Rajska pokusa - Heather Graham - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Rajska pokusa - ebook\nRajska pokusa ebook\nOpis ebooka Rajska pokusa - Heather Graham\n„Graham znakomicie łączy kryminał z namiętnym romansem”. Publishers Weekly\n„Graham ma talent do charakterystyki postaci i opisów miłosnego napięcia między nimi”. New York Daily News\nOpinie o ebooku Rajska pokusa - Heather Graham\nFragment ebooka Rajska pokusa - Heather Graham\nTytuł oryginału: Tempestuous Eden\nCopyright © 1983 by Heather E. Graham\nCopyright for the Polish Edition © 2011 G+J Gruner+Jahr Polska Sp. z o.o. & Co.\nProjekt okładki: Piotr Grabowski\nDla Jasona, Shayne, Dereka i naszej własnej małej „księżniczki", Bryee-Annon. I dla wszystkich wyjątkowych ludzi, bez których wiary, wyobraźni, czasu i cierpliwości książka by nie powstała. Dla Anne, Mary Ellen i Lydii, uosobienia cierpliwości! Bardzo, bardzo dziękuję wszystkim.\nJeśli chodzi o ostatni przydział, mam jedno zasadnicze pytanie. DLACZEGO?\nA ja mam jedną zasadniczą odpowiedź: ŚCIŚLE TAJNE! Rozkazy są proste: Bądź cały czas w pobliżu córki Huntingtona, dbaj o jej bezpieczeństwo, nic jej nie mów, działaj dopiero wtedy, gdy ci damy znać.\nProszę, nie róbcie mi tego! Narażałem się na kule w Irlandii Północnej, bomby na Bliskim Wschodzie i dyzenterię w Afryce. Nie potrafię bawić się w niańkę waszyngtońskiej arystokratki.\nPS Czy nie mógłby mnie pan wysłać z powrotem gdzieś, gdzie są kule, bomby i dyzenteria?\nPrzykro mi. Nie!\nCi na górze wybrali właśnie ciebie. Potraktuj to jako urlop. Dla ciebie to bułka z masłem.\nNie przepadam za pieczywem. Może wyślijcie Johna Dennera? To o wiele bardziej w jego stylu.\nNiejedzenie pieczywa – to ostatnio bardzo modne! To decyzja „góry". Ja mam związane ręce. Powtarzam – potraktuj to jak urlop!\nOchrona jakiejś celebrytki, która wymyśliła sobie misję zbawiania świata, to nie jest moja wizja udanego urlopu. Czy mimo klauzuli „ściśle tajne" nie można jej nakazać, żeby zabrała swój śliczny tyłeczek z Ameryki Środkowej?\nKobieta, której ochronę ci powierzono, zdecydowanie nie jest dzieckiem, nie można jej nic nakazać. Ale to nieistotne. Odpowiadam jeszcze raz: ściśle tajne.\nPS Jeśli się obawiasz nudy, to możesz przestać się martwić. Podobno nasza celebrytka jest niezależną tygrysicą, przy której bomby, kule i piekło dżungli wydają się kaszką z mleczkiem.\nWielkie dzięki. Ave Caesar. Pozdrawiają cię idący na śmierć.\nHa, ha! Spotkanie z Huntingtonem jutro punkt dziewiąta. Nie spóźnij się.\nPrzy oknie surowo urządzonego, ale eleganckiego biura stał mężczyzna. Już od dawna nie był młodzieniaszkiem, jednak mimo siwej czupryny miał wyprostowaną postawę młodego człowieka. Jego twarz, choć nosiła ślady upływu czasu i trudów życia, jakie sam sobie wybrał, wyróżniała się uprzejmą godnością, którą można byłoby określić jako wielkopańską, choć on roześmiałby się cierpko, gdyby to usłyszał. Posiadał bowiem jeszcze inną cechę charakteru, rzadką u ludzie sprawujących taką władzę jak on – pokorę.\nW ciągu czterech dziesięcioleci służby Andrew Huntington przeżył chyba wszystko, co może przeżyć człowiek, jednak jego serce nigdy nie stwardniało.\nOdwrócił się od okna i spojrzał na biurko. Na wycinku gazetowym, w który się wpatrywał, leżały szare koperty, mimo to widział większość artykułu. Resztę znał na pamięć. I wiedział, że tekst mija się z prawdą, choć nie była to wina dziennikarza.\n„…wygląda na to, że się uspokoiło. Od chwili objęcia władzy przez nowy rząd działalność partyzancka praktycznie ustała, zarówno w rejonie stolicy, jak i na oddalonych od niej terenach. Ten dotknięty nędzą i pustoszony przez wojnę kraj stawia pierwsze kroki na drodze powrotu do normalności przy pomocy Stanów Zjednoczonych, innych państw sojuszniczych oraz międzynarodowych organizacji humanitarnych. Nowy szef dyplomacji, Roberto Estevez, oznajmił wczoraj: «Pokój, o który walczyliśmy długo, jest teraz w naszym zasięgu»…"\nAndrew Huntington nie był człowiekiem skłonnym do wybuchów nieracjonalnego gniewu, jednak gwałtownie zrzucił wycinek prasowy i koperty na podłogę, a ciche przekleństwo wyraziło dokładnie, co sądzi o treści artykułu. Od momentu gdy kilka dni temu zobaczył ten tekst, uświadomił sobie, że pora zacząć działać. Jasne, partyzanci się przyczaili. I będzie tak, dopóki nagroda, na którą mają chrapkę, znajduje się poza ich zasięgiem.\nŚciśle tajne!, pomyślał z bólem i gniewem. Jakże zaczynał nienawidzić tego określenia. Określenia, które w tak wielkim stopniu rządziło jego życiem.\nNadszedł czas, by wykorzystać swoją pozycję i znajomych na wysokich stanowiskach. Rezultat: poranne spotkanie z gościem, który właśnie czekał pod drzwiami jego biura.\nSłysząc mocne stukanie do drzwi, Huntington zawołał, że można wejść. Na widok wchodzącego mężczyzny ogarnęła go chwilowa melancholia. Był taki czas, gdy jego własne ciało składało się ze stalowych mięśni, gdy z jego twarzy emanowała wewnętrzna niezłomna siła. Gdy jego spojrzenie było bezpośrednie i przenikliwe. Był taki czas, wiele lat temu.\nTeraz jednak kierował się umiarkowaniem, stosownym do wieku, i jego siła tkwiła w rozsądku. Nadszedł czas, by użyć tego rozsądku, by ratować osobę, która wciąż nadawała jego życiu prawdziwe znaczenie.\nJednak potrzebował też tego młodszego mężczyzny o wielkiej sile fizycznej – tego praktycznie nieznajomego, którego wcześniej drobiazgowo sprawdził. Od wielu lat z zainteresowaniem obserwował jego karierę. Ten człowiek był skromny, lojalny i z zasadami, czasem kłopotliwie szczery, ale uczciwy i całkowicie godny zaufania.\n– Dziękuję, że przyszedłeś.\nGość Huntingtona wciąż stał z rękami założonymi z tyłu. Szybkim ruchem skłonił głowę, spojrzeniem jasnych, piwnych oczu rozstawionych szeroko nad surowym, sokolim nosem nie dając nic po sobie poznać. A jednak starszy mężczyzna stłumił uśmiech. Wiedział, jak obmierzłe wydawało się Craigowi Taylorowi to zadanie. Jednak w ciągu wszystkich tych lat Huntington ani razu nie prosił o nic dla siebie.\nTeraz potrzebował przysługi. I pragnął najlepszej możliwej jakości wykonania.\nCraig Taylor usiadł, zakładając nonszalancko jedną długą, umięśnioną nogę na drugą, i sięgnął do kieszonki na piersi stonowanej, nienagannie skrojonej granatowej marynarki. Zapalił papierosa, zaciągnął się i wypuścił dym, ani na chwilę nie spuszczając z gospodarza chłodnego badawczego wzroku.\nHuntington pozwolił sobie na lekki uśmiech. Ten nieznajomy nie wiedział, co go czeka, a jednak był idealny do tego zadania. Mimo uprzejmego i powściągliwego zachowania, emanował zdecydowaniem. Miał w sobie coś bezwzględnego, ale to również było konieczne.\nStarszy mężczyzna odchylił się na oparcie swego fotela za masywnym mahoniowym biurkiem.\n– Szczegóły chyba już znasz – pomyślałem tylko, że powinniśmy się spotkać, zanim wyruszysz. Chciałem ci też osobiście podziękować.\nCraig Taylor uśmiechnął się w końcu, lecz jakby z żalem. Pełne, zmysłowe usta odsłoniły rząd mocnych, białych zębów.\n– Nie będę kłamać, proszę pana, nie jestem zachwycony.\n– Ale wykonasz zadanie jak najlepiej. – To było stwierdzenie, nie pytanie.\n– Tak – i dodał z lekką goryczą: – Postaram się jak najlepiej, dla pana.\nHuntington się skrzywił.\n– Dla siebie samego też.\nMłodszy mężczyzna wzruszył lekko ramionami, a siwowłosy Huntington ukrył kolejny uśmiech. Craig Taylor nie wiedział, co go czeka.\n– Proszę pana… – Ramię, które mogło należeć do boksera zawodowego, oparło się o mahoń. – To może się okazać bardzo trudne. Może niebezpieczne. Nie rozumiem. Dlaczego pan po prostu nie każe jej…\n– Proszę. – Huntington zamachał ręką i zamknął oczy z bólem. – Nie mogę jej nic „kazać". Moja córka ma prawie trzydzieści lat. Jest dojrzała, inteligentna i odpowiedzialna – mruknął, teraz sam z lekkim rozgoryczeniem. – Ale tu wracamy do zwrotu „ściśle tajne". Nie mogę ci wyjaśnić więcej – rozkazy w tej sprawie pochodzą prosto z gabinetu prezydenta. Dość, że mam powody wierzyć, że przegapiliśmy moment, gdy mogła się stamtąd wydostać konwencjonalnymi sposobami. – Czoło zachmurzyło mu się, na twarzy wbrew jego intencji pojawił się lęk. – Może być jeszcze o wiele gorzej. Jeśli uwierzy, że jesteś terrorystą, przeżyje. Ona ma charakter.\n– Ale, proszę pana… – Craig Taylor wydawał się zakłopotany. – Ona na pewno będzie się buntować…\n– Jeśli dojdzie do tego, użyjesz wszelkich niezbędnych sposobów, żeby zapewnić jej bezpieczeństwo. Daj mi miesiąc. Tylko jeden miesiąc. Do tego czasu nasi chłopcy powinni opanować sytuację.\n– Wszelkich sposobów?\nHuntington zawahał się i niemal zadrżał, widząc wyraz tych twardych, płonących kocich oczu. Westchnął, prostując plecy, ale kiwnął głową. Pracował w tej branży długo, bardzo długo. Zadrapania i sińce się goiły, gniew mijał, a dumę można było odzyskać.\nJedynie życia nie można było zwrócić.\n– Wszelkich sposobów – powtórzył cicho Andrew Huntington. – Żeby tylko była bezpieczna. Chroń ją, a ostatecznie ją wydostań.\nNastępnego ranka Huntington ledwie rozpoznał swojego gościa w człowieku, który siedział obok niego w limuzynie. Nie zdawał sobie sprawy, że płowe włosy, poprzedniego dnia gładko zaczesane, są tak długie, ani że nieogolony rano zarost może nadać wyrazistej twarzy tak surowy wygląd. Garnitur zastąpił Taylor spranymi dżinsami i niebieską roboczą koszulą. Na nogach miał znoszone pionierki.\nDoskonale. Nie było żadnych oznak wskazujących na jego prawdziwą tożsamość, niczego, co mogło go skojarzyć z Huntingtonem.\n– To jest to zdjęcie, które ci obiecałem. – Huntington wcisnął mu do rąk polaroidową fotkę. Craig Taylor skrzywił się lekko.\n– Mam tylko ją.\n– Tak, proszę pana. – Jasnopiwne oczy przesunęły się po zdjęciu.\nKsiężniczka, pomyślał. To słowo wydało mu się trafne. Szmaragdowozielone oczy patrzyły na niego władczo, jakieś światełko w ich morskiej głębi zdradzało rozbawienie, które czaiło się też na pięknych, pełnych ustach. Włosy, spływające do połowy pleców, miały barwę lśniącego kasztana, słońce oświetlało pojedyncze pasma. Nad zielonymi oczami wznosiły się cienkie łuki brwi.\nDelikatna twarz była twarzą jej ojca. Wersją udoskonaloną, jednak zdradzającą takie samo chłodne opanowanie.\nPo prostu super, pomyślał szyderczo. Mam się zabawić w niańkę modelki z Park Avenue.\n– Proszę pana – zaczął Craig, gdy samochód gwałtownie zahamował.\nHuntington, który nagle wydał mu się bardzo stary, pokręcił smutno głową z domyślnym uśmiechem.\n– Wątpię, czy bez klauzuli „tajne" byłoby inaczej. Ona jest nieufna… widzisz, jej mąż był objęty ochroną, a jednak został zamordowany. I pamiętaj, że ona nie przyznaje się do pokrewieństwa ze mną.\nMłodszy mężczyzna skinął głową obojętnie.\n– Do widzenia i powodzenia.\nCraig Taylor przerzucił sobie przez ramię torbę sportową i pomaszerował energicznie w kierunku czekającego samolotu.\nAndrew Huntington uśmiechnął się blado, gdy doleciało go przekleństwo.\nRozumiał; sam się tak czuł.\nTo był parny, posępny dzień; słony pot kapał jej z brwi do oczu. Blair Morgan niecierpliwie przeciągnęła wierzchem dłoni przez czoło. Przerwała nalewanie zupy, żeby zacisnąć powieki, pomyślała cierpko, że upał tutaj wcale nie jest gorszy niż na jakimś korcie tenisowym w Acapulco czy St Martin. Szczerze mówiąc, o wiele bardziej wolała to miejsce od tamtych luksusowych boisk. Niespodziewanie poczuła absurdalną, niewytłumaczalną tęsknotę za domem. Nie za samym Dystryktem Kolumbii, ale za rezydencją w stanie Maryland, która była jej prawdziwym domem. Dumnym georgiańskim domem otoczonym błękitno-zielonym pofałdowanym krajobrazem…\nZamrugała i ujrzała parę błagalnych brązowych oczu. Boże, pomyślała przelotnie, co za piękny dzieciak. Potem otrząsnęła się z zamyślenia, uśmiechnęła się zachęcająco i podała mu miskę zupy.\n– Gracias, seńora – wyszeptało dziecko, po cichu dodając, angela de dios. Boski anioł. Była piękna, ta norteamericana, o oczach jak soczyście zielona łąka i włosach, które płonęły jak zachód słońca, głęboki i intensywny. Dla dzieci była wcieleniem życzliwości, ale Miguelito wiedział też, że potrafi być aniołem zemsty, podobnym do tych ze Starego Testamentu w Biblii, z której uczyli się z padre w kaplicy. Widział już, jak z pasją włączała się do akcji przeciw surowo wyglądającym mężczyznom, którzy czasem przyjeżdżali w swoich wielkich dżipach, żeby przeprowadzić inspekcję obozu.\n– De nada, Miguelito, de nada. – Uśmiechnęła się, ale wydawała się nieobecna, więc Miguelito chwycił swoją piętkę chleba i miskę z zupą i się oddalił.\nBlair kontynuowała nalewanie, zastanawiając się od niechcenia, czy prawe ramię zrobi jej się nieproporcjonalnie większe niż lewe, czy wyrobią jej się mięśnie, jak u graczy w pelotę, których spotykała wiele lat wcześniej w kraju Basków czy w Hiszpanii. Nie, powiedziała sobie, zadowolona, że znalazła coś, co mogło ją rozbawić, nalewanie zupy nie było porównywalne z pelotą.\nW końcu wszystkie bezdomne dzieci z niedawno spustoszonej wioski zostały nakarmione. Blair zdjęła słomiany kapelusz z opadającym rondem i zaczęła się nim wachlować w nieruchomym powietrzu, odciągając dekolt koszuli khaki z krótkimi rękawami, bo przepocony materiał kleił jej się do ciała.\nTo w takich momentach świadomość, że urodziła się obrzydliwie bogata, stawała się dotkliwa. Jako młoda dziewczyna zazwyczaj wyciskała z siebie takie poty celowo – tylko po to, by nabrać idealnej opalenizny. A gdy słońce prażyło zbyt mocno, wystarczyło, że stoczyła się do połyskującej wody chłodnego, kryształowo czystego basenu.\nCóż, nie jestem już dziewczyną, powiedziała sobie stanowczo. Te dni odeszły na zawsze. Znajdowała się w tym pustoszonym wojną kraju z własnego wyboru. Życie kiedyś traktowało ją dobrze, więc gdy rozpadło się na kawałki, postanowiła odwdzięczyć się losowi.\nPożyteczna działalność nie pozwalała jej zgorzknieć, rzucić się w wir błahych rozrywek, żeby uporać się z samotnością po stracie, którą poniosła. Tu ktoś jej potrzebował. Tu nikt nie rzucał jej spojrzeń pod tytułem „chyba żartujesz" – spojrzeń, które musiała znosić za każdym razem, gdy próbowała robić coś poważnego.\nZmrużyła oczy, które raziło słońce. Przypuszczalnie można było zrozumieć taką reakcję. Ona, córka bogatego człowieka, poślubiła bogatego człowieka. Nawet magisterium z psychologii nie przekonało ludzi, że jest inteligentną istotą ludzką, zdolną do pracy fizycznej. Dzięki Bogu za Kate! Kate, która uwierzyła, że Blair stać na o wiele więcej niż prowadzenie z wdziękiem podwieczorków dla dyplomatów. Kate, dzięki której kochany, ale zaborczy ojciec Blair uświadomił sobie, że po tej tragedii ona potrzebuje dać ujście energii i żalowi.\nMyśląc o przyjaciółce, Blair podniosła wzrok i ujrzała, jak ta drobna rudowłosa kobieta podchodzi do niej, wachlując się słomkowym kapeluszem. Blair roześmiała się i zawołała:\n– Zdaje się, że wyglądasz tak, jak ja się czuję.\nMarszcząc nos, Kate ujęła w dłonie miskę rzadkiej zupy i wsadziła palec do letniego płynu, by posmakować.\n– Mogę ci przypomnieć o czymś, co sprawi, że poczujesz się odrobinę lepiej.\n– Niecały kilometr stąd jest piękny strumyk – westchnęła Kate z zadowoleniem. Takie przyjemności jak kąpiel były luksusem i należało je doceniać.\n– Cudownie! Czy nasi panowie będą dziś dżentelmenami i pozwolą nam się kąpać w pierwszej kolejności?\nŻartowała. Ich załoga składała się z sześciu osób – trzech kobiet i trzech mężczyzn, którzy zawsze byli dżentelmenami. Thomas Hardy był pełnym oddania lekarzem, który zaniedbywał trochę własną żonę, Dolly. Dolly narzekała pogodnie, że praca w Hunger Crew, brygadzie do walki z głodem, jest jedynym sposobem na to, by widywała własnego męża, jednak była typem macierzyńskim, którego nie dało się oderwać od potrzebujących dzieci. Harry Canton – to chudy, pracowity dwudziestoparolatek, który rumienił się, słysząc brzydkie słowo. Juan Vasquez, ich miejscowy przewodnik, miał już gromadkę wnucząt; był wykształconym mężczyzną o latynoskim uroku. Nie pozwalał kobietom zapomnieć, że są kobietami, z żartobliwym wdziękiem, choć, jak narzekał, był zbyt stary, żeby w pełni na nich ten wdzięk wypróbowywać. Blair widziała w nim smaglejszą wersję własnego ojca.\n– Będziemy mogły się wykąpać pierwsze – powiedziała Kate wesoło. – Ale Tom najpierw chciał się z tobą zobaczyć w namiocie medycznym. Zdaje się, że jutro przyjeżdża jakiś reporter, i on chce cię ostrzec, żebyś się ulotniła.\nBlair jęknęła. Hunger Crew było organizacją apolityczną, choć popierało ją kilka państw. Zawsze gdy pojawiał się jakiś reporter, widać było, że chciałby zmusić kogoś do wygłoszenia opinii politycznej – co z pewnością nie spodobałoby się oficjelom. Ale dla Blair takie wizyty stawały się prawdziwym utrapieniem. W oficjalnych dokumentach używała panieńskiego nazwiska matki, jednak gdy ktoś ją zobaczył, natychmiast rozpoznawał. Niewielu wiedziało o jej ojcu, jednak niemal wszyscy kojarzyli jej twarz z wiadomościami o przedwczesnej i tragicznej śmierci senatora Teile’a. Hunger Crew akceptowało jej anonimowość; reporterzy, szukający materiału, niestety nie.\n– Idź porozmawiać z Tomem – powiedziała Kate. – Zaczekam na ciebie w strumieniu.\nBlair przeszła szybkim, stanowczym krokiem przez niewielki obóz i wślizgnęła się do namiotu lekarza. Jak zwykle, gdy nie był zajęty opatrywaniem ran czy wstrzykiwaniem antybiotyków, wsadzał chudą twarz w jakąś książkę i gładził siwiejącą brodę. Blair musiała dwa razy powtórzyć jego imię, żeby zwrócić jego uwagę. Podniósł wzrok z roztargnieniem i z trzaskiem zamknął lekturę.\n– Blair. – Uśmiechnął się. – Wchodź i siadaj.\nGdy przysiadła na twardym składanym krzesełku, uświadomiła sobie, jak bardzo jest zmęczona.\nPodrapał się w głowę i uśmiechnął z roztargnieniem. Zauważyła, że jest wyjątkowo zaintrygowany i poważny.\n– Kate mówiła ci o tym reporterze?\n– Tak. Jest jakiś problem?\n– Nie, nie, to co zawsze. Tak naprawdę chciałem z tobą porozmawiać o czymś innym.\n– Czy myślałaś o powrocie do domu, Blair?\nBlair zmarszczyła brwi, teraz sama zaintrygowana.\n– No tak, ale nie teraz. Podpisałam kontrakt na dwa lata. To jeszcze kilka miesięcy. Czemu pytasz?\n– Przysyłają nam dwóch nowych pracowników – wyjaśnił doktor, kręcąc lekko głową.\n– To wspaniale! – wykrzyknęła Blair. – Prosiłeś przecież o dodatkową pomoc…\n– Tak, ale nie oczekiwałem, że ją dostanę. – Wstał ze swojej pryczy i zaczął chodzić tam i z powrotem po ubitej ziemi. – Tak sobie myślałem… – Wzruszył ramionami i spojrzał jej prosto w twarz. – Czy ty wiesz coś, o czym ja nie wiem?\nBlair pokręciła głową. Tom Hardy nigdy nie wspominał o jej powiązaniach rodzinnych, które ona życzyła sobie trzymać w ukryciu, więc uważała, że jest mu winna szczerą odpowiedź.\n– Jestem pewna, że nic ważnego się nie dzieje – odpowiedziała zgodnie z prawdą. – Niedawno dostałam list. – Uśmiechnęła się z żalem. – A gwarantuję ci, że ojciec by mnie ostrzegł, gdyby istniało jakieś niebezpieczeństwo. Nie. – Pokręciła znów głową. – Wybrany rząd trzyma się mocno. Niemal od miesiąca nie było raportu o żadnej akcji partyzanckiej.\n– Ach, no cóż. – Usiadł i podrapał się w czoło. – Może zaczęli nas trochę doceniać!\n– Prawdopodobnie tak – zgodziła się Blair i wstała z zażenowanym uśmiechem. – A teraz, jeśli nie masz nic przeciwko…\nMachnął ręką w jej kierunku i podniósł porzuconą książkę.\n– Idź, idź, Blair. Miłego pływania.\nZawsze było miłe. Ten strumień był wspaniały. Otoczony mieniącymi się wszystkimi kolorami liśćmi, stanowił naturalną oazę rozciągającą się od zbocza klifu. Jego cicho bulgoczący szmer brzmiał jak rozkoszny śmiech. A w jednym miejscu pod rzeźbionymi skałami strumień spadał, tworząc niewielki wodospad.\nKate z werwą się wycierała, gdy pojawiła się Blair z mydłem w dłoni.\n– Nie uwierzysz – ostrzegła – ale ta woda jest naprawdę zimna.\n– Super! – zaśmiała się Blair. Już prawie nie pamiętała, jakie to uczucie, zimno, lecz gdy jej rozgrzane ciało uderzyło o taflę wody, poczuła się cudownie. Dostała gęsiej skórki, którą zlekceważyła, i podpłynęła niespiesznie do wodospadu, podstawiając twarz pod kaskadę. Uszło jej uwagi, że Kate pomachała do niej i zawołała:\nNie zauważyła również, że liście na lewo od spienionej zatoczki zaszeleściły nieznacznie, mimo że nie było nawet lekkiego wiatru.\nKompletnie nie przyszłoby jej do głowy w to późne niedzielne popołudnie, że jest obserwowana.\nOn stał nieruchomo w zaroślach. Jedyną oznaką jego życia był oddech, który łączył się z powietrzem, i błyszczące piwne oczy.\nTo była ona. W tej chwili, z mokrymi włosami, nie bardzo przypominała siebie ze zdjęcia, ale delikatne rysy nie pozostawiały wątpliwości. No i oczywiście na zdjęciu była ubrana. W jego szczęce drgnął jakiś mięsień; nie podobała mu się rola podglądacza. A jednak nie mógł oprzeć się czysto męskiemu, czysto ludzkiemu podziwowi. Zdjęcie nie powiedziało mu, że jej figura jest tak wspaniała jak jej twarz – zdrowa, opalona, o silnych umięśnionych, szczupłych ramionach i jeszcze dłuższych zgrabnych nogach. Jej piersi były strome i jędrne, wąska talia i zaokrąglenie bioder – kuszące, o kształcie idealnym dla dłoni mężczyzny.\nOblał go żar, który nie miał nic wspólnego z tym parnym dniem, i musiał przywołać resztki profesjonalizmu, by powstrzymać się przed otarciem nowej warstwy potu ze szczęki. Księżniczka, przypomniał sobie, skutecznie tłumiąc ukłucie w lędźwiach przypomnieniem, że przeklina fakt, że musi tu być, i że to jest wina jej i jej bezczelnego lekceważenia sytuacji…\nJednak scena naprawdę miała w sobie surrealistyczne piękno. Jej doskonałe ciało unosiło się w chłodnej, czystej wodzie, a melodyjny śmiech harmonizował ze szmerem strumienia. Przysiadła na głazie pod wodospadem, krzyżując nogi, i uniosła ramiona wysoko, jakby błagalnie, przeciągając się i wyginając rozkosznie giętkie plecy.\nCholera. To absurd, ale żałował, że nie jest w tej chwili znowu na Bliskim Wschodzie. To zlecenie może go doprowadzić do wcześniejszej emerytury…\nW końcu wyszła z wody, a on mógł wrócić do swego niewielkiego obozowiska. Zjadł byle jaki posiłek, nie czując jego smaku, i próbował bez powodzenia umościć się wygodnie w śpiworze.\nMimo moskitier komary omal nie zjadły go żywcem. Gdy w końcu zasnął, zapomniał o dręczących wizjach kobiety w strumieniu.\nZbyt był zajęty przeklinaniem jej.\nCraig Taylor pojechał swoim dżipem na teren obozu Hunger Crew dokładnie wtedy, gdy różowe smugi świtu zaczęły nabierać barwy żółtej. W obozie już trwała krzątanina; szeregi tubylców ustawiały się po porcje kleiku serwowanego z ogromnego żelaznego kotła.\nJego oczy szybko ogarnęły całą scenę, ale nie zobaczył Blair Morgan. Jakaś szczupła rudowłosa dziewczyna nabierała łyżką kleistą substancję, coś w rodzaju owsianki; młodzieniec, który chyba niedawno przeszedł okres dojrzewania, rozdzielał dzieciom mleko; kobieta w średnim wieku rozdawała owoce.\nGdy silnik dżipa zacharczał, Craig zobaczył zmęczonego mężczyznę z brodą, który biegł mu na spotkanie z entuzjastycznym uśmiechem. Kolejny raz w głębi duszy przeklął swoich zwierzchników za postawienie go w tym położeniu. Ten człowiek był zachwycony, ponieważ sądził, że otrzymał dodatkową pomoc.\n– Witamy! Witamy! – Brodaty mężczyzna wyciągnął rękę. – Jestem Tom Hardy, kieruję tym bałaganem.\n– Craig. Craig Taylor. – Craig odwzajemnił zaskakująco silny i entuzjastyczny uścisk dłoni. Złapał swoją torbę i wyskoczył zręcznie z dżipa, przywołując na twarz fałszywie radosny uśmiech. – Od czego mam zacząć?\n– Podoba mi się ten zapał. – Doktor roześmiał się, oceniając nowego pracownika. To dziwne, ale nie wyglądał na takiego, który by tu pasował. Mimo kudłatych włosów i niedbałego ubrania, coś w jego niesamowitych piwnych oczach budziło respekt. I ciało miał jak ze stali. To nie był żaden młody idealista, który przybył tu z misją zbawiania świata. No cóż, pomyślał Tom filozoficznie, każdy ma inny powód, dla którego przyjeżdża do dalekiego obcego kraju; on nie zadawał zbyt wielu pytań; oceniał mężczyznę czy kobietę po tym, jacy są, i po owocach ich pracy.\nA gdy pomyślał o „owocach pracy", uśmiechnął się tak szeroko, że jego kudłata broda się rozdzieliła. Dobrze będzie mieć inteligentnego i krzepkiego mężczyznę w pobliżu. Szczególnie że zaraz miała przyjechać ciężarówka z zaopatrzeniem.\n– Na razie – rzucił doktor, nie wstydząc się swojej radości – możesz poznać resztę załogi. Później… no cóż, będę miał dla ciebie trochę ciężkiej pracy. Rozładowywanie. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, że od razu rzucę cię do akcji.\n– Absolutnie – zapewnił Craig, czując wyrzuty sumienia przy tym kłamstwie. – Po to tu jestem. – Faktycznie, będzie uszczęśliwiony, że może się na coś przydać ufnemu doktorowi. Ten człowiek był dokładnie tak samo pionkiem w grze jak on. Nawet jeszcze bardziej, bo Hardy o niczym nie wiedział.\n– Chodź i poznaj załogę – zaprosił Tom. – Zaraz pomogę ci się zainstalować.\nBlair usłyszała dżipa i doszła do wniosku, że przyjechał ten reporter. Czas się zmywać.\nNaciągając kapelusz nisko na czoło, cicho zniknęła na ścieżce za namiotami, gdzie niezwłocznie pochłonęły ją zarośla. Nie musiała przedzierać się daleko do dżungli, nawet jej się nie chciało. Niewielka polana nieopodal obozu dała jej chłodny cień oraz gładki płaski kamień jako krzesło. Usadowiła się tam z informatorem o jadalnych roślinach dżungli, zdecydowana przeczekać.\nJednak prędko odłożyła książkę, bo usłyszała przyjazd drugiego dżipa. Ciekawość przemogła ostrożność, i Blair poszła na palcach z powrotem przez kryjówkę z drzew.\nDrugi dżip przywiózł tego reportera – wiedziała to natychmiast. Mężczyzna, który z niego wysiadł, nie pasował do tropików. Owszem, miał na sobie dżinsy, ale markowe. Nawet z tej odległości widziała mnóstwo naszywek. Nosił również szytą na miarę koszulę, której długie rękawy podwinięte były do łokci. Za ucho miał zatknięty ołówek; z jego postawy biła buta.\nMłody „Cronkite", pomyślała szyderczo. Doświadczenie życiowe sprawiło, że nie przepadała za dziennikarzami. Zdarzali się wśród nich odpowiedzialni profesjonaliści, ale spotkała wielu takich, którym brakowało wrażliwości i odpowiedzialności, żeby przedstawić fakty obiektywnie.\nBlair słuchała od niechcenia, jak doktor Hardy ględzi coś nudnym tonem, otwarcie odmawiając opinii o czymkolwiek, co dotyczyło polityki tego egzotycznego, zniszczonego wojną kraju, bez względu na to, jak bardzo młody Cronkite nalegał. Wywiad nie trwał długo; doktor Hardy znał swoje miejsce w życiu; wiedział, czego chce, co robi. Żaden dziennikarz nie miał szans wycisnąć z niego czegokolwiek prócz przyziemnych faktów: Hunger Crew ma jeden zasadniczy cel: ulżyć cywilnym ofiarom klęski.\nMłody dziennikarz był wyraźnie zniechęcony. Doktor Hardy odwrócił się, jeszcze zanim ten wsiadł do swojego dżipa. Gotowa na krótki spacer z powrotem Blair jednak nagle znieruchomiała. Najwyraźniej mężczyzna zauważył jej włosy wśród liści. Instynkt wyciągnął go z dżipa i pchnął w jej kierunku.\nNieznośne, pełne goryczy wspomnienia kontaktów z prasą sprawiły, że stopy utkwiły jej w miejscu, chociaż powinna się ruszyć. Dziennikarz jeszcze nie wiedział, kim ona jest, ale jeśli się choć trochę zbliży…\nPrawie udało jej się poruszyć, gdy znowu skamieniała, tym razem z zaskoczenia.\n– Można wiedzieć, dokąd się wybierasz? – Jakiś głęboki głos zaatakował dziennikarza, tak że ten się zatrzymał.