Leopold von Winter 1823-1893\nLeopold zjechał do Gdańska i osiadł w nim na 27 pracowitych lat. Zamieszkał niedaleko Ratusza Głównego Miasta , bo przy ulicy Grosse Gerbergasse (Garbary) 5. Patrząc na zdjęcie, trudno sobie wyobrazić, że Nadburmistrz miał niespożytą energię, i że był bardzo zdolny organizacyjnie. Czasem narzekamy dzisiaj, że aż nadto, bo to za jego rządów w mieście znikła większość przedproży. Czyli to, co nas tak by dzisiaj zachwycało.\nVon Winter zaczął swoje urzędowanie od stanu sanitarnego w mieście. Zaledwie 32 lata przed jego przyjazdem, przez Gdańsk przetoczyła się cholera. Nadburmistrz zdawał sobie sprawę, że bez nowoczesnych wodociągów i systemu kanalizacji miasto stale będzie nawiedzane przez epidemie. Woda pitna dostarczana była do miasta albo z beczkowozów, albo pochodziła ze studni miejskich, dopływając tam systemem rur pamiętających czasy krzyżackie. Europa już zaczynała patrzeć na życie przez pryzmat sanitariatów, powstawały pierwsze sieci kanalizacyjne. Hamburg skanalizowany był już od roku 1843. Również estetyka miała wiele do powiedzenia, wszak wszechobecny smród nie wpływał pozytywnie na wizerunek Miasta. W tym celu władze Miasta ściągnęły do Gdańska inżyniera budownictwa, Eduarda Friedricha Wiebe. Ten potomek mennonickich osadników, urodzony w Stalewie niedaleko Malborka, wykształcony w berlińskiej Akademii Budowlanej a także w Berlińskim Uniwersytecie był już znanym projektantem systemów kanalizacyjnych dla dużych miast niemieckich (m.in. dla Berlina). Już w czerwcu 1863 przedstawił władzom miejskim projekt urządzeń wodno-kanalizacyjnych dla części centralnej Gdańska. Przygotował też projekt pola irygacyjnego na Stogach i plan osuszania terenów dla Dolnego Miasta.\nJednocześnie wybudowane zostały pola irygacyjne, oraz ujęcie wody "Polanki" i ujęcie w Pręgowie. System ten – po kilku modernizacjach –funkcjonuje do dzisiaj. Nadburmistrz nie poprzestał na tej inwestycji - dopiero się rozkręcał. W latach 1870-1879 zarządził położenie kamiennych chodników a także wybrukowanie wszystkich ulic. W latach 1865–1880 regulacji poddano ciągi komunikacyjne w mieście, wybudowano około 20 budynków szkolnych, poddano reorganizacji szkolnictwo podstawowe i średnie w Mieście. W roku 1872 otwarto Muzeum Miejskie, a wkrótce później także Muzeum Prowincjonalne (1880). W końcu lat 80-tych XIX wieku rozpoczęto też budowę Stoczni Schichaua. W roku 1864 została uruchomiona w Gdańsku komunikacja miejska – omnibusy, zaś tramwaje konne wprowadzono do miasta w roku 1873. Na Westerplatte utworzone zostało kąpielisko miejskie z uzdrowiskiem. Port został unowocześniony, zaś Wrzeszcz rozparcelowano pod zabudowę mieszkalną i usługi.\n1 lipca 1890 przeszedł na emeryturę. A 10 lipca tegoż roku przyznano mu honorowe obywatelstwo Miasta Gdańska. Wycofawszy się z aktywnego życia, resztę swoich dni spędził niedaleko Świecia, w swoim majątku Gelenz (Jeleniec), gdzie zmarł 10 lipca 1893 roku.


Dlaczego beton komórkowy nazywany jest „ciepłym” materiałem budowlanym? - GreenGallery.pl\nOd 1 stycznia 2021 roku zaczną obowiązywać w Polsce nowe wymagania dotyczące energooszczędności budynków. Standard WT 2021 dotyczy między innymi maksymalnej, dopuszczalnej wartości współczynnika przenikania ciepła U przegród zewnętrznych. Jego wartość graniczna zostanie zmniejszona do 0,2 W/(m2·K). Warto jednak pamiętać, że im niższa będzie wartość współczynnika przenikania ciepła, tym wyższą energooszczędność będzie wykazywał budynek. Z tego względu korzystnie jest wybrać do budowy przegród „ciepłe” materiały budowlane, tj. charakteryzujące się dobrą izolacyjnością termiczną, takie jak beton komórkowy.\nWśród najbardziej popularnych materiałów murowych wymienia się między innymi beton komórkowy, który przeznaczony jest do wznoszenia niemalże każdego rodzaju przegród. Powstaje on z piasku, wody, wapna, cementu, gipsu i środka porotwórczego. W procesie produkcji w jego strukturze powstają pory wypełnione powietrzem, które zajmują do 85 proc. całkowitej objętości bloczków betonu komórkowego. To właśnie izolacyjność wynikająca z porowatej struktury wewnętrznej sprawia, że materiał ten jest „ciepły” – przegrody wykonane z betonu komórkowego charakteryzują się wysoką ciepłochronnością. Wybór betonu komórkowego do budowy domu gwarantuje powstanie obiektu o niskim zapotrzebowaniu na ogrzewanie.\nDoskonała izolacyjność termiczna budowanych obiektów\nPrzy zastosowaniu betonu komórkowego Systemu Budowy H+H można uzyskać doskonałą izolacyjność termiczną wznoszonych przegród. Pozwala on na wznoszenie różnego rodzaju przegród zewnętrznych spełniających obecne oraz zaostrzone wymagania Warunków Technicznych. Z bloczków z betonu komórkowego można wykonywać ściany dwuwarstwowe (z dodatkową warstwą izolacji termicznej) lub jednowarstwowe o niskim współczynniku przenikania ciepła U. Bloczki z betonu komórkowego najniższych gęstości umożliwiają murowanie ścian jednowarstwowych spełniających wymagania maksymalnego współczynnika przenikania ciepła, bez konieczności stosowania dodatkowego ocieplenia.\nBeton komórkowy, to łatwe wykonawstwo\nZ betonu komórkowego muruje się szybko i łatwo, a przy tym można z niego budować obiekty o mniejszym zapotrzebowaniu na energię cieplną. Większość elementów z betonu komórkowego posiada profilowane powierzchnie czołowe umożliwiające łączenie na pióro i wpust bez konieczności wypełniania spoiny pionowej, oraz uchwyt ułatwiający przenoszenie i pozycjonowanie bloczków w warstwie. Przyspieszenie prac wynika również z łatwości obróbki materiału i prostoty docinania elementów do odpowiednich wymiarów.


Pralnia katarzis | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Felietony » Pralnia katarzis\nCo czytam w wakacje? Coetzeego (jego czytam zawsze, więc to nie nowina), Kereta, Gombrowicza, biografię Vonneguta, kryminały, wiersze – wszystkiego po trochu.\nNa długą podróż do Rumunii i z powrotem (dwie przesiadki w każdą stronę) zabrałem np. „Mężczyznę, który tańczył tango” Péreza-Revertego, bardzo przyzwoity pożeracz czasu, ale też „Piotrusia” Leo Lipskiego, gdybym nagle zatęsknił za czymś ambitniejszym.\nLeżę sobie, dajmy na to, w cieniu pod drzewem, upał zbliża się do 40 stopni, a ja czytam: „Ten dzień spędziłem w pokoju, oddychając jak ryba. Biblioteka skakała po pokoju. Kredens raz to się zbliżał niebezpiecznie, to się oddalał. Stękał przy tym. Drzwi się otworzyły i ukazał się kostium kąpielowy, brudne majtki, książka kucharska, wazonik z ziemią i inne rzeczy”. I już myślę, czemu Lipski wykrawa zdania tak, a nie inaczej, dlaczego dwa razy powtarza słowo „pokój”, i czemu oko wychwytuje te, a nie inne rzeczy, gdy otwierają się drzwi szafy. A może nie oko, tylko ucho? Bo jak napiszemy obok siebie „kostium kąpielowy” i „brudne...


Stoł operacyjny SU-14 łączy w sobie cechy stołu operacyjnego oraz wózka transportowego. Jest funkcjonalny, komfortowy i ekonomiczny. Wbudowane miejsce na butlę pozwala na zastosowanie w chirurgii ambulatoryjnej czy chirurgii jednodniowej.\nStrona główna Produkty Stoły operacyjne SU-14\nStół operacyjny SU-14 dostarcza kompleksowe rozwiązanie dla chirurgii ambulatoryjnej lub chirurgii jednego dnia. Jest to połączenie stołu operacyjnego z wózkiem transportowym. Stabilne koła o dużej średnicy pozwalają na pokonywanie przeszkód na korytarzach, wbudowanych uchwyt na butlę zapewnia bezpieczeństwo pacjenta.\nPilotem możemy wykonać regulację: wysokości blatu, przechyłów bocznych, Trendelenburga i anty-Trendelenburga. Układ sterowania umożliwia zaprogramowanie w pilocie bbSafe™ trzech predefiniowanych ustawień stołu i blatu (np. blat w poziomie).\nStół operacyjny Famed SU-14 powstaje w Polsce. Cała produkcja skupiona jest w fabryce w Żywcu, dając nam ciągłą możliwość kontroli jakości naszego produktu. Najwyższej jakości stal ochroni Twój stół przed zniszczeniem i zapewni wieloletnią, bezproblemową pracę.\nDźwignia regulacji oparcia pleców\nUchwyt do przetaczania stołu\nDźwignia centralnej blokady kół\nPokrętło mocowania podnóżka\nDźwignia regulacji nachylenia podnóżka\nOdejmowane materace wykonane z pianki poliuretanowej, pokryte skajem antystatycznym\nMimo swojej uniwersalności, stół Famed SU-14 zachowuje wiele regulacji elektrycznych z wyższych modeli. Pozostałe wspierane są poprzez siłowniki gazowe.\nRegulacja przechyłów bocznych\nTrendelenburg i anty-Trendelenburg\nRuch podnoszenia lub opuszczania realizujemy poprzez pilot przewodowy. Ruch realizowany jest do momentu zwolnienia przycisku. W skrajnej pozycji blat zatrzymuje się automatycznie.\nPrzechył boczny to funkcja dostępna z pilota przewodowego. Ruch realizowany jest spokojnym, równym tempem, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjenta.\nZmianę przechyłu wzdłużnego (Trendelenburg i anty-Trendelenburg) uzyskuje się dzięki przyciskom na pilocie sterującym.\nPochylenie segmentu pleców wykonujemy przy wspomaganiu sprężyn gazowych. Ruch ten dodatkowo zabezpieczony jest blokadą, po jej zwolnieniu oparcie możemy ustawić w dowolnym położeniu.\nZmianę kąta podgłówka ułatwiają sprężyny gazowe. Wystarczy zwolnić łatwo osiągalną blokadę i poprowadzić element ku pożądanemu położeniu.\nZmianę kąta wychylenia segmentów podnóżków wykonujemy przez przytrzymanie dźwigni zwalniającej oraz ruch podnóżkiem góra/dół\nMimo swojej uniwersalności, stół Famed SU-14 posiada szereg regulacji, które spotykane są zazwyczaj tylko w modelach droższych, stojących na wyższych półkach w hierarchii produktów medycznych. Wiele z tych regulacji dostępnych jest z pilota, w który wyposażony jest SU-14. Reszta także pozostaje łatwa do osiągnięcia dzięki zastosowaniu sprężyn gazowych, które pomagają w wykonaniu ruchu.\nFunkcje stołu SU-14 przygotowano z myślą o Twojej wygodzie i bezpieczeństwie Twoich pacjentów. Poznaj je!\nCentralna blokada i koło kierunkowe\nStół wykonany jest ze stali węglowej, pokrytej lakierem proszkowym, poliestrowo-epoksydowym. Podstawa posiada tworzywową osłonę. Całość jest łatwa do utrzymania w czystości i odporna na środki dezynfekcyjne\nPrzejezdna podstawa z kołami o średnicy aż 150 mm wyposażona jest w dźwignię centralnej blokady kół oraz koło kierunkowe do jazdy na wprost.\nOpcjonalnie możliwość zastosowania dzielonych podnóżków rozchylanych na boki.\nMożliwość założenia do stołu SU-14 poręczy (WS-32.5) zabezpiecza pacjenta przed zsunięciem się ze blatu. Składają się z czterech elementów, które montowane są do listw bocznych. Mają opcję przesuwu wzdłużnego oraz odwodzenia na boki. Wykonane są ze stali nierdzewnej.\nMożliwości ustawień pozycji oraz dostępne akcesoria tworzą ze stołu SU-14 produkt bardzo uniwersalny.\nPozycja reflex w stole operacyjnym Famed SU-14\nPozycja flex w stole operacyjnym Famed SU-14\nZastosowanie przystawki proktologicznej WS-30.7 umożliwia ułożenie pacjenta w pozycji kolankowo-łokciowej. Składa się z oparcia podbrzusza w postaci materaca poliuretanowego oraz klęcznika wyposażonego w materac. Konstrukcja umożliwia regulację wysokości klęcznika, regulację wysokości i kąta pochylenia oparcia podbrzusza.\nStół przeznaczony jest do podtrzymywania pacjenta podczas przeprowadzania zabiegów i operacji w zakresie chirurgii ogólnej, chirurgii naczyniowej, kardiochirurgii, neurochirurgii, urologii, ginekologii, proktologii, laryngologii, okulistyki, endoskopii, laparoskopii, chirurgii urazowej, onkologicznej, stomatologicznej, plastycznej i innych. Pełna oferta wyposażenia specjalistycznego przedstawiona jest w katalogu „Wyposażenie stołów operacyjnych”. Stół SU-14 jest szczególnie polecany dla klinik prowadzących chirurgię jednego dnia.\nJesteś zainteresowany produktem SU-14?\nKatalog - obrazowanie na bloku operacyjnym\nAkcesoria do stołów operacyjnych - Pozycjonery głowy\nAkcesoria do stołów operacyjnych - Ginekologia, Proktologia, Urologia\nAkcesoria do stołów operacyjnych - Ortopedia i Traumatologia\nKatalog - Wyposażenie Bloku Operacyjnego - Meble\nWysokość minimalna 690 mm\nPozycja Trendelenburga 20°\nPozycja anty-Trendelenburga 20°\nZapoznaj się z ofertą innych naszych stołów operacyjnych


