Opakowanie skromne lecz eleganckie.\nZacznijmy od technologii. Kable Himalaya PRO oferowane są w wersji miedzianej i srebrnej, a sam wybrałem do opisu miedzianą. Obie bazują na najwyższym możliwym materiale przewodzącym, to znaczy monokryształach. We współczesnej technice osiągają one długość do 125 metrów, tak więc nie ma technicznej bariery dla długości zrobionych z nich przewodów. Przysłane do testu miedziane RCA Himalaya PRO miały długość jednego metra, co przy ich dużej giętkości i niewielkim ciężarze całkowicie starczało dla wszelkich manipulacji.\nOdnotować należy, że KBL monokrystaliczną miedź i srebro stosuje już od opisywanej w 2014 serii Red Eye, a przejście od niej do Himalaya nie oznaczało zmiany surowca, mogącej jedynie powodować regres, oznaczało natomiast podwojenie ilości żył, stanowiąc czynność analogiczną do zabiegu stosowanego przez używającego wyłącznie monokrystalicznego srebra Siltecha, którego poszczególne linie kabli też różnią się ilością żył a nie jakością surowca. Większa ilość a nie grubsze przewody są tu opcją najsensowniejszą z uwagi na efekt naskórkowy (przewodzenia jedynie powierzchniowego), dający lepsze sumaryczne wyniki przy pomnażaniu niż pogrubianiu. KBL podnosi też kwestię jakości monokryształów srebra w odniesieniu do surowca Siltecha, podkreślając analogiczną własnego, dzięki czemu unika się podostrzania i rozjaśniania. Odmienność względem holenderskiego producenta pojawia się natomiast w odniesieniu do sposobu izolowania, zwłaszcza względem jego najnowszej serii szczytowej Triple Crown, w której bazuje ono na zdecydowanie pogrubiającej i usztywniającej kabel technice klatki Faradaya, podczas gdy KBL stosuje prosty w użyciu spieniony teflon (PTFE), będący najlepszym dielektrykiem spośród substancji stałych, minimalnie tylko słabiej izolującym od powietrza i próżni, stosowanych (nie bez istotnych komplikacji technicznych) przez Tara Labs. Drogim niestety przy okazji, podobnie jak drogie są same monokryształy; w przypadku serii Himalaya PRO z podrażającą jeszcze dokładką zasadniczej względem wersji zwykłej modyfikacji – zastosowania modułów filtracji kwantowej od amerykańskiego Bybee Technologies.\nRzut oka i wszystko jasne.\nDla czytelników HiFi Philosophy moduły te (przeniesione z przemysłu militarnego do cywilnej techniki użytkowej przez pracującego wcześniej dla wojska Jacka Bybee) to starzy znajomi, widziani już w fantastycznym wzmacniaczu słuchawkowym Wells Audio Headtrip. Tam pod postacią dużych, niczym nie osłoniętych filtrów, które normalnie nie są oferowane, a w tym wypadku mniejszych, zamontowanych wewnątrz kabla. Nie wiadomo dokładnie których, tego producent nie zdradza; można się jedynie domyślać ich lokalizacji w grubszych od samego przewodu metalowych tulejach z napisem Himalaya PRO, poprzedzających wtyki wlotowe do wzmacniacza. Podobnie jak same tuleje zaciskowe przyłączy powleczonych czarnym, w ich przypadku matowym lakierem i na drugim końcu, dla symetrii wyglądu, zastępowanych przez zgrzewki tej samej długości i barwy. Dopiero przyglądając się uważniej można więc zauważyć różnicę, zwłaszcza że oba końce z wtykami są chronione przez białe, plastikowe siateczki. Wtyki pochodzą od WBT (konkretnie to WBT- 0152 Cu nextgen Topline) i mają konstrukcję śrubowo-zaciskową. Zadbano też o to, by dla kabla miedzianego były one miedziane, a dla srebrnego srebrne. Punkty mocowania wtyk-kabel są dodatkowo zabezpieczane samoutwardzalną mieszaniną silikonowo-żywiczną, a spieniony teflon izolacyjny uzupełniany zewnętrzną warstwą antywibracyjną. Powłoka wierzchnia to gęsta plecionka nylonowa popielato-srebrzystej barwy o przekroju lekko spłaszczonym, sugerującym dwie równoległe żyły z wielu miedziano-monokrystalicznych nitek, techniką wynalezioną przez samo KBL Sound ręcznie splatanych. Zarówno na etapie produkcyjnym termicznie, jak i gotowy już kabel sygnałowo, poddaje się procesowi wygrzewania, dzięki czemu produkt sprzedawany jest w stanie gotowym do użycia, choć oczywiście w torze właściciela musi się trochę uleżeć.\nA w środku najnowsza technika.\nOdnośnie kwestii estetycznych i użytkowych. W połowie długości przewodów znajdują się ozdobne czarne opaski z nazwą kabla i producenta, a kierunkowość określają strzałki na tulejach filtrów kwantowych. Całość jest zaskakująco lekka i w stosowaniu praktyczna, a wygląd ładny i profesjonalny. Ląduje ta całość w eleganckim pudełku wysłanym aksamitem z logo twórcy na wieczku, a każdy komplet ma ręcznie wypełniony na papierze czerpanym drukowany certyfikat autentyczności z numerem seryjnym oraz zwięzły poradnik obsługowy w języku polskim i angielskim. Ma też niewidzialną lecz wyczuwalną renomę producenta, którą wyroby od KBL Sound już zdobyły.\nPo drugiej stronie już tylko symetryzujące wygląd zgrzewki.\nŻe tak się działo, to pokazał wzięty na drugi strzał Crystal. Nie będę rzeczy skrywał, podobał mi się najbardziej. Piszę o tym poniekąd z żalem, bo żadna to przyjemność móc skonstatować przewagę wyraźnie najdroższego kabla. O ileż milej byłoby mieć sytuację odwrotną, móc chwalić tańsze jego kosztem, ale tak się nie stało. Na pocieszenie uwaga, że nie wszystko miał najlepsze, lecz na sromotę taka, że jednak w sensie przyjemności zwyciężył wyraźnie. Dlaczego tak się stało, to miało dwie przyczyny. Po pierwsze największą dawkę mocy, po drugie śpiew najpiękniejszy. Słuchając „muzyki mocy” – całych orkiestr, rockowych koncertów, elektronicznych popisów, zwłaszcza basowych – zostałem wręcz porażony. I szczerze powiem, do tej pory nie było mi wiadome, że sama zmiana interkonektu może moc całościową do tego stopnia zmieniać. Nie było, bo sam zwykle nie korzystam i inni recenzenci też nie przy porównaniach ze źródeł gramofonowych. Nie są one wygodne, nie wszyscy nawet je mają. Poza tym wciąż pokutuje konotacja, że gramofony to nisza. Ale jeżeli słuchasz dużych kolumn, to nieposiadanie gramofonu jest grzechem z tych poważnych i sam nie wiesz ile tracisz. „Wulkan energii” – w tych dwóch słowach zamknąłem kwestię energetyczną, konstatując przewagę Crystala bez potrzeby dodawania czegokolwiek. Sulek nieznacznie ustępował, KBL nieco wyraźniej. Z pewnością było to następstwem dawkowania przez poszczególne kable basu; wzdłuż jego osi ilościowej rozlokowała się potęga. Im więcej basu, tym potężniej; im więcej sopranów, tym wątlej. To niby żadna tajemnica, ale kiedy się słucha, rzecz okazuje się niebanalna. Bo mocy zastąpić się nie da – ani wdziękiem, ani szczegółowością, ani też ruchliwością. Moc wbija słuchacza w fotel i nie ma z nią dyskusji. Oczywiście jak ktoś lubi słuchać cichutko lub na średnim poziomie, to nie będzie to mieć znaczenia, ale na realistycznych poziomach głośności ma i ma bardzo. Dotyczy to każdej muzyki: poważnej, jazzu, filmowej, elektronicznej, rozrywkowej, rocka. Bo muzyka to energia i ma kluczowe znaczenie, jak duża. Ale kabel Crystala na najpotężniejszej dawce energii nie poprzestał. Nią sprawiał moc muzyki i siłę czucia przestrzeni, a jeszcze prócz tego najpiękniej śpiewał. Najpiękniej i na czarnym tle, z nasyceniem (ale nie tłustym a naturalnym) i ze świetnym różnicowaniem skal dynamicznych solisty i orkiestry.\nGramofonowe źródło dużo zmienia.\nTakże z pełną szybkością i dokładnością wypowiedzi. Przy naturalnym cieple, z akcentami i na pudło i strunę, przy pełnej złożoności głosowej i jednolitej formie wyrazu. Jasnym po chwili się stało, że to przetworniki słuchawek, scalając zbytnio przekaz, nie mogły oddać złożoności, jaką w istocie oferował. Kolumna nie miała z tym problemów i zachowując jednolitość ukazała wewnętrzne bogactwo. I w taki do tego sposób, że śpiew rodził się najpiękniejszy. Leciutko złagodzony sopranowo, faworyzujący niższe rejestry, ale szczególnie ujmując, wpadający prosto do serca. Jednocześnie spójny i bogaty, przejrzysty i potężny. Zdolny przekazywać szczególną atmosferę każdego jednego nagrania, należycie różnicować je jakościowo i zarazem zachowywać przyjemność. Zasługa też w tym była niewątpliwie lampowego toru i kolumn Audioforma, a przede wszystkim gramofonu. Ale jak dużo znaczy sam interkonekt, było aż nazbyt widoczne; nieznośne wręcz oczywistością, drażniące odmiennościami. Topowy przewód od Crystal Cable nie zawsze wypada tak udanie. Potrafi zagrać zbyt pogłosowo, potrafi trochę obco. Ale w torze lampowo-analogowym z realistycznymi w przyjazny sposób kolumnami od Audioforma dał autentyczny popis i muszę to mu oddać.\nW nowej kombinacji sprzętowej KBL Himalaya PRO podkreślił swoje cechy – wybitną przenikliwość oraz szczególną rzewność. Nie był tak romantyczny, nasycony i całościowo śpiewny jak topowy przewód Crystala, ale dobitnie przenikliwy i głęboko penetrujący, a także świetnie ukazujący wszelkie nostalgie i żale. To w oczywistym następstwie faktu, że podawał najwięcej sopranów i w sposób wyczuwalny je wyodrębniał z przekazu. Znowu więc dźwięk najjaśniejszy i najmocniej podkreślający szczegóły, zasobny wszakże jasnym, ekspresyjnym, urzekającym światłem. W tym wszystkim także ciepły i nie ciepły zarazem, to znaczy z ciepłem nie zwracającym uwagi, ale kiedy się wsłuchać oczywistym. Ogólnie tonacja więc lekko ku górze, odwrotnie niż u srebrnego konkurenta, i poprawiająca nastrój świetlistość, zwiększająca nieznacznie szczegółami i komplikacją obrazu potrzebę koncentracji słuchacza. Nie bowiem ciemna gęstość z tłem czarnym i muzyką skondensowaną, ani bliska neutralności równowaga u Sulka, tylko transparentność, wyraźność i szczegółowość, z posturą lżejszą, bardziej misterną, kruchą. Największa spośród porównywanych skłonność do analizy, ale takiej w tle, nie zasłaniającej muzyki. Bo zarazem nie tylko piękne światło i ciepła atmosfera, ale także gładź przed chropawością i wydarzenia muzyczne przed wszystkim. Tyle że sama muzyka delikatniejsza, jaśniejsza, z tendencją do analizy, lecz osobiście, we własnej postaci, a nie jako puder, dodatek.\nW tym miejscu mała uwaga, a ściślej przypomnienie. Każdy kabel potrzebuje chwili ogrania, jakichś bodaj dziesięciu minut. Dlatego porównania „natychmiast po” nie są miarodajne, a w odniesieniu do flagowego KBL Sound już szczególnie. Szybko zwróciło moją uwagę, że najbardziej ze wszystkich trzech się zmieniał – w pierwszej chwili zbyt szorstki, jasny i zbyt analityczny (choć w stopniu minimalnym) po chwili łapał muzyczny wiatr w żagle – ciemniał, gęstniał i epatował lepszym płynięciem. Przejawił także coś jeszcze: w torze komputerowym, czyli mającym niższą jakość, działał wybitnie łagodząco – uspójniał, łagodził ostrości, upiększał tym swoim światłem Tak więc, paradoksalnie, nie miał tendencji to podostrzania tego co i tak ostre, tylko przeciwnie – łagodzenia. Zaskakująca cecha, niemożliwa do odgadnięcia, zawdzięczana najpewniej modułom od Jacka Bybee.\nWracając do maksymalnej jakości. Na tle porównywanych spójność i gładkość pokazywał flagowy KBL nieco mniejszą, niemniej z tego samego jakościowego piętra, natomiast wyraźnie ponad upojność i romantyzm przedkładał trzeźwy realizm. Mocniejsze więc akcentowanie każdej słabości nagrań, brak zgody na niedociągnięcia, nie upieranie się przy muzykalności za wszelką cenę, nie upiększanie. Trudno orzec, na ile za sprawą samego zamysłu konstruktora, na ile jako pochodna tego, że więcej sopranów niż basów, ale w praktyce odsłuchowej realizm wytężony, bez cesji na rzecz makijażu. Wciąż także najlepsze widzenie w głąb i akcent na złożoność głosów pośród ogólnej gładkości i niewątpliwej śpiewności. Mniejszy nacisk na wypełnienie, większy na przenikliwość. Więcej rzewności niż wesołości czy zadumy, wyraźnie słyszalne szumy tła. Słabsze natomiast czucie przestrzeni, skutkiem mniejszego ciśnienia basu. Dźwięk szybki i przede wszystkim różnorodny – najbardziej różnorodny z porównywanych. Tak więc dla miłośników gęstej spójności z mocnym dołem, dającej przede wszystkim poczucie urody, melodyjności i piękna – Crystal Cable. Dla mniej zasobnych kieszeni osób chcących dobrze wyważyć dół z górą, mniej ciemny i mniej śpiewny ale wciąż akcentujący bardziej piękno niż realizm – Sulek. A dla chcących zachować piękno, ale w kontekście realistycznych ujęć, które nie chcą niczego maskować, a już zwłaszcza przy wybitnym sygnale – KBL Sound Himalaya PRO.\nKażdy kabel ma dwa końce. Nie zawsze, okazuje się, jednakowe.\nTestowany kabel okazał się mieć naturę złożoną, wysoce zaskakującą. Początkowo słuchałem go w torze komputerowym, gdzie był pastelowy i najłagodniejszy. Epatował spokojem, elegancją i muzykalnością niezmąconą, której żadne wybryki toru nie mogły wybić z bycia sobą. Myślałem więc wtedy o nim jako o takim właśnie – niewzruszenie spokojnym i muzycznie wybitnym. Podpięty do toru słuchawkowego na bazie gramofonu pozostał w dużej mierze taki, ale przejawił już pewne skłonności analityczne, naturę bardziej poszukującą. Przyłożony na koniec do kolumn tą drugą naturę wzmocnił, okazał się poszukujący zawzięcie i dobitnie realistyczny. Penetrujący w dźwięki i daleko w głąb sceny, bezkompromisowo wyciągający na wierzch słabsze składniki nagrań. Nie jednak w taki sposób, żeby dokonać sekcji i zostawić za sobą martwe, rozczłonkowane ciało, tylko nie skrywając aspektów analitycznych zalać całość pięknym, urzekającym światłem i podtrzymać formę muzyczną oraz urodę dźwięku. Urodę sopranowo kruchą, delikatną, misterną, chociaż nie przesadzajmy, potrafiącą także z nóg zwalać mocą. KBL Himalaya PRO nie przoduje pod względem zwalistości i wypełnienia, i nie tak często operuje najniżej schodzącym basem, ale nie byłby kablem high-endowym gdyby tych rzeczy nie potrafił, a high-endowy jest.\nDługie podtrzymywanie dźwięku.\nW tym pewna rzewność, poruszająca duszę.\nPietyzm dla drobnych dźwięków.\nŚwietne widzenie na głębię.\nDobitna złożoność głosów.\nJasne i piękne światło.\nPewna doza łagodzącego spokoju.\nSzczególnie dobrze sprawdzająca się w słabszych torach.\nOgólnie jednak nieskłonność do maskowania słabości.\nLecz z analizą w tle, a na pierwszym miejscu muzyką.\nMocny, złożony akustycznie bas.\nLekko powściągane, ładnie podawane pogłosy.\nGłęboka i szeroka scena.\nPrecyzyjna lokacja źródeł.\nBrak skłonności do sybilacji.\nSzczytowa technologia na bazie monokrystalicznej miedzi.\nNajwyższej klasy izolacja ze spienionego teflonu.\nDopasowane do przewodnika miedziane przyłącza od WBT.\nFiltry kwantowe Bybee Technologies. (Ewenement.)\nPraktyczny w użyciu.\nZ dokręcanymi zaciskami.\nUznany twórca z zagranicznymi sukcesami.\nNie dla miłośników upiększeń, maskowania słabości i uprzyjemniająco obniżonego pasma.\nTakże nie dla wolących ciemne i gęste brzmienia.\nBardzo wysoka cena, wpisująca się w całe to kablowe wariactwo.\nProducent o swoim kablu\nW kablach sygnałowych Himalaya PRO z Serii Signature użyte zostały te same przewodniki, co w dotychczas flagowym modelu Red Eye Ultimate, ale ich liczba jest dwa razy większa, a topologia bardziej rozbudowana. Wykonane są z czystego monokrystalicznego srebra lub miedzi (do wyboru) pozyskiwanych w procesie OCC (Ohno Continous Casting). Jest to specjalna metoda metalurgiczna, która sprawia, że żyły przewodzące mają doskonale jednorodną strukturę molekularną, a zarazem najwyższej klasy czystość. Pojedyncze kryształy metalu osiągają długość 125 m, tak więc w każdym odcinku kabla dowolnej długości mamy JEDEN kryształ od wtyczki do wtyczki. Dzięki temu strumień elektronów przepływa przez taki przewodnik nie napotykając żadnych barier i nie ulega degradacji. Sygnał przesłany tą drogą charakteryzuje się największą gładkością i naturalnością, wynikającą z braku opóźnień fazowych i zniekształceń. Izolatorem tych przewodów jest teflon spulchniony bardzo drobnymi pęcherzykami powietrza, co znacznie wpływa na poprawę jego właściwości pożądanych w tej aplikacji. To najdroższe rozwiązanie, ale nie ma współcześnie lepszego dielektryka do zastosowania w praktyce. Kable są na kilka sposobów ekranowane, a dalej kolejną osłonę tworzy wielowarstwowa otulina, która ochrania przewody przed wibracjami pochodzącymi z zewnątrz.


