnej spotykała się pani?\nW zasadzie na początku, to bardzo życzliwie. Dzielili się z nami, częstowali nas, przynosili coś gotowanego, a pod koniec Powstania, to wiem, że już bardzo narzekali na to, że się tak męczą i niestety nie wiadomo po co to Powstanie. Ale myśmy byli tak maltretowani przez Niemców, że ja sobie nie wyobrażam, jak długo, nie wiem jeszcze byśmy wytrzymali bez Powstania. I tak by to Powstanie wybuchło, to kwestia dosłownie tygodni. Po prostu byliśmy już u kresu. To jest przecież ponad 5 lat, naprawdę... Wszyscy byliśmy i w nerwach i w zdenerwowaniu i w ogóle, niedożywieni i w okropnych warunkach mieszkaniowych. Przecież już węgla nie było. Przed wojną to były przeważnie piece w mieszkaniach – mogły być ładniejsze, czy brzydsze, ale zawsze były. I to było strasznie kłopotliwe ze zdobyciem węgla. Były przydziały, ale minimalne były te przydziały.\nProszę powiedzieć jak wyglądało życie religijne podczas Powstania?\nMyśmy mieli kapelana, tak że były msze w niedziele i zawsze był z nami. Bardzo był uroczy kapelan, do końca.\nGdzie odbywały się msze?\nByły takie miejsca. W jakimś pokoju żeśmy [się modlili], albo na podwórku, jeżeli to była ładna niedziela, pogoda była ładna, to mogliśmy tam się [spotkać].\nU nas akurat nie było żadnych ślubów, ale kiedyś szłam z meldunkiem na Plac Napoleona i mniej więcej na wprost obecnej Telewizji, na Moniuszki był mały kościołek przepiękny, więc po prostu weszłam do tego kościołku i tam był ślub. To było dla mnie w ogóle coś niesamowitego! A teraz w czasie ostatnich tygodni mieliśmy też takie przeżycie, bo nasz kolega ze Związku Powstańców miał sześćdziesiątą rocznicę ślubu, który zawarł w obozie. I Amerykanin, który robił im zdjęcia, przysłał im potem zdjęcia z tego ślubu i Małgosia Piekarska zrobiła taki ładny film o nich. Różnie to bywało... U nas akurat [ślubów nie było], ale były sympatie, jeden drugiemu jakoś pomagał, koleżanki kochały się w pięknych panach, wszyscy chłopcy byli przystojni. Tak że różne śmieszne czasem były sytuacje.\nCzy miała może pani okazję czytać prasę, albo słuchać radia w czasie Powstania?\nPrasa dochodziła. Byli kolporterzy, przynosili nam wszystkie informacje tak, że dowódca zawsze się dzielił z nami. Wszystkie możliwe nasłuchy jakie były, czy coś, to... Kiedyś też biegałam po różnych miejscach, gdzie odbierano nasłuchy. I któregoś razu, kiedy spotkałam pana Bartoszewskiego – siedzieliśmy w Zamku Królewskim, była taka uroczystość – i się go pytam, bo on mówi, że był w tej, czy w innej jakiejś radiostacji pracował, czy w redakcji pracował. Ja mówię: „To może ja byłam w tej redakcji?”. „A nie, bo ja się przenosiłem ciągle”. Do dziś nie wiadomo co on robił, w każdym razie, był za redaktora.\nCzy rozmawialiście państwo o artykułach, o wiadomościach które docierały?\nNie, bo nas bardzo interesowało co się dzieje na wschodzie. Ciągle jednak mówiło się o Katyniu i nikt nie wiedział dokładnie jak to wygląda. I ze strony aliantów, bo przecież liczyliśmy, że nam będą mogli więcej pomagać, niż pomagali.\nPamięta pani takie dyskusje na temat pomocy?\nNo tak. U nas akurat nie było takich zrzutów, gdzie wśród tych... Bo czasem były zrzuty, do których dołączano różne informacje. Ale w naszych zrzutach nie mieliśmy takich bezpośrednich informacji, tylko poprzez biuletyny, które do nas docierały. To co się dzieje na innych frontach dookoła, to byliśmy ciekawi. Ale nie mieliśmy kontaktów bezpośrednio. Tutaj do Śródmieścia to było trudno jednak dolecieć, masę lotników zginęło, młodych chłopców.\nProwadzę wystawę w Związku Powstańców i teraz żeśmy odtworzyli taką ścianę pamięci wszystkich lotników, młodych chłopców, którzy zginęli w różnych miejscach Warszawy. Na Woli przecież też zginęli. Tak że... robili co mogli, ale niestety. Ponieważ samoloty nie mogły lądować nigdzie blisko, musieli mieć tyle paliwa... Z Brindisi przylatywali przecież, to aż się nie chce wierzyć. W jedną i w drugą stronę nie mogli nigdzie tutaj lądować. Związek Radziecki im nie pozwolił.\nProszę powiedzieć, czy śmierć kolegi o którym pani wspomniała, to było pani najgorsze wspomnienie z czasów Powstania?\nTak, bo tak blisko [śmierci], to jeszcze nigdy nie byłam. Widziało się kogoś zabitego, czy umierającego na noszach, ale tak obok [człowiek], który pada nagle, z którym się rozmawiało sekundę wcześniej... To było dla mnie straszne przeżycie...\nMyśmy chowali też w okolicach tego szpitalika na Mariańskiej. Tam był też taki cmentarzyk – dużo tam było też pochowanych kolegów.\nA jakie jest pani najlepsze wspomnienie z czasów Powstania?\nNajlepsze? Trudno powiedzieć. To, żeśmy mieli takich serdecznych przyjaciół. Cokolwiek się działo, to czy koleżanki, czy koledzy szli z pomocą i pytali się: co potrzeba. Myśmy się tak zżyli, że po wojnie myśmy się odszukali naszą kompanią bardzo szybko. Nas było kilkadziesiąt osób w Warszawie i myśmy jak rodzina – do tej pory się kontaktujemy. A wtedy to człowiek był młodszy. Tak że jak ktoś potrzebował jakiejś pomocy, czy coś, to o każdej porze dnia i nocy byli ci koledzy i koleżanki. To była jedyna rodzina, bo ja rzeczywiście masę rodziny straciłam w czasie wojny, tej dalszej oczywiście. Dla mnie to byli... Mówiło się kiedyś, że różne stany były i nie miałam łączności z taką biedą, jaką spotkałam u tych chłopców w czasie Powstania. Bo rzeczywiście jak mi opowiadali w jakich suterynach, w jakich warunkach żyli przed wojną. Że matka praczka zarabiała, żeby się utrzymać, żeby chłopiec poszedł do szkoły, żeby się mógł uczyć w publicznej szkole... To było straszne, ale dla mnie to nie było ważne skąd on pochodził. Po prostu to był ktoś bardzo bliski. Nigdy nie dzieliłam na jakieś kasty tak, jak to bywało.\nMyśmy były tak wychowane niestety przed wojną, że tylko w swoim sosie... Nie było kontaktu. Zresztą nasza dzielnica cała była podobna, wszyscy podobnie mieszkali, czy tam podobnie gdzieś pracowali. Na Grójeckiej były domy bankowe, to koleżanki ojciec był dyrektorem Banku Spółek Zarobkowych, drugiej był tam skarbowym jakimś, jeszcze innym. Wszystkie też miały podobny stan. Myśmy nie miały kontaktu z biedą, a ja to w czasie wojny widziałam. Był taki moment, że Niemcy [transportowali żywność na front wschodni]. Stały na Dworcu Głównym towarowym. I młodzież rozbijała [te] wagony i kradła różne konserwy.\nAle pewnego razu rozbili wagon i okazuje się, że on był pełen żółwi, malutkich greckich żółwi. I te żółwie się rozpierzchły, a potem sprzedawano [je] na zupę w całej Warszawie. To też ci chłopcy przeżyli, bo powiedzieli, że strasznie się przelękli, jak te żółwie na nich wyskoczyły. Rozbili jedną ścianę i myśleli, że są tam jakieś konserwy dla wojska, bo te przeważnie były dla nich bardzo atrakcyjne, bo to można było jeść.\nTo się mówiło w Warszawie, czy dowiedziała się pani w czasie Powstania o tych żółwiach?\nNie, to było w czasie wojny.\nAle o tym się mówiło wtedy?\nTak. Przecież wszyscy do domu przynosili koledzy i znajomi, i rodziny, i wszystkie miały te żółwie. Ale to małe były jakieś takie. [...] I ci chłopcy całą wojnę czymś handlowali, różnymi [artykułami], żeby przeżyć po prostu. I to były bohaterskie dzieci, naprawdę. Myśmy i nasz dowódca też ich bardzo cenił, bo oni się nigdy nie bali. On nawet krzyczał: „Uważajcie, nie chciałem, żeby ktoś zginął” i tak dalej, a oni się podsuwali blisko, żeby coś się zorientować, dowiedzieć. Żyli bardzo ryzykownie.\nCzy jest jakiś obraz, jakaś scena, która najbardziej pani utkwiła w pamięci z czasów Powstania?\nChyba tylko śmierć tego chłopca. Tak, to wydawało nam się, że to jest wszystko normalne. Przechodząc przez Marszałkowską też szłam w nocy i co pewien czas można było przeskoczyć Marszałkowską przy rogu Świętokrzyskiej. I myśmy z koleżanką też tak [przechodziły]. Ona mówi: „Ty idziesz pierwsza, czy ja?”. „Wszystko jedno”. To oni liczą – raz, dwa, trzy... Jak będzie pięć, to któraś tam przeskakuje. I ja nagle znalazłam się na środku ulicy i coś gorącego mam pod sobą, czołgałam się. Okazuje się, że to był niewypał „krowy”, jeszcze gorąca była ta „krowa”. Nie wiedziałam, czy się cofnąć? No, cofnąć – to za mną też ktoś idzie, do przodu iść – to nie wiadomo, czy nie trafię na jakiś zapalnik, więc przeskoczyłam i krzyczę do chłopaków: „»Krowa« na środku!”