Racjonalny Punkt Widzenia | *wpisy na blogu mogą być z czasem aktualizowane...\n*wpisy na blogu mogą być z czasem aktualizowane…\nOpublikowano 25 września 2010 Autor: Daimon\nBoga nie ma i nigdy nie było. Stephen Hawking, największyastrofizyk ( zaraz po Einsteinie) zaprzeczył istnieniu jakiejkolwiek siłysprawczej. Prawa fizyki jakie poznaliśmy wystarczają, aby wszechświat mógłpowstać. Bóg od dawna nie istnieje w biologii, nie ma bowiem ku temu podstaw,teraz został przez Hawkinga wyeliminowany z fizyki. Bóg nie jest potrzebny dotłumaczenia zjawisk, które następowały i nadal następują. Wyjaśnieniadostarczane przez religię są niesatysfakcjonujące i godne pogardy, bowiemopierają się one na… niczym i trzeba o tym głośno mówić, bez zbędnej teologii.Jesteśmy niezwykłymi istotami, a zarazem tak małymi w perspektywie naszegowszechświata, że nie potrafimy uporać się ze zwykłymi urojeniami, któreprzytłaczają ludzkość i godzą w nasze człowieczeństwo, którego częścią jestchęć odkrywania i poznawania prawdy. W religiach tego świata nie ma nic z prawdy,liczy się tylko profit i władza nad ciemnogrodem, w którym żyjemy…\n…dotego mamy krzyże, przekręty komisji majątkowej, pedofilię, świętotrzech króli i inne duperele (oprócz pedofilii), które odwracają nasząuwagę od tego co ważne i najbardziej wartościowe, jednak pomodlić siętrzeba…\nOpublikowano 2 lipca 2009 Autor: Daimon\nPrawdopodobieństwo na przypadkowe połączenie aminokwasów w białka ameby wynosi 10 do potęgi 40000. Trochę większe szanse na samoistne powstanie ma DNA, błona komórkowa, pierwsza prymitywna komórka, ludzkie oko itd. Tak bynajmniej twierdzą kreacjoniści.\nRachunek prawdopodobieństwa jest jednym z najczęściej używanych argumentów, gdyż kreacjoniści myślą, że nie da się go obalić i jest niepodważalny. Oczywiście wyliczanie prawdopodobieństwa na coś jest bardzo potrzebne, pomocne i jak najbardziej prawdziwe, ale nie w przypadku teorii ewolucji. Weźmy np. ludzkie oko. Samoistne, nagłe powstanie naszego oka wydaje nam się niemożliwe…i słusznie. Obecne oko, nie powstało od razu, lecz w wyniku licznych przemian ewolucyjnych, krok po kroku, nie było od razu doskonałe i z początku nie pełniło tak zaawansowanych funkcji i było prymitywne. Tak samo było z białkami, kwasami nukleinowymi i innymi układami, czy narządami, które swą złożonością mogą wzbudzać w nas dzisiaj podziw. Obliczenia z prawdopodobieństwa nie biorą jednak pod uwagę przemian ewolucyjnych. Teoria ewolucji nie mówi nic o nagłym powstaniu złożonego oka. Kreacjoniści używają obliczeń z prawdopodobieństwa nie znając nawet fundamentalnych zasad i mechanizmów, które rządzą ewolucją.\nAby zobrazować tok rozumowania i nonsens jaki wynika z tychże działań posłużmy się przykładem z motoryzacji. Pierwszy pojazd mechaniczny z 1770 r. nie był tak doskonały jak dzisiejsze nowoczesne samochody, spełniał swoją funkcję, jednak działał znacznie słabiej niż dzisiejsze pojazdy, które powstały w wyniku licznych udoskonaleń na przestrzeni wielu lat. Jest to analogia do tego jak przebiegała ewolucja ludzkiego oka, które było ubogie w niektóre elementy niezbędne nam dzisiaj do dobrego widzenia. Kreacjoniści rachunkiem prawdopodobieństwa próbują zakończyć dyskusję i jednocześnie wmówić nam, że dzisiejszy bolid Roberta Kubicy powstał nagle w 1770r. To rzeczywiście mało prawdopodobne, nieprawdaż?\nGdyby nie brać pod uwagę mechanizmów ewolucji (na których działanie mamy liczne dowody), to obliczenia te być może byłyby w tej kwestii prawdziwe. Nie można jednak w żadnym wypadku o nich zapominać. Ewolucja nie jest aktem stwórczym, nic tutaj nie powstało nagle. Może te dwa pojęcia mylą się kreacjonistom? Może jeszcze nie wiedzą, że ich „dowody z nieprawdopodobieństwa”działają raczej przeciwko nim i ich ID.\nCo do powiedzenia ma nauka na temat duszy\nOpublikowano 4 kwietnia 2009 Autor: Daimon\nCoraz częściej usłyszeć można w debatach, czy dyskusjachpytania dotyczące miejsca duszy w nauce i w życiu. Często dusza, którejprzypisuje się ludzką świadomość, albo czynnik życia staje się punktem sporu nalinii religia- nauka. Osobiście wierzę w duszę, która jest czynnikiem myśli,głębokich uczuć, emocji itp., a przez to później także i życia, nie jest tojednak byt odrębny od naszego organizmu, ani nawet żyjący z nim w jakiejśścisłej interakcji. Nie wierzę, że w życiu i organizmie człowieka możeznajdować się coś niematerialnego. Powoli jednak przestaje to być kwestia wiarybądź niewiary, lecz kwestia nowych podbojów nauki.\nKopernik, rozpocząwszy na początku XVI w. dyskusję okulistości i obrotach planet naraził się na ekskomunikę, a nawet śmierć. Jegoteoria heliocentryczna tak sprzeczna z wyznawaną przez Kościół katolicki teoriągeocentryczną- ostatecznie ją obaliła. Teologowie wiedzą, że badania nad dusząprzysparzają naukowcom więcej problemów, ponieważ według nich dusza sięgadaleko poza świat materialny. Trzeba jednak pamiętać, że naukowców nieinteresuje sfera inna niż materialna, ponieważ tylko tą sferę można badać i wniej dochodzić do prawdy. Możemy jednak powiedzieć, że dusza, w którą wierząkatolicy jest zabijana przez naukę.\nNaukowcy rozpatrują naszą osobowość, jako efekt działanianaszych mózgów, a więc rodzaj wyznawanej przeze mnie „fizycznej duszy” zawartyjest w naszym mózgu. Po śmierci zanika osobowość i dusza ginie wraz z naszymcentrum neuronów. Nasuwa się tutaj pomysł, aby ludzkie uczucia, emocje, a nawetmoralność zacząć postrzegać pod kątem biochemii naszego mózgu. Tak też siędzieje- genetyka behawioralna, czy psychologia ewolucyjna to nauki zajmującesię istnieniem ludzkiej duszy, świadomości, osobowości w aspekcie fizycznym,także jako efekt ewolucji. Gdybyśmy podzielili mózg na dwie półkule, tootrzymalibyśmy dwie różne osobowości-jedna byłaby umysłem ścisłym, natomiastdruga myślałaby abstrakcyjnie. Mamy już sporo dowodów na to, że właśnie naszamoralność, osobowość, pozytywne i negatywne uczucia i emocje, widzenie duchów iinne metafizyczne doznania są efektem aktywności naszego mózgu, których wcalenie musimy traktować jako objawień. Wszystko ma jakąś ewolucyjną logikę. Zapewneprawie każdy z was zobaczył kiedyś w tłumie osobę, którą chciał zobaczyć, jednakpotem okazał się to zupełnie ktoś inny. Wszystko to jest efektem działaniawyłącznie naszego centrum nerwowego, które często łatwo daje się nabrać.\nEwolucyjne podłoże wiary\nOpublikowano 18 marca 2009 Autor: Daimon\nWiemy już, żemoralność i ludzkie dobro mogą być zakorzenione głęboko w ewolucyjnej historiinaszego gatunku, choć można też śmiało wnioskować, że nie tylko nasz gatunekcechuje się tego rodzaju pozytywnymi (i złożonymi przy okazji) zachowaniami,jak bezinteresowna chęć pomocy, czy współczucie. Oczywiście wielki wpływ narozwój tych zachowań u człowieka miała ewolucja kulturowa i rozwój cywilizacji.Skąd jednak wzięła się religia? Dlaczego ludzie wierzą i mogą odczuwać taką potrzebę?\nChciałbymprzedstawić nieco inny punkt widzenia (niż ten, który mówi, że wiara byłaobecna w umysłach ludzi od zawsze), który może rozstrzygnąć niektóre spornekwestie, co do pochodzenia wiary i jej miejsca w życiu człowieka. Moim zdaniempotrzeba wiary, tworzenie wyższych bytów ponad potrzebę, czy wreszcie poczucieprzynależności do dużej grupy ludzi, powstały nie inaczej, jak na wskutekewolucji naszego mózgu i związanymi z nią mechanizmami. Ponieważ człowiek, jaki inne gatunki, jest produktem ewolucji, to ludzkie pragnienie poczuciaprzynależności do określonej grupy musiało powstawać na tym właśnie podłożu (otym potem). Nie twierdzę, że jest to prawda, mamy jednak wiele powodów, by taktwierdzić. W rzeczywistości są setki teorii mówiących o tym, gdzie religia maswoje korzenie, jednak wyjaśnienie tegoż problemu z perspektywy nauki zdaje siębyć według mnie najbardziej satysfakcjonujące. Nie ukrywam, że podobne zdaniena temat tego, jak i dlaczego religia, czy wiara znalazły miejsce w ludzkimumyśle ma Richard Dawkins ( i nie tylko on, bowiem Daniel Dennett w swojejksiążce „Odczarowanie- religia jako zjawisko naturalne” wysuwa podobne wnioskii spekulacje).\nZacznijmy oddoboru naturalnego, który faworyzuje i utrzymuje cechy, zapewniające organizmomjak najlepszą adaptację, możliwość przetrwania. Co ciekawe, z biologicznegopunktu widzenia wydaje się, że praktykowanie jakiejkolwiek religii, czyli np. przeznaczanieczasu i energii na wznoszenie modłów zamiast wykorzystywania ich na rzeczy,które zapewnią przetrwanie, jest ekonomicznie nieopłacalne. Mówiąc ściślej, kultywowanieczegokolwiek nie sprzyja przetrwaniu genów. Jednak takie zwierzęta jak samcepawi, czy jelenie posiadają narządy (z pozoru niepotrzebne), które wykształciłysię na wskutek doboru płciowego i zapewniają im zdobycie samicy, a przez tomożliwość przekazania swoich genów dalej, z drugiej strony narządy te mogąokazać się dla tych zwierząt uciążliwe i zgubne, np. rozłożysty ogon pawiautrudnia ucieczkę przed drapieżnikiem, nie jest to jednak takie ważne, ponieważdorodny samiec, który przetrwał może się rozmnażać, a przekazywanie części swoich genów dalej, a przez to rekombinacjamateriału genetycznego jest priorytetem każdego organizmu w każdej populacji.Wiarę i powstałe na jej skutek religie można porównać więc do poroża jelenia,czy ogona pawia (budowanie pełnych przepychu świątyń, wystawne msze, które jakwarto zauważyć są swoistym porożem jelenia, czy zwiększają one jednak szanse naprzetrwanie genów?). Jakie są jednak korzyści wynikające ze spędzania czasu wkościele? Bo gdyby ich nie było, to co faworyzowałby dobór naturalny?Oczywiście do przetrwania religii mogą przyczyniać się uwarunkowania politycznei inne, których nie można nie brać pod uwagę, jednak chciałbym rozpatrzyć tentemat przyjmując, że wiara ma swoje biologiczne podłoże i jestem tego w dużymstopniu pewien.\nZanimprzejdziemy do „korzyści” jakie płyną z wiary, trzeba także dodać, że to cofaworyzuje dobór naturalny nie musi być prawdziwe i do końca racjonalne, musijednak przynosić zyski, a więc jest to w pewien sposób logiczne. Religie, czysekty zwykle wyróżnia wspomniana przeze mnie chęć przynależności do którejś z tychgrup. Faworyzowanie tego przez dobór naturalny zdaje się więc być dosyć jasne.Człowiek znajdujący się w olbrzymiej grupie osób wyznających to co on, odczuwapodświadome wsparcie (zwłaszcza psychiczne), poczucie bezpieczeństwa,zaspokajanie swoich pragnień oraz niwelowanie obaw. Można to poprzećprzykładami ludzi prehistorycznych. Wiara jest charakterystyczna tylko dlagatunku homo sapiens, toteż ludzie zewcześniejszych okresów przejawiali tendencje do wiary w duchy, modlitwy dopiorunów, czy słońca i inne siły, które wzbudzały w nich strach i podziw. Niejednokrotnieludzie składali człowiecze ofiary i uznawali to za sposób na przypodobanie siębogom, którzy następnie zsyłali błogosławieństwa, czy chronili ich przed różnorakiminiebezpieczeństwami. Możemy z tego punktu wywnioskować, że początkijakiejkolwiek wiary w rzeczy nadprzyrodzone sięgają dość wczesnych okresów ioparte były nie na objawieniach, lecz na lęku i chęci wyciągania korzyści, z drugiej jednak strony wiele kultur nawskutek tych wierzeń uległo wyniszczeniu. Pojawia się więc tutaj mechanizm podobnydo doboru grupowego, który u ludzi ujawnia się być może w ten także sposób, żeosobniki należące do określonej grupy mogą darzyć się jakimiś specjalnymiuczuciami, jak np. braterstwo, mogą także we wspólnej sprawie za siebie (lub zacoś) ginąć!