200 kilogramów tytoniu bez znaków akcyzy – Lepszy Poznań – informacje z Twojego fyrtla\n200 kilogramów tytoniu bez znaków akcyzy\nPolicjanci z Komendy Miejskiej Policji w Poznaniu zatrzymali mężczyznę, który w swoim samochodzie i garażu posiadał ponad 200 kilogramów wyrobów tytoniowych bez wymaganych znaków akcyzy. Straty na jakie został narażony skarb państwa to ponad 200 tysięcy złotych.\nPolicjanci z Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w Poznaniu 24 lipca zatrzymali mieszkańca Poznania, który posiadał w swoim samochodzie oraz na terenie posesji znaczne ilości wyrobów tytoniowych bez wymaganych znaków akcyzy. Był to wynik wcześniej poczynionych ustaleń. Mężczyzna cześć tytoniu przewoził swoim samochodem. Gdy zorientował się, że jadą za nim policjanci, próbował ich zgubić. Jednak jego pojazd szybko został zatrzymany. W środku w torbach i plecaku znajdowało się blisko 20 kilogramów suszu tytoniowego. Dodatkowo zabezpieczono telefony komórkowe i pieniądze.\nNastępnie policjanci pojechali z zatrzymanym w pobliże garażu, z którego wcześniej pakował tytoń do auta. Tam znaleziono worki jutowe i inne akcesoria do przechowywania wyrobów tytoniowych. Łącznie policjanci zabezpieczyli 207 kilogramów tytoniu. W miejscu zamieszkania 31-latka dochodzeniowcy zabezpieczyli kolejny telefon komórkowy i gotówkę. Mężczyzna został objęty policyjnym dozorem. Usłyszał zarzut z art. 65 kodeksu karno-skarbowego za który grozi wysoka grzywna i do 3 lat pozbawienia wolności.\nUżyte w artykule zdjęcia: lepszyPOZNAN.pl/Piotr Rychter, materiały prasowe / KMP\nTagi:policja tytoń zatrzymany\nLipcowe wyniki Ławicy


