Drzewa oliwne na Salento – Italomania\nTo będzie emocjonalny wpis. Z góry przepraszam za egzaltację, ale inaczej nie potrafię.\nDrzewa…. Zawsze mnie wzruszały. Zawsze widziałam w nich żywe, czujące istoty… dające nam tyle dobra, służące sobą od początkowej chwili istnienia, dostarczające nie tylko tlenu, ale i owoców, kwiatów, liści i samego drewna… Istoty, które dla nas zostały stworzone i dla nas poświęcają swoje życie…\nStały się symbolem obfitości i pokoju – do Arki Noego po biblijnym potopie powróciła gołębica z gałązką oliwną w dziobie – jako znak przymierza zawartego między Bogiem i człowiekiem. W samej Biblii drzewo oliwne wymienione zostało ponad 100 razy i jest jedną z sześciu roślin, jakie Bóg obiecał Izraelitom w Ziemi Obiecanej. Wieńcami oliwnymi ozdabiało się zwycięzców olimpiad i wojen.\nBy uzyskać 1 litr oliwy potrzeba ok. 7 kg owoców. Najlepsza jest oliwa tłoczona na zimno extra vergine, a już najszlachetniejszym rodzajem jest ta pozyskana z mieszanki owoców dojrzałych i jeszcze zielonych. Sama roślina nie ma prawie żadnych wymagań: musi być tylko ciepło i słonecznie, bez trudu znosi nieurodzajne, kamieniste gleby. Wytrzymałość zawdzięcza bardzo rozwiniętemu systemowi korzeniowemu. Drewno odporne jest na próchnienie.\nMłode drzewko zaczyna owocować po ok. 5 latach. Największą wydajność mają drzewa ok. 40-letnie (inne źródła podają, że 140-letnie). Owocki są wrażliwe na ściskanie, dlatego zbiór odbywa się przy pomocy specjalnych grzebieni lub po prostu strząsa się oliwki na podłożoną wokół drzewa płachtę. Zbiory rozpoczyna się mniej więcej w listopadzie.\nPorada praktyczna, czyli jak czytać etykiety na butelkach z oliwą. Extra vergine – najszlachetniejsza, dziewicza, z pierwszego tłoczenia na zimno; doskonała do jedzenia na surowo. Jest niefiltrowana, naturalnie mętna. Vergine – z drugiego i trzeciego tłoczenia, niezła, nadal nierafinowana, mniej aromatyczna. Po prostu olio d’oliva – poddawana procesowi oczyszczania, bez smaku i wyrazistego koloru, idealna za to do smażenia i duszenia potraw. I ostatni rodzaj – olio di sansa d’oliva. Jest to wytwarzana z wytłoków z oliwek, mocno rafinowana, bardzo uboga krewna tej dziewiczej.\nDrzewo oliwne to szczególny przypadek. Mam w domu kilka przedmiotów przywiezionych z wakacji gdzieś nad Śródziemnym Morzem… Miseczki, deseczki do krojenia, wystrugany trochę niezdarnie wielbłąd… jakieś łyżki, widelce… Zawsze z wielkim podziwem przyglądałam się zdumiewająco ułożonym słojom drewna… twardego i wytrzymałego, jak rzadko. Oliwki oglądaliśmy chyba wszyscy i to w różnych krajach. Ci, którzy podróżowali do Grecji, południowej Francji, Chorwacji, Hiszpanii, Turcji, na Bliski Wschód, do Afryki Północnej wszędzie widzieli szarozielone, rozkrzewione, niewysokie drzewa… One towarzyszą ludziom od… więcej, niż zawsze! Zorganizowana uprawa drzew oliwnych miała miejsce już ponoć 5000 lat temu, a, podobno, na terenie Włoch znaleziono skamieniałe pozostałości przodka dzisiejszej oliwki. Badanie metodą węgla C14 dało zdumiewający wynik: 20 tysięcy lat!!!\nStare drzewa oliwne i gaje można oglądać w różnych miejscach basenu Morza Śródziemnego i stanowią one atrakcje turystyczne i pomniki przyrody. Dawne cywilizacje (Fenicjanie, starożytni Grecy, później Rzymianie) kolonizując nowe ziemie zabierali ze sobą sadzonki drzew oliwnych. Jeszcze dziś te ślady są zauważalne! Najstarsza oliwka w Portugalii ma 2850 lat. Na Krecie sędziwa oliwka ma 3000 lat, ale niektórzy twierdzą, że ok. 4000 lat. Opodal miejscowości Chania istnieje Muzeum Drzewa Oliwnego, w Turcji Muzeum Drzewa Oliwnego i Oliwy, w Sparcie Muzeum Oliwek i Drzew Oliwnych. Największe i najpiękniejsze gaje oliwne istnieją na Korfu od czasów, gdy wyspą władali Wenecjanie (XIV – XVIII wiek). W górach Libanu, w miejscowości Bechealeh, można oglądać prastary gaj oliwny. 16 drzew w nim rosnących ma ponoć ok. 6000 lat!!! I nadal owocują!!!\nWybierając się na koniec włoskiego buta przygotowywaliśmy się bardzo rzetelnie. Poznawaliśmy opisy miejsc, które zamierzaliśmy zobaczyć i właściwie nie potrzebowaliśmy żadnego przewodnika, bo wiedzę mieliśmy szeroką i ugruntowaną. Byliśmy oczywiście świadomi obecności starych gajów oliwnych, ale… to, co zobaczyliśmy, jednak przerosło nasze wyobrażenia.\nW Apulii rosną miliony drzew oliwnych, z których 15000 ma ponad 100 lat. W tej liczbie ok. 5000 drzew uważanych jest za dziedzictwo narodowe.\nWracaliśmy z Ostuni do Bari. Mijający dzień dostarczył nam wielu wzruszeń, byliśmy szczęśliwi, pełni wrażeń czekających na uporządkowanie gdzieś w księdze pamięci i zmęczeni. Wielka, granatowa chmura nadciągała od strony Bari i zastanawialiśmy się, czy uda nam się ominąć ulewę, czy jednak nie. I wtedy naszym oczom ukazały się. Wielkie, majestatyczne, stojące cicho… Zapadający przedwcześnie zmierzch już kładł się miękkimi cieniami, a one sobie stały, niewzruszone, nieczułe na to, kto je ogląda i podziwia… Prastare drzewa oliwne! Tak niezwykłe, że aż nierealne.\n– Ach! – wyrwało się z kilkorga ust. Wojtek zwolnił, by chociaż przez szybę, chociaż przez chwilę móc je dotknąć spojrzeniem. Nie można było się zatrzymać… Najpiękniejsze sady oliwne, jakie widziałam w życiu, zostały gdzieś pod powiekami jako kilka zapisanych kadrów… pięknych obrazów, tak niezwykłych, że teraz nawet nie bardzo wierzę, że one tam były naprawdę! Grube, sękate pnie… poskręcane w dziwnych konwulsjach, guzowate i pełne zastanawiających narośli, nieregularne i wykrzywione… Jak zdumiewające, surrealistyczne rzeźby… I korona ciągle zielona, płodna, szumiąca gałązkami, jakby na przekór istnieniu czasu, mówiąca wszem i wobec: jestem! trwam! Ile lat mogły mieć te drzewa? Czy to były te, o których wcześniej czytaliśmy, słynne ulivi monumentali, które mają ok. 3000 lat??? Bardzo możliwe!!! Te – dziś monumentalne – oliwki zasadzone zostały jeszcze przez Messapiów, władców tej ziemi jeszcze przed nastaniem epoki starożytnych Greków (ok. II tysiąclecia przed naszą erą! ). To bardzo dziwne doświadczenie… patrzeć na rośliny, o które dbali ci, co dawno już zaginęli w pomrokach dziejów… A może zasadzili je dawni Grecy, gdy kolonizowali południe Włoch ok. 700 – 600 roku p.n.e. ? A może starożytni Rzymianie, którym ulegli Grecy??? To jakieś doznanie z pogranicza mistycyzmu… O czym można myśleć, gdy widzi się coś takiego??? Czymże jest CZAS? A CZŁOWIEK w tym czasie? Jak nic nieznaczącym jest pyłkiem wobec takiego oliwnego drzewa? Jak tu nie pochylić kornie głowy wobec takiego majestatu? Nic dziwnego, że drzewo oliwne miało tak znaczącą rolę w kultach tylu religii… Uważano je za święte i jestem w stanie to zrozumieć.\nW Locorotondo, w maleńkiej, „przydomowej” galerii sztuki naszą uwagę zwróciły piękne monochromatyczne obrazy i grafiki przedstawiające prastare oliwki. No cóż, „modelki” były na wyciągnięcie ręki:) Ktoś wcześniej sfotografował okładki albumów ze zdjęciami tysiącletnich drzew oliwnych… na szczęście takie albumy istnieją!!!\nBy móc nazwać drzewo ulivo monumentale, muszą być spełnione określone warunki. Średnica pnia mierzona na wysokości 130 cm nad ziemią musi być nie mniejsza niż 100 cm. Zdarzają się egzemplarze, do których objęcia potrzeba kilku dorosłych osób! Pień powinien mieć nieregularne kształty, najlepiej rozczłonkowanej spirali. I, oczywiście, drzewo musi rodzić owoce!\nWspółcześni Apulijczycy czują wielką estymę i podziw dla tych drzew. Są z nich dumni. Co roku organizowany jest konkurs na najbardziej zdumiewającą oliwkę!!! A po gajach oliwnych organizowane są spacery, by turyści mogli zobaczyć te cuda natury bez wchodzenia w konflikt z właścicielami plantacji.\nNareszcie! Znalazło się miejsce nieopodal oliwnego gaju, gdzie można było się bez przeszkód zatrzymać. Za nami przystanęła Joasia ze swoją ekipą. Pospiesznie wyskoczyliśmy z samochodów i pobiegliśmy do drzew. W ruch poszły smartfony, aparaty fotograficzne i tablety… Czasu było mało, czerwona ziemia oblepiała podeszwy butów… pewnie po niedawnym deszczu. Była spulchniona, jakby świeżo przeorana… Być może niedawno pracowała tu jakaś maszyna napowietrzająca glebę… Podbiec do takiej oliwki… objąć ją ramieniem i w zapadlinę kory wyszeptać tajemne słowa… Jak nie ulec wzruszeniu, gdy stoi się przed takim świadkiem historii? Czyje ręce cię zasadziły? Czyj codzienny trud nie pozwolił ci przepaść w minionych latach? Czego byłaś świadkiem? Jakie historie toczyły się w zasięgu twojego cienia? Twojej korony? Chcieliśmy zamknąć w naszych aparatach wszystko, co możliwe. Fotografowaliśmy z różnych stron, z bliska, daleka, od dołu, z boku… Ciągle było nam mało…\nGdy po powrocie z wyjazdu oglądałam zdjęcia starych apulijskich oliwek, to doszłam do wniosku, że te „nasze” mogły mieć ok. 1000 lat. Były powyginane, z guzami i naroślami, z dziwnymi dziuplami w środku… Trochę żałujemy, że nie był to spokojny spacer w oliwnym gaju, gdzie zaistniałaby przestrzeń do refleksji, przemyśleń… Trudno! Dobrze, że jednak mogliśmy choć przez chwilę cieszyć się towarzystwem starych drzew!!! Postanowiliśmy sobie, że przy okazji kolejnego pobytu w Apulii wykroimy trochę czasu na niespieszny spacer po gaju oliwnym…\nNiestety nic z tego. Powody są dwa…\nPo pierwsze koronawirus. No cóż, pokrzyżował plany chyba wszystkim mieszkańcom tej planety… Nam też. Już wiemy, że w maju 2020, tak, jak planowaliśmy, nie zobaczymy pięknej Apulii. A więc nie zrobimy spaceru w gaju oliwnym… Również dlatego, że… wielu gajów już nie ma!\nProblem istnieje od kilku lat.\nJuż w 2010 roku były pierwsze sygnały… Drzewa oliwne zaczynały chorować, usychać… Naukowcy wzięli się do pracy i stwierdzili, że powodem masowego usychania drzew jest Xylella Fastidiosa, bakteria powodująca chorobę. Niestety, niestety, nie ma sposobu, by ją pokonać. I tu zaczyna się wielki dramat ApuliiI!!! Region odpowiedzialny za produkcję 40 % włoskiej oliwy stanął wobec dramatu fizycznego unicestwienia tysięcy drzew oliwnych!!! „Wszystkie oliwki do wycięcia! Apulia na kolanach”, „Zamordowano duszę Apulii!!!” grzmiały tytuły prasowe.\nSkąd wzięło się to paskudztwo?\nTeorie są dwie. Pierwsza mówi o tym, że bakteria wydostała się ze Śródziemnomorskiego Instytutu Rolniczego w Bari, dokąd została przywieziona z Kalifornii na jakąś konferencję naukową, że sami naukowcy są odpowiedzialni za tę niewyobrażalną katastrofę. Druga mówi, że bakteria „przywędrowała” wraz z jakimiś roślinami ozdobnymi z Kostaryki via Rotterdam. Za oceanem znana była od dawna. Gromy się sypnęły na Unię Europejską, która nie dość dobrze zabezpiecza unijne rynki i granice przed przenoszeniem chorób i szkodników!\nW 2013 roku już 40% drzew było zakażonych. W ciągu 5 lat choroba dotknęła 770 tysięcy hektarów gajów oliwnych, na których rosło 10 milionów drzew. Straty przekroczyły miliard euro. Wycięto 3 tysiące drzew, 20 milionów pozostawiono. Wycinać należy zakażone drzewo i wszystko wokół w promieniu 100 m. Bakteria zagraża również migdałowcom i drzewom cytrusowym.\nW 2014 roku produkcja oliwy spadła o 40%.\nNa początku 2015 roku wg szacunków, chorych było już prawie milion drzew!\nW 2016 roku, idąc za postanowieniami Unii Europejskiej, utworzono dwie strefy: buforową (niebieska) i ograniczającą (pomarańczowa) odpowiednio o szerokości 10 i 20 km. Celem utworzenia tych stref było odizolowanie zakażonego krańca Południowych Włoch i zatrzymanie przenoszenia się choroby dalej na północ.\nNiestety, pomimo takich środków zaradczych, w 2018 roku ogniska choroby zanotowano we Francji (Korsyka, Prowansja), Hiszpanii i w Portugalii. Strefa drzew do wycięcia w Apulii to milion hektarów!!!\nDo obrony oliwnych gajów ruszyły rzesze ochotników, autorytetów, ekologów, ludzi sceny, ludzi kultury… Od 2014 roku krąży w sieci petycja adresowana do UNESCO, by uczynić z apulijskich pradawnych gajów dziedzictwo przyrodnicze ludzkości… Na razie nie udało się tego zrobić.\nSytuacja jest złożona. Znikanie wielkich gajów oliwnych, całych plantacji, to nie tylko sprawa zbrodniczej bakterii Xylella Fastidiosa… Owszem, choroba istnieje… bakteria istnieje, ale…\nWielu zastanawia się, dlaczego problem przybrał takie rozmiary? Przecież oliwka, to nadzwyczaj odporna roślina, rosła tu sobie spokojnie przez tysiące lat… Bakteria znana była od dawna, spokojnie współistniała z drzewami… więc?\nObumieranie, usychanie drzew to nie tylko Xylella. To również wyjałowienie gleby, stosowanie w nadmiarze herbicydów, fungicydów, wszystkich chemicznych środków tzw. ochrony roślin…(Glifosat!!!) Ochrony, która w rezultacie spowodowała klęskę. Stosowanie herbicydów, pozbawiane gajów oliwnych towarzystwa trawy i innych mniejszych roślin, naturalnie obecnych tu od zawsze, doprowadziło do drastycznego zubożenia gleby. Nie ma już w niej wielu ważnych dla drzew minerałów i składników odżywczych.\nInna sprawa to choroby grzybowe. Jest grupa naukowców, którzy twierdzą, że przyczyną usychania oliwek jest grzyb, który roznosi się na niedezynfekowanych narzędziach do przycinania drzew.\nDo tych trzech plag dołącza się kolejna: chciwość człowieka!!! Plantatorzy, zaślepieni wysokością rekompensat z kasy Unii Europejskiej, zbyt łatwo dali się przekonać do wycinki i zaprzestali walki. To często starzy ludzie, nie mają już siły, by przeciwstawić się decyzjom unijnym.\nDo tego dochodzi… kradzież! Tak, tysiącletnie oliwki są wycinane w celu pozyskania drewna i sprzedania go na czarnym rynku… Obrzydliwa, ludzka chciwość!!! To drewno jest cenne, twarde, z pięknymi słojami… Straty poniesione w wyniku kradzieży drewna przekroczyły już 300 milionów euro!!! (dane z 2013 roku).\nJest również coś takiego, jak walka polityczna… Zwykłe przepychanki między władzami lokalnymi, centralnymi, a unijnymi… Trudno to zrozumieć, ale rezultat jest widoczny: plantacje oliwek znikają… Lokalni plantatorzy podejrzewają spisek innego kalibru: chodzi o zastąpienie upraw drzew oliwnych innymi uprawami (słoneczniki?) lub o pozyskanie terenów apulijskich do innych celów (Przemysł? Zabudowa pod tereny turystyczne?). Nie znamy całej złożoności problemu, różne siły cały czas monitorują sprawę. W pierwszych miesiącach 2020 roku oczekiwane jest (a może było, biorąc pod uwagę koronawirusa?) określenie dalszych działań UE w sprawie choroby drzew oliwnych na Południu Włoch.\nCzy jeszcze kiedyś będziemy mieli możliwość zobaczenia ponad trzy tysiącletnich oliwnych gajów? Czy będziemy mogli pospacerować w cieniu pięknych, majestatycznych, tyle dobra niosących oliwek? Czas pokaże…\nNie chcę kończyć tego tekstu tak pesymistycznie. A więc garść dobrych informacji!\nPo czterech-pięciu latach od stwierdzonego zakażenia bakterią, drzewa (te, których jednak nie wycięto) zaczynają rodzić zdrowe owoce. Odradzają się jak feniks z popiołu!!!\nSkutecznym sposobem na bakterię jest mieszanka miedzi i cynku, którą wpuszcza się do gleby. Roślina pobiera ją korzeniami i w ten sposób niejako „zabezpiecza się od wewnątrz”.\nDobry skutek przynosi szczepienie oliwek odporną na bakterię odmianą. O ile dobrze zrozumiałam, szczepi się stare drzewa.\nApulia sadzi miliony młodych drzewek odpornych odmian. Na plony pozostaje poczekać kilka lat, ale jest to dobry znak!\nDrzewa oliwne dopadła Xylella Fastidiosa. Ludzkość dopadł koronawirus… Czy świat się kończy?\nMIEJMY NADZIEJĘ, ŻE NIE!!!\nW bieżącym roku, po dwóch latach oczekiwań, po raz pierwszy dokonano zbioru oliwek z drzew posadzonych na miejscu prastarych oliwnych sadów wyciętych z powodu ataku bakterii Xylella Fastidiosa.\nUczonym udało się wyhodować dwie odmiany odporne na bakterię: Favolosa i Leccino. Tegoroczny zbiór obejmuje drzewka odmiany Favolosa.\nSzacowana ilość oliwek pozyskanych z hektara to 100-120 kwintali (wobec 170-200 pozyskiwanych ze starych drzew). Zbiory będą więc skromniejsze, ale mówimy o młodych drzewkach, które z roku na rok będą rodziły więcej owoców. Jakość tłoczonej oliwy jest znakomita. Plantatorzy z Salento nareszcie patrzą w przyszłość z nadzieją!!!\nPoprzedniePoprzedni wpis:Razem walczymy z koronawirusemNastępneNastępny wpis:Tiziano Terzani – podróżnik, reporter, mędrzec


