O winach i podróżach. Subiektywnie.: października 2012\nJuż po raz trzeci firma M&P zaprosiła nas do uczestnictwa w pełnym rozmachu wydarzeniu do jakich niewątpliwie zaliczyć można "Salon Win i Alkoholi" (poprzednie edycje występowały pod nazwą "Salon Win i Alkoholi Mocnych"). Impreza ta, jak co roku, odbyła się w warszawskiej Fortecy przy ulicy Zakroczymskiej 12.\nGwiazdą wieczoru były niewątpliwie doskonałe wina pochodzące z różnych stron świata. Goście mieli możliwość degustowania wielu gatunków win wyprodukowanych we Francji, Hiszpanii, Chile czy Argentynie. Mnie do gustu najbardziej przypadły te zaprezentowane na stoisku izraelskim oraz włoskim. Interesujące były również węgierskie tokaje.\nJednakże wino nie było jedynym rodzajem alkoholu udostępnionym gościom do spróbowania.\nNa stołach degustacyjnych, w sali alkoholi mocnych, królowały znakomite likiery, szkockie single malts whisky, japońskie whisky, amerykański bourbon, brandy de jerez, francuski armagnac oraz koniaki. Wybór był naprawdę imponujący.\nW czasie imprezy wszystkie trunki można było zakupić w promocyjnych cenach.\nWydarzenie to, podobnie jak zeszłoroczne, charakteryzował wysoki profesjonalizm oraz doskonała organizacja. W czasie degustacji można było prowadzić dyskusje z winiarzami na temat ich produktów oraz miejscowych wyrobów. Pozostaje zatem czekać tylko na przyszły rok i kolejną imprezę zorganizowaną przez M&P.\nFirma M&P została powstała w 1996 roku. Przedsiębiorstwo rozwija się bardzo dynamicznie. Posiadają obecnie 11 salonów w Warszawie gdzie nabyć można importowane przez nich trunki. W ich ofercie znaleźć można m.in doskonałe wina, wódki, whisky, szampany, likiery, brandy czy miody pitne.\nAutor: Unknown o 13:24 Brak komentarzy :\nNazwa: DOC Mamertino Rosso Curpane\nTo wino jest czystą kwintesencja tego co reprezentują sobą wina sycylijskie. Jest to doskonale zrównoważony kupaż w skład którego wchodzą lokalne odmiany winorośli. Składa się w 70% z Nero d'Avola oraz w 30% z gron odmiany Nocera.\nJest to jedno z lepszych win sycylijskich jakie miałam do tej pory okazję spróbować.\nWarto nadmienić, iż było ono starzone przez 12 miesięcy w beczce oraz przez 4 miesiące w butelce.\nCo pierwsze rzuca się w oczy to kolor - bardzo intensywna rubinowa czerwień. W zapachu dość lekkie, beczka prawie nie jest niewyczuwalna.\nW smaku poczuć można posmak takich owoców jak wiśnie i maliny. Wyczuwalne są również przyprawy korzenne. Doskonałe, złożone i subtelne. Długi finisz, zachowujący typowy dla win z tego regionu charakter.\nWino idealnie nadaje się do posiłku. Doskonale komponowałoby się z pieczonym mięsem, dziczyzną i ostrymi serami. Szczerze polecam!\nWino zostało wyprodukowany przez winiarnię Tenuta Gatti. Winnica zajmuje obszar 217 hektarów. Usytuowana jest w północnej części wyspy, w miejscowości Librizzi (prowincja Messyna). Region ten charakteryzuje się pięknym otoczeniem i czystym środowiskiem.\nAutor: Unknown o 19:31 Brak komentarzy :\nPoniżej przedstawiam kilka lokalnych odmian winorośli uprawianych na Sycylii. Ich różnorodność jest naprawdę zdumiewająca. Spotkać tu można wszystkie szczepy międzynarodowe oraz liczne grona lokalne. Na szczególną uwagę zasługują takie wina jak Marsala, Moscato di Siracusa, Malvasia di Lipari i Passito di Pantelleria. Zapraszam zatem do krótkiego przeglądu wybranych odmian.\nNależy do jednych z najdłużej uprawianych odmian na Sycylii. Jest obecnie drugim co do popularności szczepem na terenie wyspy. Występuje praktycznie we wszystkich regionach, za wyjątkiem prowincji Etna. Świetnie sprawdza się w mieszankach z innymi szczepami - zwłaszcza tych z udziałem winogron Grillo i Cataratto Bianco. Stanowi znaczny dodatek do win Marsala (mniej więcej 15%). Wina jedno odmianowe z Inzolii dają wina delikatne, o pełnym smaku. Odczuwalne są delikatne aromaty brzoskwiń, melonów, moreli i orzechów. Wina te charakteryzują się również dobrą zawartością alkoholu, miękkością i zrównoważoną kwasowością. W kolorze przeważnie zielonkawo - słomkowa. W zapachu odczuwalne są aromaty ziołowe i owocowe.\nGRECANICO (GRECANICO DORATO)\nNie wiadomo dokładnie kiedy i w jaki sposób szczep ten pojawił się na terenie wyspy. Według przypuszczeń jego początki związane są z kolonizacją wyspy przez Greków. Jest on uprawiany głównie w prowincji Trapanii, Palermo oraz Agrigento. Grecanico charakteryzuje się ciepłą słomkowo - złotą barwą. W smaku niezwykle delikatne przez co idealne nadaje jest dla osób preferujących wina subtelne i łagodne. Nie należy jednak zapominać, że wina te mają dużą zawartość alkoholu. W smaku i zapachu neutralne.\nMożna określić je również jako świeże oraz aromatyczne.\nAlcamo, Contea di Sclafani, Contessa Entellina, Delia Nivolelli, Erice,Menfi, Monreale, S. Margherita di Belice, Sciacca.\nJest to autochtoniczny szczep sycylijski, który cieszy się obecnie ogromną popularnością na terenie całej wyspy. Jest również drugim co do popularności szczepem na Półwyspie Apenińskim (zaraz po szczepie Trebbiano). Niegdyś stosowano go wyłącznie do wytwarzania wina Marsala, obecnie wykorzystuje się go do produkcji takich win jak: Contessa Entellina, Contea Sclafani, Etna, Monreale oraz Alcamo. Cataratto znane było niegdyś jako "Cattarattu vrancu". Szczep ten uprawiany jest na obszarze całej wyspy. Szczególnie popularny w okolicach Palermo i Trapani. Catarratto daje wina o owocowym i kwiatowym zapachu. Jego smak zdominowany jest przez wysoką zawartość alkoholu oraz dobrą strukturę. Wina z niego wytworzone charakteryzują się kolorem słomkowym. Są dość kwasowe i gładkie jednocześnie.\nOdmiana ta należy do popularnej grupy Malvasia, która uprawiana jest na terenie całych Włoch. Została wprowadzona prawdopodobnie przez Greków w IV wieku p.n.e. Odmiana ta jest uprawiana w głównej mierze na wyspie Salina, która przynależy do wulkanicznego archipelagu nazywanego wyspami Liparyjskimi. W niewielkich ilościach uprawia się ją również w okolicach Katanii oraz Messyny. Odmiana ta używana jest do wytwarzania słynnego wina o statusie DOC czyli Malvasia delle Lipari. Odmiana ta daje wina aromatyczne o intensywnym zapachu kwiatowo - ziołowym. Odczuwalne są nuty miodowe oraz zapach suszonych moreli. W smaku słodkie i aromatyczne. Odznacza się zrównoważoną kwasowością.\nWystępuje przeważnie w południowej części wyspy. W szczególności w prowincji Trapanii, gdzie uprawiany jest już od czasów starożytnych. Należy do grupy "Muszkatów". Ze względu na swój aromat i słodycz określany był również jako "vitis apianae" (co można luźno przetłumaczyć jako "szczep pszczeli"). Moscato Bianco daje wina bardzo aromatyczne. Jednak jako wino deserowe lepiej sprawdzi się Moscato di Siracusa, Moscatello di Montalcino lub Moscato d'Asti. Wina te nie mają nic wspólnego ze słynnym Zibibbo della Sicilia (które znane są również pod nazwą Moscato di Pantelleria) ponieważ to wino produkowane jest z innej odmiany Muszkatów tj. Muscat d'Alessandria.\nMoscato bianco daje wina lekkie, o złotej barwie i przyjemnym aromacie.\nWykorzystuje się je do produkcji dwóch win o statusie DOC - Moscato di Siracusa i Moscato di Noto.\nNa wyspę zostało przywiezione najprawdopodobniej z Apulii. Szczep rozpowszechniony jest głównie w okolicach Trapanii gdzie, jako domieszka, stanowi bazę do produkcji wielu win o statusie DOC. Uprawiany bywa również w regionie Agrigento, Palermo i Syrakuza. Winogrona doskonale nadają się do starzenia.. Szczep ten daje wina o dobrej strukturze i słomkowo - złotym kolorze. Charakteryzuje się przyjemnym zapachem, z nutą ziół, kwiatów i owoców cytrusowych. W smaku owocowe, ze zrównoważoną kwasowością i miękkością.\nPodział Sycylii ze względu na regiony\nAutor: Unknown o 08:15 1 komentarz :\nCiekawym punktem na winiarskiej mapie świata jest państwo położone na południowo-zachodnim Pacyfiku czyli Nowa Zelandia. Po raz pierwszy została ona skolonizowana koło 1000 - 1300 roku przez przybyszów z Oceanii i Polinezji. Jednak pierwszym Europejczykiem, który dotarł w te okolice był Holender - Abel Tasman. Dopłynął on do jej wybrzeża w 1642 roku. Jednak prawdziwa kolonizacja wyspy rozpoczęła się dopiero w 1769 roku kiedy to Nowa Zelandia została ponownie odkryta przez brytyjskiego podróżnika Jamesa Cooka. Od tego czasu przynależała ona do Commonwealthu. W 1907 uzyskała status dominium, a w 1947 niepodległość.\nNa Nowej Zelandii panuje unikalny, chłodny klimat morski. Charakteryzuje się on stosunkowo chłodnym latem i dość łagodną zimą. Stwarza to doskonałe warunki do produkcji najlepszych odmian winorośli i win.\nJednakże winiarstwo na wyspie ma stosunkowo krótką historię. Pierwsza winnica oraz pierwsze krzaki winorośli zostały zasadzone dopiero w 1818 roku. Niestety, przewidywany wówczas szybki rozwój winiarstwa nie nastąpił ze względu na spadek cen win europejskich, na który wpływ miało zniesienie ograniczeń importowych i prohibicji w Stanach Zjednoczonych. Prawdziwy rozwój winiarstwa wiązać należy z początkiem lat 60' XX wieku.\nNowa Zelandia posiada kilkanaście obszarów winiarskich obejmujących obszar dwóch wysp - Północnej i Południowej. Rozpostarte są one na przestrzeni około 1600 kilometrów, między 36 a 45 stopniem szerokości. Na Wyspie Północnej panuje cieplejszy klimat - umiarkowany morski. Zbliżony on jest i porównywany do panującego we francuskim Bordeaux. Wyspa Południowa jest chłodniejsza. Warunki tu panujące porównywane są do tych występujących w Burgundii.\nNa Wyspie Północnej występuje 5 podstawowych obszarów winiarskich:\nWaikato i Bay of Plenty\nNatomiast na Wyspie Południowej występują\nNa Nowej Zelandii uprawia się różne szczepy winorośli. Nie posiada ona jednak swoich szczepów endemicznych. Do najpopularniejszych należą odmiany białe. Uprawia się tu głównej mierze Sauvignon Blanc (42% zbiorów), Pinot blanc (17%), Chardonnay (14%), Riesling i Gewurztraminer (ok. 17 %). Wyrób czerwonych win obejmuje zaledwie 10% całej produkcji. Najczęściej wykorzystuje się tu takie szczepy jak: Pinot Noir, Cabernet Sauvignon oraz Merlot.\nAutor: Unknown o 20:07 5 komentarzy :\nEtykiety: kraje winiarskie\nAutor: Unknown o 11:08 Brak komentarzy :\nAutor: Unknown o 08:42 1 komentarz :\nSzczep: Verdejo & Sauvignon Blanc\nTym razem zdecydowałam się przetestować białe wino z Biedronki, zakupione w czasie trwania tygodnia hiszpańskiego. Okazja do konsumpcji była dość niezobowiązująca, a wino od dłuższego czasu czekało na recencję. Zatem do dzieła....\nPrzyznam, że do tego wina podchodziłam dość sceptycznie. Ostatnio trudno mi napotkać na dobre wytrawne białe wino w rozsądnej cenie.\nNie spodziewałam się, że to wino tak mi posmakuje.\nW pierwszym momencie zraziła mnie jego barwa, którą określiłabym jako "taki sobie" jasno żółty kolor z zielonym refleksem. Po otwarciu butelki stwierdziłam jednak, że w zapachu jest dość przyjemne, delikatne. W smaku, w pierwszej chwili możemy dostrzec miodową nutę, którą zwieńcza mocno owocowy finisz.\nCałkiem niezłe wino za niską cenę. Doskonałe do obiadu, jak i do picia solo. Polecam!\nNa pewno zakupię przy następnej okazji.\nAutor: Unknown o 16:07 Brak komentarzy :\nNazwa: Cheateau Le Genestras - Medoc - 2008\nKolejna recenzja wina pochodzącego z najnowszej kolekcji Lidla. Pochodzi ono z Medoc, czyli historycznego region Francji. Zaliczany jest on do część regionu Bordeaux, który - jak wiemy - znany jest głównie z produkcji wysokiej jakości win.\nPo pierwsze - wino ładnie prezentuje się w kieliszku. Kolor intensywnie czerwony, wręcz purpurowy. Jest to wino, które określiłabym jako średnio ciężkie. Po otwarciu butelki można poczuć delikatne aromaty owocowe - wiśni oraz malin. W smaku, co mnie zdziwiło, jest dość łagodne.\nCo jednak warte odnotowania - odczucia smakowe zmieniają się z czasem. Doznania stają się coraz bardziej intensywne. Polecam zatem napowietrzyć je odpowiednio wcześniej.\nCheateau Le Genestras jest winem, które pije się przyjemnie. Producent poleca by łączyć je z serami pleśniowymi, szynką bajońską, kaczką (w sosie figowym) i żeberkami (w miodzie). Mnie natomiast bardzo odpowiada pite solo wieczorową porą.\nReasumując. To całkiem niezłe wino. Nie wywołuje większych zachwytów, ale nie ma się też do czego przyczepić. Chętnie sięgnę po kolejne wina pochodzące z tego regionu.\nAutor: Unknown o 09:18 1 komentarz :\nAutor: Unknown o 07:48 Brak komentarzy :\nNazwa: Cremant d'Alsace Brut, Bestheim Millesime\nMiejsce pochodzenia: Alzacja, Francja\nPrzyznam szczerze, że nie jestem wielką fanką win francuskich. Główny problem polega na tym, że dość ciężko jest natrafić na egzemplarz wyjątkowo dobrego wina w przystępnej cenie.\nJednakże, dzięki uprzejmości firmy Lidl - tak jak pisałam w poprzednim poście - otrzymałam możliwość by przetestować kilka butelek z ich najnowszej akcji tematycznej. Muszę przyznać, że bardzo się z tej sposobności ucieszyłam, ponieważ nie wiem czy sama zdecydowałam się na ten zakup.\nCóż.... doskonała okazja do konsumpcji nadarzyła się dość szybko. Była nią, mianowicie, rocznica ślubu moich rodziców. Zadecydowałam, iż skorzystamy z tej okazji i wspólnie wypróbujemy przesłane mi przez Lidla wino musujące.\nChyba jak większość z nas, lubię się pozytywnie rozczarowywać....jak się okazało Cremant d'Alsace Brut 2008 można sklasyfikować jakie wino bardzo dobre. I nie mówię tego kokieteryjnie. Zazwyczaj dość sceptycznie podchodzę to tego typu trunków, a tu prawdziwa niespodzianka. Smak wina zgodny jest z opisem producenta na etykiecie.\nDokonując jednak dogłębnej analizy: jego kolor jest delikatny, słomkowy. W kieliszku mocno się pieni, dość długo buzuje. W smaku delikatnie kwaskowate. Wyczułam również subtelne nuty owocowe - w szczególności jabłka oraz brzoskwinie.Wino oceniam jako lekkie i orzeźwiające. Uprzyjemniło nam wspólne świętowanie, dlatego zdecydowanie polecam je nie tylko na co dzień.\nTen egzemplarz oceniam zatem jak najbardziej pozytywnie. Z czystym sumieniem mogę polecić je wszystkim miłośnikom win musujących. Jest to bardzo dobre wino w swojej klasie cenowej i przyznam, że z niecierpliwością myślę o wypróbowaniu kolejnych win z najnowszej kolekcji francuskiej.\nAutor: Unknown o 17:53 2 komentarze :\nO czym ostatnio huczy internet, czyli na temat winiarskiej ekspansji Lidla słów kilka\nOstatnio, w wirtualnym świecie, zrobiło się dość głośno na temat nowych win francuskich, które na początku października pojawiły się na sklepowych półkach sieci Lidl. Przeprowadzili oni badania wśród polskich konsumentów na temat spożycia wina w naszym kraju.\nWynika z nich, że popularność tego trunku w ostatnich latach wzrosła. Statystyczny Kowalski (a raczej Kowalska) wybiera najczęściej wina czerwone (65%) i półsłodkie. Po wina najczęściej sięgają osoby w wieku od 40 do 49 lat, mieszkańcy dużych miast oraz osoby z wyższym wykształceniem. Kupujemy je najczęściej okazjonalnie (42%). Tylko co trzecia osoba zaopatruje się w nie regularnie, czyli przynajmniej raz w miesiącu.\nBadania przeprowadzone przez TNS Polska wskazują, że za najlepsze uchodzą wina francuskie, włoskie oraz hiszpańskie. Moim skromnym zdaniem takie wyniki świadczą o dużym stopniu niewiedzy (braku świadomości?) Polaków na temat win. Potwierdzają to badania - aż 21% respondentów przyznało, że nie zna się na winach.\nZgadzam się, co do tego, że wysoką pozycję w rankingu otrzymały wina pochodzące z Włoch oraz Hiszpanii. Nie rozumiem natomiast, dlaczego w badaniach prawie nikt nie opowiedział się za winami produkowanymi w Mołdawii, Nowym Świecie, na Węgrzech czy w Gruzji?\nBrak świadomości widać również w badania, które dotyczy przesłanek, którymi kierujemy się kupując wino. Przede wszystkim zwracamy więc uwagę na rodzaj wina (zgodnie ze schematem: wytrawne -półwytrawne- słodkie - półsłodkie - białe - czerwone - różowe) oraz jego cenę (42% badanych wybiera wina w przedziale cenowym od 20 do 29 zł). Kraj pochodzenia i marka dla większości badanych nie mają większego znaczenia. I błąd!\nZ raportu końcowego dowiadujemy się również, że statystyczny Polak wypija, w ciągu roku, mniej więcej 3 litry wina. Francuz natomiast około 14 razy więcej. Cóż, Francja jest krajem o długiej tradycji winiarskiej. Nie dziwią więc te informacje. Dobrze rokuje natomiast to, że spożycie wina w naszym kraju stale wzrasta.\nJak widać, trochę edukacji w tematyce winiarskiej statystycznemu Kowalskiemu, przyda się na pewno. Może i dobrze, że Lidl zaczyna swoją ekspansję właśnie winami francuskimi? Może lepiej jest pokazywać coś co uchodzi za lepsze (w masowej świadomości), by dopiero z czasem zacząć przyzwyczajać konsumentów do nowych smaków? Z czasem zobaczymy... mam nadzieję, że wkrótce na sklepowych półkach Lidla pokażą się licznie wina pochodzące z innych zakątków świata.\nDzięki uprzejmości firmy Lidl będę miała okazję przetestować 3 wina pochodzące z najnowszej kolekcji. W otrzymanej przeze mnie paczce znalazłam:\nCremant d'Alsace Brut, Bestheim Millesime 2008 // Jest to, pochodzące z Alzacji, białe wino musujące.\nVacqueyras Cuvee Prestige 2011 // Wino czerwone, wytrawne. Wyprodukowane w Dolinie Rodanu.\nChateau Le Genestras 2008 // Pochodzi ono z jednego z najsłynniejszych regionów winiarskich - Bordeaux. Jest to wino czerwone, wytrawne.\nJak widać, Lidl trafił w mój gust ponieważ preferuję głównie wina stołowe, wytrawne. Cieszę się, że będę miała okazję je przetestować. Wkrótce zamieszczę odpowiednie noty degustacyjne.\nAutor: Unknown o 18:12 Brak komentarzy :\nSzczep: Shiraz, Melbec\nMiejsce pochodzenia: Mendoza, Argentyna\nKilka tygodni temu uczestniczyłam w degustacji win Argentyńskich, która dała mi niepowtarzalną okazję, by spróbować flagowych szczepów pochodzących z tego kraju.\nWina tam prezentowane przypadły mi do gustu. Udało mi się skosztować kilku prawdziwych "perełek". W szczególności, nieznany mi wcześniej zbyt dobrze szczep Melbec wydał się bardzo interesujący.\nZainteresowana tematem przy okazji weekendowych zakupów zakupiłam nieznane dotąd mi wino z serii Trivento. Czemu by nie spróbować? Mieszanka Shiraz i Melbec wydawała mi się ciekawą propozycją, dlatego zdecydowałam się na jego zakup.\nJak się później okazało, okazał się on bardzo dobry.\nW kieliszku wino prezentuje się całkiem nieźle: kolor mocno dojrzałej wiśni, klarowny. W ustach w pierwszej chwili wino ma dość mocny i ostry posmak, który z czasem łagodnieje. Dobra struktura, wyczuwalna lekka nuta owocności. Dobry bilans pomiędzy ostrością i słodyczą. Jest to dobre wino codzienne, ale nada się też na szczególne okazje. Nie mam do niego większych zarzutów.\nGeneralnie przy tej cenie jest to bardzo ciekawa propozycja. Do ponownego zakupu.\nAutor: Unknown o 08:21 Brak komentarzy :\nZastanawiałam się ostatnio jakie wino włoskie można uznać za najsłynniejsze? Które kojarzy nam się z Półwyspem Apenińskim w pierwszej chwili kiedy tylko zadamy sobie to właśnie pytanie? Dla mnie pierwsze skojarzenie przywołuje od razu jedną nazwę. Określenie które niesie w sobie szczyptę tajemniczości i wyjątkowości...\nMowa tu o Chianti - winie o statusie D.O.C.G. produkowanym wyłącznie we włoskim regionie Toskania.\nPostanowiłam przyjrzeć się trochę bliżej temu tematowi, bo uśmiech na twarzy wywołuje u mnie brak świadomości niektórych osób uważających Chianti za odrębny szczep.... zatem do rzeczy!\nChianti jak wiemy produkowane jest w Toskanii....ale gdzie dokładnie? Przyglądając się mapie regionu zakreślilibyśmy obszar wokół takich miejscowości jak Florencja, Siena, Arezzo, Piza, Pistoia i Prato. Chianti powstaje zatem w samym centrum tego malowniczego regionu Włoch.\nA z czego się je produkuje?...no z winogron ;) ..... tak tak, ale jakich!?\nWłoskie prawo jest w tym temacie niezwykle precyzyjne. Już nawet małe odchyły co do ilości użytego soku winogronowego mogą wpłynąć na dyskwalifikację wina i nie uznanie go za Chianti właśnie. W głównej mierze produkowane jest ono z winogron Sangiovese. W jego skład musi wchodzić od 70 do100% winogron tego szczepu. Pozostałą część procentową stanowią inne odmiany nadające się do uprawy w regionie Toskanii. Włoskie prawo określa również, że ilość winogrona z białych odmian nie może - indywidualnie lub wspólnie - przekraczać maksymalnego limitu jakim jest 10%. Dodatkowo, Cabernet Franc i Cabernet Sauvignon, nie mogą - indywidualnie lub wspólnie - przekraczać maksymalnie 15%. Trochę to skomplikowane? Cóż, dlatego nie każde wino zaliczyć można do Chianti Classico. O jego walorach i cechach szczególnych decydują te właśnie zasady.\nBo jakie właśnie jest klasyczne Chianti? Powinno odznaczać się średnio intensywną barwą - czerwoną z lekkimi odcieniami fioletu. Często odszukać w nim możemy lekko owocowe nuty. Wino to charakteryzuje się typowym smakiem dla wina średnio ciężkiego, kwaskowatość powinna być wyraźnie wyczuwalna.\nNa niektórych butelkach Chianti można zauważyć logo z czarnym kogutem. Jest to znak używany w Toskanii od ok. 600 lat. W XIV wieku trzy miejscowości - Castellina, Radda oraz Gaiole - zawiązały Ligę Chianti. Za swoje godło przyjęły one czarnego koguta (wł. gallo nero) na żółtym tle. Jak zawsze w takich sytuacjach wydarzenie to związane jest z piękną legendą... jednakże z biegiem lat popularność miejscowego wina sprawiła, że coraz więcej okolicznych miejscowości powoływało się na przynależność do Chianti. Z tego powodu obecnie cały obszar geograficzno-winny został wyraźnie określony. Został on wyznaczony dekretem rządowym z lat 30' XX wieku i nie może zostać zmieniony.\nAutor: Unknown o 19:04 Brak komentarzy :\nEtykiety: miejsca , szczepy