Colours O2543 W3 Cza Lemir ➣ Lampa Sufitowa Wisząca Nowoczesna\nLampa Zwis Colours O2543 W3 CZA Lemir\nLampa Wisząca Nowoczesna Colours O2543 W3 Cza Lemir\nLampa wisząca Colours jest bez wątpienia wspaniałą propozycją oświetlenia wyprodukowaną przez firmę Lemir. Z pewnością sprawdzi się w pomieszczeniu, które zostało urządzone w stylu nowoczesnym. Wisząca lampa Colours O2543 W3 CZA Lemir jest bardzo często wykorzystywana jako oświetlenie kuchenne, do jadalni czy pokojowe.\nOczywistą dekoracją oprawy oświetleniowej są szklane klosze w kolorze czarnym, które fantastycznie harmonizują się z podsufitką w kolorze chromu. Poza walorami dekoracyjnymi szklane klosze troszkę przyciszają światło emitowane przez żarówkę. Dzięki zastosowaniu kloszy w lampach otrzymamy przyjemny klimat w naszym domu, a światło żarówek nie będzie oślepiające. W tej wiszącej lampie producent Lemir zastosował 3 oprawki E27 o dopuszczalnej mocy 60W. Przy takim formacie oprawy jest to doskonałym rozwiązaniem, jeśli chodzi o wolumen emitowanego światła.\nLampa sprzedawana jest bez źródeł światła. Można stosować do niej osobno kupione, energooszczędne żarówki LED. To rozwiązanie sprawia, że oprawa może być sprzedawana w korzystniejszej cenie, a klient może wybrać żarówki o barwie i mocy, jaką preferuje. Wśród naszych produktów znajdziemy także inne oprawy oświetleniowe z kolekcji Colours. Lampa Colours objęta jest 24-miesięczną gwarancją dla klientów indywidualnych oraz 12-miesięczną gwarancją dla klientów firmowych.


Ciąża z mieśniakami - Problemy i komplikacje - Forum OvuFriend\nForum > Problemy i komplikacje > Ciąża z mieśniakami\nWysłany: 5 lutego 2019, 12:49\nHej dziewczyny założyłam ten wątek bo kurczę sama mam problem z tym cholerstwem. Jestem w pierwszym tygodniu 3 miesiąca ciąży i dowiedziałam sie ze mam miesniaka troche mnie to przerazilo bo 2 tygodnie temu nawet go nie zauważył lekarz a teraz ma juz 4 cm. Może jest jakas mamusia ktora przez to przechodziła i wszystko bylo w porzadku do końca moze mnie to troche uspokoi\nPrzed ciazami walczylam z miesniakami usuneli mi je i mimo lekow tez hormonalnych byl chwilowy spokoj. W ciazy z synkiem znow sie one pojawily, niestety hormony ciazowe sprzyjaja ich rosnieciu.\nW pierwszych miesiacach dosc szybko rosly ale pozniej zatrzymaly sie a po porodzie wchlonely.\nWazne jest ich umiejscowienie i czy nie przeszkadzaja Maluszkowi w rosnieciu a im dalsza ciaza tym dziecko jest wieksze i bezpieczniejsze.\nJa mialam 2 miesniaki i akurat one nie przeszkadzaly w donoszeniu ciazy. W kolejnej donoszonej ciazy juz nie mialam tego problemu.\nWazne ze lekarz zauwazyl a teraz niech obserwuje przyrost jak bedzie duzy i w umiejscowiony blisko szyjki to czasemmoze to byc przeszkoda do porodu SN ale to juz decyzja nalezy do lekarza prowadzacego.\nMysle ze ze spokojem wazne aby Maluch byl zdrowy\nPozdrawiam i spokojnek ciazy zycze\nJusi 28 lubi tę wiadomość\nHej. Przed ciazami walczylam z miesniakami usuneli mi je i mimo lekow tez hormonalnych byl chwilowy spokoj. W ciazy z synkiem znow sie one pojawily, niestety hormony ciazowe sprzyjaja ich rosnieciu. W pierwszych miesiacach dosc szybko rosly ale pozniej zatrzymaly sie a po porodzie wchlonely. Wazne jest ich umiejscowienie i czy nie przeszkadzaja Maluszkowi w rosnieciu a im dalsza ciaza tym dziecko jest wieksze i bezpieczniejsze. Ja mialam 2 miesniaki i akurat one nie przeszkadzaly w donoszeniu ciazy. W kolejnej donoszonej ciazy juz nie mialam tego problemu. Wazne ze lekarz zauwazyl a teraz niech obserwuje przyrost jak bedzie duzy i w umiejscowiony blisko szyjki to czasemmoze to byc przeszkoda do porodu SN ale to juz decyzja nalezy do lekarza prowadzacego. Mysle ze ze spokojem wazne aby Maluch byl zdrowy :) Pozdrawiam i spokojnek ciazy zycze <3\nJak narazie nie przeszkadza maluszkowi i rozwija sie dobrze oby tak juz pozostało bo martwie sie bardzo lekarz nie dawał 100% pewnosci ze nie bedzie przeszkadzał dziecku bo sam nie wie ile jeszcze urośnie.\nWysłany: 5 lutego 2019, 17:27\nWazne ze Jestes pod stala kontrola a z kazdym tygodniem dziecko robi sie coraz wieksze i miesniak coraz mniej powinien Mu zagrazac.\nWysłany: 5 lutego 2019, 17:44\nJusi 28 wrote:\nZnajoma miała mięśniaka, miał ok 8 cm w chwili porodu. Nie przeżywała tego jakoś specjalnie, lekarka jej powiedziała, że się nim zajmą po porodzie. Ciąża zakończona szczęśliwie, dziecko zdrowe.\n[QUOTE=Jusi 28]Hej dziewczyny założyłam ten wątek bo kurczę sama mam problem z tym cholerstwem. Jestem w pierwszym tygodniu 3 miesiąca ciąży i dowiedziałam sie ze mam miesniaka troche mnie to przerazilo bo 2 tygodnie temu nawet go nie zauważył lekarz a teraz ma juz 4 cm. Może jest jakas mamusia ktora przez to przechodziła i wszystko bylo w porzadku do końca moze mnie to troche uspokoi[/QUOTE] Znajoma miała mięśniaka, miał ok 8 cm w chwili porodu. Nie przeżywała tego jakoś specjalnie, lekarka jej powiedziała, że się nim zajmą po porodzie. Ciąża zakończona szczęśliwie, dziecko zdrowe.\nWysłany: 5 lutego 2019, 22:14\nMam nadzieję ze i u mnie tak tez będzie. Dziękuję dziewczyny za wsparcie\nWysłany: 6 lutego 2019, 12:53\nU mnie wykryto mięśniaki przed pierwszą ciążą. Lekarka powiedziała, że nie powinno to przeszkadzać ciąży, a leczenie będzie wymagało, żebym przez jakiś czas nie zachodziła w ciążę. Z racji wieku stwierdziłam, że zajmę się tym po urodzeniu dzieci.\nI tak pierwsza ciąża przebiegłą bez problemu, mięśniaki nie rosły i nawet o nich nie myślałam Aktualnie jestem mamą zdrowej i bardzo mądrej dziewczynki\nTeraz jestem w drugiej ciąży - oczywiście od początku dopytywałam, jak sytuacja z mięśniakami - trochę urosły na początku, ale są jakby na zewnętrznej stronie i w ogóle nie przeszkadzają dziecku. Szczerze mówiąc, to nawet zapomniałam o nich ostatnio, a lekarka podczas badania nic nie wspomina, więc chyba w porządku\nU mnie wykryto mięśniaki przed pierwszą ciążą. Lekarka powiedziała, że nie powinno to przeszkadzać ciąży, a leczenie będzie wymagało, żebym przez jakiś czas nie zachodziła w ciążę. Z racji wieku stwierdziłam, że zajmę się tym po urodzeniu dzieci. I tak pierwsza ciąża przebiegłą bez problemu, mięśniaki nie rosły i nawet o nich nie myślałam :) Aktualnie jestem mamą zdrowej i bardzo mądrej dziewczynki :) Teraz jestem w drugiej ciąży - oczywiście od początku dopytywałam, jak sytuacja z mięśniakami - trochę urosły na początku, ale są jakby na zewnętrznej stronie i w ogóle nie przeszkadzają dziecku. Szczerze mówiąc, to nawet zapomniałam o nich ostatnio, a lekarka podczas badania nic nie wspomina, więc chyba w porządku :)\nRównież posiadam Po pierwszej ciąży pojawił mi się mały mięśniak, teraz jestem w drugiej w 25tc i już od dawna go w ogóle nie widać. Straszyli, że może rosnąć itd.. Ale jakoś się ogarnął\nRównież posiadam ;) Po pierwszej ciąży pojawił mi się mały mięśniak, teraz jestem w drugiej w 25tc i już od dawna go w ogóle nie widać. Straszyli, że może rosnąć itd.. Ale jakoś się ogarnął :D\nWysłany: 23 lipca 2019, 09:54\nJestem po wczorajszym usg, niby wszystko ok dziecko rośnie serduszko ładnie bije . O miesniaku wiedziałam już wcześniej ale też wiedziałam że jest zwapnialy ( potwierdzone rezonansem ) miałam się nim nie przejmować i się nie przejmowalam do wczoraj . Kiedy to na usg widać już nieregularny pecherzyk przez miesniaka\n( Nie rośnie z jednej strony tam gdzie gad jest )\nCzy któraś z Was miała podobnie? A mimo to się udało donosic ciążę?\nLekarka mówi że trzeba kontrolować ale i tak nic nie da się z tym zrobić. Powiedziała że nie podoba jej się ten pecherzyk, pytałam czy mam się martwić. Powiedziała że ona się martwi ...\nOdświeże wątek Jestem po wczorajszym usg, niby wszystko ok dziecko rośnie serduszko ładnie bije . O miesniaku wiedziałam już wcześniej ale też wiedziałam że jest zwapnialy ( potwierdzone rezonansem ) miałam się nim nie przejmować i się nie przejmowalam do wczoraj . Kiedy to na usg widać już nieregularny pecherzyk przez miesniaka ( Nie rośnie z jednej strony tam gdzie gad jest ) Czy któraś z Was miała podobnie? A mimo to się udało donosic ciążę? Lekarka mówi że trzeba kontrolować ale i tak nic nie da się z tym zrobić. Powiedziała że nie podoba jej się ten pecherzyk, pytałam czy mam się martwić. Powiedziała że ona się martwi ... Oszaleje chyba