\nPrawdziwym możebyć stwierdzenie, że wiara redukuje następstwa wynikające ze stresu dającwsparcie, jednak nawet takie bezpośrednie korzyści nie świadczą o tym, że to, w co się wierzy jest prawdą. Wiarapomaga ludziom przetrwać trudne chwile, a nawet chorobę. Podobnie jak lekarstwaplacebo, wiara również może być placebo. Często nawet ciepła, wspierającarozmowa pomaga nam dojść szybciej do siebie po ciężkim urazie. Jest to efektplacebo, który znany jest medycynie od wielu lat. Pacjentom chorym możnapodawać lek, który w rzeczywistości nie ma właściwości leczniczych, mimo topacjent wraca do zdrowia podświadomie przekonany, że dostawał leki, które mu wtym pomogły. Wiara ma w tej kwestii bardzo podobne właściwości.\nTo, że wiara ireligie przetrwały do dziś jest faktem i coraz to lepiej poznajemy ich naturę inaturalne role jakie mogą odgrywać w życiu człowieka i całego społeczeństwa. Prawdąjest jednak, że dziś religie przynoszą więcej strat aniżeli korzyści, dlategouważam, że „gen”, a raczej „mem” wiary będzie w naszej populacji stopniowozanikał i tak się też dzieje.\nOpublikowano 20 grudnia 2008 Autor: Daimon\nPolemika z ludźmi nie posiadającymi żadnej wiedzy z zakresu teorii ewolucji jest potrzebna. Brak wiedzy o teorii nie ośmiesza, ale plecenie bzdur owszem. W tym wpisie odpowiedziałem na „trudne pytania”, na które odpowiedzi można znaleźć w wielu źródłach. Niektóre z tych wątpliwości obalił już sam Darwin. Rozwój nauki z tego zakresu pozwolił na dobre obalić rzekome argumenty kreacjonistów, które bez żadnej naukowej wartości służą dzisiaj wyłącznie w celach propagandowych. Starałem się odpowiadać jak najprościej.\nCzy zgodnie z teorią ewolucji powstanie kiedyś człowiek, który zamiast rąk ma skrzydła? A co z ogniwem które było by gdzieś po środku czyli człowiek z kończynami, które nie służą ani do latania, ani do chwytania? Krótko mówiąc kaleka.\nNie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Przewidujemy działanie ewolucji w kwestii, np. wielkości naszego mózgu w przyszłości.W tym wypadku również istnieją różne hipotezy, które na Twoją prośbę mogę opisać. Człowiek z pewnością nie przestał ewoluować. Nasza ewolucja prawdopodobnie przyśpiesza.Najprostszymi dowodami na ewolucję człowieka są narządy zbędne: guzek Darwina,kość ogonowa, ząb mądrości, narząd lemieszowo nosowy itd. Wiemy także dlaczego te rzeczy wciąż się utrzymują.\nJeśli ewolucja niedziała przypadkowo,musi działać celowo,no chyba nie ma innej opcji?Jestem głupolem i się nie znam,może jest?Jaka?Jeśli działa celowo,to musi te cele wyznaczać,dobrze kombinuję?Jak wyznacza to musi myśleć?\nNie zaryzykowałbym stwierdzenia, że działa celowo, ponieważ nie obiera żadnych celów. Zmiany zachodzące za sprawą zmienności mutacyjnych są spontaniczne, jednak z reguły są coraz lepsze, na wskutek działania doboru naturalnego. Pajęczyca, która snuje sieć łapiącą dużo owadów z pewnością znajdzie partnerów i rozprzestrzeni swoje geny, lepsze potomstwo rozprzestrzeni swoje i tak dalej.\nNo i wciąż pytam,czemumoje serce jest 2+2?!!A nie np. 2+1/9?No i czemu nie ma osobnika datowanegoprzez 9 metod który jest 1/2+ 1/4?????To jest poważne pytanie!!!\nTwoje serce ma dwie komory i dwa przedsionki, ponieważ w naszym wypadku jest to rozsądne rozwiązanie. Krew zasobna w tlen nie miesza się z krwią odtlenowaną. Na ten temat również można znaleźć wiele informacji już w książkach z liceum. A co ma do tego datowanie to już sam nie wiem.\nTylko nie wchodźmy wallele..Cały świat „stoi” allelami!!Poważnie!Tylko nikt nie wie co tojest:) Ty też nie wiesz:)I ci co pisali do wiki,też nie wiedzą…:)Takieczasy,co robić?Co robić?!!!Allee jak naukowo zabrzmiało….Ty mi musisz towszystko wytłumaczyć!\nZapewne komentujący wie najlepiej co to są allele i tworzy ich własną definicję. Zapewniam, że nie jest to dzisiaj kwestia sporna nawet dla kreacjonistów.\nKto ustalił,że ”Zgodnie z definicją teorii ewolucji zmiany zachodzą tylko w jednymkierunku. „A jak zajdą w innym?To deficja jest do bani,czy teoria?\nZ doświadczenia i naukowych dowodów wiemy, że ewolucja wsteczna nie zachodzi. Przykładami są ssaki wodne. Jeśli tego typu modyfikacje zajdą, to z pewnością rzuci to nowe światło na teorię ewolucji. Póki co zmian wstecznych nie zaobserwowano, dlatego definicja jest ścisła, bo opiera się na faktach.\nPtaki fruwają bardzo podobnie jak samoloty.I co z tego?”Kijanki mają jeden przedsionek i jedną komorę ( bardzo przypomina to układ krwionośny ryb).” No pewnie!!!!Nietoperze bardzo przypominają jaskółki!!!!\nNie przypominają ani pod względem anatomicznym, ani morfologicznym. Nietoperze są ssakami, nie posiadają mostka, skrzydła tworzą błony, nie mają kości wypełnionych workami powietrznymi. System lotu ptaka i samolotu bardzo się różni, różni się również system lotu nietoperza i jaskółki.Nie liczę na to, że obalisz podobieństwo w budowie serca kijanki i ryby. Mamy formę pośrednią (Tiktaalik) między rybami a płazami. Zwykła anatomia porównawcza…\nTyle,że nie przstająbyć lisami!!!!JA CHCĘ WIEDZIEĆ KIEDY STANĄ SIĘ PRZEPIÓRKAMI!!!JA NIE O TOPYTAM!!!!No na miły BÓG!!!Wracając do tych zmian przestankowych,to te skrzydłarosną powoli?Najpierw są malutkie u mamy,potem u dziecka większe,potem …Takto jest?\nDoczytaj ten wpis do końca to dowiesz się jak to jest z tymi skrzydłami. Mniej więcej dzieje się to w ten właśnie sposób. To raczej wątpliwe, aby lisy stały się przepiórkami. Specjacja jest dobrze opisana i udokumentowana, wystarczy poszukać w Internecie, lub innych źródłach naukowych.Nie mam zamiaru rozpisywać się o tym na blogu, gdyż wymagałoby to napisania kolejnego wpisu.\nMoja córka ma zupełnie inny kolor oczu niż ja:)Jest to zmiana nagła?\nNie, jest to zmienność dziedziczna rekombinacyjna, a niemutacyjna. Wystarczy wykonać prostą krzyżówkę genetyczną…\nPytam,czy mojemupra,pra wnukowi wyrośnie trąba?Czy najstarszy znany hominid miał cokolwiekwięcej niż ja?Nie wiem,trzecią ręke,drugą głowę?Ja wciąż pytam o zmiany międzygatunkami!!! Inaczej,czemu przestałem być amebą,rybą i czemu nie jestem topolą?\nZnamy systematykę hominidów i u żadnych nie znaleziono wymienionych przez Ciebie cech. To mi przypomina bezsensowną próbę obrony, albo najzwyczajniejszą głupotę. Pytanie „czemu nie jestem topolą?” powinno być chyba skierowane do teologów.\nCzy tym „doboremnaturalnym,będącym mechanizmem ewolucji” rządzi PRZYPADEK,czy nie?Ja nie mówię,żetak,nie mówię,że nie!!!Pytam!!!\nDobór naturalny jest procesem ukierunkowanym. W tym wypadku kierunek ewolucji jest określony. Wynika to z konieczności dostosowania fenotypu do środowiska. Proponuję zapoznać się dodatkowo z takimi pojęciami jak dobór sztuczny, dobór płciowy, dobór krewniaczy. W ewolucji owszem działają mechanizmy losowe w postaci mutacji. Mutacje, zwłaszcza neutralne, odgrywają dużą rolę w tym procesie.\nNawiasem,ile macie tych form pośrenich?Tak procentowo?Na to ile ich było?Czy raczej,musiało być!?\nNie potrafię tego określić. Znajdowane są coraz to nowe formy, które potwierdzają przypuszczenia naukowców. Teoria ewolucji jest więc empirycznie sprawdzalna, zarówno na płaszczyźnie paleontologii, jak i genetyki,embriologii, czy biochemii. Form pośrednich mamy naprawdę mnóstwo. Niektórych gatunków nigdy nie wykopiemy, gdyż mogły nie poddać się procesowi fosylizacji.Chciałbym tutaj wprowadzić takie pojęcie jak ewolucyjny paradoks Zenona.Najlepiej ilustruje go ten dialog między przeciwnikiem a zwolennikiem ewolucji:(źródło: wikipedia)\nPrzeciwnik: Teoria ewolucji jest nieprawdziwa, ponieważ nie znaleziono brakującego ogniwa.\nZwolennik: Ależ znaleziono: (długa lista znalezisk).\nPrzeciwnik: No tak, ale tojest jeszcze gorzej dla ewolucji, bo teraz są dodatkowe brakujące ogniwa,łączące te formy, które wymieniłeś.\nŚrodowiska naukowe ostatecznie obaliły paradoks Zenona(zresztą nie tylko ten) udowadniając, że zmiany zachodzące w świecie są ciągłe,a nie punktowe i nie można dzielić odcinków w nieskończoność.\nA co powiesz na ten temat. Zmiany warunków środowiska zachodzą zwykle bardzo szybko, natomiast zgodnie z teorią ewolucja jest procesem powolnym. Więc jeśli np. rybom w wodzie zabrakłoby pożywienia, to prędzej wyzdychałyby niż wyszły na ląd.\nDruga sprawa jeśli skrzydła wykształciły się z kończyn, które służyły dochodzenia po lądzie, to gdzieś po drodze musi być ogniwo, które ma ni to skrzydła ni to łapy. Czyli ani nie może sprawnie poruszać się po lądzie ani w powietrzu. Czyli krótko mówiąc jest kalekie. A tym samym skazane na wymarcie.Więc jest to niezgodne z zasadą doboru naturalnego.\nNieprawda. Tempo ewolucji nie jest z góry określone i może ona zachodzić szybciej lub wolniej (o wyjściu zwierząt na ląd już pisałem).Okazało się, że ewolucji i tworzeniu nowych gatunków mogą sprzyjać niekorzystne warunki. Otrzymuje się, np. nowe szczepy bakterii, które powstają głównie w czasie niedoboru składników pokarmowych. Co do kwestii skrzydeł, to chyba najpopularniejszą formą przejściową jest Archeopteryx, który wykazuje mnóstwo cech ptasich, jak np. pneumatyczne kości, ciało pokryte piórami, obojczyki połączone w widełki itd. Nie oznacza to oczywiście, że Archeopteryx musi być owym przodkiem ptaków. Dla Twojej wiadomości mamy formy takie jak kaudiopteryks- z ćwiercią skrzydła. Wskazuje to na fakt, że zwierzęta te radziły sobie. Np. krótki lot mógł być bardzo pomocny w trakcie polowania.Wszystko jest zgodne z zasadą doboru, nawet bardzo.\nDalej sądzisz, że dobór naturalny działa przypadkowo? Gdyby (tylko przykład) mamutowi w afryce przez przypadek wyrosły włosy, to chyba by się przez przypadek zagotował,nieprawdaż?\nA kiedy ja tak sądziłem? Dużo nieścisłości w tych wypowiedziach.\nTo gdzie jest tenmoment zwrotny,od kiedy zaczyna się ewolucja,a kończy się abiogeneza?\nAbiogeneza opisuje powstanie życia, pierwszych systemów biochemicznych. Teoria ewolucji tłumaczy różnicowanie się i ulepszanie organizmów i systemów biochemicznych. Przyjmujemy więc, że ewolucja zachodzi od powstania pierwszych organizmów, które mogły się rozmnażać. Zdania jednak mogą być podzielone.\nU,oprawdopodobieństwie już ani słowa?TE ta dziedzina nie tyczy?\nA teorii inteligentnego projektu? To, że jakikolwiek byt stworzył życie jest równie nieprawdopodobne, lub nawet mniej prawdopodobne niż to, że życie powstało samoczynnie (a wiemy, że niekoniecznie). Rachunek prawdopodobieństwa zdaje się na nic, co już podkreślałem niejednokrotnie,ponieważ nie bierze pod uwagę, np. ewolucji systemów biochemicznych. Z góry zakłada, że wszystkie formy pojawiły się nagle w obecnej postaci, co jest nieprawdą i szkodzi raczej teorii inteligentnego projektu, a nie teorii ewolucji. Mówię tutaj także o abiogenezie. Rachunek prawdopodobieństwa jest zbędny.\nGratuluję wszystkim bujnej wyobraźni.