\nBlair przeniosła wzrok z reportera na mężczyznę, z którego ust padło to szorstkie pytanie. To był kolejny nieznajomy, człowiek, którego wygląd pasował do jego głosu, tak wysoki, że jego płowa głowa zahaczałaby o górną część ich namiotów. Nie patrzył na nią, ale na tego kłopotliwego gościa, a spojrzenie jego oczu przygwoździło dziennikarza tam, gdzie stał. W tym wysokim, płowowłosym mężczyźnie było zdecydowanie coś groźnego, skupiona siła, którą emanował na cały obóz. Blair świetnie rozumiała wahanie dziennikarza przed uczynieniem następnego kroku…\nWtem nieznajomy spojrzał w jej stronę i spotkali się wzrokiem. Słaby uśmiech zrozumienia poruszył nieznacznie kąciki jego ust. Mężczyzna przeniósł uwagę z powrotem na dziennikarza, który właśnie mówił, że chciałby przeprowadzić rozmowy z kilkoma innymi członkami załogi, szczególnie z tą kobietą, która znika w dżungli.\nBlair słuchała, jak nieznajomy oświadcza stanowczo, że ta kobieta nie ma ochoty na rozmowę. W tych topazowych oczach, które na moment spotkały się z jej wzrokiem, była jakaś empatia, coś więcej niż chęć niesienia pomocy, którą zaoferował w samą porę. Od razu zrozumiała, że ten mężczyzna jej się spodoba, a jednak też… że będzie się go bać. Cała jego postawa była zbyt otwarcie męska, pewna siebie, imponująca. Jego spojrzenie – za bardzo porozumiewawcze.\nJuż nie była pewna, co mówią, ale nieznajomy obdarzył dziennikarza złośliwym uśmiechem, który nie objął jego przenikliwych oczu. Blair stłumiła chichot, widząc, jak dumny, napuszony reporter – już nie taki butny – przechodzi obok muskularnego przeciwnika i czmycha do swego dżipa. Pojazd zaryczał krótko, zakaszlał i zacharczał, złapał bieg i potoczył się w kierunku, z którego przyjechał.\nPiwne oczy zerknęły na nią poprzez drzewa i ponownie spotkały się z jej wzrokiem. Speszona i zaintrygowana Blair odwzajemniła uśmiech i zaczęła krótką powrotną wędrówkę przez zarośla.\nGdy wyszła do niego z buszu, przez chwilę przyglądali się sobie, uśmiechając się na wspomnienie tego, jak zmykał dziennikarz.\n– Pani Morgan – rzucił mężczyzna ze spokojnym szerokim uśmiechem.\nNie wiedzieć czemu oboje w tej samej chwili zaczęli się śmiać. Blair podała mu rękę z lekkim ukłuciem w sercu.\nNie był najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego w życiu spotkała – jego rysy były o wiele za surowe – ale na pewno robił największe wrażenie. Jego niezwykłe oczy jakby emanowały ognistą siłą; była pewna, że nikt, kto zobaczył jego wzrok, nie mógł go już nigdy zapomnieć.\n– Jestem w gorszej sytuacji – rzuciła Blair. Ona miała metr sześćdziesiąt trzy centymetry wzrostu, ten mężczyzna górował nad nią co najmniej o głowę. – Pan wie, kim ja jestem, ale – uśmiechnęła się otwarcie – kim pan jest?\n– Craig Taylor. – Odwzajemnił uśmiech. – Chciałem się przedstawić, ale zobaczyłem, że pani ma problem. Jestem jednym z nowych pracowników.\n– Ach – wymamrotała Blair, zakrywając zdumione oczy gęstymi rzęsami, które pasowały kolorem do ciemnego płomienia jej włosów. Podobnie jak doktor Hardy pomyślała, że ten mężczyzna po prostu tutaj nie pasuje, chociaż, w odróżnieniu od tego dziennikarza, wiedział, jak się ubrać do błotnistej dżungli. Jego dżinsy były wytarte, ale uszyte z wytrzymałego drelichu. Koszula z przewiewnej bawełny, standardowa niebieska koszula robocza. Zerkając na postrzępione brzegi jego dżinsów, zobaczyła z uznaniem parę solidnych butów.\n– I co, nadaję się? – zapytał szyderczo.\nBlair zaczerwieniła się i spojrzała znów w jego oczy, które migotały złotym rozbawieniem. Przyłapał ją, jak go szacowała.\n– Tak – wymamrotała pospiesznie, po czym się skrzywiła. – Nie. Właściwie – powiedziała mu z brutalną szczerością – wyglądasz jak skrzyżowanie Toma Sellecka z podstarzałym hipisem.\n– Zdaje się, że powinienem być wdzięczny za to pierwsze, a co do tego drugiego – podstarzałym – ha!\nOkrzyk dobiegł z namiotu lekarskiego, zanim Blair zdołała coś odpowiedzieć.\n– Chyba mnie wołają. Zobaczymy się później i wtedy możesz mi podziękować jak należy. – Uśmiechnął się szeroko ze zniewalającym wdziękiem, który czynił jego diaboliczne rysy urzekającymi. – W końcu ocaliłem cię przed losem gorszym niż śmierć – przed dziennikarzem!\nNagle przyjęła postawę obronną, uświadamiając sobie, że ten człowiek może być niebezpieczny w sposób, jakiego wcześniej nie podejrzewała. Blair skrzyżowała ramiona na piersi i podświadomie się wyprostowała, przybierając postawę pełną godności.\n– Doceniam, że pojawiłeś się w samą porę. – Zmarszczyła brwi. – Ale ze swoimi kłopotami świetnie radzę sobie sama.\n– Coś o tym słyszałem.\nCzyżby wykryła jakiś cień w tych dziwnych oczach? Jakąś gorzką ironię w jego tonie? Nie, wciąż się lekko uśmiechał.\n– No dobra, przesadziłem. Zobaczymy się przy kolacji?\n– Tutaj naprawdę nie ma zbyt wielkiego wyboru – odparła niechętnie.\n– Wszyscy jadamy razem, co?\nCraig potarł podbródek z cieniem zarostu, jakby się nad czymś głęboko zastanawiał.\n– Zajmij mi krzesło – albo miejsce przy ognisku – obok siebie.\nBlair pozwoliła sobie na uśmiech i odprężyła się nieco, słysząc szczerość w jego prośbie. Cóż, był intrygująco atrakcyjny. Nie mogła zaprzeczyć, że serce jej trzepotało szybciej w jego obecności, a oddech przyspieszał. Już bardzo dawno nie była tak poruszona w obecności mężczyzny, jeśli w ogóle kiedykolwiek tak spontanicznie reagowała. Jeśli jest tak inteligentna, za jaką się sama uważa, powinna się trzymać od niego z daleka. Bo skoro to krótkie spotkanie poruszyło w niej długo uśpione zmysły…\nJednak trzymanie się z daleka od kogokolwiek było tak naprawdę na terenie tego obozu niemożliwe, przecież sama to przed chwilą przyznała. I mimo swojego bajkowego małżeństwa oraz wstrząsającej tragedii, nie uważała siebie za kalekę emocjonalną. On był fascynującym mężczyzną. Czuła, że chce go lepiej poznać.\n– Jasne – mruknęła z nonszalancją, której zaprzeczał ciepły rumieniec, jaki znowu wypłynął jej na policzki. – Zajmę ci miejsce.\n– Dzięki. – Wyszczerzył zęby, zwalniając sprężysty krok, żeby dodać: – A jeśli powiesz mi, co Blair Morgan robi w tym zapomnianym przez Boga i ludzi miejscu, to ja ci powiem, co robi tu Craig Taylor.\n– Cóż – rzuciła wymijająco Blair – zobaczymy.\n– Naprawdę zobaczymy?\nPłonące jasnopiwne oczy przytrzymały jej wzrok o moment dłużej, niż było trzeba, po czym pomachał niedbale i jego postawna sylwetka zwieńczona płową głową oddaliła się ze spokojną pewnością siebie.\nBlair patrzyła za nim przez chwilę, zastanawiając się, co zburzyło jej spokój. Strasznie ją coś do niego ciągnęło, wręcz niepokojąco. Ale mimo że wesoło się z nią przekomarzał, wyczuwała w nim jakieś napięcie, energię, która po prostu nie nabrała realnych kształtów.\nBył z pewnością człowiekiem inteligentnym; świadczył o tym jego przenikliwy wzrok. Jednak duże wrażenie robiła też jego fizyczność.\nCo on robi w dżungli? Czy to, czym poczęstuje ją dzisiaj wieczorem, będzie choć trochę bardziej szczere niż to, co ona opowie mu o sobie?\nByło oczywiste, że on wie, że ona jest wdową po Rayu Teile’u. Bo inaczej dlaczego obroniłby ją przed tym dziennikarzem? Jednak sam nie wyglądał jak dziennikarz szukający sensacji. Czyżby okazywał jej specjalne zainteresowanie?\nA może wiedział, kim jest jej ojciec?\nDoszła do wniosku, że przynajmniej ten wieczór będzie interesujący.\nTego wieczoru, choć Blair dotrzymała swojej obietnicy, Craig dołączył do grupy dopiero, gdy większość skończyła kolację. Dziwne, uznała, skoro to jego pierwszy wspólny wieczór z załogą. Ale może to praca w ciągu dnia tak go wykończyła. Poza tym musiał stawić czoło zmianie klimatu; wilgotne gorąco lasu deszczowego potrafiło osłabić nawet osobnika w najlepszej formie. Nawet Craiga Taylora, pomyślała, uśmiechając się do siebie. Ileż to razy ona sama wracała do swego namiotu po długim upalnym dniu zbyt wyczerpana, żeby coś zjeść albo z kimś porozmawiać? Zbyt wykończona, żeby zrobić cokolwiek poza położeniem się spać.\nChoć Craig w końcu usiadł koło niej, wyróżniając ją specjalnym uśmiechem na powitanie, rozmawiał i żartował swobodnie ze wszystkimi. Sprawiał wrażenie kompletnie wyluzowanego w ich towarzystwie, jakby przebywał z tą załogą od wielu miesięcy, a nie zaledwie od paru godzin. Czarował ich, zauważyła Blair, całkiem tak, jak oczarował ją wcześniej w ciągu dnia.\nPo skończonym posiłku, zamiast przyłączyć się do innych przy ognisku, Craig jako pierwszy powiedział dobranoc i wrócił do swojego namiotu. Blair spodziewała się… Hm, właściwie czego tak naprawdę się spodziewała? Wyciągnęła się ze znużeniem na łóżku polowym i wpatrywała się w niski płócienny sufit namiotu, przyzwyczajając wzrok do ciemności. Czy oczekiwała, że ten mężczyzna będzie ją wyróżniał? Że przysiądzie się do niej przy ognisku i skieruje rozmowę na tematy prywatne? Tak, musiała przyznać, że miała na to nadzieję. Teraz, gdy to wcale nie nastąpiło, nie wiedziała, czy czuje ulgę, czy zawód.\nBlair miała się przekonać, że jego zachowanie wobec niej tego pierwszego wieczoru ustaliło schemat na kolejne dni. Chociaż widywała go przelotnie, gdy oboje kręcili się po obozie, wykonując przydzielone sobie zadania, w ogóle nie mieli okazji, żeby zamienić ze sobą parę słów, najwyżej przy kolacji. Obserwując go w tych krótkich chwilach w ciągu dnia, musiała przyznać, że niezależnie z jakiego powodu dołączył do ich załogi, w pracę wkładał całe serce. Rozładowywanie ciężarówek zazwyczaj zajmowało prawie cały tydzień dwóm pracownikom. Craig Taylor dawał sobie świetnie radę sam w mniej więcej tym samym czasie, a nawet krótszym.\nW te wieczory, kiedy miała okazję rozmawiać z nim przy kolacji czy później przy ognisku, nie zachowywał się bynajmniej nieprzystępnie, jednak Blair nie wyczuwała w jego stosunku do siebie nic więcej poza życzliwym zainteresowaniem. Zdecydowanie nie okazywał jej więcej uwagi niż któremukolwiek z pozostałych członków załogi. Jeszcze wciąż nie dotrzymał obietnicy i nie wytłumaczył, dlaczego tu przyjechał. Jednak ona postanowiła nie naciskać. W jakiś niewytłumaczalny sposób ciągnęło ją do tego mężczyzny, a jednak jego niepokojąca obecność wzbudzała w niej podejrzliwość, a nawet pewne obawy. Był w porządku w każdym calu, a jednak ona mu nie ufała.\nGdy w piątek po południu zobaczyła, jak zdjął koszulę, zaskakująco przyszło jej do głowy to samo, co jej ojcu – ten mężczyzna powinien był zostać bokserem zawodowym.\nA może nie. Był za wysoki, jakieś metr dziewięćdziesiąt, jeśli dobrze oceniała, jednak nie dość ciężki na boksera. Jego mięśnie, prężące się pod złotą skórą, nie były masywne ani toporne; przypominały raczej ciasno zwinięte zwoje lśniącego metalu. Skóra na brzuchu była napięta jak na bębnie. Ramiona miał szerokie, tors zwężał się w kierunku pasa. Jego klatka piersiowa była gęsto porośnięta płowymi włosami, które błyszczały w promieniach słońca, a gdy zerknął na nią z uśmiechem, znowu zauważyła wyraz jego piwnych oczu. Odwzajemniła uśmiech, ale zadrżała na całym ciele. Uśmiech łagodził rysy, które można by najlepiej opisać jako surowe, szorstkie i wyraziste, jednak te rysy, w połączeniu z fascynującymi oczami i zdumiewająco silną budową ciała, sprawiały wrażenie, że ma się do czynienia z lwem, panem i władcą na swoim terytorium. Poruszał się z pewnym siebie, kontrolowanym napięciem, jednak ona czuła, że trzyma na wodzy jakąś siłę, która może w każdej chwili eksplodować i skupić się na kimś nieostrożnym, i niech Bóg ma wtedy w opiece nieszczęsną ofiarę. Tak – lew podchodzący od niechcenia swoją ofiarę aż do momentu skoku.\n– Przestań go tak pożerać wzrokiem, Blair – szepnął jej ktoś do ucha, klepiąc ją w ramię. – To trochę niegrzeczne…\nBlair obróciła się gwałtownie. Kate wpatrywała się w nią z szelmowskim uśmieszkiem.\n– Nie pożeram go wzrokiem – zaprotestowała Blair oschle. – Zastanawiam się, co do cholery on tu robi.\n– Okay. – Kate się zaśmiała. – To ty się zastanawiaj, a ja go będę pożerać!\n– Naprawdę, Kate…\n– Och, Blair, darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby.\nBlair uniosła sceptycznie brwi.\n– A pamiętasz konia trojańskiego? On po prostu wygląda, jakby tu nie pasował.\nKate roześmiała się smutno i zareplikowała cierpko:\n– A ty pasujesz? – Ubrana w wytarte dżinsy i gładką brązową koszulę roboczą. Bez makijażu, z płomiennorudymi włosami związanymi w węzeł, smukła, Blair była mimo wszystko uderzająco piękna i emanowała klasą i elegancją.\n– O kurczę! – mruknęła Blair, przyznając jej rację. Nie potrafiła tak naprawdę wytłumaczyć swoich uczuć sama przed sobą; nie było możliwe wyjaśnienie ich Kate. Pomachała ręką, zmierzając w kierunku namiotu lekarskiego. – Zobaczymy się później. Mam całą paczkę ufnych maluchów, które czekają na mój delikatny dotyk igłą.\nKate prychnęła i zawołała:\n– Dobrze ci. Ja jestem w brygadzie odwszawiania.\nBlair, śmiejąc się, ruszyła z powrotem. Gapienie się na Craiga – pożeranie go wzrokiem, zastanawianie się, spekulowanie, wszystko jedno! – zabrało jej więcej czasu, niż planowała. Namiot pełen był przestraszonych dzieci. Wszystkie obserwowały ją wielkimi, smutnymi brązowymi oczami, których wyraz mówił, że ona jest wilkiem, a one owieczkami idącymi na rzeź.\nZatrzymała się przez sekundę przy wejściu do namiotu, gniewna, zbierając siły do tego zadania. Zawsze cierpią dzieci. Przekonani o swojej nieomylności generałowie prowadzą kampanie, obwieszczając triumfalne zwycięstwa. Dzieci tracą domy, rodziców, zdrowie. Czasem życie.\nBlair guzik obchodziło, która grupa partyzantów rości sobie pretensje do władzy. Przez całe życie była otoczona przez polityków i nauczyła się tej smutnej prawdy, że nie zawsze wygrywa najlepszy, ani nawet najsilniejszy.\nNagrodę zazwyczaj zgarniał najbardziej elokwentny mówca.\nTo nie znaczy, że na tej arenie brakowało dobrych ludzi. Jej ojciec, jeśli odłożyć na bok stronniczość, był jednym z najwspanialszych ludzi na świecie. Służył wielu wspaniałym mężom stanu.\nJednak charakter i zasady nie zawsze wystarczały, żeby koła maszynerii politycznej toczyły się gładko. Ludzie będący u władzy, nawet jeśli reprezentowali szlachetne zasady, musieli obejmować całość sytuacji i często musieli udawać, że nie widzą cierpienia.\nNie mogli sobie pozwolić na baczne przyglądanie się temu, czego ona była świadkiem.\nBlair przywołała siebie do porządku. Z filozofowania nic jej nie przyjdzie. Ustawiła swoich podopiecznych w kolejce i przemawiała do dzieci uspokajająco, przygotowując szczepionki, zamieniając robienie zastrzyków w zabawę. Po szybkim przetarciu każdego ramionka wacikiem nasączonym alkoholem rysowała uśmiechnięte oczka i buzię jaskrawożółtymi plamkami, które były tak naprawdę środkiem odkażającym. Nosek, wyjaśniała, to szybkie ukłucie, które im zrobi. Każde dziecko opuszczało namiot nie do końca pewne, co się stało, ale o wiele bliższe śmiechu niż płaczu.\nPochłonięta pracą nie była świadoma, że w pewnej chwili zajrzała do namiotu para badawczych lwich oczu.\nAle doktor Hardy natknął się na Craiga.\n– Niesamowita ta nasza Blair, nie uważasz? – zagadnął nowego członka załogi. Uśmiechnął się, jak sądził, przenikliwie. – Uważaj na nią, Taylor. Według mnie Bóg stworzył ludzi z ogniem we włosach, żeby nas ostrzec przed ogniem w ich wnętrzu.\nCraig roześmiał się, słysząc to złowieszcze ostrzeżenie.\n– Będę uważał, panie doktorze. – Spoważniał jednak i mówił dalej tonem przepraszającym, którego doktor nie rozumiał: – Ona rzeczywiście jest niesamowita. Naprawdę świetna w tym, co robi. Żadne z tych dzieci nawet nie pisnęło.\n– To ja nauczyłem ją wszystkiego – wyznał lekarz z dumą, jego osłonięte wąsem usta skrzywiły się przy tym w zażenowanym uśmiechu. – Ale nie było trudno ją nauczyć. Złapała wszystko w dwa tygodnie, łącznie z językiem. Co wcale nie jest dziwne… – doktor nagle urwał. Nie dziwiło, że ta kobieta ma tak wysoki iloraz inteligencji i zdolność do języków, gdy się wiedziało, kim jest jej ojciec. To były jednak poufne informacje, a on niemal bez ogródek przekazał je na tacy temu nieznajomemu.\nOdetchnął z ulgą, gdy okazało się, że Craig Taylor nie ma zamiaru go ciągnąć za język. Pogładził się po brodzie i sięgnął do klapy namiotu.\n– Chyba lepiej wrócę do pracy – powiedział w zamyśleniu. – Jak idzie rozładowywanie?\n– Skończone? – Tom pokręcił głową, jakby jakiś magik właśnie machnął różdżką. – Cholera, Taylor, podobasz mi się, chłopie.\nWydawało się, że na twarzy tego olbrzyma o włosach barwy piasku pojawił się grymas, i Tom zmarszczył czoło, nieco skonsternowany. Potem wzruszył ramionami. To nie był człowiek, którego trzeba chwalić. Szczerze mówiąc, jak większość tych, którzy wytrzymywali w korpusie.\nNa twarz mężczyzny o przenikliwych piwnych oczach powrócił pogodny uśmiech.\n– Zdaje się, że tam walczą z ogniem. – Wskazał na polankę, gdzie Kate, żona doktora Dolly i młody Harry Canton rzeczywiście nie radzili sobie z rozpalaniem ogniska na kolację pod ogromnym czarnym kotłem, w którym miała gotować się tego wieczoru pożywna potrawka. – Lepiej pójdę i pomogę. – Machnął smętnie ręką i pomaszerował w stronę grupy.\nDoktor Hardy wrócił do namiotu, wciąż kręcąc posiwiałą głową. Blair rysowała właśnie ostatnią uśmiechniętą buźkę na małej brązowej rączce.\n– Iiiiiii… pac! Oto jego nosek! – zawołała po hiszpańsku niemal bez akcentu, szczerząc wesoło zęby. Dziecko spojrzało na swoją rączkę, niepewne, czy zrobiono mu krzywdę, czy nie. To stało się tak szybko. Roześmiało się do uśmiechającej się seńory.\n– To już wszystko – zapewniła malca Blair. – A teraz biegnij, niedługo będzie kolacja przy wielkim kotle.\nGdy chłopiec czmychnął z szerokim uśmiechem, Blair, zmęczona, odwróciła się do doktora.\n– Już wszyscy. Coś jeszcze dla mnie w grafiku?\n– Nie. – Doktor Hardy potrząsnął głową z zadowolonym uśmiechem. – Dzięki naszemu nowemu koledze jesteśmy bardzo do przodu z harmonogramem.\nBlair wstała z pryczy i przeciągnęła się, marszcząc lekko brwi.\n– Co o nim sądzisz? – zapytała.\n– Chyba się w nim zakocham – odpowiedział prędko doktor Hardy z rzadkim przebłyskiem humoru. – Wreszcie przysłali mi mężczyznę.\n– Ale dlaczego? – zadumała się Blair, w zamyśleniu postukując palcem wskazującym w brodę.\n– Nic mnie to nie obchodzi – rzucił szczerze. – Jest tutaj i pracuje jak cholernie dobry wół roboczy. – Poklepując Blair po plecach, dodał: – Uważaj, żeby go nie wystraszyć pytaniami, dobrze? Widziałem ten chytry błysk w twoich oczach i wiem, że coś knujesz. Daj spokój temu facetowi; może szuka trochę prywatności, dokładnie tak jak ty. Ja nie pozwalam nikomu maglować ciebie, ty nie rób tego jemu.\nJej szmaragdowe oczy potrafiły wydawać się bardzo niewinne, gdy tylko chciała.\n– Nie mam zamiaru przepędzać stąd Herkulesa! Już mi obiecał, że powie mi, po co tu przyjechał.\n– No to dostaniesz swoją odpowiedź.\nWciąż nieusatysfakcjonowana, Blair mruknęła:\nDoktor zachichotał, zabierając się do sprzątania różnych medycznych akcesoriów.\n– Jeśli nie znasz odpowiedzi na to pytanie, młoda damo, to znaczy, że trzymamy cię już za długo w tym buszu.\n– Myślisz, że mu się podobam? – Blair zmarszczyła brwi.\n– Wiem, że mu się podobasz, i – przyjacielskim gestem pociągnął ją za pukiel włosów – ty też wiesz. I myślę, że on ci się też podoba, inaczej zostawiłabyś biedaka w spokoju.\n– Jest atrakcyjny – przyznała Blair, nie obrażając się. – Ale czy właśnie tego nie rozumiesz? – on jest zbyt atrakcyjny.\n– Może myślisz tak, bo widujesz niewielu silnych zdrowych facetów w swoim wieku – zasugerował i skrzywił się, bo się zorientował, że ma jakiś kamyk w bucie.\nBlair potrząsnęła głową z irytacją. Chwyciła go za łokieć, pomagając utrzymać równowagę, gdy ściągał but, żeby wyrzucić przeszkadzający kamyk.\n– Nie urodziłam się na pustyni, Tom. Ten facet jest inny. Inny niż inni atrakcyjni mężczyźni. I nie udaję wcale, że nie uważam go za… intrygującego…\n– Seksownego – wtrącił doktor, nakładając z powrotem but.\n– No dobra, zgodzę się z tobą co do semantyki. – Blair poddała się, z lekkim rumieńcem. – Ale on jest bardziej niż seksowny. Jest pewny siebie, ma jakąś dziwną siłę. Taki facet doskonale wie, dokąd zmierza w życiu. Takie życie jak tu to dla niego żadne wyzwanie.\nDoktor nie odpowiadał, więc Blair w końcu poczuła frustrację, usiłując wytłumaczyć, o co jej chodzi. Właściwie nie było słów, które mogłyby opisać, co ona czuje. Nie chodziło o to, że jej zdaniem Craig Taylor nie jest w stanie pomagać ludziom. Odwrotnie, uważała, że będzie dzielił się hojnie swoim czasem, siłą i zdolnościami. Ale to po prostu nie było to, co jej zdaniem stanowiło typowe dla niego ujście energii.\n– Ach, nieważne – westchnęła, puszczając ramię doktora. – Idę nad strumień.\n– Miłej kąpieli. – Wygonił ją gestem, myśląc już o innych sprawach, jeśli w ogóle pamiętał, o co jej przed chwilą chodziło.\nZe swego niewielkiego namiotu wzięła mydło i ręcznik i zaczęła grzebać w ciuchach. Poczciwy doktor miał rację co do jednego – Craig niesamowicie ją pociągał i nie była pewna, czy jej się to podoba, czy nie. W pewien sposób było to cudownie ekscytujące; wydawało jej się, że już wieczność minęła od czasu, gdy jakiś mężczyzna choćby w najmniejszym stopniu poruszył jej zmysły. Było to także niezwykle stresujące. Sama podała sensowny argument, który jej przyjaciel kompletnie zignorował. Craig Taylor nie był zwykłym facetem. W grupie tysiąca osób on jeden by się wyróżniał, emanował siłą, energią, bystrą inteligencją i przenikliwym spojrzeniem piwnych oczu.\nBlair uświadomiła sobie z zażenowaniem, że przetrząsa tak gorliwie swoją garderobę, ponieważ bardzo chce znaleźć najatrakcyjniejszy strój „do dżungli". Bez wątpienia Craig stanowił szaloną podnietę, a ona automatycznie reagowała na nią jako kobieta.\nTo tylko rozsądna taktyka, przekonywała samą siebie. Jeśli ma przystąpić do wojny na sztuczki z tym mężczyzną, im lepsza jej taktyka i amunicja, tym większe ma szanse na odniesienie zwycięstwa. Nie na próżno była córką polityka.\nNagle spociły jej się dłonie. Opadła na zaścielone łóżko polowe. Jej małżeństwo – które zawarła z naturalnym entuzjazmem typowym dla młodej dziewczyny – przeszło od sielanki do dramatu tak prędko, że musiało minąć tyle czasu i musiał się pojawić taki Craig Taylor, żeby Blair uświadomiła sobie, że nigdy wcześniej nie działał tak na nią żaden mężczyzna. Chodziła już czasem na randki po śmierci Raya i obojętnie przyjmowała pocałunki na dobranoc, ale nigdy nie była tak poruszona jak na dźwięk głosu Craiga i widok jego szczupłego ciała i magnetycznych oczu. Nigdy nie działał tak na nią nawet Ray Teile…\nTo tylko facet!, powiedziała sobie surowo.\nTo nie „tylko" facet.\nAle poruszona czy nie, nie była przecież jakąś naiwną dziewicą. Była doświadczoną wdową. Nie potrafiłaby wytłumaczyć, dlaczego gotuje się na wojnę z Craigiem, lecz tak było. W tej chwili omijali się ostrożnie; sedno ich dyplomatycznego starcia będzie musiało wyjść na jaw później.\nZniecierpliwiona własnymi reakcjami wstała z determinacją, złapała mydło, ręcznik i ubranie – najlepsze, jakie tu miała – obcisłą niebieską bawełnianą koszulę i najmniej spraną parę dżinsów. Wypadła z namiotu i pobiegła przez obóz.\nKate wciąż była zajęta nalewaniem jedzenia. Blair ściągnęła przyjaciółkę wzrokiem.\n– Czekam na ciebie przy strumieniu.\nKate pożegnała ją żartobliwym grymasem.\nSzmer wody był kojący, podobnie jak dzikie i barwne piękno liści i niewielkich postrzępionych skałek, które okalały strumień. Blair niemal czuła już dotyk wody na swojej skórze, zbliżając się do skarpy – i nagle stanęła jak wryta.\nKtoś dotarł do strumienia przed nią.\nZwinięta w porządną kulę pod rozłożystym konarem potężnego dębu leżała sterta brudnych ubrań. Na gałęzi wisiała czysta para niebieskich dżinsów i jasnobrązowa bawełniana koszula podobna do jej własnej.\nNie widziała go w wodzie, ale wiedziała od razu, że to on, nawet nie rozpoznawszy brudnych ubrań. Jej zmysły wysłały sygnał alarmowy, który ostrzegł ją, że to Craig. Przeszył ją dreszcz idący od podstawy kręgosłupa i docierający do każdej kończyny. Jej umysł pracował całkiem na własną rękę, wyobrażając sobie jego złotawy tors wyłaniający się z wody, lśniącą męskość, biodra mocne jak konary dębu.\nO Boże!, zganiła się ostro, cofając się powoli, wkurzona sama na siebie. Zbyt długo przebywa w tej dżungli.\nNie, to nie to. On po prostu jest wyjątkowy.\nI nie była to już jej wyobraźnia. Najpierw wynurzyła się jego płowa głowa, ciemniejsza, bo mokra, surowe jastrzębie rysy, potem szeroki tors ze splątanymi włosami, lśniący jak posąg z brązu światłem odbitym od mieniącego się strumienia, dokładnie tak, jak sobie wyobrażała.\nPiwne oczy przytrzymały jej wzrok. Na pełne zmysłowe usta wypełzł z wolna uśmieszek.\n– Wskakujesz? – zawołał.\nBlair pokręciła głową, ale przestała się cofać. Skoro już ją zauważył, nie będzie uciekała jak nastolatka.\n– Wejdę, jak pan wyjdzie, panie Taylor – odkrzyknęła. – Chyba zapomnieliśmy pana poinformować o etykiecie. Jeśli chodzi o kąpiel, panie mają pierwszeństwo.\n– Przepraszam – zawołał, zostając w wodzie przyzwoicie do poziomu pasa. Gęste włosy barwy piasku, które pokrywały jego pierś, zwężały się ku pępkowi i szły dalej, prawdopodobnie przechodząc w wąską linię, by znowu się rozkrzewić w partiach skrywanych przez wodę. Blair uzmysłowiła sobie z irytacją, że trudno jest jej utrzymywać kontakt wzrokowy – jej oczy miały ochotę śledzić tę działającą na wyobraźnię linię mokrych, szorstkich kędziorów. On zbliżył się do brzegu i przez sekundę Blair przeraziła się, że bezczelnie wyjdzie z wody.\nAle nie. Podszedł po prostu na tyle blisko, żeby mogli prowadzić rozmowę, nie przekrzykując bulgotu pieniącego się strumienia i ryku kaskady.\n– Nie miałem już nic do roboty – wyjaśnił, krzyżując ramiona na piersi, a na wargach pojawił mu się sympatyczny uśmiech. – Wałęsałem się, aż znalazłem to miejsce, i od razu pobiegłem po czyste ubranie.\nBlair uśmiechnęła się, w jakiś sposób świadoma, że chłopięcy uśmiech jedynie maskuje niebezpieczeństwo czające się w jego oczach.\n– W porządku – rzuciła. – Nie musisz przepraszać. Powinniśmy byli ci powiedzieć.\nNagle przekrzywił głowę i się roześmiał.\n– Myślę, że w ostatecznym rozrachunku możecie być zadowoleni, że niechcący złamałem regulamin. Odkryłem coś, o czym na pewno nie wiecie.\n– Ach, tak? – Jego oczy, uświadomiła sobie Blair, wcale nie były piwne, tylko orzechowe – zieleń limonki nakrapiana złotobrązowymi gwiazdkami. – Co to za odkrycie?\n– Nie, nie. – Pokręcił głową z żalem. – O tym się nie da opowiedzieć. Musisz to sama zobaczyć, a skoro nie chcesz do mnie dołączyć… – Uniósł ramiona w parodii smutnego żalu.\n– W życiu nie słyszałam bardziej żałosnej kwestii. – Blair uśmiechnęła się oschle.\n– Jestem zdruzgotany!\n– Jasne. – Była pewna, że kogo jak kogo, lecz jego nic nie jest w stanie zdruzgotać.\nUniósł brwi i wzruszył ramionami.\n– Pewnego dnia – rzucił lekko – pokażę ci mój wspaniały sekret, a wtedy pożałujesz tego lekceważenia i nieufności. Ale na razie – jego brwi uniosły się jeszcze wyżej i pokazał głową w kierunku swojego ubrania – może się odwrócisz, żebym jeszcze bardziej nie obraził twojej cnoty.\nBlair odeszła kilka kroków dalej i odwróciła się, nonszalancko krzyżując ramiona na piersi. Drżała na całym ciele i modliła się, żeby jej postawa odwróciła od tego jego uwagę. Były takie chwile po śmierci Raya, gdy rozważała, czyby nie uciec gdziekolwiek z kimkolwiek tylko po to, by przekonać samą siebie, że jest wciąż normalną kobietą, zdolną do namiętności, do przeżywania rozkoszy.\nJednak rozsądek powściągał lekkomyślność. Nic by nie udowodniła, a być może rozdrapałaby ranę jeszcze bardziej, wchodząc w romans bez emocji i prawdziwego pożądania.


