Dymali nas z ACTA, chcą nas wydymać z GMO! - Wykop.pl\nDymali nas z ACTA, chcą nas wydymać z GMO!\n@meyoshi orwellsky.blogspot.com #polityka #gmo #acta\nSkoro ACTA ma dbać o nienaruszalność praw autorskich to jak rozwiążą sprawę licencji na GMO? Czeka nas konkretny przekręt i to już niedługo...\nFood World Order dodał: vvilczur z corbettreport.com\nzakaz tuskowania - czyli dymania nas na każdym kroku dodał: s....m z demotywatory.pl\nBQP 8 lat 5 mies. temu\nBrzmi trochę jak teoria spiskowa, ale w ciągu ostatnich miesięcy zobaczyłem już tyle, że na wszelki wypadek wykopie.\nmeyoshi 8 lat 5 mies. temu\n@BQP: Masz rację - rok 2011 i początek 2012 udowadnia, że to co kiedyś było uważane za spiskowe teorie dziejów coraz częściej wychodzi na światło dzienne i okazuje się prawdą. Jakby nie było - żyjemy w ciekawych czasach ;)\n@meyoshi: a z Waldka się śmialiśmy...\nk...u 8 lat 5 mies. temu\n@BQP: To jest praktyka spiskowa, a nie teoria.\nSchmeiser utrzymywał, że swoje pole uprawia w ten sam sposób od lat i pojawienie się na nim GMO mogło być związane jedynie z pyłkami, samosiejkami, pochodzącymi ze znajdującego się nieopodal gospodarstwa uprawiającego taki właśnie zmodyfikowany rzepak. To nie przekonało sądu i farmer został zmuszony do uiszczenia Mosanto opłat patentowych.\nMyślę sobie tak... Skoro Monsanto może używać takiej retoryki i wygrywać procesy z rolnikami, którym coś nawiało na pole, to może rolnicy mogą używać tych samych argumentów tylko w drugą stronę i oskarżyć Monsanto o to, że ich syfne GMO zanieczyściło im ekologiczne uprawy?\nPewnie by nie wygrali, ale to właśnie pokazuje absurdalność roszczeń tego typu firm.\nBo kto jest bardziej stratny - Monsanto, które nie dostało kasy za licencję czy rolnik, którego gospodarstwo straciło status ekologicznego?\nI kto jest bardziej winien - firma, której pyłki lądują na cudzych polach, czy rolnik, na którego polu lądują cudze pyłki? Pytanie dość przewrotne :)\nJest jeszcze jedno ważne pytanie, które mi się nasuwa: Czy w ogóle można mówić o winie w takim przypadku? Na mój prosty rozum winny jest wiatr, a z tego co wiem bez udowodnienia winy nie można nikogo skazać. Ale może się mylę...\nKatagaro 8 lat 5 mies. temu\nBo na świecie jest tak, że procesy wygrywają nie ci co są niewinni i mają rację, ale ci co mają lepszych prawników. Żadnego rolnika nie będzie stać na wynajęcie takich prawników jak Monsanto.\n@Katagaro: Dokładnie tak. Tak już niestety jest i tego nie przeskoczymy...\n@Katagaro, @meyoshi: Wiem, myślałem raczej o czymś w rodzaju pozwu zbiorowego jak już.\nbartekgej 8 lat 5 mies. temu\n@moremore: @Katagaro: @meyoshi: @moremore: bardzo mi przykro ale nie macie racji bo był taki proces ( zdaje sie w kaliforni ) w wyniku którego pewne gospodarstwo ma zakaz używanie gmo bo wpływa to na ekologiczne uprawy obok ( przez które był wystosowany pozew)\n@bartekgej: Nie słyszałem o tym przypadku. Masz gdzieś więcej informacji?\n@meyoshi: kurde czytałem to kiedyś na wykopie przy którymś temacie odnosnie gmo ale teraz nie mogę znaleźć tego , ale jak mi się uda to wrzucę linka\nOK. to się jednemu rolnikowi udało. A co z resztą? Nie mówiąc już o tym co się dzieje w Azji, gdzie rolnicy masowo popełniają samobójstwa.\nKolejny protest przeciw ACTA powinien odbyć się pod ambasadą USA. Najlepiej taki, na który zjadą ludzie ze wszystkich miast.\nJeśli dopuścimy do przeforsowania ustaw o ACTA i GMO w Polsce na pewno spadnie jakość żywności i wzrośnie jej cena. Wielce prawdopodobne, że czekają nas też niedobory albo nawet reglamentacją żywności. Prawdopodobieństwo na klęski głodu, acz może odległe, również wzrasta.\n@kminu: Sorry, że sam sobie odpowiadam aby napisać drugi raz to samo ale:\nApeluję do osób prowadzących strony "STOP ACTA" oraz do wykopowiczów, aby propagowali ideę demonstracji pod ambasadą USA.\n"Oni" powinni wiedzieć, że my wiemy! Dlatego najlepiej połączyć taki protest z protestem przeciw GMO. Za pomoc "Wielkiego Brata" to my już podziękujemy. Niezależnie, czy pochodzi on ze wschodu, czy z zachodu.\nR_O_T_T_E_N 8 lat 5 mies. temu\nKoncerny Amerykańskie traktują nasz kraj( i nie tylko) jak swoją kolonie. Wydaje się im ze nadal są panami świata a Chiny by ich zjadły.\nNo cóż... a może są panami, skoro rząd tak dużego kraju jak Polska podpisał ACTA\nMoże nie są panami świata, ale Europy na pewno.\nM......r 8 lat 5 mies. temu\n@R_O_T_T_E_N: A co jeśli USA robią za wasala Chin i tak naprawdę te wszystkie wojny, ACTA itd. są z inicjatywy Chin właśnie?\n@Mercuror: że jak? Większość podróbek jest produkowanych w CHinach, tak jak oryginałów, ale jaki biznes Chińczycy mieli by w ograniczeniu ilości podróbek?\nG.......4 8 lat 5 mies. temu\n@R_O_T_T_E_N: A jeszcze niedawno oni byli naszą kolonią. Przykład powiedzenia "daj palec a rękę ci ujebią"\n@thetot: Bo wiele z chińskich podróbek jest nielegalnych także w Chinach i kraj ten zwyczajnie nie ma z tego profitów?\n@Mercuror: jak to nie ma? Miejsca pracy to nie profity? Jest to większy profit niż Ci się wydaję, choć jest to moje zdanie nie poparte źródłem. O ile praca w Chinach jest podobnie opodatkowana jak w PL to na pewno lepiej dla Chin, że mają dużo więcej pracowników niż dużo mniej i same legalne rzeczy. Bo państwo będzie miało kasę tylko ze sprzedaży tych droższych rzeczy, ale będzie dużo mniej ich ilościowo i będzie też dużo mniej wysokoopodatkwoanych pracowników, więc jaki zysk jest w zamykaniu zakładów?\n@thetot: Miałem na myśli, że takie podróbki często mogą działać w szarej strefie.\n@Mercuror: Nawet jeśli. To chyba lepiej mieć szarą strefę niż jej nie mieć. Tym bardziej, że oni większość podróbek to eksportują a eksport zawsze jest dobry, bo różnymi kanałami pieniądze z Europy i tak są wpompowane w chińską gospodarkę.\ntomash_87 8 lat 5 mies. temu\nNikt tego nie chce, a i tak to wprowadzą. Wystarczy jeden podpis...\n@tomash_87: że gmo nikt nie chce ?\nmeyoshi dołączył 9 lat 4 mies. temu\n445\twykopali 12\tzakopali 2.4 tys. wyświetleń\nhardware humor internet technologia rozrywka nauka programowanie software wdrożenie rodo sztuka 4konserwy bekazlewactwa bekazpisu ciekawostki covid19 duda ekonomia europa finanse gospodarka heheszki historia koronawirus kultura neuropa pieniadze polityka polska prawo samochody swiat trzaskowski usa wybory wyboryprezydenckie2020 zainteresowania zdrowie


Abba – Ojcze! Przemyślenia sybiraka i tułacza - Styl życia\nAutor: Łucjan Z. Królikowski, OFMConv Kliknij w nazwisko, aby sprawdzić inne tytuły tego autora\nŁucjan Z. Królikowski (1919-2019), franciszkanin, kapłan, aresztowany przez NKWD i zesłany na Syberię. Podchorąży w armii gen. Andersa, opiekun sierot wojennych, dla których zorganizował ucieczkę do Kanady, chroniąc je przed repatriacją do kraju opanowanego przez komunistów. Wiele lat pracował w rozgłośni radiowej dla Polonii amerykańskiej i kanadyjskiej, ewangelizując i umacniając patriotycznego ducha. Za swoje zasługi został w roku 2007 odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Swoje losy udokumentował w książkach, wydanych przez Bratni Zew, które stały się bestsellerami: „Skradzione dzieciństwo. Polskie dzieci na tułaczym szlaku 1939-1950”, „Pamiętnik sybiraka i tułacza” oraz „Miłość mi wszystko wyjaśniła”.\nAutor Łucjan Z. Królikowski, OFMConv\nKod EAN 9788374853118\nBardzo dobra pozycja. Dająca powód aby zastanowić się nad własną wiarą. Ciężko z książką si Bardzo dobra pozycja. Pozwala zastanowić się nad własną duchowością.


Galeria Sanowa | O centrum - Galeria Sanowa\nGALERIA SANOWA – modowe serce Przemyśla.\nNa powierzchni 22 tys. m2 znajduje się niemal 100 punktów handlowo-usługowych. Klienci znajdą tu bogatą ofertę znanych i lubianych marek, 3 drogerie, księgarnie i elektromarket Media Expert. Codzienne zakupy można zrobić w markecie Kaufland. Różnorodne restauracje oraz przytulna kawiarnia są idealnym miejscem na spotkania z przyjaciółmi i rodziną. Zaś na najmłodszych klientów czeka pełna atrakcji sala zabaw.\nGaleria Sanowa to także istotny punkt na kulturalnej mapie miasta. Mieści się tu największe i najnowocześniejsze w Przemyślu Kino Helios, oferujące nie tylko hity światowej kinematografii, ale również seanse specjalne.\nGaleria Sanowa to nie tylko idealne miejsce na zakupy, ale także atrakcyjne centrum kulturalno-rozrywkowe. Organizowane cyklicznie eventy przyciągają klientów w różnych grupach wiekowych jako interesująca forma spędzania wolnego czasu.\nAtutem jest lokalizacja obiektu – zaledwie 1,5 km od przemyskiego Rynku, niespełna 1 km od dworca autobusowego i PKP oraz 500 m od obwodnicy miasta. Bezpośrednio przed galerią znajduje się przystanek komunikacji miejskiej. Takie położenia zapewnia dogodny dojazd ze wszystkich dzielnic miasta, a także z sąsiednich miejscowości. Galeria posiada parking podziemny mieszczący ponad 800 samochodów.\nREGULAMIN CENTRUM HANDLOWEGO GALERIA SANOWA\nREGULAMIN PARKINGU GALERII SANOWA


Róża wielkokwiatowa Ghitta (3662): sadzonki Kupuj korzystniej w DomiSad.pl\nRóża wielkokwiatowa Ghitta\nRóża wielkokwiatowa Ghitta (Rosa) wyróżnia się wrodzoną elegancją. Jej różowe kwiaty są duże i pełne, a przy tym wydzielają intensywny, przyjemny zapach. Wyrastają na wzniesionych, sztywnych łodygach pokrytych błyszczącymi ciemnozielonymi liśćmi. Róża wielkokwiatowa Ghitta kwitnie od czerwca do końca sierpnia. Dorasta do 50-100 cm wysokości. Stanowi zjawiskową ozdobę na przydomowych rabatach, ale też często jest znajduje zastosowanie w przestrzeni miejskiej. Jej kwiaty nadają się na bukiety. Roślina jest dość odporna na szkodniki i choroby, nieźle też znosi mrozy, choć może wymagać dodatkowej ochrony przed zimnem.\nRóża wielkokwiatowa Ghitta potrzebuje gleby żyznej, zasobnej w składniki pokarmowe, o lekko kwaśnym odczynie i umiarkowanej wilgotności. Należy zapewnić jej słoneczne stanowisko z cyrkulacją powietrza, ale osłonięte przed silnym wiatrem. Sadzenie można rozpocząć w marcu lub wrześniu. Zalecana rozstawa wynosi 50 cm.\nPomidor San Marzano 2 Morami


Bajka ekologiczna o tym, co będzie, kiedy już zjemy wszystkie zwierzęta. Atrakcje dla dzieci we Wrocławiu\nMiastoDzieci.pl > Wydarzenia > Kultura > Ziemianie – spektakl we…\nZiemianie – spektakl we Wrocławskim Teatrze Lalek\nsobota 05.02.2022 do niedziela 06.02.2022\nA co, gdyby Ziemia mogła mówić? Gdyby rośliny, drzewa wydawały dźwięki? Gdyby warzywa, oprócz witamin, gromadziły historie? Co by nam powiedziały? O lasach, które wycinamy pod drogi, o łąkach, które zamieniamy w parkingi, o polach, które zasypujemy pestycydami?\nO tym, co będzie, kiedy już zjemy wszystkie zwierzęta. I kiedy znikną ostatnie pszczoły. Przyłóż ucho do ziemi i posłuchaj. Mówią Ziemianie.\nZIEMIANIE (wiek: 6+)\n5 lutego , sobota, godz. 13:00\n6 lutego , sobota, godz. 13:00