Nieruchomości na sprzedaż: gmina Wodzierady Pelagia | Morizon.pl\nmorizon.pl nieruchomości łódzkie Wodzierady Pelagia\nNieruchomości gmina Wodzierady, Pelagia - oferty sprzedaży\nZnaleziono jedno ogłoszenie, średnia cena 150 000 zł (23 zł/m²)\nZapraszam Państwo do zapoznania się z ofertą sprzedaży nieruchomości położonej w Pelagii, w gminie Wodzierady. Nieruchomość zlokalizowana jest w malowniczej okolicy otoczonej lasami, a dokładniej Lasem Wilamowskim. Posesja składa się z dwóch działek o łącznej powierzchni 6424 m2. Wymiary działek to: 73 m x 88 m. Przyłączono do nich prąd, a woda pobierana jest ze studni głębinowej. Działki są ogrodzone nową siatką, a ich obszar jest nieprzeciętnie


Na Wzgórzu – Agrobałtów\nGospodarstwo położone jest w centrum miejscowości, skąd goście maja możliwość dotarcia pieszo do wszystkich atrakcji w Bałtowie.\nZ pobytu w gospodarstwie zadowoleni będą osoby poszukujące biernego wypoczynku, jak i ci, którzy preferują aktywne formy wypoczynku. Na pierwszych czekają plaża, leżaki, ognisko i grill, na drugich kajaki, liczne wzgórza i liczne trasy turystyczne. Miłośnicy wędkarstwa mogą się oddawać swej pasji nad pobliską rzeką Kamienną.\nDo dyspozycji gości pozostają trzy pokoje wyposażone w radio, telewizor, czajnik, żelazko i suszarkę do włosów oraz kuchnia i łazienka. Goście mogą wykupić część posiłków przygotowanych z produktów z własnego gospodarstwa lub samodzielnie przygotowywać posiłki.\nGospodarstwo posiada Certyfikat Gospodarstwa Ekologicznego.\nparking, wyposażona kuchnia z jadalnią, sieć Wi-Fi, dostęp do pralki, żelazka i deski do prasowania, ogród, grill lub miejsce na ognisko, duża altana z grillem, huśtawki lub hamak, plac do grania w piłkę, ogród warzywny, zwierzęta w gospodarstwie, plac zabaw dla dzieci.\nIdentyfikator właściwości: 331 Miejsc: 9 Pokoje: 3 Odległość od JuraParku: 0.75 km\nTelefon: 41 264 13 50, 517 766 791 Adres: Bałtów 145, 27-423 Bałtów\nŁazienki w pokojach: Nie\nThis style property is located in is currently and has been listed on Agrobałtów. This property is listed at 30 PLN. It has 9 miejsc bedrooms, 3 pokoje bathrooms, and is 0.75 km. The property was built in year.


Jak ułożyć warstwy dachu zielonego na płycie garażowej? - izbudujemy.pl\nDachy zielone jako patio na płytach garażów podziemnych są częstym rozwiązaniem architektonicznym cieszącym się coraz większą popularnością. Na powierzchni takiego dachu mogą występować cztery różne strefy użytkowe: strefa relaksu z zielenią intensywną, strefa zabaw dla dzieci, strefa ciągów pieszych i jezdnych oraz strefa parkingów.\nZ uwagi na użytkowy charakter dach powinien mieć odwrócony układ warstw. Na zagruntowanej płycie garażowej wypadałoby przewidzieć dwuwarstwową izolację z pap bitumicznych o dobrych właściwościach: mocnej osnowie i asfalcie modyfikowanym SBS do tego stopnia, by spełniał warunek giętkości w temperaturze -15oC lub niższej. Dodatkowo druga warstwa papy powinna być odporna na przerost korzeni, by wyeliminować ryzyko perforacji hydroizolacji. Przykładem takiej papy jest oferowana przez naszą firmę IZOLMAT PLAN zielony dach PYE PV250 S5,0.\nNastępnie układana jest termoizolacja, która powinna być wykonana z materiału nienasiąkliwego. Kolejne warstwy będą różniły się w zależności od strefy dachu. W przypadku strefy relaksu z zielenią intensywną będzie to: warstwa zabezpieczająca, warstwa drenażowa, warstwa filtracyjno-ochronna oraz warstwa wegetacyjna, dla której należy zaplanować system nawadniania.\nW strefie parkingowej i ciągów pieszych nie występuje warstwa wegetacyjna. Zastępuje ją kostka brukowa i podbudowa. W strefie parkingowej pod podbudową stosuje się również warstwę rozprowadzającą nacisk, a pod termoizolacją układa warstwę rozdzielająco-ślizgową.


O czym nie będzie na Słowniku - Słownik online gramatyki języka japońskiego\nwiki:O czym nie będzie na Słowniku\nO czym nie będzie na Słowniku?\nJeszcze jedna strona techniczna, tym razem chcę napisać, czego na pewno Słownik online gramatyki języka japońskiego nie będzie obejmował. Przynajmniej, na obecnym etapie. Ponieważ i tak koncepcja tworzy się w locie, być może kiedyś uwzględnię poniższe zagadnienia.\nNa Słowniku autor nie będzie zamieszczał:\nćwiczeń gramatycznych - ćwiczenia są w podręcznikach, w sieci, można je dostać od nauczyciela, a Słownik ma być raczej encyklopedią\nidiomów, frazeologizmów, kolokacji, onomatopei i wszystkiego, co można sklasyfikować jako zagadnienia z obszaru leksyki, a nie gramatyki (vide: przygotowana wcześniej leksyka na temat ubierania się i rozbierania) - tego typu materiały nie będą w głównej przestrzeni haseł słownikowych, natomiast będę zamieszczał je w sekcji Varia\njednakże wpisy na temat fonologii prawdopodobnie na Słowniku się pojawią\nduże artykuły, zbierające jakieś zagadnienia, np. duże zagadnienie konstrukcji porównywania prezentowane będą w sekcji Artykuł\nponieważ Słownik skupia się na gramatyce wymaganej na egzaminie międzynarodowym, na tym etapie pomijane będą bardziej skomplikowane zagadnienia, głównie z obszaru stylistyki\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 11:19, 24 kwi 2017.