Zemadol Krem konopny CBD, Cibdol, 50ml Och Naturalnie\n» Zemadol Krem konopny CBD, Cibdol, 50ml\nNajczęściej słyszymy chyba o przyjmowaniu CBD w postaci produktów w formie olejku konopnego. Nie jest to jednak jedyna forma, równie dobrze sprawdza się on bowiem choćby w postaci kremu do skóry.\nPodobnie jak w przypadku wielu innych produktów opartych na konopiach, mamy tutaj do czynienia z bardzo prostym składem, który jednak potrafi dać niesamowite efekty. Główne składniki kremu obejmują:\n* intensywnie działający przeciwutleniacz zwany kwercetyną. Ma on potwierdzone właściwości przeciwalergiczne oraz przeciwzapalne, szczególnie dobrze sprawdza się w przypadku problemów ze skórą atopową.\n* tetrahydrodiferuloilometan. Odpowiedzialny jest za wspomaganie regeneracji skóry oraz zmniejszenie widocznych objawów jej starzenia.\n* kwas linolowy. Odpowiada on za prawidłowe odżywianie skóry atopowej, ma też aktywny udział w zwalczaniu stanów zapalnych.\nKiedy warto sięgnąć po Cibdol Zemadol Krem Konopny CBD 50ml?\nJak należy stosować Cibdol Zemadol Krem Konopny CBD 50ml?\nZalecane jest stosowanie miejscowe, poprzez nałożenie niewielkiej ilości kremu na podrażniony obszaru. Przed użyciem starajmy się możliwie oczyścić skórę, unikajmy też kontaktu produktu ze świeżymi ranami oraz z oczami. Zazwyczaj stosowanie kremu 2 - 3 razy na dobę powoduje szybką poprawę stanu skóry. Pamiętajmy jednocześnie, że atopowe zapalenie skóry to bardzo poważna dolegliwość i trudno oczekiwać wyleczenia w ciągu kilku dni. W większości przypadków jednak stosowanie kremu na tyle zwiększa komfort życia chorego, że zdecydowanie łatwiej mu się funkcjonuje.