Gotuj z muzyką : lutego 2014\nW końcu nadszedł ten dzień ;) Tłusty Czwartek. Najpiękniejsze święto w całym roku. Pączki, oponki, faworki… Nie ograniczaj się, jedz tyle ile wciśniesz w siebie ;) Smacznego Tłustego Czwartku życzę ;)\n(na średnią ilość)\n- 1/3 szklanki cukru pudru (opcjonalnie)\n- 1 łyżka octu spirytusowego\n- tłuszcz do smażenia (2-3 kostki smalcu)\n- obrany ziemniak\n- cukier puder do posywania\nDo sporej miski wrzucamy wszystkie składniki. Myjemy rączki i wyrabiamy ciasto. Następnie posypujemy stolnicę/blat mąką. Odrywamy kawałek ciasta i rozwałkujemy na placek.\nW garnku rozpuszczamy tłuszcz i wrzucamy kawałek ziemniaka. Placek kroimy w paski o szerokości ok. 3cm i długości 8-12cm. Nacinamy wzdłuż każdy środek paska i przewijamy jeden koniec przez nacięcie. Jak na zdjęciu:\nNa rozgrzany tłuszcz wrzucamy partiami faworki. Czekamy aż się zarumienią z obu stron i wykładamy na ręczniczek papierowy. Następnie układamy na tacy/talerzu i obsypujemy cukrem pudrem. Gotowe ;)\nA dziś znowu kolejna piosenka zespołu FOALS ;)\nOstatnio bardzo posmakował mi pewien owoc. Banan. Nigdy ni przepadałem za nim i wiele straciłem.\nPolecam każdemu taki koktajl z bananów. Daje wiele energii i do tego wybornie smakuje ;)\n(na ok.330ml koktajlu)\n- 2 łyżki cukru ( opcjonalnie, dla tych którzy lubią słodycz ;))\nPokrojone banany i sok z cytryny miksujemy blenderem. Następnie wlewamy mleko, śmietanę i dodajemy łyżkę mąki. Wszystko miksujmy. Koktajl gotowy. Nie zajmuje to więcej czasu niż 5 minut.\nA dziś kolejny utwór zespołu FOALS:\nMichał ;) \nEtykiety: Desery, Napoje, Słodkie, Śniadania i kolacje, Wszystkie Przepisy\nWiosna zbliża się już wielkimi krokami, więc zaproponuje dziś delikatny i orzeźwiający deser. Z początku może się wydawać że banan w połączeniu z marchewką nie będzie smakować przyjemnie, ale zapewniam że tak nie jest ;)\nPotrzebna jest mała ilość składników, na pewno każdy ma je w domu. Sposób przygotowania jest banalny i bardzo szybki.\n- 150g śmietany 36% lub pół opakowania „śnieżki”\nNa początek miksujemy blenderem banana z 1 łyżeczką cukru i wylewamy na dno szklanki/miseczki itp. Następnie miksujmy marchewkę z 2 łyżeczkami cukru i sokiem z cytryny. Wykładamy do naczynia. Potem robimy bitą śmietanę (ubijamy śmietanę z łyżeczka cukru/ w przypadku „śnieżki” robimy według wskazówek na opakowaniu). Bita śmietane wykładamy na sam wierzch i deser gotowy ;) Prawda że proste?\nDzisiejsza piosenka należy do muzyki elektronicznej.\nIdealna na wybudzenie się ze snu zimowego ;)\nPozdrawiam ze słonecznego Olsztyna\nEtykiety: Desery, Słodkie, Śniadania i kolacje, Wszystkie Przepisy\nKurczak w pieczarkach:\n- 4 kawałki piersi z kurczaka\nZiemniaki wrzucamy do garnka i zalewamy wodą. Gotujemy i odstawiamy do ostygnięcia. Obieramy ziemniaki i przepuszczamy je przez maszynkę, lub ugniatamy tłuczkiem/ ręką. Stolnicę podsypujemy mąką, przekładamy na nią zmielone ziemniaki. Dodajemy 2 szklanki mąki, 2 jajka i solimy do smaku. Wszystkie składniki ugniatamy do uzyskania jednolitej masy. Dzielimy masę na ok. 6 części. Z każdej części formujemy wałek i kroimy go w ukośne paski. Następnie wrzucamy partiami do wrzącej posolonej wody. Gotujemy każdą partię przez ok. 3 minuty i wyjmujemy na talerz cedzakową łyżką.\nPierś z kurczaka i obraną cebule kroimy w kostkę. Pieczarki myjemy i obieramy, kroimy na 4 części. Na patelnię z odrobiną oleju wrzucamy cebulę i kurczaka. Po 3 minutach pieczarki. Przykrywamy patelnię i czekamy aż pieczarki puszczą wodę. Dusimy przez ok. 10 minut. Następnie zdejmujemy pokrywkę i przyprawiamy kurczaka. Dodajemy 3 łyżki śmietany.\nSposób podania ;)\nDzisiejsza piosenka to :\nCodaline - Perfect Word\nEtykiety: Dania obiadowe i nie tylko, Potrawy mięsne, Słone, Wszystkie Przepisy, Wypieki z mąki\nDziś wstawiam tego przepysznego torcika bananowego specjalnie dla Justyny Kowalczyk. Dziś pokazała, że jest naprawdę fenomenalna. Mimo ogromnej kontuzji, wygrała! Gratuluję i ogromnie się cieszę z jej osiągu ;)\n- 4 wagoniki gorzkiej czekolady\n- mocna czarna herbata 0,5l\n-opakowanie budyniu bananowego lub śmietankowego\n- 500 g śmietany 36%\n- 2 wagoniki gorzkiej czekolady\n- posypka czekoladowa (pałeczki)\nBiałka ubić na sztywną pianę. Następnie po jednej łyżce dodawać cukier oraz cukier waniliowy . Potem dodawać po jednym żółtku dalej miksując.Odstawić mikser i stopniowo dodawać do masy obie mąki, kakao oraz starkowaną gorzką czekoladę, mieszając delikatnie łyżką.\nNastawić piekarnik na 160C i piec biszkopt przez ok.40minut. Przed wstawieniem biszkoptu do piekarnika, należy pozbyć się powietrza , uderzając tortownicą (kilka razy) o blat/podłogę .\nBudyń robimy według przepisu na opakowaniu. Po wystygnięciu ucieramy z masłem.\nKroimy wszystkie banany w krążki i pokrapiamy sokiem z cytryną by nie czarniały.\nGdy biszkopt będzie mieć już temperaturę pokojową, przekrajamy go na 3 warstwy. Następnie łyżką nasączamy pierwszą warstwę biszkoptu. Krem dzielimy na dwie części i jedną z nich wykładamy na biszkopt. Następnie układamy pokrojonego banana w każde wolne miejsce. Przykrywamy drugą warstwą biszkoptu, nasączamy i robimy to samo co wcześniej.\nDo miski wlewamy śmietanę 36%. Dodajemy cukier i miksujemy przez 3-4 minuty do uzyskania bitej śmietany. Śmietana musi być schłodzona!\nGórę tortu i boki smarujemy bitą śmietaną. Boki obsypujemy posypką czekoladową. A wierzch dekorujemy starkowaną czekoladą.\nTort gotowy ;)\nDziesiejszą piosenkę którą udostępniam usłyszałem wczoraj rano na MTV Rock,\ni do teraz siedzi mi w głowie ;)\n(z sosem pomidorowym)\n-1 kg mięsa mielonego\n- sól, pieprz, papryka, majeranek\nKapustę myjemy i szatkujemy. Wrzucamy do garnka i zalewamy wodą. Gotujemy kapustę przez ok.20 minut aby trochę zmiękła. Po 20 minutach wyjmujemy kapustę łyżką cedzakową. Wodę po kapuście zużyjemy do sosu pomidorowego.\nGotujemy dwa woreczki ryżu. Obieramy cebulę i kroimy w kostkę. Następnie smażymy ją do złotego koloru.\nNastawiamy piekarnik na 180 C. Następnie do miski wkładamy mięso mielone i dodajemy ugotowany ryż oraz cebulę. Składniki łączymy za pomocą naszej dłoni, a w trakcie przyprawiamy mięso solą, pieprzem,papryką oraz majerankiem.\nNa dno blachy wykładamy warstwę kapusty.\nNastępnie wykładamy całe mięso.\nNa koniec wykładamy resztę kapusty i wstawiamy do piekarnika na 1 godzinę.\nDo gotującej się wody po kapuście dodajemy koncentrat pomidorowy,śmietanę i drobno pokrojone ząbki czosnku. Przyprawiamy do smaku i sos gotowy.\nZapiekankę można można jeść z ziemniakami lub bez. Kroimy, wykładamy na talerz i polewamy sosem.\nDziś udostępniam wspaniałą piosenkę zespołu Kings Of Leon:\nEtykiety: Dania obiadowe i nie tylko, Potrawy mięsne, Słone, Sosy, Wszystkie Przepisy\nCzarne racuchy z kiwi\nJajka wbijamy do miski i rozbełtujemy. Dodajemy mleko, olej, cukier puder, kakao oraz wymieszaną mąkę z proszkiem do pieczenia. Wszytko mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji (bez grudek). Masa powinna mieć gęstość podobną do gęstości śmietany. Jeżeli jest za rzadka, dosypujemy małą ilość mąki a gdy za gęsta wlewamy trochę mleka.\nObieramy kiwi i kroimy w krążki o grubości ok. 4-5mm. Tak aby wyszło ich ok. 15.\nRozgrzewamy patelnię, smarujemy ją odrobiną tłuszczu. Bierzemy małej wielkości chochelkę. Do chochli wkładamy jeden kawałek kiwi i nabieramy do niej masę. Wylewamy na patelnię i smażymy racucha z obu stron. Gotowe racuchy obsypujemy cukrem pudrem i gotowe ;).\nI kolejny polski utwór rockowy ;)\nEtykiety: Ciasta, Desery, Słodkie, Śniadania i kolacje, Wszystkie Przepisy, Wypieki z mąki


Neymar: "Ronaldo podwyższy poziom Serie A"\nCristiano Ronaldo jest piłkarską legendą, to geniusz. Wniesie ligę włoską na wyższy poziom. Serie A znów będzie tak popularna, jak w czasach mojego dzieciństwa. Trzeba go szanować, bo decyzja o transferze na pewno nie była łatwa.\n21:10 • 20 Lip 2018\nFabinho chce przekonać Mbappe do transferu\nKylian Mbappe zadeklarował, że w tym sezonie zostaje w PSG, ale postaram się go powoli przekonywać do transferu do Liverpoolu. Wcześniej wysłał mi gratulacje z powodu przenosin do "The Reds". Ja, niestety, nie miałem jeszcze okazji pogratulować mu występu na mundialu.\n20:55 • 20 Lip 2018


