KLESZCZOPRECZ - mydło odstraszające (oby tylko kleszcze!) - Polna droga\nTo mydło powstało z nadmiaru. Robiąc macerat i tinkturę z wrotyczu, żywokostu i kocimiętki, jak zwykle rozpędziłam się z ilością. Część oczywiście wykorzystałam do moich preparatów na kleszcze czyli KLESZCZOGROMÓW (link), ale pozostało mi sporo maceratu olejowego – na doskonałym oleju ze słodkich migdałów, więc absolutnie nie do zmarnowania.\nPostanowiłam więc zrobić kosmetyk uzupełniający moje repelenty – mydło zawierające ów wyciąg olejowy i dodatkowo olejek golteriowy, którego użyłam w jednym z Kleszczogromów, ale w niewielkiej ilości, a miałam ochotę sprawdzić jego potencjał. W mydle ten olejek daje poczucie aptecznej wręcz czystości. Przekonałam się do jego zapachu myjąc wcześniej ręce próbką testową i mam ostatnio jakąś obsesję na jego punkcie. Pisałam o nim przy okazji KLESZCZOGROMÓW oraz TU, i jeszcze nie raz napiszę.\nMacerat i tinktura przeciw kleszczom\nMydło na kleszcze?! Ale… jak??!!\nTujon zawarty w maceracie będzie w mydle bezpieczny, bo to preparat, który nie pozostaje na skórze, lecz jest spłukiwany. W założeniu jednak, krótki kontakt ze skórą powinien pozostawić na niej odstraszający kleszcze zapach.\nNie, nie – nie chodzi o to by myć się mydłem przed wyjściem na łąkę czy do lasu. Zwykle robi się przecież odwrotnie. I tak zamierzam to mydło stosować – przecież po powrocie z terenu i tak trzeba się obejrzeć (przed tym obowiązkiem nie zwalnia żaden repelent), a oglądanie najlepiej wychodzi pod prysznicem.\nPo przedostaniu się na ciało potencjalnego żywiciela kleszcze nie od razu wbijają się w skórę. Są na to za sprytne – szukają zacisznego kawałka miękkiej, cieplutkiej, pulsującej skóry, gdzie łatwo się wgryźć i gdzie mała szansa na ich wykrycie. Szczególnie lubią zgięcia pod kolanami, zgięcia łokci, okolice pach i pachwin, miejsca za uszami. Jeśli więc pomimo mojego kleszczogromowego zestawu, jakiś kleszcz na mnie wejdzie, wtedy z pewnością nie spodoba mu się prysznic z zastosowaniem mojego tujonowo-golteriowego mydełka.\nCzasu miałam niewiele, bo wyjazd tuż-tuż, postanowiłam więc zrobić je metodą na gorąco, dzięki czemu właściwie od razu będzie gotowe do użytku. Poza tym – uwielbiam tę metodę! I to nie prawda, że mydła na gorąco są brzydkie! Sami się przekonajcie.\nReceptura (na kilogram mydła)\nolej palmowy 252g (40%)\nolej kokosowy 126g (20%)\nolej migdałowy (macerat z żywotnika, wrotyczu i kocimiętki) 126g (20%) – 94g od razu do gara, 32g jako przetłuszczenie po zmydleniu\nolej rzepakowy 126g (20%)\nodwar ziołowy (żywotnik, wrotycz i kocimiętka) 240g\nNaOH 89,19g (dla przetłuszczenia 5%)\nolejek golteriowy 9g\nmleczan sodu 19g\nRobienie odwaru na macerowanych wcześniej ziołach to dla mnie nie tylko możliwość wyciągnięcia mocy ziół do ostatniej kropelki, ale także sposób na odzyskanie cennego tłuszczu oblepiającego materiał, który w innym przypadku powędrowałby do kosza wraz odpadkami roślinnymi. O tym, jak zwykle to robię wspominam TU.\nTym razem jest nieco inaczej, bo użyłam tłuszczu płynnego. W takim przypadku dekantacja jest trudniejsza. Część tłuszczu można zebrać w wierzchu łyżką, ale całego się nie da. Łatwiej jest odessać fazę wodną (strzykawą, pipetą – trzymając końcówkę przy dnie naczynia). To skuteczniejsza metoda.\nMnie jednak nie chciało się robić tego starannie. Tak też czasem bywa. Zdjęłam co dało się zdjąć, na resztę machnęłam ręką – nadmiar oleju będzie po prostu dodatkowym przetłuszczeniem. Zwykle po dodaniu wodorotlenku do takiej wodno-tłuszczowej mieszaniny, tłuszcz od razu się zmydla tworząc na powierzchni jasny mydlany kożuch. Wlewam potem taki ług do przygotowanego tłuszczu i i ów kożuch po prostu rozmiksowuję.\nTym razem jednak było nieco inaczej. Ług na odwarze zachowywał się od początku bardzo dziwacznie – najpierw granulki wodorotlenku nie chciały się rozpuścić (zwykle temperatura rośnie tak szybko, ze rozpuszcza się po dwóch ruchach łyżką), zbrylały się. Kiedy się wreszcie rozpuściły, zostawiłam go w spokoju i zajęłam się przygotowaniem tłuszczów i formy. Przygotowawszy stanowisko pracy, wróciłam po ług, a w dzbanku zastałam… gluta! Glut w niczym nie przypominał mydlanego kożucha, wyglądał raczej jak gigantyczna kombucza.\nMożliwe, że tak zadziałały zioła (na pewno nie wrotycz, bo jego już używałam), bądź też w ten sposób zmydlił się olej migdałowy, którego przecież całkiem sporo pozostało w odwarze. Zmiksowałam ług, a uzyskawszy jednolity kisiel, wlałam go do tłuszczów. Tłuszcze błyskawicznie zgęstniały, nie musiałam długo grzać, saponifikacja przebiegła szybko. I całe szczęście, bo zapach grzanego żywotnika był tak ostry, tak intensywny, że aż świdrował w nosie.\nPo zmydleniu dodałam jeszcze mleczan, część maceratu na oleju migdałowym, olejek golteriowy, serwatkę, a do części masy także odrobinę bieli tytanowej. Całość przelałam do formy i po kilku godzinach pokroiłam.\nMydło golteriowo-ziołowe, czyli odkażająco-odstraszające


Przyjaciele Bezdomnych mają dwa lata\nradom.gosc.pl → Wiadomości z diecezji radomskiej → Przyjaciele Bezdomnych mają dwa lata\nPrzyjaciele Bezdomnych mają dwa lata\tprzejdź do galerii\nKs. Daniel Glibowski otrzymał fotografię wolontariuszy, wykonaną przy altanie w parku Kościuszki. Z lewej Marta Pawelczyk.\nGrupa modlących się i wspomagających osoby bez dachu nad głową z okazji rocznicy podziękowała współpracownikom i przyjaciołom. Wśród nich jest redakcja "Gościa Radomwskiego".\nWspólnota zawiązała się dwa lata temu w parafii św. Brata Alberta (os. Prędocinek). Spotkanie rocznicowe odbyło się w sali parafialnej. Pokaz dziesiątków zdjęć z ostatnich 12 miesięcy przypomniał, jak wiele dobra dokonało się w tym czasie. Przyjaciele Bezdomnych tytuł wolontariuszki roku przyznali Jadwidze Zakrzewskiej.\n- Osoby bezdomne uczą mnie pokory. Jeśli coś czynię, to jestem świadoma, że nie ja sama, ale to Pan Bóg działa przeze mnie - mówiła, nie kryjąc wzruszenia, wolontariuszka.\nMarta Pawelczyk, będąca w grupie od początku, autorka książki „Głębia bezdomności”, uzasadniając wybór powiedziała, że pani Jadwiga pokazała ogromną otwartość serca. - Jej radosne poświęcenie dla innych sprawia, że ona po prostu jest drogowskazem dla innych - podsumowała M. Pawelczyk.\nInicjatorem grupy, która nazwała się Przyjaciółmi Bezdomnych i liczy około 20 osób, jest tamtejszy wikariusz ks. Daniel Glibowski. Opiekują się podobną liczebnie grupą bezdomnych, otaczają ich modlitwą, odwiedzają w miejscach, gdzie przebywają, budują więzi i próbują wyprowadzać z bezdomności.\nSpotykają się co tydzień w altanie w parku Kościuszki koło katedry w centrum miasta, gdzie rozdają bezdomnym zupę. Organizowali zbiórkę leków i środków medycznych. - To trudna posługa, a niektórzy mówią, że heroiczna. Nie każdy ma odwagę, by uścisnąć dłoń bezdomnemu, porozmawiać z nim, a nawet go przytulić - mówi ks. Glibowski.\nZ okazji 2. rocznicy działalności zaprosili Henryka Krzoska, autora książki "Bóg odnalazł mnie na ulicy i co z tego wynikło", który na Mszach św. dawał świadectwo swego wyjścia z bezdomności.\nPrzyjaciele Bezdomnych wręczyli rocznicowe dyplomy osobom i instytucjom, które ich na różny sposób wspomagają. Wśród nich była też radomska redakcja "Gościa Niedzielnego". - Serdecznie dziękuję darczyńcom, przyjaciołom, którzy na co dzień okazują serce naszej grupie. A ta działa w duchu naszego patrona, św. Brata Alberta, który uczył, jak być dobrym jak chleb - powiedział proboszcz ks. kan. Marek Janas.\nFoto Gość DODANE 28.11.2019\nDwa lata działalności Przyjaciół Bezdomnych\nGrupa działa przy radomskiej parafii pw. św. Brata Alberta (os. Prędocinek). Przyjaciele Bezdomnych podczas okolicznościowego spotkania podsumowali ostatni rok działalności i wręczyli dyplomy osobom i instytucjom, które ich wspierają.\ndodane 28.11.2019 11:25


Epidermolytic hyperkeratosis (EH) to choroba skóry spowodowana mutacjami w genach kodujących K1 i K10, specyficzne dla różnicowania keratyny naskórka. Aby zbadać heterogeniczność mutacji i ocenić, czy istnieje korelacja pomiędzy ciężkością choroby a stopniem, w którym mutacja przeszkadza w tworzeniu sieci keratynowej, określiliśmy podstawy genetyczne czterech poważnych przypadków EH i jeden wyjątkowo łagodny przypadek. Dwa ciężkie przypadki mają tę samą mutację, K10-R156: C, przy zachowanej argininie, którą wcześniej wykazaliśmy, zmutowano do histydyny w dwóch niepowiązanych rodzinach EH. Dodatk...\nChemokiny mogą kontrolować nacieki makrofagów występujące w wielu guzach litych. W przypadku raka jajnika u ludzi, hybrydyzacja in situ wykryła mRNA dla chemotaktycznego białka monocytowego chemokiny-1 (MCP-1) makrofagów w raku surowiczym 16/17, raku mukowisowatym 4/4, raku endometrioidalnym 2/2 i guzach z pogranicza 1/3. W guzach surowiczych ekspresja mRNA była zlokalizowana głównie w obszarach nabłonka, podobnie jak immunoreaktywne białko MCP-1. W innych nowotworach zaobserwowano zarówno ekspresję zrębu, jak i nabłonka. Wszystkie nowotwory zawierały zmienną liczbę komórek pozytywnych dla markera makrofag�...\nW naszym badaniu wszystkie 143 pacjentów poddanych zabiegowi chirurgicznemu miało ulotki bijakowe (141 z pękniętymi strugami i 2 z wydłużonymi strunowcami). Zastosowaliśmy pomiary echokardiograficzne frakcji wyrzutowej, ponieważ były one dostępne dla wszystkich pacjentów. Wartość tych pomiarów30,31 w niedomykowaniu mitralnym została zweryfikowana3-5 i jest potwierdzona przez znaczenie prognostyczne frakcji wyrzutowej w naszym badaniu. Zastosowanie echokardiograficznej diagnozy ulotki cepowej umożliwiło również włączenie dużej liczby bezobjawowych lub minimalnie objawowych pacjentów - tych najczęściej o...\nRozwój limfocytów B przebiega przez serię dobrze zdefiniowanych stadiów charakteryzujących się sekwencyjnymi rearanżacjami genów immunoglobulin oraz ekspresją i wyginięciem enzymów i białek strukturalnych wymaganych do prezentacji cząsteczki immunoglobuliny na powierzchni komórki i transdukcji sygnału przez tę cząsteczkę. 1-3 Defekty w rozwoju komórek B, zarówno spontaniczne defekty u ludzi, jak i te wywołane przez homologiczną rekombinację u myszy, wyjaśniły znaczenie wielu genów zaangażowanych w ten proces. Pacjenci z agammaglobulinemią sprzężoną z chromosomem X mają ciężką wrodzoną hipoga...\nNajnowsze zdjęcia w galerii rossmann pruszków godziny otwarcia :\nhttp://www.profood.net.pl 751#małe dziecko sen , #picie soku pomidorowego , #zaskórniki zamknięte przyczyny , #cukier 150 , #os na skarpie 66 , #wskaźnik bmi tabela , #rossmann bidon , #piekąca skóra , #duży brzuch po ciąży , #sushi na diecie ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - rossmann pruszków godziny otwarcia