Proces DTP rozpoczyna siÄ™ wprowadzeniem do\nNaklejki i gadÅ¼ety reklamowe\nReklama drukowana jest nadal popularna w Polsce. WydawaÄ‡ by siÄ™ mogÅ‚o, Å¼e jej czas siÄ™ wkrÃ³tce skoÅ„czy. PrzecieÅ¼ dziÅ› mamy internet, przecieÅ¼ dziÅ› tyle firm przenosi swoje dziaÅ‚ania do internetu i tam szuka nowych klientÃ³w. Social media, Facebook, Instagram, Youtube, Twitter â€“ o wszystkich tych platformach mÃ³wi siÄ™ w kontekÅ›cie reklamy i zdobywania klientÃ³w. Nie wolno jednak zapominaÄ‡ o reklamie drukowanej. O etykietach, o naklejkach i gadÅ¼etach reklamowych, o ulotkach czy plakatach informujÄ…cych o zakresie usÅ‚ug danego przedsiÄ™biorstwa. DziaÅ‚ania marketingowe powinny byÄ‡ przeprowadzane na szerokÄ… skalÄ™ bo tylko wtedy moÅ¼na osiÄ…gnÄ…Ä‡ sukces i cieszyÄ‡ siÄ™ zainteresowaniem klientÃ³w. Warto mieÄ‡ to wszystko na uwadze.\nEtykiety â€“ co warto o nich wiedzieÄ‡?\nEtykiety drukuje siÄ™ w specjalnie przeznaczonych do tego miejscach. Tylko druk etykiet najwyÅ¼szej jakoÅ›ci moÅ¼e przynieÅ›Ä‡ firmie wymarzony sukces i speÅ‚niÄ‡ ich oczekiwania reklamowe. Tylko w ten sposÃ³b ma siÄ™ szansÄ™ uzyskania peÅ‚ni sukcesu i tylko to daje idealnÄ… moÅ¼liwoÅ›Ä‡ obcowania ze sztukÄ… w najwyÅ¼szej formie. Tak â€“ reklama to moÅ¼e byÄ‡ sztuka i zastanawiajÄ…c siÄ™ nad rÃ³Å¼nymi formami drukowanej reklamy (choÄ‡by wspomnianymi etykietami), trzeba mieÄ‡ na uwadze chociaÅ¼by fakt wizualny, design i oczekiwania estetyczne naszych klientÃ³w. KaÅ¼da nawet najdrobniejsza rzecz ma wpÅ‚yw na to, co bÄ™dzie efektem finalnym.\nDodane: 29-04-2019 03:24