Po dłuższej przerwie wracam do Was z tematem, który już od jakiegoś czasu nie dawał mi spokoju. Ostatecznym impulsem do dzisiejszego wpisu okazała się być "recenzja", na którą natknęłam się wczoraj w Internecie. Jej autorka wystawiła bardzo niską notę pewnej książce, ponieważ jej zdaniem główna bohaterka powieści była w swych działaniach irytująca i niedojrzała.\nJestem autorką i doświadczenie nauczyło mnie, że ocena książki to rzecz gustu, a o gustach się nie dyskutuje. Każdy ma swoją opinię, każdy zwróci uwagę na inny szczegół, zachwyci się innym fragmentem, polubi innego bohatera, wytknie inny błąd czy pochwali za inny pomysł. Świat byłby nudny, gdyby wszyscy myśleli tak samo i na każdy temat mieli podobne zdanie.\nNie mogę jednak oprzeć się wrażeniu, że zbyt wielu czytelników i czytelniczek prowadzących blogi książkowe do tego stopnia skupiło się na własnych odczuciach związanych z książką (bądź samym tylko bohaterem), że pomijają w swej ocenie inne aspekty, które powinny zostać ujęte w recenzji, by czytelnik mógł uznać ją za w miarę rzetelną.\nPonadto zauważyłam, że ostatnimi czasy popularne stało się punktowe ocenianie książek. Bez wątpienia w większości przypadków taka ocena punktowa jest w całości subiektywna - oparta raczej na wrażeniach z lektury, niż na konkretnym regulaminie i zasadach punktacji. No tak, ale w tym miejscu pojawia się pytanie o to, czy stworzenie narzędzia pozwalającego na obiektywne, punktowe ocenianie powieści jest w ogóle możliwe? Wątpię. Pomijając fakt niemożności pomiaru właściwości literackich dzieła, na wystawienie noty książce ma wpływ zbyt wiele czynników, takich jak: nasz wiek, doświadczenia życiowe, poziom wykształcenia, poglądy, a nawet aktualny stan ducha. Mimo to postanowiłam podjąć wyzwanie i pobawić się w takiego punktowego recenzenta :)\nA zatem... załóżmy przez moment, że przeczytaliśmy książkę i chcielibyśmy ją w miarę obiektywnie i rzetelnie ocenić. Powiedzmy... w skali od 0 do 10. Od czego zacząć? Myślę, że najskuteczniejszym sposobem będzie zadanie sobie kilku istotnych pytań, na które można odpowiedzieć krótko - "tak" lub "nie". Warto rozpocząć od tych elementów, które mogą podlegać obiektywnej ocenie, zanim przejdzie się do głębszej analizy własnych sympatii czy upodobań.\nGotowi? No to do dzieła!\n1. Czy książka została napisana poprawnym językiem, zarówno pod kątem gramatycznym, jak i stylistycznym?\nOdpowiadając na to pytanie nie należy brać pod uwagę dialogów. Dialogi to osobna historia, dlatego też poświęcono im osobny punkt :)\n2. Czy autor/autorka zdołał/a uniknąć rażących i mniej rażących błędów logicznych i merytorycznych?\nPisałam już o tym szerzej na swoim blogu (Moje trzy grosze oraz Fikcja bez granic?), w tym miejscu tylko powtórzę - autor musi szanować inteligencję i spostrzegawczość czytelnika. Nie jestem co prawda lekarzem, by wyłapać w książce wszystkie medyczne niedorzeczności. Nie jestem też prawnikiem, wojskowym, czy podróżnikiem, nie znam się na wielu rzeczach, ale przecież autor o tym nie wie. Autor powinien w taki sposób przygotować się do napisania swojej powieści, by nawet fachowiec nie bardzo miał się do czego przyczepić. Jeżeli ja - zwykły czytelnik bez specjalistycznej wiedzy - wyłapuję w tekście oczywistą niedorzeczność czy nieprawdę - to znak, że jest źle.\nOk, zatem część obiektywną oceny mamy już za sobą :) Jeżeli na oba pytania zdołaliśmy odpowiedzieć twierdząco, książka zdobyła już 2 punkty! Jest nieźle! Jednocześnie warto zauważyć, że możliwość udzielenia odpowiedzi na pierwsze dwa pytania jest jednocześnie testem naszych podstawowych kompetencji jako recenzentów :) Ok, no to teraz nadszedł czas, by określić nasze subiektywne, prywatne odczucia względem fabuły i bohaterów :)\n3. Czy książka jest unikalna w swej treści?\nCo prawda rzadko się zdarza (praktycznie w ogóle), by autor umieścił w swojej powieści tekst zaczerpnięty słowo w słowo z książki innego autora, ale już z pomysłami i rozwiązaniami fabularnymi bywa różnie. Jasne, że pewne gatunki literackie opierają się na powielanych schematach, ale nawet jeśli powieść swą treścią wbija się w taki schemat, to powinna mimo wszystko charakteryzować się niepowtarzalnością bohaterów i wydarzeń.\n4. Czy styl autora/autorki przypadł mi do gustu?\nBy odpowiedzieć na to pytanie, musimy zastanowić się nad kilkoma kwestiami. Czy książkę czytało się nam płynnie? Czy język autora/autorki pobudzał naszą wyobraźnię? Czy pozwalał na całkowite i bezproblemowe przeniesienie się w świat przedstawiony? Czy opisy malowały w naszym umyśle wyraźne obrazy? Czy było coś, co w trakcie czytania nas rozpraszało lub irytowało (np. nietrafne porównania, źle dobrane słowa, zbyt kwieciste lub zbyt ubogie opisy, moralizatorstwo lub infantylność, wkradające się w opisy sytuacji i zachowań bohaterów (nie mylić z opisami przemyśleń samych bohaterów))?\n5. Czy fabuła powieści mnie zainteresowała?\nI znowu - zanim odpowiemy, zastanówmy się nad tym, czy: pomysł na fabułę i wydarzenia sam w sobie był ciekawy? Czy w trakcie czytania odnieśliśmy wrażenie, że fabuła stanowi dobrze przemyślaną całość? Czy wątki były logicznie ze sobą powiązane? Czy w tekście pojawiały się wątki zbędne, niepotrzebnie odwracające uwagę od głównego nurtu powieści, lub też wątki, które zostały poruszone lecz nie wystarczająco rozwinięte? Czy wydarzenia były przewidywalne, czy też autorowi udało się nas choć raz zaskoczyć? Czy przewracaliśmy kolejne strony powieści z zainteresowaniem, dając się całkowicie pochłonąć wydarzeniom, czy też raczej fabuła nas męczyła/nudziła/irytowała?\n6. Czy dialogi w książce spełniły moje oczekiwania?\nPod względem dialogów oczekiwania czytelników mogą być diametralnie różne, dlatego warto przed udzieleniem odpowiedzi na to pytanie jasno sprecyzować swoje własne. Ja np. uwielbiam sceny dialogowe i uważam, że im więcej ich w książce, tym lepiej. Wynika to z faktu, że: a) wolę poznawać bohaterów poprzez ich zachowanie oraz stosunek względem innych ludzi, niż poprzez opisy; b) relacje pomiędzy bohaterami zawsze stanowią dla mnie najciekawszy element powieści. Ponadto lubię dialogi naturalne - innymi słowy im mniej w nich pięknej, kwiecistej i poprawnej polszczyzny, tym lepiej :) Czego jeszcze oczekuję od dialogów? Przede wszystkim tego, by były celowe. Nic tak nie irytuje, jak kilka stron paplania bohaterów o niczym. Każdy dialog musi coś wnieść do treści, musi czymś skutkować, musi być zaplanowany i osiągać zamierzony cel, a przede wszystkim - musi wiernie odzwierciedlać bohaterów - ich wiek, charakter, poglądy na życie, sposób wypowiadania się.\n7. Czy w książce znalazł się przynajmniej jeden dobrze skonstruowany bohater?\nOk, umówmy się - bohater literacki to temat rzeka. Gdybym miała w wielkim skrócie wymienić cechy charakteryzujące dobrze skonstruowanego bohatera, wymieniłabym: naturalność, realizm oraz bogate zaplecze psychologiczne. O bohaterze literackim pisałam szerzej tutaj, w tym miejscu przypomnę tylko to, co niestrudzenie powtarzam we wszystkich udzielanych wywiadach - dobrze skonstruowany bohater nie ma za zadanie wzbudzić naszą sympatię, lecz wywołać w nas emocje! To, że zachowanie bohatera nas drażni, wcale nie oznacza, że to jest źle skonstruowany bohater. Spróbujmy podejść do tego w ten sposób - jeżeli po przeczytaniu książki jesteśmy w stanie bez zastanowienia opisać w kilku zdaniach osobowość bohatera, wskazać na kilka jego cech charakterystycznych, nazwać jego problemy, ocenić zachowanie i określić swoje odczucia względem niego, to znak, że trafiliśmy na dobrze skonstruowaną postać. Hura!\n8. Czy powieść wzbudziła we mnie emocje i skłoniła do przemyśleń?\nEmocje podczas lektury to sprawa istotna, o ile nie najistotniejsza. Co z tego, że książka będzie poprawnie napisana, będzie ją cechować dobry pomysł na fabułę, jeżeli zabraknie w niej tego czegoś - iskry, która sprawi, że będziemy wspólnie z bohaterami przeżywać ich wzloty i upadki, będziemy się złościć, wzruszać i wybuchać śmiechem oraz oczekiwać w napięciu ciągu dalszego. Dobra książka powinna zapewnić nam przyzwoitą dawkę emocji. Powinna wręcz zostawić nas z niedosytem, z poczuciem żalu, że to już koniec. A jeżeli jeszcze dodatkowo jej lektura sprawi, że przez wiele dni będziemy żyć opisywanymi w niej wydarzeniami, że dzięki niej zaczniemy głębiej zastanawiać się nad motywami ludzkich działań, złożonością ludzkiej natury, bądź też powieść skłoni nas do analizy np. pewnych zjawisk społecznych, to już naprawdę oznacza duży sukces autora.\n9. Czy z czystym sumieniem mogę polecić tę książkę nie tylko przyjaciołom i znajomym, ale także obcym ludziom?\nTo pytanie to naprawdę dobry test naszego zadowolenia i satysfakcji z lektury. Jeżeli książka pod żadnym względem nas nie rozczarowała, a wręcz przeciwnie - dostarczyła nam rozrywki, wrażeń i wszystkiego tego, czego oczekiwaliśmy sięgając po tę powieść (chyba że oczekiwaliśmy czegoś zupełnie innego, ale nasze rozczarowanie było jak najbardziej pozytywne), wtedy bez wahania jesteśmy w stanie zachęcać innych, by po nią sięgnęli. Wierzymy bowiem w to, że lektura nie będzie stratą czasu.\nJeżeli analizując powieść dotarliśmy do tego miejsca odpowiadając na wszystkie pytania twierdząco, to wspaniale! Oznacza to, że udało się nam trafić na rewelacyjną powieść! Przed nami jeszcze jedno pytanie. Pytanie najważniejsze, bowiem od niego zależy, czy uznamy książkę za absolutne arcydzieło literackie. A zatem...\n10. Czy w moim odczuciu książka jest pod każdym względem wyjątkowa?\nPytanie może z pozoru wydać się proste, ale tak naprawdę wymaga ono od nas głębszego zastanowienia. Wyjątkowa książka bowiem to taka, która pozostaje w nas na zawsze i staje się częścią nas samych. Nie tylko wypala w naszym umyśle i sercu ślad nie do zamazania, lecz także coś w nas zmienia, pozwala dostrzec coś, czego nie dostrzegaliśmy wcześniej. Wyjątkowa książka staje się jedną z "cegiełek" budujących nasze życie, nasz światopogląd. Porusza w nas każdą, najgłębszą nawet strunę, dzięki niej zaglądamy w głąb samych siebie. O takie perełki naprawdę niełatwo, ale właśnie takich książek życzę Wam jak najwięcej :)\nP.S. Wpis jest nieobiektywny i mało rzetelny, być może nieco prześmiewczy, ale mający na celu zwrócić uwagę na pewien istotny problem. Kochani - powieść to nie tylko bohater! Ocenianie książki jedynie pod kątem swojej sympatii czy antypatii względem głównej postaci jest niczym ocenianie dania jedynie pod kątem jednego składnika. A przecież jest jeszcze smak, konsystencja, oryginalność przepisu, walory zapachowe i dużo, dużo innych części składowych, na które naprawdę warto zwrócić uwagę. Pozdrawiam :)\nAutor: Ewelina Kłoda o 16:13 1 komentarz:\nKonkurs na Gwiazdkę!\nZapraszam serdecznie do udziału w konkursie, który potrwa na mojej autorskiej stronie na Facebooku do czwartku 22-go grudnia (ewelinaklodaautorka). Do wygrania egzemplarz "Zapachu wspomnień" z dedykacją :)\nAutor: Ewelina Kłoda o 21:06 Brak komentarzy:\nWyjazd pełen wrażeń\nCzasami zdarza się, że napotykamy na swojej drodze ludzi, którzy już od pierwszej chwili przypadają nam tak bardzo do gustu, że czujemy, jakbyśmy znali ich od lat. Po godzinie rozmawiamy już swobodnie niczym starzy znajomi, a gdy dzień spędzony we wspólnym towarzystwie dobiega końca - czujemy się szczęśliwi, że dane nam było się spotkać.\nTak właśnie się czułam na Lubelszczyźnie. Na organizowane z inicjatywy Fundacji Bezmiar spotkania autorskie jechałam podekscytowana, ale i lekko podenerwowana. Z jednej strony cieszyła mnie wizja spotkań z czytelnikami, odwiedzenie ciekawych miejscowości, w których jak dotąd nigdy nie byłam, a z drugiej - zastanawiałam się, jakich ludzi tam poznam, jak będę się czuła w ich towarzystwie i czy sprostam ich oczekiwaniom.\nOkazało się, że te trzy dni upłynęły mi bardzo miło, a ludzie, których poznałam okazali mi mnóstwo serdeczności. Ten wyjazd był dla mnie nie tylko nowym doświadczeniem, przygodą i okazją do spotkań z czytelnikami, ale także wiązał się z ogromnie pozytywnymi przeżyciami, które sprawiły, że na wiele spraw zaczęłam patrzeć z zupełnie nowej perspektywy.\nW każdym miejscu, które odwiedziłam, przyjęto mnie z prawdziwą życzliwością i gościnnością. Mój pobyt rozpoczął się od przesympatycznej wyprawy do Kazimierza Dolnego, gdzie miałam okazję przespacerować się brzegiem Wisły oraz spróbować lokalnej kawy i gofrów. Po powrocie do hotelu w Puławach (które, jako siedziba Fundacji Bezmiar, stanowiły naszą bazę wypadową), przygotowałam się na pierwsze z serii zaplanowanych spotkań.\nWieczór autorski odbył się w Restauracji Country w Łuszczowie, gdzie miałam zaszczyt być gościem Kobiet z Pasją - lokalnie działającej społeczności pań, które organizują cykliczne spotkania o kobietach i dla kobiet. Spotkanie rozpoczęło się od występu pana Kamila Łukasika, który umilił nam czas piękną muzyką. Bardzo dziękuję współorganizatorce wydarzenia, pani Grażynie Cieślak, za gościnę, serdeczne przyjęcie, przepyszny poczęstunek oraz prezent w postaci koszulki z logo Kobiet z Pasją. Poniżej kilka zdjęć autorstwa pani Doroty Sitkowskiej.\nPo spotkaniu z panią Elżbietą Krawczyk z Fundacji Bezmiar oraz panią Grażyną Cieślak - inicjatorką i organizatorką spotkań Kobiet z Pasją.\nKobiety z Pasją.\nWtorek rozpoczęłam od spaceru po Parku Puławskim (zwanym także Ogrodem Puławskim), gdzie miałam okazję zobaczyć m.in. okazały Pałac Książąt Czartoryskich. O godzinie 11:00 w Bibliotece Miejskiej w Puławach rozpoczęło się spotkanie autorskie, na którym pojawiła się młodzież z Zespołu Szkół nr 3 w Puławach. Po spotkaniu miałam okazję porozmawiać z młodymi fascynatkami książek (a także pisania!) oraz udzielić krótkiego wywiadu telewizji Puławy24. Dziękuję paniom bibliotekarkom za profesjonalną organizację oraz sympatyczną atmosferę! Poniższe zdjęcia pochodzą ze strony biblioteki.\nPo spotkaniu miałam okazję powrócić do Kazimierza Dolnego na dłuższe zwiedzanie. Spacerując po miasteczku odwiedziłam m.in. Górę Trzech Krzyży oraz ruiny zamku obronnego wybudowanego za czasów Kazimierza Wielkiego. Atmosfera miasteczka jest niepowtarzalna i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś tam powrócę.\nPóźnym popołudniem wraz z działaczkami Fundacji Bezmiar udałyśmy się do wsi Gołąb, gdzie zostałyśmy zaproszone przez Towarzystwo Przyjaciół Gołębia. Ta niewielka miejscowość może się poszczycić długą i ciekawą historią, a także pięknymi zabytkami, jednak to zamieszkujący ją ludzie sprawiają, że Gołąb jest tak wyjątkowy! Było mi niezwykle miło poznać mieszkańców Gołębia - osoby gościnne, życzliwe i tryskające energią. Co więcej, nie spodziewałam się nawet, że tak niewielka społeczność może nagromadzić tylu utalentowanych artystów oraz ludzi z pasją! Wieczór zakończyłam naprawdę rozgrzana - nie tylko emocjami i okazaną mi serdecznością, ale także lokalną nalewką :) Dziękuję serdecznie pani Teresie Woszczek na organizację i prowadzenie spotkania oraz za przekazane mi w imieniu Towarzystwa fantastyczne prezenty w postaci książek!\nW środę rano gościłam w Nałęczowie. Korzystając z faktu, że przyjechałyśmy do miejscowości nieco wcześniej, przespacerowałyśmy się po Parku Zdrojowym, gdzie mogłam zobaczyć m.in. Pałac Małachowskich, Pijalnię Wód, staw parkowy oraz ławeczkę Bolesława Prusa. Na spotkaniu autorskim w Miejsko-Gminnej Bibliotece Publicznej im. Faustyny Morzyckiej, oprócz czytelników pojawiła się także młodzież z LO im. S. Żeromskiego w Nałęczowie. Bardzo dziękuję paniom bibliotekarkom za sympatyczne spotkanie oraz przepyszny poczęstunek!\nZ działaczkami Fundacji Bezmiar - Renatą Cieniuszek i Elżbietą Krawczyk w Parku Zdrojowym.\nCykl moich spotkań autorskich na Lubelszczyźnie zakończył się przesympatycznym wieczorem w Filii nr 10 Miejskiej Biblioteki Publicznej w Lublinie. Było to bardzo udane spotkanie z czytelniczkami, wśród których znalazło się wiele pań znających moją dotychczasową twórczość (z najnowszą powieścią włącznie). Padały ciekawe pytania, nawiązała się interesująca dyskusja, a ja ponownie usłyszałam tyle pochwał oraz miłych i serdecznych słów, że emocje i wzruszenie niemal odebrały mi mowę. Bardzo dziękuję paniom bibliotekarkom, a w szczególności pani Urszuli Rybak, za udany wieczór oraz piękną oprawę spotkania. Nasza pogawędka o książkach (i nie tylko) trwała jeszcze długo po zakończeniu części oficjalnej i gdyby nie to, że w hotelu czekało mnie pakowanie, a wczesnym rankiem podróż powrotna do Bielska, najchętniej spędziłabym w Lublinie calutki wieczór! Poniżej kilka zdjęć ze spotkania.\nW czwartek wracałam do domu naprawdę szczęśliwa, z naładowanymi akumulatorami i głęboką wiarą w to, że moje pisanie ma sens. Wiem już, że wyprawa na Lubelszczyznę na długo pozostanie w mojej pamięci. Nie tylko ze względu na piękne i malownicze okolice, na ciekawe i rewelacyjnie zorganizowane spotkania, ale przede wszystkim ze względu na fantastycznych ludzi, których miałam okazję tam poznać. Bardzo dziękuję działaczkom Fundacji Bezmiar - prezes Maryli Miłek, Renacie Cieniuszek i Elżbiecie Krawczyk - za zaproszenie, za świetną organizację, gościnność i opiekę, a przede wszystkim za poświęcony mi czas! Jestem szczęśliwa, że mogłam was poznać!\nNa koniec dziękuję z całego serca wszystkim, którzy zechcieli na te wyjątkowe spotkania przybyć. To dzięki Wam sale były pełne, a dyskusje bardzo ciekawe! Te trzy dni dały mi niesamowity zastrzyk pozytywnej energii. Wy daliście mi niesamowity zastrzyk pozytywnej energii! Całuję, pozdrawiam i mam nadzieję, że dane mi będzie jeszcze nie raz na Lubelszczyznę zawitać!\nAutor: Ewelina Kłoda o 18:04 Brak komentarzy:\nJak w miarę obiektywnie i rzetelnie ocenić książkę...\nWrażenia po podróży\n9 filmów i seriali, które nigdy mi się nie znudzą\nZgryzoty czytelnicze czyli Zwierz o Ciotce Zgryzotce