Koniec zdjęć dla aktorów “Gry o tron” (niektórych)! – Westeros.pl – Gra o tron – Pieśń Lodu i Ognia\nStrona Główna8 sezonKoniec zdjęć dla aktorów “Gry o tron” (niektórych)!\nOczywiście nie oznacza to definitywnego końca zdjęć do sezonu ósmego. Koniec swojej pracy nad Grą zadeklarowali na ten moment Joe Dempsie (Gendry) i Hannah Murray (Goździk). Oto co miała do powiedzenia Hannah na temat pożegnania z planem zdjęciowym:\nDopiero zaczęło to do mnie docierać. Skończyłam. Nakręciłam wszystkie moje sceny. Ostatni dzień wywołał dużo emocji, bo musiałam pożegnać się z wieloma ludźmi. Mam szczęście, że mogłam być częścią serialu przez tak długi czas.\nKręcenie ostatniej sceny było równie emocjonujące dla Dempsiego. Zakończył on zdjęcia w ubiegłym tygodniu wraz z kilkoma innymi aktorami, których tożsamości nie ujawnił. Było to dla niego smutne przeżycie:\nWszystko jest w porządku, dopóki nie zobaczę innej osoby próbującej powstrzymać łzy, to dla mnie za wiele.\nJacob Anderson, Hannah Murray i Joe Dempsie przybywają na plan 8. sezonu w Belfaście, październik 2017\nJoe był oczywiście dyskretny w kwestii 8. sezonu, ale na kilka pytań udzielił odpowiedzi. Zapytany o młot, który jego postać zostawiła za Murem w 7. sezonie, odpowiedział, że Gendry będzie musiał wykuć sobie jakąś nową broń, by go zastąpić. To szczegół, ale mnie on osobiście cieszy, bo oznacza to, że twórcy serialu zdecydowali się zadbać o podobne drobnostki.\nDempsie powiedział również, że wiele radości sprawiła mu możliwość pracy z Jacobem Andersonem (Szary Robak), na którą długo czekał (są oni przyjaciółmi). Możemy więc śmiało spodziewać się, że w przyszłym roku zobaczymy Gendry’ego i Nieskalanego razem w przynajmniej kilku scenach.\nNależy pamiętać, że Dempsie i Murray nie grają postaci pierwszoplanowych, a więc ich wypowiedzi nie są wyznacznikiem faktycznego końca zdjęć do finałowego sezonu. Aktorów grających Jona Snow, Daenerys, czy Cersei wciąż czeka trochę pracy. Emilia Clarke w wywiadzie dla ET oświadczyła, że ma za sobą nieco ponad 3/4 kręcenia. Natomiast ostatnia scena Daenerys w 8. sezonie (a co za tym idzie, ostatnia w całym serialu) jest już nakręcona. Rozmawiając o tym z dziennikarką Vanity Fair, aktorka nie owijała w bawełnę:\nRozpieprzyła mnie świadomość, że [ta scena] pozostawi na kimś trwałe wrażenie tego, czym Daenerys jest…\nBrzmi to dość enigmatycznie, ale można z tej wypowiedzi wywnioskować, że finałowa scena Matki Smoków nie będzie kliszowym filmowym finałem, w którym postać spogląda w dal, mając w tle piękny krajobraz lub oddaje się sielankowemu życiu po rozwiązaniu swoich problemów.\nClarke potwierdziła również, że w 8. sezonie Daenerys wystąpi w scenach z udziałem postaci, których dotąd nie spotkała, m. in. z Aryą i Sansą.\nJak myślicie, jaki finał zgotowali ostatniej potomkini Targaryenów David Benioff, Daniel Weiss i George R.R. Martin?\nDodano: 28 maja 2018, 17:32\nTagi: con of thrones, gendry, got sezon 8, goździk, gra o tron finał, gra o tron koniec, gra o tron sezon 8, hannah murray, joe dempsie\nEmilia Clarke: "Nie wiem, jak serial się skończy"\nPowstanie animacja na postawie opowiadania George'a R.R. Martina