DZIEŃ BIBLIOTEKARZA I BIBLIOTEK - Centrum Kultury w Czarnym Borze\n7 maja 2019 - 13:13Aktualności\nBiblioteka to nie tylko książki, ale ludzie, którzy ją tworzą.\nZ okazji przypadającego 8 maja Dnia Bibliotekarza i Bibliotek pragniemy złożyć najpiękniejsze życzenia wszystkim bibliotekarzom i pracownikom kultury, a także wszystkim naszym czytelnikom, przyjaciołom oraz darczyńcom. Niech przygoda z książką nigdy się nie kończy a życie Wasze wypełnione będzie sukcesami i radością!\nW tym roku nasza biblioteka obchodzi 70. rocznicę powstania i 5. urodziny nowej siedziby Biblioteki + Centrum Kultury w Czarnym Borze. Na uroczystości jubileuszowe zaprosimy Państwa w październiku, ale już teraz pragniemy podziękować wszystkim, którzy uczestniczyli w jej powstaniu, działalności i rozwoju.\nREKORODOWO Z FLAGĄ NA TRÓJGARBIE\nBIBLIOTEKA OGŁASZA AMNESTIĘ Z OKAZJI TYGODNIA BIBLIOTEK


Bunkier strzelecki na granicy Chorzowa i Siemianowic - ProFortalicium\nBunkier strzelecki na granicy Chorzowa i Siemianowic\nWysłany: Pon 13:25, 09 Cze 2008\nA dokładnie na Węzłowcu.\nTak się składa, że od dłuższego czasu próbuje dowiedzieć się czegoś na temat tego obiektu, ale jak dotąd żadnych informacji nigdzie nie znalazłem. Chodzi mi o jego historię. Może ktoś z Państwa coś wie na ten temat. Każda informacja będzie dla mnie bardzo cenna.\nWłaz do bunkra jest od strony północnej, a otwory strzeleckie skierowane są mniej więcej na E,S,W.\nJako, że jest to mój pierwszy post serwer odrzucił mi linki do fot, ale umieściłem je pod tym adresem (niestety musiałem go tak wpisać):\nm74-kropka-info/allegro (bez myślników)\nWysłany: Pon 13:42, 09 Cze 2008\nSchron ten leży już w granicach miasta Chorzów.\nBył to niemiecki schron wartowniczy, ponieważ znajdował się tam obóz pracy.\nJeśli znajdę więcej informacji to dorzucę, chyba w którymś numerze magazynu "Forteca" był o tym artykuł.\nWysłany: Pon 15:32, 09 Cze 2008\nZnalazłam informację, że został on wykonany w formie monolitycznego odlewu betonowego. Załączam schemat tego schronu:\nW czasie wojny w pobliżu była też bateria przeciwlotnicza.\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Pon 15:35, 09 Cze 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 15:55, 09 Cze 2008\nSuper!!! Wielkie dzięki Neferatta!


Budyń jaglany z masłem orzechowym i malinami\nPrzeglądając inspiracje ze zdrowymi przepisami wiele razy natrafiałam na budyń jaglany. Jako że staram się wprowadzić do swojej diety coraz więcej dań tego typu, nie mogło zabraknąć i budyniu jaglanego. Szczerze mówiąc mało przypomina mi on tradycyjny budyń ;) co nie zmienia faktu, że jest to po prostu smaczne, zdrowe śniadanie lub deser! Postanowiłam do kaszy jaglanej dodać dla smaku masło orzechowe oraz banana. Całość wyszła naprawdę sycąca, dlatego idealnie sprawdzi się on na śniadanie. Do budyniu jaglanego polecam podać dowolne owoce, czy to pokrojone na kawałki, czy jak w tym przypadku zmiksowane na mus. U mnie w zamrażarce są jeszcze maliny, które zbierałam latem, więc po rozmrożeniu, to właśnie one trafiły do mojego budyniowego śniadania ;)\nIlość: 2 - 3 porcje\nok. 200 g malin mrożonych lub świeżych (mrożone wcześniej rozmrozić)\nmaliny i orzechy ziemne\nKasze jaglaną najpierw dokładnie przepłukać kilka razy w wodzie, a następnie przełożyć do garnka, zalać mlekiem i gotować ok. 15 minut. Jakby było za mało mleka to można w trakcie dodać go jeszcze więcej.\nGdy kasza się ugotuje, dokładamy do niej banana oraz masło orzechowe i miksujemy przy pomocy blendera na gładką masę. Następnie stopniowo dolewamy do budyniu jaglanego ciepłą wodę, tyle aby jego konsystencja nam odpowiadała. Im więcej jej dodamy tym budyń będzie rzadszy.\nW pojemniku blendera zmiksować jeszcze maliny z miodem.\nDo szklanek lub pucharków przekładamy naprzemiennie budyń i mus malinowy lub podajemy budyń w miseczce polany musem. Całość ozdobić orzeszkami oraz malinami i od razu podawać.\nŚniadania Desery Produkty zbożowe Gotowanie Zdrowe odżywianie Dieta wegetariańska


Leśnicy w Łazienkach - Urządzanie lasu - Nadleśnictwo Strzałowo - Lasy Państwowe\nLeśnicy w Łazienkach\n13.09.2018 | Adam Pietrzak - RDLP Olsztyn\nStoisko LKP "Lasy Mazurskie" zagościło 09.09.18 r. w Łazienkach Królewskich w związku z obchodami I edycji Dni Ochrony Środowiska.\nOpinie tych, którzy 9 września pojawili się w warszawskich Łazienkach Królewskich były jednooczne: warto było tu przyjść. Leśnicy z Leśnego Kompleksu Promocyjnego „Lasy Mazurskie” (Nadleśnictwa Mrągowo, Spychowo i Strzałowo) przygotowali moc ciekawych zajęć nie tylko dla najmłodszych. Jak zwykle, atrakcją samą w sobie był „Las w szkatułce”, czyli mobilny punkt edukacji przyrodniczo-leśnej Nadleśnictwa Olsztynek. Uczestnicy rodzinnego pikniku w Łazienkach Królewskich chętnie korzystali też ze „Strefy Lasu”, czyli specjalnie przygotowanego miejsca, gdzie każdy odwiedzający przez chwilę będzie mógł odseparować się od wielkomiejskiego zgiełku i poczuć się jak w prawdziwym lesie, poczuć jego zapach, fakturę i dźwięki. Oblegany był też kącik malucha, gdzie przez cały czas odbywały się zabawy dla najmłodszych. – Mi najbardziej podobała się gra w przeprowadzanie żaby do stawu – dzielił się wrażeniami na gorąco 5-letni Staś. Olsztyńscy leśnicy prowadzili też zajęcia warsztatowe – m.in. warsztat kaletniczy.