Ekstraklasa mecze transmisje w Canal+ i TVP przez kolejne dwa sezony, nadawcy zapłacą 500 mln zł\nEkstraklasa SA poinformowała oficjalnie, że przedłużyła o dwa sezony umowę z Canal+ Polska i Telewizją Polską dotyczącą transmisji tych rozgrywek. Nadawcy, tak jak w poprzednim i bieżącym sezonie, będą płacili ok. 250 mln zł rocznie.\nW ramach umowy Canal+ Polska w swoich stacjach będzie transmitować wszystkie mecze PKO BP Ekstraklasy, a jedno spotkanie z każdej kolejki będzie też pokazywane w otwartym kanale Telewizji Polskiej. Ponadto obaj nadawcy będą publikowali skróty meczów w programach informacyjnych i magazynach poświęconych lidze.\nTaki podział praw do transmisji obowiązuje od połowy ub.r., poprzednia umowa obowiązywała do końca rozpoczętego właśnie sezonu 2020/2021, teraz przedłużono ją o dwa sezony: 2021/22 i 2022/23\n- Dzięki temu sumaryczna wartość kontraktów w trakcie czterech sezonów (2019/20-2022/23), wraz z kosztami produkcji sygnału telewizyjnego przez Ekstraklasa Live Park w najwyższej światowej jakości 4K i Ultra HD, wyniesie 1 mld zł. Z tej sumy 250 mln zł za rozegrany sezon 2019/20 zostało już rozliczone - pokreślono w komunikacie Ekstraklasy SA.\nWedług nieoficjalnych informacji w ramach obecnej umowy Canal+ Polska za prawa płaci prawie 200 mln zł rocznie, a Telewizja Polska - nieco poniżej 50 mln zł. W tych kwotach zawiera się ok. 25 mln zł kosztów produkcji transmisji realizowanych przez spółkę zależną Ekstraklasy.\nDwa tygodnie temu na przedłużenie umowy z Canal+ i TVP o dwa sezony na obecnych warunkach zgodziły się kluby i PZPN będące akcjonariuszami Ekstraklasy. - To sukces spółki zarządzającej tymi rozgrywkami, bo wskutek epidemii zaczęło się spowolnienie gospodarcze. W związku z epidemią Canal+ nie miał mocnego konkurenta w walce o główny pakiet, a zachowanie status quo oznacza minimalizację ryzyka - komentowli dla Wirtualnemedia.pl menedżerowie z branży mediów i marketingu sportowego.\nCanal+ z większymi prawami w internecie\nCanal+ w ramach zwiększonego zakresu praw cyfrowych będzie mógł również publikować skróty meczowe oraz magazyn internetowy na swoich oficjalnych stronach internetowych. Nadawca ten rozszerzył także swoje prawa do publikacji najważniejszych sytuacji meczowych w ramach tzw. digital near live clips, czyli materiałów wideo z kluczowymi akcjami meczowymi, które udostępniane są bezpośrednio po ich wystąpieniu jeszcze w trakcie spotkań. Canal+ będzie je mógł umieszczać nie tylko w swojej aplikacji mobilnej, ale również we własnych mediach społecznościowych\n- Pandemia koronawirusa nie tyko zdestabilizowała tegoroczne rozgrywki, ale także mocno skomplikowała i tak niezbyt korzystny kalendarz międzynarodowy w kolejnych latach. Na przyszły rok przeniesiono mistrzostwa Europy, w 2021 r. odbędą się też Młodzieżowe mistrzostwa Europy U-21, zaś w 2022 mistrzostwa swiata w Katarze. W przyszłym sezonie nie będziemy więc w stanie rozegrać 37 kolejek, jak to pierwotnie zakładały umowy z nadawcami, gdyż liga wystartuje znacznie później i nie będzie możliwości przedłużenia sezonu. Dodatkowo do końca roku nie będziemy dysponować żadnymi terminami w środku tygodnia, gdyż wszystkie zostały zajęte przez UEFA - zapowiada Marcin Animucki, prezes Ekstraklasy SA.\n- Rozegramy zatem 30, a nie 37 meczów bez rundy finałowej, choć podnosi ona atrakcyjność rozgrywek i była ważna z perspektywy nadawców. Nie będzie jej też w kolejnych dwóch sezonach, gdyż zgodnie z podjętymi wcześniej decyzjami będziemy grać w systemie mecz i rewanż 34 kolejki z udziałem 18 zespołów. Trzeba jednocześnie pamiętać, że cały czas wisi nad nami widmo nawrotu pandemii, co przewiduje nawet już na jesieni zarówno WHO, jak i polski rząd - wylicza. - Trudno więc stwierdzić, kiedy sytuacja ulegnie normalizacji oraz jak to będzie rzutować na następne lata. Wobec tak niepewnej sytuacji kluczowe dla nas było poszukiwanie rozwiązań, które pozwolą rozłożyć ryzyko z związane z konsekwencjami pandemii, ta bowiem wiosną miała katastrofalne skutki finansowe dla klubów - podkreśla Animucki.\nZa zeszły sezon, zakończony w połowie lipca, spółka wypłaciła klubom grającym w PKO BP Ekstraklasie rekordową kwotę 225 mln zł. Mistrz Legia Warszawa dostał 31,3 mln zł, wicemistrz Lech Poznań - 26,45 mln zł, a trzeci Piast Gliwice - 20,9 mln zł.\n- Sytuacja w Europie oraz na świecie w zakresie praw mediowych jest trudna i niepewna, zdarza się, że partnerzy wycofują się z umów i odmawiają wypłaty pieniędzy. Również u nas wobec zawieszenia rozgrywek czasowo wstrzymane zostały wypłaty przez nadawców. Każdy taki przypadek to duży problem, gdyż wpływy ze scentralizowanych praw mediowych i marketingowych stanowią bazę budżetów klubowych. Dzięki nowym umowom z Canal+ i TVP będziemy mogli zagwarantować klubom stabilne wypłaty na poziomie 225 mln zł również w kolejnych trzech sezonach - zapowiada Marcin Animucki. - Podobne rozwiązania wprowadzone są także w innych krajach. Jeśli to tylko możliwe – na całym świecie kontynuowane są relacje z nadawcami celem zapewnienia ciągłości rozgrywek sportowych i zarządzenia sporami na gruncie umów licencyjnych- zaznacza.\nSadowska: umowa daje Ekstraklasie stabilność. Kurski: to wielki sukces TVP\nEdyta Sadowska, prezes Canal+ Polska, przypomina, że nadawca transmituje mecze Ekstraklasy od 1995 roku. - Tak długi i stabilny „związek” to nie tylko know-how wynikający z wieloletniej współpracy i doświadczenia, co jest gwarancją najwyższej jakości realizacji i obsługi telewizyjnej, ale też zobowiązanie do gry fair play w trudnych, nieprzewidywalnych czasach. Dlatego podjęliśmy rozmowy o takiej renegocjacji umowy, która daje Ekstraklasie gwarancję stabilności - bez względu na zewnętrzne okoliczności, na jakie nie mamy wpływu. Efektem tych rozmów jest podpisane właśnie porozumienie - tłumaczy. - W najbliższych trzech sezonach wszystkie mecze PKO Bank Polski Ekstraklasy będzie więc można nadal oglądać w Canal+ na platformie satelitarnej, w ofercie dostawców telewizji kablowej oraz online dzięki nowej usłudze Canal + telewizja przez internet. Pozostaje nam powiedzieć – gramy dalej, do zobaczenia, na żywo w Canal + i mamy nadzieję na żywo na stadionach\n- Redakcja Canal+ to ekstraklasa dziennikarska, dlatego cieszymy się, że nadal będziemy mieli przyjemność pokazywać kibicom najlepsze rozgrywki piłkarskie w Polsce. Od lat trzymamy rękę na pulsie, jesteśmy na każdym meczu, na każdym stadionie – zaglądamy tam, gdzie inni nie mogą. Liga nie ma przed nami tajemnic. Ekstraklasie poświęcamy najwięcej czasu, produkujemy wiele wyjątkowych magazynów, zapewniamy najlepszą oprawę komentatorską i ekspercką. Dodajemy lidze emocji i opakowujemy tak, jak najpiękniejszy prezent. Wiele meczów pokażemy w jakości 4K, nic nie umknie naszej uwadze - zapowiada Michał Kołodziejczyk, dyrektor redakcji sportowej Canal+.\nNa początku lipca z redakcją sportową Canal+ rozstał się Segriusz Ryczel, w ostatnim czasie zajmował się w niej żużlową PGE Ekstraligą. Z końcem lipca nadawca rozstał się z reporterami Pauliną Czarnotą-Bojarską i Adamem Westfalem oraz ekspertami Maciejem Murawskim i Kazimierzem Węgrzynem, którzy relacjonowali głównie piłkarską PKO BP Ekstraklasą. Równocześnie przedłużono umowę z Radosławem Majdanem, ekspertem od PKO BP Ekstraklasy.\nW ub.r. Canal+ Polska zanotował 2,29 mld zł skonsolidowanych przychodów sprzedażowych i 88,12 mln zł zysku netto. Rebranding nc+ na Platformę Canal+ spowodował odpisanie 81 mln zł z wartości marki n. Firma swoim akcjonariuszom wypłaci 115,3 mln zł dywidendy. W maju br. ITI uruchomiła platformę internetową Canal+ z filmami, serialami, programami oraz streamingiem 76 stacji telewizyjnych. Usługa obejmuje cztery pakiety kosztujące od 10 do 50 zł.\n- To wielki sukces Telewizji Polskiej. O dwa lata przedłużyliśmy umowę z piłkarską Ekstraklasą i to na znacznie lepszych warunkach. W sezonach 2021/22 i 2022/23 będziemy dysponować w każdej kolejce albo pierwszym albo drugim wyborem spotkania. To gwarantuje, że najlepsze mecze będą dostępne w każdym polskim domu - podkreśla Jacek Kurski, prezes Telewizji Polskiej. - Oczywiście, prawa do Ekstraklasy to ważne uzupełnienie piłkarskiego portfolio TVP: mamy Euro, mistrzostwa świata, Ligę Mistrzów, eliminacje do europejskich Pucharów, Puchar Króla i Włoch, II ligę, Ekstraligę kobiet oraz przede wszystkim mecze reprezentacji Polski - zarówno tej prowadzonej przez Jerzego Brzęczka, jak również młodzieżowych oraz kobiet - wylicza.\n- Budujemy wielki sport w TVP. Ekstraklasa jest ważnym elementem w naszej układance. Konsekwentnie i z uporem tworzymy sportowy kanał marzeń - dodaje Marek Szkolnikowski, dyrektor TVP Sport.\nW ub.r. Telewizja Polska osiągnęła wzrost przychodów o 16,7 proc. do 2,56 mld zł oraz 89 mln zł zysku netto. Na koniec roku nadawca miał 2 790 etatowych pracowników zarabiających średnio 9 572 zł. Od kilku lat duży udział w przychodach firmy mają rekompensaty abonamentowe, w ramach tej przyznanej wiosną br. spółka otrzymała 1,71 mld zł.\nOferta sportowa TVP została znacząco rozszerzona, odkąd prezesem nadawcy na początku 2016 roku został Jacek Kurski. W połowie 2018 roku kanał TVP Sport pojawił się w naziemnej telewizji cyfrowej. W marcu br. Kurski został zdymisjonowany ze stanowiska prezesa TVP przez Radę Mediów Narodowych. Na przełomie maja i czerwca, także w efekcie decyzji RMN, wrócił do zarządu spółki, a 7 sierpnia na funkcję prezesa.\nDołącz do dyskusji: Mecze PKO BP Ekstraklasy w Canal+ i TVP przez kolejne dwa sezony, nadawcy zapłacą 500 mln zł\nStrasznie przepłacili za tandetę. Przez to kluby płacą więcej mizernym kopaczom.\nMiliard złotych? Chyba komuś słońce za bardzo przygrzało głowę.\nWedług artykułu nikt inny nie był zainteresowany prawami, więc zamiast zbijać cenę, odtrąbili sukces bo w fobie kryzysu będą płacili tyle samo co przed? Coś tu nie gra ( i nie mam na myśli kopaczy).


Aktualizacja zbiorcza 18362.86 (19H1) w Fast Ring\nKompilacja 18362, która okazała się wersją RTM May 2019 Update, po raz pierwszy została wydana 20 marca. Od tego czasu była już trzykrotnie aktualizowana - ostatni raz wczoraj wieczorem. Co ważne, chociaż kompilacja udostępniana jest we wszystkich kręgach Insider, to ta najnowsza jej aktualizacja dotarła tylko do Fast Ring.\nUdostępniamy build 18362.86 (KB4497093) dla Windows Insiderów, którzy są obecnie w Fast Ring i w buildzie 18362.53. Wypuścimy to dla kręgów Slow i Release Preview za krótką chwilę.\n– Dona Sarkar, Brandon LeBlanc, Windows Insider Team\nAktualizacja zbiorcza 18362.86 zawiera kilka poprawek:\nPoprawka dla Insiderów w kręgu Fast, którzy nie mogli aktualizować do najnowszego builda 20H1 z poziomu builda 18362.53.\nUsprawnienia dla użytkowników z Japonii/używających języka japońskiego w systemie - poprawki dla japońskiego IME oraz rozwiązane problemy z datą i czasem.\nRozwiązano problem z aplikacjami UWP korzystającymi z VPN, które nie mogły prawidłowo wysyłać pakietów poprzez ustanowiony tunel VPN w sieciach wyłącznie IPv6.\nW ostatniej fazie przed premierą Microsoft postawił na intensywne gromadzenie feedbacku od Insiderów i partnerów sprzętowych, by wychwycić możliwe problemy ze zgodnością i zminimalizować ryzyko ich przeoczenia przed wydaniem. May 2019 Update ma ukazać się publicznie za około miesiąc.


