Transalpina rowerem. Najwyższa droga w Karpatach | W DUECIE PO ŚWIECIE\nW Duecie po Świecie / 18 grudnia 2016\nTransalpina rowerem, czyli pedałowanie po najwyższej asfaltowej drodze w Karpatach. Jak to jest jechać przez ponad 100 kilometrów przez wielkie rumuńskie góry? Jedno słowo, ani nawet jedno zdanie nie jest w stanie tego opisać. To doświadczenie z najwyższej półki. Złożone z wielu subtelnych wrażeń, jak i z tak samo wielu grubo ciosanych przeżyć.\nTransalpina to droga w rumuńskich Karpatach (Karpaty Południowe). Prowadzi w kierunku północ-południe łącząc miasto Sebeș z miejscowością Novaci i oznaczana jest symbolem DN 67C (drum național – droga krajowa). Całość tej trasy liczy aż ponad 130 kilometrów długości. Najwyższym jej punktem jest przełęcz Urdele (Pasul Urdele) na wysokości 2.145 m n.p.m. znajdująca się w paśmie gór Parang (Munţii Parâng). Ale nie jest to jedyna przełęcz na Transalpinie – żeby pokonać tę drogę należy naprawdę się zmęczyć. Łącznie do podjechania są aż 3 przełęcze, co oznacza, że dwukrotnie trzeba stracić zdobytą wysokość i ponownie ją odzyskiwać.\nNa Pasul Urdele podjeżdżaliśmy od strony północnej. Dla tej opcji trasy kolejno zdobywaliśmy: przełęcz Tartarau (Pasul Tărtărău) na wysokości ok. 1.665 m n.p.m, następnie przełęcz Muntinu (Pasul Muntinu) na wysokości ok. 2.105 m n.p.m. oraz przełęcz Urdele (Pasul Urdele) na wysokości 2.145 m n.p.m, a przewyższenie sięgnęło aż 2.365 metrów, czyli przerosło wysokość samej przęłeczy Urdele. Maksymalne nachylenie na krótkich, kilkunastu- kilkudziesięciometrowych odcinkach mogło wynosić nawet do 23%, ponieważ zakręty na serpentynach są tam bardzo, bardzo stromo wyprofilowane.\nPodjeżdżaliśmy podczas wyprawy rowerowej po Europie, z pełnym wyprawowym ekwipunkiem, tj. z bagażami ważącymi ok. 22-25 kg na osobę (komplet 4 sakw plus worek transportowy na każdy rower), a całą trasę podzieliliśmy na 2 dni. Sam podjazd na przełęcz Urdele miał miejsce na dystansie około 100 kilometrów, podczas gdy zjazd do Novaci to zaledwie 30-35 kilometrów trasy. Rowerowo było to wyzwanie wymagające wytrwałości, natomiast widokowo były to wyjątkowe doświadczenia bycia częścią nietuzinkowego krajobrazu.\nPARAMETRY TRASY (dla trasy Sebeș – Pasul Tartarau – Pasul Muntinu – Pasul Urdele – Novaci)\nDŁUGOŚĆ TRASY: około 133 kilometry\nCZAS PRZEJAZDU: 2 dni\nNAJWYŻSZY PUNKT NA TRASIE: Pasul Urdele 2.145 m n.p.m.\nNAJNIŻSZY PUNKT NA TRASIE: Sebeș około 300 m n.p.m.\nMAKSYMALNE NACHYLENIE NAWIERZCHNI: do 23% na krótkich odcinkach\nPRZEWYŻSZENIE: około 2.365 metrów\nProfil wysokościowy pochodzi ze strony internetowej: → itsmybike.johannes-nickel.de Aby powiększyć grafikę, kliknij w obrazek.Wykres dotyczący Transalpiny ma kolor niebieski. Pomarańczowa linia dotyczy innej wysokogórskiej trasy w Rumunii – Szosy Transfogaraskiej.\nProfil wysokościowy odcinka Transalpiny przed przełęczą Muntinu, obejmuje najbardziej strome serpentyny. Profil pochodzi ze strony internetowej: veloviewer.com Kliknij, aby przejść do mapy i większego wykresu.\nRumunia. 30-31.06.2016 (30-31. dzień wyprawy rowerowej po Europie) Dystans: 151 kilometrów\nNa Transalpinie miesza się podekscytowanie, strach, ciekawość, zniecierpliwienie, podziw i pokora. Człowiek czuje się maleńki, bo wciągnięty w głębokie doliny, a zaraz wyniesiony na bezkresne grzbiety. I tak tnie horyzont po łukach i zakosach, nie widząc kolejnego zakrętu, błądząc myślami po zboczach, ukradkiem chłonąc rozległe panoramy.\nJedziemy do serca gór, do wnętrza dzikich rumuńskich Karpat. Serio?? Długie sznury samochodów i TIR’y, które próbują nas wyprzedzać na podwójnej ciągłej ani trochę nie zapowiadają spotkania z wielką przyrodą. Trasa E81 z miasta Alba Iulia do miasta Sebeș to prawdziwy koszmar drogowy dla rowerzysty, ale czasowo nie stać nas na objazd, który zająłby blisko 3 razy dłużej. Poza tym to czego innego mielibyśmy spodziewać się po międzynarodowej drodze?\nPo kilku minutach całkiem wyłączamy emocje, bo inaczej się nie da i nie jest aż tak źle, bo mogło być gorzej – paradoksalnie gdyby tylko ruch był nieco mniejszy, lądowalibyśmy co chwilę w rowie – tymczasem ruch jest tak duży, że żaden z samochodów nie ma miejsca na rozpędzenie i większość z nich odpuszcza manewry wyprzedzania siebie nawzajem. Po około 15 kilometrach w mieście Sebeș robimy solidne zakupy i na jednym ze skrzyżowań wjeżdżamy na drogę 67C.\nOto ona: Transalpina – nasza pierwsza w życiu wysokogórska trasa. Początkowo jest płasko, a na horyzoncie dopiero malują się granatowe zarysy wzgórz. Mijają nas grupy motocyklistów tak jak my wybierających się po swoją górską przygodę. Mijamy ciągi domów, kilka wiosek ulokowanych wzdłuż drogi oraz luźno biegające kozy 🙂 Wzgórza nie sterczą już wyłącznie w oddali, są na wyciągnięcie ręki wokół nas. Czerwone dachy domów wyrastają spomiędzy drzew na przydrożnych stokach. Asfalt delikatnie wznosi się do góry, gdzieniegdzie jezdnia układa się w niewielkie interwały.\nTowarzyszy nam niepokój pomieszany z podekscytowaniem. Poza tym i dwudziestoma pięcioma kilogramami bagażu na osobę nie mamy nic więcej. Żadnego pojęcia o tym, czego można się spodziewać na takiej drodze.\nJedziemy więc w nieustającym zaciekawieniu. Tu łagodnie, tam stromo. Tu jeszcze domy, tam już las. Mijamy zaporę na rzece Sebeș, wzdłuż której pedałujemy i której dolina (Valea Frumoasa) poprowadzi nas przez wiele kolejnych kilometrów. Dolina ta już niebawem zwęża swoje rozmiary, a asfalt wije się w coraz większej ciasnocie i ginie przed oczami.\nJesteśmy bowiem w gęstym karpackim lesie. Na wielu kilometrach sprawia on wrażenie jakby wchłaniał tę drogę. Z kolei poprzez opadające do samej jezdni zbocza wydaje się, że góry za moment zmiażdżą tę nikłą nitkę asfaltu, którą można jeszcze dostrzec. Nie bez powodu Kamil w pewnej chwili w podekscytowaniu oświadcza, że czuje jakby góry nas wciągały 🙂\nPomimo ciężkich bagaży pedałuje nam się dobrze. Nachylenie nie jest bardzo strome, chociaż zdarzają się odcinki, na których należy mocniej zmobilizować siły. Naszym sprzymierzeńcem są również warunki atmosferyczne, czyli lekko zachmurzone niebo nie pozwalające słońcu przedostać się do doliny. Tym samym unikamy kilku zbędnych rozpraszaczy: nagrzanego asfaltu, grzania w głowę i wysuszania spoconych mord 🙂\nPo 42. kilometrach trasy docieramy do kolejnej zapory na rzece Sebeș. Ogromna betonowa budowla rozciąga się między drogą, a przeciwległym wzgórzem. Po drugiej stronie wielkiej przegrody, na wysokości 800 m n.p.m, rozlewa się wężowate jezioro Tău Bistra (Lacul Tău Bistra).\nJeden z drogowskazów przy zaporze informuje o dalszym kierunku Transalpiny. Natomiast inny mówi nam, że do miejscowości Obârşia Lotrului brakują jeszcze 44 kilometry – a stamtąd na przełęcz Urdele ciągle daleko. Rozumiemy, że chociaż 40 kilometrów drogi za nami, to przed pozostało jeszcze bardzo, bardzo dużo. Pospiesznie pijemy więc wodę i jedziemy dalej.\nMijamy kilka zabudowań, a następnie płaski odcinek jezdni prowadzi nas wzdłuż brzegu jeziora. Za pasem roślinności spokojnie unosi się gładkie lustro wody. Tafla przybiera zielony kolor odbijając w sobie wszystkie drzewa, które rosną na stokach opadających wprost do zbiornika. Nasycenie jest intensywne, ponieważ – jak wskazuje wilgotny asfalt – wcześniej tego dnia spadł tam deszcz.\nKolejne kilometry ponownie mijają w ciasnej dolinie. Słychać szelest naszych opon, szum rzeki, a od czasu do czasu również plusk lejącej się ciurkiem wody, która spływa ze zboczy na wąskie pobocze. Oznaczenia „apă potabilă” („woda pitna”) upewniają nas, że możemy w takich miejscach uzupełniać zapasy. Dzień mija, asfalt od kilkudziesięciu kilometrów wspina się w górę. Mamy już w nogach blisko 60 kilometrów Transalpiny, do tego około 15 kilometrów z Alba Iulia do Sebeș. Zbliża się wieczór i niedługo będziemy musieli rozejrzeć się za miejscem na nocleg.\nNa sześćdziesiątym kilometrze trasy docieramy na wysokość około 1.260 m n.p.m. do bardzo charakterystycznego punktu. Jest nim kolejna zapora na rzece Sebeș, dlatego po prawej stronie drogi w wyniku kumulacji wody pojawia się Jezioro Oașa (Lacul Oașa), największe powstałe na tej rzece. Sprawdzamy, czy nawigacja w telefonie podpowie nam jakieś rozwiązanie noclegowe, ale nie podejmując w tej sprawie jeszcze żadnej decyzji postanawiamy pojechać kawałek dalej i naocznie rozeznać się w terenie przy jeziorze.\nPrzejeżdżając po koronie zapory otrzymujemy wyraźny widok na dolinę rzeki i otaczające je wzgórza, które sięgają około 1.500 – 1.700 m n.p.m. To równocześnie nasze ostatnie spojrzenie na rzekę Sebeș, ponieważ na dalszej trasie nie będzie nam już ona towarzyszyć. Jej źródło bowiem znajduje się w Górach Sybińskich (Munții Cindrel) wypiętrzających się po naszej lewej stronie.\nTymczasem w oddali na niebie zbierają się coraz gęstsze chmury. Z jednej strony jest to ostrzeżenie, a z drugiej element krajobrazu, który pogłębia widok i przykuwa uwagę. Góry w oddali zdają się być niebieskie, a wody jeziora nie mogąc odbić błękitnego nieba, przyjmują kolor zielony – tak jak świerki nad brzegami zbiornika.\nWsiadamy z powrotem na rowery i z podmuchem nadchodzącego wieczora intensywnie rozglądamy się za jakimś płaskim kawałkiem trawy pod namiot. Zatrzymujemy się przy moście rozciągniętym nad jedną z odnóg jeziora, ponieważ przy zejściu do wody dostrzegamy trawiastą polankę z paleniskiem i ławkami. Kilka drzew w połowie osłania ją od drogi, trawa jest krótka, Kamil wchodzi zbadać podłoże i okazuje się, że jest wystarczająco miękkie, żeby wbić śledzie.\nNiestety – lub może właśnie „stety” – okazuje się również, że jest tam ktoś jeszcze. Ktoś, kto nie reaguje na „bune ziua” (rum. „dzień dobry”), „hello”, „dzień dobry”, ani „guten abend”, ale zawzięcie szeleści w krzakach nad brzegiem. Ktoś, kto ma dużą ciemną łapę i grzebie w śmieciach: niedźwiedź brunatny. W trybie natychmiastowym porzucamy zamiar spania na dziko 🙂 Jeszcze przez chwilę wraz z parą Rumunów fotografujących się na tle jeziora obserwujemy trzęsące się krzaczory i falujące (wcale nie od wiatru) młode drzewa. Następnie uciekamy, gdzie pieprz rośnie 🙂\nCzyli do hotelu znajdującego się 300 metrów dalej. Dostajemy pokój z łazienką na pierwszym piętrze. Tarmosimy sakwy po schodach, a właścicielka pozwala zamknąć rowery w garażu. Po krótkiej pogawędce z rumuńskim motocyklistą opowiadającym o Szosie Transfogaraskiej i my zamykamy się w pokoju, żeby ugotować kolację oraz odświeżyć rowerowe gatki. Trochę jest nam szkoda tych 100 lei za nocleg, ale kiedy niebawem srogi deszcz zaczyna łomotać o rynnę, łatwo dostrzegamy w tym wydatku parę korzyści.\nO poranku, gdy panie z obsługi odprowadzają nas przed hotel, po nocnym deszczu nie ma ani śladu. Jest za to piękne pogodne niebo i prawie idealnie gładka tafla Jeziora Oașa. Głębokie Karpaty pokazują nam w tym momencie swoją słoneczną stronę. Machamy na pożegnanie, po czym wyjeżdżamy na 63. kilometr Transalpiny.\nPrzez pierwszych 6 kilometrów pedałujemy wzdłuż brzegu zbiornika, który co jakiś czas pojawia się w prześwicie między drzewami. Wkoło rośnie mnóstwo cudownie zielonych iglaków, a to oznacza, że jesteśmy na poziomie regla górnego. Poruszamy się mniej więcej na wysokości 1.250 – 1.300 m n.p.m. pokonując niewielkie interwały. Na początek dnia są one dobrą rozgrzewką przed późniejszymi stromiznami.\nWyjeżdżamy poza zasięg Jeziora Oașa i nachylenie asfaltu wzrasta. Tego dnia nie jedziemy już wzdłuż doliny chlupoczącej rzeki Sebeș, a na drodze panuje niezwykła cisza czasami tylko przerywana dźwiękiem motocyklowego silnika, który słyszymy na długo przed spotkaniem z nami i jeszcze na długo po nim. W koronach drzew panuje taki spokój, że to motocyklowe buczenie jest jedynym objawem jakiejkolwiek obecności i z braku innych odgłosów staje się dla nas charakterystycznym elementem trasy.\nWkrótce znajdujemy się coraz bliżej najwyższej linii drzew. Świerki powoli zaczynają się przerzedzać, a niebo jest niemal na wyciągnięcie ręki. To około osiemdziesiąty kilometr Transalpiny, wysokość mniej więcej 1.665 m n.p.m, kiedy nagle koła rowerów zaczynają same się kręcić i w niespodziewanym pędzie toczyć w dół. Właśnie zjeżdżamy z przełęczy Tartarau (Pasul Tărtărău), o której do tej pory nie mieliśmy pojęcia. Tak, czy inaczej tracimy część podjechanej wysokości.\nPo jakichś czterech kilometrach ciągłej jazdy w dół stwierdzamy, że pora zrobić przerwę na drugie śniadanie, ponieważ każdy kolejny metr zjazdu powoduje, że dalszy podjazd na przełęcz Urdele będzie bardziej stromy i spożytkuje więcej energii. Zatrzymujemy się na ostrym łuku przy strumieniu, z którego czerpiemy lodowatą wodę na owsiankę z żurawiną.\nDalej jeszcze przez 2 kilometry jedziemy w dół. Nitka wężowatego asfaltu ściąga nas aż do miejscowości Obârşia Lotrului na wysokość ok. 1.350 m n.p.m, a to oznacza, że na dystansie ostatnich sześciu kilometrów straciliśmy 315 metrów wysokości. I że znajdujemy się tylko trochę wyżej niż miejsce naszego startu dzisiejszego poranka.\nJesteśmy już na 86. kilometrze trasy, więc staje się oczywiste, że za chwilę Transalpina zacznie ostro zaplatać się po którymś zboczu, bo przecież do Urdele ciągle brakuje 800 metrów przewyższenia. Na razie jednak jedziemy prawie po płaskim, wzdłuż koryta pięknej, górskiej rzeki Lotru. I tak uciekają kolejne 4 kilometry, aż docieramy do najtrudniejszych, a zarazem najbardziej malowniczych odcinków drogi.\nBieg jezdni przecina koryto rzeki Lotru, a asfalt ponownie zaczyna stawiać opór. Po kilku łagodniejszych łukach wjeżdżamy na pierwszą serpentynę. Tutaj zdumiewa nas wyprofilowanie zakrętów, których stromizna sięga nawet 23%. Przeciwwagą są proste odcinki pomiędzy zakrętami charakteryzujące się mniejszym nachyleniem. Niemniej jednak pokonywanie każdego łuku wiąże się z wielkim uporem. Bowiem każde z tych kilkunastu, czy kilkudziesięciu najbardziej stromych metrów to niełatwy moment wpychania przedniego bagażu i podciągania tylnego przy jednoczesnym wpasowywaniu się przy tym w skręcający tor jazdy.\nRadzimy sobie z tym zadaniem, chociaż nasze oczy w zdumieniu muszą wyglądać jak pięciozłotówki. Wypatrujemy też kresu tych zabójczych „agrafek”, mając nadzieję, że dalej będzie łagodniej. Tymczasem na końcowych zakrętach wyjeżdżamy ponad linię drzew. Te trudne 5 kilometrów oraz 300 metrów przewyższenia, które zyskaliśmy, daje nam nową perspektywę.\nZ wysokości prawie 1.700 m n.p.m. widzimy wysokie partie Gór Parang. Grzbiety dwutysięczników są całkowicie odsłonięte, a gra słonecznego światła oraz cienia chmur wyostrza wszystkie kontury, podkreśla krawędzie, wklęsłości i wypukłości terenu.\nPowyżej serpentyn Transalpina prowadzi pomiędzy zielonymi pastwiskami. Jeszcze gdzieniegdzie na stokach rosną iglaki, ale zdecydowanie w krajobrazie dominuje piętro halne. Niczym niezakłócony widok na wysokie Karpaty staje przed oczami, a pod kołami rozwija się asfalt prowadzący gdzieś wysoko, do pozornego spotkania nieba i ziemi.\nNa długich, w miarę prostych odcinkach woła nas wielka przestrzeń. Niesamowicie jest jechać w ten zielony masyw, który pozwala oswajać się coraz bardziej i bardziej. Niesamowita jest wielka niewiadoma, o tym dokąd Transalpina nas prowadzi. Bez wątpienia – na przełęcz Urdele. Ale którędy? Gdzie skręci? Które zbocze obiegnie? To często pozostaje poza zasięgiem wzroku. I jesteśmy tylko my i wolna przestrzeń, i echo opon na asfalcie roznoszone między stokami.\nNo i jeszcze odrobina niepewności, potu oraz wykrzywień zmęczonych, sakwiarskich gęb, kiedy pedałujemy przy chwilowym nachyleniu 15%. Ale koła wprawione w ruch siłą zdesperowanych mięśni niosą nas dalej. Droga wywodzi na grzbiety, żeby zawijać się między nimi jak wąż. Spotykamy zmotoryzowanego Pana Wojtka z Córką, który opowiada o swojej eskapadzie po Szosie Transfogaraskiej na kolarzówce. A chwilę później wspinamy się na kolejny grzbiet, gdzie teren ulega wypłaszczeniu.\nTo przełęcz Muntinu – druga przełęcz pośrednia do najwyższego punktu Transalpiny na północnej drodze. Zatrzymujemy się tu na krótki posiłek z rozległym widokiem na okolicę. Po lewej stronie drogi stromy stok opada do soczyście zielonej doliny upiększonej jeziorem Iezerul Muntinului. Stąd do Pasul Urdele (2.145 m n.p.m.) brakuje 5 kilometrów i nawigacja szacuje jakieś 2.105 m n.p.m wysokości. To byłoby jednak banalnie proste, gdyby pozostało jedynie 40 metrów przewyższenia.\nA że Transalpina z banalnością nie ma niczego wspólnego, oznacza to, że czeka nas kolejny zjazd. Zanim udaje nam się zebrać manatki i nieco odpocząć, nad górami kumulują się kłęby siwych chmur, a droga gdzieniegdzie zachodzi białą mgłą. Rozsądek każe wsiadać na rowery.\nI tak z przełęczy Muntinu gnamy w dół. Wiatr we włosach, gęsia skórka na skórze. Z jednej strony jesteśmy wkurzeni, ale z drugiej wydaje się to niesamowite – kiedy już niemal osiągnęliśmy upragnioną wysokość, droga zbiega w dół. Właściwie to taka rowerowa poezja, którą rozumiemy jako umiejętność wyzwalania przeróżnych, często przeciwstawnych emocji, a które jak klamra spina jedno wrażenie – zachwyt.\nDlatego pędzimy w dół nieco żałując traconej wysokości, jednak równocześnie z rozkoszą poddając się sile grawitacji, ponieważ bardzo chcemy być w tej dolinie, do której właśnie zjeżdżamy. Otaczające stoki porośnięte są jedynie trawą, ale w miejscach, gdzie nie wdarły się jeszcze chmury owa trawa wystarcza, żeby zachwycić się karpacką zielenią.\nPo trzech kilometrach tracimy około 150 m wysokości (czyli zjechaliśmy do poziomu ok. 1.955 m n.p.m.) i na dwóch ostatnich kilometrach musimy znów je odzyskać. Podczas podjazdu chmury jeszcze mocniej wdzierają się do doliny, a także poniżej Urdele i zaczynają zasłaniać drogę nad nami. Robi się chłodno, a ze skalistych zboczy słyszymy intensywne beczenie owiec. Małe, jasne kulki przemieszczają się po stromych stokach, a ich rozmowy niosą się głośnym echem w wilgotnym powietrzu.\nW tej beczącej kanonadzie zbliżamy się do bardzo stromego zakrętu w prawo. Wjeżdżamy na łuk, a przed nami wyrasta bardzo stroma ściana. Kierowca auta jadącego z przodu przystaje, żeby od nowa uruchomić silnik. Pierwszy bieg.\nNa naszych licznikach prędkościomierz waha się pomiędzy 4-5 km/h. Samochód znika w chmurach, w które po kilku metrach i my wjeżdżamy. Widzimy jedynie drogową barierkę odgradzającą nas z prawej strony od przepaści. Następnie giniemy we mgle skupieni na jednostajnych ruchach nóg. Mija dłuższa chwila zanim orientujemy się, że jezdnia przestaje stawiać opór, że pedały łagodnie obracają się pod stopami. Wjechaliśmy na Pasul Urdele!\nZ przełęczy kompletnie nic nie widać – z trzech stron pole widzenia ograniczają chmury, a z lewej ściana szczytu Urdele (Vârful Urdele, 2.228 m n.p.m.), poniżej którego położona jest droga. Jedynie bardzo ostrożnie jadące auta i motory rozpraszają mleczną mgłę za pomocą reflektorów. Gdzieś spomiędzy zawiesiny udaje się rozpoznać podniesione kciuki i odwzajemnić motocyklowe przywitanie. Bardzo radosne przywitanie.\nUbieramy kamizelki odblaskowe, włączamy lampy rowerowe i zjeżdżamy nieco niżej. Ciąg serpentyn ciągnie w dół, nie ma mowy o szybkiej jeździe ze względu na słabą widoczność. Kiedy opuszczamy strome zbocze szczytu Urdele, zatrzymujemy się i sprowadzamy rowery na łąkę. Tam z prawdziwą satysfakcją kroimy kanapki, a w tle słuchamy warkotu ostrożnie jadących samochodów i motocykli.\nChmury ciągle wiszą nad górami, ale im niżej jesteśmy, tym poszerza się pole widzenia. W oddali niewyraźnie zaznaczają się piętrowe domy ze spadzistymi dachami wkomponowane w szaro-niebieskie zbocza. Wkrótce tam docieramy – to miejscowość Rânca (ok. 1.700 m n.p.m.) pełna turystycznych kwater, w której kręcą się nocujący tam motocykliści w skórzanych kurtkach.\nGdzieś za zabudowaniami pojawia się jeszcze jeden podjazd (niecały kilometr), który pokonujemy zawzięcie, ale nie obywa się bez nieprzyzwoitych wyzwisk rzuconych w eter 🙂 A potem znów suniemy w dół. Mijamy pastwiska, drzewa oraz kolejne, niekończące się zakręty. Niebo za ciemnoniebieskimi górami robi się coraz bardziej różowe, a kiedy docieramy do Novaci, nastaje wieczór.\nNie szukamy długo kwatery do spania. W drugim domu, przy którym się zatrzymujemy, starsza Pani bierze od nas pieniądze za pokój, zapoznajemy się z kotem, bierzemy prysznic, a kolarskie odparzenia grubo smarujemy kremem. I z niedowierzaniem kładziemy się spać, bo te chwile spędzone na Transalpinie to były doświadczenia naprawdę z najwyższego pułapu.\nTransalpina biegnie nieco na zachód od centrum Rumunii, przecinając łuk Karpat (na terenie Karpat Południowych) w kierunku północ-południe. Przebiega m.in. przez takie pasma jak Góry Sybińskie (Munții Cindrel), Góry Sureanu (Munții Șureanu), czy Góry Parang (Munţii Parâng), w których znajduje się najwyżej położona na drodze przełęcz – Pasul Urdele na wysokości 2.145 m n.p.m.\nTrasie towarzyszą także dwie górskie rzeki. Jedną z nich jest rzeka Sebeș, która rzeźbi ciasną dolinę po północnej stronie. W jej przebiegu utworzono kilka zapór kumulujących wodę, dlatego na dystansie przekraczającym 60 kilometrów mija się sztucznie uformowane jeziora: Lacul Obreja de Căpâlna, Lacul Tău-Bistra oraz Lacul Oașa. Drugą rzeką jest Lotru, która co prawda spotyka się z Transalpiną zaledwie na długości kilku kilometrów, ale jest bardzo malownicza.\nDo pewnego pułapu w krajobrazie dominują lasy oraz zbiorniki i cieki wodne. Zaznaczają się w nim piętra roślinności charakterystyczne dla Karpat. Gęste lasy liściaste (regiel dolny) stopniowo zastępowane są przez drzewa iglaste (regiel górny), które pomiędzy 1.600 – 1.700 m n.p.m. przerzedzają się i ustępują miejsca trawom (piętro halne). Brak kosówki być może spowodowany jest intensywnym wypasem zwierząt. Tak, czy inaczej, około 1.700 m n.p.m. odkrywa się rzeźba terenu, a te najwyższe partie Transalpiny to przede wszystkim możliwość oglądania szerokich panoram okolicy. Na szczytach w oddali przebijają się szare skały (piętro turniowe).\nLokalizacja na mapie Rumunii\nRumuńskie Karpaty zamieszkiwane są m.in. przez liczną populację niedźwiedzi brunatnych, dlatego ewentualne miejsca na dziki nocleg lepiej wybierać powyżej linii lasu, w wyższych partiach gór. Obecnie Transalpina jest w całości wyasfaltowana, brakuje na niej procentowych oznaczeń nachylenia terenu. Charakterystyczne w jej przebiegu jest to, że tzw. „agrafki” na serpentynach zostały ostro i stromo wyprofilowane, co może technicznie utrudniać jazdę.\nTransalpinę można przejechać na 2 sposoby: (1) z północy na południe lub (2) z południa na północ. W obu przypadkach trasa wiedzie dokładnie tą samą drogą przez te same 3 przełęcze (Pasul Tărtărău: 1.665 m n.p.m; Pasul Muntinu: 2.105 m n.p.m; Pasul Urdele: 2.145 m n.p.m.) pomiędzy miejscowościami Sebeș oraz Novaci. Różnica polega na przewyższeniu oraz długości podjazdu.\nDla trasy (1) prowadzącej z Sebeș do Novaci długość podjazdów liczy około 93 kilometry, a przewyższenie aż 2.365 metrów. Dla trasy (2) z Novaci do Sebeș długość podjazdów mierzy około 34 kilometry, a przewyższenie wynosi ok. 2.100 metrów.\nMy przemierzaliśmy ją wariantem (1) z północy na południe, gdzie droga do przełęczy Urdele jest dłuższa i bardziej wymagająca (większa suma przewyższeń ze względu na długie zjazdy redukujące uzyskaną wysokość, większość stromych serpentyn należy pokonać jako podjazd).\nTransalpina przejezdna jest w ciepłych miesiącach, gdy stopi się śnieg. Wszystko zależy od aktualnych warunków pogodowych, niemniej jednak od siebie polecamy wybrać się tam przed lub po sezonie (czerwiec lub koniec sierpnia i wrzesień). Można wtedy cieszyć się widokami oraz spokojem. Trasa przekracza długość 130 kilometrów i można ją podzielić na odcinki przemierzając całość w ciągu dwóch, czy nawet trzech dni. My podzieliliśmy ją na 2 dni, nocując przy Jeziorze Oașa, po pokonaniu pierwszych 950 metrów przewyższenia, pomiędzy 60-70. kilometrem drogi.\nNajwyższe partie drogi NIE SĄ otwarte przez całą dobę. Będąc na Transalpinie pod koniec czerwca, w Obârşia Lotrului mijaliśmy znak informujący o godzinach otwarcia i zamknięcia. Można było stamtąd udać się na Pasul Urdele pomiędzy 7.00 a 20.00 (o 20.00 droga była zamykana).\nPonad 130 kilometrów przeprawy przez góry wymaga pewnego zaopatrzenia: zapasów jedzenia, odzieży na różne scenariusze pogodowe, pojemników na wodę oraz sprzętu biwakowego (jeśli ktoś planuje spanie na dziko) lub zapasu gotówki (jeśli ktoś planuje spanie pod dachem).\nZakupy spożywcze ze względu na ceny oraz dostępność najlepiej zrobić z wyprzedzeniem jeszcze przed wjazdem na Transalpinę lub zaraz na samym początku trasy. My zaopatrywaliśmy się w Sebeș (północna strona), gdzie znajduje się ostatni supermarket. Jest tam także bankomat, jeżeli ktoś potrzebuje wybrać gotówkę na zakupy albo późniejsze noclegi. Pojedyncze sklepy znajdują się również na dalszej trasie w takich miejscowościach jak Sebeșel, Săsciori, czy Șugag (północna strona), ale możliwe, że ceny są wyższe. Z kolei po południowej stronie zaopatrzenia można dokonać w Novaci, gdzie znajduje się targ oraz sporo sklepów i sklepików z pieczywem, owocami, mięsem i wielobranżowych.\nWody nie trzeba kupować na zapas, ponieważ po drodze w partiach porośniętych lasem jest wiele źródeł pitnej wody (znaki z napisami „apă potabilă”), gdzie można uzupełnić zapotrzebowanie (krany lub rynny przy drodze, z których spływa górska, krystaliczna woda). Warunkiem koniecznym jest jedynie posiadanie pojemników, do których można tej wody nabrać (np. butelki po wodzie mineralnej). My mieliśmy przy sobie po dwie plastikowe butelki 1.5 l na osobę. Dopełnialiśmy je w taki sposób, żeby zawsze posiadać przy sobie 3 pełne pojemniki, a więc mieć zapas wody zarówno do picia na cały dzień dla każdego z nas i jeszcze trzymać pewną rezerwę na użytek gospodarczy lub do przygotowania posiłku (gotowania, zalania owsianki itp.).\nPodczas podjazdu na przełęcz Urdele mogą przydać się takie elementy ochronne jak krem na słońce oraz okulary przeciwsłoneczne lub kamizelka odblaskowa oraz dodatkowe oświetlenie roweru w przypadku nadejścia chmur albo wytworzenia się mgły. Trzeba liczyć się także z faktem, że w wyższych partiach gór mogą następować dosyć gwałtowne zmiany temperatury powietrza i w związku z tym zabezpieczyć się np. kurtką lub softshellem na chłodniejsze chwile. My pod koniec czerwca w okolicach przełęczy Urdele użyliśmy kurtek chroniących przed zimną mżawką oraz chłodem.\nOstatecznie ze względu na niedźwiedzie nie biwakowaliśmy na Transalpinie, ale jeśli ktoś podejmie się takiego rozwiązania, to oczywiście musi pamiętać o posiadaniu worków na śmieci oraz oddzielnego pojemnika, w którym podczas noclegu przechowa wszelkie produkty spożywcze z dala od namiotu.\nW okolice Transalpiny można dotrzeć drogą lotniczą z kilku miast w Polsce (np. z Wrocławia, Warszawy, Poznania, Katowic) lotem pośrednim z przesiadką w Monachium (MUC). Takie połączenia realizuje np. Lufthansa na trasach z polskich miast do Monachium oraz następnie na trasie Monachium (MUC) – Sybin (SBZ). Można również dolecieć bezpośrednio do Bukaresztu (OTP) z Warszawy (WAW) za pośrednictwem PLL LOT, a następnie z Bukaresztu dostać się pociągiem np. do miejscowości Mediaș (północny-wschód od Sebeș) i głównie bocznymi drogami przejechać około 80-90 kilometrów do Sebeș lub dostać się tam kolejnym pociągiem.\nW Rumunii legalne jest dzikie biwakowanie, należy jednak być świadomym występowania niedźwiedzi brunatnych i lepiej nie planować noclegu w zalesionych partiach gór. Na Transalpinie znajduje się jeden kemping (w Obârşia Lotrului), na którym można rozbić namiot. Inną opcją są noclegi pod dachem.\nMożna skorzystać z tego rozwiązania niemal w każdej wiosce. Po północnej stronie wiele pensjonatów i hoteli znajduje się do wysokości tamy i jeziora Tău Bistra (około 800 m n.p.m; do 40. kilometra Transalpiny), dalej nad jeziorem Oașa (ok. 1.250 m n.p.m; do 68. kilometra trasy) oraz w Obârşia Lotrului (ok. 1.350 m n.p.m; około 86. kilometra Transalpiny).\nPo południowej stronie drogi bogatą ofertę noclegów można znaleźć w miejscowości Rânca (około 1.600 m n.p.m; około 18 kilometrów od Novaci). Poza tym przed lub po pokonaniu Transalpiny można znaleźć nocleg w Alba Iulia, Sebeș i Novaci. Ceny kwater, z których korzystaliśmy (Blues Hostel w Alba Iulia, hotel Oașa i pokój w Novaci w prywatnym domu) nie były wygórowane i zbliżone do cen polskich kwater (2016 rok; w przeliczeniu kursu leja na złotówki wychodziło mniej więcej 40-45 zł za osobę za noc).\n18 grudnia 2016 in EUROPA, KARPATY, RUMUNIA. Tagi:DROGI, PODJAZDY, ROWER\n← Karpaty Południowe w Rumunii – rowerem po Europie\nSzosa Transfogaraska rowerem. Wysokie Karpaty w Rumunii →\n3 uwagi do wpisu “Transalpina rowerem. Najwyższa droga w Karpatach”\nŚwietny artykuł. Przypomina mi nasz podjazd w Atlasie Wysokim na Przełęcz Tizi n’Tichka (2260 m. n.p.m.).\nZapraszamy do odwiedzin naszego bloga wrocycling.com\nAle tam fajnie u Was na blogu 🙂 i dzięki za komentarz 🙂\n27 stycznia 2020 o 14:57