Islam ma swoje miejsce w Europie, cz. 2\n« Wieczny fajrant\nIslam ma swoje miejsce w ... »\nJeśli weźmie się pod uwagę dłuższą perspektywę, to trzeba zadać pytanie o ład polityczny w Europie większościowo muzułmańskiej.\nKtóryś z tych dwóch alternatywnych scenariuszy stanie się przyszłością całego kontynentu. Jeśli zwrot ku izolacji będzie długotrwały, a naszyzm zatriumfuje, to ziści się wizja „skansenu Europa”. Stanie się tak wówczas, gdy bariery mające zatrzymać napływ nowych ludzi okażą się szczelne na tyle długo, że kontynent zdąży utracić większość swoich atutów i potencjału, a w efekcie stanie się miejscem mało atrakcyjnym. Wówczas w istocie biała Europa starych ludzi stałaby się skansenem zabytków i być może przyrody odwiedzanym przez turystów i utrzymującym się z tego jako tako niczym grecka wyspa Simi. Oczywiście bez perspektyw rozwoju, ekspansji, bogacenia się. Na razie jednak bardziej prawdopodobne wydaje się złamanie naszystowskiego oporu i obalenie barier na czas, tak aby zastrzyk nowych sił uchronił Europę przed uwiądem społeczno-gospodarczym i finansowym. Zbyt wielu Europejczyków zbyt wiele musiałoby jednak stracić, gdyby na to pozwolić. Nie można wykluczyć, że tą drogą pójdą pojedyncze państwa peryferyjne, ale jednak nie te o silnych gospodarkach, które mają wielu interesariuszy dalszego dynamicznego rozwoju.\nTo zaś oznacza, że liczba muzułmanów w Europe dalej będzie rosnąć. Jeśli spojrzymy na ten proces w średniej perspektywie, to istotne stanie się pytanie o sposób ułożenia wzajemnych stosunków z mniejszością, która zacznie być mniejszością bardzo liczną, stanowiącą przykładowo jedną trzecią ogółu obywateli. Jeśli weźmie się pod uwagę dłuższą perspektywę, to trzeba zadać pytanie o ład polityczny w Europie większościowo muzułmańskiej.\nWartości liberalno-demokratyczne nigdy w Europie by nie zaistniały, gdyby kontynent ten pozostał zdominowany przez religijnych fanatyków. Ta sama reguła dotyczy też teraźniejszości i przyszłości. Idee wolności religijnej, tolerancji, wolności sumienia i wolności słowa, prawa obywatelskie, swobody wolnego stanowienia o sobie – wszystkie te wartości uległyby natychmiastowej likwidacji zarówno w kalifacie, jak i w państwie katolickiego „panowania Chrystusa Króla” (protestanckiego zapewne także). Od wyników dalszej gry pomiędzy trzema głównymi graczami politycznymi w Europie zależy liczba religijnych fanatyków po obu stronach. Jeśli islamistyczni terroryści i prawicowi populiści europejscy będą w dalszym ciągu osiągać dużą skuteczność w inspirowaniu wzajemnej nienawiści pomiędzy ludźmi, to liczba fanatyków będzie rosła, a prawdopodobieństwo obalenia ładu liberalno-demokratycznego przez jednych czy drugich pozostanie znaczne. Jeśli jednak wśród wyznawców obu religii zwycięży duch umiarkowania i wola wspólnego życia razem w jednej wspólnocie obywatelskiej, to zasady liberalnej demokracji jako kanonu gwarantującego wszystkim prawo do życia według własnych przekonań i wartości mają szanse przetrwać także w warunkach społeczeństwa większościowo muzułmańskiego (jedną z przesłanek dla tej hipotezy jest sytuacja w Turcji sprzed jej religijnej i politycznej radykalizacji wskutek rządów populistów).\nWarunkiem powodzenia będzie jednak wypracowanie odpowiedniego modelu postępowania państwa z problemami, jakie powstają w społeczeństwie kulturowo heterogenicznym, a zwłaszcza wybór modelu współżycia tych grup. Istnieje zasadniczo pięć heurystycznych modeli organizacyjnych.\nPierwszy w sporej mierze wychodzi naprzeciw potrzebie poczucia bezpieczeństwa mniejszości. Jest to model miletów (nazwa nawiązuje do wspólnot mniejszości religijnych w imperium osmańskim). W takim systemie instytucje państwa tworzyłyby tylko słaby szkielet instytucjonalny, w którym funkcjonują zwarte wspólnoty kulturowe i to one organizują całe życie społeczne swoich członków należących do nich z racji urodzenia i są zobowiązani do przestrzegania norm moralnych swojej wspólnoty. Ingerencja z zewnątrz w te zasady współżycia jest wykluczona, a prawo do pielęgnowania tradycji, obyczajów i kultury – nienaruszalne. Państwo jest pozbawione funkcji integracyjnych, obywatelstwo ma charakter czysto formalny, nie ma w zasadzie jednego społeczeństwa, ludzie podlegają zróżnicowanym prawom swoich wspólnot, instytucje polityczne zaś mają zadania wyłącznie techniczne i administracyjne. Model miletów jest radykalnie pluralistyczny, ale potencjalnie nieliberalny. Jeśli wspólnota ogranicza wolność swoich członków, nawet w sposób drastyczny, ma do tego prawo. Takim kosztem poczucie bezpieczeństwa grup mniejszościowych z piewcami ich obyczajowości na czele zostaje zagwarantowane, natomiast zignorowane zostają potrzeby większości, która traci kontrolę nad państwem będącym dotychczas w jej rękach.\nDrugi model to całkowite przeciwieństwo pierwszego. Model asymilacji zakłada zniesienie pluralizmu i istnienie wspólnych dla wszystkich obywateli: kultury, hierarchii wartości, przekonań etycznych i zwyczajów. Ma to na celu zachowanie spójności społecznej oraz zapobieganie dezintegracji państwa. Przynależność i lojalność wobec społeczności jest tożsama z patriotyzmem i poczuciem obowiązku wobec państwa. Asymilacja zaspokaja całkowicie potrzebę poczucia bezpieczeństwa większości ludności etnicznej na danym terenie, a odziera z tego poczucia mniejszość. Wszystkie mniejszości są wchłaniane przez dominującą kulturę większości. Ten model jest całkowicie antypluralistyczny i już z tego powodu, jako narzucający jednostkom określony model obyczajowości, jest równocześnie nieliberalny. Nawet jeśli styl życia większości i jej zwyczaje są liberalne w treści, to forma jego funkcjonowania – liberalizm przymusowy – wyklucza liberalny charakter całości. Nie jest liberalne przymuszanie do liberalnego stylu życia, nie jest liberalne dokonywanie wyboru przez państwo w zastępstwie jednostek. Przyjęcie takiego modelu to dziś propozycja prawicowych populistów, która wykluczałaby faktycznie napływ imigrantów i zmierzała ku realizacji scenariusza „skansen Europa”.\nTe dwa modele muszą zostać odrzucone przez demokrację liberalną. Żaden z nich nie zaspokaja potrzeby wolności, natomiast absolutyzuje potrzebę bezpieczeństwa jednej grupy kosztem drugiej. Pozostałe trzy modele na różne sposoby kreślą obraz społeczeństwa liberalnego z maksymalną możliwą dozą pluralizmu kulturowego.\nModel proceduralny nawiązuje do myśli libertariańskiej i jest relatywnie bliski modelowi miletów. Również i tu istnieje państwo jako twór czysto formalny, państwo minimum. W jego ramach mogą funkcjonować różne grupy i społeczności. Powstają one na różnej drodze, niektóre z nich będą, jak w modelu miletów, społecznościami o charakterze wspólnot kulturowych. Pomiędzy nimi istnieje konieczność zawarcia minimalnego konsensusu, na którego podstawie będzie istnieć państwo minimum. Jednak zasady współżycia ustalają one same, państwo nie ma możliwości ingerowania w sferę duchową czy kulturową życia społeczności. Jej członkowie mogą aspirować do stanowisk państwowych, jeśli chcą, lub całkowicie od sfery publicznej się odizolować i skupić na sobie. Autonomia społeczności jest bardzo szeroka, ale nie tak szeroka, jak w modelu miletów. Państwo ma prawo narzucić im jedną podstawową wartość. Chodzi o gwarancję rzeczywistej wolności wyboru przynależności do wspólnot, którą winna się cieszyć każda jednostka. Nie ma obowiązku pozostawania członkiem społeczności etnicznej, w której przyszło się na świat. Jeśli ona nam nie odpowiada, to w każdej chwili można ją opuścić i przystąpić do innej grupy, w której panują odpowiadające komuś normy współżycia. To zasadniczo odróżnia model proceduralny od modelu miletów i ratuje jego liberalny charakter. Nawet jeśli bowiem niektóre wspólnoty będą pielęgnować dyskryminujące obyczaje, to osoby dyskryminowane mogą z nich odejść. Jedynymi, którzy będą w tym modelu dyskryminowani, pozbawiani wolności lub praw, będą ci, którzy sami się na to zdecydują lub uważają to, np. przez wzgląd na swoje wierzenia religijne, za słuszne. Innym istotnym odejściem od zasad modelu miletów jest rezygnacja ze służebnej funkcji państwa wobec autonomicznych społeczności.\nW modelu miletów są one idealizowane, więc państwo ma obowiązek je wspierać i ratować przed dezintegracją, tak aby żadna kultura nie doznała uszczerbku. W modelu proceduralnym państwo jest równoprawnym podmiotem w stosunku do wspólnot. Jeśli tracą one uczestników, to powinny ulec anihilacji w ramach wolnej konkurencji wspólnot o potencjalnych członków. Ten model jest bardzo pluralistyczny i pod warunkiem rzeczywistego wyegzekwowania przez państwo wolnej przynależności jednostek do społeczności (co może być jednak bardzo problematyczne) chroni wolność jednostki. Nie gwarantuje całkowitego poczucia bezpieczeństwa większości, ale także mniejszości muszą zaakceptować pewne ograniczenia, gdyż model proceduralny wymaga konsensusu co do kształtu porządku prawnego państwa minimum i tolerancji wobec zjawiska apostazji wspólnotowej. Nie tworzy jednak nawet namiastki społeczeństwa obywatelskiego i nie jest odpowiedzią na europejskie wyzwanie budowy modus vivendi.\nSpołeczeństwa obywatelskie istnieją natomiast w ramach dwóch ostatnich modeli. Pierwszy z nich to klasycznie liberalny model rozwidlenia, który pozostaje konsekwentnie po stronie wolności jednostki, akceptuje pluralizm i autonomię grup mniejszości etnicznych w takim zakresie, w jakim ich obyczaje nie naruszają swobody indywidualnej. Jeśli zaś naruszają, to tych zwyczajów mniejszości kultywować nie wolno, gdyż zabrania tego prawo państwa, nadrzędne wobec norm wewnątrzwspólnotowych. Model ten nazywa się rozwidleniem, ponieważ przeczy on istnieniu alternatywy pomiędzy lojalnością wobec państwa a lojalnością wobec swojej grupy etnicznej. Jednostka może w swoim życiu funkcjonować w różnych układach odniesienia, może działać w różnych sferach. Występując w sferze publicznej, ma szansę stosować inne normy zachowania niż w życiu prywatnym, gdzie duży wpływ może zarezerwować dla swojej tożsamości kulturowej czy religijnej. Absolutnie nie ma potrzeby, aby obywatelom narzucać jeden kompleksowy katalog norm, wartości i obyczajów. Człowiek prywatny ma prawo do swoich wyborów, może wieść bardzo nowoczesny, ale i bardzo tradycyjny tryb życia. Nie jest rolą państwa w to ingerować, dopóki swoim działaniem nie ogranicza on wolności drugiego człowieka. Niemniej dla istnienia państwa konieczny jest pewien konsensus polityczny wokół szeregu fundamentalnych wartości politycznych i społecznych, formujący coś na kształt obywatelskiego etosu. Jest to pewne minimum, co do którego musi zapanować zgoda pomiędzy większością i wszystkimi mniejszościami. Mniejszości, dla których oznaczać to może konieczność zgody na pewne ustępstwa, powinny na to przystać, gdyż model rozwidlenia pozostawia im bardzo szerokie pole swobody. Tylko tam, gdzie wolność człowieka jest zagrożona, wkracza prawo państwowe. Ma ono prymat nad obyczajami legitymizowanymi tradycją, ale chroni także mniejszości, ich kulturę i religię przed zakusami tych przedstawicieli większości, którzy odrzucają pluralizm społeczny i oczekują asymilacji. Konsensus konieczny dla istnienia tego modelu jest dużo szerszy niż w wypadku modelu proceduralnego, więc trudniej go uzyskać i utrzymać. Za to mamy jedno społeczeństwo obywatelskie, w którego ramach występują mniejsze grupy. System taki wydaje się trwalszy niż państwo minimum. Ponadto jest bardziej stanowczy w egzekwowaniu wolności indywidualnej: nawet osoby skłonne dobrowolnie poddać się ograniczeniu swobody przez innych nie mogą tego zrobić, nie ma możliwości oddania siebie samego w niewolę. Wolności człowiek nie może się zrzec. Kompromis pomiędzy potrzebami poczucia bezpieczeństwa większości i mniejszości jest bardziej wyważony, podczas gdy model proceduralny oddawał więcej pola potrzebom mniejszości. Model rozwidlenia jest najbliższy ideałowi społeczeństwa całkowicie wolnego i maksymalnie pluralistycznego, a także najlepiej rokuje z punktu widzenia celu znalezienia modus vivendi w Europie przyszłości.