Justyna Zybert - MakeUp Artist - Soda oczyszczona dla urody i nie tylko...\nKosztuje grosze a ma mnóstwo zastosowań!...\nJak byłam mała babcia nie raz powtarzała, że soda oczyszczona jest niezastąpiona. Można nią zarówno wyczyścić lodówkę, jak i odświeżyć dywan, czy dodać do ciasta by lepiej wyrosło. Ale nie tylko. Poniżej przedstawiam Wam kilka przykładów zastosowania sody oczyszczonej.\nużywaj sodę razem z orzechami piorącymi - kolory będą bardziej kolorowe, a białe pranie bardziej białe! Wystarczy ¼ szklanki do pojemniczka na proszek do prania.\ndodając sody do prania nie trzeba używać dodatkowych zmiękczaczy do wody, ponieważ soda ma właściwości zmiękczające.\naby usunąć tłuste plamy z prania trzeba dodać sodę do prania, albo najpierw nałożyć na plamę pastę z sody i odstawić na jakiś czas, a potem wyprać.\n- powierzchni kuchennych wystarczy wziąć mokrą szmatkę i posypać ją sodą, następnie przetrzeć i zwilżyć czystą wodą.\n- aby wyczyścić zlew kuchenny trzeba zwilżyć go wodą, posypać sodą i zostawić na kilka minut. Następnie poszorować gąbką lub szczotką, a na koniec opłukać ciepłą wodą.\n- aby usunąć plamy i uporczywe zapachy z dywanu należy posypać je sodą i zostawić na noc, a następnie odkurzyć odkurzaczem. Czynność tę należy powtórzyć kilkakrotnie. Jeśli rozlejesz coś na dywan, osusz plamę jak najbardziej możesz, a następnie posyp sodą. To ograniczy plamę, a także zmniejszy prawdopodobieństwo powstawania nieprzyjemnego zapachu.\n- dziecięce zabawki możesz wyczyścić zanurzając je w roztworze z ¼ szklanki sody i ćwiartki ciepłej wody, a następnie przepłukując czystą wodą\n- dobrze myje butelki po oliwie i occie\n- usuwa osad z kawy i herbaty\njeśli przeszkadza Ci zapach posłania Twojego zwierzaka, posyp je sodą, zostaw na 15 min, a następnie odkurz\nodświeżanie powietrza w pomieszczeniach i szafach – wsypać sodę do bawełnianego woreczka i zostawić w szafie, pod zlewem, w walizce lub innym miejscu; można też postawić otwarte pudełko z sodą w łazience, garderobie, szafkach i innych miejscach. Możesz dodać także kilka kropel olejku eterycznego\nDo garnków i srebra\nwyczyścisz z większą łatwością, jeśli posypiesz je sodą, polejesz gorącą wodą, a następnie zostawisz na noc.\ndo czyszczenia srebra - zrób pastę z wody i sody a następnie wetrzyj ją w srebrny przedmiot, opłucz ciepłą wodą i wytrzyj suchą ściereczką.\naby wyczyścić uporczywe plamy w łazience użyj pasty z sody i wody. Nałóż na plamę, zostaw na kilka minut, następnie poszoruj i przetrzyj zwilżoną ściereczką.\nczyszczenie kabiny prysznicowej- spryskać drzwi octem, po kilku minutach wyszorować gąbką z sodą, następnie spłukać\nczyszczenie toalety- zasypać muszlę sodą i wyszorować szczotką, efekt można wzmocnić dodając do sody octu\njako proszek do pieczenia\njako zastępnik drożdży\nnadaje puszystość omletom\npasta z sody i wody nałożona na ugryzienia owadów lub oparzenia słoneczne pomaga ukoić ból i swędzenie.\nobniża zakwaszające działanie kawy- szczypta sody dodana do kawy\nłyżeczka sody rozpuszczona w szklance ciepłej wody pomaga w zwalczeniu zgagi\npasta z wody i sody jest delikatna ale zarazem skuteczna i nadaje się do codziennego peelingu do twarzy i ciała.\n½ szklanki sody dodana do kąpieli pomoże usunąć zanieczyszczenia i pot ze skóry, jednocześnie czyniąc ją bardzo gładką\nzmiękcza naskórek wokół paznokci\nprzedłuża świeżości ciętych kwiatów