Adam Klein, https://www.instagram.com/julien_wanders/\nJulien Wanders, młody Szwajcar, roczniki 1996. Trzy lata wzorem braci Robertson wyjechał do Kenii. Dziś szybko staje się jednym z najlepszych europejskich długodystansowców i już nie niemożliwym pretendentem do walki o zwycięstwo w Mistrzostwach Świata w półmaratonie w Walencji a przynajmniej o miano najlepszego europejczyka.\nPrzeczytaj historię Braci Robertson\nWanders nie błyszczy na krótszych dystansach, typu 1500m, jego wynik z lipca 2017 roku to 3:44,74, ale potrafi już wygrywać mocno obsadzone biegi uliczne z wynikiem w okolicach 28 minut (28:02 w grudniu, 28:13 w październiku). W lutym 2018 był drugi w Półmaratonie w Barcelonie z czasem 1:00:09.\nProfil Wandersa w bazie IAAF\nSkąd się wziął? Był na pewno bardzo zdolnym młodym człowiekiem. W wieku 18 lat biegał już 5000m w 14:06 czy 10000m w 29:49.\nWanders ma już kontrakt z Nike, był jednym z pacemakerów podczas próby łamania 2 godzin w maratonie na torze Monza\nTrener Wandersa na stałe mieszka w Szwajcarii i nawet nie był w Kenii. Jeśli ktoś się zapyta co takiego magicznego jest w Kenii, że tak "zmienia ludzi"?\nPrzede wszystkim trening w dobrej temperaturze przez cały rok. Przez ostatnie lata zwiększył objętość treningową do poziomu 160-180 km tygodniowo. Po drugie zawsze możliwość treningu w grupie. Po trzecie brak wielkomiejskich rozrywek. Wanders mówi, że kiedy jest w Genewie, zawsze jest zestresowany, musi zrobić dużo rzeczy nawet jeśli nie chce. Tymczasem w Kenii trenuje, śpi, je. Jego życie jest proste, jedzenie jest proste, wszystko ukierunkowane na jeden cel. Oczywiście 2400m npm, też ma jakieś znaczenie ale nie najważniejsze.\nProgresja Wandersa na 10km (na ulicy) - źródło IAAF\nWanders mówi, że koszty nie są barierą, że życie w Kenii jest tanie, że najdroższy jest bilet. Z całą pewnością największą jest bariera mentalna, czyli poświęcenie wszystkiego, zostawienie za sobą swojego "europejskiego" życia i postawienie na jedną kartę. Na pewno im człowiek starszy tym trudniej taką decyzję jest podjąć.\nKilka dni temu pytałem się trenera Piotra Oberziga (trenera Tomka Grycko) do jakiego poziomu poświęcenia są gotowi? Trener Oberzig, powiedział, że aż do takiego, żeby wyjechać na stałe do Kenii to nie, i że ich plan wystarczy na dobry europejski poziom. Patrząc na Wandersa, Sondre Moena czy Calluma Hawkinsa to może nie wystarczyć.\nPolecamy ciekawy film pokazujący życie Wandersa w Kenii (w Iten) i obserwujmy jego występ w sobotę.\nWięcej o udziale Polaków w Mistrzostwach Świata\nMinisite Mistrzostw Świata\nStrona Półmaratonu w Walencji\nNie słyszałem o gościu\nCzytać i sprawdzać...\nPodobno trasa z gorki byla\n10 km w czasie 27:32 w Durban w RPA. Jakiś szwajcar Julien Wanders. Nie słyszałem o gościu.\nCóż o tym myśleć, no chłopak ciśnie, bo wie jaki ma cel. Fartlek ma też to do siebie, że się go biega na wyczucie, a nie na konkretne tempo. Czyli pewien bufor istnieje.\nDodatkowo, wie jak trenuje i ile potrzebuje regeneracji, po danych obciążeniach. Kwestia poznania swojego organizmu\nDzisiaj się okaże Ale patrząc na jego karierę to co by o tym nie myśleć, to daje to efekty.\nMariusz Giżyński na swojej stronie pisał,że Julien 3 dni (!) po barcelonie już biegał 5 minutówki,a było ich bodajże 8. Nie wiem do tej pory co o tym mysleć.\nSolidną robotę tam robi.\nOdcinek drugi filmu już dostępny: https://vimeo.com/256868900