. „A, tak. Ona dopiero spadła!”. Potem miałam pietra, bo myślę sobie, jak by to [wybuchło], to by ze mnie śladu nie było. Różne były przygody...\nCo działo się z panią od momentu zakończenia Powstania? Spotkała się pani z mamą?\nTak. I wyszłam z ludnością cywilną. Babcia już była w bardzo ciężkim stanie i mama ją [przymusowo] pod Politechniką – były takie podwody – zostawiła. Ale też... Mama przykryła babcię futrem, gdzie była kenkarta. Niestety po wojnie żeśmy nie znaleźli nigdzie – zsunęło się to futro, albo po prostu ktoś je ukradł. Nigdy nie dowiedziałyśmy się gdzie zmarła i jak zmarła. Bo wszystkie szpitale mama przeleciała pieszo, kolejką EKD, aż do Grodziska... Nie było możliwości dowiedzieć się, co się stało. I myśmy wyszły przez Ursus.\nW Ursusie – to już był 5 październik, więc Pruszków był pełen i Ursus też. Też takie same hale fabryczne, olbrzymie były już pełne ludności. Ale tam to środowisko akowskie bardzo działało tak, że matkę znalazł od razu dowódca jakiegoś tam [oddziału]. A mnie też [skierowano] na komisję i napisali mi, że jestem ciężko chora i nas puścili w nocy. Bali się tyfusu. Spotkałam moją szkolną koleżanką, ale ona wtedy szła z Mokotowa – Danusia. I myśmy przeszły mając tylko te zaświadczenia. To drzwi – wielkie wrota, przez które wjeżdżały pociągi do Oświęcimia – myśmy przeszły, bo... otwierały się jak fotokomórka. Później bali się strasznie choroby. Myśmy wyszły tam z tą Danką i nie wiedziałam, gdzie jestem. Niby byłam w Komorowie, [tam] mieliśmy dom przed wojną. Są linie EKD, ale Ursus to dla mnie były pola i nic więcej, więc nie wiedziałyśmy w którą stronę mamy w ogóle iść. Ciemna noc, kompletnie ciemna. Myśmy szły tak, żeby coś [widzieć], po torach kawałeczek żeśmy szły do skrzyżowania. Potem żeśmy się zorientowały, że to jest [droga] w stronę Pruszkowa.\nPrzeszłyśmy te tory przez Pruszków i żeby do Komorowa się dostać, bo ojciec miał tam dom. Ze stryjem sprzedał ten dom – bardzo piękną willę – przed samym 1939 rokiem nie zdążył sam wybudować, stryj tam zaczął też coś budować obok. Ale to wszystko było niewykończone. W każdym razie chciałyśmy się dostać do Komorowa, bo tam moje koleżanki szkolne, które przyjeżdżały do szkoły z Komorowa [mieszkały], więc kogoś tam znałyśmy. Przeszłyśmy tak do białego rana i dotarłyśmy do Komorowa. Tam potem byłam u znajomych, potem jeszcze tam u kogoś, u koleżanki jakiejś. Tam były wille… Willa, którą ojciec sprzedał, to też była taka, w której można było i w zimę przetrwać. Ale były w ogóle bardzo piękne wille i dzięki temu koleżanki nasze przyjeżdżały do szkoły mieszkając w Komorowie.\nSpotkała się pani wtedy z mamą?\nMama tam też [dotarła do Komorowa]. Tak się spotkałyśmy.\nTam były panie do zakończenia wojny?\nJak wspomina pani koniec wojny?\nStrasznie. Myśmy mieszkały też u znajomej i okazuje się, że w tym lasku w Komorowie była zdetonowana amunicja. Było pięć lejów pełnych amunicji. Myśmy mieszkały dosyć blisko tego lasu i [one] zaczęły wybuchać. Na szczęście wybuchły dwa – a tam było dziesięć takich. Gdyby wybuchły wszystkie, to by cały Komorów poszedł z dymem. Ale ktoś poprzecinał druty tak, że nie było łączności między tymi... I wiadomo było, że już Niemcy uciekają. Później moja dyrektorka też właśnie znalazła się w Komorowie i już w listopadzie zrobiła komplety szkolne tak, że nie straciłam żadnego roku.\nNajpierw miałyśmy komplety, potem było wyzwolenie. Ona wydzierżawiła tam jakąś willę i zrobiła tam kilka klas i potem byłam w Komorowie do matury.\nTeż w 1947 po maturze. Dostałam się na studia. Ale ojciec dostał mieszkanie na Placu Unii Lubelskiej i już tam [zamieszkaliśmy]. Ojciec wrócił wcześniej w 1945 roku i tutaj pracował. Utworzyli taką Państwową Centralę Handlową – PCH. Nie wiem, to chyba taki rodzaj ministerstwa, aprowizacji czy czegoś? Nie wiem, co to było. I stamtąd w ciągu dwóch lat wybudowali budynek, znaczy odrestaurowali na Placu Unii i tam ojciec dostał duże mieszkanie. Tak żeśmy tam mieszkali. To było duże mieszkanie. Matka miała tam pracownię, bo to było piąte i szóste piętro, wewnętrzne schody. Ładne mieszkanie, ponad sto metrów.\nJak to się stało, że te obrazy przetrwały ze starego mieszkania?\nByły trochę u babki, która... i też tam na Grójeckiej zostało spalone częściowo mieszkanie, częściowo myśmy później, jak z Filtrowej, tośmy trochę rzeczy miały ze sobą. Jak zamieszkałyśmy na Pańskiej, to tam było trochę naszych rzeczy i trochę nawet mebli niedużych. Ale jak wybuchło Powstanie, to wyniosłam obrazy do piwnicy. One w piwnicy ocalały dlatego, że klatka schodowa była zawalona i nie mogli już tam wejść do piwnicy. Zniszczone są dlatego, że... Jeszcze mam lampę, która też ocalała, bo był tylko zniszczony sufit i ta lampa tak wisiała całą zimę – taka kula, ale do tej pory jest. I te obrazy niektóre były na ścianach, to są trochę zniszczone. Ale sczerniały właściwie później. Nie kiedy śnieg na nie padał, ale później. Widocznie była jakaś reakcja.\nNie. Nie przyznawałam się nigdy. Matka była aresztowana, była na Rakowieckiej.\nWyniosłam z Powstania moją akowską legitymację w bucie i miałam tą legitymację, ona była w dobrym stanie, ale jak matka wróciła z Rakowieckiej, to powiedziała: „Musisz spalić”. Strasznie się bała. Widocznie była tam okropnie maltretowana. Ja mówię: „Mamo, to jest nowy budynek. Wyjmę klepkę i włożę gdzieś”. „Nie! Oni [ją] znajdą”. I kazała mi spalić i spaliłam legitymację. Niestety... Nie przyznawałam się, oczywiście, tak jak większość z nas. W żadnych, jak trzeba było wypełnić jakieś kwestionariusze, to myśmy nigdy [nie pisali o udziale w Powstaniu].\nCzy chciałaby pani coś dodać na zakończenie na temat Powstania?\nUważam, że ono było potrzebne i tak tragicznie [go] nie oceniam, bo wszyscy – my, młodzi – czekaliśmy na ten zryw. Pierwsze dni Powstania to była niesłychana wolność, że myśmy w ogóle szaleli z radości, że jesteśmy wolni, że jesteśmy u siebie, że jesteśmy między swoimi. To była taka euforia, że trudno to po prostu ocenić i przekazać nawet komukolwiek!\nNagle człowiek staje się wolnym i robi to, co chce i cieszy się i ma bliskich koło siebie... To była niesamowita [radość]. Ludzie zadowoleni, uśmiechnięci chodzili po mieście. Pierwsze dni Powstania, to był niesłychany zryw. Wszyscy się cieszyli, wszyscy. Nawet ludność cywilna, która później miała nam za złe, że to Powstanie wybuchło. Ale taka jest prawda...\nNie, nie żałuję. Uważam, że to było potrzebne i sam fakt, że mogliśmy jednak walczyć i mieliśmy okrutnego wroga naprzeciwko – to było dla nas bardzo ważne. Przez dłuższy czas też nie mogłam się przełamać jakoś do Niemców. Chociaż pracowałam i miałam różne kontakty z Niemcami, wyjeżdżałam na różne młodzieżowe konferencje z pracy... Potem poznałam Niemkę, z którą się zaprzyjaźniłam i do dzisiaj się z nią kontaktuję. Ona właśnie nam pomaga i wśród swoich koleżanek zorganizowały to Stowarzyszenie Przyjaźni Niemiecko-Polskiej. I to, że ona chce przekazać... To była młodsza dużo dziewczyna – miała 4 lata jak wybuchła wojna, to ona nie pamięta wiele, ale w każdym razie uważa, że trzeba powiedzieć prawdę, jak było. Niestety, były różne sprawy...\nNatomiast nasze spotkania, które mamy z Niemcami, nawet burmistrz Berlina, który nam bardzo pomaga przy naszych wystawach i który ciągle podkreśla, że Powstanie Warszawskie, to nie powstanie w getcie. Że trzeba to sobie powiedzieć. On się urodził po wojnie, to mówi: „Nie mam żadnych naleciałości. Nie miałem żadnej styczności ani z hitlerowcami w ogóle, jakoś tak się złożyło”. Mieszkał na granicy czeskiej, tak że nie wiem nawet, czy do szkoły czeskiej nie chodził, bo tak jakoś niewyraźnie się o tym mówi. W każdym razie on mówi, że to jest bardzo ważne, żeby pokazać światu, jak było naprawdę. A to, co Hitler wyprawiał... To w ogóle nie śniło się nikomu i nie śni do tej pory. Robią różne wycieczki, wyjazdy, do Oświęcimia często młodzież z całych Niemiec ściągają, pokazują im... Bardzo to jest ważne, żeby to przekazać tak, jak było. Taka niestety była prawda.\nWarszawa, 3 stycznia 2006 roku\nJolanta Kolczyńska Pseudonim: „Klara” Stopień: łączniczka Formacja: zgrupowanie „Chrobry II” Dzielnica: Śródmieście Północne Zobacz biogram