\nOstatni model, model pluralistyczny, jest dość podobny. Opiera się na twierdzeniu, że społeczeństwo może, pozostając całkowicie wolne, być jeszcze nieco bardziej pluralistyczne niż zakłada model rozwidlenia. Zdaniem jego zwolenników kultura polityczna, która w modelu rozwidlenia jest podstawą konsensusu politycznego i obywatelskiego etosu, nie może powstać na zasadzie racjonalnej i niepodlegającej negocjacjom umowy, jeśli będzie się opierać na wyobrażeniach i normach politycznych etnicznej większości. Powinna ona dopuszczać negocjacje i wartości kultur mniejszościowych, tak aby ułatwić im identyfikację z państwem. W symbolice i treści życia publicznego kraju obecność mniejszościowych grup powinna być zauważalna. Dzięki temu dochodzi do redefinicji pojęcia wspólnoty politycznej, zanika stopniowo podział na „nas” oraz „ich”. Dodatkowo model rozwidlenia jest niewystarczający z punktu widzenia potrzeb mniejszości. Postuluje on w zasadzie leseferyzm co do wyboru, pielęgnacji i funkcjonowania grup mniejszości etnicznych. Jednak w takich warunkach grupa większościowa łatwo może zdominować resztę społeczeństwa, co będzie prowadzić do powolnej erozji tożsamości mniejszościowych i spontanicznej, choć nienarzuconej administracyjnie asymilacji. Odbędzie się to ze szkodą dla bogactwa kulturowego państwa i ludzkości. Państwo powinno zatem aktywnie wspierać grupy mniejszościowe, aby zapewnić realny, a nie tylko formalny pluralizm społeczny. Postuluje się więc np. pozytywną dyskryminację mniejszości przez obsadzanie z parytetu ich przedstawicieli w różnych instytucjach publicznych. Bez wątpienia jest to model społeczeństwa bardziej pluralistycznego. Dyskusyjne jest jednak, czy rzeczywiście nie dzieje się to kosztem wolności jednostki, ale i tak pewne elementy modelu pluralistycznego będą przydatne przy konstruowaniu europejskiego modus vivendi.\nAbstrahując od tych szczegółów, kluczem do uniknięcia powstania skansenu na terenie Europy jest przezwyciężenie naszyzmu, strachu i panicznej potrzeby izolacji. Świat jest „straszny”, ale odwrócenie się do niego plecami jest proszeniem się o kopniaka w tyłek. Kluczem jest zwalczanie fanatyzmów religijnych i świeckich kaznodziejów nienawiści rasowej, religijnej i kulturowej. Jest ich coraz więcej, ale mają same stare idee, kalki z dawnych czasów, z którymi walczyć należy choćby poprzez historyczną refleksję. Kluczem jest zbudowanie modus vivendi przez wciąż znaczną większość obywateli o umiarkowanych poglądach politycznych i religijności pozbawionej wrogich postaw. Kluczem jest także wyjście naprzeciw muzułmanom, niebezpodstawnie odczuwających zepchnięcie na margines życia społecznego, i wciągnięcie ich do środka społeczeństwa, do mainstreamu, gdzie – czas najwyższy – powinno się znaleźć dla nich miejsce. Kluczem jest także – nie ukrywajmy – częściowa laicyzacja w środowiskach islamskich pod wpływem liberalnych wartości i liberalnego stylu życia, która nastąpiła przecież wśród chrześcijan. Wówczas zwiększą się szanse na pokój społeczny, a apostołowie wojny religijnej z obu stron umilkną. Tylko w takim świecie gospodarka Europy za sto lat będzie prosperować, tylko w takim świecie nasze dzieci i wnuki znajdą swoje szanse.\nśroda, 29 marca 2017, peterliberty\nTagi: terror europa imigracja Liberte! gospodarka\nTekst ukazał się pierwotnie w kwartalniku "Liberte", nr XXVII, jesienią 2017 r. Zbliża się półmetek pierwszej kadencji rządów Prawa i Sprawiedliwości. Ostatnie\nTekst ukazał się w XXVI numerze kwartalnika Liberté! Gdy w 1929 r. ludziom na głowy spadł wielki kryzys, John Kenneth Galbraith napisał, że nastał koniec, ale\nKryzys, mrzonki, niepogoda\nTekst ukazał się pierwotnie w internetowym wydaniu "Liberté!" (nr 20). Liberalizm na fali kryzysu stał się wygodnym chłopcem do bicia zarówno dla antyimigrancki\nNasze Emerytury, a imigracja.\nCzy tacy imigranci jak ci którzy obecnie demolują Londyn i inne brytyjskie miasta mieliby w przyszłości zapewnic nam emerytury? No cóż bardzo w to wątpię. Dużo\nCzy Polska zmieni się na lepsze ? Czy Europa chce prawdy ?\nPamiętający Poznań "Wolność i Prawda" - przemówienie Prezydenta RP z 10 kwietnia 2010 Tragiczna katastrofa spowodowała, że w Katyńskim Lesie słowa Prezydenta R


Szkolenia dla statystyków - Siatkówka Okiem Statystyka - Kamil Sołoducha\nZOSTAŃ STATYSTYKIEM JAK NAJSZYBCIEJ!\nZe mną jest to możliwe! Opanujesz niezbędne umiejętności, opowiem jak wygląda ta praca i nauczę Cię wszystkiego, co niezbędne. Ponadto razem spróbujemy znaleźć miejsce, gdzie możesz odbyć staż oraz znaleźć późniejszą pracę.\nSiatkówka jest Twoją pasją? Nie chcesz lub nie możesz realizować jej na parkiecie? Lubisz analizować mecze? Chcesz zostać statystykiem siatkarskim?\nDzięki mojemu wieloletniemu doświadczeniu w zawodzie, pomogę Ci szybko i skutecznie opanować niezbędne umiejętności.\nUczyłem już statystyków, którzy następnie pracowali w klubach takich jak Indykpol AZS Olsztyn, Resovia Rzeszów, GKS Katowice czy Energa MKS Kalisz.\nW klarowny sposób wprowadzę Cię w tajniki zawodu. Dzięki szkoleniu zdobędziesz wiedzę i umiejętności, potrzebne by zostać statystykiem siatkarskim.\nNauczę Cię obsługi programu VolleyStation używanego przez statystyków siatkarskich na całym świecie.\nJestem osobą odpowiedzialną za jego rozwój, więc otrzymasz informacje z pierwszej ręki.\nDzięki praktycznym ćwiczeniom, będziesz mógł trenować zdobyte umiejętności i przekonać się, czy opracowywanie raportów meczów jest dla Ciebie.\nGKS Katowice / Asseco Resovia Rzeszów


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Ajzan - Przerwana partyjka szachów\n- Opowiadanie: Ajzan - Przerwana partyjka szachów\nPrzerwana partyjka szachów\nkobieta, Szczecin | 08.12.16, g. 18:43 | znaki: 17662\nChoć występują tu bohaterowie innego mojego tekstu pt. “Działalność dobroczynna Williama Westmore’a”, starałam się to opowiadanie napisać tak, by znajomość poprzedniego nie była wymagana.\nZa betę i sugestie dziękuję Lissanowi.\nPrzeczytali: Mytrix, Finkla, regulatorzy, Lissan al-Gaib, LanaVallen, Anet\nWięzienie Woodgate znane było z tego, że najgorszych przestępców landu Cambford oddzielały od reszty świata nie tylko solidne mury, ale też dziesiątki mil gęstego lasu. Ta naturalna bariera była ostatnią i, jak nie raz udowodniono, skuteczną zaporą. W ponad stuletniej historii więzienia odnotowano kilka niechlubnych przypadków ucieczek, lecz, co zawsze podkreślano, żaden skazaniec nie opuścił lasu.\nUciekinierów odnajdywano nieraz tygodnie później wycieńczonych i na skraju szaleństwa. Zdarzało się również, iż myśliwi natrafiali na ciała lub szkielety w więziennych uniformach. Byli i tacy, których los pozostał nieznany, przy czym nie było dowodu na to, by komuś z nich udało się wystawić stopę poza las.\nZa murami Woodgate więźniowie opowiadali między sobą o straszliwych potworach, polujących na zbłąkanych zbiegów. Naczelnik więzienia stwierdził w jednym z wywiadów dla Wieszcza Cambford, że osadzeni sami siebie trzymają krótko lepiej niż uzbrojeni strażnicy.\nJak się jednak okazało miesiąc po tym, jak opinia publiczna poznała spostrzeżenia naczelnika, prawdziwego desperata nie powstrzyma nawet odwołanie do pierwotnych lęków.\nZegar tykał cicho w kącie salonu. Trzy psy rozłożyły się na i wokół sofy. Sennym wzrokiem obserwowały, jak lord i kamerdyner zasiadają przy małym stoliku pod zasłoniętym oknem.\nMężczyźni rozpoczęli partię szachów. Pionek sługi przesunął się o dwa pola.\n– Odważnie zaczynasz, Harry. – Skoczek pana wyskoczył przed szereg.\nKamerdyner nie odpowiedział. Przestawił swojego gońca za przesuniętą przed chwilą figurę. Czekając na ruch lorda, upił odrobinę wina z kieliszka.\n– Teraz twoja kolej – mruknął arystokrata, nie patrząc na oponenta.\nHarry obejrzał sytuację na szachownicy. Jeden z pionków lorda zmienił pozycję idealną do zbicia, co też kamerdyner uczynił.\n– Znowu dajesz mi wygrać – powiedział.\n– Przepraszam, Harry. Zamyśliłem się. – Nie spoglądając na szachownicę, lord przestawił kolejny pionek, tym razem o jedno pole za dużo. – Wybacz, ale jednak nie mam nastroju na szachy.\nHarry skinął głową ze zrozumieniem. Przeczuwał, że do tego dojdzie.\nOd kilku dni lord nie był w najlepszym nastroju. Choć starał się udawać, iż jest odwrotnie, kamerdyner i tak znał prawdę.\nWcześniej tego dnia, w głównej sypialni zauważył, że skrzypce już od kilku dni leżą na tym samym miejscu, pokryte cieniutką warstewką kurzu. To był ulubiony instrument lorda, na którym bardzo często grał. Wycierając je, Harry zrozumiał, że jest naprawdę niedobrze.\nZegar zaczął wybijać godzinę. Psy podniosły czujnie łby.\n– Dziewiąta – oznajmił lord.\n– Czy chcesz już… iść? – spytał ostrożnie Harry.\nCienie podkreślały zmarszczki na twarzy lorda, przez co wyglądał na o wiele starszego niż powszechnie uważano.\n– Myślałem, że jeszcze trochę wytrzymam i zdołamy rozegrać partyjkę, ale najlepiej będzie, jeśli już pójdę. Nie mogę pozwolić, by to ciągnęło się dalej.\nPrzez chwilę Harry walczył ze sobą. Nie chciał, by lord odchodził, ale… Pewne rzeczy trzeba było po prostu zrobić.\nGdy lord opuścił salon, rozbudzone psy podbiegły pod drzwi. Kamerdyner otworzył im drzwi, a one pobiegły w stronę komnat pana. Pozostali mieszkańcy rezydencji mieli sypialnie w innym skrzydle, więc nikogo by nie pobudziły.\nNie zastaną już go, pomyślał Harry, odprowadzając czworonogi wzrokiem. O tej porze może być już daleko stąd.\nWrócił na swoje miejsce przy stoliku, by napić się jeszcze trochę wina na rozluźnienie.\nSięgając po butelkę wina, zobaczył kątem oka, że błędnie przesunięty przez lorda pionek cofa się o jedno pole.\n– Dobrze, że jesteś, Edgarze – powiedział kamerdyner.\nNa krześle naprzeciw zmaterializowała się widmowa postać młodego mężczyzny. Głos demona, jak w przypadku każdej zjawy, zdawał się dochodzić z oddali.\n– Jak zawsze, kiedy jestem ci najbardziej potrzebny, Harry. Zagrasz jeszcze?\n– Niech ci będzie, ale wolałbym nową grę – odparł zdawkowo, dolewając sobie wina.\nTak naprawdę nie miał już ochoty na szachy. Jako kamerdyner, powinien teraz myśleć o swoich obowiązkach i przygotować wszystko na powrót lorda. Jednak przez nastrój także i do tego nie mógł się zabrać, zaś demonowi wyraźnie zależało na partyjce.\nEdgar ustawił wszystkie figury na początkowe pozycje.\n– Ty zaczynasz – oznajmił.\nSącząc wino, Harry długo spoglądał na szachownicę bez oznak głębszego namysłu.\n– Zmiana planów – powiedział nerwowo, kiedy demon znacząco zakasłał. – Do ciebie należy pierwszy ruch.\nZjawa wzruszyła ramionami i przestawiła gońca. Chwilę czekała, ale, tak jak poprzednio, kamerdyner patrzył bezczynnie.\n– Henry Edwardzie Peafowlu, spójrz na mnie.\nZawołany podniósł wzrok. W żółtych ślepiach demona nie było gniewu.\n– Wybacz, Edgarze, ale chyba ja też nie mogę dzisiaj grać. – Odłożył kieliszek na stolik. – Wiem, że chcesz, abym choć na chwilę odciągnął myśli od tego wszystkiego, ale… – Głos mu zadrżał. – Ja nie potrafię.\nW odpowiedzi Edgar dolał wina do w połowie opróżnionego kieliszka.\n– Proszę, napij się jeszcze.\n– Dziękuję. – Harry wziął podane naczynie.\n– Nie ma za co. Jesteś kłębkiem nerwów. To zrozumiałe i nie do uniknięcia w takich warunkach. Will wyszedł zapolować i nie możesz już nic z tym zrobić.\nKamerdyner pokiwał głową zniecierpliwiony, jak każdy, komu wypomniano oczywisty, choć niezręczny, fakt.\nWędrując wzrokiem po ciemnym salonie, natrafił na gazetę spoczywającą na stoliku obok kanapy. Z pamięci mógł zrekonstruować pierwszą stronę popołudniowego Wieszcza Cambford, którą zajmował olbrzymi nagłówek: „BEZWZGLĘDNY MORDERCA UCIEKŁ Z WOODGATE!”.\nAlvin Combs przystanął na skraju polany, tym razem, by naprawdę odpocząć. Większość dzisiejszego dnia spędził w ciągłym ruchu, ale teraz, kiedy noc spowiła las, był pewien, że jest już bezpieczny. Pościg zostawił daleko w tyle. Więzienne kundle pewnie jeszcze kręciły się wzdłuż strumienia, który przepłynął dla zmyłki.