Wiadomości z 16 lutego 2018 roku - WPROST.pl\nNiebezpieczny incydent na koncercie Eltona Johna. Do sieci trafiło nagranie\nPodczas koncertu Eltona Johna w Stanach Zjednoczonych doszło do niebezpiecznego incydentu. Jeden z fanów rzucił w kierunku sceny naszyjnik, który uderzył muzyka w twarz.\n16 lut 201822:29\n16 lut 201821:47\n16 lut 201821:05\n16 lut 201820:53\n13 obywateli Rosji oraz trzy rosyjskie podmioty zostały dziś postawione w stan oskarżenia o ingerencję w amerykańskie wybory prezydenckie z 2016 roku. Decyzję wydała wielka ława przysięgłych Stanów Zjednoczonych - podaje CNN.\n16 lut 201820:30\n16 lut 201820:10\nPolscy himalaiści dostaną Ordery Legii Honorowej za akcję ratunkową na Nanga Parbat?\nW internecie pojawiła się petycja w sprawie przyznania polskim himalaistom, którzy uratowali Elisabeth Revol, Orderów Legii Honorowej.\n16 lut 201819:51\n16 lut 201819:30\nJest wniosek o delegalizację „Dumy i Nowoczesności”. Jej członkowie brali udział w urodzinach Hitlera\nJak podaje TVN24, starostwo powiatowe w Wodzisławiu Śląskim skierowało do sądu rejonowego w Gliwicach wniosek o rozwiązanie stowarzyszenia „Duma i Nowoczesność”. Sprawa ma związek z neonazistowskimi ekscesami, które nagrali reporterzy...\n16 lut 201818:55\nŚląscy posłowie Platformy Obywatelskiej Krzysztof Gadowski oraz Paweł Bańkowski wystosowali do premiera Mateusza Morawieckiego apel o natychmiastową wypłatę rekompensat tysiącom osób za utracony deputat węglowy. Zachęcają emerytów do...\n16 lut 201818:14\n16 lut 201818:03\n16 lut 201817:41\n16 lut 201817:28\n16 lut 201817:08\nRyzyko inwestowania w startupy jest ogromne, ale warto\nINNOventure to fundusz zalążkowy, który ma wspierać naukowców i wynalazców w komercjalizacji projektów badawczo-rozwojowych. Ma to robić poprzez inwestowanie w spółki spin-off, budowanie ich wartości, a przez to zwiększenie podaży...\n16 lut 201816:50\n16 lut 201816:33\n16 lut 201816:22\n16 lut 201816:11\nFilm „Czarna pantera” wchodzi do kin. Tytułowy bohater zmienił Amerykę\nWchodząca do kin „Czarna pantera” wydaje się produkcją czysto rozrywkową. Wystarczy poznać historię komiksowego pierwowzoru, by zrozumieć, czemu tytułowy bohater zmienił Amerykę.\n16 lut 201816:04\nZakaz handlu w niedzielę okiem prawnika\nMaciej Dokurno, Sadkowski i Wspólnicy o ustawie zakazu handlu w niedzielę.\n16 lut 201815:57\nW rozmowie z polskatimes.pl Jadwiga Staniszkis opowiada o rywalizacji w partii rządzącej, nieudolności premiera Morawieckiego i o tym, dlaczego Jarosław Kaczyński znalazł się w pułapce. Socjolog odnosi się także do zatrzymania Władysława...\n16 lut 201815:55\n16 lut 201815:18\n16 lut 201815:00\nJak informuje Onet, Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił się o wyjaśnienia do Komendanta Stołecznego Policji i Prokuratora Okręgowego w sprawie zatrzymania Władysława Frasyniuka. Rzecznik ma wątpliwości m.in. co do zasadności zastosowania...\n16 lut 201814:35\n16 lut 201814:15\nCzym kierować się podczas inwestycji w fundusze? O tym Piotr Żółkiewicz, Partner Zarządzający Zolkiewicz & Partners.\n16 lut 201814:07\n16 lut 201813:52\n16 lut 201813:22\n16 lut 201813:06\n16 lut 201812:44\nPrzedłużający się kryzys polityczny w Niemczech najwyraźniej służy krajom, będącym dotąd w sporze z Angelą Merkel. Zajęta mozolnym układaniem koalicji Merkel ma mniej czasu i energii do sporów zagranicznych. Widać to choćby po relacjach...\n16 lut 201812:40\n16 lut 201812:17\nSzef kancelarii premiera Michał Dworczyk w Radiu ZET powiedział, że według jego wiedzy będą dwa pomniki na placu Piłsudskiego w Warszawie. – Jeden, który będzie upamiętniał ofiary katastrofy smoleńskiej, drugi pomnik ma upamiętnić pana...\n16 lut 201812:07\nAmbasador Paul Jones w specjalnym przesłaniu dla Polaków podkreślił potrzebę dalszej współpracy i przekonywał, że wolność słowa oraz wolność prasy nie mogą być poświęcane w imię walki z bolesnymi i nieprawdziwymi słowami, takimi jak...\n16 lut 201811:43\n16 lut 201811:05\n16 lut 201810:46\n16 lut 201810:20\nStefan Horngacher wybrał czterech zawodników, którzy wystąpią w piątek w kwalifikacjach do konkursu olimpijskiego na dużej skoczni. Nie znalazł się wśród nich Piotr Żyła, trzeci zawodnik ubiegłorocznych mistrzostw świata. – To słuszna...\n16 lut 201810:12\n16 lut 2018 9:47\n16 lut 2018 9:08\n16 lut 2018 8:36\nPrzed czwartkowym meczem Ligi Europy, w którym AEK Ateny zremisował u siebie 1:1 z Dynamem Kijów, doszło do bijatyki z udziałem ukraińskich kibiców. Wdali się oni w szarpaninę z Rosjanami w jednej z ateńskich restauracji. Jak donoszą...\n16 lut 2018 8:20\n16 lut 2018 7:41\nW restauracji w Bielsku-Białej policja zatrzymała poszukiwanego listem gończym 55-letniego Tadeusza B. Mężczyzna był ścigany, ponieważ został skazany m.in. za udział w zorganizowanej grupie przestępczej, tzw. „Krakowiaka” oraz rozboje.\n16 lut 2018 7:31\n16 lut 2018 7:13\n16 lut 2018 6:43