Vegie - Wegetarianizm - Ekologia :: odbudowanie si? - czy to mo?liwe i jak ?\nVegie - Wegetarianizm - Ekologia Strona Główna » Wegetarianizm, weganizm » Problemy zdrowotne wegetarian i wegan » odbudowanie si? - czy to mo?liwe i jak ?\nodbudowanie si? - czy to mo?liwe i jak ?\nja też nie mam czasu, żeby za kogoś linki wyszukiwać...\nto nie chodzi o jedngo 'kogoś' tylko każdego co czyta wątek (teraz i w przyszłości).\nSzanuję potencjalnego rozmówcę i jak piszę coś staram się podawać gotową referencje. Tu nie chodzi o brak czasu/chęci, lecz o niedeteministyczność zadania (nie wiadomo, czy znajdę TEN wątek, czy jakiś inny na podobny temat) - widzisz różnicę? Z góry dziękuję za użycie logiki.\n(jesli empatia nie zadziała ; )).\nsuper, to wyszukaj te linki i wklej - dla każdego kto czyta teraz i w przyszłości :D\nWysłany: 2012-01-06, 17:23\nmało dojrzała dyskuja się zrobiła\nWysłany: 2012-01-06, 19:25\nA ja mogę podać linki:\nWysłany: 2012-01-06, 23:48\nSzkoda że nie można tu dać pochwał, bo właśnie byś jedną dostał :)\nWysłany: 2012-01-17, 09:03\nRozpoczęłam wczoraj kurację EDTA, wzięłam 3x800 mg w ciągu dnia, po 3 porcji chodziłam przez godzinę lekko "pijana", z uczuciem ciężkości w głowie, jak po wypaleniu kilku papierosów pod rząd :( Nie spałam do 2 w nocy z powodu bezsenności. Planuję po 4 dniach zrobic przerwę 3 dni na uzupełnienie magnezu, cynku, wapnia, żelaza. Czy można w czasie tej kuracji ( tj. w dniach z EDTA), podobnie jak to zostało opisane przy kuracji kolendrą, brać w celu zneutralizowania toksyn (o ile dobrze zrozumiałam) jod, selen, vit A +E, ostropest ?\nZ góry dziękuję z odpowiedź, pzdr :)\nTak sobie ostatnio drepczę wokół tematu metali ciężkich w organiźmie, nie przypadkowo jak się okazuje... Właśnie dopiero przed chwilą zdałam sobie sprawę (!), że od poczęcia do 14 roku życia mieszkałam w Lubinie - stolicy Zagłębia Miedziowego, więc trochę ołowiu sobie już jako dziecko dodatkowo "przyjęłam".\nWysłany: 2012-01-17, 13:34\nHmm, żadne toksyny nie powinny się wydzielać. Nie powinnaś mieć tego typu objawów, chyba że na skutek odwodnienia wywołanego silnym rozwolnieniem czy czymś podobnych. No ale każdy reaguje inaczej.\nPowinno się brać cynk pod osłoną miedzi oraz witaminę B1 i ewentualnie kwas foliowy pod osłoną pozostały z grupy B, do tego witaminę C - to zwiększa wydalanie ołowiu w czasie terapii EDTA.\nWysłany: 2012-04-16, 00:48\nJak to jest z witaminą B6 - ile wynosi maksymalna dopuszczalna dawka? Można znaleźć preparaty B-complex (np. http://allegro.pl/b-100-m...tml#tabsAnchor) z dawką B6 100 mg. Czy to nie za dużo?\nA tak w ogóle to jestem ciekawa, czy ma sens brać tak duże dawki. Jaka część tych witamin może zostać wchłonięta bądź zmagazynowana?\nWysłany: 2012-04-16, 16:51\nDawki 100 mg mogą już wywołać jakieś reakcje, głównie lekkie jakby takie zapalenie nerwów - będzie Cię wszystko boleć, ale to bardzo rzadkie przypadki w takiej dawce.\nCzy się coś zmagazynuje? Nie, jedynie B12 się magazynuje z takich dawek. Czy jest sens brać? Zależy, jeśli przez długie lata miałaś niedobory tych witamin, to "leczenie" polega na zwiększeniu stężenia we krwi do poziomu wielokrotnie przekraczającego normę, wtedy organizm może przeprowadzić wszystkie zaległe reakcje, do których niezbędne były te witaminy - takie jak np budowa niektórych białek, budowa osłon mielinowych komórek nerwowych, zbijanie poziomu homocysteiny i tak dalej. Samo uzupełnienie niedoboru w tym wypadku nie wystarczy, trzeba długie tygodnie albo nawet miesiące utrzymywać megawysokie stężenia. Jeśli jednak nie miałaś niedoboru, suplementacja tak wysokim dawkami mija się z celem. Dla większości osób - i niemal wszystkich wegetarian i wegan z dłuższym stażem - stosowanie megadawek przez jakiś czas ma bardzo duży sens i warto to zrobić, gdyż niedobory tych witamin i choroby które z niego wynikają (np podwyższona homocysteina) są bardzo powszechne.\nWysłany: 2012-04-16, 21:36\nDzięki za odpowiedź. Ja jestem wegetarianką z krótkim stażem, bo dopiero półtora roku. Na pewno mam niedobory, ale chyba nie bardzo ogromne. Spróbuję o połowę mniejszych dawek, zamiast B-100 - B-50 albo coś podobnego.


HISTORIA - KARTKA Z KALENDARZA - 19 KWIETNIA - Mojhistorycznyblog.pl\nHISTORIA - KARTKA Z KALENDARZA - 19 KWIETNIA\n19 kwietnia 2020 Tomasz Sanecki\n19 kwietnia 1809 roku doszło do bitwy pod Raszynem, gdzie starły się połączone wojska polsko – saskie z armią austriacką.\nKiedy w kwietniu 1809 roku Austria wystąpiła na czele V Koalicji przeciwko Napoleonowi Bonaparte, nie godząc się na utrwalony ład europejski po klęsce pod Austerlitz w 1805 roku, wojska Koalicji rozpoczynając działania wojenne, zdecydowały się uderzyć także na Księstwo Warszawskie, utworzone na mocy traktatu w Tylży z 1807 roku.\n9 kwietnia 1809 roku arcyksiążę Ferdynand d’Este przekroczył granicę Księstwa Warszawskiego, kierując się prosto na Warszawę. Austriacy mieli ok. 32 tys. żołnierzy i 94 działa. Polskie wojska wystawiły armię liczącą zaledwie 15 tys. żołnierzy, 32 działa i wspomagane były oddziałem wojsk saskich liczących około 2 tys. żołnierzy.\nDo starcia wojsk księcia Józefa Poniatowskiego i arcyksięcia Ferdynanda d’Este doszło w okolicach wsi Raszyn pod Warszawą. Bitwa zakończyła się wycofaniem wojsk księcia Poniatowskiego w stronę Galicji i zajęciem Warszawy przez wojska austriackie. Wojska polsko-saskie po wycofaniu się z bitwy rozpoczęły marsz na południe nie tylko werbując ochotników, ale również zajmując miasta, takie jak: Lublin, Zamość, Lwów i wreszcie Kraków. To zmusiło Austriaków do opuszczenia Warszawy i samego Księstwa Warszawskiego.\nWarto podkreślić, że w pokoju w Schönbrunn, który został podpisany 14 października 1809 roku pomiędzy Austrią a Francją, Austria nie tylko musiała uznać poprzednie podboje Napoleona Bonaparte, ale również zrzec się około 50 tys. km2 z zaboru austriackiego na rzecz Księstwa Warszawskiego.\nZdjęcie: Obraz Wojciecha Kossaka Bitwa pod Raszynem z 1913 roku, źródło: Muzeum Narodowe w Warszawie, za Wikimedia Commons, domena publiczna.


Gdzie jest ser? – Radek Teklak\nGdzie jest ser?\nWitam w kolejnej odsłonie kuchni confusion, i muszę powiedzieć, że tym razem konfuzja była faktycznie wielka. Dostałem link do sernika dietetycznego, w wydaniu fit, fat free, bez sera, i bez kalorii. Porcja stugramowa (słownie: 100 gramów) zawiera 72 kcal, co jak na ciasto jest wynikiem wręcz śmiesznym. Śmieszny jest też brak sera w serniku. A najśmieszniejszy jest stopień trudności prac kuchennych, gdyż taki sernik bez kalorii może zrobić każdy.\nNajbardziej skomplikowanym produktem, jakiego będziemy potrzebować są otręby, reszta pewnie jest w każdym domu.\nSkładniki są przewidziane na tortownicę o średnicy 21 centymetrów. O tym, jak odmierzyć 21 centymetrów nie będę mówił, bo jak powiedziałem o tym w innym miejscu, to się do tej pory rumienię. Państwo sobie radzą sami.\n1 łyżeczka cukru waniliowego, można też walnąć 10 kropli zaprawy w płynie. Nie wiem czy to adekwatna ilość, lałem na oko.\n2 duże jogurty naturalne (po 400g)\nCo do masy, to mam uwagę. W oryginale przepis był na sernik w wydaniu dietetycznym. Od razu wam mówię, że sernik w wersji dietetycznej jest taki sobie. Znaczy spód spoko, sama konsystencja ciasta jak w ptasim mleczku, i w ogóle jest nieźle optycznie. Ale smak jakiś taki nijaki. Dlatego, po zebraniu opinii zwrotnych od piątki testerów, sugeruję zwiększenie ilości zapodanego cukru do co najmniej jednej szklanki. Bo kalorie kaloriami, ale smak też jest ważny. Ja na przykład w następnej iteracji, mam zamiar dosłodzić masę miodem, oraz dodać soku z cytryny.\nA teraz robimy.\nTortownicę o średnicy 21 centymetrów, które sobie odmierzcie we własnym zakresie, trzeba wyłożyć papierem do pieczenia. Oczywiście rozdarłem przy upychaniu. Nie rozdzierać, bo się potem rozlewa i brudzi blachę.\nPiekarnik rozgrzać do 180 stopni. Temperaturę sprawdzamy na wyświetlaczu, a nie ręką.\nWszystkie składniki spodu wrzucić do miski, wymieszać dokładnie łyżką, wylać na ten niepodarty papier, piec przez 10 minut.\nW czasie gdy spód nam się piecze, przygotujemy masę zasadniczą. Bierzemy większą miskę, mikser, i ubijamy białka ze szczyptą soli na sztywno. Na sztywno oznacza, że nie wypadają nam z miski, ale nie odwracajcie jej koniecznie do góry nogami, bo to bez sensu, i jak nie jest do końca na sztywno, to trzeba zbierać białko z blatu. Nie należy też młócić za długo, bo jak się białko ubija za długo, to ono potrafi rozbić się na frakcje, i otrzymujemy jakieś białe, mętne coś, i lejącą się pianę, która nie nadaje się do niczego. Udało nam się tak kiedyś zrobić, jak biliśmy białka na bezy. Ale to było za komuny, więc może teraz jajka są lepsze.\nGdy ubijemy pianę na sztywno, dodajemy powoli cukier. Piana wyraźnie zbrązowieje, bo cukier brązowy. Następnie powolutku sypiemy budyń. Piana lekko zgęstnieje. Na koniec dodajemy jogurty. Piana zrzednie. Nie dajemy faka, tak ma być.\nNasz spód powinien akurat się upiec. Wyjmujemy tortownicę z piekarnika, uważamy na lewy palec wskazujący, bo oparzenia fatalnie się goją, staramy się też, żeby papier nie dotykał ścianek albo góry piekarnika, bo zjarany pergamin śmierdzi. W zasadzie przed pieczeniem spodu, najlepiej go przystrzyc, żeby nie sterczał na boki i wzwyż.\nJak już ogarniemy trudne sprawy, wlewamy masę na upieczony spód, wrzucamy do piekarnika na 50 minut, i czekamy na sukces.\nGRUBY! GRUBY! CO DZISIAJ ROBISZ BEZ SENSU Z TEGO GĘSTEGO MLEKA? BEZ MIĘSA? TYLKO GĘSTE MLEKO? PIECZONE GĘSTE MLEKO? JESTEŚ GŁUPSZY NIŻ CHUDE GOŁĘBIE Z DRZEWA, POCZEKAJ, PRZYNIOSĘ CI COŚ Z DWORU, BO UMRZESZ Z GŁODU SZYBKO, GRUBY NIE UMIERAJ, BO KTO MI BĘDZIE DAWAŁ TO PYSZNE Z BIAŁEGO WIADRA, GRUBY NO WEŹ NIE GIŃ!\nPrzyniósł martwego wróbla. Zdjęć nie zrobiliśmy, zbyt drastyczne widoki.\nPo pięćdziesięciu minutach wyłączamy piekarnik, otwieramy i o ja pierdolę, jak to wyrosło, że aż wyszło z tortownicy. Nie znam się, więc zacząłem kląć głośno, a potem kombinować, że trzeba będzie wyciąć kawałek ze środka. Kuchnia confusion w pełnej krasie.\nUczcie się na moich frustracjach, nie panikujemy, wyłączamy piekarnik, uchylamy drzwiczki, i zostawiamy tortownicę wewnątrz. Po kilku minutach ciasto opadnie. Niech sobie stygnie, my w tym czasie zrobimy improwizowaną polewę czekoladową, która mi nie wyszła (pewnie czekolada się zwarzyła), i dlatego mój sernik wygląda, jakby był oblany gównem z makiem.\nPolewę zrobiłem z połowy kostki czekolady gorzkiej Wedla, niecałej łyżki masła, i mleka, bo śmietanki nie miałem. Roztopiłem to wszystko na małym gazie, zrobił się jakiś farfocel, rozmazałem to po szczycie ciasta, które było gładkie, czekolada nie chciała się przylepiać, do tego miała konsystencję kawioru, no i efekt jest taki, jak na zdjęciu. Jak ja sobie wymyśliłem, że pół kostki czekolady wystarczy również na boki sernika, nie wie nikt.\nPolewę fachową robi się w sposób następujący. Bierzemy duży garnek, nalewamy do niego gorącej wody, gotujemy. Wkładamy do środka trochę mniejszy garnek, uzyskujemy w ten sposób kąpiel wodną, dzięki czemu nie spalimy niczego. Wrzucamy do mniejszego garnka 200 gramów czekolady, 50 gramów masła, oraz 50 gramów śmietany kremówki, rozpuszczamy to wszystko, po czym wylewamy na ciasto. Powinno ładnie rozlać się na szczycie, i aligancko spłynąć na boki. Obiecuję, że następny wypiek nie będzie improwizacją na stopro, i że zrobię go zgodnie ze wszystkimi regułami sztuki.\nGratulacje. Właśnie zrobiliście swój pierwszy sernik bez sera.\nGRUBY, WYRZUĆ TO GĘSTE MLEKO I ZJEDZ WRÓBLA CHUDEGO.\nAutor radkowieckiOpublikowano 2016-02-09 Kategorie Bez kategorii\n8 myśli na temat “Gdzie jest ser?”\n2016-02-09 o 23:52\nPytanie podchwytliwe: budynie z wbudowanym cukrem czy bez?\n2016-02-09 o 23:56\nUwaga: zwiększenie ilości cukru masę, owszem, dosłodzi, ale nośnikiem smaku jest tłuszcz.\nW mlecznym tłuszczu sa m.in. witaminy (w takim od krowy żrącej trawę tez np. nienasycone kwasy tłuszczowe, ale tu poddajemy produkt obróbce cieplnej, więc kwasy i tak uległyby unicestwieniu), wiec produkt tylko zyskałby na wartości odżywczej przy użyciu np. pełnotłustego jogurtu greckiego.\nPrzy czym mity, że zdrowa dieta oraz dieta odchudzająca powinna być pozbawiona tłuszczów zostały wyśmiane już lata temu.\nCo do polewy to po prostu, jak już to sam wiesz, się zjarała. Zjaraniu mozna zapobiec używając porządnego garnka z grubym spodem, rózgi do energicznego mieszania oraz nader czujnego oka i wtedy ta kąpiel wodna nie jest już niezbędna – zaręczam, bo robiąc na święta buche de noel roztapiałam tak hurtowe ilosci czekolady (do kremu i polewy) i nic nie uległo przypaleniu.\nAcha: KOTY SĄ MĄDRE.\n2016-02-12 o 02:13\nMity jakoby tłuszcz był nośnikiem smaku też już obalono.\n2016-02-10 o 05:49\nGratuluję pierwszego sernika! To nie w kij dmuchał zrobić dobry sernik!\nTylko jedną rzecz radzę robić inaczej – najpierw połączyć jogurt z cukrem i budyniem, a dopiero potem wmieszać delikatnie pianę z białek. Piana ma nadać puszystości sernikowi poprzez powietrze w niej zawarte więc IMHO dodawanie wszystkich składników do piany powoduje uwolnienie większości powietrza.\nPS. Daj kotu nadprogramowe żółtko – będzie szczęśliwy! 🙂\n2016-02-10 o 11:14\nNo mi się też wydawało, że po to ubijam białka na drut, żeby wmontować w nie powietrze puszyste. Następnym razem spróbuję w odwrotnej kolejności, i pianę dodam na końcu.\n2016-02-10 o 17:49\nnajprostsza und zajebiście smaczna polewa czekoladową, jaką znam, to: dwie solidne łyżki gorzkiego kakao, pół łyżeczki masła – dla połyku, tfu, dla połysku, chciałam rzecz; ociupina wody, ewentualnie mleka – nie za dużo, bo się rzecz rzadka zrobi wielce i trzeba będzie zagęszczać, i nie za mało, bo zjaramy składniki.\nmieszamy całość względnie energicznie, i aha, pół-do-całej łyżeczki cukru wew to ciepnąć można, wtedy mamy polewę nie aż tak wytrawną, ale w sam raz łamiącą słodycz dowolnego wypieku, który zamierzamy polać ową.\n2016-02-11 o 11:26\numarłam ze śmiechu przy opisie polewy, ale z tą polewą to już chyba nie taki dietetyczny ten sernik bez sera 🙂\n2016-02-11 o 20:18\nGorzka czekolada to nie czekolada. Dzięki czemu sernik pozostał dietetyczny. Odrobinę mniej, ale dalej dietetyczny.\nOdpowiedz na Avarila Anuluj pisanie odpowiedzi\nPoprzednie Poprzedni wpis: Mam bóle współczulne\nNastępne Następny wpis: W księżycową jasną noc