\nUsiadł na dużym kamieniu i rozejrzał. Wcześniej nie zwracał uwagi na otoczenie – dostrzegał jedynie drzewa i inne przeszkody na swojej drodze. W mroku, na tle pochmurnego, nocnego nieba widział rozłożyste korony, w których szumiał wiatr. Z daleka dochodziły też inne dźwięki: wołania ptaków, stukanie, skrobanie i… jęki?\nUciekinier pokręcił głową. Tylko i ty zwariuj, Alvinie!\nInni mogą drżeć na samą myśl o potworach, skoro lubią sobie o nich bajać. Właściwie, skoro tak się lękają wymysłów, to co takiego zrobili, że zasłużyli sobie na dożywocie w Woodgate? Jadąc tu zakuty w kajdany, Alvin sądził, iż spędzi resztę życia pośród prawdziwych drani, a tu proszę. Współwięzień, którego miał za sąsiada po drugiej stronie cienkiej ściany celi, zabił ponoć ciężarną żonę (albo kochankę, jeden pies), potem jeszcze policjanta. Czy ktoś zdolny do czegoś takiego może naprawdę bać się bajek?\nAlvin z niedowierzaniem przysłuchiwał się na spacerniaku temu, co mówią inni, lecz nie uległ zbiorowej histerii. To wszystko było dla niego śmieszne. Ci „najgorsi z możliwych: musieli być naprawdę tylko kupą mięśni bez mózgów, odważną jedynie, gdy ktoś słabszy wchodził im w drogę.\nKiedy miesiąc temu za plecami strażników zdobył Wieszcza Cambford, w którym ten nadęty balon, nazywany przez wszystkich naczelnikiem, udzielił wywiadu, Alvin nabrał jedynie pewności co do swych racji. Władzom więzienia lęk osadzonych był na rękę, a na dodatek same podsycały plotki.\nTamtego dnia gorące pragnienie wolności rozgorzało w Alvinie niczym pożar. Postanowił opuścić więzienie i udowodnić tym kundlom i tchórzom, że można się przedrzeć przez „przeklęty” las.\nCiemny kształt wyleciał z pomiędzy drzew. Alvin drgnął, ale ptak tylko przeleciał nad polaną i ponownie skrył wśród liści. Bardzo dyskretnie, jakby i przed sobą chciał to ukryć, zbieg odetchnął z ulgą.\nSkoro zdołał już uciec, powinien zacząć myśleć, co dalej. Był zmęczony i zmarznięty, ale nie senny. Tej nocy daruje sobie szukanie noclegu, może dopiero za dnia gdzieś się prześpi. Jeszcze trochę posiedzi, potem pójdzie dalej.\nOd początku wiedział, że będzie musiał przejść przez bezdroża lasu. Jedyna pewna droga, prowadząca z najbliższej osady do więzienia, odpadała. Strażnicy szybko by go na niej schwytali. Przeanalizowawszy sytuację, Alvin uznał, że najlepiej zrobi, jeśli obierze sobie jeden kierunek, w którym będzie zmierzał, póki nie wyjdzie z gęstwiny. Ile to mu zajmie, nie wiedział, ale też nie przejmował się. Jakoś przetrwa kilka dni w dziczy, nawet jeśli przez ten czas jego pożywienie stanowić będą jedynie owoce i robaki. Nie będą gorsze od tego, co podawali w więzieniu.\nAlvin wyciągnął się na kamieniu, przymknął oczy. Dopiero teraz, nie czując na plecach oddechu pogoni, docierało do niego w pełni, że dokonał tego, zbiegł z Woodgate. Nie był jeszcze całkiem wolny, musiał jeszcze wyjść z lasu, lecz zrobił już najważniejszy krok. Starannie planował, szukał luk w ochronie, a następnie wykorzystał nadarzającą się okazję.\nCo kilka dni do Woodgate przyjeżdżał wóz z zaopatrzeniem. Poza dowozem nowych więźniów, był to jedyny moment, kiedy otwierano główną bramę. Strażników-zawalidrogi Alvin załatwił własnoręcznie zmajstrowanym nożem, zanim tamci sięgnęli po broń.\nTo było rano i daleko stąd.\nUśmiech zadowolenia pojawił się na twarzy zbiega, kiedy rozmyślał o tym, jakie muszą mieć miny inni więźniowie po tym, jak udowodnił im, że można uciec z Woodgate. Kto wie, może stał się dzisiaj przyczyną rewolucji? Właściwie, to który był dzisiaj? Za kratami stracił rachubę czasu.\nWkrótce zadowolenie opuściło uciekiniera.\nOdgłosy lasu nagle stały się donośniejsze. Trzasków i szelestów było coraz więcej. W oddali zawył wilk.\nAlvina zdjął nie tyle strach, co niepokój. Owszem, nie wierzył w opowieści o strasznych, leśnych potworach, lecz nie kwestionował istnienia zwykłych drapieżników. Do obrony przed nimi, oprócz noża, miał nabity pistolet zabrany jednemu z zabitych strażników. To musiało wystarczyć.\nInny człowiek w takim momencie zacząłby żałować decyzji, przez które znalazł się w takim położeniu, ale nie Alvin. Od momentu aresztowania uważał, że niesłusznie go posądzono o zarzucane czyny. Nie, nie twierdził, iż nie zamordował tamtych kobiet. Od razu potwierdził swój udział w zabójstwach. Dla Alvina było nie do pomyślenia, by surowo odpowiedzieć za zabicie ladacznic z marginesu, które tak naprawdę nikogo nie obchodziły, a do tego nieumiejących swego fachu. Jednak gdy odnaleziono ich ciała, porządni obywatele zaczęli panikować, jakby to były jakieś bogate panny, a po schwytaniu sprawcy, to jego nazwali potworem, którego należy odseparować od społeczeństwa, najlepiej zgładzić. Tylko dzięki jakimś niuansom prawnym – Alvin nie znał się na tym – uniknął stryczka, ale w zamian osadzono go dożywotnio w Woodgate.\nJednak nawet za kratami nie mógł przestać czuć nad sobą widma szubienicy. Zawisłby, gdyby w trakcie pobytu w więzieniu popełnił choćby jedno poważne wykroczenie.\nTak więc w chwili obecnej, znajdując się w środku ciemnego lasu, nie wiedząc, co może kryć się wśród drzew, Alvin był pewien jednego: nie może zawrócić, a jeśli to zrobi, czeka go niezasłużona śmierć. Co prawda wilk czy inny zwierz także może go zabić, lecz nie z powodu tych kilku prostytutek.\nCokolwiek miałoby to być, obserwowało Alvina. Sięgnął do kieszeni po pistolet i rozejrzał się.\nNaokoło nic, tylko drzewa, lecz z daleka nadal dochodziły odgłosy lasu. Jednak coś na niego patrzyło i to chyba z bliska. Znieruchomiał.\nTak naprawdę wiedział bardzo mało o przetrwaniu w dziczy. Całe życie przed Woodgate spędził w wielkim mieście, a do tego niewiele czytał. Z tego, co pamiętał, drapieżniki przestają interesować się ofiarą, jeśli ta nie wykonuje gwałtownych ruchów, czy wręcz udaje martwą.\nSiedział więc sztywno na kamieniu, słysząc pulsującą w uszach krew. Cokolwiek było za nim, nie przestawało go obserwować.\nCzas mijał i nic się nie zmieniało. Zbieg i to coś trwali w swych pozycjach, czekając na ruch drugiego.\nW którymś momencie Alvin nie wytrzymał napięcia. Poderwał się i odwrócił szybko, wyciągając przed siebie pistolet.\nKilka kroków dalej, pod drzewem stał mężczyzna, albo coś mającego tylko taką formę. Im dłużej zbieg patrzył, tym więcej dostrzegał w nim nieludzkich cech. Mimo panującego wokół mroku, skóra i włosy nieznajomego jaśniały nienaturalną bielą. Patrzył prosto na uciekiniera świdrującym wzrokiem, przy czym reszta jego chudej twarzy przypominała maskę upiora.\nWśród huku pulsującej krwi, w głowie Alvina rozbrzmiały opowieści współwięźniów o tych, którzy zginęli w lesie. Po raz pierwszy pomyślał, iż w tych bujdach może kryć się ziarno prawdy.\nTymczasem kreatura powoli ruszyła w jego stronę, stąpając bezszelestnie. Prawdziwy strach – coś, co do tej pory było mu obce – paraliżował przestępcę. Mimo to zdołał nacisnąć spust.\nTrafił w klatkę piersiową. Zwykły człowiek po ciosie z tak bliska padłby martwy, lecz przeszyty na wylot potwór tylko zachwiał się jak po szturchnięciu, po czym ruszył dalej.\nZbliżył się na wyciągnięcie ręki, niemal dotknął ciałem lufy. Jego jasne oczy o wąskich źrenicach płonęły gniewem, wręcz pragnieniem krwi. Nic nie mówił. Sam Alvin także nie mógł wydać z siebie żadnego dźwięku, nawet gdyby chciał. Opuścił rękę. Pistolet upadł na ziemię.\nTamte kobiety… One też chciały krzyczeć, lecz zatykał im dłonią usta i trzymał, dopóki nie skończył.\nTeraz wiesz, jak to jest, Alvinie Combsie. Zaraz umrzesz i nie możesz uciec – powiedział głos w jego głowie, ale czy należał do niego?\nW potworze nastąpiła jakaś zmiana. Kamienna twarz pozostała surowa, ale oczy patrzyły jakoś inaczej. Nie łagodniej, raczej z pewnym żalem. Zbieg już kiedyś widział to spojrzenie. Tak spoglądał na niego sędzia podczas odczytywania wyroku.\nWąskie usta upiora uchyliły się, odsłaniając długie kły.\nZ łazienki dochodził plusk wody. Harry podszedł do leżącej na łóżku sterty ubrań. Stare łachy, które lord zakładał na polowania, nie były szczególnie brudnie, przesiąkły jedynie zapachami lasu. Największym zmartwieniem kamerdynera były dziury po kuli.\nJego pan, lord William Westmore był wampirem. Od kilku dni było wiadomo, że wkrótce będzie musiał się posilić. Chwile między pilnymi zajęciami poświęcał na szukanie źródła krwi. W końcu dziś popołudniu znalazł je w popołudniowej gazecie.\nHarry złożył starannie spodnie, koszulę, kurtkę i bieliznę, następnie włożył to wszystko do wiklinowego kosza i zaniósł do małej pralni w piwnicy. Gdy wrócił, lord jeszcze się mył, lecz wkrótce szum wody ustał. Trzy psy siedziały wyczekująco pod drzwiami.\nHarry nie chciał być w tym komitecie powitalnym. Podszedł do kominka, który, tak jak wszystkie w rezydencji, miał szklane drzwiczki ochronne – wymóg, który lord postawił tuż po wprowadzeniu się.\nDorzucając drewna do ognia, kamerdyner słyszał za sobą psy przymilające się do pana. Harry czuł na sobie jego spojrzenie, kiedy sięgał po pogrzebacz. Przed zamknięciem kominka chciał jeszcze poprawić drwa.\nZ powodu coraz dotkliwszego żaru zmrużył oczy. Przesuwając jeden z kawałków, wzniecił potężny snop iskier. Ledwie osłonił twarz, gdy ktoś chwycił go za ramiona i odciągnął z dala od ognia.\nChłodna dłoń delikatnie przejechała kamerdynerowi po skroniach i powiekach.\n– Nic ci nie jest, Harry?\nPo otwarciu oczu, sługa zobaczył wystraszonego lorda.\n– Nie, nic. – Kamerdyner dla pewności dotknął swojej twarzy.\nOboje spojrzeli na kominek. Na ich oczach szklane drzwiczki zamknęły się. Jednocześnie niewidzialna dłoń delikatnie wyciągnęła z dłoni Harry’ego pogrzebacz.\nLord pomógł wstać kamerdynerowi. Stali naprzeciw siebie w milczeniu, unikając wzroku.\n– Jeszcze raz przepraszam, Harry – powiedział William, patrząc w podłogę.\n– Za przerwanie gry.\nLord skinął głową i podszedł do okna, skąd wyglądał na zewnątrz zamyślony. Kamerdyner zbliżył się, wiedziony ciekawością i potrzebą wsparcia..\nLord w końcu spojrzał na niego.\n– Może jutro rozegramy partyjkę?\n– Jeśli będziesz miał ochotę, to czemu nie.\nWilliam zmusił się do uśmiechu.\n– Późno już, mój drogi. Idź spać.\n– Dobrej nocy. – Harry zwieńczył odpowiedź ukłonem.\n– Tego również ci życzę. Proszę, nie myśl już o tym więcej. Combsa już nie ma.\nTen potwór powinien zawisnąć dawno temu – pomyślał, a powiedział:\nGdy Harry opuścił komnaty lorda, usłyszał za drzwiami muzykę.\nZawrócił, ostrożnie stawiając kroki. Jego ręka instynktownie sięgnęła w stronę klamki, lecz w porę ją zatrzymał – przecież kazano mu wracać do siebie.\nMimo to stał i nasłuchiwał. Od razu rozpoznał, że lord w ogóle nie nastroił nieużywanych przez ostatnie dni skrzypiec. W szarpanych, wysokich dźwiękach kamerdyner próbował rozpoznać któryś ze znanych mu utworów. Bezskutecznie – to było coś niemającego jednego tonu, spontanicznego.\n– Nie – mruknął Harry świadom, co się właściwie dzieje.\nPatrzył prosto na bogato zdobione drzwi wiodące do komnat, ale oczami wyobraźni widział Williama, jak w szlafroku kąpielowym i z mokrymi włosami gra na skrzypcach. Każde pociągnięcie smyczkiem po strunach było niczym krzyk – wyraz głęboko zakorzenionego bólu istoty, która kiedyś była człowiekiem. Istoty, która nienawidzi siebie za to, do czego zmusza ją własna natura. To, że dzisiejszej nocy zgładziła kolejnego zwyrodnialca, nie miało ostatecznie żadnego znaczenia.\nIm dłużej Harry słuchał, tym bardziej jego wzrok tracił ostrość. Gdy zamrugał, w kącikach oczu zebrała się wilgoć.\n– Chodź, Harry. – Do rzeczywistości przywrócił go głos zmartwionego Edgara.