Dwuczłonowe nazwisko w firmie przedsiębiorcy - GazetaPodatkowa.pl - GOFIN Wydawnictwo Podatkowe\nAktualnie jesteś: Gazeta Podatkowa (strona główna) » Gazeta Podatkowa NR 84 (1646) z dn. 21.10.2019 » Dwuczłonowe nazwisko w firmie przedsiębiorcy\nGazeta Podatkowa nr 102 (1143) z dnia 22.12.2014, strona 18\nW przyszłym tygodniu wychodzę za mąż. Postanowiłam mieć dwuczłonowe nazwisko. Z początkiem roku planuję uruchomić własną firmę (jednoosobowa działalność gospodarcza). Czy będę mogła ją prowadzić pod (...)\nSkrócona nazwa na fakturze i pieczątce spółki cywilnej\nPIT-37 za 2016 r. po zmianie nazwiska\nNiższa podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne przedsiębiorcy rozpoczynającego działalność\nStosowanie skróconej nazwy sprzedawcy na fakturze\nMożliwość posługiwania się skróconą nazwą spółki w obrocie gospodarczym\nOdliczanie od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne


Srebrna biżuteria - propozycja prezentowa dla mamy i córki od Victoria's Biżuteria - Wielopokoleniowo\nwielopokoleniowo 06 grudnia KOBIECO\n"Mamo, przynieś mi moje KLEJNOTY" - to jedne z pierwszych słów, jakie słyszę od swojej 4,5- letniej córki tuż po jej przebudzeniu. Nie: "mamo, ubierzmy się", czy też: "mamo, zróbmy śniadanie", ale: "gdzie klejnoty". Bo to przecież one są dla młodej damy najważniejsze- niemalże tak samo ważne, jak piękna fryzura, dużo kolorowych spineczek, ładna sukieneczka i... inne najważniejsze dla 4-latki rzeczy ;-) Jak się okazuje, "klejnoty" w późniejszym wieku nie są już może najważniejsze na świecie, jednak wciąż są w cenie, ozdabiając i dodając uroku każdej kobiecie.\nZastanawiając się nad świątecznymi prezentami trafiłam na ofertę sklepu Victoria's Biżuteria. Chciałam znaleźć coś, co będzie odpowiednie dla mojej mamy (tj. osobę w średnim wieku), a także dla mnie (bo przecież i sobie sprawić mogę mały prezent). Przeglądając dokładnie asortyment udało mi się ostatecznie dokonać wyboru. Na co się zdecydowałam?\nKolczyki i zawieszka są w formie łezki ozdobionej białymi cyrkoniami.\nRubinowy kolor kamienia.\nKomplet prezentuje się dostojnie i elegancko, cyrkonie pięknie odbijają się w promieniach słońca, a rubinowy kamień dodaje tajemniczości i charakteru.\nDrugim moim wyborem był:\nSrebrny naszyjnik z ważką i kwiatkiem\nJest to tzw. "naszyjnik celebrytki".\nDelikatny, subtelny, niezwykle dziewczęcy i po prostu uroczy.\nCiekawą opcją jest możliwość regulowania jego długości.\nRubinowa łezka musi na czymś zawisnąć, może być to np.\ndelikatny, srebrny łańcuszek o ciekawym splocie.\nA jak prezentuje się biżuteria już na ciele?\nCo sądzicie o biżuterii jako propozycji na świąteczny prezent?\nBierzecie takie prezenty pod uwagę?\ntestowaniaczas 6 grudnia 2016 08:02\nUwielbiam otrzymywać biżuterię w prezencie :)\nWioleta Sadowska 6 grudnia 2016 08:24\nSrebrny naszyjnik jest śliczny.\nZwykła Matka 6 grudnia 2016 08:53\nPiekne! Ja jestem jak sroka i uwielbiam biżuterię, zwłąszcza srebrną :)\nMrs.Rose 6 grudnia 2016 08:57\nZdrowoNaturalnie.pl 6 grudnia 2016 09:05\nUnknown 6 grudnia 2016 09:06\nUwielbiam kupować biżuterię i uważam, ze to jedna z najlepszych rzeczy na prezent :) A już tak śliczna jak ta, którą pokazałaś nadaje się do tego idealnie :)\nPaula Suchocka 6 grudnia 2016 09:13\nDyedBlonde 6 grudnia 2016 09:45\nważka jest śliczna\nMegly 6 grudnia 2016 09:58\nAleż to wszystko piękne, delikatne :) Z chęcią bym przyjęła taki prezent dziś ;) Mikołajki w końcu. Najbardziej przemawia do mnie ta ważka. Śliczna przywieszka, pięknie się prezentuje. Taka subtelna, z klasą, ale jednak pięknie się odznacza.\nMelduję gotowość 6 grudnia 2016 10:40\nJa jako mała dziewczynka bardzo nie lubiłam tego typu rzeczy i nie było opcji żebym dobrowolnie założyła kolczyki albo naszyjnik. Teraz jest tak, że na co dzień nie noszę, ale na jakieś wyjścia czy specjalne okazje to sobie nie wyobrażam wyjść bez biżuterii.\nMadzia Was 6 grudnia 2016 11:39\nBiżuteria w prezencie to świetny pomysł ;)\nTwoja propozycja bardzo mi się podoba ;)\nPiękna biżuteria :D Wspaniale się prezentuje :D\nMoj Maly Kawalek Nieba 6 grudnia 2016 13:02\nBiżuteria to zawsze idealny prezent dla kobiety. Takich świecidełek nigdy za wiele w naszych kolekcjach ;) Różowa/ czerwona zawieszka od razu wpadła mi w oko ;)\nnianio.com.pl 6 grudnia 2016 14:04\nCudowna biżuteria, uwielbiam świecidełka idealnya na prezent\nMiki 6 grudnia 2016 14:40\nNaszyjnik z ważką cudowny!\nKatrina 6 grudnia 2016 15:49\nNic z tego bym dla siebie nie wybrała ;) Preferuje złotą biżuterie, jeśli już, ale... nie inwestuje w nią, bo po prostu o niej zapominam zazwyczaj xd\nDomka 6 grudnia 2016 16:59\njakie cudeńka! pięknie sie prezentują mimo, że moje serce należy do złota :D\nS. sisters travels i nie tylko! 6 grudnia 2016 18:02\nHahahaha, jaka słodycz, te klejnoty mnie rozbroiły! :)\nczerwona filiżanka 6 grudnia 2016 23:16\ntaka subtelna biżuteria:\nSylwia testuje i radzi 7 grudnia 2016 10:16\nWow! ale ślicznie wygląda. Bardzo mi się podoba chociaż kolczyki lubię dłuższe :)\nElurka 7 grudnia 2016 21:58\nBardzo lubię delikatną biżuterię.\nMoja córka na chrzest dostała podobną biżuterię, ktorą prezentujesz na pierwszych zdjęciach.\njoanna 7 grudnia 2016 23:40\nLubię srebro, dlatego zaciekawiła mnie Twoja prezentacja. Fajne, delikatne wzornictwo, jutro przejrzę sklep victoria s, ciekawa jestem też innych propozycji :)\nUnknown 11 grudnia 2016 00:16\nBardzo mi się podoba ta biżuteria.\nKejti 19 października 2018 15:09\nMi ostatnio bardzo spodobała się stal chirurgiczna Biżuteria wykonana z tego materiału jest idealna dla osób które są uczulone na inne materiały. Do tej pory nie mogłam nosić kolczyków a dzięki stali chirurgicznej mam już cały kuferek błyskotek.\nSparkly 22 października 2018 15:27\nBardzo misterna biżuteria. Cieszy oko:)\nMatyldzia 6 grudnia 2018 13:37\nPrzepiękna gustowna i delikatna biżuteria. Ja od chłopaka dostałam ostatni naszyjnik z bursztynem w srebrze i jestem w nim zakochana.\nKiwano 17 stycznia 2019 13:28\nPrzepiękne błyskotki <3 Mi osobiście najbardziej podoba się stal chirurgiczna Biżuteria wykonana z tego materiału po pierwsze nie uczula i jest bardzo wytrzymała.\nLily 28 stycznia 2019 08:52\nJa mojej córce na jej niedawne urodziny kupiłam biżuterię srebrną z ceramiką, a dokładnie delikatny i subtelny naszyjnik, który bez obaw może nosić nawet na co dzień, do szkoły.\nWalentyna 27 lutego 2019 10:20\nMoim zdaniem taki komplecik to idealna biżuteria na wesele <3 jest bardzo gustowna i delikatna.\nsarsa 2 kwietnia 2019 09:17\nPrzepiękny zestaw, przepadam za takimi subtelnymi, kobiecymi ozdobami. Muszę również przyznać, że coraz bardziej przemawia do mnie biżuteria sztuczna, którą oferują dziś zarówno sklepy stacjonarne, jak i internetowe hurtownie. Posrebrzane i pozłacane błyskotki prezentują się równie efektownie.\nAgnieszka 2 kwietnia 2019 09:32\nJak dla mnie srebrna biżuteria powinna znaleźć się w szafie każdej kobiety, bez względu na wiek. Te zestawy co zaprezentowałaś są cudne, sama chętnie bym coś takiego przygarnęła. Czas chyba wybrać się na wiosenne zakupy.\ndanka 17 marca 2020 08:44\nBardzo piękna biżuteria. Zawsze kupuje biżuterię w jubilerskim sklepie online. Jest to dla mnie bardzo wygodna forma zakupów. Dodatkowo wydaje mi się zawsze, ze na sklepie online jest większy wybór niż w sklepie stacjonarnym.\nmarta 30 kwietnia 2020 13:50\nKocham biżuterię. A jeszcze bardziej biżuteria srebrna komplety, które łatwo i szybko dobrać do stylizacji.\newa 1 czerwca 2020 14:53\nUwielbiam biżuterię, a stylowa sztuczna biżuteria należy do moich ulubionych. każda kobieta powinna mieć w szafie sztuczną biżuterię, która pasuje do każdej stylizacji.\nAntosia 5 maja 2022 18:34\nJa lubię biżuterię zarówno na co dzień, jak i na wyjątkowe okazje. Świetnie sprawdza mi się biżuteria ze stali chirurgicznej. Na https://elori.pl/ zamawiałam sobie kilka rzeczy i jestem zadowolona. Efektowna, ładna i niedroga biżuteria na każdą kieszeń.