\nOpublikowano 15 grudnia 2008 Autor: Daimon\nLudzie z wielką zawziętością krytykujący teorię ewolucji,robią to najczęściej według ściśle wyznaczonych kryteriów i schematów. Osoby takie starają się za wszelką cenę rozpropagować błędne przeczucie, że z teorią ewolucji jest coś nie tak, że nie została w żaden sposób udokumentowana naukowymi faktami. Niesłusznie twierdzą, że brak jakiegoś ogniwa kopalnego obala teorię, podczas gdy dysponujemy wieloma innymi, kompletnymi formami przejściowymi w materiale kopalnym. Jednocześnie możemy domyślać się, że sama wiedza na ten temat jest im zupełnie obca. Popełniają wiele błędów już u samych podstaw (np. anatomia płazów i gadów). Nie potrafią dostrzec podstawowych różnic między samą ewolucją, a doborem naturalnym (który jest mechanizmem ewolucji)- dodatkowo zarzucają mi kłamstwo i nieznajomość podstawowych pojęć. Poddają przy tym wszystkim w wątpliwość metody datowania, o których nie mają bladego pojęcia. Przesyłają mi linki do stron, na których kreacjoniści rzekomo obalają teorię ewolucji. Szkoda,że nie rozpoznają przy tym szkieletu z gatunku Homo ergaster i mylą go ze szkieletem Homo erectus, co wskazuje na to, że ich informacje są błędne i przestarzałe o kilka ładnych lat. Metody, które są stosowane przez kreacjonistów mają za zadanie wzbudzić poczucie prawdy i wątpliwości, jednak ich informacje mają się nijak do aktualnego stanu nauki. Zadają pytania, które mają poddać w wątpliwość prawdę, czy nawet uczciwość biologów z całego świata, lansując i przypominając wszystkim oszustwa naukowe sprzed stu lat (Człowiek z Piltdown). Do tego nie starają się szukać odpowiedzi na własną rękę, nie przemawiają do nich nawet niepodważalne dowody. Ten blog nie ma na celu udowadniania prawdy o ewolucji. Ma skłonić do myślenia i zainteresowania się nią, gdyż swoją elegancją i prostotą (i nie tylko) znacznie przewyższa teorię inteligentnego projektu.\nA oto komentarz, który rozśmieszył mnie najbardziej:\nDzięki!Ja to temu matołowi tłumaczę to samo,tylko obrazowo od kilku tygodni!!! I nic!On zwyczajnie wierzy byt o nazwie ewolucja!!!Nadaje mu nawet cechy!Zdolność sprawczą!Wg Niego BOGA nie ma,jest ewolucja,która wymyśla,np skrzydła.\nJuż spodziewam się ostrej krytyki. Żywię głęboką nadzieję, że jednak tym razem będzie ona miała konkretną wartość naukową…\nOpublikowano 21 listopada 2008 Autor: Daimon\nW Polsce od zawsze widoczne były przejawy niechęci wobec osób o innej orientacji seksualnej. Oczywiście środowiska kościelne mają to do siebie, że wypowiadają się o czymś, co przeczy ich nauczaniu (jedynemu słusznemu) w sposób nadzwyczaj ostry. Nawoływanie do palenia homoseksualistów na stosach wydaje się być niewarte komentarza, jednak ten sam duchowny powiedział, że homoseksualizm przeczy prawom natury, i że nikt nie rodzi się homoseksualistą. W tym wpisie chciałbym wyprowadzić osoby, które myślą podobnie z błędu.\nZacznę od artykułu, który ukazał się w magazynie „21 wiek” w grudniowym numerze z 2008r., który to wbrew twierdzeniom duchownych pokazuje, że człowiek jednak rodzi się homoseksualistą, i czynniki zewnętrzne wcale nie muszą mieć wpływu na orientację seksualną. Orientacja seksualna kształtuje się we wczesnym stadium rozwojowym i jest uwarunkowana genetycznie. Najnowsze badania Szwedzkich naukowców wykazały, że mózg homoseksualistów różni się od mózgu ludzi heteroseksualnych. Zespół odkrył różnice w aktywności ciała migdałowatego, odpowiadającego za emocje. Badania prowadzone przy pomocy rezonansu magnetycznego i pozytronowej tomografii emisyjnej pozwoliły wykazać, że mózgi homoseksualistów i heteroseksualistów różnią się. Jak czytamy „u heteroseksualnych mężczyzn i, jak się okazało, u lesbijek prawa półkula jest znacznie większa niż lewa. Natomiast u gejów i heteroseksualnych kobiet taka asymetria nie występuje.” Każdy homoseksualista urodził się z tymi predyspozycjami, lub zostały one ukształtowane jeszcze we wczesnym dzieciństwie. Nasuwa się więc wniosek, że homoseksualiści wcale nie wybierają swojej orientacji, nie zależy też ona od wychowania, czy innych czynników zewnętrznych, a ponieważ parametry mózgu odpowiadające za orientację seksualną nie mogą zostać zmienione- nie można też homoseksualizmu leczyć.\nZachowania homoseksualne możemy zaobserwować oczywiście także w świecie zwierząt- między innymi u szympansów, waleni, psów, kotów i wielu innych. Ciekawe będą więc wyniki badań predyspozycji homoseksualnych u tych zwierząt. Wiele przykładów i badań pokazuje, że homoseksualizm wcale prawom natury nie przeczy, lecz jest ich częścią. Wszystkie informacje naukowe w znacznym stopniu wskazują na to, że homoseksualizm ukształtowany jest na podłożu genetycznym, a nie wyłącznie wychowawczym- jak błędnie zakłada Kościół. Czy więc bóg mógł stworzyć homoseksualistów?\nOpublikowano 15 listopada 2008 Autor: Daimon\nNa pierwszy rzut oka widać, że stwierdzenie to jest oczywiście fałszywe i może wynikać z niewiedzy…o teorii ewolucji chociażby lub nieznajomości złożonych zachowań wśród naczelnych. Aby więc zrozumieć ten problem przyjrzyjmy się bliżej np. szympansowi karłowatemu (Pan paniscus), o którym już chyba wspominałem. Otóż małpy te, podobnie jak ich znani kuzyni- szympansy zwyczajne potrafią tworzyć hierarchiczne stada, których członkowie wykazują różnorakie formy kontaktów interpersonalnych, jak np. okazywanie troski, współczucia, pomocy. Te i wiele innych przykładów altruizmu, karzą nam się więc zastanowić, czy religie mają prawo uzurpować sobie wyłączność w przekazywaniu zasad i przypisywać sobie ich szerzenie. Istnieje wiele nieprawdziwych przekonań (zwłaszcza w krajach o wysokim procencie ludzi wierzących- oczywiście, w tym w Polsce), że ludzie nie wyznający żadnej z religii (a zwłaszcza ich) są wypaczeni moralnie, a czasami wręcz intelektualnie, co oczywiście nie pokrywa się z prawdą. Jeśli więc zachowania i zasady, będące wynikiem ewolucji u szympansów pozwalają im tworzyć złożone społeczności, dlaczego więc ich kuzyn- człowiek nie mógł wyewoluować na tych zasadach? Faktem jest, że zachowania altruistyczne są faworyzowane przez dobór naturalny, nie wiemy jednak dlaczego. Wiemy, że nie wynika to z działalności jakiejkolwiek religii- wręcz przeciwnie. Religia często motywuje do agresji i innych złych zachowań. Jeśli moralność, która w nas wyewoluowała leży w ludzkiej naturze, to prawdy głoszone przez kościoły nie są niczym nowym i mogą być zbędne, jeśli są niewłaściwie przekazywane- mogą być także niebezpieczne.\nWielka nauka, wielka miłość i wielka głupota Kościoła katolickiego…\nOpublikowano 23 października 2008 Autor: Daimon\nMaleńki Javier Marsical urodził się po to, by uratować życie swojego\nbraciszka Andresa (6 l.), cierpiącego na rzadką odmianę amnezji. Lekarze\nsą zachwyceni. Kościół w Hiszpanii potępia lekarzy za genetyczne\nJavier, zwany już dzieckiem lekarstwem, został poczęty in vitro. Był tylko jednym z kilku embrionów. Lekarze uznali, że jest najbardziejzbliżony genetycznie do swojego chorego brata Andresa. I tak embrion, z którego później rozwinął się Javier, został wszczepiony do macicy matki, Soledad Puertas. Resztę embrionów zniszczono. Teraz z krwi znajdującej się w pępowinie łączącej Javiera z organizmem matki lekarze pobiorą komórki macierzyste. Zostaną one użyte przy przeszczepie szpiku kostnego u Andresa. Dzięki temu istnieje 70–90-procentowa szansa wyleczenia Andresa z ciężkiej choroby. Chłopczyk, aby żyć, musi często przechodzić transfuzje krwi. Po przeszczepie szpiku nie będą one konieczne.\nHiszpańscy lekarze i tamtejsze media z dumą podkreślały fakt narodzin dziecka i możliwość wyleczenia jego brata z choroby. Powszechnie uznano to za sukces i postęp naukowy. Ale innego zdania są hiszpańscy duchowni.\nSekretariat Konferencji Episkopatu Hiszpanii opublikował komunikat „Leczyć chorych, ale nie eliminując nikogo”. Według Episkopatu media przemilczały, że lekarze zniszczyli embriony chore lub te, które choć były zdrowe, nie odpowiadały profilowi genetycznemu. „Narodzinom jednej osoby towarzyszyło zniszczenie jej rodzeństwa, które pozbawiono podstawowego prawa do życia” – głosi komunikat.\nHierarchowie hiszpańskiego Kościoła twierdzą również, że przypadek Javiera oznacza zredukowanie ludzkiego życia do „technicznej\nużyteczności” i pozbawienie go moralnego i duchowego wymiaru”. W wyniku tego kryterium pozostałemu rodzeństwu odebrano prawo do życia. „Ten, który ostatecznie urodził się, został wybrany, ponieważ był najbardziej użyteczny, aby uleczyć swojego chorego brata”– głoszą duchowni.\nNa całe szczęście zdanie hierarchów Kościoła katolickiego znaczy dla Hiszpanów tyle, co dla Polaków zeszłoroczny śnieg.Słowa księży, sugerujące, że mały Javier urodził się tylko w jednym celu mogą być dla jego rodziców jak i dla niego samego bardzo krzywdzące. Uważam, że Javier będzie kiedyś dumnym człowiekiem, który pomógł w leczeniu własnego brata, który uchronił go od cierpienia związanego z chorobą. Uważam także, że maluch będzie przez rodziców bardzo kochany, nie za to, że pomógł bratu, ale za to, że jest po prostu ich własnym dzieckiem. Nie ma podstaw do tego, aby mówić, że Javier został sprowadzony do „technicznej użyteczności”. Wręcz przeciwnie. Narodziny Javiera to akt wielkiej miłości (o której tak zawzięcie mówi Kościół) rodziców do starszego z braci- Andresa. Myślę, że każda matka nie zawahałaby się przed podobnym zabiegiem w celu ratowania własnego dziecka. Postawa Kościoła nie jest dla mnie w żaden sposób zrozumiała i warta potępienia.\nPowodem do radości jest także duży krok nauki. Wykorzystywanie komórek macierzystych stanie się być może bardziej powszechne, niosą one bowiem niesamowity potencjał w walce z chorobami. Więcej o komórkach macierzystych można przeczytać na stronie www.biotechnolog.pl .\nW całej sprawie, przy tak zaawansowanej nauce i możliwościach, które dzisiaj niesie i przy tak wielkich szansach na wyzdrowienie- nieludzkim byłoby pozostawić 6- letniego, żywego Andresa na pastwę losu w imię…embrionów i dziwnych wymysłów KK.\nOpublikowano 13 października 2008 Autor: Daimon\nPrzyzwyczailiśmy się już chyba, że naukowcy wywodzący się z kręgu kreacjonistów potrafią mówić o ewolucji jakby była największym wrogiem dla ich poglądów, głównie religijnych, czyli jedynych słusznych. Co ciekawe robią to często kosztem własnego dorobku naukowego.\nPodobnie można powiedzieć o przeciwnikach laikach, którzy nie wiedząc nic lub wiedząc niewiele, nawet o samej postaci Darwina, potrafią do ostatniej chwili stawiać wyssane z palca założenia, chociażby kosztem dobrych manier. Oto pare przykładów z poprzednich komentarzy. Postaram się odpowiedzieć na nie trochę bardziej wyczerpująco.\nPóki co ewolucjonizm też jest tylko teorią, w której jest mnóstwo zarówno niedorzecznych kwesti jak i niewiadomych.\nOwszem, teoria ewolucji to tylko (i aż) teoria. Zaliczamy ją jednak do teorii empirycznych, na równi np. z teorią grawitacji i teorią względności Einsteina. Nie powiedziałbym, że w teorii tej jest mnóstwo kwestii niedorzecznych. Ewolucja jest jedynym logicznym i do tego eleganckim wyjaśnieniem powstawania gatunków. Ewolucja ciągle zachodzi i będziemy znać jej mechanizmy coraz lepiej, nie mamy co do tego wątpliwości.\nNp. zgodnie z teorią ewolucji ryby miały wyjść na ląd. Jak niby to wychodzenie miało wyglądać. Skąd ryby będąc w wodzie miały wiedzieć, że na lądzie potrzebne są płuca i wykształcać je będąc jeszcze w wodzie.\nEwolucja to przystosowanie się do warunków. Jak można przystosować się do środowiska w którym się nie przebywa?\nJak wiadomo woda szybko ubożeje w tlen w najbliższym otoczeniu zwierzęcia, tak więc z czasem zwierzęta musiały radzić sobie inaczej. Nie chodzi tutaj o samo przystosowanie się do środowiska lądowego, co o przystosowanie do oddychania powietrzem atmosferycznym. Nawet dzisiaj mamy przykłady takich ryb (dwudyszne). Pobierają one tlen atmosferyczny przez ściany przewodu pokarmowego lub za pomocą pęcherza pławnego. Radzą sobie w ten sposób także sumy lub węgorze. Niektóre gatunki mają wykształcony tzw. labirynt, jest to narząd złożony z blaszek kostnych pokrytych cienkim nabłonkiem. Umożliwia on oddychanie powietrzem rybom błędnikowym lub łaźcowatym (akwariowy bojownik, gurami) ryby te regularnie podpływają pod powierzchnię by zaczerpnąć powietrza. Przedstawiciel łaźcowatych- Łaziec (Anabas testudineus) potrafi godzinami łazić po lądzie. Oczywiście organizmy na początku były dosyć niesforne, ale z czasem wyewoluowały u nich bardziej zaawansowane narządy lokomotoryczne. To jedna z możliwości. Miałem tutaj na celu nie samo wyjście na ląd lecz właśnie przystosowanie do oddychania powietrzem, chciałem pokazać, że nawet ryby to potrafią:).