Potężne pożary lasów trawią syberyjskie lasy, sił gaśniczych nie ma.\nW Rosji ogłoszono stan wyjątkowy z powodu potężnych pożarów syberyjskich lasów. Ogień niszczy drzewa, torfowiska, ale również ludzkie osady. Za gaszenie odpowiadało dytychczas wojsko, które obecnie znajduje się na Ukrainie.\nAgencja RIA Nowosti pisała, że łącznie na dzień 12 maja 2022 spłonęło 546 budynków mieszkalnych, w których mieszkało przeszło 1,2 tysiąca ludzi. 10 osób zginęło, 19 zostało rannych.\nWładymir Putin mówił w mediach, że pożary powodują straszne straty materialne i konieczna jest szeroko zakrojona akcja gaśnicza. Nie wspomniał nic o planach pomocy lokalnym społecznościom ani planie systematycznego radzenia sobie z ogniem.\nOrganizacja Greenpeace podała, że pożar jest najprawdopodobniej winą mieszkańców, którzy wypalają trawy i śmieci. Uczeni są zaniepokojeni - płomienie na Syberii sygnalizują bowiem postępujące zmiany klimatu.\nNiestety, nie tylko Rosja ma problem z pożarami. Jak podawał rzecznik komendanta głównego PSP bryg. Karol Kierzkowski, w sam czwartek 12 maja doszło do 41 pożarów lasów, z czego 20 w województwie mazowieckim. Strażacy mają utrudnione zadanie w gaszeniu ognia ze względu na silny wiatr spowodowany przetaczającymi się przez Polskę frontami burzowymi.\nŹródło: oko.press, polsatnews.pl\nZdjęcie: Matt Howard


MITUTOYO - Solid - narzędzia skrawające\nJapońską nazwę firmy Mitutoyo można w przybliżeniu przetłumaczyć jako „obfitość trzech składników”, które reprezentują roztropność, dobroduszność i siłę, czyli postawy bardzo cenione przez założyciela firmy, pana Yehan Numata. Firma oferuje najnowocześniejsze na świecie urządzenia pomiarowe i rozwiązania metrologiczne, a zaczynała skromnie w 1934 roku stawiając na najlepszą jakość i wartości. Grupa Mitutoyo jest obecna w prawie 40 krajach i współpracuje z przedstawicielami w około 60 innych krajach. W Polsce działa od 2002 roku.\nW ich asortymencie znajdziemy precyzyjne urządzenia pomiarowe, od mikrometrów, suwmiarek i czujników zegarowych po twardościomierze, wizyjne systemy pomiarowe i współrzędnościowe maszyny pomiarowe 3D. Te ostatnie urządzenia to efekt ciągłego procesu doskonalenia technologii pomiarowych i udanego wdrożenia ich w licznych aplikacjach.\nMitutoyo Corporation prowadzi nieustannie działalność badawczo-rozwojową. W samej Japonii są dwa ośrodki badawczo-rozwojowe, 10 zakładów produkcyjnych, dwa instytuty metrologiczne, pięć laboratoriów kalibracji, siedem centrów obsługi i siedem centrów kompetencyjnych „M3”, nie licząc centrali i biur sprzedaży znajdujących się w Kawasaki.\nNasi Klienci wiedzą, że drobne narzędzia pomiarowe stanowią podstawę miernictwa przemysłowego. Szeroki asortyment narzędzi odpowiadający wszelkim wymaganiom zaspokoi tych, którzy potrzebują zwykłej suwmiarki, jak i tych dla których niezbędny jest najbardziej precyzyjny mikrometr ręczny o najwyższej rozdzielczości dostępny na rynku.


olympea w zestaw perfum edp 80ml + 100ml balsam marki Paco rabanne - emodi.pl moda i styl\nJak mnóstwo innych drogich stylizacji z wyższej półki pachnidła producenta Paco Rabanne niemało łączy ze światem mody i Paryżem. Paco Rabanne, właściwie Francisco Rabaneda-Cuervo, z pochodzenia Baskijczyk, z początkiem ostatniej wojny znalazł schronienie wraz z matką w Paryżu.\nPomysł, który się wtedy narodził, na sukienkę naszywane metalowe aplikacje, stał się swojego typu jego ulubionym tematyką, który do dziś pojawia się w kolejnych kolekcjach. Po intensywnym nowoczesnym początkowym okresie Rabanne zaczął się w miarę upływu lat wycofywać z dynamicznego udziału z interesu, żeby po latach powrócić z nową pasją dla perfum...!\nod 249,40 PLN Porównaj oferty\nod 187,46 PLN Porównaj oferty\nod 226,10 PLN Porównaj oferty\nod 186,30 PLN Porównaj oferty