Trzy wersje Lenovo IdeaCentre A700 w sprzedaży | Gadżetomania.pl\nLenovo IdeaCentre A700 to komputer typu all-in-one, który wszedł właśnie do sprzedaży w trzech różnych wersjach. Nie są one bynajmniej tanie, jednak za dobry sprzęt nie szkoda dać kilku tysięcy złotych. Przyjrzyjmy się wszystkim trzem modelom.\nJak radykalnie przetestować Lenovo?\nModel kosztujący najmniej — ok. 3100 PLN (999 USD) - ma oznaczenie 40243BU. Otrzymujemy tu procesor Intel Core i3–350M (2,6 GHz), mający do dyspozycji 4 GB RAM. Wyświetlacz w tym modelu (i innych) posiada przekątną 23-cale i pozwala na oglądanie obrazu w maksymalnej rozdzielczości 1920×1080 pikseli. Odpowiada za niego zintegrowana karta Intel GMA HD. Do zapisu danych otrzymujemy twardy dysk o pojemności 500GB. O 140GB jest większy dysk drugiego modelu, oznaczonego jako 40242BU. Mamy tu też silniejszy procesor — Intel Core i5–430M — oraz lepszą grafikę — ATI Mobility Radeon HD 5470. Cena wynosi 1149 USD, a więc ponad 3500 PLN.\nTablet z androidem od Lenovo\nOkoło 5000 PLN kosztuje najdroższa z wersji Lenovo IdeaCentre A700. Nic dziwnego, ponieważ komponenty są tu naprawdę mocne. Procesor to Intel Core i7–720QM, grafika ATI Mobility Radeon HD 5750, zaś dysk twardy ma aż 1TB pojemności! Oprócz tego znajdziemy tu 8GB RAM oraz napęd Blu-ray. Model ten zwie się 40241CU. Wypada mi jeszcze dodać, że na każdym z prezentowanych komputerów preinstalowany jest Windows 7 Home Premium w wersji 64-bitowej. Jeśli ktoś szuka naprawdę mocnego sprzętu, może rozważyć nabycie którejść z trzech wersji IdeaCentre A700.\nSZOK I NIESPODZIANKA! Surface będzie... droższy Fotoblogia: Nikon Coolpix S1000pj - aparat z projektorem PMP dla audiofilów... bogatych audiofilów Takie Apple lubię. Technologia Force Touch – powiew świeżości w interfejsie dotykowym Prawdziwy robot z filmu Wall-E na ulicach Los Angeles Jak kreatywnie reklamować odkurzacze? [wideo] Finder - już nigdy nie będziesz szukał kluczy GRRR: Czarne Wii już dostępne Dinozaury i astronauci w galerii handlowej, czyli magia rozszerzonej rzeczywistości [wideo] Hanger - funkcjonalny i dekoracyjny zarazem 14-calowy OLED z Full HD! Program Orka: Polska kupuje nowe okręty podwodne. Wybierze szwedzki typ A26?


Spełniamy marzenia o ogniu w ogrodzie, grillo-wędzarnie ogrodowe\n21.05.2020 00:00 (aktualizacja 07.08.2020 15:20)\nKuchnia ogrodowa. Realizacja Tomasz Kiszka Grillo-wędzarnie\nMoja praca jest moją pasją i wkładam w nią całe swoje serce. Specjalizuję się w projektowaniu i budowie profesjonalnych grillo-wędzarni na terenie całej Polski już od ponad 12 lat. W pracy najbardziej liczy się dla mnie profesjonalizm, dlatego dbam o najwyższą jakość wykonywanych prac i finalnie maksymalne zadowolenie inwestora. Lubię wyzwania, dlatego w mojej pracy nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych.\nData dodania: 21.05.2020 00:00


Dzieciaki lubią jeziora mazurskie | lbjerre.pl\nHome » Blog » Dzieciaki lubią jeziora mazurskie\nCzasem jest dla nas problematyczne wyłonienie najciekawszego terenu by do relaksu. Aura w naszym państwie może być niepewna, wobec tego w większości wypadków załatwiamy wylot za granicę naszego kraju. Tymczasem istnieje tyle absorbujących terenów w Polsce, które należałoby zobaczyć, iż taki szczegół jak zła aura nie będzie w stanie sprawić nam problemu. Zaliczane do takich miejsc są mazurskie krajobrazy. Położone są na terenie województwa warmińsko-mazurskiego i zawierają krainę mazurską i iławską. Tego typu region jest bogaty w jeziora i rzeki. Lubiany zwłaszcza przez odwiedzających, jacy wypływają na jachtach. Na dodatek niektóre osoby zjeżdżają tu żeby radować się spokojnym odpoczynkiem i bawić się na łonie przyrody. Opiekunowie natomiast Mazury kojarzą za znakomity rejon na kolonie dla dzieci.\nZałatwiasz wczasy dla swoich milusińskich – postaw na kolonie na Mazurach\nBiorąc pod uwagę niemało atrakcji w sąsiedztwie, rodzice załatwiają nierzadko na kolonie dla dzieci na mazurach. Krystaliczne powietrze, sąsiedztwo wody a także piękno natury sprawia, iż dzieciaki wypoczywają tutaj i co więcej doskonale się bawią. OW Mazurskie Chaty ma do zaoferowania www.mazurskiechaty.com/kolonie-i-polkolonie/. Usytuowany jest w na terenie Piecyków, nad jeziorem wągielskim. Proponuje noclegi w domkach z drewna i w pokojach w hotelu. Ośrodek Mazurskie Chaty okolony jest zagajnikami, zaś na tym obszarze jest dostępnych sporo urozmaiceń. Pociechy na kolonii na pewno nie będą w stanie się nużyć , natomiast dni wykorzystają na interesujące zabawy na tle przyrody. Ośrodek oferuje ścianę do wspinaczki, park z linami plus przyrządy wykorzystywane do rozgrywek w wodzie. Każdego dnia aranżowane są odkrywcze zabawy, a parasol ochronny młodym ludziom zaręcza zatrudniony do tego celu personel.\nPrzewodnim tematem kolonii w granicach ośrodka wypoczynkowego jest http://www.mazurskiechaty.com/park-linowy/ . Nasze pociechy ochoczo ćwiczą w parku, ponieważ zapewnia im autentyczną zabawę. Będą w stanie wspólnie współzawodniczyć, ćwiczyć i monitorować swoje kompetencje. Korzystanie z terenu parkowego może się odbywać pod czujnym okiem kadry. Kolonie na Mazurach dla dzieci określane są jako świetne przedsięwzięcie dla pracujących opiekunów. Wyjazd na tego rodzaju wczasy nie wydaje się kosztowny, natomiast pociechy z pewnością powrócą do rodziców spokojne jak i szczęśliwe. Zapoznają kolejnych przyjaciół i będą wyśmienicie spędzać czas we własnym gronie. Nadto by nie spędzać czasw domu będą mogły skorzystać z łona natury. Na co dzień jest przygotowana nowa przygoda, spływy kajakiem, wyjazd do sąsiednich zakątków jak i również rozrywka przy ognisku. Mazurskie Chaty oferują najciekawsze wczasy w Polsce.


Powiatowy Urząd Pracy w Starogardzie Gdańskim przesyła oferty pracy znajdujące się w ewidencji tut. Urzędu wg stanu na dzień 17.09.2019 r.\nprzez\t24starogard\t17 września 2019\nDyżurny na obwodzie-drogowym\nMonter sieci wodno – kanalizacyjnych\nNauczyciel / lektor j. angielskiego\nOd Specjalisty ds. programów-stażysty do Specjalisty ds. programów\nPakowacz paczek medycznych\nPracownik ds. obsługi posprzedażowej\nPracownik gospodarczy-konserwator obiektu\nPracownik Oferent – Ofertowanie\nStanowisko ds. promocji i informacji\nOferty pracy przeznaczone wyłącznie dla osób niepełnosprawnych:


Uśmiechnięte elementy Układu Słonecznego - Obraz w ramie - Decor Mint\nKosmos i inspirowane nim motywy – jak na przykład Układ słoneczny – to jedno z ciekawszych rozwiązań dekoratorskich. Z łatwością można je przełoży na wiele różnych form ozdób. Jedną z nich jest obraz w ramie np. produkt Uśmiechnięte elementy Układu Słonecznego.\nDekoracja w tym wydaniu sprawdzi się w pomieszczeniach o różnym charakterze. Może być rozwiązaniem Do pokoju dziecka Do wnętrza użytkowego. Obraz w ramie z kosmosem z łatwością dopasuje się do wielu różnych aranżacji. Wszystko zależy oczywiście od jej stylu. Produkt Uśmiechnięte elementy Układu Słonecznego będzie pasował m.in. do wnętrz opartych o styl Nowoczesny. Będzie dekoracją, obok której ciężko przejść obojętnie. Pozwoli oddać niepowtarzalny charakter właściciela mieszkania, jego pasje, zainteresowania.\nObraz w ramie z kosmosemUśmiechnięte elementy Układu Słonecznego opatrzony został eleganckimi ramami o matowym wykończeniu. Są one dostępne w dwóch klasycznych opcjach kolorystycznych – białej i czarnej. Rama o wymiarach przekroju 34 x 20 mm wykonana jest z drzewa egzotycznego. Obraz w ramie wykończony jest płytą HDF o grubości 3 mm. Opatrzony jest praktycznym wieszakiem, pozwalającym na samodzielny montaż.