\nOk, to dlaczego np. na marsie nie zachodzi ewolucja. Dlaczego martwa materia na marsie nie ewoluuje w żywą?\nMars i Ziemia różnią się od siebie pod względem chemicznym i fizycznym. Niestosowne jest więc pytanie „dlaczego u nas tak a u nich nie?”. Jest to dłuższy temat. Poza tym jeszcze trwają programy mające ustalić obecność życia na marsie. Wiemy, że jest tam woda. Poczekajmy więc.\nTrzeba walczyć ale z takimi kretynami jak ty. Krecjonizm jest równoprawną teorią naukową.\nKreacjonizm to nie żadna teoria tylko pogląd filozoficzno- religijny zakładający, że za powstaniem wszechświata i życia stoją siły wyższe. Założenia kreacjonistów nie zasługują na miano teorii naukowych (trzeba mieć dowody, które można naukowo zweryfikować, zbadać i ocenić). Proponuję zapoznać się bliżej z pojęciem teorii naukowej.\nA tak ogólnie to organizmy żywe są tak przekombinowane, że z punktu widzenia ewolucji nie ma to sensu. Zgodnie z zasadami ewolucji człowiek powinien żywić się piachem bo tego jest najwięcej na ziemi. Albo inne pytanie skąd owoce wiedziały, że mają być słodkie po to aby ludzie mogli je zjadać. Tylko głupiec w tym wszystkim nie dostrzega inteligentnego projektu.\nTkanki zwierzęce zbudowane są głównie z białek, pełnią one także wiele innych funkcji. Najogólniej- człowiek tak jak inne zwierząta potrzebuje związków organicznych, z których jest zbudowany, które dostarczają mu energii (białka, cukry, tłuszcze). Człowiek przyjmuje także związki neorganiczne, np. wodę, która jest potrzebna w wielu reakcjach zachodzących w naszym organizmie. Piasek nie zawiera związków organicznych i do niczego nam się nie przydaje (chyba, że do opalania:)) i wcale nie jest go na świecie najwięcej. Owoce smakują nie tylko ludziom, ale także np. szerszeniom i innym owadom.\nUstalmy raz na zawsze – bzdury to wypisujesz ty. Religija istnieje od początku stworzenia świata. Myślisz ateistyczny kmiocie, że tym blogiem obalisz religię, która jest nauką opartą na prawdzie?\nSkoro religia istnieje od początku świata, to jaki jest wiek naszej Ziemi? Chyba nie taki jak najstarszych drzew wciąż stojących? Sam nie wiesz czy religia jest oparta na prawdzie, ponieważ opiera się ona chyba głównie na wierze. Nie twierdzę, że obalę jakąkolwiek religię. Zbytnio mnie one nie obchodzą poza milionami wymordowanych w jej imię ludzi i moich praw oraz praw nauki.\nEwolucjonistyczni pseudonaukowcy są wyzuci z wszelkich zasad moralnych. W celu potwierdzenia swoich urojonych teorii zdolni są do oszustwa. Poczytaj o człowieku z Piltdown.\nOwszem, człowiek z Piltdown był oszustwem naukowym z 1912r., nie było to także jedyne oszustwo naukowe. Jednak kreacjoniści po całej tej historii z oszustwem twierdzą (oczywiście błędnie), że całe środowisko naukowe jest skorumpowane. Twierdzą także (50 lat po zdemaskowaniu oszustwa), że wszystkie czaszki hominidów są podróbkami. Po pierwsze to tylko i wyłącznie dzięki innym odkryciom czaszek hominidów i badaniom mikroskopowym udało się ustalić, że z czaszką człowieka z Piltdown jest coś nie tak i zdemaskowano całe oszustwo. A po drugie dzisiaj mamy o wiele bardziej zaawansowane metody (chociażby datowania), dzięki którym można bez problemu wykryć fałszerki (gdyby oczywiście ktoś odwarzył się cokolwiek sfabrykować). Teoria ewolucji nie może być oszustwem. Jest bowiem weryfikowana przez naukowców z całego świata i eksperymentalnie sprawdzalna.\nTak, jest weryfikowana metodą bez dowodów. Nie znaleziono ogniw pośrednich. A jak już coś znaleziono to okazało się, że to było oszustwo naukowe. Ewolucja owszem zachodzi ale w niewielkim stopniu w ramach danego gatunku. Nie jest natomiast możliwe, żeby np. bakteria wyewoluowała w człowieka. Tak samo wirus zawsze będzie wirusem, chociaż ciągle powstają nowe mutacje wirusów.Teoria ewolucji w obecnej postaci jest narzędziem walki z religią. A tacy ludzie jak ty jesteście sługusami szatana. Przyjdzie taki dzień, że będziesz musiał zapłacić za swoje ateistyczne grzechy wiecznym potępieniem w piekle.\nZnaleziono mnóstwo ogniw pośrednich. Bez nich teoria nie miałaby racji bytu. Materiał kopalny jest ciągle uzupełniany. Przykłady to np. Pikaia (brakujące ogniwo pomiędzy bezkręgowcami i rybami), Tiktaalik (pomiędzy rybami i płazami), Akantostega (pomiędzy rybami i płazami), Dorudon (pomiędzy ssakami lądowymi i waleniami) itd. Obserwuje się mikroewolucję (ewolucję wewnątrzgatunkową), np. dwie odmianu Krępaka brzozowego (Biston betularia) ( jasna i ciemna) powstały na wskutek bardzo ciekawego procesu, który potwierdza zasadę doboru naturalnego. Jak to się stało- pozostawiam zainteresowanym. Co do makroewolucji (podział na makro i mikroewolucję jest sztuczny), zachodzi na wyższym poziomie niż gatunek, a to, że zachodzi wiemy np. dzięki formom przejściowym, opisano dokładnie specjację, typy izolacji itp. Są to zmiany nieodwracalne i trwają bardzo długo. Wątpię, aby teoria ewolucji była narzędziem walki z religią (kościół zaczął wojnę z ewolucją- dzisiaj ustępuje jej na każdym kroku). Jest raczej narzędziem walki z kreacjonizmem naukowym. Ciekawe jakie to „ateistyczne grzechy”:).\nPoczytaj o systemach komórkowych nieredukowalnie złożonych (Michael Behe) i wytłumacz w jaki sposób powstały w wyniku ewolucji? A drugie pytanie do przemyślenia to jak wytłumaczyć wg teorii ewolucji takie zależności między różnymi organizmami i środowiskiem, które są zbyteczne. Np. dlaczego człowiekowi podoba się śpiew ptaków, krajobrazy.\nNależy najpierw wspomnieć, że Behe jest krytykiem neodarwinizmu i przedstawicielem teorii inteligentnego projektu- wiemy już skąd taka postawa. Jak czytamy w wikipedii:\n„Hipotezy Behego o nieredukowalnej złożoności kluczowych struktur komórkowych są kontestowane przez społeczność naukową, włącznie z jego własnym Department of Biological Sciences Uniwerystetu Lehigh.”\nLansuje on stary argument teologii naturalnej. Skoro most ma swojego architekta to świat też musi. Behe doszukuje się w ewolucji ręki boskiej, sam jednak jej nie neguje. Ponieważ ewolucja ręki została już dokładnie opisana w materiale kopalnym,\nto argument jej doskonałości zastępuje argumentem doskonałości rzęski bakteryjnej. Jego prace i hipotezy nie mają większej wartości naukowej. Śpiew ptaków i krajobrazy chyba nie wszystkim ludziom się podobają. Jesteśmy istotami świadomymi i rozumnymi i chyba coś w tym jest:).\nTeoria ewolucji pozostaje nieobalona nie dlatego, że wszyscy ewolucjoniści są twórcami jakiegoś spisku. Kreacjoniści nie mają argumentów na podważenie niewzruszonych dowodów ewolucji. Kreacjoniści nie tworzą teorii naukowych- tylko teorie spiskowe, mające wprowadzić w błąd.\nUstronie rumburaka- zbrodnie religii\nWszystkich wizyt: 27517\nDzieci i religie\nKreacjonizm- dlaczego trzeba z nim walczyć?


Sprawdz Ubezpieczenie W Zus - Twoje Centrum Finansów Osobistych - Zapraszamy!\nSprawdz Ubezpieczenie W Zus\nMoja składka w ZUS – serwis dla ubezpieczonych\nSerwis ZUS – Informacje, komunikaty – Zweryfikuj i …\nBłędne lub nieaktualne dane w bazach ZUS i NFZ mogą więc skutkować komplikacjami przy rejestrowaniu się u lekarza. … przedsiębiorcy itp.) powinni sprawdzić, czy do ZUS przekazane zostały poprawne dane o okresach ubezpieczenia zdrowotnego oraz o członkach rodzin ubezpieczonych.\nBłędne lub nieaktualne dane w bazach ZUS i NFZ mogą więc skutkować komplikacjami przy rejestrowaniu się u lekarza. Dlatego ubezpieczeni powinni sprawdzić, czy do ZUS przekazane zostały poprawne dane o okresach ubezpieczenia zdrowotnego.\nSkładkę na ubezpieczenie chorobowe w wysokości 2,45 proc. w całości finansuje zatrudniony, … W ZUS sprawdzą nasze składki. Raz w roku, do końca lutego, zatrudnione osoby powinny otrzymać od pracodawcy lub zleceniodawcy informację np. na formularzu ZUS RMUA, …\nJeśli chcesz sprawdzić stan swojego konta w ZUS, możesz to …\nMogą z niej korzystać ubezpieczeni w ZUS (a więc osoby pracujące na umowę o pracę, czy zlecenie), którzy chcą na bieżąco sprawdzać stan konta składkowego, … informacje o ubezpieczeniach, do których go zgłoszono, …\nJeżeli przerwa w ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosiła nieprzerwanie: od 3 miesięcy do roku – opłata wynosi 20% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki. … Wszelkich zgłoszeń oraz aktualizacji dokonują w ZUS.\nSprawdź swoje konto w ZUS – infoddz.pl\nSprawdź swoje konto w ZUS Jeśli dostałeś przesyłkę z ZUS nie wrzucaj jej do kosza tylko dokładnie przeczytaj, jaki jest stan Twojego konta emerytalnego, sprawdź czy twój pracodawca odprowadza za ciebie składki.\nSprawdź, czy musisz złożyć w ZUS informację o wypadkach …\nDo przesyłania informacji zobowiązani są jedynie przedsiębiorcy, którzy spełniają łącznie następujące warunki: 1. byli zgłoszeni nieprzerwanie w ZUS, jako płatnicy składek na ubezpieczenie wypadkowe od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r. i co najmniej jeden dzień w styczniu 2017 r., 2\nSerwis ZUS – Ubezpieczony w ZUS – co warto wiedzieć\nUbezpieczenia społeczne i składki, DNI UBEZPIECZONEGO W ZUS, Ubezpieczony w ZUS – co warto wiedzieć,\nSprawdź swoje dane w ZUS i NFZ – łatwiej zarejestrujesz …\nSprawdź swoje dane w ZUS i NFZ – łatwiej zarejestrujesz się… Sprawdź swoje dane w ZUS i NFZ – łatwiej … Bardzo ważne jest więc, żeby w bazie NFZ były aktualne dane o okresach ubezpieczenia zdrowotnego i członkach rodzin ubezpieczonych.\nInformacje o składkach – ZUS – Platforma Usług Elektronicznych\nZUS – Platforma Usług Elektronicznych ZUS … Jeśli nie posiadasz konta w Portalu, zarejestruj swój profil. … Ubezpieczenia. Układy, umorzenia, odroczenia. Wnioski i zaświadczenia lekarskie. Zasiłki. Prewencja i rehabilitacja.\nSkładka zdrowotna ZUS będzie w 2014 wyższa niż w 2013. Składka zdrowotna jest zależna od przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw – na\nSprawdź, czy możesz zostać prezesem ZUS. Rozwiąż test …\nSejm za zmianami w ubezpieczeniu pracowników Krajowej Administracji Skarbowej … Najczęściej czytane. Składki na ZUS: W 2017 roku przedsiębiorcy zapłacą więcej; Gorsze oblicze opiekuńczego państwa: ZUS odmawiający zasiłków i pozbawione empatii sądy. 500+ nic nie zmieni;\nSprawdź, jak rozliczyć składki ZUS, gdy dochody pracownika …\nSprawdź, jak rozliczyć składki ZUS, gdy dochody pracownika przekroczyły roczny limit. Roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe jest ograniczona do kwoty 30-krotności prognozowanego na dany rok przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej.\nJak sprawdzić stan konta emerytalnego w ZUS – Emerytury i …\nJak sprawdzić stan konta emerytalnego w ZUS. Osoby urodzone po 31 grudnia 1948 r. otrzymują corocznie z ZUS informację o stanie konta ubezpieczonego.\nPracowniku, sprawdź czy twój pracodawca opłaca składki ZUS …\nPrzez PUE można również zgłosić członków rodziny do ubezpieczenia, … – Weryfikujemy wówczas, czy to, co przedstawia pracodawca, zgadza się ze tym, co jest na koncie w ZUS. W ten sposób sprawdzamy zarówno naszego pracodawcę, …\nZUS online – sprawdź składki przez internet\nDziś (14 czerwca 2012 roku) ruszyła internetowa platforma ZUS. Dzięki niej wszyscy ubezpieczeni w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych będą mogli sprawdzić stan swoich składek przez internet.