Copyrighter do bloga o nauce języka angielskiego poszukiwany Wrocław • Zlecenia Oferia.pl\n» Zlecenia na teksty i tłumaczenia Wrocław\n» Zlecenia na teksty Wrocław\n» Zlecenia na artykuły Wrocław\nCopyrighter do bloga o nauce języka angielskiego poszukiwany\nŚredni koszt realizacji: 11 zł/1000 znaków\nDzień dobry, poszukuję copyrighter'a do bloga poświęconego nauce języka angielskiego. Tematyka artykułów związana będzie ze słownictwem, zwrotami, gramatyką, ale również z motywacją do nauki i różnymi metodami poprawiającymi efektywność i skuteczność poprawiania umiejętności komunikacyjnych.\nPoszukujemy osoby po filologii angielskiej koniecznie z doświadczeniem w nauczaniu.\nZlecenia na teksty z Wrocławia - powiadom mnie o nowych zleceniach w tej kategorii\n2021.06.08: Dzień dobry, jesteśmy zainteresowani współpracą, mamy doświadczenie w pisaniu tekstów z Państwa branży. Ddatkowo zajmujemy się tłumaczeniami. Piszemy zgodnie z zasadami SEO. Skupiamy wokół siebie doświadczonych redaktorów - copywriterów, którzy chętnie podzielą się swoją wiedzą, realizując dla Państwa zlecenia. Działamy na rynku od kilku lat, śledzimy wszelkie nowinki i płyniemy z duchem czasu, dlatego też nasze teksty są tak doceniane. Wystawiamy faktury. Zapraszamy do współpracy, chętnie przedstawimy szczegółową ofertę. Referencje dostępne są na naszej stronie internetowej. www.exito-group.pl biuro@exito-group.pl 796427021\n2021.06.08: W nawiązaniu do ogłoszenia przesyłam swoje zainteresowanie współpracą. Zajmuję się copywritingiem od 2017 roku i piszę teksty na strony www, opisy produktów i kategorii, artykuły blogowe, jak i poradnikowe. Prowadzę również fanpage w social mediach dla moich klientów. Pisane przeze mnie treści są zoptymalizowane pod SEO. Przykładowe treści oraz cennik przesyłam w wiadomości prywatnej. W razie chęci kontaktu proszę o wiadomość na mail: copywriter.w.florek@gmail.com.\n2021.06.07: Dzień Dobry. Możemy zaproponować 14 zł /1 000 zzs. Rozliczenie na fakturze bez vat. W razie zainteresowania proszę o szczegóły pod kontakt@saigomade.pl\n2021.06.07: Witam! Jestem właścicielem biura tłumaczeń Polglish oferującego tłumaczenia, korekty i przygotowywanie tekstów zarówno ogólnych jak i specjalistycznych. Gwarantuję szybkie oraz profesjonalne wykonanie usługi w oparciu o ponad ośmioletnie doświadczenie w branży, ukończone studia filologiczne (licencjat oraz magister filologii angielskiej) i uzyskane certyfikaty (FCE, CAE). Doświadczenie zdobyłem współpracując z klientami indywidualnymi oraz przedsiębiorstwami zarówno na rynku rodzimym jak i zagranicznym (angielskim, rosyjskim i indyjskim). Współpracując ze mną mogą więc Państwo być pewni wysokiej jakości przełożonych materiałów i wykonanych korekt. Na prośbę klienta przesyłam próbki potwierdzające moje doświadczenie. Wystawiam faktury nievatowskie. Moja cena za zlecenie to: 8 złotych za 1000 znaków. Kontakt: POLGLISH.KONTAKT@GMAIL.COM lub WWW.POLGLISH.PL\n2021.06.16: Dzień dobry, bardzo chętnie podejmę współpracę. Jestem absolwentką filologii angielskiej i nauczycielką j. angielskiego z doświadczeniem w pracy zarówno z osobami dorosłymi jak i dziećmi oraz szeroką wiedzą nt. nauczania. Zapraszam do kontaktu: piszczek.kat@gmail.com\n2021.06.09: Dzień dobry. Zajmujemy się pisaniem i redagowaniem tekstów anglojęzycznych, a także tłumaczeniem w parze językowej eng-pl. Mamy doświadczenie w nauczaniu osób indywidualnych w różnym wieku oraz grup, poparte odpowiednim przygotowaniem akademickim (studia w Wielkiej Brytanii z dziedziny literatury angielskiej), a także w opracowywaniu materiałów do nauki języka. Zapraszamy na naszą stronę www.verbapress.eu i do kontaktu pod adresem office@verbapress.eu lub numerem 695364425.\n2021.06.09: Witam! Jestem doświadczoną nauczycielką języka angielskiego (ponad 15 lat) z tytułem magistra filologii angielskiej. Pracowałam w Polsce, Chinach i Finlandii. Prywatnie dzielę czas między Polskę i Australię, mam kontakt z "żywym" językiem każdego dnia. Pracowałam jako autorka tekstów edukacyjnych, jestem współautorką książki do nauki angielskiego, obecnie pracuję nad swoją książką (Legal English). Chętnie przygotuję darmowy tekst próbny. Od 2009 prowadzę działalność (nauka i tłumaczenia), wystawiam rachunki. Kontakt: szukuca@gmail.com\n2021.06.08: Witam, Profesjonalny copywriting po polsku i angielsku tekstów różnego typu. Dysponuję piórem giętkim wg potrzeb. Tworzenie to nie problem dla mnie, podobnie jak ortografia i gramatyka. Ukończyłem FA, byłem kilkanaście lat nauczycielem angielskiego. Opublikowałem ponad 80 własnych artykułów m.in. w czasopiśmie „Wychowanie Komunikacyjne”, w tym wiele o m.in. quizach, testach. Dostępne: WWW.wychowaniekomunikacyjne.pl Zapewniam najwyższy poziom realizacji (jestem bilingwalny), rzetelny research, możliwość negocjacji, automatyczne zbycie praw. Moje przykładowe teksty, testy i quizy (interaktywne) dostępne są (pod etykietami Teściki, Testy, Mini-testy, Quiz) m.in. na: mojkomputerowyswiat.blogspot.com (strona: Angielski) angielskiijaa.blogspot.com prawojazdyija.blogspot.com babajagaija.blogspot.com Kontakt: milanio12@tlen.pl\tPozdrawiam, A. Trela\n2021.06.08: Dzień dobry, jestem absolwentem filologii angielskiej ze specjalizacją tłumaczenia, jak również od dwóch lat aktywnie działam jako lektor w jednej ze szkół językowych. Ponadto realizuję szereg zleceń z zakresu SEO, SEM, tworzenie tekstów blogowych o różnej tematyce, w tym związanych z nauką języka angielskiego. Zapraszam do kontaktu\n2021.06.07: Witam, od lat jestem copywriterem, pracowałem w szkołach językowych jako lektor, mam za sobą też staż w szkole publicznej jako nauczyciel angielskiego. Tematyka motywacji i efektywności nauczania nie jest mi obca, omawiałem to m.in. na kursach pedagogicznych. Język angielski to moja pasja. Mogę zagwarantować szybkie i terminowe wykonanie usługi.


Szaman twierdził, że potrafi kontrolować krokodyle - wskoczył do jeziora i stało się coś strasznego! ZOBACZ NAGRANIE!\n23.09.2017 Marcin B.\nKrokodyle to niebezpieczne gadziny, które jednym kłapnięciem potrafią rozerwać człowieka na strzępy. Jednak ten śmiałek twierdził, że może poskromić te bestie. W końcu jest szamanem...\nW towarzystwie małego tłumu świadków wskoczył do jeziora pełnego krokodyli. Oczywiście nie mogło się to skończyć dobrze, całe zdarzenie nagrali gapiowie. Mężczyzna zginął, a wszystko widać na nagraniu. Nie polecamy wrażliwym osobom!\nCóż za niemądra i niepotrzebna śmierć... Przynajmniej krokodyle się najadły.\nZobacz też: Robiła zdjęcie swojej córeczce. Nie wiedziała, że od śmierci dzieliły ją centymetry! SZOK!\nTagi: krokodyle, zaklinacz, szaman\nWrzuciły seksowne zdjęcia...


Ankieta - Efektywne Mikroorganizmy\nSerdecznie dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w naszej mini-ankiecie wiosennej! Każda informacja zwrotna od Was jest dla nas bardzo cenna! Dzięki Waszym pytaniom i dociekaniom, my też wiele się uczymy. 🙂\nBardzo zależy nam, żeby informacje, które tu publikujemy, były dla Was użyteczne. Dlatego – zgodnie z wynikami ankiety – postaramy się w najbliższym czasie skoncentrować właśnie na tych tematach, które uznaliście za najbardziej interesujące, czyli zastosowaniach EM w ogrodzie i regeneracji środowiska.\nStartujemy od jutra! Zaglądajcie do nas!!!


Privat Fedoriška Ze zniżką od właściciela | www.spindleruv-mlyn.com\nPrzyjemne kwatery prywatne w centrum. Możliwość gotowania. Idealne dla rodzin.\nOd 35.2 €\nWitamy w Privat Fedoriška - Špindlerův Mlýn - Karkonosze\nPrivat Fedoriška znajduje się w spokojnym miejscu, blisko centrum miasta i niedaleko - zaledwie 300 metrów od stoków w Sv. Piotr. Privat Fedoriška znajduje się w tradycyjnym górskim domu. Jeśli jesteś miłośnikiem pieszych wędrówek, jazdy na nartach lub po prostu spacerów na świeżym powietrzu, Pension Fedoriska jest dla Ciebie idealny.\nZakwaterowanie - PRIVAT FEDORIŠKA - Špindlerův Mlýn - Karkonosze\nPrivát Fedoriška oferuje zakwaterowanie w pokojach dwuosobowych dla niepalących z możliwością dostawki. Przestronne pokoje prywatnego domu Fedoriška są wyposażone w stylowe meble z własną toaletą, prysznicem, telewizją satelitarną, łączem WI-FI. Fedoriška ma również lodówkę, czajnik elektryczny i przybory kuchenne.\nCałkowita pojemność kwatery prywatnej Fedoriška wynosi 7 osób. Parking znajduje się bezpośrednio przy Privat Fedoriška.\nZmieniamy nasze ubrania. Goście proszeni są o zabranie domowych butów\nparking przy kwaterach prywatnych Fedoriška\nOśrodek narciarski 300m\nCentrum Szpindlerowego Młyna 300m\nIdealna lokalizacja gwarantuje dobry dostęp do wszystkich usług w mieście i jest łatwo dostępna zimą.\nRodzina Fedoriškov nie może się doczekać Twojej wizyty - Szeregowa Fedoriška - Szpindlerowy Młyn - Karkonosze\nDoskonała lokalizacja - blisko centrum i ośrodka narciarskiego. Wyciąg narciarski obok domu.\nNowe i czyste pokoje. Świetne dla rodziny. Możliwość samodzielnego gotowania.\nIdealny punkt wypadowy na wędrówki i wycieczki.