Katalog tytułowy: Śladami drzewa sandałowego, Asha Miro i Anna Soler-Pont\nŚladami drzewa sandałowego, Asha Miro i Anna Soler-Pont\nCzy zastanawialiście się kiedyś, jaki jest los sierot w krajach, w których spora część społeczeństwa żyje na granicy nędzy? W krajach, w kórych nawet praca kilku członków rodziny strarcza zaledwie na miskę ryżu i dach nad głową?\nNiewielkich rozmiarów książka pt. Śladami drzewa sandałowego, Ashy Miro i Anny Soler-Pont, może stanowić częściową odpowiedź na te pytania. Autorki opowiadają w niej historie trojga sierot, które bardzo wcześnie straciły rodziców, a mimo to, dzięki splotowi szczęśliwych okoliczności, ich życie potoczyło się pomyślnie.\nW pierwszej części, która rozgrywa sie w połowie lat siedemdziesiątych, poznajemy losy trojga osieroconych dzieci: indyjskich dziewczynek Sity i Miny oraz Somalijczyka Solomona. Sita po śmierci rodziców najpierw mieszka u krewnych, a potem zostaje rozdzielona z młodszą siostrą i sprzedana do niewolniczej pracy w fabryce dywanów. Po kilku tygodniach udręki ostatecznie trafia jako pomoc domowa do bogatej indyjskiej rodziny. Mina, odkąd pamięta, mieszka w sierocińcu prowadzonym przez zakonnice i marzy o posiadaniu własnych rodziców. Los się do niej uśmiecha i pewnego dnia dziewczynka wsiada na pokład samolotu lecącego do Europy. Najbardziej egzotyczne wydały mi się losy Solomona, który po śmierci rodziców mieszkał ze starszą siostrą. Dzięki programowi pomocowemu wyjechał na stypendium na Kubę, gdzie razem z tysiącem innych somalijskich dzieci chodził do szkoły i pracował.\nCzęść druga opisuje losy tej trójki trzydzieści lat później. Nie będę Wam zbyt wiele zdradzać, ale ich historie są bardzo barwne i niebanalne. Na przykładzie trojga dzieci autorki poruszają wiele istotnych problemów współczesnego świata. Zadają pytania m.in. o słuszność przekazywania dzieci np. z Indii do adopcji w zupełnie inne rejony świata. Z jednej strony to dla tych dzieci często jedyna szansa na tzw. normalne życie, z drugiej strony zostają one oderwane od swoich korzeni, tradycji, kultury i języka.\nNiestety główną cechą powieści Śladami drzewa sandałowego jest naiwność w podejściu do poruszanych tematów oraz brak głębszego omówienia tych złożonych kwestii. Całość jest bardzo słaba literacko. To takie szkolne wypracowanie z pogranicza sprawozdania i wymyślonej opowieści. Dodatkowo irytowało mnie kiepskie tłumaczenie i niestaranna korekta - co niestety w przypadku starszych książek (ta została wydana w 2009 r.) z wydawnictwa Sonia Draga nie spotkało mnie po raz pierwszy.\nMimo tych braków jest to pozycja, którą błyskawicznie się czyta i która jest wartościowa właśnie ze względu na tematy, jakie porusza. Myślę, że książka może trafić do młodszych czytelników. Zwłaszcza tych, którzy interesują się kwestią migracji we współczesnym świecie, a płonący londyński wieżowiec nie stanowi dla nich powodu do radości...\nAutor: Agussiek o 12:29\nMiasto słowa czyli festiwal literacki nad morzem\nPrawdziwe wspomnienia Mali K., Adrienne Sharp\nŚladami drzewa sandałowego, Asha Miro i Anna Soler...


Unoszenie tułowia z opadu na ławeczce | Kulturystyka Kulturysta\nW pozycji leżącej na ławeczce, kostki zablokowane wałkami, oś zgięcia przechodzi przez staw biodrowy, kość łonowa poza ławeczką, tułów w ugięciu. Podnieść tułów do poziomu, unosząc głowę, a następnie wygiąć go maksymalnie w tył, mocno zaznaczając odgięcie okolicy lędźwiowej. Tę ostatnią część ruchu należy wykonywać ostrożnie, aby ochronić grzbiet przed urazem.\nĆwiczenie to rozwija głównie mięśnie prostowniki kręgosłupa (mięśnie: biodrowo-żebrowy lędźwi, najdłuższy i kolcowy klatki piersiowej, płatowaty głowy, półkolcowy głowy), mięsień czworoboczny lędźwi, a w mniejszym stopniu mięśnie pośladkowe większe i kulszowo-goleniowe z wyjątkiem głowy krótkiej mięśnia dwugłowego uda. Ponadto pełne wygięcie tułowia doskonale uelastycznienia okolice krzyżowo-lędźwiowe. Unieruchamiając miednicę na ławeczce i przenosząc oś ugięcia na przednią część ciała, lokalizuje się wysiłek wyłącznie na poziomie mięśni krzyżowo-lędźwiowych, ale jest to wysiłek mniej intensywny, zważywszy na amplitudę ruchu i dużą moc dźwigni.\nW celu lepszej lokalizacji wysiłku można w końcowej fazie prostowania przytrzymać tułów przez kilka sekund w poziomie. Początkującym zaleca się stosowanie skośnej ławeczki, na której można wygodniej wykonać to ćwiczenie.\n– Wykonując unoszenie tułowia z umieszczonym na barkach drążkiem, unieruchamia się górną część grzbietu i lokalizuje wysiłek w dolnej części mięśni prostowników kręgosłupa.\n– Specjalny przyrząd pozwala na zlokalizowanie wysiłku w części krzyżowo-lędźwiowej mięśni kręgowych.\n– Aby zwiększyć intensywność ćwiczenia, można je wykonać z żeliwnym, kilkukilogramowym dyskiem przyciśniętym do piersi lub trzymanym na karku.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Siłownia, Trening i oznaczony tagami grzbiet, nogi. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