Leonia Jabłonkówna ::: Osoby ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Osoby : Leonia Jabłonkówna\n4 września 1905, Łódź\n8 lutego 1987, Warszawa\nPseudonimy i kryptonimy: Jot; JOT; l.j., L.J., AMICUS; Zastępca; Kasper, Melchior, Baltazar; z.n. Ur. 4 września 1905 w Łodzi, zm. 8 lutego 1987 w Warszawie\nKrytyczka sztuki, recenzentka filmowa i teatralna, reżyserka.\nCórka Chaima Jabłonki i Wandy z Poznańskich. Imiona metrykalne: Leonia, nazwisko: Jabłonka. Ojciec był urzędnikiem, matka nauczycielką języka polskiego w jednym z gimnazjów w Łodzi. Jabłonkówna uczyła się najpierw pod kierunkiem matki, a od 1914 w Gimnazjum Humanistycznym Żeńskim w Łodzi, które ukończyła w 1923. W tym samym roku została przyjęta na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Warszawskiego, na którym studiowała filologię polską i historię sztuki. Na początku 1927, z nieznanych przyczyn, naukę przerwała. Już w czasie studiów została sekretarką Stefanii Zahorskiej, pisarki, historyczki i krytyczki sztuki. Zahorska stała się jej mentorką i przewodniczką, a znajomość z nią przerodziła się wkrótce w trwającą wiele lat przyjaźń. W 1927 Jabłonkówna debiutowała na łamach czasopisma „Bluszcz” relacją z wystawy w Galerii Zachęta (tekst podpisała kryptonimem l.j.) i do 1933 publikowała tu kolejne sprawozdania, felietony, artykuły okolicznościowe i tematyczne, a także kilka drobnych utworów prozatorskich. Jej dorobek na łamach tego pisma to około czterdziestu tekstów. W latach 1934–1936 pisała felietony i recenzje filmowe w „Wiadomościach Literackich”, teksty podpisywała własnym nazwiskiem, kryptonimem l.j. lub podpisywała się jako „Zastępca”, wtedy gdy zastępowała Zahorską, stałą felietonistkę „Wiadomości Literackich”. Na początku lat trzydziestych organizowała uczniowskie przedstawienia w jednej ze szkół średnich, w których Zahorska miała zajęcia z historii sztuki. To dzięki Zahorskiej weszła w krąg ludzi ze środowiska artystycznego, zajmujących się zawodowo sztuką, filmem i teatrem.\nZapewne już w roku akademickim 1935/1936 była słuchaczką Wydziału Sztuki Reżyserskiej PIST-u (wskazuje na to korespondencja z Felicją Trapszo-Krywultówną ogłoszona w „Pamiętniku Teatralnym” 2018 z. 1–2). Studia te były trzyletnie, ale wiadomo, że Jabłonkówna dyplom otrzymała dopiero w 1939. W ramach Warsztatu Teatralnego PIST-u przygotowała przedstawienia: Kaprysy Marianny Alfreda Musseta (10 kwietnia 1938, scena Teatru Narodowego) oraz jako prace dyplomowe jednoaktówki: komedię Odludki i poeta Aleksandra Fredry (22 maja 1939, scena Teatru Narodowego) i wodewil Piosnka wujaszka Jana Aleksandra Fredry (wspólnie z Aleksandrem Bardinim; 26 lutego 1939, scena Teatru Letniego). W czasie studiów często asystowała Aleksandrowi Węgierce przy reżyserowanych przez niego przedstawieniach w Teatrze Polskim. Swój pierwszy artykuł poświęcony sztuce i historii teatru pt. Sceniczne dzieje Hamleta ogłosiła w „Teatrze” 1938 nr 67 (z 4 marca).\nPo wybuchu II wojny światowej wyjechała do Lwowa, a wkrótce do Grodna, gdzie od grudnia 1939 zaangażowała się do Państwowego Teatru Polskiego BSRR pod dyrekcją Aleksandra Węgierki. Opracowała literacko widowisko Rozmowy poetów polskich i Szekspira (prem. w lutym 1940). Latem 1940, po występach w Pińsku, wraz z zespołem przeniosła się do Białegostoku; tu przy współpracy Aleksandra Węgierki reżyserowała Pannę Maliczewską (prem. wrzesień 1940), a z Aleksandrem Juno (Węgierką) i Aleksandrem Węgierką program poetycki złożony m.in. z utworów Mickiewicza, Słowackiego, Norwida pt. Słowo w poezji i piosence (prem. marzec 1941). W połowie maja 1941 wyjechała z teatrem na występy do Mińska, a po agresji Niemiec na ZSRR, w końcu czerwca przedostała się do Warszawy, gdzie ukrywała się do upadku Powstania Warszawskiego. Potem z grupą warszawiaków znalazła się w klasztorze sióstr karmelitanek w Czernej k. Krzeszowic, a w styczniu 1945 dotarła do Krakowa.\nTu zaangażowała się do gościnnie występującego Teatru Wojska Polskiego i z jego zespołem wyjechała do Łodzi, gdzie do końca 1945 reżyserowała: pierwszą część widowiska poetyckiego Barykady Warszawy, czyli Salon warszawski z Dziadów, Lato w Nohant, a w Teatrze Powszechnym TUR, wspólnie z Stanisławem Daczyńskim, Pannę Maliczewską. Na początku 1946 zaangażowała się do Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu pod dyrekcją Wilama Horzycy i reżyserowała: w ramach jednego wieczoru Męża i żonę i Nikt mnie nie zna oraz, w inscenizacji Horzycy, Sen nocy letniej (także w 1948 w Teatrze Polskim w Poznaniu). W sezonach 1946/1947 – 1948/1949 była reżyserką w Teatrach Dramatycznych we Wrocławiu. Wystawiła wtedy: Damy i huzary (1946), Dwa teatry, Zielone lata – 1947; Ocalenie Jakuba, Świerszcza za kominem, Fircyka w zalotach, Strzały na ulicy Długiej – 1948; Srebrną szkatułkę, Mazepę – 1949. Potem pracowała w Warszawie; w sezonach 1949/1950 i 1950/1951 reżyserowała w Teatrze Dzieci Warszawy (od września 1950 Teatr Nowej Warszawy): Opowieść o Chopinie, O krasnoludkach i sierotce Marysi, Poemat pedagogiczny, a w 1952/1953–1954/1955 była zaangażowana w Teatrze Powszechnym, gdzie wystawiła tylko Igraszki trafu i miłości (1952; ponownie we Wrocławiu w 1954) oraz Świerszcza za kominem (1953). Kilkakrotnie reżyserowała w Teatrze im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku: Balladynę (1949), Pieją koguty (1950), Uczone białogłowy (1954) oraz pojedyncze spektakle na innych scenach, w Teatrze Ziemi Lubuskiej Szelmostwa Skapena (1955), Teatrze Ziemi Pomorskiej (scena w Bydgoszczy) Strachy wg Plauta (1956), Teatrze Ziemi Mazowieckiej w Warszawie Sługę dwóch panów (1957). Wróciła jeszcze do Wrocławia, gdzie w 1959 w Teatrach Dramatycznych reżyserowała Fantazego i Wieczór Trzech Króli, a ostatnią sztuką, którą wystawiła był Świecznik Musseta – premiera w 1966 w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu. Była reżyserką o tradycyjnym warsztacie i zarazem otwartą na nowe zjawiska w dramaturgii i inscenizacji teatralnej. (Biogram Jabłonkówny, w którym szerzej omówiono jej twórczość reżyserską znajduje się w 3 tomie Słownika biograficznego teatru polskiego.)\nJuż w drugiej połowie lat pięćdziesiątych stopniowo odchodziła od zawodu reżysera, a coraz ważniejsze miejsce w jej działalności zajmowało pisanie o teatrze. W 1952 ogłosiła swój pierwszy artykuł w „Teatrze”, a od 1954 do 1976 była w zespole redakcyjnym pisma. W ciągu dwudziestu lat na łamach „Teatru” opublikowała ok. trzystu tekstów; były to recenzje, eseje, duże artykuły, krótkie noty, wywiady; omawiała książki o tematyce teatralnej, prace dyplomowe studentów PWST, występy teatrów z zagranicy, prowadziła stałą rubrykę O teatrze w czasopismach. Pisała o przedstawieniach teatrów w Warszawie, Krakowie, Łodzi, Gdańsku, Poznaniu, a także w mniejszych ośrodkach teatralnych, jak Nowa Huta, Białystok, Toruń. Pisała o teatrze tradycyjnym i awangardowym, o przedstawieniach, które były wydarzeniami na skalę kraju i o powszednim dniu teatru. Śledziła także najnowsze wydarzenia teatralne we Francji, Wielkiej Brytanii, Niemczech.\nJej teksty to rozległa panorama teatralna, począwszy od lat po „odwilży” 1956 i prapremiery nowych dramatów, poprzez lata sześćdziesiąte i pierwsze teatry awangardowe, aż do połowy lat siedemdziesiątych ze znamiennymi dla nich nowymi poszukiwaniami repertuarowymi i estetycznymi. Jabłonkówna recenzowała inscenizacje klasyków, np. Racine’a, Moliere’a, Szekspira, Goethego, Mickiewicza, Słowackiego, Wyspiańskiego, Norwida i pisała ze znawstwem o ich twórczości. Interesowała się dramaturgią współczesną i recenzowała wystawiane sztuki Gombrowicza, Mrożka, Różewicza; świetnie orientowała się w tendencjach światowej dramaturgii, wiele uwagi poświęcała m.in. sztukom Ionesco, Becketta, Elliota, Millera, Williamsa, Pirandella, Pintera, O’Neilla, Joyce’a. Potrafiła dostrzec i docenić ich nowatorstwo, wartość literacką i teatralną. Recenzowane przedstawienia stanowiły często punkt wyjścia do szerszej analizy twórczości autora, rozważań o epoce, w której tworzył, były też inspiracją do refleksji ogólnych o naturze i roli teatru, o wymaganiach, które można mu stawiać, oczekiwaniach publiczności i krytyków, także jej własnych. Teksty Jabłonkówny pisane żywym, barwnym językiem, są niezwykle erudycyjne, uderza w nich mnogość tematów, bogactwo skojarzeń, głębokość refleksji i nierzadko humor. Częstym tematem jej rozważań był antyk; tragedie Eurypidesa i Sofoklesa, bliskie im tragedie Racine’a, antyk w twórczości Wyspiańskiego. Dostrzegała związki między utworami z różnych epok, pisała o wpływach antyku i klasyków na pisarzy współczesnych, np. Sarte’a, Giraudoux.\nJej analizy literackie inscenizowanych utworów do dziś pozostają odkrywcze, inspirujące, uderzają w nich szerokie horyzonty autorki, samodzielność i oryginalność sądów. Opisy przedstawień, od których często zaczynała swe recenzje, są plastyczne, żywe, interesujące. Wnikliwie opisywała i analizowała wszystkie elementy spektaklu: układ scen, działania bohaterów, grę aktorów, scenografię, muzykę, próbując dociec założeń ideowych inscenizatora. Szczególnie ceniła reżyserie Erwina Axera, Jerzego Kreczmara, Kazimierza Dejmka, Ludwika René; uważnie przyglądała się też pracom Konrada Swinarskiego, Lidii Zamkow, Jerzego Jarockiego i zgadzała się na najdziwniejsze pomysły reżysera, jeśli tylko zgodne były z poetyką dramatu, a gdy dostrzegała niekonsekwencje lub płytkość myślową, nie wahała się o tym pisać. Zauważała nowatorstwo inscenizacji Jerzego Grotowskiego i Tadeusza Kantora. Pozostawała ciekawa i otwarta na „nowoczesność”, rozumiała, że potrzeba nowości i współczesności jest stałym elementem życia. Jej teksty wyróżniały się wrażliwością i celnością opisów gry aktorskiej; pozostawiła piękne portrety literackie gwiazd sceny, m.in. Mieczysławy Ćwiklińskiej, Elżbiety Barszczewskiej, Ireny Eichlerówny, Danuty Michałowskiej, Zofii Mrozowskiej, Jacka Woszczerowicza, Tadeusza Łomnickiego, Gustawa Holoubka, Jana Świderskiego, a także wielu mniej znanych, których talent potrafiła dostrzec i celnie, zwięźle opisać.\nPisała Irena Kellner: „Wszystkie jej teksty cechuje jasność i precyzja logicznego przewodu myślowego, a także plastyka opisu, wiernie oddającego przebieg przedstawienia. Nakreślone piórem recenzentki sytuacje sceniczne stają «jak żywe» w oczach uważnego czytelnika, zaś ocena spektaklu zawsze jest wynikiem rzetelnej analizy wszystkich jego elementów” („Teatr” 1987 nr 3).\nSwoje credo artystyczne i literackie wyraziła m.in. w cyklu Rozmów Trzech Króli o teatrze, w których poruszała aktualne wtedy problemy i tematy, np. nadmierną ingerencję reżysera w tekst i przekształcanie go według własnego pomysłu, a mimo to podpisywanie afisza nazwiskiem autora sztuki; „uwspółcześnianie” utworu poprzez zmiany w tekście, scenografię, kostium, grę aktorów i związaną z tym czasem utratę pierwotnego sensu wystawianego dzieła; modne w latach sześćdziesiątych komentowanie akcji i charakteru postaci poprzez wprowadzenie narratora, a co za tym idzie zagubienie sztuki dialogu. Omawiając zjawiska nowe i symptomatyczne dla teatru swojego czasu, wyciągała wnioski i przedstawiała twierdzenia ogólne, starała się jednak patrzeć z różnych punktów widzenia, np. w recenzji Medei w reż. Zamkow, słowami Baltazara mówiła: „W teatrze interesuje mnie, czy mam do czynienia ze zjawiskiem w pełni artystycznym, czy też nie. Jeśli nie to nie mogę rozmawiać o jego treści, gdyż jej nie widzę. Treść jest dla mnie w sztuce sprawą pierwszorzędną, ale też istnieje ona w niej dopiero wtedy, kiedy jest przekazana w sposób artystyczny”, ale ripostą Kaspra dodawała: „Bardzo piękne jest twoje credo i ogromnie surowe. Zapewne masz rację. Należy stawiać wysokie wymagania, wymagania najwyższe, jeśli chce się od sztuki czegoś oczekiwać (…) sam jednak wyznaję zasady bardziej pragmatyczne. Sądzę, że należy przyjąć to co jest rzeczywistością dzisiejszej naszej sztuki teatralnej (jeśli oczywiście nie jest to elementarną nieudolnością) i próbować dyskusji rzeczowej” (Z rozmów Trzech Króli o teatrze. Medea, „Teatr” 1960 nr 11). I dalej: „Przede wszystkim nasze wędrówki [Trzech Króli – przypis GC] nie mają bynajmniej na celu odnalezienia jakiejś jednej, uniwersalnej formuły artystycznej, objawienia jakiegoś nowego dogmatu formy teatralnej (…) w dziedzinie sztuki takie jednolite kanony nie istnieją” (Z rozmów Trzech Króli o teatrze. Gwiazda paryska, „Teatr” 1962 nr 8).