Przepis na szczęście według Dana Gilberta - Piękno umysłu\nFormuła szczęścia to bardzo wyświechtany temat. Jednak perspektywa Dana Gilberta jest warta wysiłku. Psycholog społeczny proponuje uproszczenie celu, z kolei określając naszą wolę jako podstawowy element.\nDan Gilbert jest psychologiem społecznym, pisarzem jak również profesorem na Uniwersytecie Harvarda. Zasłynął ze swojej książki “Na tropie szczęścia”, która została przetłumaczona na ponad 30 języków. Zasłynął również dlatego, że w swoich licznych rozmowach i konferencjach twierdził, że znalazł to, czego wszyscy szukają: przepis na szczęście.\nNa pierwszy rzut oka podejście Gilberta może jednak wydawać się niepoważne. Przepis na szczęście wydaje się bardziej związany z rynkiem samopomocy niż z dogłębnym podejściem. Jednak jako psycholog wyznaje on surowe zasady. Stanowczo przekonuje, że istnieje przepis, aby być szczęśliwym. Ale jednocześnie zapewnia również, że w tym zadaniu „nie ma drogi na skróty”.\nDan Gilbert wskazuje, że pierwszy problem polega na tym, że wiele osób nie ma jasności co do tego, co czyni ich szczęśliwymi. Twierdzi również, że nie można a nawet nie powinno się być szczęśliwym przez cały czas.\nGdyby tak było, w końcu nie wiedzielibyśmy, jak odróżnić bycie szczęśliwym od bycia nieszczęśliwym. Wskazuje, że kompas, który zawsze wskazuje to samo miejsce, w rzeczywistości nie służy do niczego. Dlatego właśnie powinien się zmieniać, fluktuować, być wrażliwym na zmiany.\n„Oko i mózg są spiskowcami i, jak w większości spisków, negocjują za zamkniętymi drzwiami, na zapleczu, poza naszą świadomością”.\nNauka a szczęście – czy może dać nam przepis na jego osiągniecie?\nDan Gilbert zapewnia, że bycie szczęśliwym to cel łatwiejszy do osiągnięcia niż myśli większość ludzi. Szczęście nie jest bowiem gdzieś ukryte, ani nie jest skarbem, który można znaleźć nagle, przez przypadek. Nie jest też wynikiem osiągnięcia określonych celów lub prezentem, który przynosi szczęście lub uśmiech losu.\nGilbert wyróżnia natomiast szczęście sztuczne i naturalne. Sztuczne to takie, które wynika z osiągnięcia czegoś, co sobie założymy. Praca, małżeństwo, wycieczka, pierwsze miejsce w konkursie, jakiś „like” lub cokolwiek innego. Jego zdaniem jednak ten typ szczęścia jest przemijający i silnie uwarunkowany określonym rezultatem.\nZ drugiej strony mamy naturalne szczęście. To nie jest uczucie, ale stan, który powstaje „domyślnie”. Tkwi w nas kiedy osiągamy cel, ale także wtedy, gdy go nie osiągamy. Rodzi się bowiem wewnątrz nas, a to, co dzieje się na zewnątrz, nie zmienia go w znaczący sposób.\nI dlatego Gilbert stanowczo twierdzi, że tak: istnieje przepis na szczęście. W rzeczywistości jest on bardzo prosty.\nPrzepis na szczęście zawiera tylko dwa składniki i oba są dostępne dla każdego, kto chce je sobie przyswoić. Pierwszym krokiem jest nie wyolbrzymianie cierpienia. Istnieje wiele osób, które pielęgnują złe wspomnienia i złe czasy, które przeżyły w przeszłości.\nCiągle o nich myślą i zwracają na nie uwagę. Ale nie robią tego tylko w odniesieniu do przeszłości, ale także wyolbrzymiają cierpienie, które nadchodzi.\nTen składnik wiąże się z drugim krokiem, który zawiera przepis na szczęście: zaufaniem do własnej odporności. Oznacza to przekonanie siebie, że będziemy w stanie rozwiązać każdą sytuację, która wiąże się z bólem. Właśnie brak zaufania do naszej siły radzenia sobie z bólem jest jednym z czynników napędzających cierpienie.\nPodejmujemy lub nie podejmujemy wielu projektów w obawie przed nadejściem cierpienia. W ten sposób sami się ograniczamy przez jego antycypowanie. Najgorsze jednak jest to, że bardzo często to cierpienie nie ma konkretnych wymiarów, bo już przeszło, albo nigdy nie miało miejsca.\nA obawa, który leży na dnie tego wszystkiego to w rzeczywistości nie lęk przed przeżyciem tego cierpienia, ale przed tym, że braknie nam sił, aby je przeżyć.\nPrzepis na szczęście uzupełniają regularne praktyki, które pomagają nam mieć więcej zaufania do własnej odporności. Zawiera pięć prostych czynności, które są dostępne dla każdego. Dan Gilbert mówi, że uczenie się szczęścia jest jak utrata wagi: musimy wykonać to, co do nas należy.\nCodzienne praktyki, które zatem należy wykonać, to:\nChcieć być szczęśliwym. Szczęście jest Twoją codzienną decyzją.\nDbać o siebie. Jedz zdrowo, ćwicz pół godziny dziennie i śpij co najmniej siedem godzin. Są to minimalne warunki do szczęścia.\nNawiązywać i utrzymywać zdrowe relacje. Odsuń się od tych osób, które sprawiają, że czujesz się źle i zbliż się do tych, których kochasz.\nPrzyjemne zajęcia. Oznacza w praktyce posiadanie menu czynności, które najbardziej lubisz robić, i nie umieszczanie ich na dole skali priorytetowej, po spełnieniu wielu obowiązków.\nByć wdzięcznym. Samemu sobie, życiu, każdemu, kto coś wnosi do Twojego życia, uczy Ci czegoś lub pozwala ci w jakiś sposób się rozwijać. Pomaganie innym, w taki czy inny sposób, również zwiększa poziom szczęścia.\nNaturalne szczęście to stan, który budujemy krok po kroku, z dnia na dzień. Dobrą wiadomością jest to, że wszyscy jesteśmy w stanie z czasem to osiągnąć, w ramach naszych własnych możliwości.\nDlatego też wewnętrzne przekonanie i motywacja to energia, która nas napędza, podczas gdy umiejętności, takie jak inteligencja emocjonalna, ułatwiają przejście przez proces. W pewnym sensie na tym właśnie polega przepis na szczęście: na pragnieniu czerpania radości z życia.\nKonstruktywne podejście wraz z wysokim poziomem motywacji przyczynia się na szczęście w pracy. W tym artykule dowiesz się jak je odnaleźć.