Karol Grabias (Teologia Polityczna): Podczas moich rozmów z czeskimi intelektualistami uderzyła mnie jedna rzecz: pozytywny stosunek do transformacji ustrojowej, na którą, jak się okazało, mieli duży wpływ. Jak kształtowało się społeczne postrzeganie przemian po upadku komunizmu? Czy istnieje specyficzny etos „naszej własnej, czeskiej transformacji”, która nie została zaimportowana przez postkomunistów z Zachodu?\nRoman Joch (filozof polityki): Ma pan rację. Ci ludzie, którzy są dziś określani jako konserwatyści, byli odpowiedzialni za transformację w Czechach na początku lat 90. – nawet jeśli wtedy nie określali się sami tym mianem. Nie używali żadnych ideologicznych etykiet, ani konserwatywnych, ani liberalnych. Zdecydowanie jednak nie byli socjalistami, ale przede wszystkim antykomunistami i demokratami. Ich motto brzmiało „Powrót do Zachodu”, co wskazywało, że uważali się za część cywilizacji zachodniej, że Czechy zostały „porwane” ze świata demokracji. Najpierw przez nazistów, a potem przez komunistów. Okres 1939-1989 był postrzegany jako swego rodzaju aberracja czeskiej historii. I co oznaczał powrót na Zachód? Po pierwsze, demokracja, konstytucjonalizm, ograniczony rząd, wolne i uczciwe wybory oraz gwarancje podstawowych praw i wolności: wolności słowa i wolności religii. Poszło to całkiem gładko, bo ludzie to rozumieli. Starsi ludzie pamiętali czasy Republiki Masaryka w latach dwudziestych i trzydziestych. Po drugie, nastąpiła transformacja gospodarcza. Toczyła się debata, czy powinniśmy kierować się demokratyczno-socjalistycznym modelem Szwecji, czy też „demokratycznym kapitalizmem” lub „wolnorynkową gospodarką” inspirowaną przez Ronalda Reagana czy Margaret Thatcher. Na początku lat 90. ten ostatni obóz wygrał spór, zarówno politycznie, jak i intelektualnie. Ostatecznie nie zastosowali oni czystego modelu gospodarki wolnorynkowej, lecz coś, co nazywa się „modelem zachodnioniemieckim" z mniej lub bardziej uwolnionymi rynkami – wersję ordokapitalistyczną.\nA co z rozliczeniem komunistów?\nTransformacja miała również charakter moralny. Zakładała ona ukazanie skali, a następnie, choć w niewielkim stopniu, odpłatę za zbrodnie popełnione przez reżim komunistyczny. W rzeczywistości niewiele osób zostało skazanych na karę więzienia. Nawet jeśli w końcu tam trafili, to na krótki czas: bo ci, którzy popełnili straszne zbrodnie reżimu komunistycznego w latach 50. byli już dość starzy. Kary nie były surowe, ale społeczeństwo oczekiwało od Trybunału Sprawiedliwości jasnej deklaracji: „To były zbrodnie”. I bez względu na to, jak długo sprawcy byli u władzy, te zbrodnie nie mogą być zapomniane i za takie uznane, tak samo, jak zbrodnie nazistowskie. Częścią moralnej transformacji była tak zwana ustawa lustracyjna, która zabraniała wysokiej nomenklaturze komunistycznej – a również agentom i współpracownikom tajnej policji – zdobywania ważnych stanowisk we władzy wykonawczej i sądownictwie. Jeśli chcieliby, mogliby być zamożnymi właścicielami prywatnych firm, mogliby służyć w parlamencie.\nDzięki temu prawu nie mieliście poczucia niesprawiedliwości, co z kolei miało miejsce w Polsce, gdzie kilka lat po upadku komunizmu w kraju rządzili postkomuniści.\nTo poczucie niesprawiedliwości pojawiło się później. Dziesięć lat po upadku komunizmu dawni aparatczycy stali się bardzo zamożni. Były więc pewne pretensje, ale mimo tego nasza transformacja była postrzegana jako sprawiedliwa. Nawet teraz mamy premiera, Słowaka z pochodzenia, który jest bardzo bogatym człowiekiem, drugim najbogatszym w kraju i został zidentyfikowany jako agent bezpieczeństwa w Maroku, choć sam temu zaprzecza. Jednym z powodów, dla których transformacja została uznana za sprawiedliwą, było to, że przeprowadziliśmy kilka typów prywatyzacji. Pierwszą z nich, bardzo popularną w tamtych czasach, ale mniej efektywną ekonomicznie, była tzw. „prywatyzacja bonowa” – każdy obywatel mógł otrzymać bon za bardzo niewielką opłatą i zainwestować go w spółki państwowe, stając się w ten sposób udziałowcem. Wiele osób uważało, że w ten sposób staną się „bogatymi kapitalistami”. Było to jednak mało efektywne, ponieważ po 40 latach komunizmu ludzie nie mieli pojęcia, jakie są prawa akcjonariuszy. Ich fundusze były więc w rękach bezczelnych i aroganckich menedżerów. Aktywa te zostały legalnie skradzione i przekazane spółkom zarządzającym.\nCo z pozostałymi formami prywatyzacji? Ta raczej wzmogła poczucie niesprawiedliwości.\nDrugim modelem prywatyzacji była sprzedaż bezpośrednia przedsiębiorstw firmom zagranicznym. Wiele osób zastanawiało się, czy powinniśmy sprzedać majątek narodowy cudzoziemcom. Najbardziej udaną transakcją była sprzedaż Skoda Auto grupie Volkswagena. W 1991 r. o wykupienie Skody starała się ta znana niemiecka marka oraz francuski Renault – Niemcy złożyli jednak lepszą ofertę. Była to trudna decyzja dla rządu: wszyscy mieliśmy na myśli wspomnienia z czasów II wojny światowej. Jednak ta transakcja była i nadal jest sukcesem. I na koniec trzecia droga, najbardziej moralnie uzasadniona i moim zdaniem najskuteczniejsza forma prywatyzacji: tzw. restytucje. Nieruchomości, takie jak domy, budynki, pola czy lasy wróciły do rodzin pierwotnych właścicieli. Było to przekształcenie skradzionych zbiorowo nieruchomości we własność rodzinną. Ludzie ci, w odróżnieniu od anonimowych udziałowców, mieli osobiste przywiązanie do własnych, starych, rodzinnych dóbr. Dbali o nie, czyniąc ten model prywatyzacji najbardziej udanym. Z moralnego punktu widzenia, nie czysto ekonomicznego, prywatyzacja restytucyjna była zarówno efektywna, jak i sprawiedliwa.\nTo z tego wynika silna obecność liberalnego konserwatyzmu na czeskiej scenie politycznej?\nW latach 90. niewiele osób identyfikowało się jako konserwatyści. Mieliśmy dwie partie chrześcijańsko-demokratyczne; w tym jedną, która nadal istnieje – Partię Ludową Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. To stara, tradycyjna partia katolicka, konserwatywna w kwestiach obyczajowych i centrowa w dziedzinie ekonomicznej. Działała ona już w czasach monarchii austriackiej. Pod względem politycznym była centroprawicowa, co czyni ją dobrym sojusznikiem w centrolewicowym lub centroprawicowym rządzie koalicyjnym. Była też inna partia. Bardzo mała i intelektualna Chrześcijańska Partia Demokratyczna, która później się podzieliła. Jej członkami byli katolicy, antykomunistyczni dysydenci i intelektualiści. Na jej czele stał nieżyjący już Vaclav Benda, lider konserwatywno-chrześcijańskiego skrzydła czechosłowackich dysydentów. Była to partia antykomunistów z prawdziwego zdarzenia, o bardzo twardej linii – i tylko nieliczni nazywali siebie konserwatystami. Dla większości ludzi, którzy uważali się za centroprawicowców, politycznym wzorem do naśladowania byli anglosascy mężowie stanu, jak Ronald Reagan i Margaret Thatcher z ich twardą postawą wobec Związku Radzieckiego. Zarówno Reagan, jak i Thatcher byli klasycznymi liberałami w sprawach gospodarczych. Czesi poszli za tym przykładem. Inni mężowie stanu podziwiani przez nich, to kanclerz Kohl i Franz Joseph Strauss.\nA co z wpływem, jaki miał Roger Scruton? To nazwisko, które często pada w dyskusjach z czeskimi myślicielami.\nRoger Scruton był osobistym przyjacielem wielu czeskich dysydentów. W 1979 roku przybył po raz pierwszy do komunistycznej Czechosłowacji. Przyjechał z fundacją Jana Husa założoną przez czeskich zesłańców i profesorów uniwersytetów w Oxfordzie i Cambridge. Jeden z czeskich dysydentów wpadł na następujący pomysł: „Załóżmy jakąś podziemną uczelnię, aby ci profesorowie z Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Niemiec Zachodnich przyjeżdżali tutaj i prowadzili wykłady, uczyli studentów, którzy będą zdawali egzaminy, a następnie jeden z angielskich uniwersytetów, Cambridge, będzie im wtedy przyznawał regularne stopnie naukowe”. Więc Roger Scruton odwiedził Czechosłowację w 1979 roku i zakochał się w tym kraju. Był z nami bardzo blisko, zwłaszcza z bardziej konserwatywnymi czeskimi dysydentami. Jego najlepszym przyjacielem był Pavel Bratinka, były polityk, dysydent, tłumacz Hayeka, Voegelina i przyjaciel zmarłego Michaela Novaka. Tłumacząc ich prace, przedstawił więc trzech myślicieli: ekonomistę Hayeka, filozofa Voegelina i teologa Novaka. Scruton przyjaźnił się także ze wspomnianym już Vaclavem Bendą, a nawet z Petrem Pithartem, który jest umiarkowanym konserwatystą, unikającym wszelkich radykalnych stanowisk politycznych.\nCo Scrutona ujęło w Czechach?\nRoger Scruton pochodził z rodziny robotniczej i podczas studiów w Paryżu w 1968 roku widział zamożnych, uprzywilejowanych francuskich studentów, walczących o rewolucję. To wtedy zdał sobie sprawę, że jest konserwatystą: bo nie podobało mu się to, gdy widział bogatą młodzież, której wydawało się, że jest zniewolona. A Czechów uważał za naród sceptyczny wobec wielkich ideologii i daleki od gwałtownych zrywów społecznych: uznał to za cechę, która upodabnia ich do tradycyjnych Brytyjczyków. Scruton był zakochany w czeskim społeczeństwie, intelektualistach i dysydentach, zakochał się nawet w jednej czeskiej dziewczynie. W latach 1979-1985 wielokrotnie odwiedzał Czechosłowację, jednak w końcu został nakryty przez czeską bezpiekę. Policja dowiedziała się, że prowadził tajne wykłady w prywatnych domach. Podczas jednego z wykładów w Brnie został aresztowany, przewieziony na granicę austriacką i wydalony z kraju: nie wolno mu było więcej wjechać na teren Czechosłowacji. Oczywiście wrócił po upadku komunizmu w 1999 roku na wykład, którego treść była szokująca dla wielu dysydentów.\nCo było tak szokującego w wystąpieniu Scrutona?\nZaproponował w nim delegalizację działalności partii komunistycznej. Uznał, że była to organizacja przestępcza. Wskazał, że tak jak partia nazistowska została zakazana w Niemczech po II wojnie Światowej, tak partia komunistyczna powinna zostać zakazana po upadku bloku sowieckiego. Osobista przyjaźń z Czechami i jego wizyty uczyniły z niego bardzo wpływową postać w Czechach. Na przykład: w latach 90. większość osób, które podzielały poglądy centroprawicowe, była bardzo wrogo nastawiona do ekologii jako nowej lewicowej ideologii. Jednak Roger Scruton nauczał, że ochrona środowiska naturalnego prowadzona na poziomie lokalnym – a nie przez międzynarodową centralę – jest w rzeczywistości bardzo konserwatywnym stanowiskiem. Teraz wszyscy czescy konserwatyści się z tym zgadzają. Partia Zielonych w byłym rządzie Topolanka była najbardziej konserwatywną partią zielonych na świecie. W ten sposób Scruton wpłynął na czeską sferę publiczną. Odwiedził Czechy, by wziąć udział w uroczystościach upamiętniających Listopad 1970 r. i został odznaczony najwyższym orderem Senatu. Była to ostatnia wizyta przed jego śmiercią w zeszłym roku.\nChciałbym zapytać o nieoczywistą relację między liberalny konserwatyzmem a chrześcijaństwem. Czy ta opcja ideowa idzie w parze z postawą religijną? Pytam o to, ponieważ można by argumentować, że deregulacja rynku i brak interwencjonizmu państwowego mogą prowadzić do erozji tradycyjnych struktur społecznych, takich jak rodzina czy naród.\nChciałbym przeprowadzić Pana przez bardzo dziwny rozwój wydarzeń, który miał miejsce w ciągu ostatnich 10 lat. W XXI wieku ludzie, którzy w latach 90. byli centroprawicowcami, zaczęli identyfikować się z konserwatyzmem. Wciąż byli klasycznymi liberałami w kwestiach gospodarczych, konstytucjonalizmu, wolności słowa czy ograniczania władzy. Stali się jednak bardziej konserwatywni w kwestiach kulturowych i moralnych. Niektórzy z nich jako dorośli nawrócili się na katolicyzm. Na przykład Alexandr Vondra, który był doradcą Vaclava Havla. Ofensywa ruchu LGBT spycha niektórych liberałów na bardziej konserwatywne pozycje. Kolejną kwestią, która ma na to wpływ, jest idea mowy nienawiści. W Europie Zachodniej, kiedy mówi się coś krytycznego wobec jakichkolwiek mniejszości, natychmiast zostajesz okrzykniętym hejterem i możesz nawet trafić przed sąd. Dla byłych dysydentów, takich jak Alexandr Vondra, jest to nonsens. Oni walczyli z komunistami o wolność słowa, a teraz niektórzy politycy chcą ją znów ograniczyć. Kulturowy i moralny radykalizm postępowców, jak sami siebie nazywają, przenosi klasycznych liberałów na prawo.\nA nie zmienił się ich stosunek do wolnego rynku?\nNie jest to teraz sprawa wielkiej wagi w czeskiej polityce. Jest to raczej kwestia stopnia: czy wprowadzamy wyższe podatki i wyższe wydatki rządowe, czy idziemy w drugą stronę. W polityce czeskiej istnieje zgoda co do tego, że jest to tylko kwestia ilości, a nie jakości. Prawdziwymi kwestiami jakościowymi są te kulturowe i moralne: na przykład imigracja. Byliśmy zszokowani propozycjami narzucania kwot imigrantów wbrew woli obywateli. Kiedy wchodziliśmy do UE, doszliśmy do wniosku, że musimy traktować każdego obywatela UE jak naszego współobywatela i zgadzaliśmy się z tym. Ale nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego, że mamy jakiekolwiek zobowiązania wobec krajów trzecich, które nie są członkami UE. Zgodnie z traktatem lizbońskim, jeżeli głosowanie odbywa się większością głosów, instytucje centralne mają prawo wysyłać nam imigrantów: i dla ludzi w Czechach to był szok. Mieliśmy imigrację z Ukrainy i Wietnamu, ale była ona powolna, stała. Ta kwestia spowodowała rozłam po lewej stronie. Mamy tych, którzy są starą lewicą: socjalistów w kwestiach gospodarczych, ale konserwatywnych w kwestii LGBT i imigracji, a obok jest liberalna lewica, która chciałaby forsować całą postępową agendę. Po prawej stronie większość klasycznych liberałów została zmuszona do zajęcia konserwatywnych stanowisk, ponieważ zdali oni sobie sprawę, że jeśli zostanie przeforsowane przyjęcie przymusowej kwoty migrantów, oznaczać to będzie wyższe podatki na świadczenia dla nich.\nPrzesunięcie na prawo było więc odpowiedzią na nowe warunki ideowe?\nTak. Nawet liberalni politycy, którzy nie mieli problemu ze wspólnym życiem par homoseksualnych, zradykalizowali się w odpowiedzi na transgenderyzm i gender studies. Radykalne postulaty liberalnej lewicy budzą sprzeciw wielu czeskich opcji politycznych: od starej lewicy, po konserwatywnych katolików. Czesi, nawet jeśli nie są wierzący, są szczęśliwi, że mogą żyć w kraju chrześcijańskim lub postchrześcijańskim i nie chcieliby go stracić: zwłaszcza wobec groźby radykalnego islamu. Przedtem chrześcijaństwo było albo nieistotne, albo nawet podejrzane, ale w końcu zrozumieliśmy, że nie istnieje żadne zagrożenie ze strony Kościoła lub chrześcijan. Niektórzy z czeskich liberałów albo nawrócili się na chrześcijaństwo, albo doceniają moralne i kulturowe podłoże, jakie ono daje.\nCzy uważa Pan, że związek czeskich konserwatystów z tradycją anglosaską jest czynnikiem, który nieuchronnie oddala ich od polskiej prawicy?\nNie, nie powiedziałbym. Czescy konserwatyści zdali sobie sprawę, że różne kraje mają różne tradycje i różne potrzeby. Widzimy, że polski konserwatyzm jest siłą rzeczy zakorzeniony w katolicyzmie a społeczeństwo węgierskie jest bardziej zsekularyzowane. Rozumiemy, że forma konserwatyzmu będzie zawsze narodowa. To samo tyczy się nas: czeski konserwatyzm będzie zawsze bardziej obywatelski, cywilny, a przez to świecki. Wiemy już, że istnieją narodowe tradycje i nie możemy z nimi walczyć. Nasz wspólny przeciwnik jest tak silny, że polskie podejście socjalne czy węgierskie nacjonalistyczne nie ma dla nas znaczenia. W przeciwieństwie do liberalnych lewicowców, czescy konserwatyści nie postrzegają Orbana jako niedoszłego dyktatora. Pod pewnymi względami podziwiamy go, bo ma odwagę pokazać środkowy palec elitom. Z naszej perspektywy największym zagrożeniem jest radykalna forma feminizmu i ekologizmu, co znajduje odzwierciedlenie w agendzie Ursuli von der Leyen. Obawiamy się, że ze względu na ideologiczne mrzonki może ona zniszczyć nasze gospodarki, uczynić wielu ludzi bezrobotnymi czy zaprzepaścić nasz przemysł samochodowy. Dlatego szukamy jak najwięcej sprzymierzeńców w walce z tym frontem. Jeśli polityka wewnętrzna w Polsce, na Węgrzech czy w Austrii różni się od tej, którą chcieliby prowadzić u siebie, to nie stanowi dla nas problemu. Marzy się nam konserwatywna „Międzynarodówka”: koalicja ludzi, którzy potrafią stawić opór nowoczesnym zagrożeniom.\nCzyli dokładnie? Co stanowi największe zagrożenie dla Europy według Pana?\nDostrzegamy je przede wszystkim w trzech miejscach. Na Wschodzie w formie rewanżyzmu neoimperialistycznej Rosji: Putin stanowi brutalne, fizyczne zagrożenie. Na Południu w postaci imigracji przedstawicieli radykalnego islamu. Na Zachodzie widzimy je w radykalnych ruchach progresywistycznych: feminizmie, ekologizmie i ideologii wielokulturowości. Teraz odczuwamy cud ostatnich 30 lat: imigracja została zatrzymana, Rosja nie ma odwagi iść dalej i atakować krajów bałtyckich w obawie przed reakcją NATO, a kraje Europy Środkowej są bardziej odporne na ideologiczny sposób myślenia, dominujący w Europie Zachodniej czy na amerykańskich kampusach. Ludzie w Czechach nadal pamiętają ideologię komunistyczną i do tej pory uważają, że mamy dużo szczęścia. Niektórzy żartują nawet, że już nie jesteśmy częścią cywilizacji zachodniej. Podziwialiśmy takie postacie jak Churchill, de Gaulle, Kohl, a nawet Mitterand. Ale Europa Zachodnia znienawidziła ich, a tym samym odrzuciła dziedzictwo cywilizacji chrześcijańskiej. Prawdziwy Zachód, jeśli chodzi o kulturę i wartości, to właśnie my: Polska, Czechy, Węgry i Słowacja. Może jest to aroganckie, ale biorąc pod uwagę obecną sytuację, to my godnie stawiamy czoła zagrożeniom współczesności.