\nPublikowała też w „Tygodniku Powszechnym”, „Dialogu”, „Kobiecie i Życiu”, „Kulturze” oraz sporadycznie w „Więzi” i „Odrze”. W 1960 wydała książkę poświęconą Aleksandrowi Węgierce (L. Jabłonkówna: Aleksander Węgierko, Warszawa 1960). Była członkinią PEN Clubu, działała w KIK-u. W 1975 była jedną z sygnatariuszek memoriału do władz w sprawie zmian w konstytucji i praw obywatelskich i z tego powodu w 1976–1977 była inwigilowana. Cieszyła się szacunkiem w środowisku teatralnym, zarówno wśród praktyków (aktorów, reżyserów), jak i historyków i krytyków teatru. Zbigniew Raszewski wspominał: „należała do najsympatyczniejszych osób, jakie poznałem w mojej pracy zawodowej, widywałem ją przez długie lata i nauczyłem się liczyć z jej zdaniem” (Z. Raszewski: Raptularz, tom 2).\n„Teatr” 1938; „Teatr” 1952–1976; „Zeszyty Wrocławskie” 1947; „Tygodnik Powszechny” 1957, 1958, 1959; „Dialog” 1965, 1969, 1973, 1984, 1985; „Kultura” 1973, 1974, 1975, „Kobieta i Życie” 1967, 1969, 1972; „Odra” 1978, „Więź” 1979.\nJak grać aktorów, 1952 nr 9 (Las Ostrowskiego, Teatr Narodowy w Warszawie); • Sztuka o Juliuszu Fucziku, 1954 nr 15 (Wkrótce zakwitną kasztany, Teatr Polski we Wrocławiu); • Poskromienie złośnicy, 1954 nr 18 (Teatr Powszechny w Łodzi); • Pensja pani Latter, 1954 nr 25 (Teatr Współczesny w Warszawie); • W Rzeszowie, 1955 nr 7 (Mieszczanie, Teatr Ziemi Rzeszowskiej); • Pan Puntila na Wybrzeżu, 1955 nr 8 (Pan Puntila i jego sługa Matti, Teatr Wybrzeże w Gdańsku); • Maturzyści w Teatrze Ateneum, 1955 nr 12 (Teatr Ateneum w Warszawie); • Dom kobiet, 1955 nr 14 (Teatr Polski w Warszawie); • Krakowiacy i Górale, 1955 nr 18 (Teatr im. Jaracza w Łodzi); • Wrogowie we Wrocławiu, 1956 nr 5 (Teatr Polski we Wrocławiu); • Dom Bernardy Alba we Wrocławiu, 1956 nr 6 (Teatr Polski we Wrocławiu); • Święta Joanna Shawa w Krakowie, 1956 nr 8 (Stary Teatr w Krakowie); • Ja nie jestem tylko poezją… Uwagi o teatrze poetyckim, 1956 nr 10 (m.in. Dziady, Teatr Polski w Warszawie i Wesele, Teatr Domu Wojska Polskiego w Warszawie); • Si duo faciunt idem…, 1957 nr 4 (Święta Joanna, Teatr Polski w Warszawie); • Yerma, 1957 nr 10 (Teatr Ateneum w Warszawie); • Muchy, Teatr i Film 1957 nr 9 (Teatr Narodowy w Warszawie); • Dramat idei czy charakterów?, Teatr i Film 1958 nr 5 (Port Royal, Stary Teatr w Krakowie); • Polski Szekspir, Teatr i Film 1958 nr 7 (Henryk IV, Teatr im. Jaracza w Łodzi); • Wstań, pośpiej się, milutka moja…, 1858 nr 10 (Żywot Józefa, Teatr Nowy w Łodzi); • Biała tragedia, 1958 nr 13 (Pierścień wielkiej damy, Teatr im. Żeromskiego w Kielcach); • Music-hall, 1958 nr 17 (Teatr Współczesny w Warszawie); • Wariatka z Chaillot, 1958 nr 20 (Teatr Polski w Warszawie); • O jednoaktówkach, 1958 nr 22 (Jutro, Odwiedziny o zmroku, Dramatu akt pierwszy, Teatr Ludowy w Warszawie); • Wesele pani du Barry, 1958 nr 23 (Teatr Polski w Bydgoszczy); • Sztuka z rolą, 1959 nr 2 (Drzewa umierają stojąc, Teatr Polski w Warszawie i Teatr Żydowski im. I. Kamińskiej w Warszawie); • Wodewil i piosenka, 1959 nr 16 (na podstawie Loterii Moniuszki, PWST w Warszawie); • Metaforyczna farsa czy farsowa metafora, 1959 nr 18 (Pośredniczka matrymonialna, Teatr Współczesny w Warszawie); • Z rozmów Trzech Króli o teatrze. O uwspółcześnianiu Szekspira, 1959 nr 19 (Sen nocy letniej, Teatr Ateneum w Warszawie i Hamlet, Teatr Powszechny w Warszawie); • Wojny trojańskiej nie będzie, 1959 nr 22 (Stary Teatr w Krakowie); • „Widok z mostu” Millera, 1959 nr 24 (Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Akropolis, 1960 nr 4 (Teatr Nowy w Łodzi); • Aktor z Wybrzeża, 1960 nr 6 (Aktor, Teatr Wybrzeże w Gdańsku); • Z rozmów Trzech Króli o teatrze. O Medei w Krakowie, 1960 nr 11 (Medea, Stary Teatr w Krakowie); • Everyman współczesny, 1960 nr 13 (Męczeństwo Piotra Oheya, Teatr Groteska w Krakowie); • Seans teatralny z duchem Moliera, 1960 nr 14 (Improwizacja paryska, Teatr Kameralny w Warszawie); • Pod znakiem Pallady, 1960 nr 15 (Oresteja, Teatr Ludowy w Nowej Hucie); • Knock, czyli triumf farsy, 1960 nr 17 (Knock, czyli tryumf medycyny, Teatr Współczesny w Warszawie); • Białe konie, 1960 nr 20 (Rosmersholm, Stary Teatr w Krakowie); • Ryszard, czyli pułapka na ludzi, 1960 nr 23 (Ryszard III, Teatr Ateneum w Warszawie); • Kwintesencja nowoczesności, 1961 nr 2 (Wielki kram, Teatr Kameralny w Warszawie); • Śmierć komiwojażera w Warszawie 1961 nr 3 (Teatr Ateneum); • Rozmaitości pod własnym dachem, 1961 nr 4 (Zawisza Czarny, Teatr Rozmaitości we Wrocławiu); • Komedianci angielscy w Warszawie, 1961 nr 5 (Teatr Old Vic z Makbetem i Świętą Joanną); • Ifigenia, 1961 nr 6 (Ifigenia w Taurydzie, Teatr Współczesny w Warszawie); • Z rozmów Trzech Króli o teatrze. Dialog o dialogu, 1961 nr 11 (m.in. Śmierć gubernatora, Teatr Polski i Romulus Wielki, Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Obsesje, obsesyjki…, 1961 nr 13 (U kresu dnia i Indyk, Stary Teatr w Krakowie); • To się mogło zdarzyć, 1961 nr 13 (W słońcu, Teatr Ludowy w Warszawie); • Zamek w Szwecji, 1961 nr 17 (Teatr Współczesny w Warszawie); • Nosorożcologia, 1961 nr 20 (Nosorożec, Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Bramy raju Andrzejewskiego w interpretacji Danuty Michałowskiej, 1961 nr 22 ; • Grudniowe wspomnienia z paryskiego lata, 1961 nr 24 (m.in. Mewa w Théâtre Athenée); • Pigmalion, 1962 nr 1 (Teatr Polski w Warszawie); • Lai znaczy miłość, 1962 nr 7 (Teatr Polski w Warszawie); • Z rozmów Trzech Króli o teatrze. Gwiazda paryska, 1962 nr 8 (m.in. Szwejk w reż.i R. Planchona i Kariera Artura Ui w reż. J. Vilara, Proces w reż. J.L. Barrault); • Krakowskie peregrynacje, 1962 nr 11 (Elżbieta królowa Anglii i Pożegnania z Salomeą, Teatr im. Słowackiego oraz Fanfaron i jednoaktówki Mrożka, Stary Teatr w Krakowie); • Tragedia konwencjonalna, 1962 nr 15 (Barbara Radziwiłłówna, Teatr Narodowy w Warszawie); • Orfeusz w wężowej skórce, 1962 nr 16 (Stary Teatr w Krakowie); • Teatru Nowohuckiego droga do nieba. 1. Obrzęd, 1962 nr 19 (Dziady ); • Teatru nowohuckiego droga do nieba 2. Architektura, 1962 nr 21 (Dziady); • Leonce i Lena, 1962 nr 23 (Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Temat z wariacjami, 1962 nr 24 (Samoobsługa i Opowiadanie o zoo, Teatr Współczesny w Warszawie); • Lodoiska, 1963 nr 2 (Teatr Klasyczny w Warszawie); • Rewolwer, 1963 nr 3 (Teatr Kameralny w Warszawie); • Teatr snów, 1963 nr 4 (Dwa teatry, Teatr Polski w Warszawie); • Popisy dyplomowe, 1963 nr 4 (Wieczór Trzech Króli, PWST w Warszawie); • Monoteatr Michałowskiej (tym razem epicki), 1963 nr 5 (Dzieje Tristana i Izoldy); • Most 1963 nr 6 (Teatr Narodowy w Warszawie); • Jak wam się podoba? – bardzo!, 1963 nr 7 (Teatr Ziemi Mazowieckiej); • Racine w Warszawie, 1963 nr 8 (Brytannik, Teatr Narodowy); • Głosuję za Planchonem, 1963 nr 12 (zespół R. Planchona z Trzema muszkieterami i Grzegorzem Dyndałą w Warszawie); • Wizyta we Wrocławiu, 1963 nr 13 (Wizyta starszej pani, Teatr Polski we Wrocławiu); • Antyk u Dejmka, 1963 nr 15 (Agamenon, Teatr Narodowy w Warszawie); • Dwugłos o Toruniu. Sprawa Festiwalu, 1963 nr 16 (m.in. Koriolan, Teatr im. Węgierki w Białymstoku, Sen srebrny Salomei, Teatr Wybrzeże w Gdańsku, Wesele, Teatr Współczesny w Szczecinie); • Szkolne Lato w Nohant, 1963 nr 13 (PWST w Warszawie); • Pokaz estradowy w warszawskiej szkole teatralnej, Teatr 19 63 nr 17; • Henryk IV na Wybrzeżu, 1963 nr 19; • Wielkie ucho, 1963 nr 22 (Teatr Komedia w Warszawie); • Telo z tym Weselem zachodu…, 1963 nr 24 (Wesele, Stary Teatr w Krakowie i Teatr Powszechny w Warszawie); • Cud w Alabamie, 1963 nr 24 (Stary Teatr, Kraków); • Nowe Wyzwolenie (w Krakowie i w Warszawie), 1964 nr 1 (Stary Teatr i Teatr Dramatyczny); • Teatr jednego aktora, 1964 nr 2 (Pieśń nad pieśniami w wykonaniu Danuty Michałowskiej); • Komu ryczy lew, 1964 nr 4 (Androkles i lew, Teatr Współczesny w Warszawie); • Ania z Zielonego Wzgórza na scenie, 1964 nr 6 (Teatr Klasyczny w Warszawie); • Tekst dowolny, komedia dell’arte…, 1964 nr 8 (Odprawa posłów greckich, Krakowiacy i Górale, Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Szekspir i nic więcej, 1964 nr 9 (Król Lear, Royal Shakespeare Company w Warszawie); • Nowa premiera Pana Tadeusza, 1964 nr 9 (montaż w wykonaniu Danuty Michałowskiej); • Małe planety Mrożka, 1964 nr 11 (Czarowna noc, Teatr Współczesny; Strip tease, Na pełnym morzu i Karol, Teatr Ateneum); • Witkacy w Starym Teatrze, 1964 nr 15 (Matka Witakcego); • Everyman dzisiejszy. Sposób bycia Kazimierza Brandysa w Teatrze Starym, 1964 nr 15; • Szkoda wąsów, 1964 nr 16 (Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Czerwone róże dla mnie, 1964 nr 17 (Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Cwojdziński w Teatrze Współczesnym, 1964 nr 19 (Hipnoza); • Świecznik, 1964 nr 20 (Teatr Polski w Warszawie); • Kto uratuje wieśniaka?, 1964 nr 23 (Teatr Dramatyczny w Warszawie); • W gołębniku czyli o działaniu czasu, 1964 nr 23 (Teatr Rozmaitości w Warszawie); • Kurka wodna, 1964 nr 24 (Teatr Narodowy); • Człowiek, zwierzę, tropiciel, 1965 nr 1 (ZOO, czyli zabójca poszukujący prawdy, Teatr Polski w Warszawie); • Szkoda, 1965 nr 2 (Wierna rzeka, Teatr Ziemi Mazowieckiej); • Odwiedziny w Jugosławii czyli o względności czasu, 1965 nr 3 (Śmierć Dantona, Mąż idealny, Jugoslovensko Dramsko Pozorište w Belgradzie); • Mare Tenebrarum na scenie Nowej Huty, 1965 nr 6 (Puste pole, Teatr Ludowy); Henryk IV w Krakowie, 1965 nr 6 (Stary Teatr); • Widowisko – Noc listopadowa, 1965 nr 8 (Noc listopadowa, Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Kto się boi Wirginii Woolf? w Teatrze Współczesnym, 1965 nr 10; • Jaki to ptak?, 1965 nr 11 (Ptak, Teatr Ateneum w Warszawie); • Dziady w Toruniu, 1965 nr 11 (Teatr im. Horzycy); • Oto jest głowa zdrajcy w Teatrze Narodowym, 1965 nr 12 (Teatr Narodowy w Warszawie); • Blaski i cienie dojrzałości, 1965 nr 13 (Żywot Josepha, Teatr Narodowy w Warszawie); • Nowe przedstawieni starej sztuki kryminalnej, 1965 nr 15 (Żałosna i prawdziwa tragedia pana Ardena, Stary Teatr w Krakowie); • Tango na Mokotowskiej, 1965 nr 17 (Tango, Teatr Współczesny w Warszawie); Kościół Boga czy czarta?, 1965 nr 23 (Nie-Boska komedia, Stary Teatr w Krakowie); • Krakowska Opera za trzy grosze, 1965 nr 23 (Teatr im. Słowackiego); • Książę Niezłomny w Teatrze 13 Rzędów, 1966 nr 2; • Komu bije dzwon. Sceniczne echo wielkiej epopei, 1966 nr 2 (Teatr Ziemi Mazowieckiej); • Król Agis w Nowej Hucie, 1966 nr 4 (Teatr Ludowy); • Ostrożnie ze zwierzętami, 1966 nr 5 (Noc iguany, Teatr Polski w Warszawie); • O Tangu w Düsseldorfie, 1966 nr 6 (Tango w reż. E. Axera); • Irydion w Teatrze Polskim, 1966 nr 7 (Teatr Polski w Warszawie); • W podwójnym odbiciu, 1966 nr 9 (Jego ekscelencja błazen, Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Bogusławski u najmłodszych, 1966 nr 9 (Spazmy modne, PWST w Warszawie); • Funkcja pewnego zaimka, 1966 nr 16 (Oni, Teatr Polski w Warszawie); • Parodia do drugiej potęgi, 1966 nr 16 (Sie kochamy, Teatr Współczesny w Warszawie); • Hrabia i jego sługa, 1966 nr 18 (Wesele Figara, Teatr Powszechny w Warszawie); • Teatr Grotowskiego w Paryżu, 1966 nr 18 (opinie krytyków franc. o Księciu Niezłomnym); • Wesoły Don Kiszot, 1966 nr 20 (Nowy Don Kiszot, Teatr Polski w Warszawie); • Orestes bez Erynii, 1966 nr 22 (Wyzwolenie, Teatr Powszechny w Warszawie); • Sam na sam z tekstem, 1966 nr 23 (Niebezpieczne związki, Teatr Ateneum i O długim czekaniu wg Józefa i jego braci, Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Dla mnie bomba, 1966 nr 24 (program kabaretu Owca); • Nie do obrony, 1967 nr 3 (Teatr Współczesny w Warszawie); • Prawdziwy