duża rodzina • Zobacz temat - CODEX_ALIMENTARIUS\nObecny czas: 19 Paź 2018, 17:53\nTemat postu: CODEX_ALIMENTARIUS\nWysłany: 24 Kwi 2009, 16:22\nCODEX ALIMENTARIUS umowa czy jak by to nazwać , plan podobno dotyczy też Polski.\nJak to niektórzy interpretują? Niedawno usłyszałam i tak myślę i myślę , że nawet jeśli to prawda chyba nie mam na to znaczącego wpływu. Jeśli nieprawda , to czego się ludzie boją ? Czy sam globalizacja jest niepokojąca? Teorie spisku są modne, ale też czasem prawdziwe...Warto przeczytać ? Nie wiem , ale ciekawa jestem waszych opinii. Mnie temat i fascynuje i drażni.\nSAMOBÓJSTWO ZACHODNIEGO ŚWIATA\nautor: Reg Little\nNie jesteśmy panami swoich własnych wynalazków. Wpływają one na nasze życie w sposób nie podlegający naszej kontroli i często tego nie rozumiemy. Dzisiejszy świat to ogromne laboratorium, w któzym przeprowadza się jednocześnie liczne eksperymenty.\nJohn Gray, profesor Europejskiej Myśli w Londyńskiej Szkole Ekonomicznej, Herezje - przeciwko postępowi i innym iluzjom\nW swoich Herezjach Gray jasno pokazuje, że wiedza naukowa i medyczna tworzą świecką mitologię o stanie ludzkości, która jest odleglejsza od prawdy niż religijne mity z przeszłości.\nGray podkreśla niedorzeczności związane z uprzemysłowieniem rolnictwa oraz intensywnym używaniem nawozów, pestycydów i antybiotyków w celu uzyskania nadnaturalnej produktywności u roślin i zwierząt, a także z wszechobecnym używanie chemikaliów, legalnych lub nie, by zmieniać ich nastrój i zachowanie.\nJednym z największych problemów współczesnego świata jest to, że większość koncernów związanych z przemysłem spożywczym i farmaceutycznym utrzymuje nieustające tempo wprowadzania innowacji pod finansową presją. Gatunek ludzki nie jest w stanie tego zaakceptować, gdyż jego cechy fizyczne ewoluują powoli przez setki pokoleń.\nLudzkie ciało, tak jak środowisko naturalne, nie jest przystosowane do specyficznego naukowego geniuszu i komercyjnego trendu, które zmieniły świat przez ostatnie dwa wieki. Nie powinno dziwić, że najskuteczniejsze i najpewniejsze środki poprawiające nasze zdrowie i samopoczucie są efektem ponownego odkrywania starożytnej wiedzy. Jest to jeden z wielu paradoksów XXI wieku.\nW konsekwencji ci, którzy szukają sposobów na poprawę swojego samopoczucia, stają twarzą w twarz z niepohamowanym wzrostem okazji i zagrożeń. Z jednej strony zamożni ludzie żyjący w gospodarczo rozwiniętych krajach staIi się głęboko świadomi nowych możliwości, jakie w zakresie polepszenia jakości ich życia stwarza umiejętne wykorzystanie starożytnej wiedzy kulinarnej i medycz nej, z drugiej zaś interesy koncernów, które skupiają w swoim ręku ludzkie, finansowe, naukowe, marketingowe i biurokratyczne zasoby, starają się wpoić ludziom wzorce zachowań, które uzależniają ich od złej żywności i złych lekarstw. Z tego powodu są oni zniewoleni przez drapieżne procesy handlowe oraz nieświadomi sił, które wykorzystują ich ignorancję i niszczą ich zdrowie.\nGłówną niedorzecznością współczesnego świata jest poleganie na uproszczonych i mechanistycznych dowodach naukowych, a nie na holistycznej, organicznej wiedzy. W ten sposób test laboratoryjny urósł do rangi ostatecznego boskiego sądu mimo ograniczonego, kontrolowanego, manipulowanego, fałszowanego i sztucznego efektu, jaki wywołuje. Te procesy są konieczne, by dostarczyć patentowalnych praw w zakresie własności intelektualnej, które dzięki reklamie i wydatkom marketingowym mogą stać się źródłem monopolistycznych dochodów.\nWładze rządzących tymi procesami korporacji nie chcą pozostawać na łasce sił, które tak dobrze służyły ich pozycji na rynku, i od kilku dekad usilnie pracują nad złapaniem uczestników tego rynku w sidła podstępnego globalnego systemu regulacyjnego noszącego nazwę Codex Alimentarius. To, że stale przybywa dowodów na powolne zatruwanie jego uczestników poprzez przemysłowe metody uprawy roli i produkcji żywności oraz naukowe innowacje, w żaden sposób nie spowolniło dążenia do celu, który wpłynął na kształt Codexu i pobudził dodatkowo do działania Światową Organizację Handlu.\nTym którzy mają problem z akceptacją powyższych faktów, pomocne może być przypomnienie pewnego historycznego precedensu. Wielu historyków uważa, że na upadek imperium rzymskiego miało wpływ innowacyjne wykorzystanie ołowiu. Co ciekawe, Rzymianie zdawali sobie sprawę, że ołów wywołuje poważne kłopoty zdrowotne, a nawet szaleństwo i śmierć, a mimo to używali go w różnorodny sposób, lekceważąc związane z nim zagrożenia.\nJedna z analiz tej historii wykazała, że bagatelizowali sprawę ograniczonego acz systematycznego kontaktu z ołowiem. Podobnie jak wielu mieszkańców krajów o neoliberalnych gospodarkach, nie zdawali sobie sprawy, że codzienny kontakt z niewielką ilością tej trucizny prowadzi do przewlekłego zatrucia ołowiem, mimo iż chroni przed ostrym zatruciem ołowiem i związanymi z nim zaburzeniami.\nCODEX ALIMENTARIUS - CHOROBOWY BIZNES\nCodex Alimentarius jest międzynarodową inicjatywą, która zasłynęła jako atak na ludzkie dobre samopoczucie będący produktem ubocznym zuchwałej intrygi mającej na celu zysk. Pokazuje w ekstremalnej formie samoniszczącą siłę korporacyjnej, neoliberalnej cywilizacji, która ukształtowała przez ostatnie dwieście lat globalną społeczność.\nCodex Alimentarius reprezentuje przemyślaną strategię zastąpienia naturalnych sposobów żywienia i leczenia agresywnymi naukowymi i technologicznymi eksperymentami, które udają postęp medyczny i ekonomiczny. Kluczem do jego sukcesu jest ukrycie pod płaszczykiem rozległych międzynarodowych instytucji zagrożenia, które przypuszczalnie dotknie środowisko naturalne, systemy ekologiczne i ludzkie zdrowie.\nStrona internetowa Fundacji dra Ratha jest prawdopodobnie najpewniejszym źródłem informacji na temat skomplikowanej i zagmatwanej pajęczyny międzynarodowych powiązań, które przekazują\nwładzę rozstrzygnięciom zawartym w Codexie. Próbuje prostować błędy, jakie występują w chybionych stwierdzeniach na innych stronach nastawionych krytycznie do Codexu, które mobilizują poinformowaną i aktywną opozycję. To ukazuje trudności, z jakimi boryka się przeciętny konsument będący ostateczną ofiarą postanowień Codexu.\nStrona oznajmia, że Codex jest "najważniejszyni politycznym polem walki, na którym toczy się wojna o to, kto będzie sprawował kontrolę nad zasobami żywności od farmy do widelca". Wskazuje, że światowe władze i przedstawiciele wielkiego biznesu przekształcają tę wojnę w zawiłą sieć. Ich najważniejszymi celami są handel i zysk, a nie ludzkie zdrowie. W rezultacie wolność wyboru. zdrowie i środowisko są zagrożone.\nWłaściwe żywienie zdrowie zagrażają "interesom chorobowym" przemysłu farmaceutycznego, ponieważ zmniejszają zapotrzebowanie na syntetyczne lekarstwa. żywność pozbawiona pozostałości po pestycydach, sztucznych dodatków i innych trujących środków może być - z definicji - wytwarzana jedynie w przypadku zmniejszenia globalnego użycia lub - w idealnych warunkach - całkowitej eliminacji tych chemikaliów. Jest to jednak sprzeczne z interesem przemysłów farmaceutycznego chemicznego, które produkują te substancje, gdyż skutkowałoby to niższymi zyskami, lepszym zdrowiem całej populacji, a w konsekwencji spadkiem spożycia syntetycznych leków.\nSzeroki zakres działań Komisji Codexu Alimentarius stwarza potencjalne zagrożenie dla przyszłego zdrowia ludzkości. Grozi nam świat, w którym dostęp do bezpiecznej żywno"\ni efektywnych dodatków do naszej diety będzie ograniczony i poddany kontroli interesów przemysłu farmaceutycznego i chemicznego.\nStrona Fundacji dra Ratha wyjaśnia, że Komisja Code. Alimentarius jest główną światową organizacją składają propozycje i konsultowaną przez Dyrektorów Generalnych Światowej Organizacji Zdrowia i Organizacji ds. Zywności i Rolnictwa ONZ w sprawach związanych z wprowadzenie Połączonego Programu Standardów Żywności FAO/WHO. Ustalone w roku 1963 główne cele Komisji przedstawiają się następująco: ochrona zdrowia konsumentów, wspomaganie uczciwych praktyk w handlu żywnością oraz koordynacja prac nad wszelkimi standardami żywności prowadzonych- - przez międzynarodowe organizacje rządowe i pozarządowe.\nW październiku 2006 roku Komisja przewodziła 27 aktywnym podkomisjom i siłom zadaniowym. Ich głów funkcje to opracowywanie standardów, wytycznych i informacji na temat żywności oraz dodatków do żywności, jakie mają być zaprezentowane Komisji w celu ich adaptacji jako globalnych standardów.\nPrzyjęcie zróżnicowanych standardów i wytycznych Codexu przez różne kraje jest teoretycznie opcjonalne., Utworzenie 1 stycznia 1956 roku Światowej Organizacji Handlu (WTO) zmieniło jednak ich międzynarodowy status.\nStandardy i wytyczne Codexu są szeroko wykorzystywane przez WTO jako wzorzec w rozstrzyganiu międzynarodowych sporów w zakresie żywności. Potencjalna groźba wejścia\nw te spory i ich przegrania powoduje obowiązkowe wprowadzanie wytycznych Codexu. Taki stan rzeczy sprawia, że państwa należące do WTO nie mają wielkiego wyboru i muszą się im poddać. Biorąc pod uwagę to, że do WTO należy 149 państw, standardy i wytyczne Codexu odnoszą się praktycznie do każdego produktu spożywczego i dotkną bezpośrednio zdecydowanej większości ludzi na Ziemi.\nCodex ustanawia standardy i wytyczne nie tylko w odniesieniu do zwykłych produktów żywnościowych, ale również witamin, mineralnych dodatków do żywności, zaleceń zdrowotnych, żywności organicznej i genetycznie modyfikowanej, oznaczania żywności, reklamy, dodatków spożywczych i pozostałości pestycydów. Codex we wszystkich dziedzinach przedkłada interesy ekonomiczne, zwłaszcza przemysłu farmaceutycznego i chemicznego, nad ludzkie zdrowie.\nOBSZARY PODLEGŁE WŁADZY CODEXU\nWytyczne w sprawie Witamin i Mineralnych Dodatków do Żywności zostały przyjęte przez Komisję Codexu Alimentarius jako nowy globalny standard podczas spotkania w Rzymie w lipcu 2005 roku. Wykorzystują one jako podstawę restrykcyjną dyrektywę Unii Europejskiej w sprawie dodatków do żywności i nakazują ustanawianie restrykcyjnych ograniczeń odnośnie przyjmowania witamin i minerałów.\nCo więcej, zakazują twierdzenia, że witaminy i dodatki mineralne pozwalają zapobiegać, łagodzić i leczyć choroby. Biorąc pod uwagę rosnącą liczbę dowodów wskazujących na to, że pozwalają one nie tylko chronić zdrowie, ale również przywracać je, globalne zalecenia mają doprowadzić do tego, żeby sprzedaż produktów, które leczą i chronią zdrowie, stała się wyłączną domeną przemysłu farmaceutycznego.\nKilka wytycznych Codexu nakłada ograniczenia na korzyści zdrowotne, jakie można przypisywać produktom żywnościowym. Przyjęte w roku 1979 i zaktualizowane w 1991 Generalne Wytyczne Codexu w sprawie Twierdzeń starają się zagwarantować, aby jedynymi produktami, którym można przypisać zdolność ochrony, łagodzenia i leczenia chorób były lekarstwa. Jednocześnie zakazują one twierdzenia. że ternu samemu celowi mogą służyć produkty żywnościowe. Wytyczne te chronią władzę przemysłu farmaceutycznego nad systemem opieki zdrowotnej.\nPrzez ostatnie lata w centrum zainteresowania Codexu była żywność organiczna. Komitet Codexu do spraw Oznaczania Żywności próbuje osłabić światowe standardy organiczne, dążąc do tego, aby dopuściły one stosowanie takich substancji, jak dwutlenek siarki, który wywołuje u wielu ludzi reakcje alergiczne, azotyn sodu i azotan sodu, które są potencjalnie rakotwórcze I wywołują hiperaktywność u dzieci, oraz powodującą wrzody i nowotwory jelit karageninę.\nKomisja Codexu Alimentarius zezwoliła w swoich Wytycznych Produkcji, Przetwarzania, Oznaczania i Sprzedaży Organicznie Produkowanej Zywności na stosowanie etylenu, który jest używany do sztucznego dojrzewania owoców i warzyw podczas transportu. Zgoda na taką organiczną żywność byłaby krokiem ku akceptacji wymuszonych przez WTO takich samych wątpliwych praktyk w rolnictwie, których obiektem jest obecnie żywność nieorganiczna.\nPonieważ żywność organiczna jest droższa od nieorganicznej. wielcy producenci żywności nieorganicznej widzą w tym łatwą okazję na przeniknięcie na rynek żywności organicznej i osiąganie większych zysków. Poza tym żywność organiczna jest zdrowsza, gdyż zawiera więcej mikroelementów i związków odżywczych. Wzrost zapotrzebowania na żywność organiczną stanowi zagrożenie dla przemysłu farmaceutycznego i chemicznego. Co więcej, organiczne nasiona nie mogą być opatentowane.\nKomisja Codexu Alimentarius przyjęła swoje pierwsze regulacje w sprawie genetycznie modyfikowanej żywności w roku 2003. Dalsze wytyczne i standardy dla tej żywności są w trakcie opracowywania. Ostateczne przyjęcie tych zapisów pomoże zobowiązać wszystkie kraje należące do WTO do akceptacji i przyjęcia genetycznie modyfikowanej żywności.\nWielu ludzi jest jednak przeciwnych tej żywności i dlatego istnieje presja, aby nie zobowiązywać producentów i eksporterów genetycznie modyfikowanej żywności do ujawniania informacji o zawartych w niej modyfikowanych składnikach.\nPotencjalne długofalowe zyski z możliwej do opatentowania genetycznie modyfikowanej żywności są porównywalne z rynkiem farmaceutycznym. Najważniejsi gracze w przemyśle farmaceutycznym działają również w przemyśle biotechnologicznym, czerpiąc z niego ogromne zyski i próbując wprowadzić na siłę tę żywność na światowe rynki.\nOd roku 1956 działa specjalny komitet Codexu do spraw oznaczania żywności. Sprawa oznaczania żywności jest szczególnie istotna dla rozpowszechniania informacji o naturalnych sposobach ratowania zdrowia i życia. Ograniczenia nałożone na treści zawarte na opakowaniach mają zniechęcić producentów dodatków do żywności do informowania ludzi o dowiedzionych korzyściach płynących z ich spożywania. Komitet ten odmówił uznania roli właściwego żywienia w zapobieganiu, łagodzeniu i leczeniu chorób.\nObecnie kluczową kwestią, jaką zajmuje się Codex, jest nałożenie ograniczeń na treści zawarte w reklamach. Istnieje wielkie niebezpieczeństwo, że reklamowanie legalnie publikowanych sprawdzonych badań naukowych zostanie zakazane, a działania niedochodowych organizacji promujących zdrowie, które kształtują postawy, przekonania i modele zachowań odnośnie dodatków do żywności, będą utrudniane.\nCodex ma również specjalny komitet do spraw bezpieczeństwa dodatków do żywności zajmujący się ustalaniem ich maksymalnych dopuszczalnych poziomów. Indeks Dodatków do Zywności Codexu zawiera obecnie około 300 substancji, zarówno syntetycznych, jak i naturalnych, które mogą znajdować się w pokarmach. Część sztucznych dodatków przyjmowana w małych ilościach osobno jest bezpieczna, jednak Codex nie wziął pod uwagę. że te chemikalia są spożywane zazwycząj razem, nierzadko w dużej liczbie.\nDługotrwałe skutki dla zdrowia konsumentów, jakie wywołuje spożywanie licznych opatentowanych chemikaliów i sztucznych dodatków, są mocno ignorowane. Te same farmaceutyczne i chemiczne koncerny, które próbują zakazać dodatków witaminowych i wprowadzają na siłę na nasze talerze genetycznie modyfikowaną żywność, produkują również wiele sztucznych dodatków zaaprobowanych przez Codex.\nW roku 1966 utworzono Komitet Codexu do spraw Pozostałości Pestycydów, który odpowiada za ustanawianie maksymalnych limitów ilości pozostałości pestycydów w poszczególnych grupach produktów spożywczych. I tym razem bezpieczeństwo każdego środka bada się z osobna przy jednoczesnym lekceważeniu długotrwałych efektów zdrowotnych, jakie na ludzkie ciało wywiera ich wspólne występowanie. Wiele tych niebezpiecznych środków produkuje nie kto inny, jak firmy farmaceutyczne i chemiczne.\nNIWELOWANIE ZAGROŻENIA ZE STRONY MEDYCYNY NATURALNEJ\nWzrost popularności dodatków do żywności, naturalnych praktyk zdrowotnych i żywności organicznej zaczął zagrażać przemysłowi farmaceutycznemu, chemicznemu i wielu innym. Przybierająca na sile moda na medycynę naturalną oraz ogromna ilość książek, czasopism, stron internetowych i programów telewizyjnych poświęconych medycynie pomaga ludziom rozszerzyć swoją wiedzę na temat zdrowia i naturalnych sposobów leczenia chorób. Naturoterapeuci, homeopaci i dietetycy udzielają pomocy zdrowotnej milionom ludzi.\nLudzie zaczynają powoli dostrzegać, że wolne rodniki, które niczym pociski niszczą ludzką strukturę komórkową, są podstawową przyczyną raka, przedwczesnego starzenia, osłabienia układu immunologicznego, artretyzmu, cukrzycy, choroby Alzheimera i wielu innych przewlekłych schorzeń.\nCiało ludzkie chroni się przed wolnymi rodnikami za pomocą antyoksydantów zawartych w naturalnych, niemożliwych do opatentowania substancjach. Opatentować można tylko syntetyczne substancje. Z punktu widzenia przemysłu farmaceutycznego na naturalnych produktach nie można zarobić.\nCodex Alimentarius dąży do sprzecznego z prawdą uznania antyoksydantów za truciznę i zakazania ludziom ich przyjmowania oraz korzystania z odpowiednich terapii. Gdy naturalne terapie zdrowotne zostaną uznane za nielegalne, jedynymi możliwościami leczenia będą lekarstwa i operacje.\nOgromne środki, jakimi dysponują koncerny farmaceutyczne, utrudniają politykom i lekarzom przeciwstawianie się ich interesom. Ta sytuacja uzasadnia pogląd mówiący, że koncerny farmaceutyczne skutecznie przejęły kontrolę nad amerykańskim Urzędem ds. Zywności i Leków (Food and Drag Administration; w skrócie FDA) oraz podobnymi organizacjami w Europie i w pozostałych częściach świata.\nFundacja dra Ratha wydała w maju 2005 roku oświadczenie, w którym przewiduje, że Codex stanie się największym zagrożeniem dla ludzkiego zdrowia, jakie znał świat, Historia nie była jeszcze świadkiem wpływu tak silnej grupy interesów, jaką jest przemysł farmaceutyczny, który otwarcie próbuje osiągnąć wielomiliardowe zyski ze sprzedaży leków kosztem zdrowia miliardów ludzi.\nStrona fundacji ujawnia strategię, według której Cod chce zdelegalizować wszystkie niemożliwe do opatentowani naturalne terapie zagrażające opatentowanym syntetycznym specyfikom. Sugeruje, że do konieczności wdrożenia tej strategii przyczyniła się fala pozwów wywołana kłopotami z Vioxxem oraz wcześniejsze wpadki, na przykład z Baycolem.\nStrona wymienia strategie "Wytycznych w sprawie Witamin i Mineralnych Dodatków do Zywności" Codexu, które obejmują:\n. zablokowanie dostępu do wielu skutecznych form bezpiecznych mikroelementów i środków odżywczych,\n. konieczność przepisywania przez lekarza wszystkich naturalnych dodatków,\n. oddanie opieki zdrowotnej wyłącznie w ręce przemysłu farmaceutycznego.\nNic dziwnego, że na stronic internetowej Quackwatch zdyskredytowanej ostatnio jako ramię machiny lobbingowej przemysłu farmaceutycznego, dr Rath stał się celem ataku. Jeden z jego mentorów, dwukrotny laureat nagrody Nobla Linus Pauling, również był oczerniany jako lekarz, ponieważ zajął się żywnościową dziedziną medycyny.\nCZY AKTYWIZM W ZAKRESIE ZDROWIA JEST MOŻLIWY?\nInteresy elit w USA zawsze cechowało lekceważenie zdrowia publicznego. Dobrze obrazują to działania tamtejszego Ministerstwa Rolnictwa, które już w latach trzydziestych XX wieku zaleciło rolnikom używanie nawozów azotowych, fosforowych i potasowych. Używane zamiast kompostu, chemikalia te przywracają tylko od 3 do 6 spośród 20 substancji śladowych, jakie rośliny pobierają z gleby. Zmniejszone poziomy enzymów w zbożu osłabiają wiele ludzkich procesów, takich jak na przykład trawienie, oraz powodują pogorszenie zdrowia, a także spadek witalności i inteligencji.\nPopularna publikacja dra Barry"ego Searsa zatytułowana The Anti-Injlammation Zone: Reversing the Silent Epidemic that's Destroying Our Health (Strefa antyzapaleniowa - odwracanie cichej epidemii niszczqcej nasze zdrowie) przedstawia inną kłopotliwą sprawę, Dr Sears zauważa, że w sytuacji gdy nowe technologie nieustannie zwiększają produktywność, ludzkie geny, tkwiące korzeniami w naszej ewolucyjnej przeszłości, nie rozwijają się w tym samym tempie. Doskonała harmonia i ścisłe powiązanie ludzkich genów z systemem hormonalnym kontrolują magazynowanie tłuszczu w ciele i utrzymują odpowiedni poziom reakcji na Stany zapalne. Te systemy, które powstały w czasie, gdy ludzie stosowali niskoglikemiczną dietę z odpowiednią ilością białka i tłuszczów omega-3 (dieta paleolityczna), stosunkowo stałą w długim okresie czasu, zostały zaatakowane przez niedawne zmiany dietetyczne.\nDr Sears wyjaśnia dalej zawiłe powiązania między rządem, przemysłem rolno-spożywczym i światem korporacji. Pokazuje, jak subsydia amerykańskiego Ministerstwa Rolnictwa zachęciły przemysł spożywczy do używania tanich zbóż i olejów roślinnych w przetworzonej żywności, która ma długi termin ważności i zapewnia wysokie zyski.\nZaawansowana technologia amerykańskiego przemysłu przetwórczego pozwała na stworzenie niemal wszystkiego z tanich zbóż i olejów. Będąc smaczną, żywność ta pobudza jednocześnie apetyt, który rodzi zapotrzebowanie na leki i obciąża krajowe systemy zdrowia, a także przyczynia się do rozprzestrzeniania się epidemii chorób na tle pokarmowym.\nDr Scars rzuca światło na wiele współczesnych problemów, takich jak:\n. niezdolność ludzi do radzenia sobie z bezmyślnym pędem ku komercyjnym nowinkom;\n. wykorzystywanie funduszy rządowych do celów politycznych i nieuczenie się z kosztami społecznymi i zdrowotnymi;\n. ogromna ilość odpadów wytwarzanych przez amerykański przemysł rolniczy, spożywczy i farmaceutyczny;\n. presja technologiczna w kierunku instytucjonalnej legalizacji złej żywności i złych nawyków zdrowotnych;\n. brak oficjalnego zainteresowania tymi problemami z powodu potęgi korporacji;\n. podobieństwa między używaniem ołowiu w starożytnym Rzymie i konsumpcją przetworzonej żywności w USA.\nCzy obecna sytuacja może być jeszcze gorsza niż w czasach rzymskich? Opisane problemy związane z żywnością występują nie tylko w Ameryce, ale również w Europie i innych społecznościach. Wielkie korporacje zdają się kontrolować globalne instytucje i dążą do marginalizacji działaczy na rzecz zdrowia. W porównaniu do społeczeństwa, w którym medyczne innowacje stały się formą ekonomicznego uzależnienia, a także stanowią zagrożenie dla fizycznego dobrobytu człowieka oraz wyzwanie dla jego genetycznej natury, powolne zatruwanie Rzymu ołowiem było niczym.\nNIEDORZECZNOŚĆ STRATEGII ZACHODNICH KORPORACJI\nStany Zjednoczone są uderzającym przykładem ukazującym, jak bardzo korozyjna jest natura kultury, która zainspirowała powstanie Codexu Alimentarius. 4 marca 2007 roku stacja CBS odnotowała zmianę stanowiska Davida Walkera, Naczelnego Rewidenta Biura Rachunkowego Rządu USA. Walker stwierdził otwarcie, że amerykański system zdrowia jest ekonomicznie niezrównoważony. W swojej wypowiedzi powiedział między innymi:\njeśli chodzi o koszty, przodujemy na świecie. Nasza gospodarka wydaje na opiekę zdrowotną o 50 procent więcej niż jakikolwiek inny kraj... Mamy śmiertelność noworodków powyżej przeciętnej, średnią długość życia poniżej przeciętnej, a ilość błędów lekarskich jest boleśnie wysoka jak na uprzemysłowione państwo.\nNajwiększa głupota sił stojących za Codexem Alimentarius tkwi w ich głębokiej kulturowej ignorancji. Strategia wykluczania dodatków do żywności ma zasięg globalny. Wydaje się, że nie bierze ona jednak pod uwagę kultury, która wyprzedziła już Zachód w wielu dziedzinach gospodarczej rywalizacji.\nTa kultura występuje w konfucjańsko-taoistycznych społecznościach Wschodniej Azji, które wysunęły się na czoło w produkcji w strategicznej dziedzinie wysokiej technologii. Czerpie korzyści z wiedzy na temat zdrowia, która tkwi korzeniami w głębokiej tradycji wyznawanej w całym tym regionie. Tradycję tę można odnaleźć w ćwiczeniach terapeutycznych, koncepcji jedności ciała i umysłu, intuicyjnej świadomości, subtelnym pojmowaniu i doskonaleniu qi, szerokim korzystaniu z ziół oraz w silnej idei traktowania żywności i medycyny jako jedności.\nNie ma sposobu, aby promujące interesy zachodnich korporacji manipulacje związane z Codexem Alimentarius były wstanie zmobilizować takie środki językowe, kulturowe i polityczne które mogłyby naruszyć witalność i silę wschodnioazjatyckiej tradycji zdrowotnej. W rzeczy samej to właśnie ta tradycja skutecznie zmusza Zachód, by ujawnił przemilczaną prawdę, którą są braki występujące w jego nauce i medycynie.\nPrzemilczanie przyczyn przemysłowego i ekonomicznego sukcesu Wschodniej Azji stało się na Zachodzie nie tylko zwyczajem, ale wręcz koniecznością. Coraz wyraźniej widać, że nie jest to jakiś cudowny przypadek, ale odrodzenie wyższej cywilizacji, która do początku XIX wieku stanowiła centrum bezpiecznej dla środowiska nauki, technologii i handlu.\nJak w przypadku większości zachodnich interesów ostatniego półwiecza stratedzy Codexu Alimentarius tworzą sytuację, z której najbardziej skorzystają gospodarki krajów Wschodniej Azji. Jeśli strategie Codexu będą dalej rozwijane w takim kierunku, jak obecnie, powstanie sytuacja, w której pomoc medyczną będą zdolni świadczyć tylko ci, którzy mają silne tradycje dbania o zdrowie. Ma to nieocenione znaczenie dla rodzimej produkcji, niewygórowanych kosztów leczenia, narodowego morale i dochodowego eksportu.\nZadne inne społeczności poza wschodnioazjatyckimi nie zarobią tak wiele na tych absurdach. Ich niezrozumiałe dla Zachodu języki, kultura i system wartości stanowią ich naturalną formę obrony. Ich tradycyjna wiedza medyczna jest rozległa, zaś praktyki lecznicze głęboko zakorzenione. Poza tym ich politycy są mądrzy i zdeterminowani.\nPrzeciętnemu łatwowiernemu zachodniemu turyście może wydawać się, że te kraje upodabniają się do Zachodu. Istotnie, mieszkańcy wschodniej Azji są wrażliwi na epidemiczne i niszczące choroby towarzyszące zachodniej żywności, nauce i zachodniemu stylowi życia forsowanemu przez manipulacje Codexu. Ich tradycje naukowe, medyczne i kulturowe dostarczają im jednak silnych środków do przeciwstawiania się tym zagrożeniom. Jest mało prawdopodobne, aby zostały one przezwyciężone przez absurdy Zachodu.\nW kwestii siły Zachód wywarł mniejszy wpływ na Chiny niż Mongołowie i Mandżi.irzy, którzy najechali ten kraj i zapoczątkowali długotrwałe dynastie, po czym przeszli do historii. Mimo tych wszystkich zawirowań chińska cywilizacja odrodziła się i wzmocniła. Dalekowzroczni przywódcy Wschodniej Azji wiedzą, że 25 procent amerykańskich konsumentów spożywa produkty zatwierdzone przez Urząd ds. Zywności i Leków, i widzą w tym dowody słabości i dekadencji, które są przyczyną korupcji i wielu skandali. Wielu zaskoczy sugestia, że jedyną nadzieją bezbronnych wobec odexu Alimentarius amerykańskich i zachodnioeuropejskich konsumentów może być dalsze odradzanie się konfucjańsko-taoistycznej mądrości, cywilizacji i władzy..\nReg Little jest byłym australijskim dyplomatą, który służył przez ponad 25 lat w Japonii, Laosie, Bangladeszu, Irlandii, Hong Kongu, Chinach, Szwajcarii, na Karaibach oraz przy ONZ. W tym czasie poznał język japoński i chiński. Od roku 1987 uczestniczy w Konferencjach Azjatyckich. Jest Dyrektorem Założycielem powstałego w roku 1994 Międzynarodowego Stowarzyszenia Konfucjańskiego z siedzibą w Pekinie oraz współautorem trzech książek The Confucian Renaissance (Renesans konfucjanizmu), The tyranny of Fortune: Australia's Asian Destiny (Tyrania losu - azjatyckie przeznaczenie Australii) oraz A Confucian-Daoist Millennium? (Konfucjańsko-taoistyczne tysigclecle?). Reg Little posiada stronę internetową zamieszczoną pod adresem [www.confucian-daoist-millenium.org]. Skontaktować się z nim można, pisząc na adres poczty elektronicznej reglittle@yahoo.com.\nPrzełożył Michał Fiejtek\nOstatnio edytowany przez Q-mamma 24 Kwi 2009, 22:50, edytowano w sumie 4 razy\nTemat postu: Re: CODEX_ALIMENTARIUS\nWysłany: 24 Kwi 2009, 16:32\nspisek szatana ?\nWkurzam się bo syn mi takie banialuki kładzie, ale tak hipotetycznie biorąc ,gdyby miał mógł zawiązać się taki spisek to żywność leki szczepionki wpływały by na nasze zdrowie. Globalna manipulacja pod pozorami walki o pokój i prawa człowieka. Szaleństwo. Myślę , że takie pogłoski rozsiewają przeciwnicy globalizacji.Przyznam , ze brzmi paskudnie zwłaszcza dla osoby tak nieobeznanej z wielkim światem jak ja.\nWysłany: 24 Kwi 2009, 16:39\ni jeszcze to http://video.google.com/videoplay?docid=-5266884912495233634\nKto kontroluje żywność, ten ma władzę nad światem...\nPrzypomina mi to słuchowisko : wojna światów . Niemożliwe.\nWysłany: 27 Kwi 2009, 21:34\ntu znalazłam podobne strony i po polsku... http://www.youtube.com/watch?v=4lpxM1gwmCg\nslucham czytam i mysle , ze do 10 lat sprawdzi sie jak krakanie tych od końca świata ....