Jak robić zdjęcia w trybie manualnym? | Fotoprojekt\nStrona główna featured Jak robić zdjęcia w trybie manualnym?\nKiedy postanowiłam kupić lustrzankę, byłam przekonana, że jest to moment przełomowy. Od teraz moje zdjęcia będą mogły konkurować z fotografiami Terry’ego Richardsona, a ja wzniosę się na poziom niedostępny dla przeciętnych posiadaczy jeszcze bardziej przeciętnych kompaktów. Rzeczywistość zweryfikowała moje marzenia dość szybko. Nie zrozumiałam prawie nic ze skrupulatnie przestudiowanej instrukcji. No dobrze, skrupulatnie do 10 strony. Wraz z każdą kolejną stroną niezrozumiały bełkot narastał i irytował coraz bardziej. Zrezygnowana, przez bardzo długi czas używałam wyłącznie trybu automatycznego. Tryb manualny w aparacie był poza moim zasięgiem. Niedawno podjęłam kolejne wyzwanie, na zachętę kupiłam nowy obiektyw i ponownie rozpoczęłam naukę obsługi lustrzanki. Tym razem właśnie w trybie manualnym. I dopiero wtedy zrozumiałam, że fotografia może być świetną zabawą, a nie źródłem frustracji.\nZa chwilę pomogę wam „odczarować” tryb manualny. Językiem najprostszym z możliwych, bez zbędnego żargonu fotograficznego. Przeczytajcie, a potem bierzcie aparaty w dłonie!\nPodstawowym pojęciem w fotografii jest trójkąt ekspozycji. Tworzą go 3 czynniki:\n1. wartość przysłony (wielkość otworu w obiektywie podczas wykonywania zdjęcia)\n2. szybkość migawki (czas, przez jaki migawka jest otwarta podczas wykonywania zdjęcia)\n3. czułość ISO (określa ilość światła potrzebną do prawidłowego naświetlenia zdjęcia)\nTe czynniki powinniśmy ustawić w taki sposób, aby wskaźnik światłomierza w naszym aparacie był jak najbliżej wartości „0”. Patrząc przez wizjer lub na wyświetlacz aparatu, na dole zobaczysz coś takiego: – 2 . . 1 . . 0 . . 1 . . 2 +. To właśnie światłomierz.\nKiedy poruszasz aparatem, wskaźnik szybko przemieszcza się z prawej strony na lewą i odwrotnie.\nOpisywana literą A od angielskiego słowa „aperture”. To jej ustawienie odpowiada za to pięknie rozmyte tło, które podziwiasz na zdjęciach. Na wyświetlaczu to ta wartość: f/jakaś liczba. Im niższa wartość przysłony, np. f/1.8 lub f/2.8 tym mniejsza część zdjęcia będzie miała maksymalną ostrość, dalej obraz będzie stopniowo się rozmazywał. W moim obiektywie najniższa wartość przysłony, jaką mogę ustawić to f/2.8. W żargonie to tzw. pełna dziura i oznacza maksymalnie otwartą przysłonę.\nMówiąc obrazowo, jeśli zrobisz zdjęcie dorosłego człowieka ustawiając f/najniższa liczba, to np. tylko oczy będą na zdjęciu super ostre, ale w zamian uzyskasz ładne rozmycie tła. Im wyższą liczbę f/ ustawisz, tym większa część twarzy lub sylwetki będzie ostra.\nJa uprościłam sobie zapamiętanie tego parametru w ten sposób: jedna mała osoba/przedmiot na zdjęciu – ustawienie od f/1.8 – 2.8 w górę, 2 osoby na zdjęciu – ustawienie od f/2.8 w górę, 5 osób na zdjęciu – ustawienie od f/5 w górę. Im więcej osób (czyli im większą powierzchnię zdjęcia chce mieć ostrą) tym większa wartość f/. Jeśli robisz zdjęcie pejzażu to wartość f/ musi być odpowiednio wysoko, żeby wszystkie elementy zdjęcia było dobrze wyostrzone.\nJeśli robię zdjęcia we wnętrzach, w których oczywiście jest mniej światła niż na zewnątrz, staram się ustawić f/ na możliwie najniższą liczbę, tak aby uzyskać odpowiednio jasne zdjęcie. Najczęściej f/2.8. Robiąc zdjęcia mojemu dziecku na zewnątrz w jasny dzień ustawiam np. f/4.5.\nf/niska liczba: więcej światła + mniejszy fragment zdjęcia ostry + rozmazane tło\nf/wysoka liczba: mniej światła + większy fragment zdjęcia ostry + wyraźniejsze tło\nPrzez długi czas jedynym obiektywem, jaki posiadałam, był ten sprzedawany w komplecie z aparatem (tzw. kit). Minimalna wartość przysłony, jaką mogłam ustawić to pewnie f/3.5. Z takim obiektywem ciężko było robić zdjęcia z tym magicznym rozmytym tłem, może dlatego na jakiś czas zraziłam się do fotografii. Moim kolejnym obiektywem była Sigma 17-50 mm f/2.8 – bardzo go lubię. Jeśli planujecie wymianę kita na coś lepszego, a nie chcecie wydawać majątku, zacznijcie od stałoogniskowego obiektywu 50mm f/1.8. Obiektyw z zoomem jest fajny i przydatny, ale jego cena jest dużo wyższa.\nOpisywana literą S od angielskiego „shutter speed”. Ta wartość oznacza ilość czasu, przez którą migawka jest otwarta – szybkość migawki. Na ekranie wyświetlacza jest to ten element: 1/jakaś liczba. Oznacza, że twoja migawka jest otwarta przez 1/25 sekundy, 1/400 sekundy itd.\nJeśli fotografujesz ludzi lub inne żywe obiekty (np. dzieci :)), postaraj się nie schodzić poniżej wartości 1/125. Taka szybkość migawki pozwoli ci uniknąć zdjęć „poruszonych”, nieostrych z powodu drgnięcia ręki czy obiektu. W przypadku wiecznie wiercących się dzieci szybkość 1/125 będzie zbyt mała, spróbuj raczej 1/400. Na pewno widziałeś fotoreporterów robiących zdjęcia celebrytom na tzw. ściankach. Tam dokładnie słychać szybkość migawek – muszą być ustawione na wysokie wartości, żeby poruszające się postacie nie wyszły na zdjęciu rozmazane.\nJeśli ustawisz obiektyw na wartość np. 1/40, to zdjęcie będzie jaśniejsze, bo czas otwarcia migawki będzie dość długi i więcej światła zdąży dotrzeć do obiektywu. Ale coś za coś – im dłużej migawka wykonuje swoją pracę, tym większe prawdopodobieństwo, że zdjęcie będzie rozmazane. Robiąc zdjęcie zawsze trochę poruszymy aparatem, czy tego chcemy, czy nie.\nIm niższa wartość 1/ tym więcej światła dotrze do obiektywu, ponieważ migawka jest otwarta dłużej.\nIm wyższa wartość 1/, tym mniej światła dotrze do obiektywu, ponieważ migawka jest otwarta krócej.\nJeśli fotografujesz w domu, a obiekt się nie porusza (np. przedmioty), ustaw wartość migawki na 1/40 lub jeszcze niżej, żeby uzyskać jak najwięcej światła. Ale przy takich wartościach migawki zdecydowanie polecam użycie statywu lub ustawienie aparatu na stabilnej powierzchni. Zdjęcie „z ręki” na pewno będzie poruszone i rozmazane.\nWolniejsza migawka, np. 1/40 – więcej światła, ale obiekt może być „poruszony”.\nSzybsza migawka, np. 1/125 – mniej światła, ale obiekt wyraźniejszy, bez „poruszenia”.\nW skrócie: oznacza ilość światła potrzebną do wykonania dobrego zdjęcia. Wytłumaczę na przykładzie pszczół:\nJeśli jesteś na zewnątrz i jest bardzo jasno, wystarczy, że wyślesz 100 pszczół, żeby przyniosły ci światło. ISO 100. Jeśli robisz zdjęcia w domu, potrzebujesz więcej światła – wysyłasz po nie 400 pszczół. ISO 400. Jeśli jesteś w nocy na plaży, musisz wysłać po światło bardzo dużo pszczół. ISO 800. Pamiętaj jednak, że im więcej pszczół wyślesz, tym więcej (oprócz światła) przyniosą ci niechcianych zanieczyszczeń – zdjęcie będzie ziarniste i zaszumione, czyli średniej jakości. Ale jak zwykle coś za coś – dzięki światłu od 800 pszczół twarz twojej dziewczyny będzie widoczna na zdjęciu.\nIm niższe ISO tym mniej światła potrzebujesz, wysyłasz po nie 100 pszczół.\nIm wyższe ISO, tym więcej światła potrzebujesz, wysyłasz po nie 800 pszczół.\nJeśli jest jasno, ustawiasz niskie ISO.\nJeśli jest ciemno, ustawiasz wyższe ISO.\nKiedy będziesz ustawiał przysłonę, migawkę i ISO, wskaźnik światłomierza, o którym napisałam na początku tekstu, będzie przesuwał się w prawo i w lewo. Jeśli idealnie ustawisz te 3 czynniki, wskaźnik będzie wskazywać wartość „0′ – takie zdjęcie uważa się za prawidłowo wyeksponowane. Osobiście lubię zdjęcia trochę przeeksponowane, więc takie, gdzie wskaźnik jest bliżej wartości „1”\nCzy kolejność ustawiania tych czynników ma znaczenie? Nie, zależy od osobistych preferencji. Ja robię tak:\n1. ustawiam przysłonę w zależności od tego, czy chcę uzyskać całe wyraźne zdjęcie (zdjęcie gór), czy też zależy mi na dobrym wyeksponowaniu fragmentu zdjęcia i rozmyciu tła (portret na tle lasu).\n2. ustawiam szybkość migawki – dla codziennych zdjęć zwykle nie niżej niż 1/125. Jeśli po ustawieniu tych wartości wskaźnik światłomierza nadal jest daleki od „0” to…\n3. zmieniam ISO – zostawiam to na koniec, bo ISO zwykle mam i lubię mieć ustawione na jak najniższą liczbę, więc zmieniam je w ostateczności, gdy jest to konieczne.\nA teraz spróbuj zrobić trochę zdjęć w trybie manualnym. Obejrzyj dokładnie swój aparat i zlokalizuj właściwe przyciski do ustawiania przysłony, migawki i ISO. Przygotuj sobie jeden przedmiot, ustaw aparat na czymś stabilnym i zmieniając wartości 3 czynników zrób wiele zdjęć tej jednej rzeczy. Następnie przejrzyj wszystkie wykonane zdjęcia, oceń ich jakość zwracając uwagę na parametry, jakie ustawiłeś dla danego zdjęcia. Zobaczysz, jak to wciąga. Kiedy już trochę ogarniesz wpływ jednego ustawienia na inne i na jakość zdjęć, wyjdź do parku i rób zdjęcia szybko poruszających się obiektów: psów albo dzieci 🙂 Eksperymentuj, a niedługo nie będziesz musiał się zastanawiać, ile pszczół wysłać po światło, a f/ przestanie się mylić z 1/.\njak wybrac aparat cyfrowy\nPoprzedni artykułSesja noworodkowa 25 inspirujących pomysłów\nNastępny artykułProfesjonalna sesja zdjęciowa w biznesie


22 kwi 2021 12:22\nMiękkie ciast z bitą śmietaną i pełnymi naturalnej słodyczy truskawkami to propozycja idealna na wiosenne i letnie miesiące. Polecamy przepis na deser prosty i szybki w wykonaniu.\nPRZEJDŹ DO GALERII Ciast z truskawkami i bitą śmietaną. Fot. VOG Polska\nSkładniki (na keksówkę o wymiarach 31x15 cm)\n1. Piekarnik rozgrzej do 180°C, foremkę wysmaruj masłem, a następnie wysyp bułką tartą.\n2. Jajka rozbij i przełóż do misy miksera, dodaj cukier, sól, cukier waniliowy lub olejek.\n3. Miksuj około 10 minut, aż masa będzie miała konsystencję gęstego kremu.\n4. Cały czas miksując, wlewaj stopniowo olej.\n5. Dodaj przesianą mąkę, wymieszaną wcześniej z proszkiem do pieczenia. Całość delikatnie wymieszaj szpatułką lub przy użyciu miksera na najniższych obrotach.\n6. Przelej ciasto do foremki i wstaw do nagrzanego piekarnika.\n7. Piecz około 45 minut, do tzw. suchego patyczka.\n8. Upieczone ciasto wyjmij z piekarnika, odczekaj 10 minut - po tym czasie wyjmij z formy, a następnie ostudź na kratce.\n9. Zetnij „górkę” ciasta (przy tego typu ciastach często powstaje ,,pęknięcie na górze”, lecz nie jest to wada lub nieprawidłowe przygotowanie).\n10. Ubij na sztywno kremówkę i wyłóż ją na wierzch ciasta.\n11. Umyte truskawki pokrój i ułóż na masie kremowej.\n12. Na koniec ozdób ciasto miętą, a tuż przed podaniem posyp cukrem pudrem.\nPrzepis poleca firma VOG Polska\n18 cze 2021 10:50:26\nPyszny deser. Polecamy wegański budyń z musem truskawkowym i granolą!