\nBez słowa kamerdyner przetarł powieki rękawem. Choć pragnął być teraz blisko lorda, rozumiał doskonale, że nie może mu pomóc – przecież był tylko człowiekiem.\nPowolnym krokiem ruszył do swojej sypialni. Za nim muzyka przybierała na sile, jakby William wkładał w nią wszystko, co nagromadził przez czterysta lat wampirzej egzystencji.\nmężczyzna, 24 lata | 08.12.16, g. 22:45\n“Woodgate, największe więzienie landu Cambford, znane było głównie z tego, że najgorszych z możliwych przestępców prowincji od reszty świata oddzielały nie tylko solidne mury, ale też mile gęstych lasów.” – brzmienie. Zdanie chrobocze jak zawieszenie samochodu na polskich autostradach. Nie jestem też pewien, czy gdzieś nie zaginął przecinek.\n“Byli i też tacy, o których na początku sądzono, że jakimś cudem zdołali wydostać się z lasu, lecz gdyby tak było w istocie, mieszkańcy którejś z okolicznych wiosek donieśliby o podejrzanym osobniku.” – znowu brzmienie. Staraj się czytać utwory na głos. To pomaga wyłuskać zdania, które są, no cóż, nieładne. “Też” do usunięcia.\n“jak w jednym z wywiadów dla Wieszcza Cambford stwierdził naczelnik więzienia,” – ponownie, ta sama uwaga. Lepiej “jak stwierdził naczelnik więzienia w jednym z wywiadów dla Wieszcza Cambford”.\n“wzrokiem oglądającego gazetę.” – raczej przeglądającego (+ można wyciąć “wzrok”)\n“Ale tak już właśnie jest, westchnął, że o okropnych rzeczach nie myśli się tak długo, jak możliwe jest ignorowanie ich.” – hm? Ze zdania wynika, że spokojnie można ignorować okropne rzeczy. Ale ogólnie strasznie pokrętne jest to zdanie i chyba nie o to chodziło.\n“W końcu dziś popołudniu je znalazł.” – brzmienie.\n“Tylko i ty nie daj zwariuj, Alvinie!” – wiadomo.\n“pośród prawdziwych drani, a ty proszę.” – wiadomo.\n“Uświadomiwszy to sobie, postanowił pokazać tym kundlom i tchórzom.” – czegoś w zdaniu brakuje.\n“To było rano, zaś teraz był daleko od więzienia i jego kundli.” – brzmienie + powtórzenie. Ogólnie powtórzeń trochę było, ale raczej pomijałem. Może coś w stylu: “To wydarzyło się rankiem, dawno i równie daleko temu. Teraz był poza zasięgiem więziennych kundli” – ale tu już zaingerowałem zbyt mocno. Jako Autorka musisz sama powisieć nad zdaniami, dlatego raczej nie daję zbyt wielu przykładów, jak je poprawiać. To twój styl ma rozbrzmiewać w tekście.\n“Alvin w końcu nie wytrzymał połączenia napięcia i niepewności, co na niego czyha.” wiadomo.\n“Alvin strzelił po raz drugi, tym razem trafiając w głowę, ale i to nie zrobiło na nadchodzącym wrażenia.” – coś zgubione.\nGeneralnie, bardzo dużo usterek. Wymieniłem tylko te, które najbardziej rzucały mi się w oczy. Zdajesz się, Autorko, nie czuć jeszcze języka. Styl jest bardzo wyboisty, układane zdania mocno pokrętne. Znaczy, trzeba pisać i czytać. Najlepiej dużo czytać. To przyjdzie z czasem.\nCo do tekstu sensu stricte. Nie widzę tutaj solidnej linii fabularnej. Nie ma tu historii, tak naprawdę. Poszczególne działania bohaterów nie mają wobec siebie znaczenia. Szachów mogłoby nie być i nic by się nie stało. Demona – tym bardziej, mogło, a nawet nie powinno być. Nie wnosi nic do historii.\nRelacje kamerdyner – pan są naiwne. Kamerdyner trzymający w domu pana własne psy? Niby możliwe, ale jak wdzięcznie nieprawdopodobne. Druga sprawa – czy twoi bohaterowie mają się ku sobie w sensie erotycznym? Bo tak to wybrzmiewa w tekście. Są mocno zniewieściali, mężczyźni się tak nie zachowują i tak o sobie nie myślą. Nie mogę tego jednak potwierdzić przy relacjach homoseksualnych. Znałem tylko jedną taką osobę i jego zachowanie również mocno odbiegało od tych tutaj przedstawionych. Stąd wniosek – bohaterowie zachowują się mocno nienaturalnie.\nScena polowania – pan niby nie chce zabijać, a jednak bawi się z ofiarą. Zamiast szybko zabić, najpierw obserwuje go z bliska, straszy, a potem jeszcze przechadza się przez pole w jego stronę. Tak robią psychopaci, nie istota robiąca coś z konieczności. Ogólnie rzecz biorąc, obraz tegoż wampira jest bardzo niespójny.\nWracając do początku – partia szachów bardzo nieprzekonująca. Można by trochę rozeznać się w temacie, z którego ma się zamiar korzystać. Zwłaszcza, jeśli chce się przedstawić postać jako tej dziedziny mistrza. Z samych szachów można zrobić naprawdę ciekawe tło, ale jak mówiłem, trzeba przyjrzeć się tematowi. Kolejna sprawa – szachy zbyt słabo mają się do tematu opowiadania, żeby wyszczególniać je w tytule.\nSprawa hasła konkursowego – w moim odczuciu nie miało ono w tekście żadnego znaczenia. Pojawia się na koniec z czystej konieczności. Ale nie ma co oceniać opowiadania pod tym kątem, bo ma zbyt wiele innych słabości.\nNiestety, nie podobało mi się, czego powody mam nadzieję przedstawiłem dość jasno. Jeśli masz jakieś pytania lub wątpliwości/nie zgadzasz się z moimi uwagami – uderzaj śmiało. Ten Słowik nie zawsze śpiewa wyraźnie ;).\nmężczyzna, 103 lata, Katowice | 09.12.16, g. 12:18\nNiestety – horror, który nie straszy. Jesteś, droga Ajzan, zbyt dosłowna. Próbujesz straszyć opisami, a najlepiej straszy suspens, niedomówienie, niedookreślenie.\nPoza tym, jak zauważył Słowik, styl bardzo chropowaty. Relacje kamerdyner-lord niewiarygodne (bardziej przypominają więź Holmes-Watson). Nie lepiej było ich zrobić przyjaciółmi czy krewnymi? Jak na człowieka niespecjalnie obeznanego z bronią, więzień pakuje kule w wampira jak strzelec wyborowy.\nPoza błędami, wyszczególnionymi przez Słowika, dodałbym jeszcze:\n– “przestawił swojego konia” – tak się o szachach mówi na podwórku; właściwa nazwa to skoczek lub goniec;\n– “o okropnych rzeczach nie myśli się tak długo, jak możliwe jest ignorowanie ich” – zgrzyta; “nie myśli się tak długo, jak długo(…);\n– “Lord podszedł.” – do kogo? do czego?;\n– “Oboje wiedzieli” – to który z nich był kobietą ? O mężczyznach mówi się”obaj”;\n– “bynapić” – wiadomo;\n– “Oczy kamerdynera napotkały żółte ślepia o wąskich źrenicach” – to brzmi tak, jakby oczy wybrały się na wycieczkę;\n– “Więzienne kundle z prawdziwymi psami” – tego nie rozumiem – kundle to nie prawdziwe psy?;\n– “grube rozłożyste korony” – korony drzew mogą być rozłożyste, ale nie grube;\n– “przysłuchiwał się na spacerniaku temu, co mówią inni, lecz nie uległ” – nie uległ czemu?;\n– “Strażnicy szybko by go na niej schwycili” – schwytali;\n– “będą jedynie owoce i insekty” – niezręczne połączenie – może owady byłyby lepsze?;\n- “nie czując już na sobie oddechu pogoni” – to nie brzmi; z reguły oddech pogoni czuje się na plecach (metaforycznie oczywiście);\n– “Uśmiech zadowolenia wystąpił na twarzy Alvina” – uśmiech raczej się pojawia, a nie występuje;\n– “Na około nic” – naokoło.\nTo tyle z takich grubszych rzeczy. Resztę pewnie wytknie ci bogini Reg (parę przecinków na przykład). Nie zrażaj się i szlifuj warsztat!\nPS. Napotkałem tu pewną zagadkę, a mianowicie “samo nadmuchujący się balon”. Wg mnie powinno być samonadmuchujący, ale Word wyrzuca to jako błąd, a zasady pisowni nie znalazłem. Mam rację?\nkobieta, 24 lata, Wrocław | 09.12.16, g. 13:28\nHmm, jeśli miało straszyć, to na pewno nie wyszło, tylko że jakoś od drugiej sceny przestałam to opowiadanie traktować jako horror i nie miałam pod tym kątem specjalnych oczekiwań. Fabularnie też bardzo prosto i faktycznie elementy nie są wystarczająco mocno posklejane. Ale właściwie opowiadanie mi się dosyć podobało, chyba głównie pod względem klimatu (BTW jakieś inspiracje anime Kuroshitsuji?). Zupełnie zbędny wydał mi się tylko ten Edgar – zakładam, że w Twoim głównym tekście z tego uniwersum ma on większą rolę i, co więcej, może być całkiem ciekawą postacią, ale tutaj jego obecności w tekście nic nie motywuje.\n„Sprawdził buty – wciąż były wilgotne.” – Po co on sprawdzał, czy buty są wilgotne? Albo czuje to nogami, albo nie czuje, ale w tym drugim przypadku chyba nie robi mu to różnicy.\n„Siedział więc nieruchomo na kamieniu, słysząc pulsującą uszach krew.” – w uszach\n„Chłodna dłoń delikatnie przejechała mu po skroniach i powiekach. Uchyliwszy je, Harry zobaczył wystraszonego lorda.” – Skronie też uchylił?\nkobieta, 23 lata, Kraków | 09.12.16, g. 15:55\nmężczyzna, 29 lat, Koszalin | 09.12.16, g. 21:00\n“miejsce przy stoliku, bynapić się jeszcze” – zapodziała się spacja :)\nOpowiadanie fajne, nie jest straszne, ale czyta się dobrze. Prosta historia, prosto acz przyjemnie opowiedziana. Nie wiem czemu inni uczepili się tego Edgara, w niczym nie przeszkadzał, a wręcz dodawał tajemniczości temu, co dzieje się w domu lorda.\nMnie bardziej niż polowanie na zbiega zainteresowały właśnie sceny w domu. Chętnie przeczytałbym więcej o relacjach panujących w tej posiadłości, pomiędzy rezydentami. Ciekaw jestem kto jeszcze oprócz lorda i zżytego z nim kamerdynera w rezydencji mieszka.\nkobieta, Szczecin | 09.12.16, g. 22:42\nJa rozumiem krytykę Edgara, jak również innych nie zbyt jasnych wątków tego opowiadania. Demon, psy i relacje między lordem a kamerdynerem mają swoje uzasadnienie, na które jednak nie byłoby miejsca w tym jednym tekście. Myślałam, że uda mi się napisać ten tekst, tak, by nie trzeba było znać wcześniej innych, ale nie wyszło.\nDo poniedziałku chyba uda mi się jeszcze to jakoś ogarnąć.\nBTW jakieś inspiracje anime Kuroshitsuji?\nMoże nie anime, ale mangą na pewno. ;-).\nkobieta, Łódź | 09.12.16, g. 23:30\nTekst mnie nie uwiódł.\nFabuła bardzo prosta – walka między przeciwnikami tak nierówna, że nie ma żadnego napięcia, żadnej niepewności. Jak przy pójściu do sklepu po śmietanę – wiadomo, jak się to musi skończyć.\nHasło konkursowe wydaje się wciśnięte na siłę, niemal jak wąsy domalowane Giocondzie. Było jeszcze jedno, dość podobne IMO, hasło “muzyczne”. Patrzyłaś, co wylosowany z nim zrobił?\nZ wykonaniem też rewelacji nie ma – literówki, powtórzenia, zgubione podmioty…\nbłędnie przesunięty przez lorda pionek cofa się o jedno pole.\n– Dobrze, że tu jesteś, Edgarze – powiedział.\nDopiero teraz, nie czując już na sobie oddechu pogoni, docierało do niego w pełni,\nkobieta, Szczecin | 11.12.16, g. 17:49\nPoprawiłam wskazane błędy i trochę przerobiłam tekst. Jeszcze jutro zrobię ostatni szlif przed deadlinem.\nmężczyzna, 29 lat, Koszalin | 11.12.16, g. 18:28\nTe szlify po publikacji to już chyba nie mają znaczenia jeżeli juror już przeczytał ;) a Gravel już przeczytała ;)\nkobieta, Szczecin | 11.12.16, g. 19:18\nTermin do jutra do północy, więc chyba jeszcze można edytować.\nmężczyzna, Grodzisk Mazowiecki | 12.12.16, g. 12:10\nHm, przeczytałem teraz, czyli po kolejnych poprawkach. Fajnie, że wprowadziłaś zmiany. Zmniejszenie liczby psów i ograniczenie ich roli zdecydowanie na plus. Na plus zmiany w linii fabularnej. Teraz coś jest. Zmieniona perspektywa dodała dynamiki. Trochę nie wyszła kwestia dylematów etyczno-moralnych. Wydaje mi się, że odpowiedź podajesz na tacy. Na ile te zmiany pomogą w konkursie, nie wiem, ale lepiej z nimi niż bez. Szkoda, że nie zdecydowałaś się na udostępnienie tekstu do betowania po raz drugi przed opublikowaniem, bo zmian jest tak dużo, że trudno porównywać z pierwotną wersją.\nTaka uwaga ogólna. Wg mnie to opowiadanie nigdy nie miało straszyć, nie miało być horrorem sensu stricto. Sama postać wampira/zombiaka/mutanta nie wystarczy.\nI takie jeszcze drobiazgi:\n„Trzy rozłożyły się na i wokół sofy.” – Trzy psy\n„ Wcześniej nie przywiązywał dużej uwagi do otoczenia” – „Wcześniej nie zwracał uwagi na otoczenie” – uwagi nie można do niczego przywiązać (można przywiązywać wagę, ale to chyba nie ten kontekst)\n„Zawisłby, gdyby trakcie pobytu w więzieniu” – gdyby w trakcie\n„Żaden mięsień nie drgał, nawet skrzydełka płaskiego nosa.” – czy mam rozumieć, że skrzydełka nosa są mięśniami?