USA – Naukowcy po raz pierwszy sklonowali ludzkie komórki macierzyste\nczwartek, 16.05.2013 21:48 wibi. Kategorie: Ciekawostki, Świat i Wszechświat Tagi: cloned, komórki macierzyste, sklonowane, stem cells\nAmerykańscy naukowcy po raz pierwszy wyhodowali z komórek skóry embrionalne komórki macierzyste - donosi BBC News. Dokonanie jest przełomowe dla medycznego świata. Badania są przełomowe, bo nie wymagają użycia ludzkich embrionów do stworzenia komórek macierzystych zdolnych do przekształcenia się w każdy inny typ komórek, np. w komórki budujące mięsień sercowy, kości, ... Czytaj wiecej\nHolenderscy naukowcy, wykorzystując komórki macierzyste do tworzenia tkanki mięśniowej, chcą uzyskać pierwszego na świecie kotleta stworzonego całkowicie w laboratorium. Celem badań naukowców jest opracowanie bardziej skutecznych sposobów produkcji mięsa niż tradycyjna hodowla zwierząt. Zespołowi profesora Marka Posta z Uniwersytetu w Maastricht udało się stworzyć małe kawałki mięśni, które mają około 2 ... Czytaj wiecej


Legenda Titanica: Załoga pokładowa "RMS Titanic" — drugi oficer Charles Herbert Lightoller\nZałoga pokładowa "RMS Titanic" — drugi oficer Charles Herbert Lightoller\nCharles Herbert Lightoller ― drugi oficer\nUrodził się 30 marca 1874 w miasteczku Chorley (północno-zachodnia Angila). W wieku 13 lat rozpoczął naukę żeglarstwa na pokładzie statku Primrose Hill. Była to nauka naznaczona wieloma niebezpiecznymi przeżyciami jak pięciokrotne zatonięcia statków, jeden pożar, pobyt na bezludnej wyspie. W wieku 23 lat został kapitanem na pokładzie kliprów.\nKliper – smukły, bardzo szybki żaglowiec z ożaglowaniem typu fregata, noszący na każdym z trzech lub czterech wysokich masztów nawet do siedmiu żagli rejowych oraz dodatkowe żagle boczne, tzw. lizle, rozpinane na przedłużających reje wytykach, nie licząc sztaksli przednich i międzymasztowych. Nazwa pochodzi od angielskiego\nclip [(colloq, speed):(US) duża szybkość]. [Wikipeida]\nMając 24 lata zrezygnował z pływania i udał się do Ameryki Północnej na poszukiwanie złota. Następnie był kowbojem w Kanadzie. Po dwóch latach, w styczniu 1900 roku zaczął pracę dla White Star Line. Został czwartym oficerem na RMS Medic, a następnie na RMS Majestic. Awansował na trzeciego oficera RMS Oceanic. Później był pierwszym oficerem na na RMS Majestic i RMS Oceanic. Na RMS Titanic został zaokrętowany jako pierwszy oficer. W tej randze uczestniczył w morskich próbach statku. Po prośbie kapitana Smitha o zmianę na stanowisku starszego oficera został drugim oficerem. Bycie pierwszym oficerem na transatlantykach było gwarancją objęcia samodzielnego dowództwa statku. Dlatego przeniesienie Ligtollera na stanowisko drugiego oficera można było potraktować jako degradację. A Titanic go niepokoił, nie uważał go za szczęśliwy statek. Może to było przejawem frustracji po zdegradowaniu? Ligtoller w opublikowanych później wspomnieniach pisał, że marynarze mają jakiś siódmy zmysł. A statek też może nienawidzić marynarza, o nim wtedy mówiło się, że to morderca.\nMarynarze mówili o Lightollerze, że był twardą sztuką. On sam wierzyl w swoją szczęśliwą gwiazdę, że nic mu się nie stanie. Do siostry pisał: Nie martw się, morze nie jest dość mokre na to, żebym się miał w nim utopić. Ja nigdy nie utonę.\n14 kwietnia 1912 roku na Titanicu Lightoller skonczył swoją wachtę o 22:00. Zszedł do swojej kajuty i położył się spać. Gdy zaczął zasypiać obudził go zgrzyt metalu. Natychmiast wybiegł na pokład, ale niczego nie zobaczył. Wrócił do swojej kajuty, gdzie za chwilę odnalazł go czwarty oficer i zakomunikował, że statek uderzył w górę lodową. Lightoller dostał polecenie spuszczenia szalup po lewej stronie statku zgodnie z zasadą tylko kobiety i dzieci. Tej zasady przestrzegał i dlatego wiele łodzi nie było zapełnionych. Choć jego pytanie, które skierował do kapitana Smitha brzmiało: Czy nie lepiej by było, gdybyśmy kobiety i dzieci wsadzali do łodzi?\nKoło godziny drugiej na pokładzie statku zostały dwie składane łodzie typu Engelhardta (miała ściany z płótna). Lightoller próbował uruchomić taką łódź, ale wielka fala zmyła ją ze statku.\nSkładana łódź (D) typu Engeldardta\nLightoller skoczył do wody z przedniej części mostku.\nLightoller uratował się cudem. Silny strumień wody wessał go do wnętrza pierwszego komina, ale po chwili niespodziewane uderzenie gorącego powietrza wydobywającego się z wnętrza statku wyrzuciło go z powrotem na zewnątrz. Wypłynął na powierzchnię wody tuż koło łodzi Engelhardta, którą dopiero co sam wyrzucił za burtę. Lightoller uchwycił się jakiejś liny i trzymał się jej rozpaczliwie. W tym momencie przedni komin osunął się na wodę w sam środek walczącej o życie ludzkiej masy i odepchnął łódź z uczepionym do niej Lightollerem na odległość około piędziesięciu metrów od waraka. Razem z wieloma innymi Lightoller wdrapał się na wierzch przewróconej do góry dnem łodzi.\nNa tej przewróconej łodzi z trzydziestoma osobami (na początku) dotrwał z innymi do przybycia Carpathii i jest to zasługą jego manewrów, że łódź nie zatonęła. Choć, jak Carpathia była od nich sześć kilometrów (lub 1200 m) lódź zaczęła tonąc. Lightoller gwizdkiem przywołał na pomoc łodzie nr 4, 10, 12, D. Szczęśliwie przetransportowano wszystkich ludzi pomiędzy te łodzie. Lightoller kierowal szalupą nr 12, ktora jako ostatnia, o godzinie 8:30 przybiła do Carpathii i jako ostatni rozbitek z Titanica znalazł się na jej pokładzie.\nHolowana składana łódź (B) typu Engeldardta, którą kierował Lightoller\nW pracach komisji amerykańskiej i brytyjskiej, które badały katastrofę Titanica był najważniejszym świadkiem, jako najstarszy stopniem oficer. To on zeznał, że Titanic poszedł na dno w całości i to jemu uwierzono w ten fakt na kilkadziesiąt lat, do odkrycia wraku statku przez Boba Ballarda. Inni świadkowie zeznawali, że statek się przełamał, ale nie dano im wiary.\nLightoller powrócił do służby w White Star Line. Pływał jako oficer na RMS Oceanic. W czasie pierwszej wojny światowej został powołany do służby w Royal Navy w stopniu porucznika. Pływał dalej na Oceanicu, który został przekształcony w krążownik. W 1915 roku był pierwszym oficerem RMS Campania, ktory został przekształcony w pierwszy angielski lotniskowiec. Następnie służył na HMS Falcon i HMS Garry. Został za tę służbę odznaczony orderem zasługi (DSC). Po wojnie chciał wrócić do służby w White Star Line. Jednak linia nie chciała żadnych osób z załogi, które pływały na Titanicu. Zaproponowano mu stanowisko starszego oficera na RMS Celtic. Lightoller odmówił.\nNastępnie zjmował się nie- morskimi zajęciami jak prowadzeniem pensjonatu czy hodowlą drobiu. Jednak nie potrafił zerwać z morzem. Kupił mały parowiec Snowder i zabierał nim rodzinę na morskie wycieczki. W 1939 roku dostał propozycję od marynarki na wykonanie rozpoznania brzegów Niemiec udając rodzinny rejs po morzu. W 1940 roku 66-letni Lightoller swoją małą łodzią ewakuował żołnierzy z plaż Dunkierki. Do końca wojny służył w Royal Navy (Small Vessel Pool). Po wojnie prowadził małą stocznię. Zmarł 8 grudnia 1952 roku w wieku 78 lat na zaburzenia krążenia.\nAutor: leoparda o 14:48:00\nZałoga pokładowa "RMS Titanic" — drugi oficer Char...