HomeKONCEPT 73 Lustro - Projekt nowoczesnego domu - Prestige House\nHomeKONCEPT 73 lustro to projekt twojego wymarzonego domu?\nilość HomeKONCEPT 73 Lustro - Projekt nowoczesnego domu\nHomeKONCEPT 73 Lustro - Projekt nowoczesnego domu\nHomeKONCEPT 73 lustro to z pewnością nasza najbardziej atrakcyjna i nowoczesna parterówka z płaskim dachem. W projekcie uwzględniliśmy 4 przestronne sypialnie dla każdego członka rodziny, 3 łazienki oraz niezwykłą przestrzenną strefę dzienną. Wnętrze tego projektu będzie wymarzonym miejscem, w którym spędzisz najlepsze chwile swojego życia.\nHomeKONCEPT 73 to projekt należy do cieszącej się coraz większym zainteresowaniem inwestorów, zbioru domów z płaskim dachem. Stanowi interesujące połączenie bryły zewnętrznej z bardzo wygodnymi i funkcjonalnymi wnętrzami. Elewacja domu pokryta jest białym tynkiem silikonowym oraz zdobiony jest efektownymi dodatkami z drewna. Z pewnością na szczególną uwagę zasługuje piękny, widokowy taras z ażurową pergolą, osłaniającą wypoczywających domowników przed nadmiernym nasłonecznieniem\nNapisz pierwszą opinię o “HomeKONCEPT 73 Lustro – Projekt nowoczesnego domu” Anuluj pisanie odpowiedzi


WIELKANOCNY TARTY CHRZAN | weganon.pl\nWIELKANOCNY TARTY CHRZAN\nweganon 9 kwietnia 2019 4 komentarze\nweganon 9 kwietnia 2019\nRozpoczynam maraton dań wielkanocnych. Na sam początek, podstawa tych świąt. Tak jak nie ma Wigilii bez kiszonej kapusty, tak Wielkanocy bez chrzanu. Uwzględniam tu głównie kuchnie roślinną. Chrzan przewija się przez wiele dań. Barszcz biały czy żurek, wszelkie sosy, ćwikła itd. To obowiązkowy składnik na stole.\nA teraz kilka informacji i chrzanie w naszej kuchni. Rośnie na terenie naszego kraju. Można go spotkać w stanie dzikim i również jest uprawiany. Oprócz korzeni, używa się również liści. Uprawiany był już IX wieku. Głównie na terenach obecnej Rosji. Spożywano go w czasie żydowskiego święta Paschy. Miał przypominać o ciężkich czasach w niewoli egipskiej. Chrzan występuje w wielu potrawach regionalnych. Ten tarty trafił na Listę produktów Tradycyjnych. Najbardziej znane to: Chrzan z Nad Środkowej Warty i Chrzan Nadwarciański po Staropolsku.\nPoniżej przedstawię kilka wskazówek dotyczących przygotowania chrzanu. Zdaje sobie sprawę, że łatwiej jest kupić gotowy, tarty, ale ciężko dostać ten dobry. Wiele z nich ma dziwne składniki. Ten chrzan będzie wykorzystywany w kolejnych potrawach, więc do roboty i zabieramy się za tarcie\n– około 1 kg korzenia chrzanu\n– 1 łyżka octu winnego lub jabłkowego\nNa początek garść praktycznych informacji\n– jeśli Wasz chrzan jest lekko podwiędły, to wystarczy włożyć go na kilka godzin do zimnej wody\n– podczas tarcia i rozdrabniania chrzanu, wydzielają się substancje, które drażnią oczy. Wystarczy włożyć chrzan na kilka godzin do lodówki i efekt będzie o wiele mniejszy\n– by starty chrzan nie ściemniał, można zastosować różne metody: dodać soku z cytryny, octu z cukrem lub przelać gorącą wodą i dokładnie odsączyć (tej ostatniej metody nie stosuję, bo wymywa charakterystyczny smak chrzanu), można dodać również kwasku cytrynowego\n– i do dzieła\n– chrzan dokładnie oczyścić w ziemi. Ja obieram cienko, obieraczką do warzyw. Wkładam do wody z dodatkiem soku z cytryny lub octu, by nie stał się ciemny\n– metod tarcia jest wiele. Można to robić ręcznie na tarce o drobnych oczkach. Jest z tym wtedy sporo pracy, bo korzeń jest twardy i włóknisty\n– można wykonać to za pomocą malaksera, termomixa lub innego urządzenia. Starty chrzan nigdy nie będzie idealnie gładki jak krem\n– gdy mamy już starty chrzan, mieszamy go z solą, sokiem z 1 cytryny lub octem z dodatkiem 1 łyżeczki cukru\n– wkładamy do słoiczka, zakręcamy i wstawiamy do lodówki. Mój najdłużej wytrzymał miesiąc (nie spleśniał, tylko został zjedzony)\n18 kwietnia 2019 at 08:36\nCzy można zastąpić cukier erytrytorem?\n18 kwietnia 2019 at 12:07\nTak, choć chyba lepszy będzie Ksylitol\n16 kwietnia 2019 at 13:40\nPierwszy raz robiłam sama chrzan. Czy to normalne ze ma taka moc?\n16 kwietnia 2019 at 15:34\nTak, choć jego moc zależy od gleby, w której rośnie, temperatury przechowywania i wielu innych czynników


Herszt ma łagodne oczy\nwww.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → Społeczeństwo → Herszt ma łagodne oczy\nKs. Wacław z bratanicą Marią i przyjacielem Stefanem Melakiem.\tAgata Puścikowska\nGdy Aniela Karłowiczowa była jeszcze w połogu, małego Wacka ochrzcił ojciec chrzestny. – Poświęciłem go na księdza – powiedział. – Taki zaszczyt? – niedowierzała kobieta. Był wrzesień 1907 roku...\nWspółpraca z Melakami zacieśniała się. W 1974 r. zawiązali Krąg Pamięci Narodowej. Przez kilkanaście lat organizowali uroczystości i nabożeństwa patriotyczne na polach Ossowa, w Zielonce, w Dolince Katyńskiej, katedrze św. Jana, kościołach św. Anny, Świętego Krzyża... W 1979 r. powołali Konspiracyjny Komitet Katyński. O księdzu mówili wtedy Herszt, a o Melakach – banda. To w warsztacie jednego z bandy w wielkiej tajemnicy powstał pomnik ofiar zbrodni katyńskiej. Stawiali go na Powązkach nocą. Wiedzieli, że rano zniknie skradziony przez „nieznanych sprawców”.\nGdy bracia Melakowie odbywali kolejne odsiadki, Herszt przynosił, co miał, pocieszał. – Tonował nas, bo krew wrzała – wspomina Stefan. Czy ksiądz się bał represji? – On się niczego nie bał! – ucina kategorycznie. – Podczas wojny walczyło wielu księży, takie były czasy. Ale walczyć z komuną potrafili najwięksi. Kiedyś, gdy po raz enty ksiądz został wezwany na przesłuchanie, poszli obaj. – Esbek mówi: „Demonstracje robicie na Olszynce”. „Modlimy się” – odpowiada ks. Wacław. „Demonstracje robicie”. „Modlimy się”. „Demonstracje robicie”... Ksiądz, choć nieco blady: „Chodź, Stefan, nie będziemy dłużej rozmawiać”. I wyszli.\nObok ks. Wacława – bratanica Maria, Stefan Melak. Wpadają parafianie, pomagają klerycy. Herszt ma oczy jasne, łagodne. Słucha rozmów. Pozwala na zdjęcia, ale gdy migawka aparatu nabiera tempa, przerywa: – Dość. Pani Ania, parafianka: – Zawsze był stanowczy. Zbieram się na odwagę: – Moja córka też ma na imię Aniela. Jak księdza mama.\nKs. Karłowicz się uśmiecha. – Aniela... – mówi powoli. Potem wskazuje obraz na ścianie. Chrystusa Miłosiernego znalazł wprost na ulicy płonącej Warszawy. Jedyna pamiątka z powstania...\nW małym mieszkaniu dużo zdjęć, orderów, książek. Jest spokój. Są przyjaciele. Wokół plebanii kościoła św. Wacława snuje się dym. Gdzieś palą liście. Idzie pogodna jesień.\nW reportażu wykorzystałam wywiad Patrycji Bukalskiej pt. „40 pogrzebów dziennie” „Tygodnik Powszechny”, 1.08.2004), oraz wywiad Jarosława Adamkiewicza (Informator Wawra, 9.02.2007). Szczególnie dziękuję Stefanowi Melakowi i Marii Karłowicz-Pladysz\ndodane 17.09.2007 14:26\n2 Znamy wyniki testów koronawirusowych 60 tys. nauczycieli i pracowników oświaty. Zaskoczenie?\n3 Aborcja a szczepionki\n14 W USA przeprowadzono pierwszą od 1953 roku egzekucję kobiety na szczeblu federalnym\n15 "Kościół jedyną instytucją w Polsce, która myśli całościowo o ochronie dzieci i młodzieży"


Podokręg Racibórz (ŚlZPN) - Wojewódzki turniej 10-latków pod nazwą "Wakacje z piłką - szukamy piłkarskich Janków" ŚLĄSKI ZPN\nWojewódzki turniej 10-latków pod nazwą "Wakacje z piłką - szukamy piłkarskich Janków" ŚLĄSKI ZPN\nPrzed nami II edycja Wojewódzkiego Turnieju Mini Piłki Nożnej organizowanego przez Śląskie Wojewódzkie Zrzeszenie Ludowe Zespoły Sportowe przy współpracy ze Śląskim Związkiem Piłki Nożnej i Urzędem Marszałkowskim Województwa Śląskiego.\n- Eliminacje do turnieju pod nazwą "Wakacje z piłką - szukamy piłkarskich Janków" w poszczególnych podokręgach należy przeprowadzić od 4 do 25 sierpnia - informuje Prezes Zarządu Śląskiego Wojewódzkiego Zrzeszenia LZS Andrzej Sadlok. - Turniej finałowy odbędzie się na Stadionie Śląskim w Chorzowie, w sobotę 7 września 2019 roku. O Patronat Honorowy nad turniejem zwróciliśmy się do Wicemarszałka Województwa Śląskiego Pana Wojciecha Kałuży.\nW regulaminie czytamy, że celem rozgrywek jest wyszukiwanie utalentowanych młodych piłkarzy oraz pomoc w rozwijaniu ich predyspozycji, jak również forma wstępnej selekcji do przyszłej Kadry Śląskiego ZPN rocznika 2009.\nKażdy uczestnik turniejów jest ubezpieczony w ramach ubezpieczenia zbiorowego Śląskiego Wojewódzkiego Zrzeszenia LZS. Koszt dojazdu na turniej zespoły pokrywają we własnym zakresie.\nW zawodach udział mogą wziąć zawodnicy oraz zawodniczki z rocznika 2009 i młodsze, z\nprzynależnością do danego klubu (uprawnienie w EXTRANECIE w module uproszczonym + legitymacja szkolna). Drużyna składa się z maksymalnie 10 zawodników, trenera i kierownika drużyny. Liczba zawodników na boisku 5 plus bramkarz. Wymiary boiska: 25x40 m. Wymiary bramek: 2x5. Piłki: nr 4. Czas gry: uzależniony od ilości drużyn w turnieju. Rzut karny: z 9 metrów. Pole bramkowe: półkole 8 metrów. Aut wykonywany nogą - wprowadzenie piłki do gry zgodnie z unifikacją PZPN. Gra bez spalonego.\nW zależności od ilości zgłoszonych drużyn do rozgrywek w danym Podokręgu, system - turniejowy lub pucharowy - określą organizatorzy turnieju, a także podadzą miejsce i termin zawodów.\nZwycięska drużyna na szczeblu Podokręgu do turnieju finałowego ma prawo do dokooptowania maksymalnie 4 zawodników z innych drużyn biorących udział w rozgrywkach danego Podokręgu.\nNagrody: dla drużyn, które wezmą udział w finale na Stadionie Śląskim przewiduje się nagrody rzeczowe, puchary i wyżywienie.\nPozostałych informacji udziela Prezes Andrzej Sadlok pod numerem telefonu: 32 255-57-77 lub 693-358-302.


GUS: Ceny skupu produktów rolnych w lutym w górę o 24,2 proc. - wGospodarce.pl\nprodukty rolne / autor: Pixabay\nOpublikowano: 22 marca 2022, 12:10\nW lutym 2022 r. ceny skupu podstawowych produktów rolnych, tj. pszenicy, żyta, żywca wołowego, żywca wieprzowego, drobiu i mleka krowiego wzrosły w porównaniu z analogicznym miesiącem poprzedniego roku o 24,2 proc., po wzroście o 28,5 proc. w styczniu - podał Główny Urząd Statystyczny\nCzytaj też: Premier: trzeba zamrozić ceny gazu, wzywam KE do działania!