\nSprawdz obowiązujące składki na ZUS – Jak nie płacić ZUS …\nSkładka na ubezpieczenie zdrowotne w 2015 r., począwszy od składek należnych od dnia 1 stycznia 2015 r., nie może być niższa niż: 279,41 zł … Poradnik w formie papierowej dostępny jest w Oddziałach ZUS, które udzielają również pomocy przy ustalaniu wysokości składki.\nSprawdź, czy pracodawca opłaca za ciebie składki\nPracujesz, ale zastanawiasz się, czy szef na pewno zgłosił cię do ubezpieczenia? Masz wątpliwości, czy opłaca za ciebie składki i w jakiej wysokości? Możesz to sprawdzić … na którego koncie w ZUS-ie zapisano choćby jedną składkę.\nRuszył e-ZUS. Sprawdź ile odprowadzono składek\n14 czerwca zaczyna funkcjonować Platforma Usług Elektronicznych ZUS. Każdy ubezpieczony, płatnik i niektórzy świadczeniobiorcy zyskają dostęp do swoich danych w ZUS przez internet. Online będziemy mogli uzyskać informacje, m.in. o tym, czy mamy obowiązujące ubezpieczenie zdrowotne, o\nMoja Emerytura w ZUS – Kalkulator Emerytalny\nKto otrzyma "Informację o stanie … – Moja składka w ZUS\nwykazanych w "Informacjach" składek na ubezpieczenie emerytalne, … "Informacje o stanie konta ubezpieczonego w ZUS" Zakład przesyła listem zwykłym na adres do korespondencji podany w zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych.\nPracujesz w kilku miejscach? Sprawdź, co na to ZUS …\nW przypadku uprawnionych do świadczenia z ZUS ubezpieczenia ze zlecenia są dobrowolne niezależnie od wysokości wynagrodzenia ze stosunku pracy. Natomiast umowa zlecenia ze studentem, który nie ukończył 26 lat jest nieoskładkowana.\nKogo dotyczy abolicja w ZUS? Sprawdź! – Jedynka …\nSprawdz Ubezpieczenie Oc – Najlepsze oferty od popularnych …\nUbezpieczenie Oc Tymczasowe – nie daj się zaskoczyć życiu, Ubezpieczenie Oc Usługi Księgowe Ubezpiecz siebie i rodzinę. Ubezpieczenie Oc Ucznia 100% Kredit – Dowiedz się więcej.\nAKTUALNE SKŁADKI ZUS 2016 [czerwiec] – ZUS dla małych firm …\nAKTUALNE SKŁADKI ZUS 2016 [czerwiec] – ZUS dla małych firm + pełny ZUS – SPRAWDŹ TERAZ wysokość składek: Moja Firma\nSprawdź, czy Twój pracodawca płaci składki! Apel …\nSprawdź, czy Twój pracodawca płaci składki! Apel pracowników ZUS – RMF24.pl – "Zbyt mało osób ubezpieczonych kontroluje, czy ich pracodawcy odprowadzają odpowiednie składki do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych" – wskazali pracownicy ZUS w Lublinie.\nWejdź na swoje konto w ZUS i sprawdź, czy są składki …\nKażdy będzie miał dostęp do swoich danych w ZUS wprost ze swego komputera … czy ma ubezpieczenie społeczne, zdrowotne); czy i kiedy pieniądze przekazywane są na jego konto w OFE i do NFZ; Ile kapitału zgromadził do emerytury; jakie świadczenia lub zasiłki ma przyznane.\nPracowniku, sprawdź swoje konto w ZUS – Aktualności …\nZa pomocą Platformy Usług Elektronicznych każdy ubezpieczony może sprawdzić, czy jego pracodawca odprowadza co miesiąc do ZUS składki w prawidłowej…\nZus Sprawdzenie Ubezpieczenia Online\nJak Sprawdzić Ubezpieczenie Zus Online\nZus Ubezpieczenie Konta\nAviva Jak Sprawdzić Składki\nZus Sprawdzenie Ubezpieczenia\nPodstawa Ubezpieczenia Zdrowotnego W 2013 Roku


Karma i inne podarunki dla psów już trafiły do przytuliska. Zbiórka trwa nadal! | Akademia Holistyczna - siłownia, fitness, sporty walki, rehabilitacja, gabinet kosmetyczny - Skarżysko\nKarma i inne podarunki dla psów już trafiły do przytuliska. Zbiórka trwa nadal!\nW niedzielę zawieźliśmy podarowane przez Was karmę, kołdry i inne rzeczy do przytuliska w Szydłowcu. Bardzo Wam dziękujemy za liczny odzew, ale zbiórkę prowadzimy nadal i wciąć prosimy Was o to, abyście przy okazji wizyty w Akademii wrzucili coś dla psiaków.\nPrzez kilka tygodni na recepcji Akademii Holistycznej zostawiliście karmę i inne potrzebne psom rzeczy. Dzięki Waszej hojności udało się zebrać dużo podarków. Pierwsze trafiły w niedzielę do przytuliska w Szydłowcu. Zapełniły cały bagażnik samochodu!\nO pomoc dla przytuliska i przebywających tam psiaków „Szydłowiaków” poprosiły nas osoby uczęszczające do Akademii, które pomagają przytulisku na różne sposoby. W niedziele wiele osób wybiera się do przytuliska, aby wyprowadzić psy na spacer. I właśnie przy okazji dzisiejszego spaceru zawieźliśmy też to, co podarowaliście psiakom.\nZwierzaki na pewno się z tego bardzo ucieszą, ale z racji tego, że nadchodzi zima, najgorsza dla nich pora roku, zbiórkę kontynuujemy. Przy recepcji w Akademii nadal będzie stać pudełko, do którego przy okazji wizyty na naszej siłowni prosimy wkładać:\nBardzo Wam dziękujemy za okazane serce i prosimy, abyście nadal pamiętali o porzuconych i niechcianych psach, dla których przytulisko to aktualny, miejmy nadzieję, że tymczasowy, dom.\nMy również dokładamy się zbiórki, ale razem możemy zdziałać więcej!\nPrzytulisko w Szydłowcu prowadzone jest przy wsparciu gminy, która przeznacza środki na leczenie i sterylizację. Przebywa w nim ok 20-30 psów.


SKW - Wyprawy\nCzłonkowie Sudeckiego Klubu Wysokogórskiego na krańcach Europy, 2015r.\nWYPRAWA NA MAKALU (8481 m n.p.m.) - piąty szczyt świata, Kinga Baranowska, Rafał Fronia\nAndrzej Chruściel: Grecja - Święta góra Atos\nAndrzej Sokołowski w Centralnym Tien-Shan 2009 - relacja osobista\nAndrzej Sokołowski kupuje bilet w Centralny Tien-Shan - RELACJE TELEFONICZNE\n"Zginęli, bo byli najlepsi" artykuł "Tygodnika Powszechnego"\nJarek Liwacz - miesiąc w Yosemitach 2008\n16.11.08 Andrzej Sokołowski - Nowa droga w Himalajach\n12.04.08 Duet Rutkowski-Sokołowski w Chamonix\nW tym roku, w tym samym czasie, na dwóch krańcach Europy, działały dwie różne wyprawy, których uczestnikami było dwóch członków Sudeckiego Klubu Wysokogórskiego.\nWyprawy działały w masywie Bzyb (Kaukaz) – wyprawa na wschodnie rubieże i Picos de Europa (Góry Kantabryjskie) – wyprawa na zachodnie rubieże.\nMakalu (8481 m n.p.m.) to piąty co do wysokości szczyt świata, położony\nw Himalajach Wysokich. Wznosi się w odległym, trudno dostępnym rejonie Nepalu, przy granicy z Chinami i jedyne 20 km od Everestu. Makalu zaliczane jest do tzw. wysokich ośmiotysięczników i jest silnie zlodowacone - granica wiecznego śniegu znajduje się na ok. 5700 m.\nChoć geneza nazwy szczytu nie jest do końca znana, bardzo prawdopodobne jest, że wywodzi się ona od sanskryckiego maha-kala, oznaczającego również „Wielką Czerń”, co doskonale oddaje wygląd tej potężnej skalnej piramidy, kiedy wiatr oczyści ją ze śniegu. Maha-kala może odnosić się między innymi do położenia góry – góra jest bowiem trudno dostępna i znajduje się w rejonie słynącym z bardzo silnych wiatrów.\nSzczyt po raz pierwszy został zdobyty w 1955 roku przez ekspedycję francuską – na szczyt weszli legendarni Lionel Terray i Jean Couzy Pierwszego wejścia zimowego dokonali Simone Moro i Denis Urubko w 2009 roku. Pierwsze polskie wejście miało miejsce w 1981r. dokonane przez Jerzego Kukuczkę. Do końca XX w. na wierzchołku Makalu stanęło 180 wspinaczy, członków ponad stu ekspedycji. Do tej pory górę zdobyło dziesięciu Polaków.\nWyprawa rozpocznie się z początkiem kwietnia, a jej zakończenie planowane jest na koniec maja. Partnerem Kingi Baranowskiej podczas wspinaczki na Makalu będzie Rafał Fronia. Zespół planuje wspinaczkę na Makalu północno-zachodnią granią bez wspomagania się dodatkowym tlenem z butli.\nPolska himalaistka, członkini kadry narodowej Polskiego Związku Alpinizmu we wspinaczce wysokogórskiej oraz zarządu Klubu Wysokogórskiego Warszawa. Od 2012 roku w międzynarodowym zespole SALEWA alpineXtreme Team. Zdobywczyni ośmiu ośmiotysięczników, w tym na trzech stanęła jako pierwsza Polka – na Dhaulagiri (8167 m), Manaslu (8156 m) oraz Kanczendzondze (8598 m). Od kilku lat sukcesywnie realizuje swoje plany sportowe związane ze wspinaczką na ośmiotysięczniki z Korony Himalajów.\nRafał Fronia – członek kadry narodowej Polskiego Związku Alpinizmu oraz członek Sudeckiego Klubu Wysokogórskiego. Kartograf, wieloletni zawodnik w biegach górskich, maratonach i zawodach cyklu adventure racing. Uczestnik siedmiu wypraw w Himalaje i Karakorum, w tym zimowej wyprawy na Broad Peak. Zdobywca Gasherbruma II (8035 m n.p.m.). Wspinał się także w Andach, Kaukazie, Alpach, Pamirze, Andach i górach Afryki.\nAGION OROS. Opis wejścia na górę Athos Grecja\nJelenia Góra 2010-07-24\nGrecja-Chalkidi - trzy palce, Dwa z nich - Sitonia i Kasandra - to raj dla turystyki plażowej. Trzeci palec - Święta Góra Athos -niedostępny dla turystów, zamknięty i tajemniczy; to państwo mnichów prawosławnych od 855 roku, od kiedy cesarz Bazyli I wydał Złotą Bullę i przekazał półwysep mnichom prawosławnym.\nObecnie Atos jest niezależną częścią Grecji. Ma stolicę w Kareis gdzie urzęduje gubernator. Podlega on ministerstwu Zagranicznemu Grecji. Władzę ustawodawczą pełni Świątobliwy Sobór. Władzę wykonawczą posiada czteroosobowa Św. Epistasia.\nDla Greków Święta Góra Atos jest kolebką ich religi i Ogrodem Bogarodzicy. W czasach chrześcijańskich Matka Boża przybyła w rejon Atos i upodobała sobie ten rejon. Od tej pory inne kobiety a nawet zwierzęta płci żeńskiej nie są wpuszczane na półwysep.\nWarunkiem wjazdu na półwysep Atos jest uzyskanie wizy wjazdowej tzw. Diamontrion.\nOsoby z Polski muszą uzyskać list polecający od konsulatu w Salonikach. Na tej podstawie greckie MSZ w Atenach lub ministerstwo ds. Macedonii i Tracji w Salonikach wydaje zezwolenie. Zezwolenie obejmuje pobyt z czterema noclegami. Na miejscu zapewnione są darmowe noclegi i posiłki w klasztorach. Goście przyjmowani są do zachodu słońca. Można brać udział w nabożeństwach. Posiłki jada się razem z mnichami.\nWizy wjazdowe załatwiałem w marcu poprzez Greka prowadzącego biuro podróży w Salonikach. Wysłałem mailem skany paszportów i określiłem w których klasztorach chcemy nocować oraz czas pobytu. Znajomy Grek z Salonik, mówiący zresztą po polsku, załatwił wszystko bez zarzutu.\nW oznaczonym dniu zjawiliśmy się w miasteczku Ouranoupoli. W biurze wizowym bez problemu otrzymaliśmy wizy wjazdowe. Czynne od 7.30 do 13.00. Opłata 30 euro. Przed otrzymaniem zadano nam pytanie: czy jesteśmy ortodoksami/prawosławny/ czy katolikami. Odpowiedzieliśmy z kolegą: katolicy. Nie wiem czy wpuszczają niewierzących?\nNa półwysep można dostać się tylko drogą morską. Granica lądowa jest zamknięta i strzeżona. Pierwszy stateczek z Ouranoupoli wypływa o godzinie 8.00. Płynie do Dafni. Opłata 12 euro. Można też płynąć do monastyru Św. Grzegorza/ 14 euro/ i Wielkiej Ławry. Ostatni statek z Św. Grzegorza wraca do Dafni i dalej do Ouranoupoli o godzinie 15.45.\nOd Dafni rozpoczęliśmy z kolegą Eugeniuszem Szymańskim wędrówkę w kierunku szczytu Atos. Droga piesza od Dafni do monastyru Św. Pawła prowadzi stroną zachodnią półwyspu /10 godzin/. Początek biegnie szeroką jezdna drogą szutrową /około 6 km/. Następnie skręcamy na ścieżkę nadmorska w kierunku Monastyru Św. Szymona i Piotra. Oznakowanie dobre, ale po grecku. Warto przed wyjazdem nauczyć się alfabetu greckiego, aby prawidłowo odczytywać oznakowania. Po 8 km wędrówki ukazał się naszym oczom piękny, zbudowany na skale klasztor /po grecku Simonos-Petras/. Dookoła otoczony jest budynkami gospodarczymi. Nasza droga wiodła przez dziedziniec klasztoru i dalej nadmorską percią raz w górę, raz w dół, poprzez kolejne zakola brzegu morskiego w kierunku następnego monastyru.