\n„Ze ściśniętym z przerażenia sercem strzelec patrzył, jak dziura w ciele tej istoty znika, nie pozostawiając nawet śladu.” – patrzył i widział? Mam pewne wątpliwości, bo jednak ciemna noc była i środek ciemnego lasu, a wampir miał na sobie jakieś odzienie.\n„Największym zmartwieniem kamerdynera były dziury po kulach.” – wydaje mi się, że był jeden strzał; nawet jeśli kula przeszła przez kilka warstw ubrania, to nadal była jedna – oczywiście, kamerdyner nie musiał tego wiedzieć. Ale czy lorda nie stać na nowe ciuchy? Tak zwyczajnie w świecie? Musi się przebierać w „stare łachy”? Czy wampir (na dodatek majętny) w ogóle by sobie zaprzątał głowę takimi drobiazgami, jak przebranie się?\nI zrezygnowałbym ze słowa atonalna w ostatnim zdaniu. Nachalnie wciska hasło do tekstu. Chyba nie ma potrzeby.\nkobieta, Szczecin | 12.12.16, g. 20:33\nOstatnie poprawki przed deadline’em naniesione.\nJeszcze raz dziękuję, Lissan.\nCo do kwestii ubrań, to owszem, z racji samego majątku William nie musiałby martwić się ciuchami, bo mógłby mieć nowe. Tylko, że tą postać wymyślam jako w pewnych aspektach praktyczną, w tym kwestii ubioru. A polowania to brudna robota, na dodatek nieprzyjemna, więc raczej by nie wychodził ubrany jak na co dzień.\nkobieta | 14.12.16, g. 21:18\nPrzeczytałam, ale i mnie tekst niestety nie kupił. Zabrakło mu tego “czegoś”. Sądzę, że z tego pomysłu na szorta dałoby się wyciągnąć więcej, gdyby bohaterowie byli bardzie wyraziści (obecnie żaden w sumie niczym się nie wyróżnia), a konfrontacja zbiega z lordem nie była tak jednostronna. A, i postać upiora-demona wydaje mi się zbędna. Niczego tak naprawdę nie wnosi.\nZ technicznych aspektów – rzuciło mi się w oczy parę potknięć – jakieś niegramatyczne zdanie, brak zaimków zwrotnych w kilku miejscach, trochę powtórzeń.\nkobieta, Łódź | 15.12.16, g. 01:19\nZnam bohaterów z innego opowiadania i tam radzili sobie nieźle. Tym razem, w Przerwanej partyjce szachów, wypadli niezwykle blado, wręcz nijako. Odniosłam wrażenie, że w tej historii znaleźli się przypadkiem i chyba nie czuli się w niej zbyt dobrze.\nNie mam pojęcia, Ajzan, które hasło mogło Cię sprowokować do napisania tego opowiadania. Nie pasuje mi żadne :(\nWykonanie, stwierdzam to prawdziwą przykrością, pozostawia bardzo wiele do życzenia.\nHarry obejrzał sytuację na szachownicy. – Czy wcześniej jej nie widział?\nJeden z pionków lorda zmienił pozycję idealną do zbicia, co też kamerdyner uczynił. – Co uczynił kamerdyner? Czy też zmienił pozycję?\n…rozbudzone psy podbiegły pod drzwi. Kamerdyner otworzył im drzwi… – Powtórzenie.\n…by napić się jeszcze trochę wina na rozluźnienie. Sięgając po butelkę wina… – Powtórzenie.\n…tak jak poprzednio, kamerdyner patrzył bezczynnie. – Pewnie miało być: …tak jak poprzednio, kamerdyner patrzył bezmyślnie.\nOdłożył kieliszek na stolik. – Odstawił kieliszek na stolik.\nUsiadł na dużym kamieniu i rozejrzał. – Co rozejrzał?\nCiemny kształt wyleciał z pomiędzy drzew. Alvin drgnął, ale ptak tylko przeleciał… – Ciemny kształt wyleciał spomiędzy drzew.\n…ale ptak tylko przeleciał nad polaną i ponownie skrył wśród liści. – Co ptak skrył wśród liści?\n…ponownie skrył wśród liści. Bardzo dyskretnie, jakby i przed sobą chciał to ukryć… – Powtórzenie.\nCo kilka dni do Woodgate przyjeżdżał wóz z zaopatrzeniem. Poza dowozem nowych więźniów… – Powtórzenie.\n…miał nabity pistolet zabrany jednemu z zabitych strażników. – Nie brzmi to najlepiej.\nNajwiększym zmartwieniem kamerdynera były dziury po kuli. Jego pan, lord William Westmore był wampirem. Od kilku dni było wiadomo… – Powtórzenia.\nW końcu dziś popołudniu znalazł je w popołudniowej gazecie. – Brzmi to fatalnie.\nW końcu dziś po południu…\nOboje spojrzeli na kominek. – Piszesz o mężczyznach, więc: Obaj spojrzeli na kominek.\nKamerdyner zbliżył się, wiedziony ciekawością i potrzebą wsparcia.. – Jeśli zdanie miała kończyć kropka, jest o jedną kropkę za dużo, a jeśli wielokropek, jest o jedną kropkę za mało.\nmężczyzna, Wrocław | 15.12.16, g. 11:49\nSpodobał mi się pomysł z lasem, bo mimo wszystko wprowadza jakieś napięcie. Również niejasność w stosunkach między kamerdynerem a lordem budzi ciekawość. Natomiast cała otoczka już taka ciekawa nie jest, wręcz można rzec trąci banalnością. Może więcej krwi wlać w postaci i postawić akcent właśnie na nie.\nTakie nawet smutne. Choć moim zdaniem za dużo formy i treści, żeby ukazać tragizm. Z drugiej strony gdyby tak wyeksponować bardziej tego typu wątek, historia byłaby tak cholernie oklepana, że chyba trza to sobie darować…\nkobieta, Łódź | 15.12.16, g. 11:57\nO właśnie! O lesie zapomniałam! Mnie się wydaje, że las to słaba bariera. Można w nim przetrwać, można się wyżywić. To nie to samo, co morze, pustynia albo przemarznięta tundra.\nmężczyzna, 29 lat, Koszalin | 15.12.16, g. 12:29\nFinklo to definitywnie zależy od tego jaki to las, choć las to wciąż las a nie dżungla, ale jeżeli jest nie tknięty ludzką ręką i zamieszkały przez dzikie drapieżniki + rozległy + gęsty + np. Podmoky itd. + nawiedzony przez wampira to moim zdaniem wystarczająca bariera. No i więźniowie nie mają żadnego ekwipunku a i doświadczenie w sztuce przetrwania jest coraz rzadsze w dzisiejszych czasach. Taka tylko moja opinia ;)\nkobieta, Łódź | 15.12.16, g. 12:47\nAle ten wampir to chyba tak często nie żre, żeby zagrozić każdemu więźniowi? Do zbierania jeżyn i grzybów nie trzeba wyszukanego ekwipunku. Ryby ze strumienia można łowić w koszulę. Zresztą, ten z opowiadania miał chyba nóż, a nawet coś strzelającego zarąbał strażnikom.\nkobieta, Szczecin | 16.12.16, g. 14:40\nWygląda na to, że “Przerwana partyjka szachów” należy do kategorii tekstów “odłożyć na później i dopracować pomysł”. Konkursy jednak trochę ograniczają pole manewru. Mam już trochę pomysłów.\nmężczyzna | 16.12.16, g. 15:59\nkobieta, 31 lat | 30.12.16, g. 15:31\n"Do ciebie należy pierwszy ruch. Zjawa wzruszyła ramionami i przestawiła gońca." – w grze w szachy według standardowych zasad nie ma możliwości, żeby pierwszy ruch wykonać gońcem ;) Muszę to podkreślić, bo partyjka szachów znalazła się w tytule i w sumie przewija się przez całe opowiadanie. A tekst… nie bardzo wiem, o co chodzi. Jest las, są potwory, jest więzienie. I? Na razie pozostajemy na poziomie legend miejskich. Czytelnik we mnie czuje niedosyt. Poprawność językowa miejscami szwankuje, np. piszesz tak "zabicie ladacznic z marginesu, które tak naprawdę nikogo nie obchodziły, a do tego nieumiejących swego fachu".\nkobieta, Łódź | 30.12.16, g. 15:37\nA to nie było tak, że najpierw zaczęli grać hrabia z kamerdynerem, a potem zjawa kontynuowała?\nkobieta, 31 lat | 30.12.16, g. 15:44\nNie, Finklo, bo:\nGrałam kiedyś w szachy, więc jestem bardzo wyczulona na wszystkie opisy tego typu ;-)\nmężczyzna | 03.01.17, g. 22:12\nWykonanie nawet spoko – choć są drobne potknięcia – jednak z fabułą znacznie gorzej.\nSame szachy… Pomijając już to, że nie wydają się mieć jakiegokolwiek znaczenia dla właściwej opowieści, przedstawienie drugiej rozgrywki jest po prostu błędne:\n– Zmiana planów – powiedział nerwowo, kiedy demon znacząco zakasłał. – Do ciebie należy pierwszy ruch. Zjawa wzruszyła ramionami i przestawiła gońca.\nPotem w komentarzach trafiłem na coś, co Cię po części – ale tylko po części – usprawiedliwia:\nStaruch się myli. Skoczek to nie goniec, a goniec to nie skoczek. Skoczek, koń, porusza się “po literze L” i faktycznie może “przeskakiwać” nad innymi figurami, natomiast goniec porusza się wyłącznie po skosie wzdłuż tych samych pól, białych albo czarnych, i nie może przeskakiwać nad innymi figurami, więc poruszenie nim w pierwszym ruchu przez demona jest zwyczajnie niemożliwe (w sensie: wbrew zasadom), bo blokuje go pion.\nNie jestem mistrzem szachowym; umiem grać (znam zasady), lubię raz za czas pyknąć partyjkę i bywa, że nawet wygram, ale że nie jestem wzrokowcem, to często wykładam się na najprostszych, wręcz szkolnych błędach. Do czego zmierzam niniejszymi “przechwałkami”, to obserwacja, że nawet niemal totalnego laika i szachową niemotę nie zdołałaś przekonać do opisu tych szachów, więc jeśli chodzi o przygotowanie merytoryczne i research, niestety poległaś.\nPojawiły się też zarzuty o homoniewiadomość postaci hrabiego i lokaja (a ja tu dorzucę demona – jeśli ktoś mnie uprzedził, sorry; komentarze przejrzałem pobieżnie, głównie z ciekawości, czy ktoś zwrócił uwagę na tego gońca), ale z nimi może mógłbym jeszcze polemizować. Nie trzeba być gejem, żeby aż tak troszczyć się i dbać o przyjaciela. Wydaje mi się też, że relacje pan-sługa mogą być oparte na zupełnie innym rodzaju przywiązania, zwłaszcza, jeśli trwają one latami. Mnie to w każdym razie, choć też wydało się nieco podejrzane, nie raziło w żaden sposób. Jest empatia i empatia.\nZdecydowanie gorzej wypadł tutaj uciekinier, jego historia, wspomnienia i myśli. Od groma w tym sztuczności i demonizowania gościa na siłę. Ot, tępy trep, zbok i degenerat bez żadnych pozytywnych cech. Los, gdy już go spotkał, był niezasłużenie dlań łaskawy. Cytując Harry’ego: “Ten potwór powinien zawisnąć dawno temu“.\nI to jest złe, bo raz, że postać wyraźnie przejaskrawiona, sztuczna, wręcz papierowa, a dwa, że jego los nic a nic mnie nie obszedł. Zero emocji.\nRys fabularny, w ujęciu ogólnym – dobry wampir zjadł (wypił) złego człowieka – też nie zachwyca oryginalnością, a przy tym wydaje mi się nieco… płaski (sytuacji nie ratuje nawet, nota bene, zupełnie ładnie ukazane Cierpienia Starawego Wampira). Zagrałaś na skrzypkach stary jak wąpierz utwór, nie dodając nic nowego i ciekawego. Faktem jednak pozostaje, że zagrałaś go całkiem fajnie. Albo inaczej, porzucając metafory muzyczne: czytało się, mimo wszystko, przyjemnie.\nNatomiast nawiązanie do hasła bardzo słabe. Z pewnością nie odegrało ono tutaj roli, która by mnie usatysfakcjonowała.\nmężczyzna, 103 lata, Katowice | 03.01.17, g. 22:48\nUps. To ja napisałem? Skoczek to goniec? Cholera, kawa chyba za słaba wtedy była. Biję się w piersi jak Tarzan! I przepraszam za wielbłąda!!\nkobieta, Szczecin | 03.01.17, g. 23:20\nJa również prepraszam za szachy. Ostatni raz grałam z komputerem (Vista) kilka lat temu. To wtedy też napisałam pierwszą scenę teego opka.\nmężczyzna | 04.01.17, g. 00:24\nMnie przepraszać nie musisz, Ajzan (bo Staruch, zapewne, przeprasza Ciebie). Błędy to kamienie na drodze do doskonałości, po których trzeba przejść, by iść dalej… Czy jakiś taki bzdet^^.\nMam problem z tym opowiadaniem, bo zupełnie nie umiem powiedzieć, co mi się w nim właściwie podobało. Wiem, co mi zgrzytnęło – brak napięcia i emocji, liczne usterki językowe, fabuła rozmyta i właściwie „nierzucająca się w oczy”, słabe nawiązanie do hasła konkursowego – ale mimo tego, że mogę opowiadaniu sporo zarzucić, czytało mi się je dobrze i jakoś tak… sympatycznie. I chętnie sięgnę w wolnej chwili po „Działalność dobroczynną Williama Westmore’a”.\nGayradar zaczął buczeć już na samym początku, ale dla mnie to zawsze jest dodatkowy smaczek ;)\nkobieta, Warszawa | 20.05.17, g. 20:18


» Maska złuszczająca i nadająca blask, Mauli Rituals\nKod produktu: 08-007\nJak używać: Wymieszaj jedną łyżkę produktu (łyżka dołączoną do maski) z wodą, mlekiem lub codziennym środkiem do mycia. Masuj mokrą skórę twarzy i szyi; opłucz i osusz skórę. Aby uzyskać maskę na twarz: wymieszaj 2-3 łyżki (dołączone do opakowania) z wodą lub mlekiem, do uzyskania gęstej pasty. Nałóż na twarz i szyję i pozostaw do wyschnięcia. Zmyj za pomocą dołączonej ściereczki z muślinu lub po prostu wody.