W pogoni za prawdą o Bergoglio - Agnieszka Ścibik - Portal OPOKA\nW pogoni za prawdą o Bergoglio\nByły głosy oskarżycielskie. Były i głosy obrońców. Niektórzy jednak skupili się jedynie na tych pierwszych. Bardzo niebezpieczną sytuacją w mediach jest to, kiedy padają oskarżenia, a właściwie nikt się z nimi na poważnie nie zmierzył. Ba, być może nawet nie miał zamiaru zmierzyć się w ogóle. I oto do akcji wkracza on – dziennikarz śledczy, Nello Scavo. Udaje się do Argentyny i dochodzi do prawdy. Odkrywając szczegóły z działalności papieża Franciszka w czasach dyktatury, pisze o tym książkę. Sięgając po nią, każdy z nas może zmierzyć się z faktami, o których być może wcześniej nawet by nie pomyślał.\n4 kwietnia 2014 roku w Sali Koncertowej na Zamku Królewskim w Warszawie odbyło się spotkanie z autorem książki „Lista Bergoglio. Ocaleni przez Franciszka w czasach dyktatury”. Nello Scavo gościł w Polsce po raz pierwszy. Przybył do Warszawy z żoną Stellą i czteroletnim synkiem Pietro. Na spotkaniu opowiedział o szczegółach powstawania książki, rozwiewał wątpliwości i z pewnością zaciekawił wieloma szczegółami z życia papieża Franciszka w czasach dyktatury w Argentynie. Nello Scavo mieszka w Como, mieście na północy Włoch przy granicy ze Szwajcarią.\nScavo reprezentuje stare, dobre dziennikarstwo. Jak stwierdził, prowadzący spotkanie, Marek Zając są jeszcze dziennikarze, którzy bez z góry założonych tez, rzetelnie zbierają materiały i po prostu sprawdzają, jak było naprawdę. Robią to wszystko, na co większość współczesnych mediów nie ma ochoty. Marek Zając podziękował więc koledze „po fachu” za to, że robi to, na czym polega właśnie dobre dziennikarstwo. Za to, że Nello Scavo wsiadł w samolot, poleciał do Buenos Aires, wykonał ciężką, solidną robotę, szukając informatorów i przekonując ludzi do mówienia. Dobry dziennikarz wyłapuje fakty, przegląda archiwa, robi to wszystko, na co dziś większość mediów nie ma czasu. I stąd jest to bardzo ważna i bardzo cenna książka – mówił Marek Zając. Jego zdaniem jest to jedna z najważniejszych książek o papieżu Franciszku, jaka ukazała się po jego wyborze.\nPrzenieśmy się do czasu konklawe. 13 marca 2013 roku. Przewiduje się, że papieżem może zostać Włoch. Niektórzy przewidują także inne kandydatury. Nikt chyba jednak nie przewidział, że papieżem zostanie kard. Jorge Bergoglio z Argentyny. Marek Zając dzieli się z uczestnikami spotkania w Warszawie tym, że kiedy po wyborze próbował dowiedzieć się tego, co w ogóle wiadomo o Bergoglio, usłyszał w słuchawce dwie rzeczy: po pierwsze wszyscy mówili o tym, że jeździł do Kurii metrem, a po drugie, że podobno wydawał swoich współbraci podczas rządów dyktatury w Argentynie. To mówi bardzo wiele o dzisiejszych mediach – twierdzi Marek Zając. Media szukają od razu ciekawostek. Media bardzo szybko przekazują wszelkie oskarżenia. Tymczasem ci, którzy wciąż cenią stare, dobre dziennikarstwo, po prostu sprawdzają jak było naprawdę - bez z góry założonych tez. Robią to, na co większość nie ma ochoty.\nNa spotkaniu w Warszawie, Nello Scavo opowiedział, jak narodził się pomysł na książkę „Lista Bergoglio. Ocaleni przez Franciszka w czasach dyktatury. Historia nigdy nie opowiedziana”. Zdradził szczegóły początku pracy nad książką i to, jak dochodził „po nitce do kłębka”. Idea tej książki narodziła się tej samej nocy, gdy kard. Jorge Mario Bergoglio został papieżem – mówił Scavo – ponieważ już na początku, tego samego dnia, kiedy wybrano nowego papieża, podniosły się głosy krytyki i oskarżenia. Scavo nie jest dziennikarzem zajmującym się sprawami tylko religijnymi. Scavo jest dziennikarzem śledczym. Nic więc dziwnego, że jednym z pierwszych pytań, jakie przewijało się w jego głowie, było: Czy aby na pewno kardynałowie nie pomylili się z tym wyborem? Jeśli faktycznie Bergoglio miałby zbrukane ręce krwią, to jak kardynałom udałoby się wytłumaczyć w tym właśnie momencie wybór takiego człowieka na papieża i to w chwili, kiedy w Watykanie huczało już od informacji o skandalach w Kurii Rzymskiej? Nello Scavo przyznał, że zaczął studiować bardzo dużo dokumentów, które właśnie przemawiały na niekorzyść kardynała Bergoglio. Całą noc zbierał te wszystkie teksty, wszystkie dokumenty, które świadczyły na niekorzyść nowego papieża. I co? I dochodzi do wniosku, że wiele z tych rzeczy jest całkowicie nieprawdziwych, a co więcej nie ma tutaj żadnych podstaw do oskarżeń.\nStąd rodzi się myśl, żeby pogłębić wiedzę. Jak to dziennikarz śledczy, Scavo zaczyna coraz bardziej szukać… Co ciekawe, im więcej źródeł zaczęło mu „wpadać w ręce”, im więcej informacji zdobywał, tym bardziej okazywało się, że wszelkie te źródła świadczą raczej na korzyść papieża Franciszka. Bardzo często pojawiała się w nich raczej informacja odnośnie osób, które Bergoglio uratował w czasie rządów junty wojskowej w Argentynie. Rozpoczęła się więc weryfikacja. Scavo zaczął sprawdzać, gdzie te osoby teraz są, czy jeszcze żyją, a jak tak, to jak można do nich dotrzeć. Jak okazało się, że jest to możliwe, to postanowił ruszyć do Argentyny.\nNello Scavo raz jeszcze podkreśla mocno, że jest dziennikarzem śledczym. Jak mówi Marek Zając, dziennikarz śledczy bardzo szybko w swojej pracy natrafia na tzw. „mur milczenia”. Ludzie próbują ukryć swoje ciemne sprawy. Bardzo trudno jest pozyskać informatorów, często zastraszonych, przerażonych. Sam dziennikarz śledczy musi wykazywać się dużą odwagą – podkreśla polski dziennikarz. W przypadku Nello Scavo było jednak coś innego… Był na początku pewien „mur milczenia”, ze strony tych, którzy mogli opowiedzieć o postawie Bergoglio, ale milczeli zupełnie z innych powodów. Jak więc udało się ten mur przełamać?\nScavo na początku myślał, że to śledztwo będzie dla niego rzeczą prostą. I to nie dlatego, że kierowała nim pycha. Nie. Po prostu myślał, że skoro reprezentuje jeden z najbardziej poczytnych dzienników katolickich we Włoszech, to fakt ten sprawi, że nie będzie miał problemów z wyciągnięciem informacji od ludzi. A tu zaskoczenie: milczenie… I to właśnie dało przekonanie o tym, że musi być coś w tle… Musi być coś ważnego! Wreszcie spotyka pierwsze osoby bezpośrednio włączone w tę historię. Wówczas zrozumiał, że milczenie było spowodowane tym, by nie rozpoczynać zbytniej burzy medialnej. Zresztą sam Bergoglio także zawsze był niejako „w tle”. Nie wszystkich też, jak już wiemy, kard. Jorge Bergoglio był w stanie uratować. W tym miejscu warto dodać, że tego typu historie, z jaką mamy do czynienia, bardzo często się zdarzały. Jak uważa Nello Scavo, to wszystko nie jest jakieś bardzo zaskakujące. Wiadomo też, że nie wszystkich zawsze da się uratować. Pomimo faktu, że się uratowało bardzo, bardzo wielu… To są najtrudniejsze lekcje moralności - twierdzi Marek Zając - Ludzie, którzy okazali się bohaterami, ratowali wielu z narażaniem własnego życia, bardzo często wypominają sobie jeszcze i to, że jednak nie udało im się uratować wszystkich. Ciągle myślą o tym, czy nie mogli zrobić więcej.\nTytuł „Lista Bergoglio” kojarzy się niektórym z „Listą Schindlera”. Czy słusznie? Scavo wyjaśnia, że tak naprawdę pomysł z tytułem pojawił się, zanim powstała książka. Twierdzi, że był to jakiś taki „odruch bezwarunkowy”, bo chciał odnieść się do listy osób uratowanych przez Bergoglio. Oczywiście w tle można doszukiwać się tego powiązania z „Listą Schindlera”, ale to są dwie skale problemu. Trzeba zaznaczyć, że w Ameryce Południowej nigdy nie zdarzyły się rzeczy na taką skalę, na jaką wydarzyły się na naszym kontynencie – w Europie. Na temat rozmiarów wydarzeń w Ameryce Płd. wciąż istnieją badania. I jest to jeszcze skala niezbadana do końca. Jednak trzeba przyznać, że tytuł okazał się trafiony. Na pewno pomocny w reklamie książki.\nA z książki możemy dowiedzieć się, jakie znaczenie w ratowaniu miała np. doskonała umiejętność prowadzenia samochodu przez Bergoglio, czy znajomość topografii. Naprawdę tę książkę czyta się z wypiekami na twarzy. Jakby o losach jakiegoś bohatera amerykańskiego filmu, który ratuje z wielkim poświęceniem ludzi. To jednak nie film. To rzeczywistość. To życie obecnego papieża.\nGonzalo Mosca to jeden z tych, których uratował papież. Czytając opowieść o jego uratowaniu, nasuwa się myśl: Jorge Bergoglio w ogóle się nie zmienił. Jest taki, jakim był kiedyś. Chodzi w białej sutannie, ale napędza go ta sama siła – twierdzi Marek Zając. Jorge Bergoglio działa według niezmiennych zasad. Nie nawraca na siłę, ale po prostu rozmawia: o życiu, o różnych problemach. Kiedy widzimy tego człowieka, który mówi zawsze po zakończeniu modlitwy na Anioł Pański: „Dobrego obiadu!”, to widzimy tego samego człowieka, który gotował obiady, aby uratować tych, których ukrywał przed juntą i chciał ich wyżywić.\nJorge Mario Bergoglio to człowiek wiary. Kiedyś zajmował się pewnym małżeństwem młodych ludzi, którzy pracowali w bardzo ubogich warunkach, pomagając innym. Bergoglio „urywał się” na kilka dni do tej dzielnicy i w baraku prowadził pewien rodzaj rekolekcji, mieszkając wśród ubogich. Szczerze mówiąc, Argentyńczycy nie dziwią się teraz zachowaniu Bergoglio. Te zachowanie dziwi nas. Warto także podkreślić fakt, że kard. Bergoglio nie rozróżniał tego, komu pomaga. Nie patrzył na to, czy pomaga wierzącym czy nie. Pomagał ludziom.\nBergoglio działał często bez opieki, nie brał nikogo ze sobą, by nie narażać na niebezpieczeństwo innych ludzi. Jeśli naprawdę chcemy zrozumieć kim jest ten człowiek, który tak nas teraz fascynuje, jeżeli interesuje nas mądra choć trudna lekcja moralności – mówi Zając – jeśli chcemy się dowiedzieć czegoś bardzo ważnego o papieżu, to polecam tę książkę.\nZastanówmy się jeszcze nad jednym: komu mogło najbardziej zależeć więc na tym, aby zdyskredytować Jorge Bergoglio? Skąd oskarżenia? Chodzi o znany wątek dwóch jezuitów, którzy zostali uprowadzeni przez służby bezpieczeństwa, przetrzymywani i torturowani. Jak później zeznali: oprawcy dali im do zrozumienia, że zostali zdradzeni przez kogoś z wysokich urzędów kościelnych. Przyszła im do głowy myśl, że to mógł być Bergoglio. Jeden z nich już zmarł, i to raczej w przeświadczeniu, że był zdradzony przez Bergoglio. Drugi miał jeszcze czas na to, aby zweryfikować dokumenty i dojść do faktów. I doszedł. Na dodatek dwukrotnie zabrał publicznie głos w tej sprawie, deklarując, że Jorge Mario Bergoglio nie tylko nie miał nic wspólnego z ich uwięzieniem, ale co więcej przyczynił się do ich uwolnienia. Jednak niektórym z dziennikarzy zależało na tym, by „uderzać” w Bergoglio i osłabiać jego pozycję. Był wtedy już przecież kimś na wysokim stanowisku kościelnym. Czyż właśnie nie „uderza się” wtenczas w tych, którzy nie chcą współpracować z takimi władzami jak junta? Czy nie szuka się wówczas sposobu, aby osłabić ich pozycję? Tak też czyniono wobec Bergoglio – próbowano podważyć jego wiarygodność. Wymiar sprawiedliwości nie znalazł jednak niczego przeciw kard. Bergoglio, nie potwierdził żadnego zarzutu wobec niego. Amnesty International, jak wiemy nie jest organizacją chrześcijańską, a jednak u nich udało się dotrzeć do sekretnego skryptu, dzięki któremu dowiedziano się, że nie ma naprawdę niczego przeciwko Bergoglio.\nJednym z głównym oskarżycieli był Horacio Verbitsky. Nello Scavo oczywiście zmierzył się także z jego bezpodstawnymi oskarżeniami wobec papieża Franciszka. Scavo czytał jego książki. Można dzięki nim poznać kontekst lat, o których mówimy – uważa autor „Listy Bergoglio”. Podkreśla, też, że część Episkopatu Argentyny sympatyzowała z juntą. Jeśli jednak chodzi o Bergoglio nasze drogi rozmywają się całkowicie– mówił Scavo na spotkaniu w Warszawie. Verbitsky stoi na stanowisku, że oficjalne dokumenty faktycznie wybielają Bergoglio, ale stawia tezę, że ojciec który odwołał wszystkie zarzuty zapewne musiał to zrobić. Nie jest jednak w stanie wykazać, że tak w istocie było. Scavo wymienia więc listy z oskarżycielem papieża, próbując oczywiście wszystko dokładnie wyjaśnić. Verbitsky wypowiedział się, że w książce Scavo jest kilka błędów. Nello Scavo napisał więc otwarty list. Niestety, tekst który opublikowano, nie był cały. Pominięto właśnie te części, w których Scavo wyjaśnia swoje stanowisko. Niewygodna prawda dla Horacio? Bo jak inaczej to wytłumaczyć…\nAmnesty International uważa, że obecny system sądowy jest jednym z najlepszych na tym kontynencie, a jednak nie znalazł nic na Bergoglio. To samo stanowisko przedstawia laureat Nagrody Nobla, którego tekst otwiera te książkę. Wielu ludzi mówi tym samym głosem. Sam Nello Scavo mówi, że naprawdę szukał dowodów oskarżających. Nie tylko z powodu (takiego, nie innego) sposobu dochodzenia. Gdybym znalazł takie tezy, to napisałbym książkę, która sprzedałaby się w milionach egzemplarzy i zrobiłbym wtedy naprawdę wielką karierę – twierdzi Scavo. Wybrał prawdę.\nData publikacji: 2014-04-12Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: PRAWDA papież pomoc Warszawa Franciszek dyktatura dziennikarstwo targi wydawców katolickich Argentyna Franciszek I Bergoglio Lista Bergoglio Nello Scavo junta