Dodaj unikalny stylistyka do kogoś z kategorii: poliwęglan komorowy\nDodaj unikalny stylistyka do kogoś [ poliwęglan komorowy ]\nDodaj unikalny image do każdego pokoju spośród tą unikalną tacą Galerie de Portraits spośród ibride. ten tradycyjny obraz portretowy kończy się uroczą głową zwierzęcą, tworząc artystyczne poczucie w domu. zbiornik na Snailturtle przez Living. Przeglądaj wszystkie spośród imm Living i innych nowoczesnych poliwęglan komorowy marek dekoracyjnych w Envilu. Kupuj miseczki. Pozłacane skarby istnieją ręcznie cięte spośród litego arkusza glin, i po pewnym czasie formowane ręcznie młotkiem w kształcie i precyzyjnie zbytnio pomocą specjalnych narzędzi tworzących unikalny następstwo drukowania.\nW praktyce nie posiada dwóch podobnych\nSrebrne Lisy Headcard Posiadacze poliwęglan komorowy spośród unikalnej kolekcji antyków i nowoczesnych antyków i zabytków znalezionych w http www.stdibs.comfurnituremorefurniturecollectiblesmoreantycznerocznikarnych znalezisk czymś Niezbędnym dla każdego zapalonego piekarza, nasze jakościowe stoły kuchenne posiadają Piękny szary Malowane wykończenie i duża, rozbieralna mata pomiarowa ze stali nierdzewnej. te stylowe wagi mierzą zarówno gramy, jakże i uncje i mogą ważyć do kg.lb w krokach coz. wskutek wygodnemu pokrętłem do ważenia poniżej miseczką, te wagi istnieją rewelacyjne do wszelkiego typu wypieku i gotowania. Kieszonkowe złączenie plików spośród nawiasami, list, wyczyść przez Deflecto. System kieszeni ściennej ściennej ma trzy kieszenie, które blokują się wraz ze szpilkami St. Unikalne gniazda St umożliwiają układanie kieszeni bez wkładania kolejnych otworów w ścianę. Kieszonka na ścianie zawiera pliki i dokumenty w formacie litery. System podręczny zawiera regulowane wsporniki do zawieszania na zwykłych przegrodach.\nMałe skrzynki spośród drutu stalowego Qstor Chrome spośród możliwością dodania Wymiary x x przez magazyn Quantum\nAdc Wymiary x x Właściwości sanitarność narodowa Zatwierdzona fundacja. oferwane dla wszystkich wymiarów regałów.\nzawiera obejmuje słupki, półki i haczyki rodzaju S. obramowanie sala konstrukcyjna. Colorfinish Trwałe chromowane wykończenie. Olimpijskie wiszące szuflady na ciężarówki czarne x x przez Olympic. Regały na kabel olimpijski wykonane ze stali węglowej przekraczają wszystkie Państwa oczekiwania związane spośród przechowywaniem.\npoliwęglan komorowy Otwarta obramowanie pozwala na\nOtwarta obramowanie pozwala na wykorzystanie maksymalnej przestrzeni magazynowej sześcianuKażda jednostka miary zawiera słupki, półki, gumowe kółka trzpieniowe spośród hamulcami, zderzakami bez pączków i dzielonymi rękawami do mocowania półek na słupkach Czarne wykończenia istnieją rewelacyjne do zastosowań detalicznych. Cechy produktu Otwarty projekt drutu, jaki m.\nDreamline Infinity x Frosted Glass Shower Door firmy Dreamline. Zestaw prysznicowy Dreamline Infinity zapewnia wspaniałe i funkcjonalne drzwi.


Czapka meska futro - Czapki męskie - Kolekcja jesień 2021 - Sklep Antyradio.pl\nSklep / Moda dla mężczyzn / Męskie dodatki / Czapki męskie / czapka meska futro - Kolekcja jesień 2021\nczapka meska futro oprócz tego, że mają wiele praktycznych zastosowań, muszą także dobrze wyglądać. Te wyjątkowe nakrycia głowy sprawdzają się zarówno w okresie letnim, gdy chcemy się chronić przed promieniami słonecznymi, oraz w zimie, jeśli chcemy ochronić się przed mrozem. Podczas ciepłych dni, zdecyduj się na czapki męskie z daszkiem, które pasują do miejskich czy luźnych stylizacji. Chronią także Twoje oczy. Śmiało możesz nosić je podczas uprawiania aktywności fizycznej, np. jazdy na rowerze czy biegania. Zimą warto zdecydować się na czapka meska futro, które zapewnią Ci skuteczną ochronę podczas ujemnych temperatur. Popularne są czapki męskie wełniane w rozmaitych kolorach. Koniecznie zdecyduj się na czapki męskie wysokiej jakości, gdyż posłużą Ci przez wiele sezonów!\nU nas znajdziesz czapka meska futro takich marek, jak Pako Jeans, New Era, Jarek, Under Armour, Brødrene!\nczapki męskie ze sklepu velpa czapki męskie ze sklepu jegoszafa.pl czapki męskie ze sklepu ombre.pl zielone czapki męskie czapki męskie ze sklepu skorzana czapki męskie under armour czapki męskie vans czapki męskie brødrene czarne czapki męskie czapki męskie 4f\nczapka meska futro - zobacz wybrane produkty\nZnajdź podobne czapka meska futro


don vito19 17 Gru 2017 12:43 588 6\n#1 17 Gru 2017 12:43\nSprawa tyczy się Megane 1.4 16V 2001r Mam problem taki że , kiedy rozgrzewa mi się silnik to wskazówka przechodzi za 5 kreskę włącza się wiatrak i po chwili temp opada do 4 kreski i potem już się normuje między 4 a 5 . W momencie opadania temp. chłodziwo idzie do duży obieg ale dlaczego tak gwałtownie , takie objawy miałem w innym silniku i po wymianie termostatu ustąpiły ale czytam na forach że ludzie wymieniane były termostaty i nic nie pomogło , Czy ten typ tak ma ?? Bo już miałem zamawiać termostat ale poczytaniu nie wiem czy jest sens z tym walczyć . Układ odpowietrzałem , ale chyba nic nie było .Płynu nie ubywa , ani nie pompuje węzy\nOdpowietrzony na 99 % dobrze trochę sie grzebie w mechanice\ntutaj film jak to wygląda ,\nna moje oko ewidentnie termostat nie otwiera się przy 89 C tylko kiedy wzrasta temp to puszcza gwałtownie ze zbyt duża ilość zimnej wody od razu idzie w blok silnika. W momencie kiedy na filmie spada temp ja dotykałem górnego węża i robi się gwałtownie gorący tak jakby od razu się termostat na połowę otworzył . W innych autach a także rożnych pojazdach sprawny termostat delikatnie puszczał wodę , wskaźnik temp w renault nie ma "wygładzenia " jak np w VW czy BMW że są jakieś widełki i wskazówka w jednej pozycji , chociaż tak robiłem testy klimatronicem i nie było takich spadków przy pierwszym otwarciu termostatu . Objaw ten powraca kiedy termostat się zamknie jak silnik przestygnie do np 50 C albo niżej , w czasie jazdy kiedy już "puści " wskazówka pływa zależnie od obciążenia silnika miedzy 5 a 4 kreską\n#2 17 Gru 2017 13:40\nMiałem to samo, ale w silniku 1.6.\nPo wymianie termostatu się unormowało, starsze termostaty się lubią przycinać.\n#3 18 Gru 2017 16:34\nNo i lipa nowy oryginalny termostat w pudełku z logo renault i to samo . Odpowietrzałem na różne sposoby , podnoszenie auta , jazda z odkręconym korkiem . Wygląda jak by w okolicach termostatu robił się bąbel powietrzny . Dochodzi do 5 i spada powoli pod 4 , włączenie ogrzewania łagodzi oscylacje\nNie wiem skąd ale kiedy otworzy się na mocniej termostat to z górnego wężyka zbiorniczka idą co jakiś czas bąbelki ale tylko jak jest odkręcony korek , normalnie powiedział był że jest mały przedmuch pod głowicą , ale układ się nie pompuje ( twardość węzy w normie ) a korek jest sprawny ani nie ubywa płynu . Nie wiem czy nie jest to wynikiem podgotowywania się płynu kiedy upuszczone jest ciśnienie ( odkręcony korek ) Tutaj film z bąbelkami . na 100 % nie jest to sprawa elektryczna\n#4 19 Gru 2017 00:11\nTak ma być , jeździłem Megane 1.6 16v i miałem takie same wskazania temperatury , nieprawidłowe jest włącznie wentylatora chłodnicy podczas rozgrzewania silnika . Możesz zagotować termostat i zobaczyć przy jakiej temperaturze się otwiera ,wyraźnie to widać . Powiedziałbym że czujnik temperatury chłodziwa do sprawdzenia . Co do przemuchów to najlepiej zrobić test na CO2.\n#5 19 Gru 2017 08:14\nOba termostaty reagują tak samo , jeden jest nowy oryginalny . Mnie martwi tylko ten pierwszy skok , przy rozgrzewaniu silnika , kiedy totalnie zimna woda miesza się z gorąca w bloku silnika , jest to normalne zachowanie ??\n#6 19 Gru 2017 09:03\n#7 19 Gru 2017 11:00\nNo nic . Musi tak zostać może termostat się z czasem "wygrzeje" i przestanie tak gwałtownie puszczać . Uruchamianie wiatraka mi nie przeszkadza może przez 16 lat jest minimalnie przesunięta charakterystyka rezystancji\nWiem o czy mówisz w grupie VW widełki w których wskazówka "stoi" na 90 to od 80 do bodaj ponad 100 , tak samo mam w BMW E39 . Ale można w mojej Audi na klimatronicu podaje temp cyfrową i moment otwarcia termostatu to tylko spadek o 1 C a w BMW w teście licznika za 92 C spada do 90 C. Ale to większe silniki może konstrukcja inna i na pewno większa bezwładność układu- więcej litrów chłodziwa.\nPodobne tematy do renault Megane 2001 - Rozgrzewanie, skok temperatury 1.4 16V\nVF1BAOD , proszę oto te cyfry, z góry bardzo dziękuję, pozdrawiam.,Czy nikt nie może mi pomóc?,Moze, jesli podasz mi typ auta 4 znaki po VF1 w VINie.,... (3)