Luksusowa suknia balowa suknie ślubne Sweetheart aplikacje suknie ślubne Lace-up powrót podłogowe długość suknia ślubna z tiulu trouwjurk Wyprzedaż ~ Wesela i Wydarzenia \_ Assochange.org\nWesela i Wydarzenia>Luksusowa suknia balowa suknie ślubne Sweetheart aplikacje suknie ślubne Lace-up powrót podłogowe długość suknia ślubna z tiulu trouwjurk\nStrona główna > Wesela i Wydarzenia>Luksusowa suknia balowa suknie ślubne Sweetheart aplikacje suknie ślubne Lace-up powrót podłogowe długość suknia ślubna z tiulu trouwjurk\nTagi: Tanie: Luksusowa suknia balowa suknie ślubne Sweetheart aplikacje suknie ślubne Lace up powrót podłogowe długość suknia ślubna z tiulu trouwjurk, wysokiej jakości Luksusowa suknia balowa suknie ślubne Sweetheart aplikacje suknie ślubne Lace-up powrót podłogowe długość suknia ślubna z tiulu trouwjurk, dostawcy Suknie ślubne z Chin\nNazwa marki sceamout\nUsa rozmiar 4, 6, 8, 10\nDescription Wedding Gown\nAIJINGYU Koronkowa Suknia Ślubna Z Długim Rękawem Szanghaju Suknie Gothic Suzhou Tosty Najlepsza suknia ślubna Niezwykłe Suknie Ślubne\n2019 nowy wspaniały Backless syrenka Vestido De Noiva niesamowite koronki suknie ślubne\nJesteśmy w chiński nowy rok wakacje aż 15 Th Lutego. Podczas to, my'll tylko przyjmować zlecenia, fabryki wakacji. Pierwsze zamówienie, najpierw zrobić to z 16 Th Lutego. Uwaga 1. sukienka doesn't zawierać żadnych akcesoriów, takich jak Welon slubny, rękawice, itp. 2. cena nie jest w tym podatku celnego.


Gabinet Kosmetologii i Podologii Lu-Spa - Бронируйте Визиты Онлайн - Booksy\nul. Pocztowa, 10/2, 70-360, Szczecin\nCo 5 masaż 50% rabatu ❣ Masaż obejmuje głowę, twarz, szyję i dekolt oraz kark. Dodatkowo stosujemy do masażu ...\nZabieg na cellulit, wysmuklenie, ujedrnienie oraz rozstępy. Dobieramy zabieg do twoich problemów. Możemy połąc...\nHenna tradycyjna plus regulacja woskiem. Dodatkowo dla lepszego efektu przeprowadzona zostanie geometria nićmi...\nHenna pudrowa marokańska. Henna która utrzymuje się do 14 dni na skórze i do 4 tygodnia na włosie. Przed henna...\nHenna pudrowa marokańska z geometrią. Henna która utrzymuje się do 14 dni na skórze i do 4 tygodnia na włosie....\nHenna tradycyjna na brwi i rzęsy. Regulacja woskiem bezpaskowym\nRytuał przeciwstarzeniowy anti-aging z masażem. Przygotowanie wielostopniowe skóry: Demakijaż z peelingiem, ma...\nZabieg podologiczny obejmuje profesjonalne medyczne opracowanie płytek paznokciowych, usunięcie naskórka z pod...\nPolecam z całego serca Panią Karolinę która wykonała mi super brewki. Uratowała mnie po wcześniej zepsutym zabiegu. Cieszę się że udało mi sie trafić na profesjonalistkę z pełną cierpliwością i fachem w ręku. Zamierzam skorzystać poraz kolejny i p...\nGenialna atmosfera i oszałamiający efekt. Na pewno wrócę!\nszybka, profesjonalna i miła obsługa, która dba o swojego klienta- serdecznie polecam ☺\nJestem bardzo zadowolona z opracowania stóp i paznokci 🙂 Polecam🌹\nPełen profesjonalizm! Stopy pięknie opracowane. Napewno wrócę do pani Luizy\nBardzo dobrze wyregolowane brwi, dobrany odpowiedni kolor henny do mojej urody\nBardzo polecam !!! Pani Agnieszka przesympatyczna osoba, zabieg wykonany profesjonalnie w miłej atmosferze.\nProfesjonalna i miła obsługa. Polecam ten salon, na pewno skorzystam z usług ponownie.\nRezerwowałam "Oczyszczanie wodorowe twarzy, szyi i dekoldu". Usługę wykonano jedynie na twarzy i bez zająknięcia nabito na kasę pełną kwotę.\nDziekujemy za opinie. Usluga została wykonana prawidłowo, cena jak w pakiecie jest podana od cena za twarz od 180 a twarz, szyja i dekolt od 220, usługa została wykonana na twarz, o czym została Pani poinformowana przed zabiegiem i na co wyraziła zgodę, po badaniu i konsultacji kosmetologicznej przed zabiegiem, zostało wykonane oczyszczanie wodorowe, oraz na oczyszczanie na dobranym do Pani cery produkcie, ultradzwieki wprowadzenie ampułki, maska oraz maska led na zakonczenie dodatkowo ktorej nie ma w pakiecie dla wzmocnienia efektu zabiegowego. Wychodziła Pani zadowolona, został wystawiony rachunek na usługę, w trakcie zabiegu była pytana Pani o odczucia, informowana o kazdym kroku zabiegowym jak i po zabiegu została Pani spytana o odczucia. W razie reklamacji, problemów i zastrzeżeń do wykonania zabiegów zapraszamy do kontaktu z kosmetolog która wykonała zabieg. Pozdrawiam Luiza\nBardzo polecam,Pedicure wykonany na najwyższym poziomie, narzędzia sterylne ,miła atmosfera oraz dużo wskazówek co do pielęgnacji 🙂 Na pewno jeszcze wrócę❤\nDziekujemy 💋♥ nam też było miło, zapraszamy do zobaczenia 💆☺\nWszystko jak zawsze super i najwyższym poziomie. Polecam\nDziekuje za opinie, miło bylo zając się znajomą buzia po kwarantannie ☺ do zobaczenia 💖\nŚwietna atmosfera profesjonalne wykonanie. Polecam\nDziekujemy za opinie. Niech sie dobrze nosza nowe brwi po hennie. ☺ Zapraszamy\nBardzo profesjonalny i wykwalifikowany personel, polecam gorąco :)\nJestem bardzo zadowolona z opracowania stóp. Wykonanie bardzo profesjonalne. Pani Luiza jest niezwykle miłą i taktowną osobą. Znowu do niej wrócę i polecam innym.👣😃🌻\nDziekujemy za opinie 💋\nhttp://Witam Moją rolą jest dawać Państwu rozwiązanie, jak dążyć do zdrowego i nieskazitelnego wyglądu skóry poprzez zabiegi z zakresu kosmetologii profesjonalnej oraz podologii. Jako doświadczeni p...


Kalendarz - ZLT “Kucharz na ostro” Teatr Formy Wrocław ZLT “Kucharz na ostro” Teatr Formy Wrocław – Regionalny Dziennik Internetowy – roztocze.net\nZLT “Kucharz na ostro” Teatr Formy Wrocław\nZamość: tereny rekreacyjne przy Łabuńce\nul. Oboźna - Zamość\nKomedia garnizonowa – tak określają spektakl jego twórcy. Rzecz jest o trzech kucharzach: Polaku, Rosjaninie i Niemcu, a jakżeby inaczej. Panowie wiodą spór o przepis na grochówkę, a towarzyszy im tajemnicza czechosłowacka sanitariuszka. Spektakl dotyczy historii, która wydarzyła się na podlegnickich polach – poligonach w czasie manewrów polsko – radzieckich.\nWtedy nie ze wszystkiego można było żartować, w każdym razie nie publicznie, dzisiaj patrzymy na tę historię z dystansem. Artyści zafundują nam komedię omyłek. Będziemy świadkami wielu groteskowych sytuacji, nie zabraknie też powodów do wzruszenia.\nNad Łabuńką pojawi się zabytkowy GAZ 69 i autentyczna wojskowa kuchnia polowa.\nW finałowej scenie aktorzy – przy akompaniamencie muzyki – częstują publiczność grochówką.\nKucharz Hans DDR – Damian Szydłowski\nKucharz Stiopa ZSRR – Józef Markocki\nSanitariuszka Zuza CS – Barbara Gadomska\nReżyseria, scenografia i opracowanie muzyczne – Józef Markocki


Ilustrowana historia polskiego Kościoła - Marek Balon - eBook - Księgarnia Medyczna PZWL\nWarto, by każdy Polak, a katolik szczególnie, znał historię polskiego Kościoła, bo bez niego nie byłoby ponadtysiącletniej historii Rzeczypospolitej. 1050-lecie chrztu Polski stanowi dobrą okazję do przypomnienia historii, zasług i dorobku naszego Kościoła w sferze religijnej, kulturowej, naukowej, społecznej i politycznej. Proponujemy fascynującą wycieczkę przez wieki: od końca pogaństwa po współczesność, odkrycia kart przełomowych dla narodu polskiego. By zachęcić do lektury nie tylko miłośników historii, lecz także jak najszerszą rzeszę czytelników, proponujemy przyjazną formułę bogato ilustrowanej, kolorowej książki zawierającej „wiedzę w pigułce”, a przy tym napisanej z pasją i bardzo przystępnie. Wierzymy, że lektura Ilustrowanej historii polskiego Kościoła będzie ekscytującą przygodą, która nie tylko sprawi, że odkryjemy bogactwo naszej tożsamości, lecz także pozwoli nam uzyskać właściwą perspektywę do patrzenia na wielki problemy współczesności.