Kradzież Mercedesa z parkingu - zawiódł system keyless\nBezkluczykowe samochody miały ułatwiać życie kierowcy, a ułatwiły pracę złodziejom. Kradzież samochodu z systemem keyless zajmuje im, jak pokazuje poniższe nagranie, niecałe dwie minuty. Wystarczy urządzenie, które przechwytuje sygnał z pilota. O tym, że systemy keyless bardzo łatwo złamać, pisaliśmy już kilkakrotnie. Ostatnio niemiecki automobil klub ADAC opublikował listę marek pojazdów, które można bez problemu otworzyć i ukraść. Złodzieje używają do tego tzw. walizki, w której ukryte jest urządzenie do... Czytaj więcej »\nPrzed nami majówka. Sporo osób już wyjechało, niektórzy w drogę wyruszą dzisiaj. Po raz kolejny przypominamy - czas, w którym my odpoczywamy, to czas pracy każdego złodzieja pojazdów. Dla nich długie weekendy, wyjazdy, urlopy i wakacje to idealna pora, aby kraść samochody i motocykle. Podczas wyjazdów i relaksu spada nasza czujność, a wzrasta działanie przestępców. Według policyjnych statystyk, w czasie długich weekendów i urlopów, wzrasta liczba kradzieży pojazdów we wszystkich miejscowościach wypoczynkowych i w... Czytaj więcej »\nBroń czarnoprochowa i skradzione samochody\nKryminalni z Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu zatrzymali mężczyznę, który ma na swoim koncie, co najmniej 3 kradzieże samochodów na terenie miasta. Tymczasem funkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji w Dzierżoniowie odzyskali Audi, które dzień wcześniej zostało skradzione w Austrii. Policjanci zatrzymali także 35-latka jadącego tym pojazdem. Policjanci z Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu prowadzili działania w sprawie kradzieży pojazdów. Funkcjonariuszom udało się zatrzymać mężczyznę mającego związek... Czytaj więcej »\nKradzież podczas świąt\nBardzo przykra niespodzianka czekała właściciela Hondy, który wrócił do domu po świątecznym wyjeździe. Mieszkaniec Warszawy wraz z rodziną wyjechał na Wielkanoc i zostawił swój samochód zaparkowany na jednym z bielańskich osiedli. Niestety, po powrocie do domu we wtorkowy poranek, na parkingu zastał tylko puste miejsce. Samochody pozostawione w garażu lub na parkingu podczas świątecznych wyjazdów, to idealna okazja dla złodziei. Właśnie podczas świąt, wakacyjnych wyjazdów, lub długich weekendów, wzrasta liczba kradzieży... Czytaj więcej »\n4 samochody, karoserię i 21 sterowników elektronicznych, silnik, skrzynię biegów oraz poduszki powietrzne pochodzące głównie japońskich samochodów, zabezpieczyli funkcjonariusze wołomińskiej komendy i placówki Straży Granicznej z Terespola. Zatrzymano także pasera. Kryminalni wołomińskiej komendy i funkcjonariusze placówki Straży Granicznej z Terespola otrzymali informację, z której wynikało, że na prywatnej posesji w Jadowie mogą znajdować części i pojazdy pochodzące z kradzieży. Policjanci udali... Czytaj więcej »\nDzięki radiowej lokalizacji pojazdów LoJack, można szybko odzyskać skradziony samochód, motocykl, czy inny pojazd zabezpieczony modułem radiowym. LoJack od 1986 roku odnajduje skradzione pojazdy - istniał i działał z powodzeniem jeszcze przed erą GPS/GSM. Namierzanie pojazdu jest bardzo proste - zamontowany w pojeździe moduł radiowy po zgłoszeniu kradzieży zaczyna przesyłać swoją pozycję, dzięki czemu ekipa poszukiwawcza może szybko odzyskać skradzioną własność. Dowodem na to, że LoJack jest niezawodny, są nasze... Czytaj więcej »\nZaczęło się od tego, że 22-latek zgłosił kradzież auta, a skończyło na postawieniu mu zarzutów. Ta sprawa od początku była dziwna dla funkcjonariuszy z Elbląga, ale takiego splotu zdarzeń mało kto mógł się spodziewać. 22-letni mieszkaniec Elbląga zgłosił na policję kradzież auta, które - jak twierdził - pozostawił na parkingu. Wskazał nawet, gdzie zaparkował auto, zanim w tajemniczych okolicznościach mu je ukradziono. „Samochód był, a teraz go nie ma” – rozkładał ręce młody właściciel. Policjanci szybko ustalili, że auto... Czytaj więcej »\nKradzieże, walizki, motocykle i mity - porcja ciekawostek LoJacka\nW dzisiejszym wydaniu ciekawostek obalimy kilka mitów, sprawdzimy ranking zabezpieczeń antykradzieżowych do motocykla i przyjrzymy się złodziejskim sztuczkom. Zapraszamy do kolejnego wydania ciekawostek na temat systemu LoJack oraz kradzieży pojazdów. Niemiecki automobil klub opublikował kolejną listę samochodów z keyless narażonych na kradzież. Złodzieje błyskawicznie rozpracowali działanie systemu keyless i potrafią przechwycić sygnał z kluczyka, po czym otworzyć i uruchomić samochód. Keyless bowiem działa w... Czytaj więcej »\nHandlowali częściami ze skradzionych samochodów\nWrocławscy policjanci zlikwidowali dziuple samochodowe, gdzie złodzieje ukrywali luksusowe samochody kradzione na terenie Polski i za granicą. Policja odnalazła części, podzespoły i akcesoria samochodowe pochodzące z co najmniej kilkudziesięciu aut. Mężczyźni sprzedawali kradzione części, jako firma handlująca częściami samochodowymi. Funkcjonariusze Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji we Wrocławiu wraz z policjantami Wydziału Kryminalnego z komisariatu na wrocławskich Krzykach, w ramach działań... Czytaj więcej »\nJeden producent samochodów bezkluczykowych odporny na złodziejskie sztuczki. Reszta jest bezradna.\nNiemieccy testerzy sprawdzili całą listę aut i motocykli z systemem keyless. Tylko jeden producent i jego dwa modele oparły się atakowi. Około 180 innych modeli samochodów z systemem bezkluczykowym daje się ukraść przy pomocy urządzenia, które można zrobić samodzielnie w domu. O tym, że samochody z systemem keyless łatwo ukraść, wiadomo już od dłuższego czasu, również o tym pisaliśmy na naszym blogu. System keyless, który miał być ułatwieniem dla kierowcy, stał się jego zmorą. Złodzieje szybko rozpracowali działanie... Czytaj więcej »


Jak możemy pozbyć się alergii? | Portal\nRaczej nie można powiedzieć, że alergie są z czymś z czym można spokojnie żyć. Zwłaszcza trzeba pamiętać o tym, jeżeli mamy bardziej poważną alergię. Prawda jest taka, że jeśli wchodzą w grę alergie, to w dosłownie każdym przypadku możemy w jakiś sposób temu wszystkiemu zaradzić. Przecież trzeba wiedzieć, że fantastycznym wyjściem jest to by wziąć leki. Obecnie tych leków jest bardzo dużo, więc jeśli w grę wchodzą leki, to trzeba umiejętnie się rozejrzeć.\nWe wszystkich przypadkach to jest tak, że jeżeli wchodzi w rachubę poszukiwanie interesujących wiadomości o lekach, to tak naprawdę nie ma bardziej odpowiedniego miejsca, aniżeli drogapozdrowie.pl. Akurat co do tego ciężko mieć jakieś wątpliwości. Trzeba zwrócić uwagę, że akurat drogapozdrowie.pl to portal internetowy, który gwarantuje najzupełniej wartościową wiedzę. Przecież jeżeli coś robimy z pasji, w automatyczny sposób lepiej to nam wychodzi. Z owym serwisem jest bardzo podobnie. I dlatego żadna alergia nie jest nam straszna.\nźródło: www.biuromeritum.com.pl, akcjaznicz.pl, http://10sposobow.pl, http://domekokuninka.pl


Skuteczna sprzedaż, czyli jak pozyskać klienta i nawiązać długotrwałą współpracę – Szkolenia biznesowe dla firm i osób indywidualnych | EDUSKILLS\nSkuteczna sprzedaż to szereg zasad, którymi należy się kierować, aby zwiększyć szansę pozyskania klienta, nawiązania długotrwałej relacji biznesowej oraz finalizowania transakcji finansowych z klientem. Rozmowa handlowa jest bardzo ważnym etapem na drodze sprzedaży i może mieć decydujący wpływ, czy kontrahent zechce nawiązać z nami współpracę.\nSzkolenie skierowane jest przede wszystkim do handlowców i przedsiębiorców, mających bezpośredni lub pośredni kontakt z klientem zewnętrznym.\nCelem szkolenia jest nabycie umiejętności, które wzmocnią działania sprzedażowe w codziennej praktyce zawodowej.\nUczestnik nauczy się zasad skutecznej i nowoczesnej sprzedaży oraz będzie potrafił rozpoznawać typ klienta i dopasowywać do niego styl prowadzenia rozmowy. Po ukończonym szkoleniu uczestnik będzie potrafił właściwie wykorzystywać argumenty sprzedażowe, operować językiem korzyści dla klienta, budować dobre i długotrwałe relacje z klientami, a przede wszystkim finalizować sprzedaż. Szkolenie skuteczna sprzedaż oparte jest na wielu praktycznych metodach.\nData szkolenia: 09.07 - 10.07.2020 r.\n2. Od czego zależy skuteczna sprzedaż\n3. Model sprzedaży B2B\nPierwsze wrażenie na kliencie\nWybrane elementy savoir vivre\nSmall Talk (wspólne pasje, co nas łączy)\nTest temperamentu (sangwinik, choleryk, melancholik, flegmatyk)\n6. Rozpoznanie potrzeb klienta\nAutodiagnoza możliwość komunikacyjnych – Test\nCo kupuje klient ?\nWybrane elementy sztuki prezentacji\n8. Odpieranie zastrzeżeń klienta\nZastrzeżenia jako element gry handlowej\n9. Zamykanie sprzedaży\n10. Reguły wpływu społecznego\nPsychologiczna istota reguł wpływ społecznego\nWykorzystanie reguł wpływu społecznego w sprzedaży\n11. Wybrane techniki zaawansowanej sprzedaży\nTechniki zamykania sprzedaży Briana Tracy\nTechniki Davida Sandlera\n12. Podsumowanie i zakończenie warsztatu\nKto zabrał mój ser – film szkoleniowy\nautoanaliza własnego potencjału;\nznajomość zasad skutecznej i nowoczesnej sprzedaży usług i produktów;\nstosowanie argumentów sprzedażowych;\nwłaściwe prowadzenie rozmowy handlowej;\nbudowanie dobrych i długotrwałych relacji z klientem;\nznajomość zasad savoir vivre w kontakcie z klientem;\nskuteczne reagowanie na obiekcje i odmowy klienta;\noperowanie językiem korzyści dla klienta;\nrozpoznawanie typu klienta i umiejętność dopasowywania do niego stylu rozmowy;\numiejętność zamykania sprzedaży, czyli przekonywania nieprzekonanych;\nwykorzystanie uzyskanej wiedzy i doświadczenia w codziennej praktyce sprzedażowej.


Dom > Products > Moduł Znaków(Wszystkich 24 Produkty dla Moduł Znaków)\nModuł Znaków - producent, fabryka, dostawca z Chin\nJesteśmy wyspecjalizowanymi Moduł Znaków producentami i dostawcami / fabryką z Chin. Sprzedaż hurtowa Moduł Znaków o wysokiej jakości w niskiej cenie / taniej, jednej z Moduł Znaków wiodących marek z Chin, SHENZHEN LINGBENYANG IND. CO., LTD..\nMini-LED moduł LED\netykieta: Mini moduł LED z obiektywem , Moduł znaków , Moduł LED 0.8W\nModuł LED 2-LED 2835 najlepiej nadaje się do znaków głębokości 6-18 cm. funkcje Źródłem wysokiej wydajności SMD2835, dobrą zgodnością kolorów i brakiem miejsca. 99,99% złota nić, czysty miedziany uchwyt pokryty srebrem. Technologia prądu stałego...\nMini-LED moduł LED Skontaktuj się Now\nWholesale Moduł Znaków from China, Need to find cheap Moduł Znaków as low price but leading manufacturers. Just find high-quality brands on Moduł Znaków produce factory, You can also feedback about what you want, start saving and explore our Moduł Znaków, We'll reply you in fastest.


Kim (i po co) jesteśmy? - Oaza - miejsce spotkania i dialogu religii i kultur\nKim (i po co) jesteśmy?\nWysłany: Nie 14:36, 28 Maj 2006 Temat postu: Kim (i po co) jesteśmy?\nJesteśmy grupą przyjaciół, dla ktorych wiara i religia są bardzo ważne w życiu, a że tak się złożyło, że wyznajemy różne religie, to postanowiliśmy szukać tego, co nas łączy, a nie tego, co dzieli. Dostrzegamy potrzebę, ba, konieczność dialogu między religiami i kulturami (o których z różnych względów mamy sporo wiedzy). Dlatego postanowiliśmy stworzyć to Forum. Abyśmy my - jego autorzy i Wy - jego użytkownicy mogli zdobywać tu wiedzę i dzielić się nią, obalać krzywdzące stereotypy i wyjaśniać nieporozumienia, wynikające z niewiedzy, dyskutować i rozmawiać w atmosferze pokoju i wzajemnego szacunku i po prostu miło spędzać razem czas.\nTo dlatego powstała Oaza - miejsce, gdzie u studni spotykają się podróżni z różnych religii, kultur, ze wszystkich stron świata.\nOaza - miejsce, gdzie podstawowym prawem i zasadą jest pokój i szacunek do drugiego człowieka i jego odmienności.\nOaza - miejsce, gdzie można zdobyć wiedzę, wymienić informacje, podyskutować inteligentnie i otwarcie, nawet jeśli nasze poglądy są bardzo różne...\nTo tyle ode mnie, Wielkiego Inkwizytora - Inquisitio.\nA ponizej pozostali Inkwizytorzy powiedzą kilka słów o sobie...\nWysłany: Nie 15:04, 28 Maj 2006 Temat postu:\nNo to może ja zacznę .\nJestem kobietą (tak, Kopernik też była kobietą ).\nJestem antropologiem i arabistką, stąd wiem sporo o kulturze w ogóle i o religiach nie-chrześcijańskich w ogóle, a o islamie i kulturze arabskiej i muzułmańskiej w szczególe. Zawodowo i prywatnie interesuję się też kulturą Azji centralnej i południowej, tubylczymi kulturami obu Ameryk, historią powszechną (ze szczególnym naciskiem na świat islamu) oraz szeroko pojętą antropologią społeczną.\nPosługuję się językami: polskim (ojczysty), angielskim (biegle), arabskim klasycznym al-fusha (bardzo dobrze), egipskim dialektem j. arabskiego (komunikatywnie), niemieckim (komunikatywnie), nahuatl (podstawowo), hiszpańskim (podstawowo), urdu i tureckim (bardzo podstawowo - dopiero się ich uczę ).\nOd 2002 roku jestem muzułmanką.\nOd 2003 roku jestem mężatką.\nWysłany: Śro 12:47, 31 Maj 2006 Temat postu:\nSprobuje teraz ja opowiedziec nieco o sobie.\nStudiuje Informtyke i Ekonometrie, specjalizacja Cybernetyka Ekonomiczna(nie pytajcie sie mnie co to jest bo sam probuje rozgryzc ) Wladam angielskim(biegle) niemieckim (dobrze) finskim(greeting level ) no i zaczynam wlasnie nauke wloskiego moze chetni do pomocy??\nZ chrzescijanstwem jestem zwiazany od malego i wywodze sie z praktykujacej katolickiej rodziny. Jestem lektorem(stopien liturgiczny) i wlasciwie zawsze interesowalem sie sprawami wiary. Nie mam wyksztalcenia teologicznego i cala moja wiedza jest gdzies tam wygrzebana przeze mnie. Moge sie jedynie poszczycic jako takimi osiagnieciami w olimpiadzie wiedzy teologicznej gdy bylem w szkole sredniej. Mysle jednak ze moj sposob myslenia (scislowiec) czasami sie przydaje. Nie lubie lania wody\nMoj pierwszy kontakt z innymi religiami(taki w 4 oczy) mial miejsce jakies pol roku temu i od tego momentu zaczalem zglebiac meandry Islamu. Chetnie bym jeszcze wszedl w wieksza zazylosc z wyznawcami Judaizmu.\nWyznaje zasade WZAJEMNEGO poszanowania i kulturalnego dialogu. Ja nikogo do niczego nie przekonuje, ale tez nie chcialbym zeby mnie "nawracano". Jako nadrzedna nad wszytkim uznaje wolnosc czlowieka i (moze naiwnie ) wierze w jego inteligencje. Nikt w obliczu prawdy nie moze pozostac obojetny, ani jej zaprzeczyc.\nCzasami brak mi slow\nCiagle jednak wierze w drugiego czlowieka i pragne sie od niego uczyc... chyba taki jest moj cel na tym forum... byc tu i wyssac z ludzi to co najwartosciowsze karmic sie waszym dobrem i pozytywnym mysleniem\nWysłany: Pon 12:35, 26 Cze 2006 Temat postu:\nZatem kolej na mnie...\nJestem mgr lic. Teologii. Obecnie jestem na studiach doktoranckich.\nDołączyłam do tegoż grona ponieważ uważam, że dialog jest w dzisiejszych czasach niezwykle cenny a konstruktywne rozmowy pozwalają nam zrozumieć i poznać kulturę i religie innych ludzi. Interesuję się teologią i religioznawstwem, a także innymi mniej naukowymi dziedzinami (muzyka, film, literatura i kuchnia - uwielbiam gotować)\nWysłany: Pon 16:51, 26 Cze 2006 Temat postu: Pora na Salvatora:)\nNo jak wszyscy, to wszyscy, więc może teraz ja Jak to mówią Anglicy, "last but not least"\nWbrew temu, co można by sobie pomyśleć biorąc pod uwagę mojego nicka, jestem kobietą (niektórzy już zdążyli się naciąć ). Mam 22 lata i studiuję Marketing i zarządzanie oraz Stosunki międzynarodowe w Warszawie. Interesuję się w zasadzie wszystkim- zdobywam tak zwaną "wiedzę ogólną", jestem humanistą, i, jak mawiali starożytni, "nihil humani a me alienum puto"...Uwielbiam czytać, najchętniej książki o kondycji człowieka i próbach odpowiedzi na odwieczne pytanie o sens życia, czasem też piszę (nie martwcie się, nie każę Wam czytać ), lubię dobrą undergroundową muzykę i takież filmy. Tak jak Malak uwielbiam gotować i w kuchni czuję się jak ryba w wodzie.\nMoja przygoda z dialogiem międzykulturowym rozpoczęła się około roku temu, kiedy to moja długoterminowa już wtedy współlokatorka przyjęła islam. Po długotrwałym procesie konfrontowania negatywnych i pozytywnych przesłanek na temat tej religii doszłam do wniosku, że nieważna jest religia. Ważny jest człowiek. Z religią nie można dyskutować, z człowiekiem jak najbardziej. I dlatego tu jestem. Kropka.\nAbsit dicto invidia.