2 pokoje, mieszkanie na wynajem - Bydgoszcz, kujawsko-pomorskie - 59729541 • www.otodom.pl\nNOWOCZESNE M-3 Górzyskowo ul .Ks Skorupki.\nLokal składa się z salonu , sypialni i oddzielnej kuchni , łazienki razem z wc. Z salonu wyjście na obszerny taras (ekspozycja południowa). W kuchni nowoczesna zabudowa, lodówka, płyta ceramiczna, piekarnik, zmywarka. W łazience kabina prysznicowa, pralko-suszarka Samsung. W sypialni szafa typu Komandor.\nMieszkanie całkowicie umeblowane ( na życzenie klienta ). W holu szafa w zabudowie i szafka na buty.\nW sypialni na podłodze panele, natomiast w holu, łazience, kuchni i salonie płytki. Na życzenie najemcy istnieje możliwość domeblowania mieszkania .\nMieszkanie wyróżnia się bardzo ciekawą aranżacją. Doskonała lokalizacja- miejsce dobrze skomunikowane z pozostałymi dzielnicami miasta.\nNr oferty w Otodom: 59729541\nNr oferty w biurze nieruchomości: DMT-MW-111581


Najpiękniejsze bukiety z doręczeniem do domu w Gdańsku. Zobacz sam.\nWyznaj swoje uczucia poprzez kwiaty. Wybierz Bukiet Po prostu miłość, który utrzymany jest w czerwono-zielonej kolorystyce. W składzie bukietu znajdziesz goździki, gerbery oraz santini, połączone z gustownymi zielonymi dodatkami. Nie zapomnij wraz z bukietem kwiatów przesłać bilecik z Twoją wiadomością. Bukiet w wersji:\nWyznaj swoje uczucia poprzez kwiaty. Wybierz Bukiet Po prostu miłość, który utrzymany jest w czerwono-zielonej kolorystyce. W składzie bukietu znajdziesz goździki, gerbery oraz santini, połączone z gustownymi zielonymi dodatkami. Nie zapomnij wraz z bukietem kwiatów przesłać bilecik z Twoją wiadomością.


GAZTERM 2019, czyli Bałtycki Szczyt Gazowy - już za 7 dni w Międzyzdrojach! - Centrum prasowe\nSTRONA GŁÓWNA » CENTRUM PRASOWE » GAZTERM 2019, czyli Bałtycki Szczyt Gazowy - już za 7 dni w Międzyzdrojach!\nPrzypominamy, że w dniach 6-9 maja 2019 r. Międzyzdroje zostaną polską stolicą rynku gazu. W Hotelu Amber Baltic odbędzie się już po raz 22 Konferencja, która w środowisku gazowniczym uznawana jest za wydarzenie niezwykle prestiżowe, jedno z najważniejszych forum wymiany doświadczeń użytkowników rynku gazu, ciepła i energii elektrycznej. W tym roku spotkanie to 2 dni obrad, 5 paneli dyskusyjnych, 40 ekspertów oraz prawie 300 gości z całego świata.\n•\tPrzedstawiciel Kancelarii Prezydenta RP\n•\tŽygimantas Vaičiūnas - Ministra Energii Republiki Litewskiej\n•\tOle Egberg Mikkelsen - Ambasadora Królestwa Danii w Polsce\n•\tKrzysztof Sitarski - Poseł na Sejm RP\noraz wielu innych znakomitych gości z kraju i zagranicy.\n1.\tBezpieczeństwo, rozwój i integracja nadbałtyckich rynków gazu\n2.\tPotencjał i uwarunkowania rozwoju rynku bunkrowania LNG w regionie bałtyckim\n3.\tRozwój infrastruktury paliw alternatywnych w perspektywie rozwoju do roku 2025 w ujęciu regionalnym\n4.\tPerspektywy polskiego rynku gazu - ceny i wolumeny\n5.\tNowe wymiary bezpieczeństwa energetycznego - ochrona teleinformatyczna w sektorze gazu.\nZakres merytoryczny programu koncentruje się na ukazaniu całego spektrum zagadnień związanych z najnowszymi zdarzeniami i trendami zachodzącymi na rynkach gazu w regionie bałtyckim. Konferencja ma służyć także wymianie doświadczeń, podzieleniu się najnowszymi informacji z branży oraz, co niezwykle ważne, budowaniu pozytywnych relacji biznesowych.\nSzczegółowe informacje - www.gazterm.pl


Opinia użytkownika - LMMJ o UNIQA - Opinie24.pl\nMiałam niestety nieprzyjemność kontaktu z tą firmą. W mojej opinii, jest to ubezpieczyciel, który tylko patrzy jak ci nie wypłacić odszkodowania, będzie szukał jak może uniknąć płacenia, nawet jeśli ewidentnie powinien zapłacić bez szemrania. Dostawałam ciągle odmowy wypłaty, gdzie kazano mi zwrócić się o zapłatę odszkodowania do firmy, która miała u niego wykupione OC - to chore! W mojej opinii to firma, która stworzona jest do ewidentnego odrzucania wniosków odszkodowawczych, jeśli pojawi się choć cień, że może im się udać i nie zapłacić. Liczy pewnie na brak siły osoby poszkodowanej do dochodzenia swojego odszkodowania w sądzie.\nSzkoda z winy zarządcy drogi (dziura w jezdni). »\nWykupiłem polisę na atrakcyjnych warunkach, »