Symbol: 30H3STVT8L 0-001\nCzarna torba na ramię, model 'Jet Set Travel' Michael Michael Kors. Wykonana ze skóry 'Saffiano'. Zamykana na karabińczyk. Z przodu metalowe logo marki w kolorze srebrnym. Wewnątrz dwie kieszenie zamykane na zamek i dwie wsuwane. Dwie półokrągłe rączki z możliwością regulacji długości oraz dołączonym logo. Długi, odpinany, skórzany pasek na ramię z możliwością regulacji długości. Metalowe wykończenia w kolorze srebrnym.\nBUTY SLOANE DSY BLACK


Agata: ‚Wszystko jest możliwe dla tego kto wierzy.’ – Nowenna pompejańska\nAgata: ‚Wszystko jest możliwe dla tego kto wierzy.’\nMam 19 lat. Rok temu, po zdaniu egzaminów maturalnych, zapisałam się na kurs prawa jazdy. Pomyślałam, że jest to najlepszy czas, kiedy mogę spokojnie się tym zająć. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo Opatrzność Boża nad wszystkim czuwała i nadal czuwa, jak wszystko przemyślane jest w odwiecznych planach Bożych, by nawet z rzeczy zwykłych zrobić coś wyjątkowego, by wszystko mogło służyć postępowi na naszej drodze wiary.\nNa jazdy zapisałam się do przypadkowego instruktora, ponieważ żadnego w tym ośrodku nie znałam. Okazało się, że był to głęboko wierzący człowiek, który ucząc mnie jazdy, jednocześnie mówił mi o sprawach Bożych. Bardzo mi się to podobało. Mówił o Bogu bardzo często, odnosił wiele rzeczy do Słów zawartych w Piśmie Świętym. Zależało mu, aby nie tylko nauczyć innych jazdy, ale by jednocześnie rozbudzać w innych wiarę, ponieważ jak wiemy „Wiara rodzi się ze słuchania. Tym zaś co się słyszy jest Słowo Boże.” Nie mogłam trafić na lepszego instruktora. Nie znaczy to jednak wcale, że szło mi dobrze. Powiedziałabym raczej, że bardzo słabo. Czułam, że mnie to przerasta. Po wyjeżdżeniu obowiązkowych 30 godzin mój instruktor sam mi powiedział, żebym zapisała się jeszcze na przynajmniej 10 godzin, bo nie mam szans na zdanie egzaminu. Byłam rozczarowana tym, jak źle mi szło. Zrobiłam jednak tak, jak polecił mi ten pan. Zapisałam się znów do tego instruktora. Musiałam jednak poczekać parę tygodni, ponieważ w ośrodku były spore kolejki i trzeba było czekać na swoją kolej. W międzyczasie zdałam egzamin teoretyczny. Zdawałam sobie jednak sprawę, że egzamin który mnie czekał był o wiele trudniejszy. Postanowiłam więc, że poproszę o pomoc Kogoś, kto potrafi pomóc we wszystkim. Przypomniałam sobie o nowennie pompejańskiej, której skuteczność potwierdzały liczne świadectwa i zdecydowałam się ją odmawiać w tej intencji, aby to prawo jazdy, a także inne rzeczy które w życiu robię były na większą chwałę Bożą. Nie wiedziałam jeszcze wtedy, że modlitwa o to by coś działo się na chwał:ę Boga zawsze jest wysłuchiwana, ale nawet w najśmielszych wyobrażeniach nie wpadłabym na taki scenariusz, jaki obmyśliła dla mnie Maryja! Gdy po przerwie wróciłam do tego instruktora na kolejne godziny jazdy, zbliżałam się już chyba do połowy nowenny. Gdy tak jeździłam, w pewnym momencie ten pan spytał się czy zapisałam się już na egzamin praktyczny. Odpowiedziałam że nie. Wtedy powiedział mi, że on już wie że ja będę kierowcą i żebym się zapisała, bo to nie on mi to mówi, tylko Bóg. Poczułam wtedy bardzo wyraźnie przy sobie Ducha Świętego i miałam zupełną pewność, że to co słyszę, naprawdę pochodzi od Ojca świateł. Poczułam w sercu wielką radość. Nie dlatego, że usłyszałam, że miałam zdać prawo jazdy, ale ponieważ czułam przy sobie obecność Bożą, wiedziałam, że to On działa i to będzie Jego dzieło. To było niesamowite! Tego dnia instruktor zapytał mnie czy się zapiszę na ten egzamin i gdy już odchodziłam powiedział: „Dziewczynko, mówię Ci idź”. Byłam zupełne spokojna o wszystko co miało dziać się później. Nie wiedziałam jak, ale czułam że Bóg chce czegoś dokonać. Byłam przepełniona Bożym pokojem. Później przychodziłam na kolejne jazdy(zapisałam się dodatkowo na 12 godzin), ale wcale nie szło mi dobrze, powiedziałabym raczej, że coraz gorzej. I choć zdawałam sobie sprawę z tego, że nie mam do jazdy w ogóle talentu, w sercu czułam pokój Boży. Nie martwiłam się, raz nawet gdy ten pan zapytał mnie czy przed egzaminem będę się stresować, powiedziałam, że nie. Nie żebym myślała że dobrze mi idzie, ale byłam przeświadczona, że nie mam czego się bać. Ten pan chyba posądził mnie wtedy o pychę, ale nie wytłumaczyłam tego, że po prostu wierzyłam w niezmienność Bożych obietnic, a poza tym cały czas czułam, że to Pan ze mną będzie. Na przedostatnim spotkaniu z moim instruktorem szło mi beznadziejnie. Nawet ten pan we mnie zwątpił, może pomyślał, że źle odczytał Boże natchnienie, że prorocze słowo które do mnie wypowiedział, nigdy nie powinno być wymówione. Porównał mnie wtedy nawet do cudzołożnicy z ewangelii i powiedział, że ktoś inny na jego miejscu ukamienował by mnie za taką jazdę. Nie był to wcale żart. Zrobiło mi się smutno, ale w sercu nadal miałam pewność, że następnego dnia, kiedy przyjdę na moje dwie ostatnie godziny do wyjeżdżenia, to będzie to już ostatni raz, byłam o tym dziwnie przeświadczona. Przed końcem tego spotkania ten pan zapytał mnie, czy wierzę w cuda. Odpowiedziałam, że być może są. On na to powiedział mi słowa, które później Duch Święty rozpalił w moim sercu: cudów nie ma. Silna wiara uzdrawia. I przywołał mi kilka przykładów z Pisma Świętego. Muszę przyznać, że wielokrotnie przecież słyszałam o tym, czytałam. Jednak dopiero w tym momencie te Słowa stały się we mnie żywe . Gdy wróciłam do domu, w moim umyśle i sercu On już działał. Tego dnia czułam, że coś się dzieje we mnie, że zstępuje na mnie ta Boża moc. Rano następnego dnia czułam taką radość, że nie mogłam jej ukryć. Czułam w sobie Jego obecność i wiedziałam, że oto On dokonuje we mnie rzeczy nowej, że właśnie tego dnia chce przeze mnie objawić swą chwałę. Gdy jechałam autobusem na ostatnią jazdę, w duchu dziękowałam Mu za wszystko czego we mnie dokonuje, że Jest i Żyje. Gdy zaczęłam jazdę z moim instruktorem, czułam, że to nie moje ręce i nogi prowadzą ten samochód, ale Ktoś inny. Zawsze jeździłam nieporadnie, a już na pewno bez płynności, popełniając mnóstwo błędów. Tego dnia było zupełnie inaczej. Wszystko przychodziło mi z łatwością. Było jedno miejsce w którym nigdy nie mogłam sobie poradzić, ale nie tym razem. Nawet mój instruktor spytał mnie wówczas: a co to się stało? Cud się zdarzył? Powiedział to trochę na żarty, ja jednak wówczas odpowiedziałam zupełnie poważnie: sam pan mówił, że cudów nie ma. Z początku odebrał to raczej ironicznie, ale gdy jeździłam dalej, zobaczyłam, że sam zrozumiał, iż nie powiedziałam tego od siebie, ale tak było na prawdę. Bóg posłużył się moją słabością i niemocą by objawić swoją chwałę! To było niesamowite. Gdy tego dnia żegnałam się z tym panem czułam, że więcej już tam nie przyjdę. Maryja dokończyła swego dzieła 15 września, kiedy to wypadał termin mojego egzaminu, w swoje święto=święto Matki Bożej Bolesnej. Nie odczuwałam już wtedy tak wyraźnie mocy Boga w sobie, ponieważ była to specjalna łaska dla mnie i dla tamtego pana, abym i ja wobec niego mogła zaświadczyć o Bogu, jednak byłam spokojna, gdyż wiedziałam kto będzie mną kierował. Egzamin zdałam za pierwszym razem. Całe to prawo jazdy było czasem niezwykłym. Zrozumiałam, że umiejętność nauki jazdy to był tak naprawdę dodatek. To Opatrzność Boża wszystkim tak cudownie pokierowała. Pan sam chciał mówić mi o Sobie przez mojego instruktora i przez wszystko co mnie spotkało. Bardzo wiele zawdzięczam temu panu, dał mi cenną lekcję wiary i pokory. A najwięcej naszej matce Maryi i Bogu. Miejcie więc ufność, bo „Wszystko jest możliwe dla tego kto wierzy.”\nKategorie Świadectwa o nowennie pompejańskiejTagi egzamin, wiara\tZobacz wpisy\nA: Adaś urodził się zdrowy!\nTeż modlę się do Matenki o pojednanie z bardzo bliską mi osobą.\nBardzo wierzę,że dla tego kto wierzy wszystko jest możliwe.\nUfam Panu Bogu,Matence Bożej ,że mnie wysluchaja.\nPierwsze zwiastuny już widać,dlatego z całego serca dziękuję,za to co się dzieję.\nPanie Jezu,ufam Ci ,kocham Ciebie,Ty się tym zajmij❤\nDziękuję z całego serca za WSZYSTKO czego doświadczam ❤❤❤KOCHAM I MOCNO WIERZĘ.\nAgata przepiękne świadectwo. Bardzo Ci za nie dziękuję 🙂\nPrzepiękne świadectwo.Jesteś tak bardzo młodą osobą i masz tak głeboką wiarę w Boga.\nPiękne świadectwo . Jeszcze miesiąc temu myślałam, że napiszę podobne, bo wszystko układało się znakomicie do momentu jazdy. Było strasznie – mylenie gazu z hamulcem itp. przy tym okropna panika stres przed jazdą , w końcu się poddałam i powiedziałam, że rezygnuję, bo nie chce przypłacić tego zdrowiem. Instruktor dał mi na pewien czas spokój z jazdą i czas do namysłu , a ja nadal nic nie mogę postanowić – to znaczy na obecna chwilę wiem, że zrezygnuję . Odmówiłam już wcześniej w intencji Prawa jazdy jedną nowennę , a 3-go maja zaczęłam drugą w tej samej . Modliłam się… Czytaj więcej »\nGabi, kiedy przeczytałam to co napisałaś, pomyślałam, że to nie przypadek(już dawno przekonałam się, że nic nie dzieje się bez przyczyny). To potwierdzenie, że Maryja chciała, abym dała to świadectwo. Powinnam zrobić to dużo wcześniej, ale dopiero ostatnio poczułam, że dłużej nie powinnam zwlekać, a muszę zaznaczyć, że zrobiłam to przede wszystkim dla mojej przyjaciółki i jej mamy, aby zachęcić je do wiary i ufności w moc tej nowenny. Kiedy robiłam prawo jazdy to jak napisałam, szło mi bardzo słabo, po tych 30 godzinach czułam ze się do tego nie nadaję i najchętniej nigdy bym tam nie wróciła. Nie chciałam… Czytaj więcej »\nCudowne świadectwo, b. mnie podbudowało. W moim przypadku jest tak, ze ja mam prawko od wielu lat, ale się boję jezdzić, mimo że brałam dużo dodatkowych lekcji. Jeśli ktoś przy mnie siedzi po stronie pasażera, (który umie jezdzić oczywiście) to się nie boję, ale sama jeszcze nigdy w życiu nie jezdziłam, a tak bardzo bym chciała. Nie mam wiary w siebie, modliłam się w tej intencji Nowenną, na razie bez skutku. Brakuje mi najzwyczajniej pewności siebie na drodze, płynności, bo ja jeżdżę b. ostrożnie, z tym nie ma problemu. Na razie samochód stoi i czeka na mnie.\nNiech się Pani nie poddaje! Moja mama zrobiła kiedyś prawo jazdy, ale później zaczęła się bać jeździć. Przez 20 lat nie wsiadła za kierownicę. Ostatnio jednak znalazła pracę, do której musi dojeżdżać i to zmotywowało ją aby się odważyć. Zaczęła ćwiczyć z moim tatą, na początku bardzo się bała. Ale robiła to systematycznie i od paru miesięcy jeździ już sama! Mówi, że gdyby rok temu ktoś jej powiedział ze jeszcze kiedyś będzie jeździć to by mu nie uwierzyła. Bardzo ważne jest wsparcie, zwłaszcza bliskich nam osób, które umieją okazać nam cierpliwość.\nAgato bardzo dziękuję za motywującą odpowiedź. Nie zmieniłam jednak intencji jak miałam to w zamiarze ( dzisiaj zaczęłam część dziękczynną ), a zaczynając nowennę obiecałam Mateńce, że odmówię dodatkowo dla Niej pięć nowenn jeśli zdam, a później już nie prosiłam o zdanie egzaminu tylko o to żebym pokonała stres i lęk i mogła się nauczyć jeździć. Na razie wszystko stoi w miejscu i zwyczajnie przestałam się uczyć , instruktor nie dzwoni , ja do niego też nie. Modlę się przed i po każdej Mszy do Pana Jezusa jak również przed Najświętszym Sakramentem o jakiś znak co mam robić, ale nadal… Czytaj więcej »\nDziękuję za Twoje świadectwo, Pan Bóg już dzisiaj drugi raz mówi do mnie „Wszystko jest możliwe, dla tego, kto wierzy”.