War Room [recenzja] | Sercem i Pasją pisane Marzenia\nPatrycjaGuzek.pl 9 film2014 , film2015 , film2016 , kulturalnie\nTym razem chciałabym Wam trochę opowiedzieć o ich najnowszej produkcji "War Room".\nJest to film, którego głównymi bohaterami są Jordanowie. Z pozoru idealna rodzina: dobra praca, piękny i przestronny dom, mądre dziecko. Wydawałoby się, że wszystko jest w porządku. Jednak w rzeczywistości, za zamkniętymi drzwiami domu, okazuje się, że jest zupełnie inaczej.\nTo sytuacja żywcem wyjęta z życia. Takich rodzin jest mnóstwo; rodzin, które społeczeństwo postrzega jako wzór, a które tak naprawdę są zupełnym przeciwieństwem tych pozorów.\nElizabeth i Tony tworzą małżeństwo, które dalekie jest od ideału. Oboje spełniają się zawodowo, przez co ich życie rodzinne jest w rozsypce. On wciąż w pracy, skoncentrowany głównie na sobie, zapominający o rodzinie, a ona pełna goryczy, poczucia niezrozumienia i bezsilności. Coraz więcej nieporozumień, kłótni, przykrych słów. Ich nieumiejętność wzajemnego porozumienia odbija się na córce, która czuje się zaniedbana i ma wątpliwości co do miłości rodziców wobec niej.\nIch los ma jednak szansę się odmienić! Elizabeth poznaje panią Clarę, która chce pomóc uratować rodzinę Jordanów. Przypomina żonie Tony'ego jak wielką moc ma modlitwa i że nic nie dzieje się bez wysiłku i poświęcenia. Okazując jej wsparcie i dając dobre rady, nakierowywuje ją na właściwą drogę.\nJest to niewątpliwie obraz pełen ciepła i humoru, prosty w zrozumieniu, z szczerym przekazem. Piękna muzyka, gra aktorów na wysokim poziomie, spójna fabuła i profesjonalny montaż tworzą wspaniałą całość.\nCelem tego filmu było zwrócenie uwagi, jak potężną moc ma modlitwa i jak wielką bronią może być w naszym życiu, jednak ja widzę również inne przesłanie. "War Room" pokazuje jak ważna jest w życiu walka o dobro, o swoje marzenia i pragnienia. Przypomina nam, że nic się nie dzieje ot tak, że na sukces trzeba zapracować, że często trzeba wiele poświęcenia i wysiłku, aby osiągnąć zamierzony cel, ale warto. Ukazano jak istotną rolę w życiu odgrywa przebaczenie, praca nad sobą i drugi człowiek, motywujący nas w chwilach zniechęcenia.\nJest to film, który inspiruje do duchowych poszukiwań.\nDlaczego lubię filmy Kendricków? Przede wszystkim dlatego, że ich tematyka jest bardzo uniwersalna. Są to historie, z którymi każdy z nas może się identyfikować. Znajdą się tacy, którzy stwierdzą, że ten obraz jest schematyczny i banalny. Może i będzie to prawda, ale to nie film akcji, który ma trzymać w napięciu. Po prostu właśnie takie scenariusze kreśli życie.\nPowiedziałabym wręcz, że w jakimś sensie produkcje Kendricków to oddzielny gatunek, który jednym przypadnie do gustu, a drugim nie. Ja dość często oglądam filmy o podobnej tematyce. I z czasem przekonałam się, że są osoby, których po prostu nie da się do takich historii przekonać, które po prostu nie widzą w nich nic wartościowego. Jedni lubią horrory, drudzy komedie, a inni właśnie takie filmy jak ten. Nie zamierzam nikogo przekonywać, ani tym bardziej zmuszać do obejrzenia, ale z całą pewnością zachęcam do tego te osoby, który gustują w takiej tematyce.\nMyślę, że "War Room" najlepiej trafi do osób wierzących. Z tego filmu można naprawdę wiele wynieść: przypomni Wam, co jest ważne w wierze, być może znajdziecie jakieś życiowe wskazówki albo po prostu Was zainspiruje.\nZakaz kopiowania tekstu bez wiedzy i zgody autora.\nWioleta Sadowska 29 marca 2016 13:20\nNie oglądałam, ale może się skuszę. Czemu nie.\nPatrycjaGuzek.pl 30 marca 2016 09:41\nDola 30 marca 2016 09:33\nPatrycjaGuzek.pl 30 marca 2016 09:40\nMyślę, że wpadnie w Twój gust :)\nSia 31 marca 2016 10:41\nRównież właśnie ostatnio oglądałam ten film. Nawet mi się podobał :)\nMozaika rzeczywistości 1 kwietnia 2016 22:08\nDawno nie oglądałem dobrego filmu. Bo niestety w TV to dają z reguły słabe pozycje.\nZmiana czasu to nic dobrego. Do tego przesilenie wiosenne i przepis na nieciekawe samopoczucie gotowy.\nUnknown 2 kwietnia 2016 23:32\nJa co prawda nie lubie filmow o takiej tematyce, ale faktycznie może warto obejrzeć dla choćby odrobiny inspiracji :)\nSkyeenika 3 kwietnia 2016 19:09\nChyba trafia na listę do obejrzenia. :D\nAgnieszka Korzeniewska 15 kwietnia 2016 11:38\nMuszę ten film koniecznie obejrzeć, samo zycie... Pozdrawiam Cię cieplutko!


Warszawska karuzela / Warszawska Kapela z Targówka CD 25,98 zł | Muzyka w Gandalf.com.pl\nWarszawska karuzela - opis produktu:\nGramy folklor Warszawski, w repertuarze znajdują się szlagiery Stanisława Grzesiuka największego Barda powojennej Warszawy takie piosenki jak: `U Cioci na imieninach`, `Bal na Gnojnej`, `Zimny Drań`, i wiele innych stały się Przebojami w nowych aranżacjach folkloru miejskiego Warszawy.\nUtwory: 1. Witaj Warszawo\n-3% Warszawska karuzela muzyka\nKaruzela do łóżeczka pozytywka z barankami dźwięki Zasypianie może być trudne, szczególnie dla ciekawego świata malucha. Urocza karuzela z pozytywką do której dołączone są pluszowe owieczki będzie idealnie pasować do każdego łóżeczka i dziecięcego pokoju. Zawieszenie jej nad łóżeczkiem jest...\nCechy zabawki: światło muzyka ruch dwustronne zawieszki projektor łatwe i bezpieczne mocowanie odczepiane grzechotki do zabawy regulacja głośności 4 tryby projektora: tylko muzyka, muzyka i dźwięki, muzyka światło i obracanie się daszka karuzeli, muzyka światło i obracanie się...\nZabiorą Twojego maluszka do krainy snów. Mechaniczna pozytywka z włącznikiem/wyłącznikiem/ pozwala postaciom tańczyć i łagodnie uspokajać w rytmie popularnej kołysanki. W ciągu dnia tańczące postacie budzą ciekawość i zapraszają do słuchania, oglądania i podziwiania. Delikatne kolory i różnorodne...


Barwne stroje, kwieciste chusty, korale, kokardy to jeden z bardziej rozpoznawalnych motywów pasteli Stanisława Wyspiańskiego.\nStanisław Wyspiański (1869 – 1907) malarz, grafik, architekt, dramaturg, poeta, projektant mebli, czołowy przedstawiciel Młodej Polski. Pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Znany jest głównie jako twórca dramatu Wesele oraz autor pasteli przedstawiających widoki Krakowa.\nNależący do naszej kolekcji portret dziewczynki zdradza fascynacje artysty folklorem. Nie był on odosobniony w swoich umiłowaniach do kultury chłopskiej. Bogaci mieszczanie często wyjeżdżali na wieś i brali za żony chłopki, stawali w kontrze do obyczajowości mieszczańskiej i głosili powrót do tradycji. Wyspiański również uległ tej modzie. Poślubił niepiśmienną chłopkę Teodorę, którą uwielbiał malować w krakowskim stroju.\nCzęsto malował również swoje dzieci, pod koniec życia „uwięziony” w domu przez chorobę, malował tylko rodzinę i widok z okna. Tworzył głównie pastele, jednak nie był to do końca jego wybór. Wyspiański miał uczulenie na ołów, który jeszcze na początku XX wieku był nadal dodawany do farb olejnych. Objawy zatrucia ołowiem były tak silne, że niemal całkowicie uniemożliwiały mu malowanie w technice olejnej.


T2 ma problem… czy starsze Maki zyskają na wartości? - Mój Mac\nT2 ma problem… czy starsze Maki zyskają na wartości?\nOd jakiś dwóch tygodni, w kręgach analityków bezpieczeństwa IT krąży informacja o „nienaprawialnym problemie bezpieczeństwa układów T2”. Jednak dopiero dwa dni temu informacja zainteresowała popularne blogi. Czy jest się czego obawiać?\n„Mam dostęp do Twoich urządzeń elektronicznych”\nRano znalazłem około 30 maili o takiej samej treści, której fragment widzicie powyżej. Przedtem identyczne maile trafiały na moje skrzynki może z częstotliwością raz na kilka miesięcy. Wygląda na to, że ktoś lekko przesadził z wykorzystaniem szumu medialnego związanego z T2 lub jest to tylko zbieg okoliczności. Tak czy siak, takie maile należy ignorować. A teraz do rzeczy.\nT2 odziedziczył problem po A10\nSprawa z układem T2 wygląda dość poważnie. Na razie informacje o problemie dochodzą z jednego źródła i wypadałoby poczekać na ich szersze potwierdzenie i ew. stanowisko Apple. Jednak to, co już wiemy, nie wygląda dobrze.\nW uproszczeniu problem polega na tym, że A10 (stosowany m.in. w iPhone 7) i bazujący na nim T2 (we wszystkich nowszych Macach) w wyniku błędu, pozwalają na przetwarzanie zapytań „deszyfrujących”, gdy system znajduje się w trybie DFU. Normalnie powinny zwrócić „fatalny błąd” i zakończyć procesowanie. Jednak luka odkryta przez zespół Pangu, pozwala na obejście kontroli trybu DFU. To umożliwia wykonanie kodu w procesorze T2 z prawami roota, czyli można robić, co się chce.\nCo robi układ T2 w Macach?\nZarządza bezpieczeństwem. Sprawdza integralność systemu, szyfruje dysk, kompresuje wideo, zarządza obsługą audio po USB, obsługuje Touch ID i Apple Pay, obsługuje też blokadę iCloud i MDM. Nieprzyjemnie?\nNa pocieszenie mogę dodać, że włam na T2 nie pozwoli na odszyfrowanie dysku. Jednak pozwala na wgranie keylogera, który może przechwycić hasło podawane na klawiaturze, do której T2 ma dostęp. Pozwala też na zdjęcie blokady iCloud i MDM (zdalnego zarządzania).\nCzy to da się naprawić? Jak cię chronić?\nWg „badaczy”, a raczej hackerów, którzy odkryli tę podatność, nie da się jej naprawić programowo. Pamięć, w której zapisana jest część odpowiedzialnego za zadania bezpieczeństwa kodu T2 jest niemodyfikowalna. To tak zwany ROM. Nie da się więc zaimplementować nowego kodu, który naprawiłby błąd. Wymagany jest fizyczny dostęp i wymiana kości.\nAtakujący też musi mieć dostęp fizyczny do komputera. Atak może nastąpić za pomocą spreparowanego kabla USB-C, pendrive, dysku. Jednak przygotowanie takich narzędzi nie jest łatwe.\nJeżeli nie masz w komputerze planów kolejnych rekonstrukcji rządu lub haseł do kont Tuska, czy planów ruskich hipersonicznych rakiet, prawdopodobnie nie musisz obawiać się ataku. Jednak warto śledzić informacje o tym problemie, zwłaszcza z bardziej oficjalnych źródeł, niż anonimowe grupy „jailbreakowców” i mieć baczenie na to, co podpinamy do komputera.\nPodobne również nienaprawialne lub trudnonaprawialne błędy zdarzały się wcześniej, zwłaszcza z pierwszymi wersjami Thunderbolt. Teraz bardzo ważna jest reakcja Apple. Bo jeżeli problem się potwierdzi, komputery z T2, które są nadal produkowane „mają rysę”.\nCzy najnowsze iMac k5 mają ten błąd?\nTo dobre pytanie na razie bez odpowiedzi. iMaki Zostały wypuszczone nie tak dawno i być może Apple znał już problem z A10 i mógł w najnowszych Macach zastosować poprawioną wersję firmwaru T2. Czekamy na to, co powie Apple.\nHarniaś\tdnia 7 października 2020 o godz. 21:59\nNiedawno odkryłem ten serwis, jestem pod wrażeniem fajnego poziomu i ciekawie napisanych informacji. Szkoda tylko, że tak mało artykułów się pojawia.\nJaromir Kopp\tdnia 8 października 2020 o godz. 00:29\nDziękujemy! Postaramy się więcej!


Wys�any: 24.03.2004, 19:57:25\nA zaużmy że wszyscy już mają tą sieć w zelowie wszystko ładnie działa a czy ktoś by miał z tego jakieś korzyści np. pobierał kase od tych co są podłączeni? ?\nWys�any: 24.03.2004, 20:18:29\nKoszty instalacyjne dla samej sieci LAN musiałby ponieść każdy użytkownik (karta radiowa, antena, w przypadku acces piont'ów, serwerów koszty rozchodziłyby się po użytkownikach).\nJeśli chodzi o abonament to już zależałoby to od "inwestorów". W końcu ktoś musiałby zarzadząć tą siecią, czas, prąd, awarie itp.\nNatomiast w przypadku kiedy taka sieć uzyskałaby dostęp do internetu, każdy musiałby płacić stały abonament. To oczywiste. Wysokość zależna byłaby od rodzaju łącza i ilości użytkowników.\nWys�any: 24.03.2004, 20:57:34\nDobrze by było z taką siecią. Ale jeżeli ja mam swoją sieć LAN, to może to funkcjonować?\nI troche o tym internecie. Chodzą ploty, że w kwietniu ma być neostrada. Ale to tylko ploty. A jeżeli byłoby DSL, to 10 osób, 30zł na miesiąc i jesteśmy w raju...\nWys�any: 25.03.2004, 19:34:14\nco do lokala to nie ma problemu. z istniejacej juz sieci wystarczy tylko jedno wyjscie dalej na swiat. a co do neo to lepiej nic nie mowic bo pozniej ludzie cie beda cytowac. a sam internet to jest zecz ktora miala by byc zecza finalna raczej na siec zelowska WLAN\nWys�any: 26.03.2004, 22:21:36\na np. jak by była burza to sygnał by nie zanikał jeżeli ktoś by mieszkał ze 2km. od serwera albo by padało czy coś w tym stylu\ni jak daleko maxymalne daleko można mieszkać żeby wogóle to dzialało bo niektórzy mówią ze 10km inni ze 2 ja już nie wiem:)\nWys�any: 27.03.2004, 03:30:54\nKażde wyładowania atmosferyczne, opady śniegu, deszczu zakłócają taki sygnał czasami do zera i niestety w takich przypadkach łączność jest zerwana – to są mankamenty takiej sieci (ale zawsze przecież nie pada). Aby objąć cały Zelów są potrzebne dodatkowe serwery łączące podsieci podłączone do głównego serwera drogą radiową, a jest to spowodowane niestety małą przepustowością łącza radiowego i tym że nie wszyscy będą mieli kontakt optyczny antena <><> antena.\nRealny zasięg takiej sieci kształtuje się w granicy 5 km.\nWys�any: 27.03.2004, 16:52:34\nWedług mnie to dobry pomysł. Ciekawe ilu by sie znalazło chętnych i czy wszyscy chętni mieli na to fundusze.\nWys�any: 27.03.2004, 21:04:25\nJa się na to pisze tylko żeby dobrze mi odbieralo w domu Bo jak nie to kicha\nWys�any: 30.03.2004, 08:43:21\nJa na to sie pisze niewiem jak wy fajnie by było se pograć w q3,Calla ,Starcrafta i inne fajne gry !A tak wogule to kiedy byście to chceli założyć bo ja mugłbym nawet dziś !\nWys�any: 04.04.2004, 23:15:50\nwidze ze zainteresowanie jest nawet spore\npierwszy sygnal ma nadzieje zostanie juz niedlogo wyemitowany ( z przyczyn niezaleznych odemnie to niestety prawdopodobnie bedzie dopiero w koncowej czesci MAJA)\npoki co narazie siec bedzie zachaczascmam nadzieje calesiedle XX LECIA, czyki ulice kunickiegi o jej przylegle.\nw nastepnej kolejnosci dopiero beda przylaczeni pozostali.\ntaka siec to fajna zabawa dla wszystkich, a co do prowadzeni tej sieci 9CZYLI ADMINISTROWANIA) TO MOGE SIE TEGO PODJAC PRZE OKRES DO 4 MIESIECY, to na poczatek, poniewaz pozniej znowu mam pisanie pracy INZ. A POZNIEJ MOZE JAKAS PRACA BY SIE ZDALA:D\nWys�any: 06.05.2004, 13:01:15\nCosk mi się zdaje że ten V-Lan nie wypali bo zamalo jet chętnch i woglue to widze ze juz bardzo malo postów do tego tematu jest i niktnic juz nie dopisuje czyżby to juz koiec.A jesli nie to Super ! .Bo ja się a to pisze i kto jeszcze ja tu widze mało osób któzy by sie na to pisali bo niebedą mieć zasiegu w ich terenie a jak cos to możne by bylo kupic jakis fajny nadajnik do 10 KM i wtedy bylo by wiecej osób.\nFajnie by bylo se pograc w Quake 3 Arena,albo Calla oczywiscie jak by nikt nie czatował ze snajperką,powymieniac się plikami,gadać na Lan Czacie. A jeszcze fajniej by bylo ponieważ były by to osby z Zelowa << Czyli osoby które znamy. Mówie to (a raczej pisze ) oczywiscie jak by to wypaliło.\nJak nie to nie ja zakładam z kmplem !\nWys�any: 01.06.2004, 04:56:15\nWLAN znowupowoli nabiera predkosci. UWAGA moze cos z tego bedzie