Stop wishing, start doing!: Obiecanki cacanki...a głupiemu radość?\nObiecanki cacanki...a głupiemu radość?\nDo końca roku 2012 zostały cztery miesiące - już nie całe. Zerknij w kalendarz, notes, wpis na blogu z dnia pierwszego stycznia. Co widzisz? Dłuuuuuugo listę postanowień noworocznych? Skąd ja to znam. Usiądź, weź listę do ręki. I co? Jak Ci idzie? Udało Ci się zrealizować któreś z postanowień? A może już wszystko osiągnąłeś? Jeśli ze smutkiem dojdziesz do wniosku, że nie udało Ci się skreślić ani jednego punktu - NIE MARTW SIĘ ! Do końca roku są jeszcze cztery miesiące ! A przez tak długi czas możesz robić magiczne rzeczy! Ale zanim to zrobisz, zanim zaczniesz spisywać kolejne postanowienia, zastanów się gdzie tkwi przyczyna obecnego stanu rzeczy? Jak sobie obiecywać, by danego słowa dotrzymać? Jak ze stanu ZROBIĘ przejść do stanu ZROBIŁAM/EM?\nDlaczego planując coś często mówimy: od jutra, od urodzin, on Nowego roku, od poniedziałku ( ja szczególnie zrzucam wszystko na poniedziałek), po wakacjach, NIE OD DZIŚ TYLKO OD KIEDYŚ TAM?\nPsychologia tłumaczy to w dwojaki sposób. Po pierwsze wyznaczone terminy ulokowane w przyszłości są łatwiejsze do zaakceptowania. To co staje się odległe wydaje się być łatwiejsze do wykonania, bardziej prawdopodobne, a osiągnięcie sukcesu jest niemal pewne. Po drugie wynika to z potrzeby do porządku - bo łatwiej jest coś liczyć od pierwszego niż od trzynastego. Lepiej zacząć na początku roku niż od czwartego miesiąca. Dzięki tak wyznaczonym punktom granicznym łatwiej jest nam policzyć ile dni czy miesięcy trwamy w postanowieniu. Nawet wyzwania tworzone przez nas- blogerki - zaczynają się z początkiem miesiąca - na pewno to zauważyłyście :) Wynika to poniekąd z lenistwa. A skąd biorą się postanowienia? Z POTRZEBY ZMIAN. Bo jeśli czegoś Ci brak, jeśli z czegoś nie jesteś zadowolona wprowadzasz zmiany - sedno tkwi w tym by na wprowadzaniu i planowaniu się nie kończyło. Dlatego też wyzbądźmy się nawyku planowania czegoś od jutra. Zacznij od dziś, postaw na dzień dzisiejszy. Pamiętaj ! TWOJA HISTORIA ZACZYNA SIĘ WŁAŚNIE DZIŚ, TWOJA PRZYSZŁOŚĆ ZACZYNA SIĘ OD DZIŚ. WSZYSTKO MA POCZĄTEK WŁAŚNIE DZIŚ!\nDruga bardzo istotna sprawa. Zerknij na swoja listę. Jak ona wygląda? Czy każde zdanie zaczyna się od słów nie będę ? Nie będę jeść słodyczy, nie będę się objadać, nie będę się lenić, nie będę chodzić późno spać ... Wiele naszych postanowień to różne formy samoograniczenia się. A każde ograniczanie własnej wolności - czy to narzucane przez kogoś, czy przez samego siebie wywołuje opór. Skreśl słówko nie ! Będę jeść zdrowo, będę wcześnie wstawać, będę zwracać uwagę na to ile jem, będę żyć aktywnie, będę ograniczać słodycze. Wprowadź zmiany dotyczące tego co będziesz robić a nie czego nie będziesz!\nDeklaracje dotyczące zmian są trojakiego rodzaju.\n1. Skupiasz się na tym CO zrobisz. Chciałabym schudnąć. Chciałabym jeść zdrowo. Chciałabym mieć figurę jak motywatorki z tumblr itd. Skupiamy się na tym czego chcemy i tylko na tym.Brak tu pomysłu jak osiągnąć zamierzony cel, brak refleksji i przemyślanego planu działania.\n2. ZAMIERZAM TO ZROBIĆ. Wiem co chcę zrobić, znam środki, które mi w tym pomogą, a głowie rysuje mi się pewien plan. Tylko brak tu określenia granic czasowych. Kiedyś to zrobię, jutro a może w grudniu, albo od nowego roku, przecież to już niedługo. NIE, NIE, NIE. ZACZNIJ OD DZIŚ. OD TERAZ, WŁAŚNIE W TYM MOMENCIE! Odkładając zmiany na później obudzisz się pewnego dnia i zdasz sobie sprawę z tego ile czasu zmarnowałaś. CZAS JEST CENNY, SZANUJ GO, PAMIĘTAJ O TYM. DZIAŁAJ, NIE MA NA CO CZEKAĆ.\n3. Ostatni wariant postanowień jest najbardziej kompletny. Wiesz co chcesz zrobić, wiesz jak do tego dążyć i wiesz kiedy. Określasz sam ramy czasowe - właśnie te zakotwiczenie w czasie jest niezmiernie ważne. Pamiętaj o stawianiu sobie realistycznych zadań - jeśli wiesz, że do końca roku nie dasz rady osiągnąć tego czego pragniesz - daj sobie więcej czasu. Plany obejmują zazwyczaj długą perspektywę czasową (np. rok), tymczasem badania psychologiczne dowiodły tego, że małe kroki są praktyczniejsze. Stawiaj sobie minicele - np. zamiast planować, że do końca roku zrzucisz 10 kilogramów, zaplanuj zrzucenie 3 kilogramów w trzy miesiące. Jeśli chcesz zacząć biegać ciągiem 40 minut - postaw na plany treningowe, które Ci to w łatwy sposób umożliwią. Jest to bardzo realny czas, a i cel główny może zostać osiągnięty wcześniej!\nJednak samo przedstawienie sobie celu nie jest równoważne z tym, że podejmiemy jakiekowiek działania, poza mówieniem o tym wszem i wobec. Po pierwsze musisz naprawdę, NAPRAWDĘ tego chcieć. Musi Ci zależeć, musisz być zdeterminowana, zaangażowana, nastawiona na zmianę. Po drugie musisz mieć przekonanie o tym, że JESTEŚ W STANIE TO ZROBIĆ. No bo jesteś! Po trzecie bądź gotowa na nachodzącą falę emocji - nie zawsze pozytywnych. Nastaw się na to, że przed Tobą górki, pagórki a czasami dołki i rowy. Gdy trzeba płacz, gdy musisz wrzeszcz, ciesz się całą sobą:) O emocjach i ich roli w sporcie jeszcze na pewno przeczytacie - nie raz. Jest to temat rzeka.\nRozbiłam zaplanowany tekst na kilka części bo i tak wpis wyszedł trochę dłuższy niż myślałam.\nPierwszy wpis miał na celu ZMOTYWOWANIE WAS DO DZIAŁANIA. Nie porzucajcie postanowień, ale zmieńcie do nich podejście. Masz zadanie na dziś ! Wyznacz sobie cele, określ realny czas ich realizacji i wypisz narzędzia, które Ci w tym pomogą. Twoja przyszłość zaczyna się właśnie DZISIAJ.\nEtykiety: jak planować? postanowienia, motywacja, psychologia\nAnia 5 września 2012 16:30\nJuż nigdy nie mam zamiaru mówić od jutra za miesiąc potem. Nie ma mowy. Jest tu i teraz i teraz walczę ;)\nKama 5 września 2012 16:32\nI niech takie podejście towarzyszy Ci zawsze :)\nKatja Martita 5 września 2012 16:33\nLubię motywacyjne teksty, choć na szczęście (odpukać w niemalowane:) ostatnimi czasy nie mam problemu z motywacją. Życie mi leci jak szalone na robieniu najróżniejszych rzeczy, choć zdarza mi się realizować jedno kosztem drugiego. Ja już skreśliłam kilka punktów z listy - zawsze robię plany noworoczne i one rzeczywiście pozwalają mi się lepiej zorganizować.\nMonique 5 września 2012 16:38\nHmmm...masz rację :)\njeu 5 września 2012 16:39\nświetny tekst:) o wszystkim wiedziałam już, ale ładnie to uporządkowałaś :D\nKama 5 września 2012 16:52\nMam nadzieję, że zaskoczę Was czymś nowym :P\nAnia - Staying Healthy. Keeping Fit. 5 września 2012 16:47\nfantastyczny post! Ja zawsze robię plany na 2 tygodnie. Zauważyłam, że kiedy rozpisuję się nad dalekosiężnymi planami, często nie wypełniam wszystkich punktów.\nKama 5 września 2012 20:34\nJa mam podobnie. A o planach rocznych to już całkowicie zapominam po kilku miesiącach :) Plany na nadchodzący miesiąc są dla mnie najlepsze :)\nMaja Konga 5 września 2012 16:47\nBardzo "umądrzający" tekst :) Pozdrawiam :)\nKama 5 września 2012 16:53\numądrzający - podoba mi się. :)\nwhiness 5 września 2012 17:08\nŚwietny, motywujący post :) Od razu ma się więcej energii.\nKama 5 września 2012 20:35\nDo boooju ! :P\nEmily 5 września 2012 17:12\nTakich wpisów nam potrzeba. Nie słów "będzie dobrze" czy "wszystko się ułoży", ale solidnego kopa w tyłek, uświadomienia sobie błędów i naprawienia ich.\nNie mówmy "chcę zrobić, zamierzam zrobić", "zrobię!", a najlepiej to "robię".\nKama 5 września 2012 20:36\nTakie te będzie dobrze, na pewno się ułoży jest czasami jeszcze gorsze ;)\nbutterfly 5 września 2012 17:49\nmotywujący post;) więc dziewczyny zaczynamy od dziś;)\nTygrysek 5 września 2012 18:33\nDobry post, chociaż nic nowego dla mnie :) Czekam na jakieś zaskoczenie :D\nI ja chyba nie zrobiłam planów noworocznych O.o\nKama 5 września 2012 20:37\nMam nadzieję, że coś nowego uda mi się tu przelać :P\nTygrysek 5 września 2012 21:07\nW ogóle wszędzie się mówi, że powinno się robić sobie takie listy z czynnościami do wykonania w dniu następnym czy taki plan na kilka dni. A ja dzisiaj słyszałam wypowiedź jakiejś specjalistki (słyszałam fragment, więc nie wiem dokładnie kto się wypowiadał) i pani stwierdziła, że takie listy nie są dobre, ponieważ powiedziała, że człowiek się stresuje nimi, czy uda mu się wszystko zrealizować, czy zdąży, a jak nie zdąży to stres jest jeszcze większy. I bądź tu człowieku mądry O.o\nKama 5 września 2012 21:21\nPewnie chodziło o to, że czasami przedobrzamy w motywacji - robimy coś za wszelką cenę, tak czegoś pragniemy - np. być och i ach we wszystkim i mieć wszystko pod kontrolą, że w końcu zaczyna nas to stresować i przeszkadzać w podjęciu jakiegokolwiek działania. I tu pojawia się jeszcze wątek lęku przed porażką. Bardzo się staramy, bo boimy się niepowodzenia, nakręcamy się i jednocześnie stresujemy, że coś nam się nie uda i ten lęk nas paraliżuje tak, ze faktycznie nie jesteśmy w stanie zrobić niczego konstruktywnego.\nnereida 5 września 2012 18:49\nbardzo motywujacy wpis. zawsze powtarzam 'nie zaczynaj od jutra - zacznij juz dzis'\nAnia 5 września 2012 18:52\nDziękuje. Niestety nie udało mi się ich dzisiaj wygrać no ale okaże się. Może innym razem ;dd\nekocentryczka 5 września 2012 19:06\nĆwiczę bo dobrze się czuję i to mnie motywuje! Dwa dni bez ruchu i moje samopoczucie sięga dna, już się nauczyłam co mam robić i codziennie wskakuję w dres choć na chwilę:)Pozdrawiam,będę tu częściej zaglądać:)\nKama 5 września 2012 20:41\nMnie też często brakuje ruchu. Teraz tęsknię za bieganiem...\nzwlosem.pl 5 września 2012 19:09\nBardzo fajny tekst i naprawdę motywujący! Zaraz zaczynam trening z Ewą Ch. :) Ale tym końcem roku to mnie przeraziłaś trochę, czas leci...\nKama 5 września 2012 21:02\nJesień już nadchodzi, ozdoby na Halloween już zalewają sklepy...niedługo święta, potem Wielkanoc i znów wakacje ;p\nFlorence Black 5 września 2012 19:12\nBardzo fajny post. Wszystko rewelacyjnie przedstawione. Nie ma co odkładać postanowień na "jutro", bo to "jutro" nigdy nie nadchodzi. :)\nAlbo nadchodzi zbyt późno..\nJulia 5 września 2012 19:59\nNo no, proszę! Darmowa porada psychologa! :) Myślę, że twoje wykształcenie nie pozwala Ci się mylić, i uważam że masz absolutną rację! Problem pojawia się wtedy, gdy ktoś zrobił postanowienie nierealne, albo niebezpieczne - ale to chyba nic, bo już dziś i teraz można wziąć kartkę i spisać nowe, zupełnie inne, lepsze postanowienia :)\nKama 5 września 2012 21:03\nNie no, nie przesadzałabym :P Pewnie każda z Was to wie, ale takie usystematyzowanie i zebranie wszystkiego w całość może pomóc to ujrzeć :)\nlemesos11 5 września 2012 20:04\nJa nigdy nie robie postanowien noworocznych, raczej mysle o tym co chcialabym zeby sie zdarzylo w ciagu roku ....i najczescie sie to udaje:) Kiedys pisalam u siebie, ze jak sie mocno czegos pragnie, to sie predzej czy pozniej zisci. A co do motywacji to racja, u mnie z tym ciezko, wiem ze i tak jak postanowie np nie jesc slodyczy od poniedzialku to juz w srode sie poddaje;)Jak sobie poradzic ze slaba wola????\nA o tym też będzie osobny wpis :)\nepylpaj 5 września 2012 20:34\nostatnio z motywacją już lepiej i udaje mi się wykonywać większość z tego, co sobie postanowiłam. poza tym, jest mi łatwiej jak się nie załamuję i nie przerywam, bo wtedy, choćby po najmniejszej przerwie i wpadce, wszystko mi się sypie. więc staram się realizować wszystko bez potknięć.\nsłyszałam kiedyś o tym wykreśleniu słowa 'nie'. i faktycznie to działa : )\nKama 5 września 2012 21:04\nJa wykreśliłam i pomogło mi to w rzuceniu słodyczy :)\nJesteś niesamowitą motywatorką :)\nKarola ;) 5 września 2012 21:00\nświetna motywacja lubię takie posty;)\nEmily 5 września 2012 21:54\ntego mi dziś brakowało! dziękuję :*\nPaula 5 września 2012 22:07\nJuż nigdy nie zaplanuje nic na poniedziałek :) Świetny tekst :)\nAgnieszka 5 września 2012 23:34\nShe 6 września 2012 08:31\nDlatego ja nie robię nigdy postanowień, bo wiem ,że i tak gówno z tego wyjdzie :P\nLejdiFit 6 września 2012 11:33\nBaaardzo fajny post,nie raz złapałam się na tym,że planuję coś od poniedziałku:)\nOj Kama, niby wszystkie o tym wiemy, a co zrobiłybyśmy jakby nie było takich postów?\nNiestety musimy sobie o tym jak najczęściej przypominać, bo niby każda z Nas to wie, ale jak przychodzi co do czego to odwlekamy wszystko: "a jeszcze dzisiaj hot-dog no i w sobotę piwo".\nSuper, że napisałaś tego posta :) I pewnie nie raz jeszcze będziemy o tym pisać TFU! Co ja gadam!? Mam nadzieję, że teraz to już WBIJEMY w Nasze głowy :)\nKama 6 września 2012 12:15\nZanim przejdę do strategii planowania i jak planować efektownie - trzeba wszystko zebrać w całość ;) Nie raz zaczynam od jutra, rano się nie udało, to od jutra, od jutra i jutro trwa wiecznie ;)\nTwoja figura 21 października 2012 22:57\nświetny artykuł,kwintesencja tego, co sama mam w głowie ;-) podziwiam, blog naprawdę świetny! pozdrawiam!\nWianka zmienia 18 stycznia 2013 18:53\nTeż zawsze mówię, że jak już chcę coś zrobić, to najlepszy czas na to jest TERAZ. Niestety często miewam fantastyczne pomysły tuż przed snem i owo TERAZ jest wtedy nierealne. Dlatego przeważnie daję sobie czas "zacznę w przeciągu najbliższych 24h"\nEwa Jakubowska 15 marca 2013 17:21\nArtykuł bardzo przydatny i dodawający wiary , że zmiany można zacząć od dziś . Lubię takie artykuły . Fajnie , że jestes psycholożką .....:)