Zespół Szkół Samochodowo-Budowlanych - OFERTA EDUKACYJNA 2020/2021\nJesteś tutaj: Start / OFERTA EDUKACYJNA 2020/2021\nOFERTA EDUKACYJNA NA ROK SZKOLNY 2020-2021\nW roku szkolnym 2020 - 2021 Zespół Szkół Samochodowo - Budowlanych będzie prowadził rekrutację dla absolwentów gimnazjów i absolwentów szkół podstawowych na poniższe kierunki kształcenia.\nTECHNIK POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH innowacja z elementami edukacji policyjnej\nTECHNIK MECHANIK kwalifikacja: użytkowanie obrabiarek skrawających\nFilmy promocyjne naszej szkoły\n1. Czy szkoła gwarantuje praktyki?\nTak, szkoła gwarantuje szkolną praktykę, która odbywa się w wykwalifikowanych pracowniach mechanicznych w CKZiU w Częstochowie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w 42-200 Częstochowa ul. Przechodnia 11/15 w kierunku mechanika samochodowego jak i technika mechanika obrabiarek cnc.\n2. Gdzie uczniowie zdobędą pracę po kierunkach zawodowych po ukończeniu Zespołu Szkół Samochodowo-Budowlanych?\nUczniowie z racji wyuczonego zawodu zdobędą pracę jako mechanicy w każdym serwisie samochodowym tj: Frank Cars, Opel, Renault itp, oraz w zakładach produkcyjnych zajmującymi się obrabiarkami CNC jako technolog, konstruktor, programista, czy operator w takicch firmach jak :TRW, Brembo, Kimla, Wkręt-Met itp.\n3. Na czym polega innowacja policyjna?\nW ramach innowacji prowadzone są szkolenia strzeleckie, zajęcia z musztry , młodzież wyjeżdża na obozy szkoleniowo zaliczeniowe prowadzone przez emerytowanych policjantów z pionu antyterrorystycznegi. Młodzież realizuje rozszerzony program z WOSu oraz Historii, odbywa spotkania z psychologami pracującymi w służbach mundurowych, na powyższym profilu ma ukazaną ścieżkę prowadzącą do podjęcia pracy w służbach mundurowych, zapoznaje się ze specyfiką pracy.\n4. Czy szkoła organizuje wyjazdy za granicę ?\nNasi uczniowie odbywają praktyki miesięczne w Portugalii w wykwalifikowanych zakładach pracy zgodnych z ich zawodem. Pobyt również opracowany jest pod kątem zwiedzania i zaznajomienia kulturowego z inną narodowością. Wyjazdy są w pełni sfinansowane z Unii Europejskiej.\nOpisy nauczanych w szkole zawodów\nKontroluje stan techniczny zespołów i układów oraz reguluje i sprawdza działanie pojazdu jako całości.\nWykonuje operacje demontażowo – montażowe samochodów.\nPraca odbywa się przeważnie w pozycji stojącej.\nPraca odbywa się w warsztatach samochodowych, w halach remontowych, w garażach, ale także na wolnym powietrzu.\nPomieszczenia zamknięte często wyposażone są w urządzenia wentylacyjne, w niektórych panuje duża wilgotność, może występować silne nasycenie parami rozpuszczalników, farb, benzyny lub spalinami.\nNieskorygowane szkłami wady wzroku, brak widzenia obuocznego.\nDobra uwaga, wyobraźnia przestrzenna, koncentracja\nSalony obsługi i sprzedaży samochodów.\nZakłady produkcyjne i naprawcze pojazdów samochodowych.\nSalony sprzedaży pojazdów samochodowych.\nPrzedsiębiorstwa transportu samochodowego.\nInstytucje zajmujące się ewidencją pojazdów samochodowych oraz ubezpieczeniami komunikacyjnymi.\nOrganizuje i nadzoruje produkcję, montaż, naprawy i konserwacje wszelkich maszyn i urządzeń.\nMoże zajmować się mechaniką precyzyjną, obróbką cieplną, obróbką plastyczną, obróbką skrawaniem, silnikami spalinowymi i spawalnictwem.\nOpracowuje dokumentację techniczną i ruchową.\nProjektuje i opracowuje procesy technologiczne produkcji części maszyn i urządzeń.\nDobiera technologię naprawy maszyn i urządzeń oraz przeprowadza konserwację i regulację.\nPracuje w pomieszczeniach zamkniętych w halach produkcyjnych o dużym zapyleniu i hałasie lub wysokiej temperaturze.\nPracuje na otwartym powietrzu w zmiennych warunkach atmosferycznych.\nNiska wydajność fizyczna.\nNieskorygowane okularami wady wzroku.\nChoroby układów: nerwowego, oddechowego, mięśniowego, kostno – stawowego, ruchu, krążenia.\nPraca w sferze produkcyjnej i usługowej.\nStanowiska średniego dozoru technicznego w zakładach produkcyjnych.\nMoże być zatrudniony w biurach projektowych.\nKontroluje stan techniczny zespołów i układów oraz reguluje i sprawdza działanie pojazdu jako całości za pomocą urządzeń diagnostycznych,.\nPomieszczenia zamknięte często wyposażone są w wydajne urządzenia wentylacyjne, w niektórych natomiast panuje duża wilgotność, może występować silne nasycenie parami rozpuszczalników, farb, benzyny lub spalinami.\nNieskorygowane szkłami wady wzroku.\nMoże pracować: w warsztatach samochodowych, w fabrykach samochodowych, w służbach technicznych obsługi pojazdów w dużych firmach transportowych, w zakładach usługowo - naprawczych.\nDiagnozuje i naprawia systemy sterowania silnikiem oraz układy bezpieczeństwa i komfortu jazdy\nInstaluje i uruchamia w samochodzie elektryczne i elektroniczne urządzenia sterujące, zabezpieczające i sygnalizacyjne\nSprawdza zapłon i światła samochodowe, przeprowadza konserwację, wykonuje naprawy uszkodzonych elementów.\nPrzyjmuje samochody lub zespoły samochodowe do naprawy i sporządza protokół przyjęcia.\nUstala sposób usunięcia niesprawności dotyczącej wymiany zespołu, części zespołu lub ich naprawy.\nMontuje wiązki elektryczne i elementy osprzętu elektrycznego obejmującego urządzenia zasilające, sterujące, sygnalizujące, oświetleniowe i zabezpieczające.\nKonserwuje instalację urządzeń elektrycznych i elektronicznych samochodu, dokonuje przeglądów okresowych i bieżącej obsługi układów elektrycznych\nPrzeprowadza badania diagnostyczne i usuwa usterki układów elektrycznych.\nPraca wykonywana jest głównie w halach produkcyjnych, warsztatach naprawczych i stacjach obsługi. Pracownik narażony jest na działanie substancji drażniących, wywołujących alergie (smary, oleje, kwasy, ługi).\nAlergie na występujące substancje\nPrzewlekłe stany zapalne uszu\nDobra sprawność ruchowa i manualna kończyn górnych\nPrawidłowy i czuły dotyk\nSprawnie funkcjonujący układ krążenia i układ nerwowy\nZnajduje zatrudnienie: w przedsiębiorstwach produkujących pojazdy samochodowe, w stacjach diagnostycznych warsztatach naprawczych pogotowiu technicznym\nPokrywa lakierem samochody osobowe, ciężarowe, autobusy oraz samoloty.\nNakłada ochronne warstwy emalii lub lakieru na metalowe, drewniane i inne artykuły przemysłowe, zazwyczaj za pomocą rozpylających przyrządów malarskich.\nAnalizuje rysunki robocze i plany robót lakierniczych w celu ustalenia kolejności robót, potrzebnych materiałów, narzędzi i sprzętu\nBarwi ręcznie lub maszynowo elementy i podzespoły mebli i innych wyrobów drzewnych.\nMaluje napisy i litery.\nPraca wykonywana jest głównie w warsztatach i halach produkcyjnych ze stałym kontaktem z lakierami, farbami i innymi substancjami używanymi w lakiernictwie.\nAlergie na substancje występujące w pracy.\nPrawidłowa percepcja kształtów i barw.\nSpostrzegawczość, staranność, dokładność, cierpliwość.\nPoczucie estetyki, wyczucie koloru.\nMoże pracować w przedsiębiorstwach produkujących pojazdy samochodowe, warsztatach naprawczych, lakierniczych i w innych przedsiębiorstwach gdzie konieczne jest etap lakierowania lub malowania.\nWykonuje prace produkcyjne, remontowo-modernizacyjne oraz prototypowe w zakresie obróbki i kształtowania elementów z blach i profili kształtowych na potrzeby przemysłu samochodowego.\nWykonuje podstawowe operacje ślusarskie.\nMontuje i demontuje elementy nadwozi i kabin samochodowych.\nSprawdza jakość wykonywanych części i zespołów.\nUsuwa uszkodzenia elementów i zespołów elementów nadwozi samochodowych.\nNajczęściej pracuje w pomieszczeniach zamkniętych: hala fabryczna, warsztat samochodowy, duży salon samochodowy połączony z serwisem.\nPracy zwykle towarzyszy hałas, zwłaszcza przy krojeniu, zwijaniu i wyklepywaniu blachy. Powietrze może być zanieczyszczone tlenkami cynku oraz oparami kwasu solnego, którym oczyszcza się blachę.\nDobra uwaga, wyobraźnia przestrzenna, koncentracja.\nZdolności techniczne i manualne.\nPrzedsiębiorstwa produkujące nadwozia i kabiny pojazdów samochodowych.\nPunkty serwisowe i autoryzowane stacje obsługi pojazdów samochodowych.\nWyspecjalizowane zakłady rzemieślnicze blacharstwa samochodowego.


Parafia Rzymsko – Katolicka pw. Miłosierdzia Bożego w Brzesku - Patriotycznie w Barbórkę | Blog\nPatriotycznie w Barbórkę 06 - 12 - 2019\nW środę 4 grudnia, w dniu wspomnienia świętej Barbary, mieszkańcy Brzeska wysłuchali wykładu Tadeusza Płużańskiego „ Żołnierze Niepodległej i ich oprawcy”.\nHistoryka, publicystę Tadeusza Płużańskiego, prezesa Fundacji „Łączka”, autora książek o nierozliczonych zbrodniach komunistycznych zaprosiła z wykładem nauczycielka i pasjonatka historii, animatorka Grupy Historycznej „Żołnierze Niezłomni, Niepokorni, Wyklęci – Pamiętamy!” pani mgr Barbara Maria Górczewska, której patronką jest również wspomniana Święta! Miejsca na spotkanie tj. parafialnej sali teatralnej, użyczył i gościa powitał ks. prob. Wojciech Werner.\nGość z Warszawy mówił o działalności Fundacji „Łączka”, o tym co się udało np. dzięki badaniom IPN zidentyfikowano kapelana Podziemnej Armii Niepodległościowej ks. Władysława Gurgacza, jak i o tym czego jeszcze nie zrealizowano: – Choć upłynęło tyle czasu, to nadal jeszcze nie zidentyfikowano wielu Bohaterów. Ciągle czekamy na generała Fieldorfa „Nila”, podpułkownika Łukasza Cieplińskiego i rotmistrza Witolda Pileckiego. (…) „Święty polskiego patriotyzmu” – tak o Rotmistrzu Pileckim mówili jego podwładni żołnierze, tak o nim mówił mój ojciec – podkreślał Tadeusz Płużański – To jeden z naszych największych bohaterów narodowych, patriotów. Nie był politykiem. Był żołnierzem, oficerem wywiadu i choć zamordowany – wygrał on, a nie jego prześladowca, a jego Apel „Do działaczy młodzieżowych” rozpowszechniany w latach 1946 - 1947 jest nadal jakże aktualny”.\nKilkadziesiąt osób obecnych na sali z uwagą wysłuchało wykładu o przeszłości, ale także i o obecnych realiach politycznych. Nadal – jak ocenia Tadeusz Płużański, nasi bohaterowie nie są w pełni i w należyty sposób upamiętnieni. Nadal jeszcze nie są rozliczone zbrodnie komunistyczne okresu Peerelu, nie są osądzeni ich sprawcy i współsprawcy.\nWszystkim, którzy zechcą szerzej zgłębić poruszoną tematykę, a nie mogli być na wykładzie, polecamy książki autorstwa naszego gościa, Tadeusza Płużańskiego. Słuchacze mieli taką możliwość już teraz. I już teraz czekamy na kolejne, cenne wykłady z najnowszej historii Polski.\n(więcej w TGN oraz w kolejnym numerze (12/2010) gazety parafialnej)