W warunkach zdrowia - Medycnyna, medycyna estetyczna choroby kręgosłupa - Łomża, Ostrołęka\nW warunkach zdrowia\n11 listopada, 2013 admin Medycyna 0 Comments\nW warunkach zdrowia wahania stężenia Ca2+ są bardzo nieznaczne, natomiast dzienne różnice stężenia całkowitego wapnia dotyczą przede wszystkim frakcji związanej z białkami – Ca Prot. Zmiany te mogą wynikać albo z wahań stężenia białek w osoczu, albo też ze zmian siły wiązania wapnia przez te białka. Siła ta wzrasta po założeniu turnikietu na kończynę, na skutek przenikania wolnego od białek płynu z naczyń włosowatych do tkanki. Już po 3 minutach zacisku stężenie protein wzrasta o 22%, stężenie wapnia o 10%, a magnezu o 4%. Zjawisko to należy brać pod uwagę przy pobieraniu próbek krwi. Podobnie stężenie wapnia w osoczu jest większe w pozycji stojącej niż leżącej. W przybliżeniu 1 mol albuminy wiąże 1,23 mola wapnia lub też\n-1 g albuminy wiąże 0,713 mg wapnia. W praktyce ubytek 10 g/l (lg%) białka z osocza spowoduje zmniejszenie stężenia wapnia o 0,20 mmol/1 (0,8 mg%). Wapń związany z globulinami stanowi od 2 do 15% całości wapnia, co praktycznie nie ma znaczenia. Na siłę wiązania wapnia przez białka wpływają również stężenie sodu i stężenie jonów wodorowych. Hiponatremia – stężenie sodu poniżej 120 mmol/1 (120 mEq), oraz hipernatremia – stężenie sodu powyżej 155 mmol/1 (155 mEq/l) wyraźnie zmieniają stężenie wapnia. Hiponatremii towarzyszy wzrost stężenia białek osocza i hiperkalcemia. Odwrotne zjawisko występuje w hiper- natremii. Stężenie jonów wodorowych wpływa głównie na frakcję Ca2+. Wzrost pH o 1 powoduje zmniejszenie stężenia Ca2+ o 0,42 mmol/1 (1,68 mg%). Jednocześnie wzrasta jednak frakcja Ca Prot, przez co ogólne stężenie wapnia w osoczu nie ulega zmianie.\nZmiany pH i Ca2+ mają duże znaczenie w przypadkach zasadowicy lub kwasicy oddechowej. Migotanie komór, przypisywane dawniej hiperkaliemii w hiperkapni, obecnie tłumaczy się wzrostem stężenia Ca2+. Podobny mechanizm może być odpowiedzialny za „niewytłumaczone” zgony bezpośrednio po operacji po nagłej redukcji pC02 zwiększonej podczas narkozy. Stosowane w praktyce rutynowe podawanie wapnia po przetoczeniu krwi cytrynianowej może być uważane w tym świetle za ryzykowne (Bunker 1955, Howland 1976), ponieważ normoltalcemia zostaje przywrócona dopiero po 3 godzinach po infuzji wapnia. Nadmiar wapnia zostaje wydalony przez nerki w ilości 0,5 mg/kg m.c./h i przechodzi do kości z prędkością 4,5 mg/kg m.c./h.\nZobacz jak jakie powinny być implanty stomatologiczne i na co zwracać uwagę u dentysty.


ArtBazaar Art Diary: March 2011\nPosted by Aleksander Hudzik at 15:41 No comments:\nWedług Pliniusza pierwszym rysownikiem był chłopak, który utrwalił na ścianie kontur cienia swojej ukochanej. Stąd właśnie wiadomo, że rysunek jest traktowany jako źródło sztuk plastycznych od tysięcy lat. Wystawa Rysuj i nie marnuj czasu, przygotowana przez Stacha Szabłowskiego w Salonie Akademii, jest jednak czymś więcej niż tylko zarysem obecności tego medium plastycznego w sztuce. Badania kuratorskie Szabłowskiego objęły nie tylko sztuki plastyczne, ale różne aspekty i znaczenia rysunku w kulturze. Dokąd prowadzi wystawa zainstalowana w dwóch salach warszawskiej galerii?\nJej narracja powinna się rozpoczynać od pracy Jarosława Kozakiewicza Geometria wnętrz, dwóch filmów wyświetlanych na niewielkich ekranach. Pierwszy jest wizualizacją projektu architektonicznego, co budzi oczywiste skojarzenia z rysunkiem, bo od rysunku architekt z reguły zaczyna swoje plany. Dopiero drugi ekran dopowiada sedno historii. Kamera umieszczona nad śpiącą kobietą rejestruje jej nieświadome ruchy, a każdy z nich zaznacza białą linią. To ludzkie ciało wyznacza proporcje architektoniczne budowli na sąsiednim ekranie. Znamy to doskonale, bo od Witruwiusza po Le Corbusiera architektura czerpała z ciała ludzkiego jako źródła proporcji. Tu architekturę powołuje nieświadomy ruch. Świadomość artystycznego gestu zostaje obalona, bo jak pokazuje Kozakiewicz, niejako podświadomie obdarzeni jesteśmy potencjałem twórczym. To nie my rysujemy w naturze, lecz natura rysuje nami - ta przewrotna myśl o genezie rysunku powraca w wystawie jak bumerang.\nAbstrakcyjna kreska konstruuje z kolei pracę 6,28 zrealizowaną przez Alicję Łukasiak i Grzegorza Drozda. Zainstalowane wewnątrz dworca Warszawa Wschodnia neony wyznaczały dwoma ciągami wymiary hali głównej. Białe świetlówki wizualizowały linię, dzięki czemu abstrakcja stała się ciałem. Konceptualna praca o przejściu od idei do formy nabrała w kontekście tej wystawy dodatkowych znaczeń, bowiem seryjnie produkowany neon układał się w zimną, techniczną linię, dzięki której udało się określić coś niewyobrażonego.\nZ kolei Lucia i Luis to dwójka bohaterów filmów animowanych Nillesa Atallaha, Joaquina Cocina, Cristobala Leon z Chile. Słyszymy tylko ich szepty i widzimy ich cienie, bo na ścianach rozgrywają się ich surrealistyczne, rysowane węglem wyobrażenia. Już od wejścia do galerii słyszymy niepokojące szepty, jakby ktoś siedział pod ścianą i przestraszony zwierzał się komuś obok. Lucia snuje swoją opowieść, która ukazuje się w postaci rysunków powstających na ścianie. Animacja budowana jest rysunek po rysunku, klatka po klatce. Rysunek węglem na ścianie to nie tylko odwołanie do natury, do pierwotnego rysunku na skale. Węgiel w pokoju Luisa i Lucii sprawia, że ściany dziecięcej sypialni, na których tańczą cienie, zamieniają się w nie tyle platońską, ile raczej freudowską jaskinię. Jaskinię, która przywołuje nasze głębokie lęki, strach przed śmiercią i tym, co się czai poza pokojem, strach przed nieznanym. Rysunek zaistniał tu w kinie, a praca filmowa - świetnie - na wystawie o rysunku.\nKultura Ameryki Południowej miała na wystawie jeszcze jedną reprezentację. Maurycy Gomulicki, artysta obieżyświat, który od lat większość chłodnych polskich zim spędza w Meksyku, pokazał na wystawie cykl fotografii tatuażu. Jest to rysunek, który chyba najtrudniej analizować, bo jest w nim tyle znaczeń i motywacji, ile dzieł. Dla ich posiadaczy, tatuaże stają się ilustracją własnej mitologii. Większość z nich „coś znaczy", coś przypomina, ma swoje odwołania. Tatuaże - a raczej dziary - to w więzieniach podstawowy przejaw kultury wizualnej. Tam, gdzie niezaostrzoną struną za pomocą prymitywnego silniczka wyjętego z odtwarzacza kaset magnetofonowych pod skórę wpuszczany jest tusz, Maurycy Gomulicki sfotografował tatuaże niedokładne, rozlane, sinoniebieskie i wyblakłe. Takie dziary są często tylko ilustracją opowieści, którą snują skazani. Rysunek staje się formą pisania pamięci, wizualnym świadectwem historii, która utrwalona zostaje na całe życie, skazując więźnia na jeszcze jedno piętno.\nNilles Atallah, Joaquin Cocin i Cristobal Leon\nCałą wystawę spiął cykl wyklejonych na wysokości wzroku rysunków Mariusza Tarkawiana - stworzonych w ciągu trzech dni spędzonych w Sztokholmie notatek rysunkowych. Wiadomo, że Pablo Picasso tworzył nawet kilkadziesiąt szkiców dziennie. Tarkawian, jak widać, potrafi jeszcze więcej. Oczywiście nie chodzi tu o wyścigi, ale o znaczenie rysunku jako języka, środka komunikacji zarówno z otoczeniem, jak i z samym sobą. Notatki rysunkowe są reakcją na otaczający świat, niewerbalnym sposobem wyrażania myśli. Rysunki są odtworzeniem tego, co się działo, mieszanką fantazji i rzeczywistości. Artysta, konstruując swoją opowieść, zamienia słowa na obrazki, ograniczając komentarz do określenia miejsca i czasu powstania szkicu. To właśnie jest Rysuj i nie marnuj czasu. Rysunek nie jest tu formą uświęconej wysokiej sztuki, lecz językiem, który nie podlega ocenie estetycznej. Zabieg Tarkawiana nazwałbym dowartościowaniem rysunku, postawieniem go na równi z innymi sposobami porozumiewania się.\nZOR - Grzegorz Drozd i Alicja Łukasiak\nJak przygotować dobrą wystawę tematyczną? Rysuj i nie marnuj czasu jest tu doskonałym materiałem poglądowym. Klarowna narracja, zdecydowanie dookreślona szerokimi opisami, umieszczonymi przy każdej pracy. Odwaga kuratora, bo poruszyć inny niż społeczno-polityczny temat, narażając się jednocześnie na zarzuty o paseizm. To ryzyko jeszcze mocniej przekonuje mnie do projektu Szabłowskiego.\nWystawę można by zatytułować „Rysunek w rozszerzonym polu", idąc za tekstem Rosalind Krauss, która tak określała współczesne tendencje w rzeźbie. Rozszerzonym nie tylko na sztukę, ale również komunikację, historię oraz zbiorową i osobistą świadomość. Rysujemy, bo się komunikujemy. Gdy alfabet zawodzi, pozostają nam gesty i kreski. Stach Szabłowski przygotował wystawę nie o sztuce, ale o antropologii kultury wizualnej. Kultury, która przesiąknięta jest rysunkiem.\nRysuj i nie marnuj czasu, Salon Akademii, Warszawa, 25.2 - 18.3.11\nTekst ukazał się w internetowym wydaniu OBIEGu.\nFotografie dzięki uprzejmości portalu\nPosted by Aleksander Hudzik at 21:57 No comments:\nPosted by Aleksander Hudzik at 15:05 No comments:


Życia nie można powtórzyć: Zalew Zegrzyński&Dzień Matki\nZalew Zegrzyński&Dzień Matki\nByłem nie dawno dwa razy nad Zalewem Zegrzyńskim. To nasze Warszawskie Morze. Warszawa jest w szczęśliwej sytuacji. Są blisko trzy rzeki. Wisła oczywiście, Narew i Wkra. I własnie Zalew. Tak w skrócie nazywamy to miejsce. Nad Zalew jeździłem już pod koniec lat 60 tych. Z ojcem na rybki. Od Warszawy około 40 km. Teraz dodatkowo kursuje tam autobus ZTM. Linia 735. Jedzie do Zegrza przez Nieporęt. Tak, że jak ktoś autka nie posiada to się autobusem może przejechać. Kursują one mniej więcej co godzinę.\nNad Zalewem jest wiele ośrodków turystycznych,wypoczynkowych i innych.\nMój Kolega z podwórka pracował kiedyś w Wojskowej Akademii Technicznej. I własnie w Zegrzu nad Zalewem mieli swój ośrodek wypoczynkowy. Jesteśmy wędkarzami. Ale jak poczuliśmy wiatr w żaglach to wędki rzuciliśmy w kąt i całymi dniami żeglowaliśmy po Zalewie. bardzo milo to wspominam. Jak zasypiałem wieczorem w łóżku to czułem jeszcze bujanie żaglówki i chlupot wody o burtę.\nFotka czarno biała jest z roku 1985. na żaglówce z WAT. Fotkę zrobił Kolega Zbyszek. Mam ich więcej.\nSzalone szczupłe lata!!! :)\nFotki i filmy kolorowe znad Zalewu z maja 2016. Z dwóch wypadów. Raz było zimno a raz ciepło. Ale zawsze wietrznie!\nI Anno Domini 1985 :)\nZwyczajowo filmik. Wodny bolid!!!!!!!!!!!!!\nTaki post jak poniżej umieściłem na FB\nDziś Dzień Matki. Niestety naszej mamy nie ma już wśród nas. Nie tak dawno odeszła. Wychowała nas czworo dzieci. Z wykształcenia była inżynierem tak jak Tata.Jak to jest wychować czworo dzieci to trudno sobie teraz wyobrazić. Mama chodziła do nas do szkoły na wywiadówki. Działała też społecznie w żoliborskim Towarzystwie Przyjaciół Dzieci. Do nas do domu przychodziły dzieci na korepetycje do Mamy z matmy, fizyki, języka francuskiego(babcia była Francuzką).\nJak Mama znajdowała na to czas??? Jak zapakować, ubrać tyle dzieci na kolonie, obozy harcerskie weekendy rajdy turystyczne???? Teraz to wydaje mi się nie możliwe. A jednak tak było! Brak mi bardzo Mamy. Odchodzi pokolenie przedwojenne. Dzięki Ci Mamo za wszystko. I podziękuję Ci raz jeszcze jak będziemy tam razem z Tatą. To malutkie dziecko w wózku to moja Mama ze swoją Mamą. Rok 1924. Żoliborz ulica Forteczna.\nA to jeden z licznych komentarzy jaki dostałem. Od Piotrka z Wiednia. Kolegi z podwórka. Mieszka tam na stałe z żoną Włoszką i córką. Zaprosił mnie do siebie do Wiednia to skorzystam.\n"Drogi Wojtku! Twoją Mamę zawsze pamiętam, również korepetycje z matematyki w ósmej klasie i lekcje francuskiego razem z Kasią! Miała pogodne usposobienie i umiała być zawsze dowcipną. Pamiętam też jej świetne zupy! Twoja Mama była osobą, bez której nie sposób wyobrazić sobie dzieciństwa na V kolonii, wrócić do niego pamięcią ... Miłe i ładne zdjęcia! Dzięki!"\nI Fotki mojej mamy\nMama jest ta malutka po po lewej stronie. Rok 1924 W Warszawie na Żoliborzu na ulicy Fortecznej.\nA to jedna z ostatnich fotek mojej mamy. Własnie kwiaty przyniosłem w dniu Jej imienin.\nAutor: Wojciech Zienowicz o 05:40\nEtykiety: Dzień Matki, Zalew Zegrzyński\nKrystyna Bożenna Borawska 29 maja 2016 07:22\nW tam tych czasach chyba łatwiej wychowywało się dzieci...\nTeraz jak pracujący to zabiegany, jak nie pracujący to brak pieniędzy.\nPiękne wspomnienia o Mamie :-)\nDuuuży ten Zalew...\nI widać ,że dużo żaglówek, a to coś dla mnie :-)))\nZapraszam na nowy blog http://jasna8.blogspot.com/ .\nTen koci powoli będę kończyć...\nvojtek 29 maja 2016 07:46\nTak spory Zalew jest! I bardzo dobrze. Żaglówki oczywiście można wypożyczać. Idę na Twoje nowe miejsce. Pozdrawiam\nJOLANTA 30 maja 2016 12:21\nZalew Zegrzyński pamiętam z dawnych lat, w Białobrzegach mam rodzinę w wojskowym osiedlu. Niestety, syn tej rodziny mając około 19 lat utopił się w tym Zalewie. I to nie przez szarżowanie życiem. Pływał w upale kilka godzin z kolegą po Zalewie po czym wysiadł z kajaka i dostał szoku termicznego. Utopił się w wodzie do kolan, a miał 190 cm wzrostu. Momentalnie woda zniosła go na środek Zalewu, odnaleziono go po kilku godzinach poszukiwań. Ech.....\nvojtek 31 maja 2016 04:58\nNad zalewem są ośrodki wojskowe. A także Wojskowa Szkoła Łączności jeszcze przedwojenna. Oraz ośrodek polskie Agencji prasowej. Moja nieżyjąca siostra tam pracowała. Znaczy się w PAP. Są tragedie nad woda to wiem. Wystarczy oglądać wiadomości w TV. Mój znajomy ze szkoły utopił się w Zalewie. Zima był na zabawie sylwestrowej. I wracając do Warszawy chciał sobie skrócić drogę i poszedł przez zamarznięty Zalew. I wpadł do przerębli po wędkarzach. Był po alkoholu. Nie przeżył. Ja wodę kocham ale uważam jednak.\nPozdrowienia z gorącej Warszawy.\nSabina Milewska 31 maja 2016 20:32\nTwoja Mama to supermama! piękne zdjęcia, zarówno te z dawniejszych czasów, jak i współczesne.\na moja mama Agata się przeprowadziła z Paryża do Lyonu właśnie i będę musiała ją tam odwiedzić ;)\na nad Zalewem nie byłam od lat! aż nabrałam ochoty :D\nvojtek 1 czerwca 2016 05:36\nAle zaraz wpadam do Ciebie.\nSabina Milewska 5 czerwca 2016 14:08\ntak, sama korzystam z tych przepisów, mimo, że nie jestem bardzo doświadczona w kuchni ;)\nvojtek 6 czerwca 2016 05:39\nA ja pracuje od jakiegoś czasu w branży gastronomicznej. Pozdrowienia i smacznego.\nZbyszek 1 czerwca 2016 21:53\nPozdrów mamę, koniecznie.\nA Zalew to miejsce idealne, blisko, ciepło i te panie, ech... Pozdrawiam :)\nvojtek 2 czerwca 2016 06:12\nWarszawa ma szczęśliwe położenie jeśli chodzi o rzeki. Wisła, Bug, Narew, Wkra, Zalew Zegrzyński. I teraz dodatkowo jeździ tam autobus komunikacji miejskiej. Nie ma co narzekać. Pozdrowienia z Mazowsza\nwindy 2 czerwca 2016 21:18\nWitaj Vojtku:) Zalew jest niezwykle urokliwy, piękne miejsce, szczególnie latem..\nBardzo ładnie napisałeś Vojtku o swojej mamie.. Zdjęcia są eksta..\nPs. Niedawno jeden z moich znajomych, mieszkający tutaj - był w Warszawie i opowiadał, że miasto jest przepiękne, europejska metropolia i że jest dumny, że taką mamy stolicę:)))\nvojtek 3 czerwca 2016 05:31\nW Warszawie to bym zmienił to i owo. Ale to co jest to cieszy! Jak przechodzę Traktem Królewskim to słyszę najczęściej obce języki. Co mnie wcale nie martwi :)\nJaGa 4 czerwca 2016 11:34\nBardzo piękny tekst o mamie Vojtku zamieściłeś, aż się popłakałam na myśl o mamie, która odeszła w tym roku i ożyły moje wspomnienie. Bardzo lubię takie stare fotki oglądać. A zalew piękny, aż chce się doń wejść.\nvojtek 5 czerwca 2016 14:28\nDziekuje bardzo. Za późno ludzi doceniamy.\nDanka Skandanita 4 czerwca 2016 20:11\nPiękne wspomnienia::))Nad Zalewem nigdy nie byłam::) Dobrze że Warszawiacy mają taki kurort wodny::))Ludziom należy się troszkę relaksu,każdy chce wypocząć i nie wiem dlaczego ,ale większość nad wodą::))))U nas obecnie upały,,32st..dawno nie było deszczu..Jeziora nagrzane ,o tej porze już ciepła woda::)W tym roku Szwedzi rdzenni przepowiadają upalne lato..Jak na razie sprawdza się wszystko::))))Pozdrawiam Wojtka....Fotki urocze::)) Mamusia Twoja była ładną kobietą♥\nvojtek 5 czerwca 2016 14:38\nU nas jak na razie piękna pogoda! Na ta porę roku czekamy rok cały.\nPozdrawiam serdecznie i spadam do Ciebie do Szwecji.\nAdrian 6 czerwca 2016 10:48\nBardzo fajny i wzruszający post. Zdjęcia przepiękne, szczególnie te czarno-białe. Pozdrawiam.\nvojtek 6 czerwca 2016 20:01\nFotki czarno białe maja duszę. Pozdrawiam\nariadna 6 czerwca 2016 20:25\nMasz bardzo ciepłe wspomnienia na temat mamy :)\nBiało-czarne zdjęcia są urocze. Odzwierciedlają czasy, które są nam coraz bardziej obce.\nvojtek 6 czerwca 2016 20:34\nZakochanaa 7 czerwca 2016 09:39\nLubię oglądać takie stare fotografie :) Jest w nich tajemniczy klimat przeszłości! I faktycznie wielki szacunek dla kobiety, która wychowała czwórkę dzieci! Moja babcia też miała czworo dzieci, ale w dzisiejszych czasach to już rzadkość.\nWypady nad zalew to zawsze dobry pomysł na odpoczynek i oderwanie się od rzeczywistości :)\nvojtek 8 czerwca 2016 05:32\nPozdrowienia. Fotki czarno białe to tez praca w ciemni fotograficznej. kto teraz wie co to znaczy?\nLotka 9 czerwca 2016 15:45\nWzruszające wspomnienie Mamy. Mojej również nie ma wśród nas. Może one gdzieś tam, zaprzyjaźniły się, tak jak my na blogu?\nŻaglówki, to znany mi widok. Lubię chodzić do miejsca, gdzie ich jest ogromna ilość, czyli do " Mariny". Lubię patrzeć jak wypływają w morze na spacerek pod żaglami. Woda, to miłe miejsce.\nvojtek 10 czerwca 2016 06:12\nMarina też jest w Zegrzu. Lubię tam lubię bywać. Pozdrowienia serdeczne\nPrzemek 10 czerwca 2016 07:23\nCześć Wojtku, gdy widzę żaglówki to zaraz przypominam sobie wypad z końca sierpnia zeszłego roku. Czy uda mi się jeszcze kiedyś pożeglować? Mam nadzieję, że tak :-)\nJak tak wspominasz swoją Mamę to ja zaraz wspominam moją Mamę i dzieciństwo. Dziś, gdybyś powiedział 10-cio latkowi, że 30 lat temu, aby dodzwonić się do Francji trzeba było czekać na poczcie 6-8 godzin na połączenie to dzieciak by nie uwierzył :-) Tak było!\nPozdrawiam Wojtka Przemek\nvojtek 11 czerwca 2016 03:54\nByło tak Przemku! A większość z nas nie miało telefonów w ogóle. I się dzwoniło od sąsiadów, z budki telefonicznej i z poczty.\nPrzemek 12 czerwca 2016 15:50\nU mnie nowy wpis... i na czasie :-)\nvojtek 12 czerwca 2016 17:03\nPrzemek 12 czerwca 2016 19:01\nTak, jadę do Krakowa za tydzień. Przygotowuję się od kilku miesięcy i nie mogę się doczekać :-)\nvojtek 14 czerwca 2016 06:12\nŻyczę szczęśliwej i ciekawej podróży!!! ja najprawdopodobniej w Łebie będę jeden dzień ale służbowo.\nczłowiek to treść książki a nie ob waluta 10 czerwca 2016 15:21\nSpieszmy się kochać matki, bo zawsze odchodzą zbyt szybko...\nvojtek 11 czerwca 2016 03:59\nTak. Za szybko!!!!!!!!!!!!\nJOLANTA 12 czerwca 2016 14:45\nMam nadzieję, że nikt nie skopie naszego Orła Białego. Bo tak naprawdę trochę ryzykowne jest umieszczanie naszego największego symbolu narodowego na butach\nFilm obejrzałam, dużo radości na nim...\nvojtek 12 czerwca 2016 17:09\nJolu tak butki fajne. Pytają się ciągle mnie gdzie to można kupić :) Głów nie Polonusi. Ale ja nie wiem kto to nawet produkował! Po prostu widziałem jak sprzedawali w Warszawie na Euro 2012. Miałem dać nowy post ale się wstrzymam chyba bo za tydzień do Łeby jadę służbowo to to może włączę do nowego posta.\nPozdrowienia serdeczne znad środkowej Wisły.\nLotka 13 czerwca 2016 13:13\nWzruszam się zawsze, kiedy obchodzimy Dzień Matki. Może nasze mamy tam gdzieś, zaprzyjaźniły się tak jak my na blogu.\nDo Wiednia warto pojechać. Będę czekać na relacje, jeżeli pojedziesz. Byliśmy w 1995r. Pozdrawiam serdecznie. 🌞🌞🌞⚽⚽⚽\nvojtek 14 czerwca 2016 06:05\nNic jeszcze nie jest postanowione. Zależy to głównie od zgrania urlopów. Raz razem nie wyszło właśnie z powodu urlopów. Pozdrowienia serdeczne\nAdrian 30 czerwca 2016 11:34\nŚwietne jest to zdjęcie z samochodem. Istny klasyk :)\nvojtek 1 lipca 2016 06:07\nTą Skodą przemierzaliśmy Polskę w latach 60 tych:) Pamiętam jak wymijaliśmy tabory cygańskie. Najdalej nią byliśmy w Bieszczadach.


Kliniki handlują komórkami jajowymi. Kiedy przyznają się do handlu ludźmi | Fronda.pl\nKliniki handlują komórkami jajowymi. Kiedy przyznają się do handlu ludźmi\nTo, że w Polsce – choć w Europie jest to nielegalne – można sprzedać i kupić komórki jajowe jest tajemnicą poliszynela. Teraz jednak „Gazeta Wyborcza” wraz z łódzką kliniką Salve Medica postanowiła poinformować nawet, ile można na tym zarobić. Otóż kobieta, która chciałaby sprzedać swoje komórki jajowe, może otrzymał 4 tysiące złotych rekompensaty. Dlaczego rekompensaty, a nie zapłaty? Bo w Europie handel komórkami jajowymi jest nielegalny. Polskie prawo milczy w tej sprawie, ale bezpieczniej jest nie kusić losu.\nKłopot z handlem (bo trudno mówić o „adopcji komórki jajowej”, jak to sugerują dziennikarze i leakrze) komórkami jajowymi polega na tym, że w istocie niszczy on biologiczne macierzyństwo, oddzielając macierzyństwo biologiczne (czyli to, kto dziecko urodził) od macierzyństwa genetycznego (kto jest dawcą materiału). Ten rozdział związany jest zresztą w ogóle z heterogenicznym zapłodnieniem pozaustrojowym, które w istocie niszczy biologiczne zakorzenienie macierzyństwa i ojcostwa.\nAle to kolejne „przełamywanie tabu” przez lekarzy z klinik in vitro i „Gazetę Wyborczą” wymusza także przygotowanie się na kolejne złamane tabu. Otóż wielu klientów klinik in vitro przyznaje, że w trakcie procedury proponowano im kupno już nie tylko komórek jajowych, ale także zarodków. A to oznacza już, ni mniej ni więcej, tylko handel ludźmi. Problem w tym, że zachwyceni in vitro lewicowcy, nie widzą najmniejszego problemu w tym, że cała ta procedura jest jednym wielkim naruszeniem godności człowieka.