Jak Zaplanować Półroczną Podróż po Ameryce Południowej? - Trzy Ameryki\nPodstawy Sierpień 24, 2018 Wrzesień 6, 2018\nNajatrakcyjniejszy backpackerski szlak po Ameryce Południowej biegnie głównie wzdłuż Andów, czyli po stronie Pacyfiku. Mając do dyspozycji sześć miesięcy warto również rozważyć odwiedzenie miejsc po drugiej stronie kontynentu, czyli stolicy Argentyny Buenos Aires, Urugwaju, Paragwaju i południowej Brazylii wraz z wodospadami Iguazu i sławnym Rio de Janeiro.\nPoniżej przykładowa trasa, którą można odbyć w sześć miesięcy w Ameryce Południowej.\nKiedy rozpocząć podróż?\nOdbycie takiej podróży i maksymalne wykorzystanie warunków pogodowych wiąże się z koniecznością planowania punktu startu i zakończenia podróży oraz obrania odpowiedniego kierunku. Poniższe zestawienie pozwala na znalezienie optymalnego ogólnego planu podróży.\nStyczeń – Lipiec\nOkres pomiędzy świętami Bożego Narodzenia i karnawałem to południowoamerykańskie wakacje, szczyt sezonu w Patagonii i Brazylii, a co za tym idzie niestety również wysokie ceny. Po wizycie w Brazylii można kontynuować na południe później zwiedzić pozostałe miejsca w Chile i Argentynie, Boliwię, Peru (w Andach w maju na dobre zacznie się pora sucha), Ekwador, Kolumbię.\nMarzec – Wrzesień\nW marcu można jeszcze zdążyć na końcówkę sezonu w Patagonii, później zwiedzić pozostałe miejsca w Chile i Argentynie, Boliwię, Peru, Ekwador, Kolumbię i zakończyć wyprawę podróżą Amazonką do Brazylii\nOkres pory suchej jest idealnym na eksplorację peruwiańskich gór czy zwiedzanie Amazonii. W tym okresie nie będzie dobrej pogody ani w Patagonii, ani na wybrzeżu Peru.\nLipiec – Styczeń\nW takiej konfiguracji najlepiej zacząć podróż w Kolumbii i powoli zmierzać przez Ekwador, Peru (być może zdążając na koniec pory suchej w peruwiańskich Andach), Boliwię, Argentynę oraz Chile aż do Patagonii. Podróż można skończyć w Brazylii, opcjonalnie odwiedzając wcześniej Paragwaj i/lub Urugwaj.\nWrzesień – Marzec\nTaka konfiguracja wyklucza nam wykorzystanie nam bardzo dobrej pogody w górach Peru (jedynie początek października i koniec marca rokuje na dobre warunki), jednak te miesiące będą idealne to odkrywania południowych części kontynentu (Patagonia, Argentyna, Chile) czy umożliwią nam cieszenie się plażami południowej Brazylii (Florianopolis, Rio de Janeiro, Ilha Grande).\nListopad – Maj\nW takiej konfiguracji najlepiej zacząć podróż w Brazylii i po opcjonalnej wizycie w Paragwaju i Urugwaju udać się do Argentyny, Chile, Patagonii, a później zmierzając na północ w kierunku Boliwii, Peru (niestety najprawdopodobniej nie załapiemy się na porę suchą w peruwiańskich górach), Ekwadoru i Kolumbii.\nMore from Wojtek\nTelenowela Latynoamerykańska na YouTube\nPrzedstawiam Wam „Telenowelę Latynoamerykańską”, czyli niekończący się zapis moich podróży po większości...\nNajlepszy soundtrack do podróży po Ameryce Łacińskiej wcale nie jest latynoski…\nPodróż do Ameryki Łacińskiej – Jak najłatwiej nauczyć się języka hiszpańskiego?\nPrevious article3 Obowiązkowe Książki Wprowadzające do Sytuacji Polityczno-Historycznej w Ameryce Łacińskiej\nNext article„Mayflower. Opowieść o początkach Ameryki” – Recenzja Książki\nAmeryka Południowa, Argentyna, Boliwia, Brazylia, Chile, Ekwador, Inspiracje, Karaiby, Kolumbia, Paragwaj, Peru, Relacje, Urugwaj, Wenezuela


Stopki do kuchenek Leisure | north.pl - oryginalne i zamienne części AGD\nStopki do kuchenek Leisure\nPrezentujemy Stopki oryginalne i zamienne do kuchenek Leisure. Użyj filtrów, żeby szybciej znaleźć odpowiednią część. Najłatwiej odnajdziesz swoją część wpisując w wyszukiwarkę model sprzętu. Szukasz tabliczki znamionowej do kuchenki i nie możesz znaleźć? Podpowiadamy, że najprawdopodobniej znajduje się ona wewnątrz komory pieczenia, na ściance. Sprawdź nasze karty złożeniowe, aby upewnić się jakiej części poszukujesz. Na naszym kanale YouTube znajdziesz filmiki instruktażowe pokazujące jak w łatwy sposób można wymieniać części w sprzętach AGD. Chcesz cieszyć się czystością swoich sprzętów jak najdłużej? Zakup profesjonalne środki do pielęgnacji sprzętów AGD w naszym sklepie.\nStopka do kuchenki Leisure (210920256) indeks: 604-WG-0080\nPasuje do: BDVG 674 MK, ML61NDWP, CK60GAK, BDG 682 WP, CSE 87001 GX, BDVF 675 NTW, CSE 86300 GW, COOK 69 DGK, CW60, CS60F240X, CSM 87300 GX, BDVI 668 X, CDG 62320 GX, LGV68W, AL60GAK\nStopka rusztu palnika do kuchenki Leisure (255300016) indeks: 734-WR-2988\nPasuje do: DGS 159, S 7510, BDVC 664 S, AL90F230C, BDVC 100 K, CSE 67301 GX, CSMR 67300 GW, CSE 63521 GWP, COOK 58 TGS, CSM 67300 GA, HS 5103 W, DCG 61 SP, AL 584 GW, CSE 52320 DW, P 28\nStopka rusztu palnika do kuchenki Leisure (255300017) indeks: 734-XT-2988\nPasuje do: BDVC 5 XNTW, CSG 52001 W, BCEG 501 W, CCE3120B, CSG 52020 FW, BDG 682 WP, CSE 62120 DX, BE 10 ELES, CSE 52325 DW, CDM 63320 DWL, CSE 69100 GW, CSS 56000 W, CSE 52320 DX, BERU 24100 B, BDVI 668 K


Rodzaj produktu: wszystkieFilmy (236)Książki (169)Zabawki (158)Artykuły papiernicze i biurowe (133) Sortuj według: trafnośćpopularnośćcena rosnącocena malejącorabat - od najwyższegodostępność - od największejdata ukazania - od najnowszych\nDyskont » Wydawnictwa » Cass film » Strona 1 z 24\nZestaw naklejek wielokrotnego użytku, Psi Patrol\nZestaw Naklejek wielokrotnego użytku, Psi Patrol, 60 szt.5 arkuszy z naklejkami, które przedstawiają bohaterów bajki "Psi Patrol". Naklejki są wielokrotnego użytku, dzięki czemu można je dowolnie naklejać i odklejać. To doskonały pomysł na dekorację piórnika, zeszytów, plecaka czy portfela.Naklejki o różnych kszta...\nBidon Aluminiowy, Minionki, Zielony, 500 ml Piękny, aluminiowy bidon, ozdobiony Minionkami. Idealny do szkoły, na pieszą wycieczkę czy na trening. Bidon wykonany jest z dbałością o detale. Posiada wygodne zamknięcie. Pojemność: 500 ml. Wymiary produktu: 21 cm x 6,5 cm. Zalecane dla dzieci powyżej 3 roku życ...\nZegarek Cyfrowy AutaOryginalny zegarek cyfrowy ozdobiony motywem z filmu "Auta" to wyjątkowo atrakcyjny prezent dla Twojego dziecka. Taki prezent będzie doskonałą okazją by się uczyć i bawić poznając tajniki czasu.Zegarek posiada tarczę cyfrową, zasilany pojedynczą baterią /zawartą w zestawie/.Pasek posiada klasyc...\nKolorowanka z farbami, Zestaw kreatywnyJeśli Twoje dziecko jest fanem bajki "Psi Patrol" i lubi malować farbami, ten zestaw jest niezbędny w Waszym domu. Pozwól dziecku tworzyć barwne obrazy bohaterów bajki "Psi Patrol" dołączonymi farbami. Zestaw kreatywny pomaga ćwiczyć sprawność ręki dziecka, przygotowuje je do...\nRobot do nauki programowania dla dzieci - Królik\nCoding Critters Bopper, Hip, Hop, Robot do nauki programowania dla dzieci, Królik. Poznaj Coding Critters, kolekcję zabawek które są niesamowitymi pomocnikami w nauce programowania. Te urocze zwierzaki są jednymi z najlepszych robotów do poznawania tajników programowania, wielokrotnie nagradzanymi na świecie. Bopp...\nZakładki magnetyczne. Folklor\nZakładki magnetyczne. Indianie\nZestaw do kolorowania, Bloczki, Zestaw kreatywny\nZestaw do kolorowania, Bloczki, Zestaw kreatywny, Psi Patrol Pozwól dziecku tworzyć najpiękniejsze obrazy bohaterów bajki "Psi Patrol". Zestaw zawiera duży i mniejszy blok oraz kolorowe kredki. Zestaw kreatywny pomaga ćwiczyć sprawność ręki dziecka, przygotowuje je do nauki pisania. 2 bloki z obrazkami ...\nZestaw do kolorowania z piórem wodnym, Łamigłówki, Zestaw kreatywny, Psi Patrol Pozwól stworzyć swojemu dziecku najpiękniejsze rysunki wodne z bohaterami bajki "Psi Patrol". Wystarczy wypełnić pióro wodą, rozprowadzić po kartce, poczekać aż wyschnie i podziwiać nowe dzieło sztuki dziecka. Dzięki temu, że ...\nKolorowanka, Łamigłówki z magicznym flamastrem\nKolorowanka, Łamigłówki z magicznym flamastrem, Zestaw kreatywny, Psi Patrol Koloruj, pisz, rozwiązuj zadania i baw się w niezwykłym świecie z Psim Patrolem! Zestaw zawiera 24 obrazki z zadaniami oraz magiczny flamaster, który zostawia ślad wyłącznie na magicznej kolorowance i odkrywa różne kolory. Nie brudzi...\nLatarka aluminiowa LED, Kraina Lodu 2 Chwyć tę latarkę i zabierz ją ze sobą na kemping, w podróż lub po prostu do łóżka! Poręczna, aluminiowa latarka LED ozdobiona postaciami z bajki "Kraina Lodu 2". Poręczna latarka LED z wizerunkiem z kultowej bajki "Kraina Lodu 2". Niezastąpiona w podróży. Wyposażon...\nDuża Latarka LED, Myszka Minnie Chwyć tę latarkę i zabierz ją ze sobą na kemping, w podróż lub po prostu do łóżka! Poręczna latarka LED ozdobiona wzorem z Myszki Minnie. Niezbędna w podróży. Wyposażona w ozdobny sznureczek na rękę ozdobiony zawieszką. Baterie: 2 x LR41 (brak w zestawie). Wymiary produ...\nDuża Latarka LED, Myszka Mickey Chwyć tę latarkę i zabierz ją ze sobą na kemping, w podróż lub po prostu do łóżka! Poręczna latarka LED ozdobiona wzorem z Myszki Mickey. Niezbędna w podróży. Wyposażona w ozdobny sznureczek na rękę ozdobiony zawieszką. Baterie: 2 x LR41 (brak w zestawie). Wymiary produktu:...\nBidon Aluminiowy, Dinozaury, Pomarańczowy..\nBidon Aluminiowy, Dinozaury, Pomarańczowy, Crazy Dino, 500 ml Piękny, aluminiowy bidon, ozdobiony wzorem z Crazy Dino. Idealny do szkoły, na pieszą wycieczkę czy na trening. Bidon wykonany jest z dbałością o detale w 3 kolorach: zielonym, żółtym i pomarańczowym. Posiada wygodne zamknięcie. Pojemność: 50...\nBidon Aluminiowy, Minionki, Pomarańczowy, 500 ml Piękny, aluminiowy bidon z Minionkami. Wygodny gadżet do szkoły, pracy, na pieszą wycieczkę czy na trening. Piękny, aluminiowy bidon, ozdobiony Minionkami. Idealny do szkoły, na pieszą wycieczkę czy na trening. Bidon wykonany jest z dbałością o detale. Posiada...\nBidon Aluminiowy, Dinozaury, Żółty, Crazy Dino, 500 ml Piękny, aluminiowy bidon, ozdobiony wzorem z Crazy Dino. Idealny do szkoły, na pieszą wycieczkę czy na trening. Bidon wykonany jest z dbałością o detale w 3 kolorach: zielonym, żółtym i pomarańczowym. Posiada wygodne zamknięcie. Pojemność: 500 ml. Wymiar...\nBidon Aluminiowy, Minionki, Niebieski, 500 ml Piękny, aluminiowy bidon, ozdobiony Minionkami. Idealny do szkoły, na pieszą wycieczkę czy na trening. Bidon wykonany jest z dbałością o detale. Posiada wygodne zamknięcie. Pojemność: 500 ml. Wymiary produktu: 21 cm x 6,5 cm. Kategoria wiekowa:\nZestaw Artykułów Szkolnych, Psi Patrol\nZestaw Artykułów Szkolnych, Psi PatrolPisz, twórz, rysuj, pokoloruj i swój pokój udekoruj.Zestaw artykułów szkolnych z motywem z bajki "Psi Patrol", to idealny pomysł na prezent dla każdego małego fana piesków. Doskonale sprawdzi się zarówno w domu jak i w szkole.Zestaw zawiera:1 kołonotatnik A4,1 notes A5,1 metal...\nMini Książka - Kolorowanka, Kredki, Naklejki, Zestaw kreatywny, Psi Patrol Jeśli Twoje dziecko jest fanem bajki "Psi Patrol" i lubi kolorować, ten zestaw jest niezbędny w Waszym domu. Zestaw zawiera książkę - kolorowankę, kredki z wizerunkiem piesków oraz arkusz z naklejkami, które pozwolą stworzyć najpiękniej...\nLampka, Projektor sufitowy LED, 2w1, Kraina Lodu Przenieś swoje dziecko w świat bajki "Kraina Lodu" z lampką nocną, która jest również projektorem. Zapewnia ona wygodę i zabawę w sypialni, jest w pełni przenośna, więc można ja zabrać ze sobą w dowolne miejsce. Po włączeniu lampki, na suficie będzie można ...\nDuży Zestaw Artykułów Szkolnych, Psi Patrol Pisz, twórz, rysuj, pokoloruj i swój pokój udekoruj. Zestaw artykułów szkolnych z motywem z bajki "Psi Patrol", to idealny pomysł na prezent dla każdego małego fana piesków. Rysunek wykonany sekretnym tuszem, wyłoni się po podświetleniu go długopisem. Zestaw ...\nNotes z długopisem i magnesami, Zestaw kreatywny, Psi Patrol Kreatywny zestaw dla fana bajki "Psi Patrol" pobudzi wyobraźnię każdego dziecka. Po rozłożeniu uzyskujemy planszę, na której dziecko może stworzyć ciekawe historie zapisane w notesie i uczynić je jeszcze piękniejszymi dzięki zabawnym magnesom z ...\nAlbum na zdjęcia z kolekcji: OceanWyjątkowo oryginalny i piękny album na 6 zdjęć upamiętniających pierwsze ważne momenty życia.Wykonany z miękkiej i barwnej bawełny oraz weluru, można go prać w 30 C.Album to również książeczka - zabawka, stymulująca wzrok i zapewniająca dużo zabawy.Na każdej stronie można umieścić...