Kopalnia Soli Bochnia » Ogłoszenie naboru na stanowisko: Elektromonter maszyn i urządzeń górniczych dołowych\nOgłoszenie naboru na stanowisko: Elektromonter maszyn i urządzeń górniczych dołowych\nKopalnia Soli Bochnia poszukuje pracownika na stanowisko:\nElektromonter maszyn i urządzeń górniczych dołowych\nRodzaj zatrudnienia: umowa o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.\nPosiadanie świadectwa ukończenia co najmniej zasadniczej szkoły zawodowej stwierdzające uzyskanie kwalifikacji elektromontera lub posiadanie kwalifikacji zawodowych w zawodach dających przygotowanie do pracy w zakresie elektroenergetyki, elektryki, teletechniki lub automatyki.\nWysoka kultura osobista, otwartość, sumienność, łatwość nawiązywania kontaktów.\nBardzo dobry stan zdrowia - praca na wysokości, praca pod ziemią.\nDodatkowym atutem będzie posiadanie następujących umiejętności i kwalifikacji:\nposiadanie predyspozycji do diagnozowania stanu technicznego urządzeń elektroenergetycznych i teleinformatycznych,\nposiadanie świadectwa kwalifikacyjnego E uprawniającego do zajmowania się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych o napięciu nie wyższym niż 1kV oraz powyżej 1kV,\nposiadanie orzeczenia lekarskiego o zdolności do podjęcia pracy pod ziemią i na wysokości powyżej 3m.\nOsoby nie posiadające w/w dodatkowych kwalifikacji mogą zostać przyjęte na okres wstępny 1 roku, w trakcie którego w ramach odbywanej praktyki zawodowej w specjalności elektrycznej pod nadzorem upoważnionego elektromontera będą zobowiązane do uzyskania wszystkich wymaganych uprawnień oraz odbycia niezbędnych specjalistycznych szkoleń.\nKoszt uzyskania uprawnień i uczestnictwa w szkoleniach pokrywa Kopalnia.\nPrzeprowadzanie przeglądów, kontroli i diagnozowania stanu technicznego urządzeń elektroenergetycznych i teleinformatycznych (systemów łączności, alarmowania i bezpieczeństwa).\nWykonywanie prac związanych z montażem, konserwacją i naprawą maszyn, urządzeń elektrycznych oraz sieci elektroenergetycznych i teleinformatycznych.\nObsługa rozdzielni elektrycznych o napięciu do 15 kV.\nInne zadania zlecone przez osoby dozoru ruchu, w związku z potrzebami ruchowymi zakładu górniczego.\nstabilne zatrudnienie w firmie o uznanej renomie na podstawie umowy o pracę na pełny etat,\nwynagrodzenie adekwatne do zaangażowania w realizowane zadania,\n14-tą pensję oraz nagrodę z okazji Dnia Górnika,\nDokumenty prosimy składać w sekretariacie spółki Kopalnia Soli Bochnia sp. z o.o., (ul. Campi 15, 32-700 Bochnia), w zamkniętych kopertach lub drogą mailową na adres sekretariat@kopalnia-bochnia.pl z dopiskiem nabór na stanowisko: elektromonter maszyn i urządzeń górniczych dołowych.\nW CV prosimy zawrzeć następującą klauzulę: "Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zawartych w niniejszym dokumencie dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji na stanowisko elektromonter maszyn i urządzeń górniczych dołowych w Kopalni Soli Bochni sp. z o.o. oraz przyszłej rekrutacji zgodnie z ustawą z dnia 10 maja 2018 roku o ochronie danych osobowych (Dz.U. 2018 poz. 1000) oraz zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO)".\nJednocześnie oświadczam, że zapoznałem się z klauzulą informacyjną dotyczącą Administratora Danych Osobowych dla kandydatów na pracowników w Kopalni Soli Bochnia podaną w załączniku co potwierdzam swoim podpisem.\nZgoda na przetwarzanie danych osobowych dla celów rekrutacyjnych\nKlauzula informacyjna dotycząca Administratora Danych Osobowych dla kandydatów na pracowników w Kopalni Soli Bochnia


Hitler popełnił samobójstwo w Berlinie? FBI nie ma wątpliwości, że…\nmaj 1, 2019 adolf hitler, argentyna, Armia Czerwona, berlin, Ewa Braun, FBI, Federalne Biuro Śledcze, III Rzesza, John Edgar Hoover, łodzie podwodne, samobójstwo\nAdolf Hitler nie popełnił samobójstwa w berlińskim bunkrze, tylko uciekł do Argentyny. Tak wynika z tajnej dokumentacji ujawnionej przez FBI. Hipoteza o sfingowanej śmierci Hitlera tuż przed zajęciem stolicy III Rzeszy przez Armię Czerwoną pojawiała się od dawna. Była związana z tym, że po II wojnie światowej wielu wysoko postawionych nazistów uciekło do Argentyny. Wśród nich miał również znajdować się wódz Tysiącletniej Rzeszy.\nCuando el FBI investigó un supuesto arribo de Hitler a la Argentina a bordo de dos submarinos | Por Joaquín Cavanna https://t.co/Nd2s4mFGrP pic.twitter.com/HeONUC66u7\n— infobae (@infobae) May 1, 2019\nZ dokumentów FBI wynika, że agencja dostała poufną informacje o dwóch tajemniczych łodziach podwodnych, które dwa tygodnie po upadku Berlina przybiły od wybrzeża Argentyny. Na jednej z nich miał znajdować się Adolf Hitler. Pracownicy Biura dotarli do zeznań mężczyzny, który „chciał uniknąć deportacji do Argentyny” i wersję tę potwierdził. Potem, razem z 50 wysoko postawionymi urzędnikami nazistowskich Niemiec i ich rodzinami, Hitler miał udać się konno na ranczo u podnóży południowych Andów. W akcji ukrycia Hitlera miało brać udział sześciu wysoko postawionych argentyńskich urzędników.\nDokumentacja ujawniona przez śledczych FBI zawiera ponadto m.in. obszerną korespondencję ówczesnego szefa Biura Johna Edgara Hoovera z jego podwładnymi. Jeden z listów do szefa FBI zawiera informację, że Hitler żyje w Argentynie w podziemnej posiadłości i towarzyszy mu „dwóch sobowtórów”. Według innego dokumentu, w 1947 roku w jednym z hoteli zauważono kobietę przypominającą Ewę Braun. Przebywała z mężczyzną, który wyglądał jakby nosił postarzający go makijaż i przypominał Adolfa Hitlera.