Zarządzanie jakością - ciągły wyścig technologiczny - Goldman Recruitment\nZarządzanie jakością – ciągły wyścig technologiczny\nW czasach intensywnej konkurencji i globalizacji handlu znaczenie jakości wciąż rośnie. Cena to nie wszystko – reputacja i opinia o marce ma równie duży, a czasem wręcz decydujący wpływ na decyzje konsumentów. Rosnący poziom zaawansowania technologicznego sprawia, że kompleksowość procesów produkcji jest coraz większa. To wyzwanie dla osób zarządzających jakością – należy ją monitorować na każdym etapie, zaczynając od wyboru surowców czy półproduktów, a kończąc na weryfikacji jakości produktu finalnego i procesie obsługi posprzedażnej.\nKluczowym wyzwaniem jest zbudowanie systemu umożliwiającego skuteczną selekcję wadliwych produktów, zanim trafią do klienta.\nPrzy produkcji wielkoseryjnej monitoring jakości każdej sztuki często jest nierealny, powstają więc rozwiązania oparte o statystykę i kontrole wyrywkowe. Umożliwiają one wychwycenie wadliwych serii i wyeliminowanie ich bez konieczności zatrzymywania całego procesu produkcji. O ile praca kontrolera wykonującego fizyczne audyty produktu będzie z czasem wypierana przez zapewniającą powtarzalność automatyzację, osoby projektujące systemy kontroli i zarządzające nimi będą odgrywały coraz większą rolę w organizacjach.\nRośnie znaczenie inżynierów jakości pracujących z dostawcami. Od ich skuteczności zależy ciągłość procesu produkcji. Odpowiadają oni za koordynację dostaw, ich płynność oraz jakość dostarczanych materiałów, co pozwala wyeliminować błędy już w początkowej fazie produkcji. Rośnie też zapotrzebowanie na inżynierów jakości współpracujących z klientem. Dbają oni o odpowiednie parametry produktu finalnego i jego terminowe dostawy, biorą udział w audytach przeprowadzanych na życzenie klienta i badają zgodność produktu z normami. Rozwijają również relacje na linii producent – klient, wzmacniając podstawy współpracy.\nZarządzanie jakością to bardzo perspektywiczny obszar. Wytyczną norm jakościowych ISO:9001 oraz IATF 16949 jest ciągłe udoskonalane procesów, dlatego organizacje będą inwestowały w jakość oraz ludzi nią zarządzających. Zaniedbanie tego priorytetowego obszaru może skutkować spadkiem konkurencyjności firmy i utratą klientów. Nie bez znaczenia jest również nieograniczony dostęp konsumentów do globalnej sieci informacyjnej. Wprowadzenie na rynek wadliwej serii produktów natychmiast skutkuje falą niekorzystnych opinii i recenzji na forach internetowych czy w mediach społecznościowych. Lepiej zawczasu zainwestować w jakość i odpowiednią jej kontrolę, niż wydawać miliony na kryzysowy PR.\nZagrożeniem dla producentów jest ciągły wyścig technologiczny i presja rynkowa.\nChęć prześcignięcia konkurencji czasem skłania do podejmowania ryzyka i wprowadzania na rynek produktów, które nie zostały w wystarczający sposób przetestowane. Dotyczy to zwłaszcza towarów, które eksploatowane są przez wiele lat, przez co kompleksowa weryfikacja ich trwałości jest utrudniona. Dlatego rola specjalistów opracowujących zaawansowane, wykorzystujące najnowsze technologie systemy kontroli jakości będzie rosła. Kluczowe znaczenie będzie miało w tym przypadku połączenie wiedzy technicznej z kompetencjami z obszaru IT i automatyzacji.


Ciekawe gatunki zwierząt i roślin.: Żeglarz portugalski - zabójczy żaglowiec\ninne nazwy: żywłoga, aretuza, bąbelnica bąbelcowa\nGatunek: Żeglarz portugalski(Physalia physalis)\nŻeglarz portugalski występuje głównie w ciepłych wodach Oceanu Atlantyckiego, Oceanu Spokojnego, Oceanu Indyjskiego, Morza Karaibskiego i Morza Sargasowego. Żeglarz portugalski jest najpospolitszy w Morzu Sargasowym.\nŻeglarz portugalski to w rzeczywistości organizm kolonijny, składający się z wielu organizmów odpowiedzialnych za różne procesy życiowe. Żeglarz portugalski składa się z czterech rodzajów polipów: pneumatoforów, które są odpowiedzialne za unoszenie się organizmu na powierzchni wody, dactylozoidów, odpowiedzialnych za obronę organizmu, gonozoidów, odpowiedzialnych za rozród i gastrozoidów opowiedzianych za procesy żywieniowe. Polipy są ściśle skupione. Dactylozoidy tworzą macki, których długość waha się w granicach 10-50 metrów. Każda macka posiada knidocyty, które zabijają przy pomocy małych żądeł morskie organizmy. Pneumatofory tworzą pęcherz wypełniony gazem(dwutlenkiem węgla), który umożliwia organizmowi unosić się na powierzchni wody. Pęcherz ten przypomina żagiel, stąd nazwa tego gatunku.\nŻeglarza portugalskiego tworzą kolonie jednopłciowych organizmów. Tak więc żeglarz portugalski jest gatunkiem dwupiennym, jednak brak wyraźnych różnic między męskim, a żeńskim osobnikiem.\nGatunek wydaje się dosyć pospolity i nie podejmuje się prac w zakresie ochrony tego gatunku.\nGłównie narybek i małe ryby, lecz potrafi upolować rybę wielkości makreli. W macki łapie również krewetki, małe skorupiaki i inne małe zwierzęta tworzące plankton.\nŻeglarz portugalski nie potrafi pływać, a jedynie unosi się na powierzchni wody, gdzie prowadzą go prądy morskie i wiatr. Najważniejszą czynnością meduzy jest pozyskiwanie pokarmu. Sparaliżowana ofiara jest przenoszona przez ruchy nici do polipów odpowiedzialnych za trawienie. Meduza trawi swoją ofiarę, rozsyłając wartości odżywcze do wszystkich polipów w kolonii. Pozostałości po ofierze zostają wydalone z ciała.\nŻeglarz portugalski jest dwupienny. Każdy osobnik posiada polipy odpowiedzialne za rozród, zwane gonozoidami. Każdy gonozoid posiada genofory, które zamierają komórki jajników lub jąder. Nie do końca wiadomo jak żeglarz portugalski się rozmnaża, lecz jest wielce prawdopodobne że gamety z gonozoidu zostają uwolnione to toni wodnej, gdzie następuje zapłodnienie jeśli spotkają one gamety innego osobnika. Meduza ta najintensywniej rozmnaża się jesienią, a widoczne młode osobniki pojawiają się już zimą i wiosną. Do dziś nie wiadomo jaki czynnik motywuje żeglarza portugalskiego do rozmnażania.\nNiektóre ryby i skorupiaki np. Corystes cassivelaunus(krab piaskowy*), żółw Karetta, ślimaki tratewnik jantina i Glaucus atlanticus, ośmiornice z rodzaju Tremoctopus i samogłowy .\nbrak danych. Prawdopodobnie kilka miesięcy, ja większość meduz.\nAretuza jest niebezpieczna dla człowieka, gdyż jej nici powodują poważne oparzenia na ciele człowieka. W szczególnym niebezpieczeństwie są turyści, którzy pływając w morzu mogą natknąć się na żeglarza portugalskiego, lub nadepnąć na meduzę wyrzuconą na plażę. Jej oparzenia mogą czasami prowadzić do śmierci.\nW mackach żeglarza portugalskiego żyją ryby gatunku Nomeus gronovii, które nie są całkowicie odporne na jad meduzy, lecz zwinnie unikają macek, żywiąc się mniejszymi mackami pod pęcherzem gazowym. Macki meduzy zapewniają skuteczną obronę małym rybką.\nŻeglarz portugalski nie posiada aż tak dobrych właściwości regeneracyjnych, jak inne meduzy.\nNaukowcy sądzą że żeglarz portugalski jest bardzo prymitywnym gatunkiem meduzy.\nPo wyrzuceniu na plaże, nici aretuzy mogą dalej porazić nawet po kilku miesiącach.\nRodzaj Physalia obejmuje dwa współcześnie żyjące gatunki, żeglarza portugalskiego i żeglarza indo-pacyficznego*(Physalia utriculus).\nAutor: Animaluki Luk o 10:24\nEtykiety: Bezkręgowce, Parzydełkowce, Physaliidae, Rurkopławy, Stułbiopławy\nGabriela Robakiewicz 21 lutego 2016 10:53\nSuper! Bardzo mi pomogło :)


Internetowy sterownik podlewania ogrodowego na LOGO!. Dostęp do LOGO! za pomocą http - Elektronika Praktyczna\nInternetowy sterownik podlewania ogrodowego na LOGO!. Dostęp do LOGO! za pomocą http\nW artykule przedstawiamy pierwszy z możliwych sposobów "uinternetowienia" systemu podlewania ogrodowego wykonanego na LOGO!, który bazuje na wbudowanym w sterownik serwerze HTTP.\nMiesiąc temu przestawiliśmy konstrukcję systemu automatycznego podlewania ogrodowego, wykonanego na sterowniku LOGO! 0BA8. Ma on wbudowany serwer HTTP, za którego pomocą można podglądać i modyfikować zmienne (w tym stany wejść i wyjść) wykorzystywane w programie, można monitorować informacje wyświetlane na pokładowym LCD sterownika, a także zdalnie sterować pracą LOGO!, korzystając ze zdalnego pulpitu. W artykule pokażemy jak krok-po-kroku przystosować program do komunikacji sieciowej, co jest dość proste, bowiem LOGO! zawiera wszystkie niezbędne do tego rozwiązania sprzętowe i programowe.\nDołączenie LOGO! do sieci wymaga wykonania kilku kroków przygotowawczych. Dołączamy LOGO! za pomocą kabla Ethernet do sieci lokalnej i ustanawiamy (np. z poziomu lokalnego menu LOGO!, wybierając kolejno Network>IP Address – fotografia 1) jego adres IP (na stałe, nie działa tu DHCP), maskę sieci i punkt dostępowy (w przykładzie są to: 192.168.0.155/255.255.255.000/192.168.0.1) – fotografia 2.\nKonieczne jest włączenie serwera HTTP, przy okazji czego można (w zasadzie: trzeba) ustalić własne hasło dostępowe. W tym celu wybieramy w menu programu LOGO! Soft Comfort opcję Tools>Transfer>Access Control (rysunek 3). W wyniku tej operacji wyświetla się okno Interface (rysunek 4), w którym podajemy (lub wybieramy z wcześniejszych wpisów książki adresowej) adres IP sterownika (Target IP Address) i klikamy OK. Jeżeli sterownik jest w trybie RUN pojawia się kolejne okno (rysunek 5) z propozycją przełączenia go w tryb Stop, co jest konieczne do wprowadzenia modyfikacji w konfiguracji sterownika. W kolejnym wyświetlonym oknie (rysunek 6) znajdujemy sekcję Web server access, w której zaznaczamy opcje Allow Web server access oraz Enable password protection for Web server access. W podsekcji Enter new password dwukrotnie wprowadzamy hasło zabezpieczające przed nieuprawnionym dostępem do zasobów serwera i zatwierdzamy konfigurację za pomocą przycisku Apply w sekcji. Po zatwierdzeniu zmian sterownik jest za zgodą użytkownika przełączany w tryb Run rozpoczynając normalną pracę.\nAby móc monitorować stan wyświetlacza LCD poprzez sieć musimy nieco zmodyfikować projekt implementowany w LOGO! Modyfikacja polega na zdefiniowaniu, które z komunikatów tekstowych wyświetlanych na wyświetlaczu LOGO! i/lub panela HMI będą dostępne za pośrednictwem sieci. Wymaga to uruchomienia okna edycyjnego komunikatu tekstowego (rysunek 7) i zaznaczeniu w nim opcji Webserver w sekcji Message Destination. Wszystkie komunikaty, które mają być widoczne poprzez sieć muszą mieć tę opcję zaznaczoną!\nPo wykonaniu tych czynności możemy uruchomić przeglądarkę i wpisać wcześniej ustalony adres sterownika (rysunek 8). W wyświetlonym oknie powitalnym wprowadzamy ustalone i zapisane hasło dostępowe, następnie logujemy się do serwera HTTP.