Serwilizm wobec amerykańskiego Wielkiego Brata - Publicystyka - rp.pl\nAktualizacja: 08.09.2009, 00:40\nSerwilizm wobec amerykańskiego Wielkiego Brata\nNa przekór większości krajów Europy (i własnej opinii publicznej) polski rząd wysłał wojska do Iraku. Na zdjęciu: 3 października 2007 r. ambasador Edward Pietrzyk został ranny w wyniku zamachu na ulicach Bagdadu\nDobrym sojusznikiem USA może być tylko silna i zjednoczona Europa, swą jednością zmuszająca Rosję do ucywilizowania polityki zagranicznej. Tylko w takim układzie Polska i Europa Środkowa mają szansę na podmiotowość – przekonuje publicysta „Krytyki Politycznej”\nArtykuł profesora Zbigniewa Lewickiego zatytułowany „Policzki wymierzone Amerykanom” nadaje się na test uwagi dla wszystkich pracujących w gazetach redaktorów. Poniżej dalsza część artykułu\nDo tego stopnia idzie pod prąd powszechnym odczuciom, że aż się prosi, żeby odruchowo odwrócić w nim wektory.\nBo że narobiliśmy błędów w polityce zagranicznej wobec USA, to zorientował się już nawet redaktor Bartosz Węglarczyk z „Gazety Wyborczej”. Ale teza prof. Lewickiego, że pomyłki polegają nie na przesadnej uległości, ale wręcz przeciwnie – niedostatecznej, to doprawdy spektakularny rozłam w obozie polskich neokonserwatystów. Świadectwem ostatnich złudzeń (albo złudzeń ostatnich) są w polskiej tradycji adresy wiernopoddańcze.\nSwój prof. Lewicki zaczyna tezą, że dość upokarzający dla nas gest administracji Baracka Obamy („żenujący – i nieprzypadkowy – spektakl odkładania decyzji o składzie delegacji amerykańskiej na rocznicowe obchody na Westerplatte”) to efekt „niefortunnych gestów Polski pod adresem Ameryki”. Wśród nich autor wymienia „jednostronną” decyzję o wycofaniu polskich wojsk z Iraku, pretensje premiera Donalda Tuska w sprawie systemu Patriot wyrażone „akurat w dniu amerykańskiego święta narodowego,” wreszcie list otwarty środkowoeuropejskich polityków i intelektualistów do prezydenta Obamy, w którym apelowali oni o większą stanowczość nowej administracji względem Rosji i podtrzymanie amerykańskiego zainteresowania Europą Środkową.\nTymczasem, twierdzi profesor Lewicki, „jeżeli zależy nam na bliskiej współpracy ze Stanami Zjednoczonymi, musimy zachowywać się jak spolegliwi sojusznicy” – nie należy Amerykanom manifestować swej wyższości, a gdy poproszą o pomoc, nie pytać, co w zamian, tylko długo i konsekwentnie „budować obraz kraju gotowego do działań sojuszniczych na swoją skalę”.\nNa USA zaś nam zależy, gdyż „Stany Zjednoczone są jedynym państwem zdolnym do realnego wsparcia naszego bezpieczeństwa – i jeszcze do niedawna skłonnym, by dać temu wyraz w postaci stałej obecności wojskowej w Polsce. W wypadku zagrożenia ze Wschodu nie możemy liczyć na aktywność Niemiec czy Francji, czego dowodem jest ich całkowity brak zainteresowania kwestią naszego bezpieczeństwa energetycznego”.\nTrudno oprzeć się analogii powyższych tez do propozycji takich ideologów „instynktu państwowego”, jak choćby Bolesław Piasecki, którzy służalczość wobec wielkich braci uzasadniali politycznym realizmem.\nPrzez ostatnie dwie dekady, a zwłaszcza w okresie rządów George’a W. Busha, Polska – jako pierwsza w Europie – zawsze okazywała lojalność wobec USA. W imię tej lojalności Polska zakupiła amerykańskie myśliwce, żeby dać się upokorzyć przez sposób, w jaki Amerykanie „wywiązali” się z umowy offsetowej. Następnie na przekór większości krajów Europy (i własnej opinii publicznej) wysłała wojska do Iraku na wojnę prowadzoną w imię fałszywych przesłanek (Saddam Husajn nie współpracował z al Kaidą ani nie miał broni masowego rażenia); zahamowała rozwój wspólnej europejskiej polityki zagranicznej, ochoczo przewodząc Rumsfeldowskiej „nowej Europie”.\n[wyimek]Czy domaganie się, aby nie tylko amerykańskie koncerny otrzymały irackie kontrakty jest irracjonalne?[/wyimek]\nA potem zakwestionowała sens europejskiej polityki bezpieczeństwa, godząc się na instalację tzw. tarczy antyrakietowej, która chroni USA przed Iranem, Koreą czy pojedynczymi szaleńcami, ale nie Europę przed Rosją. W roku 2007 nasz kolejny rząd (ten sam, który prof. Lewicki oskarża o „policzki wymierzane Amerykanom”) bez żadnej debaty publicznej wysłał polskich żołnierzy na co najmniej dwuznaczną wojnę, przeznaczając ich do zadań, na które nie zgodziło się wiele potężniejszych od nas państw.\nCzy trzeba więcej? Krytykowany przez profesora apel do Obamy nie był „grupową przyganą”, ale pisany był nieomal na kolanach – w konwencji prośby do Wielkiego Brata, aby tylko o nas nie zapomniał i nie zaufał nazbyt Putinowskiej Rosji, kolejnemu wcieleniu imperium.\nZ kolei wojska z Iraku wycofaliśmy dopiero wtedy, gdy sytuacja w tym kraju względnie się ustabilizowała, a i to tylko po to, aby wysiłek wojenny skoncentrować na kolejnym pustynnym froncie – w Afganistanie.\nPremier Tusk „w dniu narodowego święta” Amerykanów nieśmiało przypomniał, że patrioty jako systemy przeciwlotniczych antyrakiet faktycznie by się nam przydały – mają charakter czysto defensywny, skutecznie bronią miast, a ich instalacja nie stanowi sygnału wrogiego wobec któregokolwiek z sąsiadów. Pod warunkiem oczywiście, że będzie ich więcej niż jedna nieuzbrojona bateria. Dla profesora Lewickiego jednak był to wyraz nadmiernej buty polskich megalomanów.\nPodobnie jak „irracjonalne” żądanie zapłaty za udział w wojnie w Iraku. Domaganie się finansowych korzyści za wsparcie amerykańskiej inwazji faktycznie było niegodziwe – ale wobec narodu irackiego, któremu po rujnującej wojnie zaaplikowano prawdziwą „terapię szokową” i rabunkową eksploatację gospodarki. Czy domaganie się od Amerykanów, aby nie tylko Halliburton i inne amerykańskie koncerny otrzymały irackie kontrakty to żądania irracjonalne? Na pewno nie na gruncie realizmu politycznego, na który powołuje się Zbigniew Lewicki.\nPostawie typu Realpolitik zarzucać można wiele, przede wszystkim cynizm i uznanie prawa silniejszego. Jeszcze gorszy od niej jest jednak realizm chybiony, który oznacza politykę brutalną, cyniczną, a jednocześnie nieskuteczną i upokarzającą. Podstawowe przesłanki myślenia Zbigniewa Lewickiego to: wyrażone explicite zagrożenie ze Wschodu oraz brak zaufania do sojuszników europejskich; implicite dochodzi jeszcze uzależnienie amerykańskiej polityki od gestów prezentowanych przez partnerów.\nPo pierwsze – Rosja faktycznie ma ambicje mocarstwowe, ale realizuje je (zwłaszcza na odcinku zachodnim) poprzez dywizje „energetyczne”, a nie pancerne. Chodzi oczywiście o Gazprom czy Łukoil, wielkie koncerny sterowane przez państwo, których ekspansja zagraniczna (sprzedaż surowców, ale także – przejmowanie sieci dystrybucji) ma być instrumentem budowy potęgi gospodarczej i w konsekwencji politycznej Rosji. Czołgi są dobre na Gruzję albo Inguszetię, na ekspansję w Europie potrzeba raczej rur.\nPo drugie – nie potrzeba nam zatem amerykańskich baz ani tarczy antyrakietowej, która antagonizuje nie tylko Rosję, ale też opinię publiczną wielu państw UE, tylko wspólnej europejskiej polityki energetycznej. Francję i Niemcy przed dwustronnymi układami energetycznymi z Rosją powstrzymać może tylko głębsza integracja polityczno-gospodarcza Europy, którą „amerykanizacja” Europy Środkowej raczej zahamuje.\nPo trzecie – ocieplenie stosunków USA z Rosją i rezygnacja z budowy tarczy nie wynikają z niedostatecznie głębokich ukłonów naszych dyplomatów w Waszyngtonie, tylko ze zmiany priorytetów polityki Białego Domu. Ameryka potrzebuje dywersyfikacji źródeł energii, do czego Rosja (choćby dzięki złożom gazu pod Morzem Barentsa) jest naturalnym partnerem. Administracja Obamy zrozumiała bowiem to, czego Bushowscy ideolodzy neokonserwatyzmu pojąć nie mogli – że Bliski Wschód nie będzie łatwym polem dla ekspansji wolności, demokracji, podatku liniowego i teksańskich szybów naftowych.\nDobrym sojusznikiem USA może być tylko silna i zjednoczona Europa, swą jednością zmuszająca Rosję do ucywilizowania polityki zagranicznej. I tylko w takim układzie – wielobiegunowym, Polska i Europa Środkowa mają szansę na podmiotowość. A także na to, że prezydent USA zapamięta nasze położenie na mapie.\n[b][link=http://www.rp.pl/artykul/357210.html]Policzki wymierzone Amerykanom[/link][/b]\n[i]Od pewnego czasu niektórzy polscy politycy i polskie instytucje czynią wiele, by zrazić do nas Waszyngton.[/i]


La Posada Azul, San Juan del Sur - zdjęcie: Cozy sitting area in the back courtyard.\nWyszukaj Ameryka Środkowa›Nikaragua›Rivas Department›San Juan del Sur›San Juan del Sur pensjonatów›Zdjęcia La Posada Azul\nZdjęcie: “Cozy sitting area in the back courtyard.\nLepsze niż w domu z dala...\nz obiektu La Posada Azul\nNr 3 wśród 54 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji San Juan del Sur Certyfikat jakości Avenida del Parque, San Juan del Sur, Nikaragua Udogodnienia w hotelu\n“Simple and relaxing”\t26/03/2017\n“An oasis in this bustling seaside...”\t18/03/2017\nPodziękowania: 31 Zrecenzowano: 21 października 2012\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zgłoś Znasz lokalizację La Posada Azul? Podziel się opinią na jej temat!\nDodaj zdjęcie La Posada Azul — zobacz wszystkie recenzje (345) Zobacz podobne hotele Hotel Alcazar 162 recenzjiWyświetl ceny 0.3 km Barrio Cafe Hotel 212 recenzjiWyświetl ceny 0.1 km Hotel Victoriano 173 recenzjiWyświetl ceny 0.2 km Zobacz wszystkie hotele (San Juan del Sur) O nas