dramat Alcesta, 1967 nr 3 (Mizantrop, Teatr Narodowy w Warszawie); • Tragedia optymistyczna, 1967 nr 7 (Radosne dni, Teatr Współczesny w Warszawie); • Dulska na sukniach, 1967 nr 9 (Moralność pani Dulskiej, Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Na drodze do wielkiego dramatu, 1967 nr 10 (Fantazy, PWST w Warszawie); • Papierowy kochanek w PWST, 1967 nr 13 (PWST w Warszawie); • Dwie komedie o teatrze, 1967 nr 14 (Pamiątkowa fotografia, Teatr Dramatyczny w Warszawie; W czepku urodzona, Teatr Polski w Bydgoszczy); • Pokuszenie Fausta, 1967 nr 16 (Kosmogonia, Teatr Polski w Warszawie); • Pierścień wielkiej damy w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie, 1967 nr 17; • Mieduwalszczyzna, 1967 nr 18 (Bezimienne dzieło, Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Wizyta z Olsztyna, 1967 nr 23 (Życie współczesne, adaptacja humoresek Mrożka, pokaz w PWST); • Koty w Wenecji, 1967 nr 24 (Żywot Josepha, Teatr Narodowy z Warszawy w Wenecji); • Idziemy do wujka, 1968 nr 1 (Teatr Ateneum w Warszawie); • Epicka czarna komedia, Teatr 68 nr 2 (Anabatyści, Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Podwójny wymiar, 1968 nr 5 (Róża, Teatr Współczesny we Wrocławiu); • Skiz na Czackiego, 1968 nr 6 (Teatr Współczesny w Warszawie); • Tragedia werońska, 1968 nr 8 (Romeo i Julia, Teatr Ziemi Mazowieckiej); • Kocia fantazja, 1968 nr 9 (Lato, Teatr Ateneum w Warszawie); • Skąpiec w maskach w krakowskiej Grotesce, 1968 nr 11; • Sprawa Bożyszcza, 1968 nr 14 (Róża, Teatr Ludowy w Nowej Hucie); • Imprimatur z zaświatów, 1968 nr 15 (Damy i huzary, Teatr Powszechny w Warszawie); • Chlestakow i inni, 1968 nr 15 (Rewizor, Teatr Ludowy w Warszawie); • Dyrektor otwiera oczy, 1968 nr 20 (Dwa teatry, Teatr Współczesny); • Dozorca w Ateneum, 1968 nr 21 (Teatr Ateneum w Warszawie); • Francuzi z Rennes, 1968 nr 22 (Ugłaskanie sekutnicy, Comédie de l’Ouest w Rennes); • Kochany Panie Ionesco, 1969 nr 1 (STS w Warszawie); • Dwie tragedie Wyspiańskiego, 1969 nr 2 (Sędziowie i Klątwa, Stary Teatr w Krakowie); • Poczęta z ducha muzyki, 1969 nr 3 (Lilla Weneda, Teatr Polski w Warszawie); • Nuże chłopy do tej szopy…, 1969 nr 7 (Po górach, po chmurach, Teatr Polski w Warszawie); • Wieczne zmartwienia, 1969 nr 8 (Synod w sprawie miłości w Théatre de Paris i L’Engrenage [Koło zębate], w Théatre de la Ville); • Gdzie światła gotowego braknie…, 1969 nr 10 (Wesele, Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Prapremiera w PWST, 1969 nr 11 (Mała komedia, PWST w Warszawie); • Wehikuł czasu Gustawa Holoubka, 1969 nr 14 (Życie snem, Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Klucz od przepaści, 1969 nr 18 (Apocalypsis cum Figuris, Teatr Laboratorium); • Romantyczna tragedia bez melodramatu, 1969 nr 22 (Maria Stuart, Teatr Współczesny w Warszawie); • Nowy Kordian w Teatrze Nowym, 1970 nr 3 (Kordian, Teatr Nowy w Łodzi); • Inny Pirandello, 1970 nr 10 (Kretyn i SKA, Teatr Współczesny w Warszawie); • Końcówka, 1970 nr 16 (zespołu paryski Rogera Blina w Warszawie); • O niesmacznej sztuce Witkacego rozmowa Leonii Jabłonkówny i Konstantego Puzyny, 1970 nr 19 (Matka, Teatr Współczesny w Warszawie); • Teatr zwielokrotniony, 1970 nr 20 (Księżniczka na opak wywrócona, Teatr Polski w Warszawie); • Taczka occiarza, 1971 nr 5 (Krakowiacy i Górale, Teatr Ludowy w Nowej Hucie); • Dom otwarty w Gdańsku, 1971 nr 8 (Teatr Wybrzeże w Gdańsku); • Warszawski Teatr Współczesny we Florencji, 1971 nr 15 (Matka Witkacego i Play Strindberg na VII Międzynarodowym Przeglądzie Teatralnym we Florencji); • Gramatyka, 1971 nr 16 (Sobie i państwu, STS w Warszawie); • Rzeczywistość… na scenie udana symbolem, 1971 nr 22 (Jan Kreczmar w Cocktail-party, Teatr Współczesny w Warszawie); • Słowackiego dramat otwarty, 1971 nr 15 (Król Agis, Teatr im. Jaracza w Olsztynie); • Hyde-Park, czyli szukanie punktu oparcia, 1972 nr 1 (Teatr Ateneum w Warszawie); • Metamorfozy syreny, 1972 nr 3 (Powrót mamy, Teatr Rozmaitości w Warszawie); • Akty w PWST, 1972 nr 7 (fragm. Wesela, Ślubu, Matki, Tanga, PWST w Warszawie); • Pinterowskie poszukiwania straconego czasu, 1972 nr 8 (Dawne czasy, Teatr Współczesny w Warszawie); • Znowu w Ilirii, 1972 nr 9 (Wieczór Trzech Króli, Teatr im Wyspiańskiego, Katowice); • Krakowskie Szelmostwa Skapena, 1972 nr 13 (Teatr Rozmaitości w Krakowie); • Trzy nagrodzone słuchowiska, 1972 nr 15 (Łagodny zmierzch, Ballada o sławnych braciach Bodziakach, Nieszczęśliwy wypadek podczas Wniebowzięcia); • Kreacja, 1972 nr 21 (Cocktail-party, Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Othello, którego się słucha, 1972 nr 23–24 (Othello – Maur Wenecki, Teatr im. Osterwy w Lublinie); • Coś z Joyce’a, 1973 nr 9 (Wygnańcy, Teatr Mały, scena Teatru Narodowego w Warszawie); • Bo takie mamy życie…, 1973 nr 9 (PWST w Warszawie); • Czarna czy biała magia?, 1973 nr 10 (fragm. Mistrza i Małgorzaty w wykonaniu Danuty Michałowskiej); • Szatniarze i widzowie w teatrze niemożliwym, 1973 nr 13 (Nadobnisie i koczkodany w Teatrze Cricot 2); • Advocatus diaboli, 1973 nr 15 (Żeby wszystko było jak należy, Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Boy błogosławi Bagateli, 1973 nr 17 (Kariera Artura Ui, Szkoła żon, Teatr Bagatela w Krakowie); • Powrót Alcesty, 1973 nr 20 (Teatr Ludowy w Warszawie); • Tajemnice okaryny, 1973 nr 21 (Okaryna, Teatr Wybrzeże w Gdańsku); • Czy Giraudoux się zestarzał?, 1974 nr 3 (Elektra, Teatr Dramatyczny w Warszawie); • Wieczór Sienkiewiczowski, 1974 nr 6 (montaż pt. Teatr pana Sienkiewicza w wykonaniu Danuty Michałowskiej); • A może by więcej soli?, 1974 nr 7 (Po górach, po chmurach, Teatr Bagatela w Krakowie); • Szczęście nieosiągalne, 1974 nr 9 (Dla szczęścia, Teatr Śląski w Katowicach); • Artystki, artystki…, 1974 nr 12 (Łotrzyce, STS); • Dziwność istnienia, 1974 nr 16 (Metafizyka dwugłowego cielęcia, Teatr im. Słowackiego); • Strindberg niefałszowany, 1974 nr 18 (Taniec śmierci, Teatr Ateneum w Warszawie); • Rocznik 74, 1974 nr 22 (o Renacie Kretównie, absolwentce tego rocznika PWST); • Karykatury zdegradowane, 1974 nr 23 (Teatr im. Słowackiego w Krakowie); • Lokalny reżyser, melancholijny Hamlet, 1975 nr 4 (Hamlet, Teatr Wybrzeże); • Dwie rocznice, 1975 nr 6 (Tango, Teatr im. Fredry w Gnieźnie); • Stary Fredro jeszcze żwawy, 1975 nr 9 (Świeczka zgasła, Pan Benet, Nikt mnie nie zna, Teatr Polski w Warszawie); • Wyobcowani i osamotnieni, 1975 nr 12 (Jan Gabriel Borkman, Teatr Współczesny w Warszawie); • Poemat rangi Dziadów i Nie-Boskiej, 1975 nr 20 (Róża w Teatrze im. Żeromskiego w Kielcach); • Seans przy ulicy Puławskiej, 1976 nr 5 (Dorożka Hermenegildy w Teatrze Nowym).\nW sprawie wywiadu z Leonem Schillerem, 1956 nr 24 s. 30 (okoliczności powstania wywiadu z Leonem Schillerem ogłoszonego w „Tygodniku Ilustrowanym” 1937 nr 35 pt. Historyzm w teatrze); • Jeszcze o filmowej Zemście, Teatr i Film 1958 nr 1; • O Krakowie panegiryk liryczny, Teatr i Film 1958 nr 3 (m.in. o przedstawieniach w teatrach krakowskich: Rapsodycznym, Groteska i Teatrze 38); • Słowo honoru, 1960 nr 17 (komentarz do wypowiedzi radiowej na temat inscenizacji Krakowiaków i Górali w Teatrze Polskim w Poznaniu); • Od strony sceny, 1964 nr 13 (o nowym stylu w teatrze); • Sylwetka Tairowa, 1965 nr 7 (rec. wyboru pism Aleksandra Tairowa); • W trzydziestolecie „polskiego strajku” aktorów w „Comoedii”. Rozmowa z Eugeniuszem Poredą, 1965 nr 14; • Rozmowa z Kazimierzem Dejmkiem, 1965 nr 21 (z okazji 200. rocznicy powstania sceny narodowej); • Współczesność i tradycja. Rozmowa z Janem Kreczmarem, 1965 nr 24; • Zagraniczne występy „Teatru-Laboratorium”, 1967 nr 18; • Sezon w czyśćcu, 1969 nr 6 (Sytuacja Théatre Odeon i Théatre National Populaire w Paryżu); • I co dalej?, 1969 nr 18 (o najbliższym sezonie teatralnym we Francji); • Odwrót czy natarcie, 1969 nr 8 (dyskusja o modelu teatru); • Teatr i edukacja, 1970 nr 7; • Feta weselna na wielką skalę, 1971 nr 8 (o radiowym słuchowisku Wesela); • Józefa Szczublewskiego „Żywot Osterwy”, 1972 nr 4 (rec. książki); • Rytuał Ireneusza Iredyńskiego, Śniadanie u Desdemony Jana Krasińskiego, Dzwonią do drzwi-otwórz! Jarosława Abramowa, 1972 nr 5 (wypowiedzi na temat tych słuchowisk radiowych w związku z plebiscytem Polskiego Radia); • A teraz spróbujmy podsumować, 1972 nr 17 (dyskusja o wychowawczej funkcji teatru, o widowni młodzieżowej i dziecięcej); • Teatr Polskiego Radia na wokandzie, 1973 nr 6 (sprawozdanie z seminarium na temat radia); • …Toczy się dalej. Barrault o sobie, 1973 nr 11 (rec. książki J.L. Barrault: Souvenir pour demain, Paris 1972); • Poznaję luby domek! – Jak się wszystko zmienia!, 1974 nr 7 (rec. sztuki Ogród o poranku); • Wilanowskie sympozjum teatrologiczne, 1975 nr 15 (o nowych tendencjach w teatrze współczesnym); • Wrocławskie dopełnienie Teatru Narodów, 1975 nr 16 (relacja z Uniwersytetu Poszukiwań Teatru Narodów we Wrocławiu i nowego przedsięwzięcia Jerzego Grotowskiego).\nJadwiga Turowicz, 1955 nr 23; • Twórca z wewnętrznej konieczności, 1956 nr 1 (Edmund Wierciński); • Zofia Mysłakowska, Teatr i Film 1957 nr 8; • Julian Składanek, 1958 nr 13; • Władysław Staszewski, 1960 nr 1; • Ostatnie lata Aleksandra Węgierki, 1960 nr 24; • Rozmowa ze Zbigniewem Ziembińskim, 1963 nr 22; • Marlena, 1964 nr 4 (Marlena Dietrich); • Rozmowa z Erwinem Axerem, 1962 nr 15; • Spotkanie z Antonim Cwojdzińskim, 1964 nr 19; • Brel — poeta piosenki, 1966 nr 4; • Rozmowa z Erwinem Axerem, 1966 nr 8; • Autor „Świata aktorskiego” w dniu swoim powszednim, 1967 nr 5 (Adam Grzymała-Siedlecki); • Rosalinde Fuller, 1967 nr 24; • Janusz Strachocki , 1968 nr 7; • Autobus pełen archaniołów, 1968 nr 12 (Edward Csatό); • O Jerzym Zawieyskim, 1970 nr 4; • Paradoks krytyka, 1970 nr 24 (Edward Csatό); • Ryszard Cieślak, 1971 nr 14 (Rozmowa o rolach Cieślaka w Księciu Niezłomnym i Apocalypsis w Teatrze Laboratorium ); • Spotkanie z Tadeuszem Fijewskim, 1972 nr 13; • Mariaż Tomaszewskiego z Wyspiańskim, czyli „Legenda” w Teatrze Dolnośląskim, 1973 nr 1; • W trzydziestą rocznicę wskrzeszenia Teatru Polskiego. Rozmowa z Elżbietą Barszczewską, 1976 nr 2; • Aleksander Jędrzejewski (1903–1974), scenograf, 1976 nr 7.\nJean Fabre: ***, 1973 nr 24 (o Tadeuszu Boyu-Żeleńskim); • Hedi Andre Bouraoui: W stronę nowego teatru, 1974 nr 1; Raymond Temkine: Cricot 2 we Francji, 1974 nr 18; Raymond Temkine: Witkiewicz we Francji, 1975 nr 11; Alain van Crugten: Witkacy i Francuzi, 1975 nr 11; Ossia Triling: „Proces” Kafki w adaptacji Petera Weissa, 1975 nr 16 (Teatr w Bremen); • Raymonde Temkine: Francuski sezon teatralny 1974/75, 1975 nr 18.\n◼ „Tygodnik Powszechny” – recenzje, artykuły, komentarze\nPrapremiera Zawieyskiego w Warszawie, 1957 nr 8 (Miłość Anny w Teatrze Ludowym w Warszawie); • „Czekając na Godota”, 1957 nr 10 (w Teatrze Współczesnym w Warszawie); • „Living room”, 1957 nr 15 (w Teatrze im. Wyspiańskiego w Katowicach); • Sprostowanie, 1957 nr 17 (do rec. z Living-room); • Warszawska wiosna teatralna, „Tygodnik Powszechny”, 1957 nr 21 (m.in. Oficer werbunkowy w Teatrze Polskim, Szwejk w Teatrze Wojska Polskiego, Maszyna do pisania w Teatrze Powszechnym, Zamek w Szwecji w Teatrze Współczesnym, Ifigenia w Teatrze Nowej Warszawy, Kowal, pieniądze i gwiazdy w Teatrze Polskim, Pamiętnik Anny Frank w Teatrze Wojska Polskiego); • „Maski Marii Dominiki”, 1957 nr 51 (w Teatrze Polskim w Warszawie); • Z teatrów warszawskich, ,„Tygodnik Powszechny” 1958 nr 10 (Wojna i pokój w Teatrze Powszechnym i Iwona, księżniczka Burgunda w Teatrze Dramatycznym); • Przywrócona młodość, Tygodnik Powszechny 1958 nr 23 (Żywot Józefa w Teatrze Nowym w Łodzi); • Klasyka, klasyka, 1958 nr 35 (przedstawienia w teatrach warszawskich: Klątwa w Powszechnym, Wyzwolenie w Narodowym, Bolesław Śmiały w Klasycznym, Henryk VI na łowach w Narodowym, Amfitryo we Współczesnym); • Nowy Żeromski, 1958 nr 45 (Dramatu akt pierwszy w Teatrze Ludowym w Warszawie); • Rozprawa Teatru Współczesnego z „perfidnym Albionem”, 1958 nr 47 (Music-hall i Opera za trzy grosze w Teatrze Współczesnym w Warszawie); • Krytycy teatralni dyskutują, 1958 nr 50 (sprawozdanie z ogólnopolskiego zebrania Klubu Krytyków i Recenzentów Teatralnych przy Związku Dziennikarzy w Warszawie); • Na scenach warszawskich, 1959 nr 1 (Szkoda tej czarownicy na stos i Parady w Teatrze Dramatycznym, Porfirion Osiełek w Teatrze Polskim); • „Nie-Boska” na nowo odczytana, 1959 nr 42 (Nie-Boska komedia w Teatrze Nowym w Łodzi); • „Dobrze, że byli”, 1975 nr 2 (recenzja książki J. Zawieyskiego).