Szaszłyk z kluchami - offthetrack.pl\nHome\todwiedzone krajeAzja\tSzaszłyk z kluchami\nSzaszłyk z kluchami\nby Monika Kondej 1 września 2012\nby Monika Kondej 1 września 2012 454 views\nChiny słyną z doskonałej, różnorodnej kuchni. I o kuchni dziś będzie, ale nie tej typowo chińskiej, a ujgurskiej. Przejedzeni chińskimi specjałami z rozmarzeniem czytaliśmy o kebabach, które miały na nas czekać w Xinjiangu.\nGdy po kilkunastogodzinnej podróży dotarliśmy do Turfanu – pierwszego ujgurskiego miasta na naszej trasie, wyczulone nosy szybko zaprowadziły nas na nocny market. Wprost na stragany z jedzeniem. Przy licznych stolikach rozstawionych na parkingu jedli miejscowi. Kebaby! Tu na pewno będą kebaby – stwierdziliśmy jednogłośnie. Tymczasem było tam kilkanaście mini kuchni, ale w większości przyrządzało się to samo. Na charakterystycznych grillach opiekały się nadziane na szpikulce kawałki baraniny. No nie do końca tak miały te kebaby wyglądać, ale puste brzuchy nie pozwalały na dalsze poszukiwania. Zamówiliśmy kilka sztuk, do tego piwo i towarzystwo lokalsów. Oczywiście było pyszne!\nWtedy jeszcze łudziliśmy się, że te szaszłyki to jakiś lokalny przysmak, a dalej, w Urumczi czy Kaszgarze na pewno znajdziemy kebaby, jakie znamy z Polski. No może nie takie same, ale chociaż zawierające coś więcej niż tylko mięso na patyku…\nSzybko okazało się, że ujgurski kebab to właśnie taki szaszłyk, na którym są cztery kawałki baraniego mięsa. Opieka się je na podłużnych rożnach, wachlując kawałkiem dykty.\nDo tego obowiązkowo chleb. Tak, tak, mają tu chleb. Wygląda i smakuje podobnie jak nasz cebularz, tylko nie ma w nim tak dużych kawałków cebuli, a jedynie delikatny cebulowy posmak. Widzieliśmy różne rozmiary i z różnymi wzorkami na wierzchu. Zastosowanie jedno: jako zagrycha do kebaba. Czasem składa się chleb na pół i do środka wrzuca mięso z kebaba. Ale taką wersję widzieliśmy tylko ze dwa razy.\nKebab z chlebkiem to tylko początek jedzenia. To taka „poczekajka” przed daniem głównym, czyli makaronem z sosem. Można go dostać na każdym kroku, a już na pewno wszędzie tam, gdzie serwują kebaby.\nMakaron smakuje po prostu jak makaron, tyle, że jest baaaardzo długi. Żeby nałożyć porcję kucharz bierze kilka klusek w garść, wrzuca na talerz, a to co za dużo to urywa ukręcając ręką.\nDo tego dostaje się sos o trudnym do określenia smaku. Jest to coś paprykowo – pomidorowego z przewagą papryki. W sosie pływają kawałki zielonej fasolki szparagowej, małe czerwone papryczki, kawałki zielonej papryki, śladowe ilości pomidorów, troszkę cebulki i czasem trafi się mały kawałek mięsa.\nDo tego wszystkiego czarna herbata w imbryczku, oczywiście za darmo. Bo herbata do posiłku przecież się należy, o!\nJakby komuś było mało to może jeszcze kupić bajgla. Smakują jak nasze bułki kajzerki, tylko są bardziej zbite, i strasznie ciężkie\nA na deser obowiązkowo lody. Ujgurzy chyba uwielbiają lody, bo można je kupić na każdym kroku. Smakują śmietanowo – jogurtowo. No i jeszcze owoce. Najpopularniejsze tutaj to winogrona, arbuzy i melony. Nie trzeba kupować od razu całego, można tylko kawałeczek.\nSama słodycz. Mniam!


Wulkany świata Blog: Aktywność erupcyjna wulkanu Colima w Meksyku\nMedart 7 stycznia 2013 05:04\nOby ten "słabiutki tydzień" nie okazał się na przykład ciszą przed burzą ;)Pozdrawiam\nBart 7 stycznia 2013 09:14\nAno różnie z tym bywa. W wulkanach fascynuje mnie właśnie najbardziej swoista nieprzewidywalność, to, że nie działają według określonego schematu. Są, rzecz jasna, nazwy przejawiające aktywność od lat (vide Yasur, Stromboli, Fuego, Santiaguito, czy Sakurajima itd.), ale w Europie nawet Etna milczy, a to już wprawia mnie w konsternację :-). Zobaczymy, jaki wulkan/-y zaskoczy/-ą w 2013 roku!\nMedart 7 stycznia 2013 11:57\nCzy według Ciebie Etna stanowi duże zagrożenie? Jedni wciąż podkreślają że nie powinniśmy jej lekceważyć, podczas gdy inni mocno bagatelizują problem.\nBart 7 stycznia 2013 12:15\nEtna nie jest groźna, bo głównie produkuje strumienie lawy, choć zdarzają się sycylijskiej królowej dość intensywne erupcje boczne eksplozywne tak jak w latach 2002-03. O wiele bardziej groźny zdaje się być uśpiony od 1944 roku Wezuwiusz, a to z uwagi na setki tysięcy ludzi zamieszkujących w Neapolu i okolicach. Media panicznie boją się także przyszłej erupcji podlodowcowej islandzkiej wiedźmy Katli. :-)


"Reality" niewystarczająco realne - Magazyn PDF\n"Reality" niewystarczająco realne\n27.04.2013 Paweł Olek\tfilm, film fabularny, gomorra, włochy\nMatteo Garrone, reżyser „Gomorry”, powraca z nową opowieścią o mieszkańcach Neapolu. Tym razem, to nie mafia odciska piętno na zwykłych, szarych Włochach, a pragnienie jednego z nich, by wystąpić w reality show. Skutki można oglądać w komediodramacie „Reality”.\nGłówny bohaterem filmu jest Luciano, sprzedawca ryb na neapolitańskim rynku, ale muszący prowadzić wraz z żoną Marą lewe interesy, by przeżyć na poziomie. Luciano przelotnie poznaje na weselu znajomych (pięknie sfilmowanego w początkowej scenie) zwycięzcę Big Brothera, Enzo, który popularność wykorzystuje do zarabiania uświetnianiem swą osobą podobnych uroczystości. Po kilku tygodniach dzieci namawiają Luciano, by wziął udział w preeliminacjach do nowej edycji show. Ten kwalifikuje się do głównego castingu i zaczyna wierzyć w dostanie się do programu. Z dnia na dzień coraz bardziej podporządkowuje temu celowi swoje życie.\n„Reality” ciekawie się rozpoczyna, akcja z wdziękiem podąża naprzód, gdy nagle, mniej więcej w połowie, film zaczyna zgrzytać. Wszystko robi się zbyt proste, a ciąg przyczynowo-skutkowy przestaje być wiarygodny. Luciano zaczyna podejmować irracjonalne decyzje, na które, o dziwo, przyzwalają jego bliscy i znajomi. Nieautentycznie wypada także fascynacja głównego bohatera Enzą, celebrytą robiącym karierę na tym, że jest „znany, z tego że jest znany”.\nJeśliby na moment zapomnieć o niedociągnięciach scenariusza, „Reality” bezpretensjonalnie i z przymrużeniem oka ukazuje Włochów i właśnie w taki sposób lepiej ten film oglądać – jako obraz unikalnej mentalności mieszkańców Półwyspu Apenińskiego. Ze swą naturalną ekspresją, wszechobecnymi gestami oraz skłonnością do żartów bohaterowie Mattea Garrone promienieją pozytywną energią. Wkładają całych siebie w najzwyklejsze czynności, wspólnie świętują i smucą się, kolegialnie obgadują dręczące ich wątpliwości przekrzykując się nawzajem.\nTym niemniej, tylko wyśmienita kreacja Aniello Areny w roli głównej uratowała film. Na przestrzeni filmu w Luciano dokonuje się niemała metamorfoza, do ukazania której potrzebny był szeroki wachlarz umiejętności, by z nią nie przeszarżować. Aktor doskonale sobie poradził.\nPrzemiana jest przekonująca na twarzy Areny, ale już nie w warstwie fabularnej. Może Garrone powinien zmienić zespół przygotowujący z nim scenariusze, gdyż to kolejne po ekranizacji „Gomorry” scenopisarskie rozczarowanie. A że da się sugestywnie ukazać historię o niebezpieczeństwach związanych z nadmierną chęcią wystąpienia w programie telewizyjnym, udowodnił choćby Darren Aronofsky w „Requiem dla snu”, gdzie podobny los spotkał matkę głównego bohatera. Tyle że ją scenariusz tamtego filmu wysłał na dietę amfetaminową. U Garrone, natomiast, rozwiązania fabularne nie do końca przekonują.\n„Reality” w polskich kinach od 26 kwietnia.\nWłochy, 2012, 110 min.\n← Ben Caplan wystąpi w Warszawie\nŚciągaj zdjęcia z archiwum →