Dee oswaja Włochy: CHOROBOWE WE WŁOSZECH\nDeelaylah o 16:02\nUnknown 2 marca 2018 14:00\nHej Dee mam pytanie odnośnie zwolnienia lekarskiego wystawionego w Polsce,ponieważ jakiś czas temu otrzymałam list z INPS ,że moje certifikaty (jeden za okres z września zeszłego roku czyli mineło już 5 miesiecy,drugi za styczeń tego roku-w tym przypadku byłam juz na wcześniejszym macierzyńskim i to ostatnie zwolnienie zostało wystawione tylko aby dopełnić sprawy urzędowe odnośnie macierzyńskiego ) są nieważne i choć świadczenia zostały już dawno wypłacone muszę oddać im wcześniej wypłaconą kwotę z powodu nie wpisania poprawnego adresu miejsca pobytu(na zwolnieniu wpisany został adres zameldowania we Włoszech a nie pobytu podczas choroby,przebywałam wtedy na wakacjach a w Polsce już nie jestem zameldowana).Chciałabym zapytać czy mają oni prawo po tak długim czasie aby odebrać mi tą wcześniej wypłacona kwotę??.Z góry dziękuje za odpowiedz.Pozdrawiam Barbara\nDeelaylah 6 marca 2018 19:20\nNiestety nie widzę możliwości skutecznego odwołania się od decyzji INPS - adres rzeczywiście nie był zgodny z rzeczywistością, co uniemożliwiało przeprowadzanie ewentualnych kontroli - zameldowanie nie ma tu znaczenia, konieczne jest podanie adresu, pod którym przebywasz podczas choroby, choćby był to hotel.\nAnonimowy 7 kwietnia 2018 22:05\nJa mam pytanie w odwrotną stronę. Mianowicie do teraz byłam na polskim ZusZLA kod B (ciąża). Co jest odpowiednikiem we Włoszech?\nMiejsce zamieszkania i pobytu mam teraz we Włoszech, ZUS i NFZ są poinformowani. Jak jednak kontynuować zwolnienie? Odpowiednikiem jest Gravidanza a rischio czy Zwolnienie Lekarskie?\nZ góry dziękuję za odpowiedź, bo wiem, że na pewno będzie pomocna :)\nDeelaylah 14 kwietnia 2018 15:27\nW przypadku ciąży zagrożonej możesz przejść na wcześniejszy urlop macierzyński, zgodnie z procedurą, którą opisałam tutaj:


HOTEL IRIS ***, Bułgaria, Słoneczny Brzeg, Święty Włas cena od 1099 tylko w TRAVELPUNKT.PL\nBułgaria-Słoneczny Brzeg-Święty Włas\nKod oferty: 16085\nData wyjazdu Obojętnie 01.07.201910.07.201919.07.201928.07.201906.08.201915.08.201924.08.201902.09.201911.09.2019\nMiejsce wyjazdu Obojętnie AndrychówBielsko - BiałaBytomGliwiceJastrzębie ZdrójKalwaria ZebrzydowskaKatowiceKrakówPszczynaRybnikSkoczówTychyWadowiceWodzisław ŚląskiZabrzeŻoryŻywiec\nŚwięty Włas to elegancka miejscowość wypoczynkowa, granicząca ze Słonecznym Brzegiem. Ze względu na bardziej kameralny charakter, polecana jest tym, którzy oczekują od swoich wakacji odprężenia, beztroskiego relaksu w mniej zatłoczonym i głośnym miejscu. Osoby, które chcą korzystać z uroków życia nocnego, również nie będą zawiedzone - okolice portu jachtowego pełne są restauracji i dyskotek. Warto zaznaczyć, że ta miejscowość spodoba się zarówno amatorom plażowania, jak i miłośnikom górskich krajobrazów, gdyż jest malowniczo położona między górami a morzem, u stóp Starej Płaniny. Kameralna, beztroska atmosfera, piękne, nadmorskie krajobrazy - to doskonały przepis na idealne wakacje.\nokoło 500 m od centrum kurortu Święty Włas, około 150 m od mariny ze sklepami, barami, restauracjami, około 8 km od centrum Słonecznego Brzegu, bezpośrednio przy piaszczystej plaży (leżaki i sprzęt wodny dodatkowo płatne). Do pobliskich miejscowości Słoneczny Brzeg, Neseber można dotrzeć korzystając z komunikacji miejskiej, której przystanek znajduje się około 200 m od hotelu.\nskłada się z 2 budynków. Recepcja, klimatyzowana restauracja, panoramiczna restauracja a la carte, bar na plaży, sklepik z pamiątkami, bezpłatny dostęp do Wi-Fi, parking. Dodatkowo płatny sejf w recepcji.\n2-osobowe, z możliwością 1 lub 2 dostawek (rozkładana sofa tylko dla dzieci), estetycznie i komfortowo umeblowane, łazienka (prysznic, umywalka, WC, suszarka do włosów), klimatyzacja sterowana centralnie z możliwością indywidualnej regulacji, TV-SAT, telefon, lodówka, balkon (stolik i 2 krzesła).\nbasen zewnętrzny z wydzieloną częścią dla dzieci (leżaki i parasole na basenie bezpłatne), dodatkowo płatne - bilard, tenis stołowy.\nWyjazdy z Polski wg rozkładu jazdy. Przyjazd na miejsce w godzinach przedpołudniowych. Wyjazd ze Świętego Własu w godzinach popołudniowych. Powrót do Bielska-Białej około godz. 18.00. Pozostałe miasta wg rozkładu jazdy.\nPołożony bezpośrednio przy piaszczystej, szerokiej plaży, hotel Iris to idealna propozycja dla tych, którzy oczekują spokojnego wypoczynku i niezmąconego niczym relaksu. W spacerowej odległości od obiektu znajduje się elegancka marina jachtowa, wzdłuż której mieszczą się liczne restauracje, bary i dyskoteki, dlatego też hotel jest dobrą propozycją również dla osób preferujących aktywny wypoczynek. Przytulne, komfortowe wnętrza, smaczne wyżywienie, piękne widoki na morze i góry stanowią gwarancję udanych wakacji.


plantacja marihuany Skierniewice\nGigantyczna plantacja konopi odkryta pod Skierniewicami\nPortal iSkierniewice.pl 26/03/2017 19:41\nDzięki perfekcyjnie zorganizowanej akcji skierniewickiej oraz łódzkiej policji w tym tygodniu w okolicach Skierniewic zabezpieczono plantację konopi indyjskich oraz zatrzymano trzy osoby podjerzane o prowadzenie uprawy.\nFunkcjonariusze rozpoczęli akcję 22 marca o godz. 6 rano. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał przypuszczać, że w jednym z gospodarstw ogrodniczych ukryta jest plantacja krzewów konopi indyjskiej, której uprawa jest w Polsce nielegalna. Jak się okazało, w pięciu pomieszczeniach jednej z hal przez jakiś czas prowadzono zagrożony sankcją karną proceder. Budynek był bardzo profesjonalnie przygotowany, znajdowały się w nim specjalistyczne lampy, wentylatory i inne urządzenia, które zasilane były agregatem prądotwórczym. Według rzecznika Prokuratury Okręgowej w Łodzi, Pan Krzysztofa Kopani, samo wyposażenie hali warte było około pół miliona złotych. W innych pomieszczeniach odnaleziono znaczne zapasy ziemi i nawozów, prawdopodobnie przeznaczonych na przyszłe zasiewy. W sumie ujawniono ponad 2300 krzaków konopnych różnej wielkości. Znalezione pozostałości ściętych roślin mogą wskazywać na fakt, że plantacja była prowadzona już od jakiegoś czasu. Funkcjonariusze poczynili wstępne szacunki, na podstawie których stwierdzono, że z zabezpieczonego materiału można by uzyskać powyżej 51 kilogramów narkotyku. Wartość takiej ilości marihuany wyniosłaby ponad 1,5 miliona złotych.\nPolicjanci natychmiast zatrzymali 40-letniego Wietnamczyka, który odpowiedzialny był za opiekę nad plantacją. Jedno z pomieszczeń przystosowane było do zamieszkiwania, mężczyzna prawdopodobnie nie opuszczał terenu gospodarstwa. Aresztowano także 52-latka oraz jego 46-letnią żonę, którzy figurowali jako właściciele posesji. Zgodnie z procedurami zabezpieczono 8400 złotych, które mogą zostać policzone na poczet przyszłych grzywien. Prokurator wystosował wobec całej trójki zarzuty uprawy znacznych ilości konopi innych niż włókniste. Zgodnie z Kodeksem Karnym za popełnione przestępstwo mogą trafić do więzienia nawet na 8 lat.\nŹródło foto: KMP Skierniewice\nplantacja marihuany skierniewice - komentarze opinie


Poszukuje dj na wesele! - Masz firmę? Napisz coś o Niej\nStrona główna > Hobby > DJ na imprezę > Poszukuje dj na wesele!\nPoszukuje dj na wesele!\nKto mi poleci prezentera muzycznego?\nZależy mi na osobie, jaka poprowadzi moje wesele. Proszę i szybkie odpowiedzi, czekam.\nPoszukuje dj na weselę mojego brata, dał mi takie bojowe powinność a ja chcę je wykonać jak najlepiej tak by go nie zawieść. Możecie polecić mi jakaś godną i doświadczoną osobę? Będę czekał z niecierpliwością na odpowiedzi, pozdrawiam i dzięki serdeczne już z góry.\nByłam ostatnio u mojego kolegi na weselu i musze przyznać, iż było to wesele jedno z lepszych, na jakich miałam przyjemność być. Grał na nim dj i był niesamowity, impreza była boska, goście rozbawieni. Właściwa muzyka czyni cuda! Polecam dj na weselu. Będziecie na pewno zadowoleni.\nJeśli chcecie mieć najcudowniejsze wesele to koniecznie skorzystacie z usług dj http://www.twojprezenter.pl, jest on najlepszy, moi znajomi mieli go u siebie na weselu i wszystko się udało, każdy był z niego zadowolony. Impreza z każdą minutą się rozkręcała, każdy był pod wrażeniem. Jeśli z niego skorzystacie to macie gwarancję udanej imprezy, pozdrawiam.\nMoja siostra się uparła, że chce mieć dj na własnym ślubie. Rozpoczęliśmy poszukiwania takiej osoby ale jak na razie lipa. Mamy nadzieję, że nam kogoś dobrego polecicie, będziemy czekać z niecierpliwością na wasze szczere wypowiedzi. Jest to dla nas bardzo ważne, pozdrawiam i dzięki serdeczne za fatygę.\nMnóstwo osób niezwykle poleca mi dj, który grywa na weselach lecz nie jestem przekonana co do niego. Możecie mi powiedzieć coś więcej na temat http://www.twojprezenter.pl? Nie jestem przekonana i liczę na wasze szczere wypowiedzi, czkam na nie z niecierpliwością.


wrażliwi na piękno. W czasie jednego ze swoich spacerów po wyspie odkrył na polu lawowym listki drzewa figowego wystające przez jedną ze szczelin. Po dokładniejszych badaniach okazało się, że pod pokrywą lawy są puste komory. Nie tak duże, aby stworzyć w nich kolejną salę koncertową, ale wystarczające na pomieszczenia mieszkalne. Adaptując poszczególne puste "bańki", stworzył w harmonii z naturą dom dwupoziomowy. Górny poziom to normalne, przestronne budynki, których fundamentem jest czarna lawa. W dolnej części jest miejsce na basen oraz pracownię artysty. Oczywiście wszystkie mury pomalowane są na biało. Tłumy, które przyjeżdżały podziwiać dzieło, nie dawały mu się skupić na pracy


Wałcz | Marcinbus\nHome > Mapa > Zachodnio-pomorskie > Walcz-2\nPrzewoźnik za granicę z Wałcza do Holandii.\nWałcz jest jednym z większych miast w województwie zachodniopomorskim. Ma bagatela aż prawie dwadzieścia siedem tysięcy mieszkańców. A co za tym idzie potencjalnych klientów naszej firmy , która trudni się międzynarodowym przewozem osób i ich mienia za granie naszego kraju. Skupiliśmy się na wyjazdach na Zachód. Także z nami pojedziesz nie tylko do pracy w Niemczech Holandii czy Belgii , ale odwiedzisz również rodzinę i znajomych w tych krajach.


Wypożyczenie/Wynajem WYCIĄGARKA WCIĄGNIK WCIĄGARKA ŁAŃCUCHOWA 5t 5000kg 6m\nkaucja 500 zł zwrotna po oddaniu narzędzia w stanie niepogorszonym wykazującym jedynie ślady zwykłego użytkowania.\nWciągnik łańcuchowy ręczny przeznaczony do pracy w pionie. Przeznaczenie: podnoszenie i ciągnięcie ciężarów poniżej poziomu pracy. Solidna konstrukcja wykonana z blachy, kompaktowa zabudowa, łańcuchy ocynkowane. Podwójny hamulec zapadkowy zabezpieczający przed samoistnym opuszczeniem ładunku Dostępne różne udźwigi i wysokości podnoszenia 3m, 6m, 9m, 12m - zapytaj o Szczegóły. Posiada atest FPA i znak CE. Możliwość wysyłki kurierem. Koszty wysyłki ustalane indywidualnie w tym celu proszę kontaktować się telefonicznie. Wersja nieodchudzona Waga 79 kg


O mnie - Healthy and Happy Life\nMam na imię Joanna. Jestem coachem a zarazem miłośniczką zdrowego stylu życia. Lubię inspirować i wspierać innych w procesie zmiany.\nPomagam kobietom skutecznie wprowadzać zmiany i zdrowe nawyki w ich stylu życia. Dzięki temu zaczynają czuć się wspaniale w swoim ciele, odzyskują energię i radość.\nWiele lat spędziłam pracując w branży IT, nad wieloma projektami równocześnie, w środowisku dynamicznie zmieniających się wymagań, napiętych harmonogramów i niekończących się list zadań. Takie warunki pracy sprzyjają funkcjonowaniu w nieustannej gotowości do działania, przy stałym pobudzeniu organizmu, na wysokich obrotach co przyczynia się do powstawania i utrzymywania napięć w ciele. Do tego wiele godzin spędzonych w pozycji siedzącej przy biurku i nierzadko brak czasu na zdrowy posiłek. Wszystko to prowadzi do stopniowego wyniszczenia organizmu. Pierwsze sygnały docierają do nas w postaci coraz częściej pojawiającego się bólu głowy, bólu pleców, obniżonego nastroju i odporności, pojawiającymi się problemami żołądkowymi, alergiami, przytrafiającymi nam się różnymi kontuzjami, trudnościami ze snem, a także w zrelaksowaniu się w dni wolne od pracy.\nWszystko to znam bo tego doświadczyłam i chcę Ci powiedzieć, że mimo funkcjonowania w świecie, który pędzi coraz bardziej, da się żyć zdrowo! Krok po kroku zmieniłam swoje życie wprowadzając do niego coraz więcej zdrowych nawyków. Zdrowy styl życia to nieustanny proces i wybory dokonywane każdego dnia. To uważność na siebie, na swoje potrzeby w danym momencie życia i podążanie za tym.\nDo tematu zdrowia podchodzę holistycznie. Koncentruję się na trzech dużych aspektach: emocjach, ruchu i odżywianiu. Tylko takie podejście wydaje mi się mieć sens. Każdy z tych aspektów ma ogromny wpływ na nasze ciało i na nasze zdrowie. Nie da się na dłuższą metę cieszyć dobrostanem zaniedbując któryś z tych elementów.\nA oto 7 informacji o mnie które być może Cię zainteresują:\n1. Od kilkunastu lat zgłębiam tajniki rozwoju osobistego. Jestem coachem, od wielu lat dokształcam się w dziedzinie psychologii i wsparcia.\n2. Skończyłam studia na uczelni technicznej i przez 18 lat pracowałam w branży IT. Po tym czasie postanowiłam diametralnie zmienić moje życie zawodowe i rozpocząć działalność na własnych warunkach.\n3. Sport był zawsze obecny w moim życiu. Mój tata pracował jako nauczyciel wf-u a w gruncie rzeczy zaszczepiał dzieciakom zamiłowanie do ruchu. Przesiąknęłam tym zamiłowaniem już w dzieciństwie i przez lata poszukiwałam odpowiedniej dla siebie formy ruchu. Ostatnią moją miłością jest joga.\n4. Zdrowym odżywianiem i jego ogromnym wpływem na nasze zdrowie zainteresowałam się kilka lat temu. Od tego czasu zgłębiam zasady dietetyki, poznaję podejścia Ajurwedy czy medycyny chińskiej do zdrowego odżywiania się.\n5. Jestem przekonana o przeogromnym wpływie naszej psychiki na zdrowie. Wierzę w to, że większość chorób ma swoje źródło w emocjach, z którymi nie umieliśmy sobie poradzić.\n6. Uwielbiam podróże, poznawanie nowych miejsc, smaków i zapachów. Odwiedziłam większość europejskich stolic (kilka z nich nadal znajduje się na mojej liście „do zobaczenia”).\n7. Prywatnie od wielu lat jestem szczęśliwą żoną a od jakiegoś czasu psią mamą cudownej suczki Juno rasy Cairn terrier.