\n◼ „Dialog” – recenzje, artykuły, komentarze, sylwetki\n„Radosne dni” w Łodzi, 1965 nr 6 (w Teatrze Nowym); • Narada Wyższych Szkół Teatralnych, 1969 nr 2; • Nad książką Jana Kreczmara, 1973 nr 1 (o Notatniku aktora, wyd. 1966 i Drugim notatnik aktora, wyd. 1971); • O Zofii Mrozowskiej, 1984 nr 4; • Tola Korian we wspomnieniach, 1985 nr 5 (rec. książki: Tola Korian, artystka słowa i pieśni, Londyn 1984).\n◼ Recenzje, artykuły, wywiady w innych wydawnictwach (czasopismach, książkach)\nSceniczne dzieje „Hamleta”, „Teatr” 1938 nr 67; • O duchach w teatrze i w „Dwóch teatrach”, „Zeszyty Wrocławskie” 1947 nr 35; • Czy państwo lubią teatr?, „Kobieta i Życie” 1967 nr 1 (anegdoty teatralne); • Dwa razy „Współczesny”, „Kobieta i Życie” 1967 nr 11; • Spotkania warszawskie, „Kobieta i Życie” 1969 nr 1 (relacja z IV Warsz. Spotkań Teatralnych); • „Czarna komedia”, „Kobieta i Życie 1969 nr 2; • „Rzecz listopadowa”, „Kobieta i Życie” 1969 nr 5; • Zapalaj noc, „Kobieta i Życie” 1969 nr 17 (Po górach, po chmurach w Teatrze Współczesnym w Warszawie); • nad jakąś rzeką, w jakimś kraju…, „Kobieta i Zycie” 1969 nr 24 (o Stanisławie Wyspiańskim); • Wielka rola, „Kobieta i Życie” 1969 nr 26 (Cena w Teatrze Ateneum); • ”Życie jest snem”, „Kobieta i Życie” 1969 nr 30 (Życie jest snem w Teatrze Dramatycznym w Warszawie); • „Święta Joanna”, „Kobieta i Życie 1969 nr 42 (Święta Joanna w Teatrze Narodowym w Warszawie); Warszawskie spotkania, „Kobieta i Życie” 1972 nr 1 (relacja z VII Warsz. Spotkań Teatralnych); • Pustakówka bez gospodarza, „Kultura” 1973 nr 12 (Pan Jowialski w Teatrze Ludowym w Warszawie); • Dramat przypomniany, „Kultura” 1974 nr 20 (Sen w Tetrze Wybrzeże w Gdańsku); • Odwet Szekspira, Kultura 1975 nr 4 (Szata Prospera w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku); • Zofia Mysłakowska, Polski Słownik Biograficzny, Kraków 1977 t. 22 z. 2; • Na początku było słowo, „Odra” 1978 nr 9 (recenzja książki A. Mianowskiej: „Róża” Stefana Żeromskiego na scenach polskich); • O Bogdanie Ostromęckim, „Więź” 1979 nr 11–12.\nSłownik biograficzny teatru polskiego (B. Berger, K. Büthner-Zawadzka, G. Chmielewska, A. Jędrzejczyk, M. Komorowska), tom 3 wol. 1, Warszawa 2016 (tu bibl.); Z. Raszewski: Raptularz, t. 2, Warszawa 2004; „Pamiętnik Teatralny” 2018 z. 1–2 s. 113–134 (G. Chmielewska: Dziś rano dostałam twój kochany list… Listy Felicji Trapszo-Krywultówny do Leonii Jabłonkówny); „Teatr” 1987 nr (I. Kellner), 1988 nr 8 (M. Nowak: Niedokończona rozmowa z Leonią Jabłonkówną).\nOprac. Grażyna Chmielewska (2019)\n15 grudnia 1954 "Pensja Pani Latter" Teatr nr 25\n1 marca 1956 "Wrogowie" we Wrocławiu Teatr Nr 5/1956\n16 marca 1956 "Dom Bernardy Alba" we Wrocławiu Teatr nr 6\n15 maja 1956 Ja nie jestem jak tylko poezją... Teatr nr 10\n15 maja 1957 Yerma Teatr nr 10\n1 października 1957 Muchy Teatr i Film nr 9\n1 września 1958 Music-hall Teatr nr 17\n16 stycznia 1959 Sztuka "Z Rolą" Teatr nr 2\n3 grudnia 1959 "Akropolis" Teatr\n15 października 1961 Nosorożcologia Teatr nr 20\n1 stycznia 1962 "Pigmalion" Teatr nr 1\n1 października 1962 Teatru nowohuckiego droga do nieba Teatr nr 19\n6 grudnia 1962 "Rewolwer"\n16 kwietnia 1963 Racine w Warszawie Teatr nr 8\n1 lipca 1963 Wizyta we Wrocławiu Teatr nr 13\n1 sierpnia 1963 Antyk u Dejmka Teatr nr 15\n16 grudnia 1963 TELO Z TYM WESELEM ZACHODU Teatr\n1 stycznia 1964 NOWE WYZWOLENIE (W KRAKOWIE I W WARSZAWIE) Teatr nr 1\n1 sierpnia 1964 Witkacy w Starym Teatrze Teatr nr 15\n1 września 1964 CZERWONE RÓŻE DLA MNIE Teatr nr 17\n24 marca 1966 Dostojewski (fragm.) Teatr\n16 listopada 1966 Orestes bez Erynii Teatr nr 22\n1 kwietnia 1967 Tragedia optymistyczna "Teatr" nr 7\n15 stycznia 1968 Epicka czarna komedia Teatr nr 2\n15 października 1968 Dyrektor otwiera oczy Teatr nr 20\n1 grudnia 1968 Dwie tragedie Wyspiańskiego\n1 kwietnia 1969 Nuże chłopy do tej szopy Teatr nr 7\n16 lipca 1969 Wehikuł czasu Gustawa Holoubka Teatr nr 4\n16 września 1969 Klucz od przepaści Teatr nr 18\n16 listopada 1969 Romantyczna tragedia bez melodramatu Teatr nr 22\n1 kwietnia 1972 "Akty" w PWST Teatr nr 7\n16 kwietnia 1972 Pinterowskie poszukiwania utraconego czasu Teatr nr 8\n31 grudnia 1972 "Othello", którego się słucha Teatr nr 23/24\n1 maja 1973 Coś z Joyce'a Teatr nr 9\n1 lipca 1973 Szatniarze i widzowie w teatrze niemożliwym Teatr nr 13\n1 sierpnia 1973 Advocatus diaboli Teatr nr 15\n1 lutego 1974 CZY GIRAUDOUX SIĘ ZESTARZAŁ? Teatr nr 3\n15 maja 1974 Szczęście nieosiągalne Teatr Nr 9\n19 maja 1974 Dramat przypomniany Kultura nr 20\n16 sierpnia 1974 Dziwność istnienia Teatr nr 16\n15 grudnia 1974 "Karykatury" zdegradowane Teatr Nr 23/ 1974\n16 marca 1975 Dwie rocznice "Teatr" nr 6\n16 czerwca 1975 Wyobcowani i osamotnieni "Teatr" nr 12\n8 lipca 1984 Ziemia nie jest jedyna Tygodnik Powszechny nr 28\n10 kwietnia 1938 Kaprysy Marianny Alfred de Musset forma twórczości: reżyseria teatr: PIST, Warszawa\n26 lutego 1939 Piosnka wujaszka Jan Aleksander, syn Fredro forma twórczości: adaptacja, reżyseria reżyseria: Bardini Aleksander, Jabłonkówna Leonia teatr: PIST, Warszawa\n1 września 1940 Panna Maliczewska Gabriela Zapolska forma twórczości: reżyseria teatr: Państwowy Teatr Polski Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, Białystok\n26 czerwca 1945 Panna Maliczewska Gabriela Zapolska forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Powszechny, Łódź\n16 października 1945 Lato w Nohant Jarosław Iwaszkiewicz forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Wojska Polskiego, Łódź\n14 lutego 1946 Mąż i żona Aleksander Fredro forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Ziemi Pomorskiej, Toruń\n14 lutego 1946 Nikt mnie nie zna Aleksander Fredro forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Ziemi Pomorskiej, Toruń\n30 marca 1946 Sen nocy letniej William Shakespeare forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Ziemi Pomorskiej, Toruń\n17 października 1946 Damy i huzary Aleksander Fredro forma twórczości: reżyseria teatr: Teatry Dolnośląskie, Wrocław\n6 listopada 1946 Panna Maliczewska Gabriela Zapolska forma twórczości: reżyseria teatr: Teatry Dolnośląskie, Wrocław\n17 marca 1947 Dwa teatry Jerzy Szaniawski forma twórczości: inscenizacja, reżyseria reżyseria: Jabłonkówna Maria Leonia teatr: Teatry Dolnośląskie, Wrocław\n22 kwietnia 1947 Zielone lata Puget Claude Andre forma twórczości: reżyseria teatr: Teatry Dolnośląskie, Wrocław\n17 czerwca 1947 Uczeń diabła Shaw George Bernard forma twórczości: współpraca reżyserska reżyseria: Damięcki Dobiesław teatr: Teatry Dolnośląskie, Wrocław\n15 lutego 1948 Ocalenie Jakuba Zawieyski Jerzy forma twórczości: reżyseria teatr: Teatry Dolnośląskie, Wrocław\n17 kwietnia 1948 Świerszcz za kominem Dickens Karol forma twórczości: reżyseria teatr: Teatry Dolnośląskie, Wrocław\n28 maja 1948 Fircyk w zalotach Franciszek Zabłocki forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Dolnośląski, Wrocław\n18 czerwca 1948 Nikt mnie nie zna Aleksander Fredro forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Dolnośląski, Wrocław\n13 września 1948 Strzały na ulicy Długiej Świrszczyńska Anna forma twórczości: reżyseria teatr: Teatry Dramatyczne, Wrocław\n23 października 1948 Sen nocy letniej William Shakespeare forma twórczości: opracowanie tekstu, reżyseria reżyseria: Jabłonkówna Maria Leonia teatr: Teatr Polski, Poznań\n17 lutego 1949 Srebrna szkatułka Galsworthy John forma twórczości: opieka reżyserska reżyseria: Zespół teatr: Teatry Dramatyczne, Wrocław\n13 kwietnia 1949 Mazepa Słowacki Juliusz forma twórczości: reżyseria i inscenizacja teatr: Teatry Dolnośląskie , Wrocław\n26 maja 1949 Opowieść o Chopinie Januszewska Hanna forma twórczości: opieka reżyserska reżyseria: Zespół teatr: Teatr Dzieci Warszawy, Warszawa\n5 października 1949 Balladyna Juliusz Słowacki forma twórczości: inscenizacja, reżyseria reżyseria: Jabłonkówna Maria Leonia teatr: Teatr Miejski, Białystok\n12 listopada 1949 Moskiewski charakter Anatol Sofronow forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Miejski, Białystok\n10 października 1950 O krasnoludkach i sierotce Marysi Maria Konopnicka forma twórczości: inscenizacja, reżyseria reżyseria: Jabłonkówna Maria Leonia teatr: Teatr Nowej Warszawy, Warszawa\n20 grudnia 1950 Pieją koguty Józef Bałtuszis forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr im. Aleksandra Węgierki, Białystok\n30 lipca 1951 Poemat pedagogiczny Antoni Makarenko forma twórczości: inscenizacja, reżyseria reżyseria: Jabłonkówna Maria Leonia teatr: Teatr Nowej Warszawy, Warszawa\n30 września 1952 Igraszki trafu i miłości Pierre de Marivaux forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Powszechny, Warszawa\n12 września 1953 Świerszcz za kominem Dickens Karol forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Powszechny, Warszawa\n18 marca 1954 Uczone białogłowy Molière forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr im. Aleksandra Węgierki, Białystok\n8 listopada 1954 Igraszki trafu i miłości Pierre de Marivaux forma twórczości: reżyseria teatr: Teatry Dramatyczne, Wrocław\n20 października 1955 Szelmostwa Skapena Molière forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Ziemi Lubuskiej, Zielona Góra\n8 sierpnia 1956 Strachy Plaut wg forma twórczości: reżyseria teatr: Teatry Ziemi Pomorskiej (scena Bydgoszcz), Bydgoszcz-Toruń\n12 czerwca 1957 Sługa dwóch panów Carlo Goldoni forma twórczości: inscenizacja, reżyseria reżyseria: Jabłonkówna Leonia teatr: Teatr Ziemi Mazowieckiej, Warszawa\n21 lutego 1958 Fantazy Juliusz Słowacki forma twórczości: inscenizacja, reżyseria reżyseria: Jabłonkówna Maria Leonia teatr: Teatry Dramatyczne, Wrocław\n20 czerwca 1959 Wieczór Trzech Króli Shakespeare William forma twórczości: reżyseria i inscenizacja teatr: Teatry Dramatyczne, Wrocław\n23 czerwca 1966 Świecznik Musset Alfred de forma twórczości: reżyseria teatr: Teatr Dramatyczny, Wałbrzych\n1950–1950 Teatr Dzieci Warszawy, Warszawa stanowisko: reżyser\n1950–1952 Teatr Nowej Warszawy, Warszawa stanowisko: reżyser\n1953–1954 Teatr im. Aleksandra Węgierki, Białystok stanowisko: reżyser