Zbieranie, suszenie i przechowywanie ziół | zdrowie online\nOto kilka zasad zbierania, suszenia i przechowywania ziół.\n• Przystępując do zbierania ziół ze stanu naturalnego, trzeba znać ich wygląd, smak i zapach, glebę jakiej wymagają, miejsce i sposób występowania, klimat i warunki ekologiczne, najkorzystniejsze dla ich właściwości leczniczych. Na przykład dziurawiec z hal tatrzańskich nie ma nawet jednej dziesiątej wartości dziurawca z mazowieckich równin, promieniowanie molekularne nasion białej gorczycy zanika najczęściej po około czterech latach, zdarza się jednak, że u uprawianej na niektórych glebach – trwa nawet do dziesięciu lat.\n• Wszelkie zioła można zbierać, gdy są idealnie suche, a zatem w dni pogodne.\n• Wszystkie surowce zielarskie – kwiaty, całe ziele, liście, korzenie lub owoce należy suszyć w cieniu i w miejscu przewiewnym; słońce jest przyjacielem roślin żywych, ale wrogiem roślin zerwanych.\n• Każdy surowiec zielarski należy zbierać i suszyć osobno oraz przechowywać w oddzielnym i szczelnym opakowaniu.\n• Zioła zachowują właściwości lecznicze tylko przez ściśle określony czas: zioła i kwiaty pachnące można przechowywać do dwóch lat (zapach jest także lekiem, kiedy więc zioła tracą zapach, tracą i działanie); niepachnące – do trzech lat; korzenie i kora tracą swe właściwości po pięciu latach; owoce – po trzech latach. Niektóre zioła lecznicze, jak fiołek trójbarwny, melisa lekarska, świetlik łąkowy i owoc kasztanowca tracą działanie lecznicze już po roku. Kminek natomiast i korzeń kobylaka są dobre nawet po dziesięciu latach. Kora kruszyny nadaje się do użycia dopiero po roku.\n← Zioła na zdrowie Przygotowywanie ziół do spożycia →


Świat po mojemu: Co by było, gdyby..., czyli do zastanowienia\nAutor: Adrianna Przybylska o 15:51\nPatrycja 6 czerwca 2014 22:06\nJa nie lubię takich rozważań :) ani gdybania\nKocia 7 czerwca 2014 18:52\nSama się zastanawiałam kilka razy, co by było, gdyby PRL nie upadł... :D Nie wiem, skąd mi się to wzięło, za dużo o tym okresie nie wiem, ale bardzo mnie to ciekawi :D\nmrugamy 7 czerwca 2014 20:41\nDzisiejsze czasy też pewnie będą traktowane jako czasy tysięcy absurdów, smutnej emigracji za pracą...\nHisteryczna 7 czerwca 2014 22:20\nNie widziałam tego, ale koniecznie muszę nadrobić. Zaraz zacznę szukać po internetach.\nSama koncepcja wydaje się ciekawa. Jednak, jeśli rzeczywiście jest to laurka na rzecz współczesności, tego naszego 25-lecia, to wątpię, by mi się spodobało. Ale powstrzymam się od oceny przed oglądaniem.\nTak, jak Patrycja, również ja nie lubię gdybologii. Zwłaszcza tej "historycznej". Lubię rozważania alternatywne, interesująca może być historia kontrfaktyczna. Jednak taka zwykła gdybologia niczego dla mnie nie wnosi.\nSabina Milewska 7 czerwca 2014 23:07\noo nie słyszałam o tym filmie.. ale raczej się na niego nie skuszę. z kolei samo gdybanie to mój ulubiony sport, szkoda, że taki niepraktyczny i bezużyteczny :D\nbobik 8 czerwca 2014 19:05\nja właśnie nie lubię takich przemyśleń, tematyka PRLu w ogóle mnie nie interesuje, nie zastanawiam się nad tym, co by było gdyby coś tam. cieszę się i przyjmuje to, co jest teraz :)\ni Adusiu moja kochana nie bądź zła! musiałam zablokować, bo byłam o krok od zamknięcia bloga, ale koniec końców postanowiłam go jednak zachować :P


Najnowsze modowe trendy dla dzieci - kolekcja Reserved: Re. Kids Concept - KobietaMag.pl\nPragniecie, aby Wasze maluchy były ubrane modnie? Już teraz znajdziecie pomoc w sklepach Reserved – w części przeznaczonej dla dziecięcych kolekcji. Marka właśnie wprowadza kolekcję Re. Kids Concept, która czerpie inspiracje z najnowszych trendów mody wiosna lato 2018 oglądanych na wybiegach a także podpatrzonych na światowych ulicach.\nPropozycje dla dzieci charakteryzuje sportowy luz połączony ze stylem retro. Kolekcja jest pełna kolorów, świeżych fasonów i radosnych nadruków. A przede wszystkim dziecięca odpowiedź na linię Reserved Re.Design – najmodniejsze i najbardziej śmiałe propozycje marki. Limitowana kolekcja, która miała swoją premierę jesienią 2017 zdobyła uznanie i podbiła serca dorosłych fashionistów – od Warszawy po Londyn. Pora na najmłodszych!\nKolekcja Re. Kids Concept dla dziewczynek\nKolekcja Re. Kids Concept dla chłopców\nJak podoba się Wam ta kolekcja? Napiszcie!\nUśmiechnij się :) 14 kwietnia 2018 13:09\nJa rozumie, że dzieci teraz coraz szybciej dojrzewają itd., ale dajmy cieciom być dziećmi. Dla mnie ta kolekcja to przebranie, a nie ubranie dla przeciętnego dzieciaka, który powinien ganiać za piłką na placu zabaw, a nie bawił się w Fashion Week. Potem z takich dzieci rosną materialiści, którzy uważają się za lepszych od rówieśników, bo mają lepsze ciuchy.\njanka1312 14 kwietnia 2018 22:55\nniektóre ubrania sama chętnie bym założyła.\nAgata 15 kwietnia 2018 00:02\nZ jednej strony zgadzam się z przedmówiczynią, a z drugiej bardzo podoba mi się ta kolekcja. Ale może rzeczywiście wzbudzić wiele kontrowersji.\nmalinowaja 15 kwietnia 2018 15:01\nTa kolekcja ani trochę mi się nie podoba. Dzieci powinny wyglądać jak dzieciaki,a nie jak z jakiegoś śmiesznego wybiegu…. Zgadzam się z koleżanką „Uśmiechnij się”\nTe zdjęcia wyglądają źle i dzieci w tych ubraniach też wyglądają źle. Sama nawet takich bym nie włożyła.\newalub 16 kwietnia 2018 08:33\nMam podobne zdanie. Dzieciństwo jest tylko jedno i myślę, że nie ma potrzeby na siłę je skracać jakimiś dorosłymi stylizacjami. W „normalnych” ubraniach jest wygodniej się bawić, a dzieciństwo powinno być pełne zabawy\nHidari11 16 kwietnia 2018 14:44\nTe ubrania niektóre zbyt dorosłe. Stylizacje też. Model i modelka nie wyglądają na swój wiek. Czy warto tak postarzać dzieci?\nKika07645 17 kwietnia 2018 06:52\nRaczej nie ubrałabym tak swoich dzieci\nAgnesja 17 kwietnia 2018 18:19\nJak dla mnie kolekcja bardzo odpowiednia dla dzieci od ok. 10 roku życia, kiedy mogą same zdecydować czy im się podoba, albo nawet wcześniej. Ubrania wyglądają na wygodne a to moim zdaniem najważniejsze.\nStrona główna → Marki modowe → Najnowsze modowe trendy dla dzieci – kolekcja Reserved: Re. Kids Concept\nKolekcja Reserved | Moda damska wiosna lato 2018 | Moda dziecięca


Najlepsi uczniowie z klas patronackich w ZSP 9 dostaną stypendia | Veolia - Energia dla Łodzi\nNajlepsi uczniowie z klas patronackich w ZSP 9 dostaną stypendia\nPodczas uroczystego zakończenia roku szkolnego ogłoszono nazwiska uczniów, którzy zostali nagrodzeni przez Veolię za dobre wyniki w nauce\nPodczas uroczystego zakończenia roku szkolnego ogłoszono nazwiska uczniów, którzy zostali nagrodzeni przez Veolię za dobre wyniki w nauce.\nLaureatami, którzy w roku szkolnym 2015/2016 otrzymają stypendia za wyniki w nauce są:\nWszyscy uczniowie klas patronackich Veolii otrzymali od swojego patrona upominki wakacyjne. Dodatkowo czworo z nich – którzy uzyskali najwyższą średnią ocen i/lub wykazali się wybitnymi osiągnięciami w mijającym roku szkolnym – zostało wyróżnionych dodatkowymi nagrodami. Upominki oraz nagrody wręczały panie Teresa Pietrowska – dyrektor ds. zasobów ludzkich Veolii Energii Łódź oraz Agnieszka Skrodzka – specjalista ds. rozwoju kompetencji.\nChoć wakacje dopiero się rozpoczynają, Veolia już myśli o nowym roku szkolnym. Ponieważ umiejętności nigdy za wiele, Veolia ufundowała dla uczniów ZSP9 dodatkowe zajęcia z języka francuskiego.\nWierzymy, że po dwumiesięcznym wypoczynku, uczniowie powrócą do swojej szkoły pełni pozytywnej energii.\nZdjęcia: Sylwerster Paczesny (archiwum ZSP9)