\nPo następnych 6 km ukazuje nam się klasztor Św. Grzegorza. Idziemy dalej przez klasztor podziwiając jego wzniosłość i piękno. Znowu wiele kilometrów poprzez zakola maki do klasztoru Św. Dionizego. I dalej, dalej, aż w końcu pod wieczór przybyliśmy do klasztoru Św. Pawła. Była pora kolacji. Zgłosiliśmy swoje przybycie u świątobliwych mnichów, którzy nas, katolików, odstawili przy kolacji daleko od siebie. Menu to: dwie gotowane cukinie, jeden ziemniak w mundurze, oliwki, cebula, chleb, woda i wino. Z tego wszystkiego najlepsze było wino, które zmieszane z wodą dobrze gasiło pragnienie. Mnich czytał na głos święte księgi a my w ciszy spożywaliśmy proste jedzenie. Po kolacji modlitwa, ale my okropnie zmachani padamy na żelazne prycze w pokoju i odpoczywamy. W pokoju stoją cztery żelazne, piętrowe łóżka z materacami i prześcieradłami oraz kocami w razie zimna. Obok normalna łazienka i prysznic. Śpimy.\nRano o godzinie 8.00 ruszamy dalej w kierunku góry. Najpierw zygzakowatą szeroką drogą szutrową /około 1 km/. Następnie od zakola odchodzi w kierunku Nea Skiti szeroka, porośnięta droga. Lekko w dół. Po 1.5 km docieramy do tzw. Crosspoint. Tutaj rozdzielamy się; Gienek zmęczony wraca do Św. Pawła, a ja idę na szczyt.\nCrosspoint to kapliczka kamienna bez ścian z dwóch stron, przez jej pusty środek biegnie dalsza droga. Na dachu jest charakterystyczny krzyż o czterech ramionach. Idę w kierunku Skiti Aghia Anna. Wznoszę się teraz do góry mając pod nogami strome klifowe wybrzeże. Schodami do góry i cały czas trawersując zbocze Atosu Dochodzę do bramki, mijam ją z prawej i wychodzę na tył kościoła. Idę wzdłuż kościelnego muru i po chwili w lewo do dużych drewnianych wrót. Przechodzę przez bramę i schodami wznoszę się do góry. Na końcu schodów skręcam w prawo i trawersem lekko do góry wzdłuż zabudowań i rur prowadzących wodę wznoszę się do góry podziwiając piękne kościółki. Po skończeniu zabudowań ścieżka schodami pnie się ostro do góry. Idę tymi schodami pod drzewami w cieniu. Po drodze mijam murowany schron z drewnianymi ławkami w środku /nadaje się na biwak/. Dochodzę do krzyżówki ścieżek. W dół droga biegnie w kierunku Kerasi. Do góry znaki kierują na ATOS i Panaghia.\nWchodzę do góry w kierunku szczytu. Ścieżka jest wyraźna. Nie można jej zgubić lub przegapić. Idę przez dębowe lasy i ukwiecone łąki. Na wysokości 1500 metrów dochodzę do schronu i kaplicy zwanej Panaghia. Można tu przenocować. W środku jest studnia z wodą.\nOd schroniska wyraźna ścieżka biegnie zakosami do góry. Po 1 do 1.5h wchodzę na szczyt. Nie ma żadnych trudności technicznych. Na górze znajduje się mała kapliczka, aktualnie mocno rozbudowywana. Żelazny krzyż z flagą Grecji wieńczy najwyższą skałkę na wierzchołku. Widoki ładne. Warto wejść o zachodzie lub wschodzie słońca. Góra jest często w chmurach, więc wart mieć więcej czasu na foto. Czas wejści od krzyżówki 4 do 5 godzin.\nPowrót do klasztoru Św. Pawła tą sama drogą. Do Dafni trzeba uważać. Górne drogi wewnątrz półwyspu są szerokie i jezdne ale często bez oznakowania lub znaki przewrócone. Można zrobić kółko i wylądować w tym samym miejscu. Mnóstwo skrzyżowań i wiele dróg kończących się ślepo.\nDroga powrotna w kierunku Dafni wiedzie przez Monastyr Grigoriu. Taki znak jest postawiony przy drodze i trzeba się kierować w tym kierunku. Trzeba zwrócić uwagę na to, że ma pisać wyraźnie Monastyr Grigoriu. Inaczej można nie dojść do oznaczonego celu.\nPrzyroda jest bujna, dużo wody wszędzie i można spokojnie ją pić.\nOd 3 sierpnia do 7 września 2009 przebywaliśmy w rejonie Kokshaal-Too centralny Tien-Shan w Kirgistanie. P\nomysł na ten rejon podsunął Marcin Kacperek, jako alternatywa do wyjazdu pod Trango. Celem wycieczki było poprowadzenie m.in. drogi mikstowej na Peak Mińsk o wysokości ok. 5200m. Niestety z powodu kontuzji Michała droga nie została dokończona..\nPierwszy tydzień poświęciliśmy na transport sprzętu pod ścianę. Odcinek między bazą (3750m) a ścianą wynosił 10,5km przy 450-500m deniwelacji a my pokonaliśmy ten dystans jakieś dziesięć razy. Po tym wszystkim postanowiliśmy się wspiąć w alpejskim stylu północną wystawą zachodnio-północnej ściany naszego szczytu.\nW tym samym czasie przebywający obok nas w bazie Rosjanie zaczęli wspinaczkę niezdobytym filarem tej ściany. Jak się w międzyczasie okazało w rozmowie z Rosjanami - na główny szczyt nie było jeszcze wejścia.\nNasz projekt był bardzo ewidentny, prowadził najpierw nitkami lodowo-mikstowymi na duże strome pole lodowe a później przewieszającym się miejscami kominem wylanym cienką polewą lodową. Niestety nie podołaliśmy w/w kominowi, który okazał się zbyt trudny i ryzykowny. Postanowiliśmy zjechać i wrócić z wiertarką by nawiercić stanowiska i punkty w miejscach gdzie nic nie siada.\nGdy wróciliśmy pod ścianę Rosjanie wracali już z tarczą, było ich pięciu, zrobili filar i weszli na szczyt. Wspinali się kilka dni głównie używając technik hakowych. My zaczęliśmy także bawić się w styl oblężniczy i następnego dnia w ścianie zostawiliśmy ok. 240m poręczy z nawierconym stanowiskami. Potem powróciliśmy do bazy.\nPo kilku dniach wróciliśmy po poręczach do najwyżej osiągniętego punktu i tego dnia zrobiliśmy jeszcze dwa trudne wyciągi, wiercąc po dwie kotwy na wyciąg. Już o zmroku rozłożyliśmy nasze portaledge. Po pierwszym noclegu w portalu przyszło prowadzić kolejne czujne wyciągi w cienkim lodzie. Na domiar lód tego był bardzo twardy, kruchy i szklisty. Czasem przypominał ten szary alpejski. Tego dnia zostawiliśmy dwie poręcze nad naszą platformą, by następnego dnia szybko wspiąć się po nich i następnie spróbować dojść do szczytu. Gdy prowadziłem któryś z wyciągów w pewnym momencie większy kawał lodu uderzył Michała w obręcz barkową powodując, jak to się później okazało, uszkodzenie więzadeł. Po aplikacji silnego środka przeciwbólowego wspinaliśmy się dalej. Ból barku nie ustępował i Michał wziął kolejne tabletki. Niestety, w miejscu, gdzie teren już zaczynał się kłaść, musieliśmy się wycofać. Zostawiliśmy tyle poręczy ile mogliśmy. Pomyśleliśmy, że mamy jeszcze 2 tygodnie, więc plan by wrócić i dokończyć drogę po wydobrzeniu Michała był bardzo realny. Zjechaliśmy do portala i po trzeciej nocy spędzonej w ścianie zjechaliśmy. Zjeżdżając w kluczowych miejscach osadziłem tu haka tam kostkę by przy kolejnym podejściu sprawnie pokonać trudności. Nie wiedzieliśmy jeszcze wtedy, że już więcej tu nie przyjdziemy.\nDokumentację fotograficzną rejonu robił Adam Kokot. Poza namiw rejonie działała jeszcze jedna ekspedycja z Polski w składzie Michał Kasprowicz, Wojtek Ryczer (obaj z Warszawy) i Rafał Zając z Wrocławia, którym udało się wspiąć na dwa dziewicze szczyty.\nW okolicach jest jeszcze kilka ciekawych możliwości na wspinanie chodź by np. północno-zachodnia ściana Kizyl Asker.\nNie wybieramy się tam za rok ale wszelkie informacje dla zainteresowanych tamtym rejonem z przyjemnością przekażemy.\nAndrzej Sokołowski kupuje bilet w Centralny Tien-Shan\nTam chcemy się udać tego roku. Startujemy 2 sierpnia z Warszawy . Nasza wyprawa będzie trwała 5 tygodni. Skład kameralny: Michał Król Nowy Targ, Adam Kokot fotograf -Nowy Targ i Andrzej Sokołowski Jelenia Góra -Jagniątków. Lecimy do Biszkeku, później autem w stronę miasta Narin i dalej w same góry pod granicę kirgisko-chińską. Celem głównym będzie Pik Minsk 5045m, wybitna prawdopodobnie granitowa ściana. (foto poniżej) położona w paśmie Kokshaal -Too.\nNajwyższym szczytem w rejonie jest Kizil-Asker 5842 na jego ścianie położonej już po stronie chińskiej biegnie tylko jedna droga- 6b w skali rosyjskiej. Z tego co wiemy wszystkie szczyty są już zdobyte łatwymi drogami lub graniami. Po około dwóch tygodniach dołączy do nas trzyosobowa wyprawa wrocławsko-warszawska na czele z karkonoskim łojantem Waldorfem, Rafałem ZającemJ , będziemy mieli wspólną bazę, chłopaki mają w planach wspinanie mikstowe.\nTIEN - SHAN 2009 - telefoniczne relacje z wyprawy\n17.08 Informacja telefoniczna\nNiestety podczas wspinaczki chłopaków Adamowi nie udało się dodzwonić z informacjami i kontakt mieliśmy dopiero kiedy cała trójka zeszła do bazy głównej. Andrzejowi i Michałowi nie udało się przejść drogi w pierwszej próbie. Zrobili 8 wyciągów, czyli około 200 metrów. Trudności są bardzo duże, a droga piękna - cieniutka nitka lodu przecina gładką granitową płytę i przewiesza się na długich odcinkach. Wyżej będzie jeszcze trudniej, ale zdaniem chłopaków realnie. Potrzebują tylko osadzić stałą asekurację, bo nie ma szczelin skalnych, a lód jest zbyt cienki i słaby, żeby się z niego asekurować.\nZmieniają styl na bardziej oblężniczy i jutro mają wejść w ścianę z zamiarem powieszenia lin poręczowych na dotychczas zrobionych wyciągach i przygotowywania asekuracji w trudnościach.\nPogoda jest doskonała - pełne słońce i niewiele wiatru.\n24.08 Informacja telefoniczna\nWyjaśniło się kilkudniowe milczenie, które już powoli zacząłem interpretować jako awarię telefonu. Okazało się, że smsy wysyłane przez chłopaków nie docierały do Polski. Andrzej z Michałem są dziś trzeci dzień w ścianie - przeszli ponad pięćset metrów i doszli do końca nitki lodowej, którą się wspinali. Do szczytu zostało im około 300 metrów skały.\nMichał został uderzony spadającą bryłą lodu. Ma stłuczony bark i nogę. Obrażenia są na tyle niegroźne, że chłopaki liczą na powrót i dokończenie drogi, ale póki co nie są w stanie kontynuować wspinaczki. Zjeżdżają zostawiając liny na najtrudniejszych wyciągach, najprawdopodobniej dzisiejsza noc spędzą jeszcze w ścianie, a na lodowiec zjadą dopiero jutro.\n25.08 Informacja telefoniczna\nChłopaki są w bazie, sprzęt zostawili zdeponowany pod ścianą w której na najtrudniejszych wyciągach zostały wiszące liny. Ręka Michała wygląda na bardzo mocno stłuczoną - w najlepszym razie na pewno potrzebny jej będzie co najmniej kilkudniowy odpoczynek. W składzie wyprawy ukraińskiej jest lekarz, ale w tej chwili jest gdzieś wyżej. Jak tylko zejdzie do bazy, będzie można się z nim skonsultować. Na pokonanej przez chłopaków linii do grani zostało jeszcze około 150 metrów, a przebyte wyciągi były bardzo trudne i wymagające psychicznie. Cienka warstwa lodu nie pozwalała na dobrą asekurację i prowadzący wyciągi musieli liczyć się z potencjalnymi upadkami rzędu nawet 20 metrów. Stanowiska ubezpieczyli nitami, więc nie było zagrożenia upadkiem całego zespołu, ale prowadzenie wyciągów było dużym wyzwaniem. W ciągu tych kilku dni spędzonych w ścianie zdarzył się taki, kiedy wspinając się cały dzień przeszli zaledwie dwa wyciągi. Czekam na dalsze informacje o stanie zdrowia Michała w ciągu najbliższych dni.\n28.08 Informaja telefoniczna\nStan Michała niestety się nie poprawia - nie jest wstanie używać ręki. Lekarz ma być wbazie pojutrze, ale szanse na kontynuowanie działania wydają się coraz mniejsze. Na 31 sierpnia mam obiecany kontakt i dalsze informacje.\n31.08 Informacja telefoniczna\nStan Michała nie poprawia się i w tej sytuacji sportowe działanie wyprawy ulega zakończeniu. Jutro chłopaki idą pod ścianę po zdeponowany tam sprzęt i znoszą go do bazy. Liny zostaną w ścianie - do przyszłego roku, bo zdecydowanie trzeba będzie tam wrócić. Andrzej z Michałem bardzo liczą na dokończenie tej zaczętej linii, a rejon według ich relacji daje olbrzymie możilwości eksploracyjne. Nastepny kontakt mamy mieć kiedy będą zwijali bazę i wyruszali do Biszkeku.\nW tym czasie Hajzer bawi się w stolicy Nepalu z przypadkowo poznanymi Włochami (dla 27-letniego himalaisty był to czas odpoczynku, po zakończonej niepowodzeniem wyprawie z Rein holdem Messnerem na południową ścianę Lhotse; wcześniej wspinał się z wyprawą Chrobaka). Gdy wraca do hotelowego pokoju, w drzwiach zastaje kartkę: czterech nie żyje, Chrobak ranny, Marciniak sam na Lho La.