Gościnna Projektantka - Agata " z kociołka czarownicy" | CRAFT STYLE - blog\nGościnna Projektantka - Agata " z kociołka czarownicy"\nlistopada 08, 2014 / 0\nDziś nadszedł czas na poznanie naszej drugiej Gościnnej projektantki -\nktóra prowadzi blog Z KOCIOŁKA CZAROWNICY.\nOde mnie tyle wstępu,\nteraz oddaję głos Agacie:\nMam na imię Agata. Robótki ręczne są obecne w moim życiu od zawsze. Wszyscy w moim otoczeniu coś dziergali, więc i ja nie inaczej. Jestem totalnym samoukiem. Pierwszą technikę (szydełko) opanowałam jeszcze w przedszkolu i od tego czasu stale uczę się czegoś nowego. Od kilku lat wsiąkłam w świat biżuterii hand made, głównie tej z koralików. Od kilku miesięcy swoje prace prezentuję na blogu: http://zkociolkaczarownicy.blogspot.com/ i swoim profilu Google+. Serdecznie zapraszam.\nDziś przygotowałam dla Was trzy bransoletki wykonane z gumeczek Rainbow Looms.\nJednak, żeby nie było zbyt prosto dorzuciłam do nich trochę koralików.\nPierwsza wykonana jest najprostszym splotem tzw. „łańcuszkiem”, ale dzięki wkomponowaniu w nią perełek nabrała zupełnie nowego charakteru. Wykorzystałam w niej białe gumeczki i niebieskie plastikowe perełki:\nWzór drugiej to „rybi ogon”, również jeden z łatwiejszych splotów, urozmaicony koralikami. Uplotłam ją z seledynowych neonowych gumek z brokatem i zielonych koralików Preciosa ze srebrzonym środkiem:\nTrzecia to tzw. „potrójny rybi ogon” z dodatkiem dużych szklanych koralików. Zastosowanie czarnych gumeczek i intensywnie czerwonych koralików Preciosa nadało jej prawie wieczorowego charakteru:\nGumeczki Rainbow Looms powstały w 2010 roku oczywiście w Stanach Zjednoczonych. Robi się z nich współczesne „bransoletki przyjaźni”. Dedykowane są dla dzieci w wieku 8 – 14 lat, choć zyskały sobie rzesze wielbicieli także wśród dorosłych, również celebrytów. Udało się nawet „przyłapać” z gumeczkami na rękach parę książęcą Wiliama i Kate.\nDo Polski dotarły stosunkowo niedawno, ale zdążyły już zrobić furorę wśród nastolatków (nie tylko dziewczęta zaplatają gumeczki, chłopcy również). Od jakiegoś czasu gumeczki pojawiły się ofercie sklepów z artykułami hand made, również w Craft Style.\nWykonanie takich bransoletek jest niezwykle proste i dzieci bez problemu dają sobie z tym radę. Proste wzory można pleść na palcach, dwóch ołówkach, czy nawet widelcu. Do bardziej skomplikowanych przydaje się specjalne krosno. Gumeczki zaplata się przy pomocy szydełka (w każdym zestawie gumek znajduje się małe plastikowe szydełko).\nDzięki temu, że wykonane są z bardzo elastycznej gumy, nie potrzebują zapięcia – pasują na każdy nadgarstek. Wystarczy oba końce spiąć specjalnym łącznikiem, których po kilka jest w każdym zestawie gumeczek.\nA oto użyte przeze mnie materiały dostępne w sklepie Craft Style:\nDziękujemy Ci Agato ślicznie za niesamowitą inspirację!\nI oczywiście czekamy na kolejną!\nMam nadzieję, że i Wam się podobało :-)\nbiżuteria bransoleta Gościnna Projektantka


Złoty Stok - Miejska Trasa Turystyczna, mokunka | PolskieSzlaki.pl\nZłoty Stok - Miejska Trasa Turystyczna\nZłoty Stok miejscowość , właściwie niewielkie miasteczko , które prawa miejskie otrzymało już w XIV wieku . Wcześniej była to osada górnicza i jak większość miast pogranicza leżała już w granicach administracyjnych Czech i Niemiec. Od 1945 roku, ponownie jest na terytorium Polski. Pięknie położone a wzgórzach pogranicza Gór Złotych i Kotliny Kłodzkiej .\nWiększości osób , które odwiedziły Złoty Stok , kojarzy się on z Zabytkową Kopalnią Złota .Jednak nie tylko to warte tam odwiedzenia !\nDziś postaram się opisać Miejską Trasę Turystyczną , którą przeszłam prawie w całości. Jednak nie dałam rady całej , nie dotarłam do kościoła na krańcach miasta ; o kuli bowiem trudno sporo powędrować, po nierownym bruku i kocich łbach ....Nic to jednak – wszelkie inne ciekawostki miasteczka zobaczyłam. A jest na co patrzeć !\nPierwszym punktem było odwiedzenie Informacji Turystycznej w ratuszu . Ratsz jest niewielkim, dość niepozornym, jednopiętrowym budynkiem . Bez zbytnich zdobień, bez wieży czy wieżyczek . Stoi on na niewielkim ryneczku , które podobnie jak cały Złoty Stok , jest na pochyłym terenie. To niewątpliwie dodaje mu uroku…ale utrudnia chodzenie osobie z kontuzją, coż....\nOtrzymaliśmy tam mapkę z oznaczonymi punktami Miejskiej Trasy Turystycznej. Podobną mapkę mają dla turystów w nieodległej Bystrzycy Kłodzkiej , gdzie też jest ciekawa trasa miejska.\nW Złotym Stoku można obejrzeć wiele ciekawych kamieniczek, z różnych wieków . Jest też dawna Książęca Mennica, kościół katolicki oraz zaniedbany i nieczynny obecnie ewangelicki, wraz z ciekawą dzwonnicą . Jest i dawna miejska zagroda rolnicza (!) , z zachowanym podwórzem i brama wjazdowa dla konnych wozów . Bardzo okazała , niedaleko rynku jest pięknie zdobiona kamienica niegdysiejszego dyrektora Kopalni Złota.\nNa budynkach oznaczonych na Miejskiej Trasie Turystycznej są strzałki wskazujące kierunek dalszej wędrówki oraz tablice (miedziane?) na których ciekawie opisana jest cała historia obiektu.\nWszystko to w klimacie dawnych, pięknych dolnośląskich miasteczek . Fajnie tak chodzić, podziwiać i choć przez chwilkę , jakby przenieść się w dawne czasy…..Nie wszystko jeszcze odrestaurowane, są i miejsca zaniedbane , lecz i ta różnorodność nadaje specyficzny, ciekawy charakter całej Miejskiej Trasie Turystycznej w Złotym Stoku.\nWytrawny turysta znajdzie tam również ślady Marianny Orańskiej.\nOczywiście w miasteczku nie brakuje tablic informacyjnych zachęcających do odwiedzenia Kopalni Złota czy Leśnego Parku Przygody „Skalisko” na terenie dawnego kamieniołomu. Wiadomo miasteczko żyje głównie z turystyki….\n25 sierpień 2014 19:54\nŁadna trasa. Super. Może się nam uda ją zobaczyć, bo są plany wrócić w Kotlinę Kłodzką.\n25 sierpień 2014 18:28\nŁadne i mało znana miejscowość. Oczywiście, każdy zna Złoty Stok z Kopalni Złota a nie samo miasteczko.\n25 sierpień 2014 13:38\n[cytuj autor=' Marcin_Henioo'][cytuj autor=' mokunka'][cytuj autor='Piernikarczyk Anna']Ładne miasteczko, w Kopalni też nie byłam ale mogę za to polecić nową atrakcję koło Kopalni - Park Techniki świetny nie tylko dla dzieci 🙂 [/cytuj] Ja w Kopalni Złota byłam, przed paru laty 🙂 Teraz nie dałabym rady ! Na sam kamiewnny podwodny wodospad wchodzi się z podziemi, wędruje sporo pod góre ,dosć stromo, tuż przy kamieniołomach i znowu wchodzi się w podziemne korytarze. Pełno tam schodów , drewnianych, czsciowo zmurszałych... [/cytuj] Teraz schody są ładne, metalowe :-) [/cytuj]\nNo proszę, zmiania się i to na lepsze !\nOstatnio edytowany: 2014-08-25 13:51\n25 sierpień 2014 12:39\n[cytuj autor=' mokunka'][cytuj autor='Piernikarczyk Anna']Ładne miasteczko, w Kopalni też nie byłam ale mogę za to polecić nową atrakcję koło Kopalni - Park Techniki świetny nie tylko dla dzieci 🙂 [/cytuj] Ja w Kopalni Złota byłam, przed paru laty 🙂 Teraz nie dałabym rady ! Na sam kamiewnny podwodny wodospad wchodzi się z podziemi, wędruje sporo pod góre ,dosć stromo, tuż przy kamieniołomach i znowu wchodzi się w podziemne korytarze. Pełno tam schodów , drewnianych, czsciowo zmurszałych... [/cytuj]\nTeraz schody są ładne, metalowe :-)\n25 sierpień 2014 11:31\n[cytuj autor='Piernikarczyk Anna']Ładne miasteczko, w Kopalni też nie byłam ale mogę za to polecić nową atrakcję koło Kopalni - Park Techniki świetny nie tylko dla dzieci 🙂 [/cytuj]\nJa w Kopalni Złota byłam, przed paru laty 🙂\nTeraz nie dałabym rady ! Na sam kamiewnny podwodny wodospad wchodzi się z podziemi, wędruje sporo pod góre ,dosć stromo, tuż przy kamieniołomach i znowu wchodzi się w podziemne korytarze. Pełno tam schodów , drewnianych, czsciowo zmurszałych...\nOstatnio edytowany: 2014-09-01 22:44\n25 sierpień 2014 09:52\nZłoty Stok oczywiście zwiedziliśmy, ale nie miasto, a kopalnię i park techniki. Fajne miasteczko.\n25 sierpień 2014 09:34\nŁadnie i ciekawie pozdrawiamy\n25 sierpień 2014 09:33\nJa tylko byłem w kopalni i teraz wiem co straciłem.\n25 sierpień 2014 08:08\nW kopalni w Złotym Stoku już byłam,natomiast miasteczka nie znam zupelnie. Fajnie,że pokazałaś nam trasę turystyczna po mieście,to zupełnie inna strona tego miasta kojarzącego się głównie z kopalnią.\n25 sierpień 2014 06:35\nŁadne miasteczko, w Kopalni też nie byłam ale mogę za to polecić nową atrakcję koło Kopalni - Park Techniki świetny nie tylko dla dzieci 🙂\n25 sierpień 2014 06:07\nŁadna nazwa i ładne miasteczko,\ntakie spacery mają swój urok,\nniestety ani w kopalni, ani w miejscowości nie byłem jeszcze


Grudzień 12, 2017 Brak komentarzy\nJeśli jesteśmy w Zakopanem to na pewno warto odwiedzić takie miejsca jak Gubałówka i Krupówki. Wystarczy iść do końca Krupówkami żeby dotrzeć do Gubałówki. Można wjechać na górę, ale można również tam wejść. Wszystko zależne będzie po pierwsze od naszej kondycji, a po drugie od warunków pogodowych. W górach bywa z tym bardzo różnie, dlatego trzeba być na wszystko przygotowanym.\nNa górze można podziwiać niesamowite widoki. Można również zjeść posiłek, zjechać torem grawitacyjnym, jest park linowy czy jazda quadami. Jest wszystkich atrakcji naprawdę bardzo dużo, dlatego jeden dzień nam na pewno na to wszystko nie wystarczy. Im dłużej tam będziemy tym bardziej będzie nam się podobało i będziemy chcieli tam zamieszkać. Właśnie teraz jest taka możliwość żeby można było spać blisko Gubałówki.\nNocleg na Gubałówce\nMiejscem, które jest wybierane przez maksymalnie cztery osobom jest Szałas Pod Gubałówką. Jest to mały domek, które powierzchnia użytkowa wynosi dwadzieścia pięć metrów. To nie jest dużo, ale nie o wielkość tutaj chodzi, a o jakość. Poza urokiem samego domu turyści doceniają również cenę. Kilkadziesiąt złotych na dobę za osobę to naprawdę nie jest dużo. Na pewno zimą zasypany szałas wygląda jeszcze lepiej. Wewnątrz mamy do dyspozycji salon z kanapą, na której mogą spać dwie osoby. Jest też antresola gdzie mamy prosto z okna dachowego widok na góry. Jeśli my będziemy rezerwować to miejsce to możemy sobie od razu zaklepać właśnie to łóżko z tym wyjątkowym widokiem. W szałasie mamy aneks kuchenny z najważniejszymi urządzeniami oraz wyposażeniem. Mamy salon z telewizją satelitarną i Internet. Działka jest ogrodzona i ma jedno miejsce parkingowe. Takie udogodnienia wystarczą żebyśmy chcieli tam wracać. Szałas można zobaczyć na – domki Zakopane. To tutaj dowiemy się, jakie konkretnie wyposażenie się tam znajduje i czy w tym terminie, który nas interesuje mamy wolne miejsca. Jeśli się nie pospieszymy to nie będzie już żadnych wolnych terminów w tym roku.\nPiękne stylowe domki w Zakopanem\nWskazówki, jak uzyskać najlepsze dostępne pożyczki\nKredyt hipoteczny szyty na miarę\nStylowe i piękne schody


Czy można kąpać się balii w sobotę? - http://dom.neopta.info.pl/\nCzy można kąpać się balii w sobotę? czyli balie kąpielowe ewnością umilą naszą relaksacyjną kąpiel w saunie ogrodowej. Jednym z przykładowych dodatków są olejki naturalne, które po wtarciu w skórę zostawiają miły i kojący dla zmysłów zapach. Ponadto do sauny\nDodane: 03-04-2020 02:59\nOgrodzenia - komu potrzebne i dlaczegoBania ruska do kąpieli nawet zimąNowy trend na ogrodowy relaks?Wspaniała rzecz, jacuzzi w ogrodzieDobre strony jacuzzi w domu11 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby Mieć Saunę w OgrodzieOgród z sauną- czy warto?Domowa wytwórnia energiiO typach i rodzajach ogrodzeniaOszczędź na prądzie w ten prosty sposóbW jakim celu kupić fotowoltaikę?Jaki wybrać płot, bramę lub furtkę?Dopłaty na panele słoneczneTarasy w centrum uwagiKrótko o panelach fotowoltaicznych i energii ze słońcaSTUDIUM PRZYPADKU Jak Mieć Saunę w Ogrodzie W 6 Dni?Sauna lub jacuzzi w ogrodzieOto Jak Kupić Bramę Aby Wszyscy Dookoła Byli W SzokuCoraz droższa energia. Czy warto produkować ją na własnym dachuNajwyższej jakości taras- co i jakWspaniała sprawa, jacuzzi w ogrodzieKostka brukowa i jej kładzenieNajwyższej jakości taras- co i jakKrótko o jacuzzi w ogrodzieTaras w centrum ogroduWskocz do własnego jacuzzi w ogrodzie...Drogi prąd? Wcale nie będzie lepiej, ale wystarczy tylkoKto Jeszcze Chce dostać dotację na fotowoltaikę?Dotacje na fotowoltaikęCzy można kąpać się balii w sobotę?