Kibice biją piłkarzy? - Jelonka.com\nKibice biją piłkarzy?\nAktualizacja: Sobota, 13 maja 2006, 9:55\nO stadionowych burdach z prokurator Julitą Sobczyk z Prokuratury Krajowej rozmawia Słowo Polskie Gazeta Wrocławska.\n• Czy oglądając w telewizji relacje z meczów, zakończonych burdami kibiców, jako przedstawiciel prawa czuje się Pani bezradna?\n– Na pewno tak. To problem, z którym nie potrafimy sobie poradzić. Mam jednak świadomość, że zgodnie z ustawą o imprezach masowych, zapewnienie bezpieczeństwa leży w gestii organizatorów. Jeżeli ktoś decyduje się mieć drużynę piłkarską, powinien być świadomy wynikających z tego konsekwencji. A nie postępować, kierując się zasadą: nic się nie dzieje, więc można zatrudnić mniej ochroniarzy, żeby zostało trochę grosza.\n• Problem jednak jest. To, co zobaczyliśmy w Krakowie, po meczu Wisły z Arką Gdynia, napawa strachem. Kibice bili piłkarzy!\n– Żeby walczyć ze złem, trzeba je dokładnie rozpoznać. Tylko jak to zrobić, skoro na polskich stadionach system monitoringu jest – delikatnie mówiąc – słabej jakości. Bez filmowego zapisu nie można wyłapać czarnych owiec. Organy ścigania, aby mogły postawić zarzuty, muszą mieć niezbite dowody. Zatem to nie jest kwestia prawa, czy braku surowych kar. Bo w naszym prawodawstwie są one zbliżone do tych, jakie stosuje się w Europie.\n• Może sądy 24-godzinne byłby dobrym rozwiązaniem?\n– Być może, ale – tak jak wspomniałam – najpierw trzeba mieć sprawcę. Proszę zauważyć, co zrobili przed laty Anglicy: zaczęli właśnie od monitoringu i ewidencji chuliganów. Przeznaczyli na to wielkie pieniądze, ale efekty przyszły szybko. Namierzyli tych najgroźniejszych. Wprowadzili zakazy wstępu na stadiony i obowiązek meldowania się na policyjnych komisariatach w godzinach meczów. Efekt jest taki, że w Anglii na stadionach nie ma płotów oddzielających trybuny od murawy. Ludzie wiedzą, że kupili bilet na określone miejsce. Opuszczenie go i przemieszczenie się do innej strefy grozi poważnymi sanacjami. Obecnie na Wyspach Brytyjskich zakazem wstępu na obiekty piłkarskie objętych jest około 3 tys. osób.\n• A policja? Może byłoby lepiej, gdyby to właśnie ona zajęła się zabezpieczeniem sportowych widowisk?\n– Policja jest od tego, aby bezpiecznie doprowadzić grupy kibiców do stadionu, a później ich stamtąd odebrać. Organizatorzy mogą, oczywiście, zwrócić się do niej o pomoc. Ale najlepiej, żeby zrobili to przed meczem, dzieląc się doświadczeniami i spostrzeżeniami. A nie dopiero wtedy, kiedy 100 chuliganów wbiegło już na boisko i wszczęło bójkę z ochroniarzami i piłkarzami. Profesjonalne działanie polega bowiem na tym, by gasić pożar w zarzewiu, a nie kiedy płonie już cały dom. Na pewno brakuje jednak zintegrowanego sytemu, który wprowadzałby pewne standardy postępowania przy takich imprezach jak choćby mecze.\n• Czy Pani wysłałaby dziś swoje dzieci na mecz piłkarski?\n– Mój syn bardzo lubi grać w piłkę, ale na Legię bym z nim nie poszła. Musiałabym mieć choć podstawowe poczucie bezpieczeństwa. Że cały i zdrowy dotrze na stadion, że znajdzie się w odpowiednim sektorze i że bezpiecznie wróci do domu. Byłam ostatnio w Norymberdze i widziałam, jak Niemcy przygotowują się pod tym względem do mistrzostw świata. My też nie mamy wyjścia, jeżeli chcemy organizować mistrzostwa Europy w 2012 roku.\n~prawidziwy kibic 14-05-2006 19:34\ntych bandę gnoi i gówniarzy palantów i debili w dresach i kapturach ogolonych na łyso bezmógowców to bym wysłał do kamieniołonów aby tam pracowali bez zadnych narzedzi


Przyczyny bólu karku - Ortopedia\nBy Anna Podleśny on\t 19 listopada, 2020 Zdrowie\nBóle karku to coraz częstszy problem, na który narażony są przede wszystkim osoby pracujące kilka godzin w nieprawidłowej pozycji (np. przy biurku). Często ból ogranicza swobodne poruszanie głową i towarzyszy mu promieniowanie do głowy, szyi, barków, pleców, ramion lub ucha.\nPrzyczyn może być jednak wiele: zaczynając od stresu oraz napięcia, niewygodnej pozycji podczas spania, aż po choroby zwyrodnieniowe stawów i różne urazy.\nBólowi zazwyczaj towarzyszy drętwienie ramion i karku, a również ból głowy. Przez poruszanie głową, możemy usłyszeć odgłosy strzelania lub zgrzytania. Jeśli takie dolegliwości dokuczają nam codziennie, należy udać się na wizytę u specjalisty, aby ustalić przyczynę problemu.\n3. Zbyt gwałtowne skręcanie i obracanie szyi.\nJeśli objawy nawracają, należy skonsultować się z lekarzem. W celu umówienia się na wizytę zapraszamy na stronę poradni ortopedycznej: http://bit.ly/35WaaJb\nortopeda bielsko ortopedia bielsko


Rusza strona Kidsculture.pl MKiDN - Wydarzenia 2011\nRusza strona Kidsculture.pl\nW Dzień Dziecka startuje nowa strona internetowa Instytutu Adama Mickiewicza stworzona specjalnie dla dzieci. Najmłodsi mogą m.in. ułożyć własną wersję słynnego obrazu "Dziwny ogród" Józefa Mehoffera i poznać polskie stroje ludowe. W serwisie Kidsculture.pl nie zabraknie też informacji użytecznych dla rodziców.\nStrona www.kidsculture.pl to interaktywne gry i zabawy, bajki, ciekawostki oraz publikacje o sztuce stworzone specjalnie dla najmłodszych. Strona została opracowana tak, by rozwijać kreatywność dziecka. Treść, inspirowana polską kulturą i sztuką, ma uczyć, gwarantując jednocześnie świetną zabawę.\nW pierwszej odsłonie pokażemy gry stworzone przez znanych polskich grafików, Roberta Czajkę i duet AZE design. Jest tu gra prezentująca polskie stroje ludowe, układanka umożliwiająca ułożenie własnej wersji "Dziwnego ogrodu" Józefa Mehoffera i puzzle opowiadające legendę o Smoku Wawelskim. Każdą układankę można wydrukować i zapisać jako tapetę pulpitu komputera.\nNa Kidsculture.pl również rodzice znajdą ciekawe artykuły i informacje przydatne do aktywnego spędzania czasu z dziećmi w sferze kultury.\nW późniejszym czasie serwis będzie umożliwiał dzieciom wirtualne wizyty w galeriach i muzeach, zaprezentuje interesujące osiągnięcia w dziedzinie teatru, filmu, muzyki i literatury.\nAngielska wersja strony zapewnia dostęp do informacji o polskiej kulturze dzieciom i rodzicom mieszkającym poza granicami Polski.


TERRACOTTA ON THE GO: Kolekcja Guerlain 2019 - SubiektywnaBlog\nTERRACOTTA ON THE GO: Kolekcja Guerlain 2019 Reviewed by SubiektywnaBlog on 7/22/2019 Rating: 5\nWszystkie kobiety marzą o promiennej, muśniętej słońcem skórze, wypoczętej i zrelaksowanej. Ty także?\nTerracotta Light jest dla mnie symbolem promiennej i zdrowej opalenizny. Kto z was nie czekał na limitowaną letnią kolekcję? Ja czekałam na tegoroczną z niecierpliwością. Od pierwszego wejrzenia wiedziałam, że będzie moja.\nTegoroczna kolekcja to cztery produkty, które mają charakterystyczny, nowoczesny i poręczny format, który umożliwia ich aplikację w biegu, w mgnieniu oka – w każdej chwili i w każdym miejscu. Produkty bardzo łatwo się stosuje i z łatwością aplikuje.\nPodkład w sztyfcie błyskawicznie łączy się ze skórą pozostawiając ją pięknie rozświetloną. Delikatny puder koryguje nadmiernie błyszczącą się cerę, a paleta 3 produktów umożliwia wykonanie kompletnego makijażu. Ich formuły są subtelnie perfumowane słonecznymi, kwiatowymi nutami Terracotta. Jak tylko otwieracie któryś z powyższych kosmetyków wasze zmysły szaleją.\nSztyfty, puder sypki i paleta to produkty, które można wszędzie ze sobą zabrać. Są łatwe w użyciu w każdym miejscu: podczas spotkania na najwyższym szczeblu, na randce, w metrze lub w samolocie...\nPodkład w sztyfcie terracotta skin umożliwia rozświetlanie twarzy w kilka sekund. Poręczny i elegancki nadaje skórze aksamitne wykończenie.\nNaniesiony bezpośrednio na skórę pozostawia aksamitne, niezwykle komfortowe wykończenie. Efekt można stopniować, a produkt gwarantuje wielogodzinną trwałość. Formuła jest wodoodporna i zawiera sferyczne pudry, które matują cerę.\nDo wyboru macie aż 6 kolorów. Ja posiadam dwa, jaśniejszy nakładam na całą twarz a ciemniejszym konturuję.\nSztyft rozświetlający TERRACOTTA SKIN to nic innego jak kremowy rozświetlacz w sztyfcie – akcent słonecznego blasku. Rozświetlająca formuła sztyftu bazuje na mikropudrach i pigmentach soft-focus, które przywracają cerze blask. Nakładamy go na uwydatnione partie twarzy: kości policzkowe, grzbiet nosa, łuk Kupidyna i wierzchołek łuku brwiowego. Do wyboru mamy 4 odcienie, mój to średni czyli Gold.\nPoręczny puder TERRACOTTA TOUCH to niezwykle lekki puder o rozświetlającym wykończeniu . Ciekawym jest zintegrowany aplikator, który ułatwia aplikację i poprawki w ciągu dnia.\nJak używać pudru? Na dwa sposoby, można aplikować go bezpośrednio z opakowania gąbeczką lub pędzlem otwierając opakowanie. Pamiętajcie, żeby odblokować puder przed pierwszym użyciem i nie wyrzucać zabezpieczającego plastiku, gdyż przyda wam się w podróży.\nNa koniec gwiazda tegorocznej kolekcji. Paleta TERRACOTTA CONTOUR & GLOW, czyli ta na którą czekałam z niecierpliwością. Jest to edycja limitowana, znajdziemy w niej niezbędniki do letniego makijażu. Dwa pudry brązujące, rozświetlacz i piękny rozświetlający róż. Wszystko zamknięte w niezwykle eleganckiej i poręcznej kasetce. Sami zobaczcie.\nTo co jeszcze widzicie na zdjęciach to także limitowana kolekcja dwóch pudrów, które zawierają niezwykle piękny róż, brązer i rozświetlacz. Ogromne opakowanie XXL o pojemności 25g skrywa w sobie wyjątkowo wdzięczną kompozycję produktów do makijażu.\nMuszę przyznać, że marka Guerlain przeszła samą siebie w aktualnej (dostępnej jeszcze na sephora.pl!) kolekcji letniej. Boję się pomyśleć, co zaproponuje w kolejnym wydaniu. Piękne i niezwykle elegancka skradła moje serce odkąd ujrzałam jej zapowiedź. Każdy z tych produktów zasługuje na uwagę i brawa. Pięknie skomponowane i dobre jakościowo produkty to wyznacznik najwyższej sztuki makijażowej. W tym roku to właśnie ta kolekcja i marka Guerlain. w mojej ocenie zdobywa miano KWC.\nETYKIETY: Guerlain makijaż polecane terracotta on the go\nBlingBlingMakeUp 22 lipca 2019 17:50\nPrzecudna jest ta kolekcja, smiem twierdzic ze moja ulubiona i bardzo kojarzy mi sie z tropikami :D\nSubiektywnaBlog 24 lipca 2019 11:41\nzdecydowanie najpiękniejsza w tym roku, jeśli nie w ostatnich latach. Majstersztyk!\nDorota 22 lipca 2019 20:59\nPrzepiękna kolekcja, muszę jej się przyjrzeć przy okazji :)\nSubiektywnaBlog 24 lipca 2019 11:42\nDorotko, to limitowana edycja, więc może jej już 'przy okazji' nie być ;)))\nClaudiaMorningstar 23 lipca 2019 11:16\npiękna, to prawda :)))\nŻaneta Serocka 23 lipca 2019 11:33\npudry są cudowne, nie miałam jeszcze niczego z Guerlain\npolecam wypróbować meteoryty, bo są przecudowne :)\nanna piekneperfumy 31 lipca 2019 19:58\nPrzepiękne nowości i super fotki!\nwielkie dzięki za miłe słowo Aniu :)