\nJarek Liwacz - "Miesiąc w Yosemitach 2008"\nGALERIA -->> TUTAJ\nKiedy dwa lata temu wracaliśmy z Sokołem z Doliny, wiedziałem, że tam wrócę.\nDlatego kiedy Micaj zaproponował mi wspólny wyjazd, chętnie się zgodziłem.\nWówczas na lotach do Stanów, limit bagażu wynosił 2x32 kg, można było więć zabrać praktycznie wszystko, co się chciało. Kiedy okazało się teraz to tylko 2x23 kg, musieliśmy się mocno nagimnastykować, aby zmieścić się w tak uszczuplonym limicie. Z plecaka wyleciał między innymi statyw i dwie zgrzewki snikersów ;)\nLufthansa zaskoczyła nas ubogą ofertą kulinarną i ciasnotą rodem z pekaesu. O telewizorkach w oparciach (z filmami do wyboru) i innych gadżetach zapamiętanych z podróży British Airwais, mogliśmy tylko pomarzyć.\nPo wylądowaniu w San Francisco sprawnie przeszliśmy bramkę z urzędnikiem imigracyjnym, później już tylko przetarta dwa lata wcześniej trasa: BART (metro) do Richmond, stamtąd pociąg do Merced. Jako, że standardowo nie zdążamy na autobus Yarts, więc nocujemy na stacji. Tym razem jednak na stacji stoi przyczepka pocztowa, która adaptujemy na sypialnię. Wygoda jak w *** hotelu ;)\nRankiem Yartsem ruszamy do Yosemite i przed 10 jesteśmy na miejscu.\nPo zameldowaniu się na Camp 4 i rozbiciu namiotu ruszamy na obchód aklimatyzacyjny.\nSpotkany po drodze Jaca informuje nas, że dotychczasowy patent na darmowe prysznice juz nie istnieje, ale zdradza nam inny ;)\nPrzed wyjazdem obawiałem się czy październik to nie jest już zbyt późno i czy pogoda umożliwi nam wspinanie do końca pobytu. Okazało się, że jest to bardzo dobry okres. Poza pierwszym, wrześniowym tygodniem, kiedy to było zbyt gorąco, pogoda była praktycznie idealna. Jedynym mankamentem jest bardzo krótki dzień oraz zimne, momentami nawet mroźne ranki i wieczory. Po 15 września nie obowiązuje też 7-dniowy limit pobytu w Dolinie, nie trzeba więc kombinować, jak spędzić tam miesiąc.\nPobyt wiosną daje nam zdecydowanie dłuższy dzień, ale sporo dróg nie nadaje się do wspinania ze względu na zawilgocenie. Topniejące śniegi strumieniami spływają po wielu ścianach.\nPo kilku dniach rozwspinu na jednowyciągówkach i obowiązkowym Nutcrackerze (piękna 5-wyciągowa 5.9-ka, którą każdy powinien zrobić), ruszyliśmy na dłuższe drogi. Na Nutcrackerze spotkaliśmy parę sympatycznych dziewczyn, które wzorem pierwszych pogromców drogi, prowadziły ją wyłącznie na kościach. Spotkanie było tym bardziej miłe, że jedną z dziewczyn była Gosia Lipnicka, od kilkunastu lat mieszkająca w RPA.\nPodczas naszego pobytu złoiła między innymi Moratorium OS oraz w zespole z inną dziewczyną Regular Northwest Face na Half Dom.\nRoyal Arches + South Face: 16 wyciągów na Royal Arches, następie około 300 m. przewyższenia, aby podejść pod North Doma i kolejnych 8 wyciągów South Face tworzy kombinację o umiarkowanych trudnościach, ale wymagającą kondycyjnie (około 1000m. przewyższenia), szczególnie, jeśli (tak jak to było w naszym przypadku) jest to pierwsza długa droga.\nRoyal Arches (5.10b) to nietrudny standard z jednym tylko dziesiątkowym wyciągiem, który większość zespołów pokonuje A0 (wisząca na stałe lina do wahadła).\nKolej na South Face (5.8). Wycena poszczególnych wyciągów nieco nas zaskoczyła, w naszej ocenie było to raczej 5.10.\nDroga jest bardzo ładna i ma dużą klasę, na całej długości nie ma żadnego stałego punktu, nawet na stanowiskach. Pięćdziesięciometrowe zacięcie 5.6 (z tabelki wynika, że to IV+/V) u nas byłoby mocną szóstką.\nNa szczyt North Doma dotarliśmy około 18-tej, czyli tuż przed zapadnięciem zmroku. Planowaliśmy zejść szlakiem North Dome Gully i rozpoznać je przed zrobieniem Astromana. Jest to najszybsze zejście z Washington Column ale trudne i niebezpieczne, szczególnie niepolecane jest nocne zejście bez znajomości. Z powodu zapadających ciemności zdecydowaliśmy się schodzić North Dome Trailem. Ponad 8-milowy marsz zakończyliśmy na Camp 4 o 22. Jak na drogę rozgrzewkową to była niezła wyrypa ;)\nMoratorium - Cztery wyciągi w regularnym ciosie, zacięcie od początku do końca. Klinowanie w rysie, rozpory i dilfery.\nMicaj nie chciał robić dróg, które prowadziłem dwa lata wcześniej z Sokołem (brak możliwości OS-a :)\nChcieliśmy się sprawdzić czy już dojrzeliśmy do jedenastkowych trudności a, że decyzja zapadała po późnym śniadaniu, krótkie Moratorium (5.11b) było idealnym celem.\nKluczowy wyciąg prowadzi Michał, zastosował ciekawe połączenie odciągu, zapieraczki i rozpieraczki. Wyciąg, który 2 lata temu zmusił nas do 3 prób przeszedł szybko i sprawnie.\nTrzeba więc napierać na coś większego...\nFree Blast - to 10 pierwszych wyciągów Salathe Wall.\nPoprzednim razem przymierzyliśmy się do tego z Sokołem ostatniego dnia pobytu. Wówczas pogiął nas piąty, rajbungowy wyciąg. Odpuściliśmy, żeby zdążyć na pociąg.\nUstalamy, że skoro ja znam 5 dolnych wyciągów to prowadzi je Micaj, żebyśmy mieli szansę na zespołowego flesza a ja pociągnę górę.\nJako, że nie mamy transportu wstajemy w nocy, aby być pod drogą bladym świtem. Obawiamy się tłumów na drodze.\nJesteśmy trzeci w kolejce. Startujący przed nami Austriacy wyholowali wcześniej wory na Mamucie Tarasy a dzisiaj wbijają się w Salathe Wall. Ponieważ posuwają się sprawnie, nie odpuszczamy i po godzinie ruszamy za nimi. Za nami w kolejce trzy inne zespoły, inni w międzyczasie rezygnują.\nZa nami szykuje się dwójka młodych Austriaków z ichniejszego GOPRu, wyglądają na niezłych wymiataczy, więc trochę się stresujemy, że będziemy ich hamować.\nZdziwiłem się, gdy zaczęli się szpeić: camy po trzy z koloru! Wszystko się wyjaśniło, gdy wyjęli ławy ;)\nMicaj sprawnie pociągnął 4 pierwsze wyciągi, kolej na piąty - czujny, techniczny rajbung. Puściło od strzału, brawo!\nMoja kolej, ten slab ma być łatwiejszy, choć w przewodnikach jest opisywany od 10b do 11a. Nie daję rady. Nie mogę ustać w moich la sportivach, które kupiłem specjalnie do rys. Miały być wygodne, żeby klinowanie nie było bolesne dla stóp. Teraz jednak czuję się jak w przydużych kapciach i nogi zupełnie mi nie stoją. Kończę z eksperymentami i od następnego razu wspinam się już wyłącznie w Five Tenach.\nNapiera Micaj. Nie wiemy czy się nie zapchał, bo poszedł na wprost przewieszonym rajbungiem, ale złoił. Było to z pewnością więcej niż 5.11a.\nPo tym, co zrobił, mówię mu, że zasłużył na to żeby poprowadzić całą drogę. Z radością przyjmuje moją ofertę.\nNiestety - zatrzymało go wejście do Half Dollara, zamieniliśmy się więc na prowadzeniu i prowadziłem już do końca\nFree Blast to piękna i trudna droga. Naszym zdaniem sajt jest bardzo cenny ze względu na niezwykle czujne środkowe wyciągi.\nPo raz pierwszy zauważamy, że nikt nie ma takiej napinki jak my. Spośród tych, którzy łoją klasycznie, nikt nie powtarza wyciągu po odpadnięciu, napierają dalej AF.\nW tym dniu tylko my przeszliśmy FB w pełni klasycznie.\nRostrum: 10 kilosów dymania z plecakami i sprzętem biwakowym? Spoko, damy radę. Jeśli chcemy się wspiąć na Rostruma to nie mamy wyboru.\nJedziemy na pace Toyoty, udało się załatwić transport z chłopakami z naszego sajtu. Nie gustują w King Cobrze, więc ustalamy, że odwdzięczymy się winem.\nJedziemy wieczorem 41-ką i parkujemy za tunelem. Po upewnieniu się, że wiemy jak iść, żegnamy chłopaków i ruszamy na dół. 15 minut zejścia, następnie 4 zjazdy i jesteśmy pod północną Rostruma. Karimaty rozkładamy dokładnie pod North Face (5.11c). Wprost nad głowami wcina się w rozgwieżdżone niebo przewieszona końcówka naszej drogi.\nUstalamy, że wspinamy się blokami po 4 wyciągi, ja dół, Micaj górę.\nRano trochę zabalowaliśmy i w drogę ruszamy jako drudzy. Tuż za nami szpeją się Japończycy - Matsumoto z dziewczyną.\nPierwszy wyciąg jest rozgrzewkowy. Idealne odciągowe flejki i rozwierający się kominek na końcu. Drugi to już jedenastkowe trudności o charakterze bulderowym. Jestem trochę spięty, bo wyglądający na wymiatacza zawodnik się tam zwalił. Oczywiście kontynuował AF.\nOkazuje się, że więcej było strachu niż to warte.\nKolej na Killer Hands, pięćdziesięciometrowy wyciąg z idealnymi klinami na dłonie. Na wyciągu jest sporo restów, poza tym wbrew nazwie skatowane mam raczej stopy niż dłonie.\nKolejny jedenastkowy wyciąg to startująca z wielkiej póły rysa na palce. Asekuracja OK, kliny wygodne, więc sprawnie kończę moją szychtę.\nKolej na Micaja. Cudne zacięcie z trudnościami kumulującymi się na końcu, trzeba iść szybko, bo słabo z restami.\nTeraz offwidth za 5.10a ale najpierw czujny trawers za 10c. Nominalnie wyciąg nietrudny, choć realnie szeroka dziesiątkowa rysa może sprawić więcej kłopotu niż 11c na palce ;) Jednak to nie dotyczy Micaja, nieprzypadkowo tak podzieliliśmy się pracą, to on jest specjalistą od szerokich rys i czochrania się w kominach.\nTeraz 11b, które doprowadzi nas pod okap. Na wprost idzie wariant Alien 5.12b, my pójdziemy standardowo - trawers w prawo i szeroką rysą przez okap do góry.\nRysa na dłoń rozszerza się do szerokości pięści i przewiesza się wchodząc w zaciątko. Micaj jęczy. Nawet nie zauważył, kiedy wypadł mu czerwony cam, szczęście, że nikogo nie zabił - kask nie jest tu standardowym wyposażeniem wspinacza. Widzę, że zaraz się zwali. Byłoby słabo, spalony OS a poza tym na półce razem ze mną jest już sympatyczna para Japończyków.\n- Złapałem no-handa! Zrób mi zdjęcie!\nJuż praktycznie odpadał, gdy zdołał tak wklinować nogę, że był stanie puścić obie ręce! Wprawdzie później przypłacimy to przymusową pauzą (kontuzja nogi pozwalała mu tylko na nieudolne kuśtykanie, o wspinie nie było mowy), ale teraz to bez znaczenia.\nPo krótkim reście dokończył wyciąg. Ostatni to już tylko formalność.\nRadość na szczycie i kontemplowanie widoków. Wizualizujemy sobie hi-line'a z Rostruma. Gdyby była taśma na pewno spróbowalibyśmy.\nStandardowo, po krótkim zjeździe z turni, idzie się do góry, do szosy i wraca autem. My musimy zejść i zjechać pod ścianę, nieskutecznie poszukać zgubionego cama, spakować bety i w zupełnych ciemnościach przedzierać się przez gęsty las, aby dojść do szosy. Podczas zejścia baliśmy się bardziej niż w czasie wspinania. Nasłuchaliśmy się o groźnej roślinie, zetknięcie z którą kończy się długim pobytem w szpitalu i wielkimi wykwitami na skórze. Poison Oak został nam tak opisany, że rozpoznawaliśmy go praktycznie w każdym krzaku J\nW końcu udało nam się wyjść z lasu. Jeszcze tylko przeprawa przez Merced. Liczyliśmy, że uda nam się przejść rzekę suchą stopą. Jesienią stan wody jest bardzo niski i są fragmenty gdzie to jest możliwe. Zdejmujemy buty i w tempie dwa kroki na minutę, uważając by nie poślizgnąć się otoczakach, docieramy do ulicy.\nJest zupełnie ciemno, mija nas sporo aut, ale stopujemy bez wiary, że ktoś się zatrzyma. Tempo mamy niezłe, więc w 2 godziny dotrzemy do kampu.\nNa szczęście japońska ciekawość świata zwycięża i dwóch młodych, skośnookich turystów zaprasza nas do auta. Kolację jemy szybciej niż się spodziewaliśmy.\nEast Buttres: z Michała nogą trochę lepiej, ale nadal boi się, że przeciążenie może spowodować przymusową rehabilitację do końca wyjazdu.\nPostanawiamy przetestować ją na East Buttres (5.10b). 13 nietrudnych wyciągów jest dobrych na rozwspin, poza tym Micaj koniecznie chciał zrobić coś na El Capie.\nDroga jest ładna i wiedzie ciekawymi formacjami, nie przeszkadza nawet fakt, że wspinając się nią nie widzimy ściany El Capa.\nAstroman: nie wolno też zapomnieć o Penelope!