„Dzieci sekty” Mariette Lindstein | Recenzuje.pl\n„Dzieci sekty” Mariette Lindstein\nCategories KsiążkaPosted on 12 października 2018 19 listopada 2018\nW ostatniej części trylogii „Sekty z Wyspy Mgieł” możemy przekonać się, że proces wychodzenia z sekty jest długi i trudny.\nWydarzenia z tej części rozgrywają się piętnaście lat później. Sofii wydaje się, że wszystko, co złe jest już za nią. Ma męża Benjamina, który razem z nią był w sekcie i córkę Julię. I choć wydawać by się mogło, że żyją w spokoju i wyzwolili się spod wpływu Oswalda, tak naprawdę sekta wyciągnie po Sofię znów swoje macki.\nFranz Oswald pojawia się w mediach\nHuragan Herkules, który nawiedza Szwecję i powoduje ogromne straty, sprawia, że w mediach znów pojawia się Franz Oswald. Wywiera niesamowite wrażenie na córce Sofii. Uważa go za diabelnie przystojnego i charyzmatycznego mężczyznę, którego za wszelką cenę chce poznać. Gdy Julia wraz z klasą wyjeżdża na wycieczkę na Wyspę Mgieł, Sofia czuje dziwny niepokój. W głębi duszy wie, że Franz znów będzie chciał pojawić się w jej życiu.\nRównocześnie z tymi wydarzeniami dowiadujemy się, że w sekcie przebywają synowie Oswalda – Vic i Thor. Dorastają w atmosferze strachu i kłamstw, a ich dzieciństwo w niczym nie przypomina beztroskich lat rówieśników spoza sekty.\nFranz Oswald znów ogarnięty jest obsesją na punkcie Sofii. By ją zwabić na Wyspę Mgieł uderzy w najczulszy punkt i posłuży się jej córką. Dla swojej chorej obsesji poświęci także życie swojego syna.\nPo lekturze trylogii w jasny i wyraźny sposób dotarło do mnie, że do sekty łatwo wejść, ale niezmiernie ciężko ją opuścić. Ma wpływ na całe życie i tylko nieliczni mają okazję z niej uciec. Niszczy poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. W chorym umyśle przywódcy czają się okrucieństwa, o których nam się nie śniło. Wręcz sam nasuwa się cytat „ludzie ludziom zgotowali ten los”.\nMyli się ten, kto sądzi, że sekta przyciąga jak magnes tylko ludzi słabych, podatnych na wpływy, którzy są często w trudnym momencie życia. Może do sekty trafić każdy. W takich historiach tkwi przestroga, by ślepo nie ufać żadnej ideologii. Historia życia autorki jest tego najlepszym przykładem.\n„Sekta z Wyspy Mgieł” przytłacza ogromem emocji, niedowierzaniem, że człowiek może tak traktować drugiego człowieka. Pomimo tego warto ją przeczytać, koniecznie zaczynając od pierwszej części. Może dla kogoś będzie przestrogą i ocali życie. Po tej historii, która mogła przydarzyć się każdemu, jeszcze bardziej doceniam wolność i to, że nikt nie dyktuje mi, jak mam żyć i jakie mieć poglądy.\nTags Dzieci sekty, Franz Oswald, Mariette Lindstein Author Magda\nPrevious Previous post: Obserwuję Cię | Teresa Driscoll\nNext Next post: „DACHOŁAZY” Katherine Rundell


Strefa slowa Igora: Resztki Morza Aralskiego\nResztki Morza Aralskiego\nPo ponad dziewięciu godzinach jazdy po wypalonym i suchym półpustynnym stepie dotarliśmy do celu. Kierowca nagle skręcił w kierunku krawędzi klifu i wjechał na wąską drogę schodzącą stromo w kierunku brzegu Morza. Koleiny wiły się malowniczo pośród zielonych, brązowych, żółtych i czerwonych skał. Okolica wyglądała tak, jakby ktoś postanowił zrobić tu wystawę wszystkich możliwych rodzajów minerałów. Jeden pagórek wyglądał w miarę normalnie, porośnięty wysuszonymi brunatnymi krzaczkami. Ale już następny pokryty był czymś rodzaju wulkanicznej zwietrzeliny w kolorze butelkowej zieleni. Jeszcze dalej przestrzenie pokryte gruba warstwą soli. Za chwilę żółty piasek i w końcu dotarliśmy do plaży.\nSzymbergen zatrzymał samochód i powiedział, że dalej nie możemy jechać. Gdyby były dwa samochody, wtedy można: jeden się zapadnie - to drugi go wyciągnie. Z jednym samochodem jest zbyt duże ryzyko. Piasek jest niestabilny i nigdy nie wiadomo gdzie i kiedy samochód utknie w miękkim fragmencie podłoża. Temperatura nie była zbyt wysoka, od wody wiał chłodny wiatr, założyliśmy więc polary i ruszyliśmy na piechotę. Do obecnego brzegu mieliśmy do przejścia około kilometra.\nOtaczała nas rozległa plaża z widoczną na horyzoncie wodą. Klif za naszymi plecami nie wydawał się już tak groźny i wyniosły. Na jego szczycie wrażenie robiły rozległe warstwy skał, które odłupane od krawędzi tworzyły niedostępne rozpadliny. Teraz mieliśmy pod nogami grubą warstwę szarej soli. Sól pękała pod butami odsłaniając ukrywający się pod nią żółty piasek. Jakiekolwiek pozostałości wodorostów, patyków czy innych przedmiotów leżących na ziemi również pokryte były równomierną solną masą.\nDojście do samej wody okazało się dosyć skomplikowane. Grunt blisko morza zrobił się grząski. Wielkie kałuże wody, liczne mikroskopijne mierzeje. Trudno znaleźć miejsce, gdzie można postawić nogę bez zapadnięcia się po kostki. Najedliśmy się trochę strachu, bo nie wiadomo, czy miękki piasek jest miejscowo, czy po daniu większego kroka nie zapadniesz się jak w bagno. Jednak jechać kilkaset kilometrów i nie dotknąć wody? Nie! To niemożliwe! W końcu udało się. Boczkiem, boczkiem, przy pomocy ławic muszli w końcu dotarliśmy do właściwej krawędzi. Śmiesznie wyglądały ślady na piasku po Marcinie i Aldonie. Od razu widać, kto miał większe problemy z dotarciem na brzeg ;-)\nWoda Morza Aralskiego jest niesamowicie mętna. Kolor biały zwalam na zasolenie. Ale przecież Morze Martwe jest chyba jeszcze bardziej zasolone i nie jest biało mętne. Zatem prawdę pisali o zanieczyszczeniu wody pestycydami, nawozami i innymi świństwami. Nie wiadomo, czy całe życie wymarło tutaj z powodu zwiększającego się zasolenia, jak głosi oficjalna wersja, czy z powodu zatrucia wody chemią, co jest chyba bardziej prawdopodobne. Przy brzegu tonami leży warstwa nie tylko pustych morskich muszelek, ale również warstwa najróżniejszej maści owadów.\nPowrót do obozu, który zaczął już przygotowywać Szymbergen trwał subiektywnie dużo dłużej. Plaża sprawiała wrażenie, jakby była jeszcze szersza niż wtedy, gdy szliśmy w kierunku wody. Zaskakujące, ale niektóre z brązowych zasuszonych roślin żyły w tych warunkach i co więcej – niektóre nawet kwitły! Gdzieniegdzie z piasku wystawały małe kolonie zielonych porostów. Namioty i samochód zajęły niewielki płaski placyk. Kierowca wyjął składany stolik i krzesełka, zrobił prowizoryczny ruszt i na ogniu z rachitycznego chrustu zagotował wodę na herbatę i zupki chińskie. Gdy przygotowaliśmy jedzenie zapytał:\n- A u was wodka jest? – spojrzeliśmy po sobie...\n- No jest...?\n- Bo u mienia samaja haroszaja karakalpakskaja wodka, chcecie popróbować?\n- Pewnie, że chcemy! Ale najpierw coś zjemy...\no 09:21 |\nOgnisko nad Aralskim Morzem\nPoszukiwanie transportu nad Aral