\nPo zalogowaniu w oknie przeglądarki zostanie wyświetlony widok pokazany na rysunku 9, który jest ilustracją aktualnego statusu sterownika. Z lewej strony okna mamy do dyspozycji proste menu z opcjami umożliwiającymi:\n- LOGO! Variable: podglądanie i modyfikowanie wartości zmiennych wyświetlanych na ustalonej liście (rysunek 10). Jednocześnie można wyświetlać wartości maksymalnie 8 zmiennych, wybranych z bogatej listy widocznej na rysunku 11. O tym jak w przykładowym projekcie wybrać interesujące nas zmienne udostępniane przez rejestry VM napiszemy w dalszej części artykułu.\n- LOGO! BM: umożliwia zdalne „oglądanie” treści wyświetlacza LOGO!, przy czym serwer udostępnia wyłącznie te ekrany tekstowe, które skonfigurowano do udostępniania w sieci (opis powyżej). Użytkownik może także operować przyciskami na panelu LOGO!, co zapewnia pełną jego funkcjonalność w dostępie zdalnym. Na rysunkach 12 i 13 pokazano uzyskane przez sieć przykładowe ekrany ręcznie przełączanego (za pomocą przycisków kursorów) menu podczas pracy sterownika podlewania ogrodu.\n- LOGO! TD: jest to opcja o funkcjonalności podobnej do opisanej powyżej, ale dotycząca opcjonalnego tekstowego panela HMI LOGO! TDE. Użytkownik może zdalnie monitorować komunikaty pojawiające się na wyświetlaczu oraz używać zdalnie wszystkich przycisków panelu.\nWybór zmiennych podglądanych za pomocą serwera http w trybie LOGO! BM jest prosty jeżeli monitorujemy wejścia i wyjścia. Nieco bardziej skomplikowane jest podglądanie wartości zmiennych wybranych timerów, przetwornika A/C lub innych bloków funkcjonalnych. Niestety nie jest możliwe wybranie monitorowanych parametrów poprzez podanie nazwy własnej bloku funkcjonalnego (np. TimerTygodniowyStronyLewej), do tego celu trzeba skorzystać z pośrednictwa zestawu rejestrów VM (Variable Memory). Umożliwiają one wygodne i przy tym elastyczne udostępnianie wybranych zmiennych, niezależnie od ich bajtowej długości.\nUdostępnienie wybranych zmiennych serwerowi HTTP wymaga zdefiniowania ich w programie LOGO! Soft Comfort, do czego służy opcja Tools>Parameter VM Mapping (rysunek 14). W wyświetlonym oknie ustalamy listę zmiennych do monitorowania, korzystając - co ważne – z nazw własnych nadanych blokom podczas edycji programu (rysunek 15). Po wybraniu z listy monitorowanego bloku, w kolumnie Parameter wybieramy parametr bloku, który będzie monitorowany (którego wartość udostępni nam serwer HTTP) – rysunek 16. W zależności od wybranej zmiennej jej długość może mieć długość słowa lub podwójnego słowa, co automatycznie ustala program i także automatycznie nadaje zmiennym odpowiednie adresy. Po ustaleniu tabeli zmiennych (rysunek 17) zapisujemy ją w pamięci sterownika, co odbywa się jednocześnie z aktualizacją oprogramowania.\nW kolejnym kroku definiujemy tabelę obserwowanych zmiennych w serwerze HTTP, co wymaga podania ich typów (w przykładzie pokazanym na rysunku 18 monitorujemy wyłącznie zmienne udostępnione w obszarze VM), adresu (zgodnie z wartościami w tabeli Parameter VM Mapping), typu zmiennej (także zgodnie z wartościami w tabeli) oraz oczekiwanego formatu wyświetlania (liczba ze znakiem, bez znaku, binarna lub szesnastkowa – rysunek 19). Opcjonalnie bieżące wartości zmiennych można modyfikować korzystając z dwóch prawych kolumn tabeli wyświetlanej przez serwer HTTP.\nW przypadku konieczności monitorowania stanów wejść i wyjść (cyfrowych i analogowych, lokalnych i sieciowych), przycisków, znaczników M, wybieramy je bezpośrednio z poziomu menu (jak pokazano na rysunku 11), bez konieczności modyfikowania ustawień w programie LOGO! Soft Comfort i wgrywania oprogramowania do pamięci sterownika. Na rysunku 20 pokazano nieco zmodyfikowany w stosunku do rysunku 18 wygląd okna przeglądarki – dodatkowo w oknie wyświetlono stan jednego wejścia i trzech wyjść podczas pracy sterownika podlewania.\nW ten sposób poznaliśmy część sieciowych możliwości sterownika LOGO! bazujących na wbudowanym w niego serwerze HTTP. Z miesiąc zajmiemy się prezentacją zdalnego dostępu do sterownika bazującego na aplikacjach dla urządzeń mobilnych.\nPiotr Zbysiński, EP\nDruk 3D dla elektroników (3)\nNiektóre funkcjonalności programu Design Spark Mechanical są realizowane w trochę "dziwny" sposób. Wśród tych wymieniłbym na przykład funkcję "przenieś", w której nazwie nic nie sugeruje, aby służyła ona również do powielania komponentów. Przyjrzyjmy się, jak możemy zaprząc ją do rysowania rozmaitych obiektów, trudnych do utworzenia innymi metodami.\nZastosowanie urządzeń IO-Link do akwizycji danych procesowych\nWspółczesny rynek automatyki przemysłowej związany z produkcją przemysłowych czujników procesowych rozwija się niezwykle dynamicznie. Aby sprostać wymaganiom zgodności produktu końcowego z silnie rozpowszechnioną ideą Przemysłu 4.0, producenci integrują z czujnikiem interfejsy udostępniające coraz więcej danych procesowych. Jak skorzystać z tej technologii i jak przełożyć to na zysk naszej firmy? Czy nowa technologia jest skomplikowana? ...\nAutomatyczny sterownik oświetlenia z LOGO! 8\nObecne czasy stoją pod znakiem ekologii połączonej z ekonomią. Szczególnie mocno widać to w dziedzinie oświetlenia. Staramy się oszczędzać energię elektryczną poprzez montowanie źródeł światła o jak najmniejszym poborze energii przy jednoczesnym zachowaniu właściwego natężenia światła. Bywa przy tym, że zapominamy o ważnym czynniku ludzkim, który powoduje, że nie zawsze planowane oszczędności są realizowane. Wynika to ...\nWspółcześnie sieci bezprzewodowe są niemal wszędzie. Przeciętny użytkownik najlepiej zna je z zastosowań domowych, ale upowszechniły się one również w zakładach przemysłowych. Brak konieczności prowadzenia kabli połączeniowych, dostępność sieci w niemal dowolnej lokalizacji i szeroka znajomość posługiwania się tym rodzajem łączności są powodami, dla których stosowanie Wi-Fi jest bardzo wygodne, ale czy bezpieczne w tak ...\nMiesiąc temu pokazaliśmy fragment sieciowych możliwości LOGO! 8, które bazowały na serwerze HTTP wbudowanym w sterownik. Firma Siemens zadbała także o użytkowników urządzeń mobilnych z Androidem i iOS - dzięki specjalnej, dostępnej bezpłatnie, aplikacji użytkownik LOGO! 8 może nie tylko monitorować stan wejść, wyjść i zmiennych programu, ale także samodzielnie zaprojektować zdalny, graficzny panel HMI.\nZe świata Firmy Huawei, Oppo, Vivo zmniejszają dostawy smartfonów o ponad 10% Według źródeł powiązanych z chińskimi dostawcami ...\nPodzespoły Cera Charge - mianiturowe akumulatory SMD TDK wprowadziła do oferty miniaturowe akumulatory ...\nZ kraju Keil ARM Development Tools w ofercie Computer Controls Od października bieżącego roku firma Computer Controls ...\nPodzespoły Moduły LilyPad firmy Sparkfun Electronics Inc. do projektów wearables w ofercie TME Seria LilyPad firmy Sparkfun Electronics Inc. to system ...


Zasady rachunkowości kontrola wewnętrzna i audyt w towarzystwach funduszy inwestycyjnych 2014 - Książki • Naukowa.pl\nZasady rachunkowości kontrola wewnętrzna i audyt w towarzystwach funduszy inwestycyjnych\nRynek instytucji finansowych w ostatnich kilkunastu latach w Polsce rozwija się bardzo dynamicznie. Do instytucji finansowych zalicza się towarzystwa funduszy inwestycyjnych, które zarządzają prawie 600 funduszami inwestycyjnymi. Kwota aktywów zgromadzonych w funduszach sięga obecnie prawie 200 mld zł. Towarzystwom, jako instytucjom zaufania publicznego, stawiane są wysokie wymagania prawne w zakresie prowadzenia przez nie działalności, jak i zarządzania funduszami inwestycyjnymi. W książce opisano zasady organizacji rachunkowości oraz sprawozdawczości finansowej i raportowania okresowego w towarzystwach funduszy inwestycyjnych. Omówiono również zagadnienia dotyczące zapewnienia efektywności i adekwatności systemu kontroli wewnętrznej, w tym zarządzania ryzykiem i realizowania funkcji audytu wewnętrznego. Wskazano rolę jaką może pełnić audytor wewnętrzny, komitet audytu i biegły rewident w podnoszeniu efektywności nadzoru korporacyjnego.\nPublikacja jest kierowana do praktyków i teoretyków interesujących się finansowymi aspektami zarządzania funduszami inwestycyjnymi oraz funkcjonowaniem rynku instytucji finansowych w Polsce. Polecana jest m.in.:\n- kadrze kierowniczej różnych szczebli zarządzania, w szczególności pracownikom z działów finansowo-księgowych, komórek nadzoru, komórek zarządzania ryzykiem i audytorom wewnętrznym w towarzystwach funduszy inwestycyjnych,\n- pracownikom biur i domów maklerskich, depozytariuszy oraz innych instytucji współpracujących z funduszami inwestycyjnymi,\n- inwestorom instytucjonalnym, w szczególności pracownikom powszechnych towarzystw emerytalnych, zakładów ubezpieczeń, banków, a także inwestorom indywidualnym,\n- kontrolerom z organów kontrolnych i instytucji nadzorczych,\n- biegłym rewidentom i audytorom wewnętrznym w specjalistycznych firmach audytorskich.\nKlienci, którzy kupili Zasady rachunkowości kontrola wewnętrzna … wybrali również:\nPrzymeński Andrzej, Oliwa-Ciesielska Monika\nPrawo administracyjne gospodarcze\nPrawo administracyjne gospodarcze. Wybrane zagadnienia\nWydawca: Uczelnia Łazarski\nPrawo konstytucyjne i ustrój organów ochrony prawnej dla praktyków. (…)\nAktualnie oglądasz produkt Zasady rachunkowości kontrola wewnętrzna i audyt w towarzystwach funduszy inwestycyjnych - Szczepankiewicz Elżbieta Izabela\nW każdej chwili moźesz przejść do innych produktów z kategorii Rachunkowość. Księgowość » Kontrola finansowa. Audyt


bieganie - Myfitness.gazeta.pl\nWybór obuwia do biegania to bardzo ważna kwestia - wielu z nas o tym zapomina. Przez to możemy narazić się na utratę paznokcia, zapalenie powięzi podeszwy oraz inne urazy. Ekspertka Chrisitina Rowe-Bauer przypomina, na co należy zwrócić uwagę...\nSalzburg to doskonałe miejsce dla wszystkich tych, którzy podczas wakacji chcą połączyć przyjemne z pożytecznym. Choć miejsce to głównie kojarzy nam się z kulturą i sztuką, to również miłośnicy aktywności fizycznej znajdą coś dla siebie.\nTreningi w upalne dni nie należą do najprzyjemniejszych. Szczególnie dotyczy to biegania na świeżym powietrzu. A jednak wiele osób decyduje się ćwiczyć nawet wtedy, gdy termometr pokazuje więcej niż 30 stopni Celsjusza. Gratulujemy samozaparcia! J...\nKto powiedział, że kobiety nie mogą się ścigać? WSGCR to projekt skierowany tylko do kobiet, który został zorganizowany przez markę adidas. W projekcie wzięło udział siedem uczestniczek. Każda z nich miała inną motywację, ale jeden wspólny cel -...


ikea Archives - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona główna Tagi Ikea\nSzwecja. Ikea po 70 latach kończy wydawanie katalogu\nPAP - 10 grudnia 2020\nIKEA zapłaci 46 mln dol. odszkodowania rodzicom dziecka przygniecionego przez komodę\nIkea chce sprzedawać swoje produkty przez strony internetowe innych firm\nEM - 9 października 2017\nSzwecja. Władze: nożownikowi z IKEI groziła deportacja\nEM - 13 sierpnia 2015\nSzwecja. Dwie osoby zabite w IKEI w Vasteras\nEM - 10 sierpnia 2015\nIKEA przestaje wydawać magazyn w Rosji z powodu antygejowskiego prawa