Wielki Żabi Staw Mięguszowiecki – Wikipedia, wolna encyklopedia\nWielki Żabi Staw Mięguszowiecki (słow. Veľké Žabie pleso Mengusovské, niem. Großer Froschsee, Mengsdorfer Großer Froschsee, węg. Nagy-Békás-tó, Menguszfalvi Nagy-Békás-tó) – staw położony na wysokości 1919 m n.p.m., w Dolinie Żabiej Mięguszowieckiej (odnoga Doliny Mięguszowieckiej), w słowackich Tatrach Wysokich. Według pomiarów pracowników TANAP-u z lat 1962–67 ma on powierzchnię 2,646 ha, rozmiary 287 × 170 m i głębokość ok. 7 m. W pobliżu znajduje się Mały Żabi Staw Mięguszowiecki, a nieco wyżej Wyżni Żabi Staw Mięguszowiecki.\nWielki Żabi Staw Mięguszowiecki po lewej\nRegion Dolina Żabia Mięguszowiecka, Tatry\nWysokość lustra 1919 m n.p.m.\nPowierzchnia 2,646 ha\n49°10′20″N 20°04′31″E/49,172222 20,075278\nWielki Żabi Staw Mięguszowiecki otoczony jest:\nod północnego zachodu przez Wołowiec Mięguszowiecki,\nod północy przez Wołową Turnię,\nod północnego wschodu przez Żabiego Konia i Rysy,\nod wschodu przez Kopę Popradzką.\nNazwa stawu pochodzi od niewielkiej skalnej wysepki, która swoim kształtem przypominała niektórym żabę. Staw położony jest powyżej skalnego progu przywalonego dużą moreną. Dawniej był połączony z Małym Żabim Stawem, wał pomiędzy nimi wznosi się jedynie kilkadziesiąt centymetrów powyżej powierzchni wody.\nZ okolic stawu widoki na dobrze stąd prezentującą się Grań Baszt.\n– obok stawu przechodzi czerwony szlak, odgałęziający się od niebieskiego w Dolinie Mięguszowieckiej i biegnący Doliną Żabią Mięguszowiecką przez Wagę na Rysy. Czas przejścia od rozdroża na szczyt: 2:45 h, ↓ 2 h\nOtoczenie Wielkiego Żabiego Stawu: najwyższa Wołowa Turnia, po prawej Żabia Przełęcz\nOstatnio edytowano 2 paź 2020 o 17:12


wedlug was, ktora postac w db jest najstraszniejsza?? chodzi o wygląd i charakter i w ogóle [ ort! ] o taką ''tajemniczosc'' postaci.\nwedlug mnie na to miano zasluguje Freezer, poniewaz :\nczwarta jego przemiana jest taka wlasnie tajemnicza, straszna, i on sam z charakteru jest straszny. pewny siebie, inteligentny i silny. Freezer\nWedlug mnie jest tu Kid Buu. Jest on materialnym wcieleniem zła. Gdy przypatrzymy sie jego oczom to widac czyste zło Jest najokrutniejsza postacia w DB\nHmm ... no z tych tu podanych to myślę żę najstarszą postacią był Buu . Nie wiem czy dobrze pamiętam ale podobno istniał on już daaaawno temu , tak mi się wydaje że mówili w pewnym odcinku DB . Więc myśle że on jest najstarszy .\nnie wiem ale chyba Freezer... byłtakim typowym tyranem,,,nie ograniczał sie... był bardzo zły...inni to roznie... Buu zaprzyjaznił sie z Herkulesem.... Picollo pozniej zyl w przyjazni z innymi...\nZ pełnometrażówek Brolly. A najzimniejsze spojrzenie miały androidy i perfect cell. A najbrzydszy był brązowy buu co wyszedł z fat buu i pierwsze stadium przed androidami cella. A najstreaszniejsza ostatnia przemiana buu\nHmm ... no z tych tu podanych to myślę żę najstarszą postacią był Buu . Nie wiem czy dobrze pamiętam ale podobno istniał on już daaaawno temu , tak mi się wydaje że mówili w pewnym odcinku DB . Więc myśle że on jest najstarszy Smile .\nto chodzi o najstraszniejsza postac a nie najstarszą naucz nie czytac\nAle głupek ze mnie ... Wybaczcie mi ten błąd , będe się już pilnował A i dalej myśle że był to Buu , był NAJSTRASZNIEJSZY nie NAJSTARSZY hehe .\nVeguś jest straszny jak się złości...\nA tak na serio to chyba Brolly... Kid Buu był porąbany... ale nie straszny...\nhmm otuz najstraszniejszy dla mnei jest pilaf pponiewz zle mu patrzy z pyska taki kazel ..jego porabane pomysly 2 najstraszniejsz postacia byl brolly nawet sam vegeta go sie przestraszyl on mial dopiero wzrok ^^\nDrakula - jeden z wojowników Urui Baby. A na poważne to Piccolo Daimo\nMysle,ze z tych tu podanych to naprade najstraszniejszy byl Frezer. Byl tyranem i naprade sie z niczym nie ograniczal po prostu kochal zabijac...\nNie powiecie mi chyba że Vegi nie miał sadystycznych skłonności?\na tak sobie teraz myślę że Piccolo Daimao też był dośc przerażający... chociaż ostatecznie to żadna z tych postaci nie jest dla mnie straszna...\nFreezer mi sie po nocach snil kiedys.. ze mnie zabija... a od tamtej pory sie go boje i czuje do niego respect... uueeue\nWedług mnie to będzie Cell: zawsze budził we mnie strach (w pewnym stopniu)\nJa tam sie niczego nie boje\n(No dobra, fr... eeze... r b ... był strr... asz...ny )\nMoim zdaniem najstraszniejszy jest Li Sherlong bo do niego trzeba było SSJ4\nWg.mnie jest to także freezer,ponieważ zniszczył planete Vegeta i w ogóle z wyglądu.Ale,później już gdy przybył na Ziemie i gdy pokonał go Trunks to nie wydawał się już taki straszny\nAle,później już gdy przybył na Ziemie i gdy pokonał go Trunks to nie wydawał się już taki straszny Wink\nracja, potem byl smieszny a nie straszny


Czarna wołga. Tajemnica z przeszłości - Dorota Suwalska | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nWydawnictwo: Nasza Księgarnia Cykl: Wtajemniczeni (tom 2) literatura młodzieżowa\nWtajemniczeni (tom 2)\nTa potworna wojna Grażyna Bąkiewicz,&...\nMamy niepodleg... Grażyna Bąkiewicz,&...\nStasiu, co ty ... Grażyna Bąkiewicz,&...\nTo jest futbol... Michał Gąsiorowski\nMimo że jestem 2 lata starszy od młodszych bohaterów książki, bardzo przyjemnie się było zagłębić w historie opisaną w książce,\nMuszę przyznać że dla młodszych czytelników jest to świetna pozycja na poznanie tego jak wyglądało życie w przeszłości (jak się bawiły dzieci 40 lat temu)\nSzczerze powiem, że jestem ciekaw, z perspektywy którego bohatera będzie opisana kolejna część\n„Czarna wołga. Tajemnica z przeszłości” Doroty Suwalskiej to drugi tom serii „Wtajemniczeni”. Doskonale pamiętam tom pierwszy. Kilkoro znudzonych dzieciaków i niebezpieczeństwo, a wszystko ujęte w klamrę o nazwie: przygoda. Oprócz tego mnóstwo ciekawostek, które w większym lub mniejszym stopniu utkwiły w mej głowie. Czy tu będzie podobnie? Czarna wołga to kompletnie nie moje czasy, ale co nieco słyszałam. Jak to się sprawdza w książce przeznaczonej dla młodego czytelnika?\nŁucja jest niezadowolona z faktu, iż zmuszona została do kolejnej przeprowadzki. Nie cieszy się tym bardziej, że w Szczecinie zaczęło jej się już układać. Ale cóż zrobić, gdy mama to tak zwana siła wyższa? Jednak Warszawa szybko okazuje się intrygować. Najpierw porządki w zagraconej piwnicy, gdzie Łucja znajduje tajemnicze pudełko, a potem spotkanie równie tajemniczego mężczyzny, który przygląda jej się, gdy ta kursuje do śmietnika – porządki we wspomnianej piwnicy. I jeszcze ona, kobieta, która siedzi na ławce i patrzy przed siebie. Równie tajemnicza, co mężczyzna i pudełko. Łucja jakby zapomina o przeprowadzce.\nPo raz kolejny mam tyle myśli w głowie, że ciężko mi je poukładać i pogrupować. Uwielbiam tę serię, nie tylko za treść, ale i samo wydanie. Ale skoro najpierw widzimy wydanie, to na nim właśnie się skupię. Jest boskie! Twarda oprawa, mnóstwo koloru i jeszcze więcej ilustracji. Co prawda kreska nie do końca trafia w mój gust, ale liczy się to, że jest coś innego poza literkami. I jeszcze zdjęcia! Byłabym zapomniała. Jest ich niewiele, ale ukazują Warszawę dwudziestego wieku, tworząc świetny klimat. A sama treść? Oprócz wartkiej akcji, w wydzielonych miejscach jest mnóstwo ciekawostek. Autorka wyjaśnia między innymi takie pojęcia jak: wielka płyta, ZSRR, czy gitowcy. Edukacja jest tu zatem wartością dodaną, i przyznaję, że sama dowiedziałam się co nieco. Bardzo cenię sobie takie pozycje i chętnie po nie sięgam. Nasza Księgarnia robi to dobrze!\nJednak jest pewna rysa. Na stronie Empiku znaleźć można informację, iż książka ta przeznaczona jest dla dzieci w wieku 9-12 lat. I choć rozumiem motyw edukacji przez zabawę, to myślę, że polityka nie jest dobrym tematem dla tak młodego czytelnika. Blok wschodni, milicja obywatelska, CIA, stan wojenny… i wszystko wytłumaczone niczym w książce do historii. Sama nie wiem. Nie znam obecnego programu nauczania, ale czy to nie za wcześnie? Czy to może zaciekawić młode osoby? Ja chwilami czułam się przytłoczona nadmiarem informacji. Uwierał mnie również fakt „podróżowania” po dawnej Warszawie. Wspominanie, co gdzie było i jaką pełniło funkcję jest dla kogoś spoza stolicy zwyczajnie męczące. Wiecie… z grubsza wiadomo, co gdzie można tam znaleźć, ale żeby wędrować po konkretnej dzielnicy i to aż z uwzględnianiem ulic i konkretnych bloków? Wydaje mi się to zbyt szczegółowe i ostatecznie nic nie wnoszące. Przeczytałam, dowiedziałam się, ale za nic nie potrafiłabym powtórzyć: co i gdzie. Wszystko się wymieszało i ostatecznie pozostał mglisty obraz. I tutaj wraca pytanie: Czy to ma sens?\nAutomatycznie gryzła się fabuła z ciekawostkami na marginesach. Jedno było zbyt dziecinne, a drugie zbyt dorosłe. To trochę tak, jakby zwierzęta w bajce rozmawiały na poważne tematy. Mało tego, tłumaczenia od autorki pojawiały się zbyt często. Męczyło mnie ciągłe odrywanie się od akcji, by doczytać, co mieści się w ramce obok. Tu Łucja rozmawia ze znajomymi, a tu nagle info, kim był Ryszard Jerzy Kukliński. Fakt, akurat pojawił się w ich rozmowie, więc autorka czuła się zobowiązana wyjaśnić, kim był, ale na dłuższą metę to trochę irytujące. Ale czy na pewno, trzeba by o to zapytać kogoś w wieku, dla kogo książka ta jest przeznaczona. A najlepiej kilka takich osób, aby werdykt był w miarę miarodajny. Być może, gdyby czytać po rozdziale przed snem, ciekawostki te byłyby pomocne i pożądane – nie zdążyłyby zmęczyć.\nAle pomimo tej całej polityki, która dla dorastających czytelników – według mnie – jest nie na miejscu, nie dopatruję się żadnych negatywów. Polecam jednak czytać tę książkę razem z pociechą, by na bieżąco wyjaśniać, o co kiedyś chodziło. Bo mimo wszystko, książka ta ma pewną nieocenioną wartość. Polecam nawet dorosłym, bo na pewno i oni dowiedzą się czegoś ciekawego. I być może zdecydują się sięgnąć na przykład po książki z serii „Ale historia…” – również wydawnictwa Nasza Księgarnia, ale o znacznie łagodniejszym i ciekawszym przekazie.\nZapraszam również do przeczytania innych recenzji... https://naszerecenzje.wordpress.com/\n„Czarna wołga. Tajemnica z przeszłości” Doroty Suwalskiej to drugi tom serii „Wtajemniczeni”. Doskonale pamiętam tom pierwszy. Kilkoro znudzonych dzieciaków i niebezpieczeństwo, a wszystko ujęte w klamrę o nazwie: przygoda. Oprócz tego mnóstwo ciekawostek, które w większym lub mniejszym stopniu utkwiły w mej głowie. Czy tu będzie podobnie? Czarna wołga to kompletnie nie...\nWOŁGA UCZY, WOŁG BAWI\nDługo wahałem się czy sięgnąć po tę książkę, czy nie. Lubię młodzieżówki, temat był ciekawy, ale kwestie czarnej wołgi swego czasu zgłębiłem tak dokładnie (zarówno od strony faktów, jak i mitów), że wątpiłem, bym jeszcze coś ciekawego mógł przeczytać. Ale sięgnąłem i nie żałuję, bo „Wtajemniczeni” to bardzo sympatyczna powieść, która dla współczesnej młodzieży będzie stanowiła intrygującą wyprawę do czasów PRL-u, połączoną nie tylko z interesująca fabułą, ale i mnóstwem informacji o tamtych czasach.\nGłówną bohaterką opowieść jest Łucja, w której życiu dzieje się wiele, ale niestety niewiele pozytywnie. Jej rodzice właśnie się rozstali, a ona wraz z matką najpierw przeniosła się do Szczecina, a teraz, kiedy w końcu zaczęło jej się tam układać, obie wracają do Warszawy. Ale nie na stare śmieci na Żoliborzu, a do Rakowca, z dala od dawnych warszawskich przyjaciół. Smutek i samotność stara się zabić słuchaniem muzyki i obserwowaniem przez okno zamyślonej, samotnej kobiety na ławce. Bijące od niej poczucie straty sprawia, że dziewczyna zainteresowuje się nią i tak odkrywa, że kobieta to Anna, planująca happening artystka, która jednocześnie prowadzi śledztwo. Wszystko sprowadza się do tego, że w dzieciństwie zniknęła jej przyjaciółka, Monika. Co naprawdę się z nią stało, nie wiadomo, choć istnieją podejrzenia, że mogła mieć z tym coś wspólnego czarna wołga, legendarny samochód, który w latach 70. XX wieku obwiniano o porwania. Łucja zostaje wciągnięta w całą sprawę, kiedy okazuje się, że mieszka w dawnym mieszkaniu Moniki, a na dodatek znajduje w nim pełne tajemnic pudełko… Do czego doprowadzi ją to wszystko?\nCałość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2019/10/wtajemniczeni-czarna-woga-tajemnica-z.html\nDługo wahałem się czy sięgnąć po tę książkę, czy nie. Lubię młodzieżówki, temat był ciekawy, ale kwestie czarnej wołgi swego czasu zgłębiłem tak dokładnie (zarówno od strony faktów, jak i mitów), że wątpiłem, bym jeszcze coś ciekawego mógł przeczytać. Ale sięgnąłem i nie żałuję, bo „Wtajemniczeni” to bardzo sympatyczna powieść, która dla współczesnej...\nBardzo wciągająca treść i ciekawa akcja utworu. Jedna z wielu ulubionych książek odpowiadających o dawnych czasach\nAch znowu ta czarna wołga. Kto porwał? Żyje czy nie? Lekka lektura na oderwanie dla młodszej młodzieży. 👀\nDodaj cytat z książki Czarna wołga. Tajemnica z przeszłości