mummy's blog: czerwca 2014\nChorzyśmy i źle nam, choć rodzinnie, a więc dobrze... Młodszy już ma antybiotyk, bo miał dziś rano lekkie zmiany osłuchowe (błyskawicznie to poszło - pochorował się w piątek, jest biedulek na maksa, kaszleć dobrze nie umie przez wiotką krtań i taki słaby, że płacze jakby był na słabych bateriach), starszy jeszcze leczony alternatywnie, ale antybiotyk już w odwodzie, ojciec zagęgany, matka głos straciła... Ojciec na szczęście do środy na L4, bo nie wiem, jak by to było.\nMój Mąż to złoto, złoto!!!\nJuż 23:00 nam się zbliża. Chlebek właśnie się upiekł, więc idę go wytrząsnąć na ręcznik i do wyrka.\nAutor: my sons mum o 10:47 PM 1 komentarz:\ntelegram spoza domu\nJesteśmy od czwartku u rodziców na wsi, a jutro wracamy do siebie. Wszyscy zasmarkani, a najbardziej niespełna dziesięciomiesięczny M. Ma potężny katar, do tego strasznie ropiejące oczka, które zakrapiam Tobrexem otrzymanym od lekarza niedawno, gdy oczy ropiały F. Zdaje się, że od F. wyszła ta zaraza, bo on chyba po zapaleniu ucha majowym nie doszedł jeszcze do siebie - kaszel i katar nawracają. Chwilowo pomogły leki na alergię, ale dziadostwo wraca jak bumerang, a do tego i my się rozłożyliśmy, więc wnioskujemy, że to nie alergia jednak. Już raz była taka sytuacja, że katar i kaszel mu nawracały i w końcu wszystko skończyło się, jak przyjął antybiotyk. Już wzięłam na klatę fakt, że pewnych rzeczy nie przeskoczę, np. tego, że będzie jednak brał antybiotyki, ten mój wychuchany zdrowy jak koń syneczek, który do trzeciego roku życia nie wziął ani jednego antybiotyku. Trzecie urodziny minęły i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zaczął chorować, choć do przedszkola nie chodził. No i cóż, takie życie.\nAutor: my sons mum o 10:37 PM 1 komentarz:\nKolejny tydzień nam się zaczął. M. drzemie, ja właśnie wciągnęłam drugie śniadanie (jaglanka z cynamonem, imbirem, miodem i sezamem) i myślę, co tu najpierw ogarnąć, aby poczuć się lepiej we własnych czterech kątach... Moje życie to bezustanne sprzątanie, układanie ciuchów w szafach, zamiatanie (z mopowaniem za dużo zachodu), ładowanie i rozładowywanie zmywarki itp. Nie znoszę bałaganu! I wciąż go mam. Źle się czuję w bałaganie, dlatego wciąż sprzątam. Może z dwójką małych dzieci po prostu nie da się inaczej.\nAutor: my sons mum o 11:22 AM 1 komentarz:\npo udanym weekendzie\nPiękny weekend za nami. W sobotę rewizytowaliśmy znajomych męża z pracy - piękne mieszkanie na poddaszu kamienicy! Skrzypiące podłogi i mnóstwo świetnych zakamarków. Przy kuchni skryteczka na garnki,a za dodatkowymi drzwiami - po prostu szafa. Stara, nieczynna już angielka, na której najzwyczajniej umieszczono roboczy drewniany blat. Styl i smak, efekt pozornej niedbałości, a każdy przedmiot i szczegół ma swoje miejsce.\nAutor: my sons mum o 11:04 AM Brak komentarzy:\nCzasami marzę i rozmyślam.\nŻe będę mieć czas na lekturę książki.\nŻe usiądę i przez godzinę będę słuchać ukochanej muzyki albo oglądać filmy na YouTube.\nŻe w piątkowy wieczór wyjdę z mężem do teatru (jak dawniej) albo po prostu na piwo.\nŻe prześpię całą noc od momentu zaśnięcia do porannej pobudki.\nŻe od rana nie będę w kieracie śniadaniowo-ubieraniowo-sprzątaniowym, ze świadomością, że dla większości społeczeństwa i nawet pewnie rodziny moja praca to zwykłe nic. Bo nie wychodzę codziennie do biura w pełnym makijażu, bo nie mam lśniącej torby-listonoszki zapełnionej ważnymi dokumentami, bo nie obracam się w korporacyjnym kręgu. Od rana wciągam dresowe spodnie, bo w dżinsach mniej wygodnie baraszkować z niemowlęciem po podłodze. Nie siadam codziennie od rana za kółkiem auta - kieruję wózkiem:) Nie piję w południe kawy z ekspresu - piję zbożówkę.\nAutor: my sons mum o 10:11 AM 1 komentarz:


Vitalmax CFM Protein 50 1600 g - 104,99 zł - KULTURYSTYKA.sklep.pl WYSYŁKA 12H\nVitalmax CFM Protein 50 1600 g\nVitalmax CFM Protein 50 (porcjowany w jednorazowe saszetki)\nSuplement diety dostarczający do organizmu białko w formie szybko przyswajalnego koncentratu oraz węglowodany o różnym indeksie glikemicznym (maltodekstryny - węglowodany złożone, dekstroza, fruktoza - węglowodany proste). Dzięki dodatkowi monohydratu kreatyny są idealnym preparatem dla osób, których celem jest budowanie masy i siły mięśniowej. Polecany wszystkim osobom ćwiczącym na siłowni.\nBiałko użyte w Vitalmax CFM Protein 50 produkowane jest w zaawansowanym technologicznie procesie ultrafiltracji. Metoda ta pozwala na wyodrębnienie i skoncentrowanie frakcji białkowej z serwatki (oddzielenie jej od cukru mlecznego i tłuszczu). W ten sposób oszczędzona zostaje główna frakcja beta-laktoglobulina a także mikrofrakcje (alfa-laktalbumina, glykomakropeptydy, imunoglobuliny i laktoferyna), które dają efekt anaboliczny organizmu. Pozyskany w ten sposób koncentrat białek serwatkowych WPC charakteryzuje się wysoką wartością odżywczą i przyswajalnością BV 159 . Jest także lekkostrawny, co powoduje, że organizm do jego strawienia używa minimalnej ilości energii a zawarte w nim aminokwasy szybciej przedostają się do mięśni.\nKliknij, aby zobaczyć zastosowanie Vitalmax CFM Protein 50.\nDzięki odżywkom można dość precyzyjnie regulować proporcje białek i węglowodanów w diecie przy treningu budującym masę mięśniową. Odżywki wysokobiałkowe wykorzystywane są także w procesach redukcji wagi, a także w stanach pourazowych i rekonwalescencji po zabiegach, itp.\nVitalmax CFM Protein 50 zawiera całe spektrum aminokwasów w tym zwiększoną zawartość aminokwasów rozgałęzionych (BCAA) a także frakcje serwatkowe mające wpływ na produkcję w organizmie hormonu IGF-1 powodującego wzrost masy mięśniowej. Dodane aktywatory metaboliczne i aminokwasy (kreatyna, l-glutamina, BCAA) powodują lepsze wykorzystanie białka jako np. budulca masy mięśniowej.\nVitalmax CFM Protein 50 :\nodżywka białkowo-węglowodanowa powodująca przyrost masy mięśniowej,\nzawiera: kreatynę, l-glutaminę, BCAA.\nZawiera źródło fenyloalaniny. Przechowywać w suchym pomieszczeniu w temperaturze do 25C, w zamkniętym opakowaniu. Przechowywać w sposób niedostępny dla małych dzieci.\nProducent odżywki węglowodanowo-białkowej 'pół na pół' - CFM Protein 50 :\nZobacz wszystkie odżywki tzw. bulki o zawartości białka w przedziale 40 - 54%.\nSkład odżywki 'pół na pół' Vitalmax CFM Protein 50:\nSkładniki aktywne: w porcji 40 g w porcji 100 g\nWartość energetyczna 636 kJ / 152 kcal 1590 kJ / 380 kcal\nBiałko 20,10 g 50,24 g\nWęglowodany 15,25 g 38,12 g\nTłuszcz 1,17 g 2,92 g\nMonohydrat Kreatyny 1000 mg 2500 mg\nProfil aminokwasowy Vitalmax CFM Protein 50 w 100g:\nKwas L-asparaginowy 5018mg\nKwas glutaminowy 8550mg\nSkład szczegółowy Vitalmax CFM Protein 50:\nultra filtrowany koncentrat białka serwatki CFM,\naromat w zależności od smaku: waniliowy dla smaku waniliowego, czekoladowy (i proszek kakaowy) dla smaku czekoladowego, bananowy dla smaku bananowego, orzechowy (i proszek kakaowy) dla smaku orzechowego, truskawkowy (i barwnik kozenila) dla smaku truskawkowego, kokosowy dla smaku kokosowego,\nsubstancja słodząca - aspartam.\nSposób użycia taniego bulka Vitalmax CFM Protein 50 w wygodnych saszetkach:\nJedną porcję 40g (1 saszetka) wymieszać w około 250-300ml wody lub mleka.\nDni treningowe: 1 porcja ok. 1-1,5h przed treningiem, 1 porcja bezpośrednio po treningu


Event w WoT Console - Mars Czeka! - PS4 & X | rykoszet.info\nEvent w WoT Console – Mars Czeka! – PS4 & X\nby I MoLaR I · 16:23, 29 marca 2017\nKolejny event w WoT Console! Czołg M24 Lunar Chaffee powraca! W ostatnich eventach gracze z konsol mogli grać Lunarem na księżycu. Tym razem WG dało graczom możliwość podboju Marsa!\nEvent będzie dostępny od 31 Marca do 3 Kwietnia 🙂\nPrevious story “Największy okręt podwodny świata” – HMS “Hood”