Rząd pokazał statystyki dot. styczniowej drożyzny. W pierwsze dni miesiąca detaliści łapali się za głowy! To złe wieści dla klientów | Mediaklub\nRząd pokazał statystyki dot. styczniowej drożyzny. W pierwsze dni miesiąca detaliści łapali się za głowy! To złe wieści dla klientów\nInflacja rozpędza się, ceny galopują od wielu tygodni. Choć rząd wprowadza kolejne tarcze i obniża VAT, w starciu z pewnymi zjawiskami musi skapitulować. Nadzieje na wyhamowanie dynamiki podwyżek na początku tego roku (na co liczył m.in. wicepremier Jacek Sasin) okazały się płonne. Ministerstwo Rolnictwa pokazało statystyki, z których wynika, jak złowróżbnie dla klientów kształtowały się w pierwszych dniach stycznia choćby ceny mąki w handlu hurtowym (mąka wrocławska 500 poszła w górę o 23 proc.!).\nPo podwyżkach miesiąc po miesiącu pod koniec 2021 roku, ceny żywności zdążyły wzrosnąć już w styczniu 2022. Foto: 123RF\nJak przypomina „Rzeczpospolita”, która opisuje te statystyki, podwyżki w hurcie muszą się odbić na dalszych podwyżkach w handlu detalicznym. Mali sklepikarze, jak i właściciele większych punktów, będą musieli odrobić straty w niekorzystnym bilansie ich biznesowych relacji z dostawcami. To z kolei odbije się na portfelach zwykłych Polaków. Czy zatem starania rządu nie okażą się skuteczną receptą na drożyznę? Czy obniżenie VAT-u (z 5 proc. do 0 proc.) na niektóre produkty będzie zabiegiem bez pożądanych efektów? Na odpowiedź trzeba poczekać do 1 lutego, gdy wejdzie w życie specjalna ustawa. Niemniej już widać pewne działania zapobiegawcze rynku dyskontów. Biedronka np. podwyższyła w tym tygodniu ceny na wiele produktów o kilkadziesiąt groszy.\nKuriozalne ceny mąki, a więc i chleba?\n"Ze świeżych danych Ministerstwa Rolnictwa wynika, że w pierwszych dwóch tygodniach 2022 r. ceny w hurcie nadal idą w górę. Niekiedy w ciągu tygodnia rosną dwucyfrowo. To przekłada się na ceny w sklepach" - pisze "Rzeczpospolita".\n"Rz" dodaje, że w pierwszym tygodniu nowego roku drożał także olej rzepakowy. "Jego cena w hurcie wzrosła o 8,8 proc., by potem spaść o 3,1 proc. W sumie była jednak wyższa niż pod koniec zeszłego roku i widać to w cenach na sklepowych półkach" - podaje dziennik.\nJak przypomina gazeta, w listopadzie 2021 r. szok wywołał skokowy wzrost cen oleju rzepakowego do 9,99 zł za litr. Dziś w wielu dużych sklepach cena sięga już 10,99 zł za litrową butelkę, a bywa i wyższa. Drożeje też mięso drobiowe. Za filety z piersi kurczaka w hurcie trzeba było płacić o 3,9 proc. więcej niż tydzień wcześniej, a za udźce z indyka o 5,5 proc. Drożeją też sery żółte. Na przykład za goudę trzeba było w pierwszym tygodniu 2022 r. płacić o 1,3 proc. więcej niż tydzień wcześniej. W drugim tygodniu cena poszła w górę o kolejne 1,4 proc. Wyhamowały za to ceny masła, choć i tak są bardzo wysokie, a w sklepach bez promocji trudno kupić dziś kostkę za mniej niż 7 zł. Na początku roku mocno rosną też ceny warzyw" - czytamy.\nOd 1 lutego 2022 roku zerowy VAT na żywność\nOd 1 lutego 2022 r. zmniejszono VAT na żywność. Jaką zmianę powinniśmy zobaczyć w sklepach? Kilka procent w dół. Przykładowo, jeśli chleb kosztuje 31 stycznia 2021 roku 2,81 zł, 1 lutego po obniżce VAT z 5 do 0 proc. cena powinna wynieść 2,68 zł.\nJednak najnowsze podwyżki cen hurtowych, czy te w Biedronce, wskazują, że konsumenci faktycznie mogą mieć problem, by obniżki 1 lutego zauważyć!\nOficjalne dane GUS mówią, że w grudniu 2021 r. padł 20-letni rekord inflacji, a tylko w stosunku do listopada 2021 r. ceny poszły w górę aż o 0,9 proc. Już wiadomo, że w styczniu można się spodziewać tylko przyspieszenia tempa wzrostu cen.\nJak wynika z danych zebranych przez nas w Koszyku Faktu, ceny w sklepach dużych sieci na początku stycznia były wyższe o blisko 4 proc. w porównaniu z cenami zaledwie miesiąc wcześniej. W Biedronce było jednak i tak taniej, niż w sklepach sieci Społem czy Lewiatan.\nCzytaj więcej: Gigantyczne podwyżki cen mleka w sklepach! Co jeszcze zdrożało? [Koszyk FAKTU STYCZEŃ 2022]\nOd 1 stycznia wzrosła między innymi płaca minimalna oraz wprowadzono obciążający niektórych przedsiębiorców większymi kosztami Polski Ład. Z początkiem roku znacznie w górę poszły też ceny gazu i prądu.\nBiedronka podwyższa ceny, a UOKiK przestrzega przed „żonglerką cenami"\nNie wytrzymała tej presji i kolejny raz w przeciągu ostatnich miesięcy podniosła ceny Biedronka, największa sieć dyskontów w Polsce. Przedstawiciele sieci Biedronka przekonują, że jak rosną koszty wszystkiego wokół, to trudno oczekiwać, że stare ceny utrzymają się w dyskontach. – Żyjąc w dobie rosnącej inflacji, prowadziliśmy dłuższe niż zwykle negocjacje z wszystkimi naszymi dostawcami, aby zmiany cen wynikające z drastycznych wzrostów kosztów surowców, energii, transportu oraz akcyzy były jak najmniej odczuwalne dla naszych klientów. Niestety, realia rynkowe doprowadziły do sytuacji, w której zmiany cen niektórych produktów stały się nieuniknione – stwierdził w wypowiedzi dla Fakt.pl Grzegorz Pytko, dyrektor handlowy w sieci Biedronka.\nCzytaj więcej: Biedronka z dnia na dzień gwałtownie podwyższyła ceny. Oto jak się tłumaczy\nNie wszystkich jednak przekonuje taka argumentacja. W mediach pojawiły się nawet zarzuty, że Biedronka celowo podwyższa ceny przed 1 lutego, gdy zacznie obowiązywać zerowa stawka VAT na żywność.\nCzy tak się nie dzieje, ma sprawdzać Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. UOKiK zapowiada, że urzędnicy wybiorą się do sklepów i będą monitorować ceny. Mają sprawdzić, czy ceny faktycznie zostaną obniżone w związku z obniżką VAT.\n"Żonglerka cenami i ich nieuzasadnione podwyższanie po to, aby uatrakcyjnić następnie ich czasowe obniżenie, jest zachowaniem nieuczciwym i godzącym w konsumentów" - stwierdza UOKiK w wypowiedzi cytowanej przez wyborcza.biz.\nCzytaj więcej: Student pokazał paragon z Biedronki! Skąd te podwyżki?


Plakat dziecięcy Miś Skandynawski kolory Trochę na Ścianę\n» Plakat dziecięcy Miś Skandynawski kolory\nNiedźwiedzie wcale nie są takie straszne, jak mogłoby się wydawać. Wystarczy tylko spojrzeć na nasz niezwykle atrakcyjny plakat MIŚ SKANDYNAWSKI, który przedstawia przesympatyczną postać króla wszystkich lasów. Szeroki uśmiech, delikatne rumieńce, a także pełne radości oczy bez wątpienia przekonają do siebie wszystkich, zarówno dziewczynki, chłopców, jak i ich rodziców. Nikt nie przejdzie obojętnie obok plakatu MIŚ SKANDYNAWSKI.\nW związku z tym, że jest to miś wprost ze Skandynawii, to właśnie styl skandynawski jest mu najbliższy i to właśnie tam poczuje się jak w domu. Jednak bez obaw! Jeśli w pokoju dziecka dominuje wystrój współczesny lub klasyczny, niedźwiadek również znajdzie tam swoje miejsce, którego prędko nie opuści. Możemy zawiesić go nad biurkiem, komodą lub łóżkiem. Wszędzie, gdzie tylko się znajdzie, w mig wprowadzi do wnętrza przyjazną i ciepłą atmosferę oraz niepowtarzalny wystrój, którego nie sposób podrobić! Wybierzemy więc najlepszy rozmiar, a także jeden z pięciu przepięknych pastelowych kolorów tła i zawieśmy MISIA SKANDYNAWSKIEGO na ścianie w dziecięcym pokoju!\nPlakat Miś Skandynawski dostępny jest aż w trzech różnych rozmiarach:\nPonadto, plakat Miś Skandynawski posiada także do wyboru kolor tła w jednym z 5 pastelowych odcieni:


• Oby nie • Majowy Cud • Gdzie twa Rzeczypospolita • Pi�kna Majowa • Paw g�upoty • Dziewczyna kt�ra ci nie da • Amelia roz dwudziesty pi�ty • Amelia roz dwudziesty pi�ty • Amelia roz dwudziesty pi�ty • Amelia roz dwudziesty pi�ty • delfinn szuka ksi��ki\t• Verri szuka ksi��ki\t• delfinn szuka ksi��ki\t• mojeksiazki szuka ksi��ki\t• delfinn szuka ksi��ki\t• - Bywamy gorsi ni� zwierz�ta. Wywiad • Osaczy� to�samo��. Wywiad z Carlem • - Jestem bardzo bezwstydna. Rozmowa • Odczytywanie Afryki. Wywiad z Marcinem • „Inni" w�r�d dzieci. Wywiad • - Wierz� w drugie wydania. Wywiad • PROJEKT MEFISTO Odcinek 1. czyta • Chichotnik, czyli ksi�ga �miechu i u�miechu • "Podr�e po Mazowszu" Lechos�aw Herz • Trzy po 33. Tylko bez hejtu! • "Wilno. Rodzinna historia smak�w" STRONA G��WNA


Władysławowo warto zwiedzić w trakcie urlopu. – Filmotuba\nWładysławowo, to jedno z polskich miast nadmorskich. Miasto niewielkie, ponieważ jedynie 10-cio tysięczne, lecz znajdujące się nad samym morzem. Położone jest w północnej części kraju, w województwie pomorskim. Władysławowo jest miastem niezwykle turystycznym. Dzięki temu liczba osób w nim dzień w dzień jest niesłychanie dużo wyższa niż 10 tys.. A zwłaszcza w letniej porze jest kilkakrotnie wyższa, albowiem to miasto sprowadza w własne tereny wielu turystów. Polecam Noclegi Władysławowo wszystkim wczasowiczom. Właściwie każdy odkryje coś dla siebie, albowiem ceny za noclegi są wyjątkowo zróżnicowane. Wręcz już od kilkudziesięciu złotych za noc od osoby. Nawiasem mówiąc wszelkie aglomeracje nadmorskie dysponują kilkoma miejscami noclegowymi, jak przykładowo aglomeracje wchodzące w skład Trójmiasta. Są tam do wynajmu apartamenty, pokoje hotelowe oraz noclegi w domach prywatnych. Wyśmienicie, że są niedrogie miejsca noclegowe. Jeśliby nie było hoteli turyści musieliby poszukiwać noclegów w apartamentach lub w prywatnych domach.\nApartamenty są w bardzo wielu sytuacjach zajmowane przez osoby bogate. Gdyż są to budynki świadczące noclegowe usługi o bardzo wysokim standardzie. Kreowane tak, żeby jego gościom niczego nie brakowało. Wszystko zrobione jest z wysokiej klasy surowców , a pokoje posiadają kosztowne wyposażenie. Takie hotele z apartamentami usytuowane są w większości wypadków w popularnych częściach miasta, wypełnionych zielenią oraz znajdujących się niedaleko najistotniejszych miejsc, takich jak instytucje państwowe, banki, centra handlowe. Gdyż bardzo często korzystają z nich posiadający najwięcej pieniędzy turyści, lub postacie polityki a także świata biznesu. Natomiast inne mają noclegowe miejsca o niższym poziomie. Choć w pewnych przypadkach także tam zlokalizowane są apartamenty. Hotele które to mieszczą turystów na krótki czas.\nStandard pokoi jest niższy od apartamentów i niewątpliwie jest niesłychanie dużo mniejsza kwota za pokój. Obecne są w nim pokoje jednoosobowe a także pokoje na dwie osoby. Hotele pełnią również usługi związane z czasem pobytu wczasowiczów. Miasto Władysławowo jest miejscowością leżącą nad morzem z szybko rozwijającą się turystyczną. Jest zlokalizowane nad otwartym Bałtykiem, oraz dodatkowo nad Zatoką Pucką. W mieście jest morski port, którego to część stanowi falochron który pełni również funkcję mola dla zwiedzających. Dla wszystkich chętnych noclegi we Władysławowie są do wynajęcia starczy wyłącznie wcześniej zająć sobie miejsce, dlatego że w miesiącach letnich jest duże oblężenie. Jednak poza sezonem dużo łatwiej o miejsce noclegowe, o podwyższonym standardzie w niezbyt wysokiej cenie.\nPomimo tego, że Władysławowo to jedno z miast najmocniej docenianych i uwielbianych poprzez turystów, ale miejsce noclegowe odszuka prawie każdy. Bo w mieście działa sporo siedzib wypoczynkowych, moteli, oraz pensjonatów. Władysławowo warto zwiedzić w trakcie dłuższej wycieczki nie tylko ze względu na bliskość morskiej wody i licznych plaż, ale również dlatego że posiada wiele do zaoferowania. Jak przykładowo pierwszą w Polsce Aleję Gwiazd Sportu, Dom Rybaka z wieżą obserwacyjną, a oprócz tego sporo ważnych zabytków prawnie chronionych.


Producent oświetlenia domowego - Podróże ING\nHome » Sklepy internetowe » Wyposażenie Wnętrz » Producent oświetlenia domowego\nMarki takie jak Braun to gwarancja udanego wyboru w rozsądnej cenie. Producent artykułów oświetleniowych z czterdziestoletnim doświadczeniem wciąż lokuje się w branży oświetleniowej wśród europejskich liderów. Ten uznany producent oświetlenia, na które składają się niezwykle dekoracyjne żyrandole, lampy stołowe, wiszące i stojące oraz kinkiety kieruje swą ofertę do tych klientów, którzy szczególnie cenią sobie artykuły wysmakowane, pięknie podkreślające stylowe wnętrza. Każda z tych lamp urzeka swym wyjątkowym, bogatym wzornictwem dalekim jednak od taniego blichtru. Jako ceniony producent oświetlenia Braun dba o wysoką jakość artykułów oświetleniowych. Stąd też każdy ze znajdujących się w ofercie modeli wykonany jest ze szlachetnego mosiądzu, niekiedy poddanego patynie. Klosze wykonane są zwykle z czystego szkła i dekorowane kryształowymi zawieszkami. Takie lampy doskonale prezentują się nie tylko w domowych salonach, ale również w stylowych wnętrzach obiektów użyteczności publicznej.\n2016-05-16|Kategoria: Sklepy internetowe / Wyposażenie Wnętrz\nKosmetyki Bielenda to szereg produktów, dzięki którym jesteśmy w stanie zadbać o odpowiedni poziom pielęgnacji w przypadku naszej twarzy, ciała oraz włosów. Dzięki temu, że kosmetyki Bielenda występują w wielu wariantach, mamy możliwość ich odpowiedniego dopasowania do konkretnych potrzeb z uwzględnien...\nBeaucoup de monde ne sait pas comment choisir les produits comme par example tente de lit enfant . Mon Lit Cabane peut faire le choix pour vous. Les produits comme le tente de lit enfant ont des matelas parfaits. Les rembourrages et les tissus techniques et respirants aident à maintenir le microclimat idéal et à ...\nMarki takie jak Braun to gwarancja udanego wyboru w rozsądnej cenie. Producent artykułów oświetleniowych z czterdziestoletnim doświadczeniem wciąż lokuje się w branży oświetleniowej wśród europejskich liderów. Ten uznany producent oświetlenia, na które składają się niezwykle dekoracyjne żyrandole, la...


zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!!\nzapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! ZAPISY TUTAJ ( choć na razie jeszcze trzeba przebierać nogami w blokach ) ale po wypełnieniu rubryk odeślą podobno INFO zwrotne jak tylko ruszą !!!\npzdr (Ten post był ostatnio modyfikowany: 27-05-2015 10:05 przez vasco.)\nMTB Świeradów Zdrój Junior Member\nSkąd: Świeradów Zdrój Post: #2\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Witam Jakby ktoś szukał dobrego i sprawdzonego noclegu Polecam Pensjonat Górski Raj Świeradów Zdrój Blisko do centrum i do Gondoli . Spory garaż na rowery http://gorskiraj.nocowanie.pl/\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Namioty panie ogarniasz tam?\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Skoro bierzecie pod uwage czerniawę, za 40zł za łeb można wynająć pokój w starej kuźni, o namiotach tez można podyskutować. Jakby ktos chętny to dzwońcie pod numer 667 770 979(Kuba)\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Bylim my tam ze Speedym, Artem, Przeorem, Cwanym i innymi. Zacna chata, ale nie wiem gdzie tam namiot wejdzie Sell : Różne graty\nSuperprodukcja (Ten post był ostatnio modyfikowany: 28-05-2015 19:09 przez Mrówa.)\nhuta69 hutas bez s\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Jedzie ktoś wawy z wolnym miejscem ?\nPaldolini połykacz korzeniuf\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Jakby się okazało że nie pojadę na Mieroszów to też bym się z wa-wy zabrał z chęcią. A jak nie to polski bass! 02-06-2015 11:10\nfatmat Junior Member\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Ja mam miejsce w samochodzie jak coś...PRIV\nJerzy_MTB mtb & mtr\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! (08-06-2015 16:27)fatmat napisał(a): Ja mam miejsce w samochodzie jak coś...PRIV\njeszcze przydaloby się info kiedy wyjazd i powrót\nSkąd: Świeradów Zdrój Post: #10\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! wolny pokój 3 osobowy Górski Raj Świeradów Zdrój 691362895\nkempinski88 Junior Member\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Myślałem żeby jechać, jedzie ktoś ze śląska/ okolic Katowic? To mój pierwszy wyjazd na Świeradów, więc fajnie by było z kim się zabrać 01-02-2016 16:56\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! W tym temacie mowa jest o MP w 2015 roku, w roku 2016 MP jest w Kotlinie Kłodzkiej http://www.horizonbikes.com.pl\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! Niewątpliwie należy być - nie dla sławy i splendoru : O to będą walczyć polskie not humeny ęduro a dla klimatu i spędzenia kilku godzin w siodle z podobnymi popaprańcami jak Ty czy Ja.Cieszę się że to na Dolnym Śląsku ponownie.Podobno rama Tranzyszyn do ucałowania w nagrodę + pochwała wzrokowa Szeryfa Pawła coś pięknego coś pięknego...\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 01-02-2016 17:53 przez vasco.)\nuysy Senior Member\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! W kotline ? :>\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! (01-02-2016 17:50)vasco napisał(a): Niewątpliwie należy być - nie dla sławy i splendoru : O to będą walczyć polskie not humeny ęduro a dla klimatu i spędzenia kilku godzin w siodle z podobnymi popaprańcami jak Ty czy Ja.Cieszę się że to na Dolnym Śląsku ponownie.Podobno rama Tranzyszyn do ucałowania w nagrodę + pochwała wzrokowa Szeryfa Pawła coś pięknego coś pięknego...\nHehehe, jak zawsze dobre słowo od Ciebie http://www.horizonbikes.com.pl\nRE: zapisy na MP ENDURO ŚWIERADÓW 2015 !!! pzdr\nHehehe, jak zawsze dobre słowo od Ciebie [/quote]\n...spadaj Pan 06-02-2016 10:50


O odpowiedzialności międzynarodowych korporacji za szkody w środowisku | Co do zasady\nO odpowiedzialności międzynarodowych korporacji za szkody w środowisku\nW kontekście odpowiedzialności za szkody w środowisku rok 2013 zostanie zapamiętany ze względu na dwie sprawy związane z prowadzeniem działalności przez koncerny naftowe w krajach rozwijających się.\nNajpierw z zainteresowaniem obserwowano sprawę nigeryjskich farmerów i rybaków, którzy pozwali w Holandii spółki Shell Petroleum Development Company of Nigeria Ltd. z siedzibą w Nigerii oraz Royal Dutch Shell Plc. Sprawa dotyczyła szkód poniesionych w wyniku wycieku ropy w okolicach wsi zamieszkanych przez obywateli Nigerii. Sprawa została rozstrzygnięta przez Sąd Okręgowy w Hadze wyrokiem z 30 stycznia 2013 r.\nSprawa budziła tak duże zainteresowanie, gdyż sam fakt prowadzenia postępowania przez sąd w Holandii miał charakter precedensowy. Sprawa dotyczyła bowiem roszczeń kierowanych przez obywateli Nigerii, których podstawą były szkody wyrządzone w tym państwie w wyniku działalności prowadzonej przez nigeryjską spółkę zależną koncernu Shell. Sąd uznał jednak, że nie ma przeszkód, by prowadzić postępowanie w Holandii zarówno wobec Royal Dutch Shell Plc, jak i jej spółki zależnej w Nigerii, gdyż roszczenia te są ze sobą powiązane.\nW toku postępowania sąd rozstrzygał w oparciu o normy prawa nigeryjskiego i jedynie w jednej ze spraw wydał korzystny dla powodów wyrok uznający odpowiedzialność spółki zależnej Shell w Nigerii. W pozostałych przypadkach sąd uznał, że wycieki nie zostały spowodowane niedochowaniem należytej staranności w celu zapobieżenia wyciekom z rurociągów, lecz wynikały z aktów sabotażu. To zaś zgodnie z obowiązującym w Nigerii prawem wyklucza odpowiedzialność.\nObserwatorów procesu najbardziej interesowało to, czy sąd uzna również odpowiedzialność spółki matki. Powództwa wobec Royal Dutch Shell Plc zostały jednak oddalone, gdyż sąd uznał, że korporacja nie ma co do zasady obowiązku zapobiegania szkodom czynionym przez jej spółki zależne.\nWarto zwrócić uwagę, że ani roszczenia powodów, ani rozstrzygnięcie sądu nie odnosiły się do kwestii budzących zainteresowanie doktryny prawa spółek w zakresie pociągania do odpowiedzialności wspólników spółek w ramach koncepcji określanych w języku angielskim jako piercing the corporate veil, a w języku niemieckim jako Durchgriff. Istotą sprawy było rozstrzygnięcie, czy Royal Dutch Shell Plc może samodzielnie ponosić odpowiedzialność. Chociaż sąd oddalił powództwa wobec spółki matki, to jednak z zadowoleniem przyjęto, że nie nastąpiło to na skutek uznania, że spółka ta nie może w ogóle w takich sytuacjach ponosić odpowiedzialności, lecz w wyniku stwierdzenia, że w rozstrzyganej sprawie nie wystąpiły przesłanki odpowiedzialności.\nSąd stwierdził, że w okolicznościach sprawy nie można przyjąć, że Royal Dutch Shell Plc zobowiązała się ingerować w politykę spółki zależnej w zakresie zapobiegania i reagowania na akty sabotażu dotyczące rurociągów i instalacji w Nigerii. Zdaniem sądu sam fakt, że spółka przyjęła politykę zapobiegania szkodom w środowisku, nie wystarczy do przyjęcia zgodnie z prawem nigeryjskim, że spółka ta przyjęła na siebie obowiązki staranności w odniesieniu do społeczności żyjących w pobliżu rurociągów i instalacji spółki zależnej.\nDruga sprawa ma znaczenie dla odpowiedzialności korporacji za sprzeczne z prawem międzynarodowym działania prowadzone w krajach rozwijających się. Postępowanie, o którym mowa, zakończyło się rozstrzygnięciem Sądu Najwyższego USA w dniu 17 kwietnia 2013 r., a dotyczyło sprawy Kiobel v. Royal Dutch Petroleum Co. i in.\nDwunastu mieszkańców Nigerii, którzy otrzymali azyl polityczny w Stanach Zjednoczonych, pozwało tam koncerny naftowe, zarzucając im podżeganie do naruszeń praw człowieka, do których doszło po brutalnym stłumieniu protestów lokalnej społeczności wynikających ze szkodliwej dla środowiska działalności.\nSąd Najwyższy uznał, że Alien Tort Statute (na którą to ustawę powoływali się państwo Kiobel), nie stosuje się do zdarzeń w innych państwach, mimo że ustawa ta dotyczy roszczeń obywateli innych państw.\nCo ciekawe, we wcześniejszym rozstrzygnięciu Sądu Apelacyjnego (U.S. Court of Appeals for the Second Circuit) rozstrzygnięto, że prywatne korporacje nie mogą być pozywane na podstawie Alien Tort Statute. Istota sporu dotyczyła również domniemania przeciwko eksterytorialności tego aktu prawnego („presumption against extraterritoriality”). Zdaniem Sądu Najwyższego USA domniemanie to nie zostało obalone. W szczególności sam fakt, że Alien Tort Statute dotyczy roszczeń obywateli innych państw za czyny stanowiące naruszenie prawa międzynarodowego, nie oznacza automatycznie eksterytorialnego zasięgu tego aktu prawnego. Sąd wskazał ponadto, że obecnie korporacje działają w wielu państwach i sam fakt ich obecności w innych państwach nie jest wystarczający, by obalić to domniemanie.\nW rezultacie dostęp do amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości został ograniczony, co z pewnością przyczyni się do zmniejszenia liczby prowadzonych w Stanach Zjednoczonych postępowań związanych z naruszeniem praw człowieka. Stany Zjednoczone miały być przyjaznym forum dla egzekwowania norm prawa międzynarodowego („uniquely hospitable forum for the enforcement of international norms”), jednakże wydaje się, że komentowane orzeczenie utrudni dochodzenie roszczeń w tym państwie.\nLektura powyższych orzeczeń skłania do dwóch wniosków.\nPo pierwsze, wyrok holenderskiego sądu potwierdza przydatność reżimu odpowiedzialności deliktowej w sytuacjach, w których dany podmiot posługuje się spółką zależną, aby uniknąć odpowiedzialności majątkowej. Wydaje się, że dopóki tego typu reżimy odpowiedzialności nie zaczną funkcjonować w praktyce, kuszące będzie powierzanie działalności niebezpiecznej dla środowiska spółce wydzielonej w strukturze organizacyjnej, tak aby nie ponosić odpowiedzialności. Aby jednak w rozsądnie dającej się przewidzieć przyszłości reżimy te były stosowane powszechnie, konieczna wydaje się ingerencja prawodawcy.\nPo drugie, cytowane wyżej orzeczenia wskazują, jak odmienne jest rozumienie istoty problemu przez prawników i nieprawników. Ci pierwsi dostrzegać będą niezwykle wątłe podstawy prawne tego typu roszczeń. Ci drudzy będą zdumieni, że w sytuacjach, w których roszczenia są usprawiedliwione, a powiązanie szkód z działalnością międzynarodowych koncernów jest niewątpliwe, roszczenia te nie znajdują odzwierciedlenia w korzystnych dla powodów rozstrzygnięciach sądów. Chyba dużo czasu upłynie, zanim poglądy obu grup zbliżą się do siebie…


Czy można cofnąć cukrzycę? | Just Health\nOpublikowane w 15th Wrzesień 2017 5th Grudzień 2018 przez Hania Juchniewicz\nKiedyś cukrzyca typu II była chorobą dotykającą jedynie starsze osoby. Niestety obecnie sytuacja dramatycznie się zmieniła. Choroba ta występuje również u młodych osób… Cukrzyca zbiera tak duże żniwo poprzez rozszerzającą się epidemię nadwagi oraz otyłości. Dzieję się tak, gdyż kluczową kwestią jest umiejscowienie tkanki tłuszczowej. Jeżeli nadmiar tkanki tłuszczowej występuje pod skórą, zagrożenie jest jeszcze niewielkie. Jednak kiedy tkanka tłuszczowa zaczyna dodatkowo odkładać się na wątrobie i trzustce, organy te nie są w stanie prawidłowo funkcjonować…\nNiejednokrotnie pacjenci słyszą od swojego lekarza „wyniki laboratoryjne dają nam potwierdzenie diagnozy cukrzycy typu II. Jednak nie jest to poważna sprawa, bo jest to łagodna cukrzyca, a wyniki można spokojnie wyregulować lekami”. Osobiście uważam, że takie słowa są straszne i nie tędy droga…\nPacjent powinien być w pełni świadomy konsekwencji i zagrożeń jakie niesie za sobą cukrzyca. Lekarz powinien przestrzec, że diagnoza cukrzycy jest jak najbardziej powodem do zmartwienia i natychmiastowego podjęcia działań. Cukrzyca jest poważną, okropną i wyniszczającą chorobą. Może prowadzić do dotkliwych i bolesnych komplikacji, jest głównym powodem amputacji na świecie, może doprowadzić do utraty wzroku czy niewydolności nerek, jak również przyczynia się do rozwoju chorób serca i demencji. A co z tymi lekami? Oczywiście, farmakologicznie możemy obniżyć poziom glukozy we krwi, co jednak w żaden sposób nie zatrzyma rozwoju choroby, a więc pacjent nadal umrze przedwcześnie o pięć do ośmiu lat.\nOsoba chora na cukrzycę powinna również wiedzieć, że jest w stanie zmienić swoją szaro wyglądającą przyszłość. Zgubienie 15 kg lub więcej może zdziałać cuda! Z najnowszych badań naukowych wiemy, że remisja cukrzycy jest możliwa po zredukowaniu wokoło-narządowej tkanki tłuszczowej. W większości badań naukowych stabilizacja glukozy we krwi u osób otyłych obserwowana jest przy redukcji na poziomie 15-20% masy ciała. Utrata 15 kg spowodowała remisję cukrzycy u 61% chorych (u 80% pacjentów przy utracie > 20 kg, 63% przy redukcji 10 – 20 kg i 53% przy utracie < 10 kg). Obecnie w Wielkiej Brytanii przeprowadzane jest badanie naukowe „Diabetic Remission Clinical Trial” (DiRECT) obejmujące ponad 300 osób z cukrzycą typu II. Lekarze obserwują ile osób zmniejszy swoją wagę o przynajmniej 15 kg podczas specjalnie przygotowanego programu dietetycznego. Naukowcy chcą dowieść, że osoby z cukrzycą są w stanie w ciągu roku pozbyć się łatki cukrzycy. Nowością tego badania jest fakt, że tym razem pacjenci nie tylko nie przyjmują żadnych leków, a wręcz odstawiają wcześniej przypisane lekarstwa na nadciśnienie czy regulację poziomu glukozy.\nPamiętajmy, że remisja cukrzycy to nie tylko uregulowanie poziomu cukru we krwi. To również wyeliminowanie wyżej wymienionych zagrożeń zdrowia, to również brak potrzeby przyjmowania drogich leków, to również brak bezdechu sennego, który jest jedną z komplikacji cukrzycy, to również zmniejszenie symptomów depresji, która dotyka większość chorych na cukrzycę. Oczywiście można również wspomnieć o korzyściach, jakie niesie na sobą samo w sobie zredukowanie wagi, a więc poprawa własnej wartości oraz samopoczucia, zwiększenie sił witalnych i funkcjonalności fizycznej, częstsze oraz dostarczające więcej satysfakcji spotkania społeczne oraz wiele, wiele innych.\nWarto? Mnie się wydaje, że warto popracować nad swoim organizmem, zmienić czarną i groźną przyszłość na kolorową i wesołą perspektywę dłuższego życia w dobrym samopoczuciu. Oczywiście ja za nikogo nie będę decydować, a każdy sam musi zadecydować na co się pisze.\nKategorieDietetyka Tagichoroby dietozależne, przemyślenia dietetyczne, styl życia, trendy w dietetyce\nPoprzedni wpisPoprzedni Kuchnie i kultury świata, czyli ciekawostki zewsząd\nNastępny wpisNastępny Mięso z probówki – świetlana przyszłość czy początek kłopotów?