Dance wybitnego celebryty\nMecz pomiędzy reprezentacją Polski i Lichtensteinu z całą pewnością na dobre zapisze się w annałach naszego siermiężnego futbolu. Oczywiście w żadnym wypadku nie ze względu na skromne (ale zawsze!) zwycięstwo biało-czerwonych. Przed meczem w jednym z wywiadów ewentualną porażkę 0:2 selekcjoner jedenastki amatorów z malutkiego księstwa oszacował bez ogródek, że byłby to dla niego… dobry wynik.\nMożna zatem śmiało pokusić się o stwierdzenie, że w Krakowie obydwie drużyny osiągnęły satysfakcjonujący rezultat. Nic zatem osobliwego, że na plan pierwszy nachalnie wypycha się wciągnięcie Jerzego Dudka do Klubu Wybitnego Reprezentanta Polski.\nNikt przy zdrowych zmysłach nie waży się zakwestionować niemałych dokonań Jerzego Dudka w prostokącie o wymiarach 7,32 na 2,44 metra, czyli krótko mówiąc w bramce, do której dostępu z niemałymi sukcesami bronił. Czy jednak sukcesy te były aż tak niebywałe, jak mogłoby się zdawać po peanach publikowanych na łamach prasy na przestrzeni ostatniej dekady?\nI tutaj zapewne narażę się niemałej liczbie fanów naszego bramkarza. A już zwłaszcza tym, którzy lubią sobie na grzbiet zarzucić koszulkę opatrzoną godłem klubu z miasta Beatelsów. Problem w tym, że do dziś nie wiadomo, czy zakończył już swoją barwną piłkarską karierę, czy też przeciwnie.\nOd paru dni jedno jest chyba pewne – pożegnał się z reprezentacją, stając się członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta. I wszystko byłoby super, gdyby nie jeden drobny fakt. Otóż do tego elitarnego klubu został – jakby to delikatnie ująć – wciągnięty za uszy. Tak, to nie żart.\nChyłkiem do klubu wybitnych\nPo słabiutkich występach w roku 2006 przeciwko Danii (0:2) i Finlandii (1:3) wyleciał z reprezentacji prowadzonej przez Leo Beenhakkera. Po trzech latach banicji kolejny selekcjoner Stefan Majewski powołał go na dwa mecze eliminacyjne przed południowoafrykańskim mundialem, w których rywalami biało-czerwonych byli Czesi oraz Słowacy. Na boisku pokazał się jednak tylko w spotkaniu z tymi drugimi.\nPorażka 0:1 sprawiła, że kolejny mecz przyszło mu już oglądać z perspektywy ławki rezerwowych. Wobec powyższych faktów trudno raczej było upatrywać w osobie Jerzego Dudka cech wybitnego reprezentanta naszego kraju. Został jednak jego członkiem dzięki uprzejmości innego członka tegoż prestiżowego klubu, który ponadto pełni funkcję szefa piłkarskiej centrali.\nZbigniew Boniek przystał na makiaweliczny pomysł, by po niemal czterech latach piłkarz w stanie spoczynku przywdział trykot z orzełkiem w meczu towarzyskim przeciwko zespołowi Lichtensteinu. Był to zatem mecz towarzyski w pełnym tego słowa znaczeniu!\nAle dzięki temu Dudek po raz sześćdziesiąty stanął między słupkami naszej narodowej bramki i w ten chytry sposób załapał się na minimum, jakie musi spełnić kandydat na członka Klubu Wybitnego Reprezentanta.\nNiestety, ale jakoś nie mogę oprzeć się wrażeniu, że Dudek nie zasłużył na taki splendor. Co mają powiedzieć inni członkowie tegoż klubu, którzy znaleźli się w nim bez potrzeby uciekania się do wymyślnych kombinacji?\nGdyby Dudek faktycznie był takim wybitnym reprezentantem, to nie straciłby przed laty prawa reprezentowania polskich barw i dziś Zibi nie musiałby wprowadzać go do tegoż elitarnego klubu niejako „od zakrystii”. Bo przecież udziału Dudka z meczu na stadionie Cracovii nawet przy dużej dozie sympatii poważnie traktować nie sposób.\nZa to godny uwagi jest rekord ustanowiony przez Jerzego Dudka w meczu przeciwko „kelnerom” z Lichtensteinu - stał się najstarszym piłkarzem, jaki wystąpił w reprezentacji Polski. W dniu meczu liczył sobie dokładnie 40 lat i 73 dni. Przy tej okazji znów jak natręt pojawia się pytanie: czy nasza reprezentacja to towarzystwo wzajemnej adoracji dla podstarzałych futbolistów? Oby odpowiedź była przecząca!\nRozparty na ławce\nA swoją drogą to na dobrą sprawę konia z rzędem temu, kto potrafi stwierdzić, czy Dudek zakończył karierę, czy wprost przeciwnie? Od jesieni 2006 roku nie nagrał się zbyt wiele. Po wspaniałym finale Liverpoolu w Lidze Mistrzów w maju 2005 roku, w którym Polak popisał się pamiętnym „Dudek dance” podczas serii rzutów karnych, został przez trenera Rafaela Beniteza zluzowany przez Jose Reinę.\nNiedogodności dla pewnej części ciała, spowodowane faktem długotrwałego wysiadywania tzw. dupogodzin na ławce rezerwowych Liverpoolu kazało mu szukać nowego pracodawcy. Parafował spektakularny kontrakt ze słynnym Realem Madryt. Niestety, tam również nie bronił zbyt często.\nNa przestrzeni czterech sezonów wystąpił w „aż” dwóch meczach ligowych! Pożegnał się z „Królewskimi” w roku 2011. Od tamtej pory nigdzie nie próbował się na poważnie zatrudnić. Po dwóch latach intensywnych występów w roli celebryty dopiero niedawno wpadł na chwilę do naszej narodowej bramki. I czy jest tak naprawdę wybitny?\nJeden z jego poprzedników obronił dwa rzuty karne podczas mundialu w roku 1974 i to zdecydowanie bardziej upoważnia go do noszenia miana wybitnego reprezentanta. Mowa rzecz jasna o słynnym Janie Tomaszewskim. By znaleźć się w panteonie gwiazd naszego futbolu nie musiał uciekać się do jakiś tam tańców na linii bramkowej.\nOsobiście cenię Jerzego Dudka za jedno. Nikt tak jak on nie potrafi skupić na sobie uwagi mediów, nawet mimo braku jakichkolwiek wyników w ostatnich latach… A usłyszymy o Dudku jeszcze nie raz. Zapewne najgłośniej na okoliczność oficjalnego zakończenia przez niego kariery. Tylko za ile lat to się stanie…?


Tag Xavier Dorison na Dzika Banda.\nMało kto potrafi opowiadać o narodowych porażkach i tragediach z takim fasonem i dezynwolturą jak Francuzi. Dlatego wyjątkowo wdzięczny awanturniczy komiks o wyjątkowo niewdzięcznym tytule nie mógł się nie udać.\n„Fechmistrz” pod warstwą akcji i przygody skrywa głęboki pesymizm. Czytając opowieść Dorisona widzimy, jak w kwestii ideologicznych sporów świat i ludzie niewiele zmienili się przestrzeni wieków.\nUndertaker #2: Taniec sępów – western ma się dobrze [recenzja]\nNa okładce pierwszego tomu „Undertakera”, oprócz sylwetki głównego bohatera, był także siedzący na jego przedramieniu sęp. Z kolei na froncie najnowszego albumu Dorisona i Meyera, widzimy skrzydlatych padlinożerców w sile dziesięciu sztuk. Czy to oznacza, że drugim tomie francuskiej serii szykuje się dla sępów prawdziwa uczta?\nKriss De Valnor #6: Wyspa Zaginionych Dzieci – Przychodzi Thorgal do „Władcy Much” [recenzja] [komiks] [przygodowy]\nCzasy, kiedy kibicowaliśmy księżniczkom potrzebie minęły. Ich miejsca w sercach czytelników zajęły złe królowe. To twarde baby, których nic nie zatrzyma. Podobnie jest w przypadku Kriss De Valnor, jednej z bohaterek cyklu o Thorgalu. Postać zyskała dość sympatii, by spokojnie dobić do szóstego tomu własnej serii.\nSanktuarium #1: USS Nebraska – Tam gdzie sci fi spotyka horror [recenzja] [komiks]\nXavier Dorison to scenarzysta, który z powodzeniem odnajduje się w praktycznie każdym gatunku. Do tej pory mieliśmy okazję podziwiać go w westernie, fantasy, opowieści morskiej, historycznej i wojennym steampunku, które to były historiami solidnymi i wciągającymi. Z kolei „Sankturaium” to jego próba zmierzenia się z horrorem science fiction.\nJakiś czas temu w świat poszła informacja, że francuski scenarzysta komiksowy Xavier Dorison będzie pisał kolejne przygody Thorgala. Seria o dzielnym Wikingu nie miała ostatnio dobrych opinii, ale jest szansa, że ów twórca przywróci jej dawny blask. Skąd takie przypuszczenie? Dorison jest obecnie w świetnej, pisarskiej formie, czego dowodem jest pierwszy album jego najnowszej serii – „Undertaker”.\nW.E.S.T. #6: Seth [recenzja]\nDobiegła końca jedna z najciekawszych, europejskich serii komiksowych. Wybuchowa, trochę dziwna i nieprzewidywalna opowieść o grupie do zadań specjalnych na usługach amerykańskiego rządu z początku dwudziestego stulecia. A najważniejsze jest to, że opowieść potoczyła się w sposób zupełnie nie liczący się z przyzwyczajeniami czytelników. I dobrze!\nWartownicy #4: Kwiecień 1915 Dardanele [recenzja]\nSeria „Wartownicy” na tle innych frankofońskich tytułów mocno wyróżnia się już samymi okładkami. Są na nich tajemnicze postacie w steampunkowych z ducha kostiumach, a w podtytule określone jest miejsce akcji, kojarzące się od razu z Pierwszą Wojną Światową. Okładki zapowiadają coś fajnego i prawdziwie ekstrawaganckiego. To podpucha autorów, bo mamy tu do czynienia z jedną z najbardziej ponurych i realistycznych, wojennych historii.


Penmate Długopis Lotus w Bee.pl\n> Zabawki > Artykuły szkolne i papiernicze > Długopisy i akcesoria > Długopis Lotus\nDługopis metalowy z wymiennym wkładem.\nKorpus wykonany z aluminium, pozostałe części metalowe chromowane.\nCena za 1 sztukę. Dostępne różne kolory obudowy. Długopis wysyłany losowo.\nSzczegóły - Penmate Długopis Lotus


Pomoc informatyczna i komputerowa Poznań - IT VERSO\nRóżne awarie komputerów utrudniają pracę w Twojej firmie? Musisz dokończyć ważny projekt, a sprzęt odmawia posłuszeństwa? A może chciałbyś sprawdzić, czy można przyspieszyć służbowego PC-ta? To tylko przykłady sytuacji, w których przyda Ci się pomoc informatyczna – skorzystaj w tym celu z naszej profesjonalnej oferty. Zapewniamy opiekę IT na terenie Poznania i okolic. Chętnie pomożemy w każdej z powyższych i wielu innych sytuacjach, zapraszamy do kontaktu.\nPomoc informatyczna na terenie całego Poznania\nUsterka techniczna, czy może awaria systemu informatycznego? Niezależnie od tego, z jakim problemem się do nas zgłosisz, gwarantujemy, że znajdziemy jego źródło i szybko się go pozbędziemy. Interesuje Cię fachowa opieka IT, w tym także szybka naprawa komputerów u klienta? Jeśli prowadzisz biznes w okolicy Poznania, postaw na nasze wsparcie. Szeroka, specjalistyczna wiedza zespołu informatyków, oraz ich doświadczenie w pracy z różnymi systemami operacyjnymi, programami, a także komputerami sprawiają, że jesteśmy w stanie zapewnić fachowe usługi informatyczne.\nSkontaktuj się z nami, jeśli potrzebujesz pomocy związanej z awarią sprzętu. Prowadząc serwis komputerowy w Poznaniu, zajmiemy się jego diagnostyką i naprawą, a w razie potrzeby uaktualnimy oprogramowanie. Możemy także zainstalować nowoczesny, sprawdzone oprogramowanie chroniące przed różnymi zagrożeniami z sieci. Nasza opieka informatyczna obejmuje działania stacjonarne na terenie całej stolicy Wielkopolski i jej okolic, ale nie tylko. Rosnące zainteresowanie usługami, jakie świadczy pogotowie komputerowe IT VERSO, sprawiło, że wprowadziliśmy też możliwość skorzystania z konsultacji zdalnych lub telefonicznych. Dzięki temu możemy pomagać nawet przedsiębiorcom prowadzącym biznes daleko od naszej siedziby. Jeśli szukasz sprawdzonej, doświadczonej firmy działającej w obszarze IT, skontaktuj się z nami, a na pewno znajdziemy sposób, aby Ci pomóc.\nFachowa naprawa komputerów to jedno z najczęstszych działań, jakie podejmujemy w ramach realizowania pomocy informatycznej na terenie Poznania. Jednak inną, równie ciekawą ofertą dla Klientów IT VERSO jest też świadczona przez nas usługa administrowania systemami operacyjnymi. Zarządzanie nimi to niezwykle złożone zadanie, wymagające specjalistycznej wiedzy oraz dużego doświadczenia. Tylko dzięki temu możliwe jest skuteczne zoptymalizowanie działania całej infrastruktury IT w taki sposób, aby przyczyniała się ona do poprawy wydajności pracy, a przy tym gwarantowała bezpieczeństwo danych.\nZaufaj profesjonalistom – zleć opiekę informatyczną\nAdministrator systemów zajmuje się nie tylko zakładaniem nowych kont użytkowników czy konfiguracją oprogramowania. Stanowisko to wymaga też umiejętności szybkiego reagowania na zagrożenia, takie jak przeciążenia sieci, usterki sprzętu czy też ataki hakerów. Oznacza to nieustanne monitorowanie infrastruktury IT i dlatego zadania te warto powierzyć specjalistom z naszej firmy. Skorzystanie z zapewnianej przez IT VERSO opieki informatycznej, to najlepsze co możesz zrobić, aby zadbać o wysoką wydajność działania swojej firmy. Zapewnimy Ci kompleksową pomoc – zakres usług IT zawsze dopasowujemy do indywidualnych potrzeb.


Magnesy z podróży spotkanie - Zajęcia, Kursy online, Warsztaty, Kolonie | Znajdź kurs dla siebie w Strefie Zajęć\nLista zajęć Magda Knitter Magnesy z podróży spotkanie\nMagnesy z podróży spotkanie\nMAGNESY Z PODRÓŻY to projekt, mający na celu przybliżenie tematyki związanej z podróżami i wszystkim, co się z nimi łączy. To spotkania z ciekawymi ludźmi, podróżującymi po Polsce i świecie, z fotografami, uwieczniającymi niezapomniane chwile i miejsca, jak również organizacja podróży, tak, aby każdy z nas odbył ją w ulubiony sposób.\nMagnesy to też pamiątki, które przywozimy z dalszych i bliższych podróży, te materialne i te, które pozostają w naszych wspomnieniach na długie lata. Jeśli więc kochasz podróże, bliskie i dalekie, te samochodem, pociągiem czy samolotem, z pewnością znajdziesz tu coś ciekawego.\nMagnesy z podróży - gościem pierwszego spotkania będzie Ania Stan\nPrzez ostatnich 11 lat mieszkała w Queensland w Australii, a pod koniec stycznia 2020 przyleciała na jakiś czas do Polski. Co roku jednak podróżuje, aby pozostać w kontakcie z ludźmi z całego świata.\nNa co dzień zajmuje się szeroko rozumianą terapią - w ruchu, przez masaż, otwarte rozmowy i wiele innych sposobów, które wspomagają zdrowie psychiczne, emocjonalne i fizyczne człowieka.\nDworzec Kultura, Piaseczno ul. Dworcowa 9 - sala Klubu Seniora\nOpowie o podróżach geograficznych i wszystkim tym, co się z nimi wiąże.\nAnia wierzy, że marzyć jest wspaniale, ale realizacja marzeń nie zawsze jest już tak romantyczna, jak samo ich powstawanie. Wiąże się z nią coś, co nazywa „technicznym wykonaniem”- planowanie, szukanie i kupowanie biletów, pakowanie, organizowanie życia w innym miejscu/w trakcie podróży, załatwianie przejazdów, dojazdów i innych połączeń, noclegów, jedzenia, nurkowań itd.\nRealizacja marzeń o podróży to dla niej również podróż do wnętrza siebie i spotkanie z całymi zespołami emocji z tą podróżą związanych. Pojawiają się obawy, czy nawet strach, ale też i spokój oraz ekscytacja i cała gama innych emocji.\nO tym wszystkim opowie nam podczas piątkowego spotkania.\nSpotkanie odbędzie się w reżimie sanitarnym: obowiązuje zakrywanie nosa i ust, dezynfekcja rąk, dystans\nJak zrobić krem z naturalnych składników - pokaz\nWarsztaty filmowe "Ja to kręcę!"\nZwiedzanie Dworca Kultura