\nFaktem jest, że bez problemu zrobiła solo "Astromana" - i to klasycznie - ale cóż w tym dziwnego? Ona wspina się codziennie, a na dokładkę jest giętka jak wierzbowa witka. "Każdy łojant, jeśli ma taką kondycję, bez problemu pociągnie tę drogę. Też mi, kurwa. osiągnięcie!" (John Long - Opowieści z Krainy Largo)\nTo cel naszego wyjazdu, droga symbol. Chcemy być dobrze przygotowani, bo sporo naczytaliśmy się i nasłuchaliśmy o jej powadze.\nTechniczny Bulder Problem, grzejący buły, wytrzymałościowy Enduro Corner, zatrzymujący większość europejskich zespołów Harding Slot, przepiękny, pięćdziesięciometrowy Changing Corner i na samym końcu ryzykowny ranout.\nW Polsce odlicza się kolejne przejścia Astromana (5.11c), a pewien emigrant z Krakowa twierdzi, że ekscytujemy się drogami, które robią weekendowi wspinacze.\nMa sporo racji, takie drogi jak Free Blast, Rostrum czy Astroman mają po kilkanaście przejść tygodniowo, jednak jak zauważyliśmy, styl tych przejść daleki jest od ideału.\nDla większości ważne jest żeby przejść drogę, styl jest drugorzędny. Jeśli coś zatrzyma na drodze to się azeruje i napiera dalej.\nW czasie naszego pobytu nie spotkaliśmy się z sytuacją, żeby ktoś po locie powtarzał wyciąg, tylko dla nas to było naturalne.\nAstromana zrobiliśmy za drugim razem, za pierwszym przyhamował nas 10-cio metrowy lot Micaja na Enduro, bezskuteczne próby wpełznięcia do Harding Slota i ponad półtoragodzinne oczekiwanie aż uporają się z nim (przepuszczeni przez nas) łojanci z Arizony. Po godzinie 16. zaczynamy wycof zjazdami.\nPo dniu restowym jesteśmy pod drogą jeszcze przed świtem. Łączę dwa pierwsze wyciągi, Bulder Problem (podobnie jak za pierwszym razem) pada bez kłopotu. To raptem kilka odciągowych przechwytów z małymi krawądkami.\nJeśli ktoś chce przejść 35-metrowe zacięcie Enduro dulferem, to musi mieć kosmiczna wytrzymałość. Dla mnie kluczem do sukcesu było klinowanie się w rysie i restujące rozpory.\nJeszcze tylko dwa wyciągi i jesteśmy pod słynną szparą w okapie. Tym razem Michał łoi w ciągu.\nŁatwe podejście, podbierający dulfer i kluczowe wejście do lejkowatej szpary w dachu. Później już tylko kilka metrów pełzania w klaustrofobicznie wąskiej rysie i mamy stan.\nNastępne wyciągi mają po około 50 metrów, rysy we wszystkich rozmiarach. Changing Corner, to chyba najpiękniejsza na drodze, długość liny - mantla, rozpór, techniczny odciąg i na koniec wzorcowe kliny.\nOstatni wyciąg, z literką R (możliwość ryzykownego lotu) nie był taki straszny. Zastanawiam się tylko czy gdybym odpadł to ekspandujący flejk nie wyplułby założonych zań mikromechaników.\nNa szczycie jesteśmy tuż przed 18, więc za pół godziny będzie ciemno. Uznajemy, że to zbyt późno żeby schodzić przez North Dome Gully.\nSchodzimy do Royal Arches, aby zejść do linii zjazdów. W oczekiwaniu na pojawienie się księżyca rozpalamy ognisko, jest ciepło i przyjemnie. Łysy jednak się spóźnia, schodzimy więc przy świetle czołówek.\nZjazdy opisane perfekcyjnie, w wersji z pojedynczą liną mamy ich 15. Idzie sprawnie, poza małym incydentem, kiedy to musieliśmy zjechać na 50 metrów i nie mogliśmy odzyskać liny ciągnąc za repa.\nW końcu Camp 4 i kolacyjka. Do śpiworów wchodzimy dokładnie po 24 godzinach od ich opuszczenia.\nPod wieczór w dniu restowym poczułem, że jestem chory. Biorę garść tabletek w nadziei szybkiej poprawy. Planujemy iść na North Doma na Crest Jewel Direct, która biegnie przepięknymi (podobno) rajbungami. Na całą drogę potrzebne są tylko ekspresy i jeden cam. Pobudka o 4:00. Przy śniadaniu jednak czuję, że muszę odpuścić żeby mieć szansę wspinu na Sentinela. Wracam do śpiwora a Micaj ma kolejny dzień restu. Wieczorem nie widzę wielkiej poprawy, więc proponuję Michałowi, aby poszukał sobie partnera na jutro.\nPropozycję przyjmuje sympatyczny nauczyciel z Norwegii. Chłopaki wybierają się na Serenity Crack + Sons of Yesterday na Royal Arches a ja się kuruję, bo został nam tylko jeden dzień pobytu i ostatnia szansa na wspin.\nNazajutrz, nie do końca wyleczony, ale mocno zmotywowany, wyskakuję ze śpiwora i razem z Michałem odczyniamy nocne obrzędy przed wyjściem pod ścianę.\nChuinard-Herbert: Sentinel Rock to turnia z trudnym podejściem i niemniej poważnym zejściem. Mieliśmy nieco ułatwione zadanie, ponieważ dwa lata temu byłem na Sentinelu robiąc Steck-Salathe.\nOkazało się, że mamy za dużo szpeju. Szczególnie w dolnej części asekuracja ogranicza się do wpinania ekspresów haki. Niektóre nie wyglądają najlepiej, więc warto coś dołożyć.\nChuinard-Herbert, swoim charakterem, zdecydowanie bliższa jest drogom tatrzańskim niż yosemickim. Trudności pierwszego jedenastkowego wyciągu ograniczają się do zapalenia w rozwarte zaciątko. Drugi, to już typowo yosemicka rysa w różnych szerokościach. Jeśli nawet nie najtrudniejszy, to zdecydowanie najpoważniejszy jest trzeci, ostatni oferujący jedenastkowe trudności. Startuje technicznym zacięciem, następnie nietrudny trawers pod okapem i pokonanie okapu za pomocą cienkiej rysy na palce. Okap trzeba przejść mając lufę pod stopami a za asekurację kości osadzone za wielkie, białe, dudniące suporeksy (Afro-Cuban Loose Flakes). Do tej pory nie wiemy, co znaczył ten opis w przewodniku.\nZejście z Sentinela rozpoczynamy za dnia, ale już w kuluarze zastają nas ciemności, które zwiększają powagę i tak trudnego zejścia. Byliśmy dzielni i mimo czających się w ciemnościach niebezpieczeństw szczęśliwie dotarliśmy do szlaku ;)\nJeszcze na Camp 4 zaczęliśmy podsumowywać nasz wyjazd i stwierdziliśmy, że jak na zawodników z trzeciej ligi to się powspinaliśmy. Najważniejsze, że wspinaliśmy się wyłącznie po przepięknych drogach. Doszliśmy do wniosku, iż do wielkich standardów Doliny należy się odpowiednio przygotować, ale są to drogi dla ludzi. Mit tych dróg nie powinien nas paraliżować ani odstraszać.\nJuż nawet mamy cele na kolejny wyjazd, klasyczne drogi na najsłynniejszych ścianach Yosemitów.\nWiemy, że są w naszym zasięgu.\nChronologiczny wykaz ciekawszych przejść:\nRoyal Arches - Royal Arches 5.10b OS (16 wyciągów)\nNorth Dome - South Face 5.8 OS (8 wyc.)\nShultz Ritch? - Moratorium 5.11b RP (4 wyc.)\nEl Capitan - Free Blast 5.11b Fl (10 wyc.)\nRostrum - North Face 5.11c OS (8 wyc.)\nEl Capitan - East Buttress 5.10b OS (13 wyc.)\nWashington Column - Astroman 5.11c RP (12 wyc.)\nRoyal Arches - Serenity Crack + Sons of Yesterday 5.10d OS (8 wyc.) Micaj z partnerem z Norwegii\nSentinel Rock - Chuinard - Herbert 5.11c OS (15 wyc.)\nZa finansowe i rzeczowe wsparcie wyjazdu pragnę podziękować Polskiemu Związkowi Alpinizmu oraz wrocławskim sklepom turystycznym Pietros. Mój wyjazd nie doszedłby do skutku bez wsparcia Sudeckiej Szkoły Wspinaczki\nAndrzej Sokołowski - Nowa droga w Himalajach\n"WSPANIAŁY SUKCES NA PHARILAPCHA!\nWspaniała wiadomość dociera do nas za pośrednictwem strony freerajdy.pl. Michał Król (nasz klubowy kolega), Andrzej Sokołowski i Przemek Wójcik pokonali nową drogę " Dzień Niepodległości" WI5+ M7 na północnej ścianie Pharilapcha (6017 m) w Khumbu. Linia ma 1300 metrów, i jak to w wielkiej ścianie, odcinkami słabą asekurację.\nJest to piękny sukces młodego polskiego zespołu i jedno z najlepszych osiągnięć naszego alpinizmu w górach wysokich w ostatnich latach.\nDlaczego? Otóż pn ściana Pharilapcha, wysoka na 1000m, była praktycznie niezdobyta, bo wytyczono na niej tylko jedną drogę, jednak w prawej części. Francuska Bonfire of the vanities WI5 M5+ była dość głośna swego czasu, co wysoko świadczy o klasie ściany. A tymczasem droga chłopaków biegnie centralnym kuluarem prosto na szczyt. Jest to bardzo śmiała linia, trudności wysokie, nagromadzenie duże. Przejście ścianowe w stylu alpejskim - a praktycznie, jeśli chodzi o wyczyn, tylko taki styl liczy się dzisiaj w Himalajach - nawiązuje do najlepszych obecnie trendów, do stylu najlepszych - Prezelja, Housa, Fowlera. To, że nasz młody zespół był w stanie zrealizować taka linię na takiej ścianie wspaniale świadczy o ich umiejętnościach.\n"Nowa droga w Himalajach Michał Król, Andrzej Sokołowski i Przemek Wójcik zrobili nową drogę na północnej ścianie Pharilapcha (6017 m) znajdującej się w Dolinie Khumbu. "Dzień Niepodległości" ma 1300 metrów, trudności WI5+, M7 i częściowo bardzo słabą asekurację.\nWspinaczka zajęła im trzy dni - pierwszego przeszli około 500 metrów, drugiego kłopoty ze zdrowiem i trudności bardzo ich spowolniły, a po trzecim spali dwa wyciągi pod szczytem. Zejście zajęło im półtora dnia.\nChłopcy startowali w nocy z namiotu pod ścianą i czeka ich jeszcze wyjście, aby go odzyskać. Na wspinanie wzięli śpiwory, płachty biwakowe i minimalną ilość jedzenia - liofilizaty i batony. Najtrudniejsze fragmenty dały się nieźle asekurować, natomiast w środkowej części ściany był szereg wyciągów o trudnościach 4 i 5 na których nie było możliwości asekuracji, a zaśnieżenie zmuszało do żmudnego wykopywania spod śniegu stopni i chwytów. Zejście prowadziło wschodnią granią (lewą na zdjęciu ściany) i później na południe do doliny - wymagało łącznie ośmiu zjazdów. "\nAndrzej: Wszyscy mamy podobne zdanie o drodze. Ja wspomnę tylko dodatkowo o wielkim kamieniu, który spadł spod Przemka na przedostatnim wyciągu i o mały włos nie pokrzyżował nam planów wejścia na szczyt... :)\nMichał: Myślę, że dla każdego z nas droga otworzyła nowe możliwości... Jest niewątpliwie najtrudniejszą drogą jaką robiłem :) W zasadzie trudnosci trzymają do końca.\nPrzemek: Droga super, wymagająca pod każdym względem, nie robiłem w życiu nic aż tak wymagającego. Dały nam popalić nie najlepsza aklimatyzacja i porządne przeziębienie, które trzyma nas jeszcze.\nWieści z wyprawy (za freerajdy.pl):\nMail od chłopaków z 29.10\nOd wczoraj jestesmy w Kathmandu - załatwiliśmy do końca pozwolenie itp. Dzis zrobiliśmy zakupy i dopięlismy resztę potrzebnych nam rzeczy. Jutro o 7.00 rano lecimy do Lukli i planujemy w ten sam dzień dostać się do Namche Bazar... Na razie wszystko wg. planu i nic specjalnego się nie dzieje. Atmosfera w zespole ok;) Pozdrawiamy z upalnego Kathmandu(29st.)\nInformacja telefoniczna z 30.10\nSą w Namche bazar. Pogoda średnia - bez tragedii, ale raczej zachmurzone. Wynajęli czwórke tragarzy i jutro wychodzą w stronę Gokyo. Pewnie zejdzie im dwa dni, bo zaczyna robić się wysoko i chcą dojście tam wykorzystać aklimatyzacyjnie.\nInformacja telefoniczne z 01.11\nChłopaki są w Machermo (4410m). To mała wioska, która będzie pełniła funkcję bazy. Rozstali sie z tragarzami, którzy wrócili do Lukli. Jutro idą pod ścianę Parilapcha, obejrzeć ją z bliska i wybrać miejsce na bezę wysuniętą, a przy okazji zdeponować tam trochę sprzętu i rzeczy. Pojutrze planują aklimatyzacyjne wejście na szczyt Gokyo-Ri (5480m) i powrót do Machermo. Na razie pogoda jest wyśmienita, widać masę szczytów, między innymi Cho Oyu - chłopaki sa wyraźnie nakręceni bliskością celu.\nSMS z 02.11\nCześć. Jesteśmy w bazie wysuniętej (4290m) - pod ścianą. Jesteśmy w szoku na plus. Wszystko OK. Jutro aklimatyzacja na Gokyo Ri 5480m. Pozdrawiamy\nSMS z 03.11\nCześć. Wczorajsza noc dała nam się we znaki. Sokoła i Przemka przymuliło. Dziś odpoczywamy przy jeziorku 300 metrów niżej. Pozdrawiamy\nInformacja telefoniczne z 05.11\nPo dwóch dniach wyżej, ostatecznie bez wejścia na Gokyo Ri nasza ekipa zeszła do Machermo. Objawy reakcji na wysokość powoli ustepują, ale mają drobne problemy przeziębieniowo-infekcyjne. Odpoczywają dziś i jutro, a pojutrze chcieliby iść pod ścianę i po noclegu atakują. Mają depozyt sprzętu pod sciną, także podejście będzie w miare na lekko - z namiotem i rzeczami osobistymi. Linia wypatrzona przez nich w ścianie prowadzi centralnym kuluarem z wejściem wprost z dołu na półkę w dole ściany. Warunki w ścianie wyglądają na niezłe, pogoda jest dobra.\nSMS z 11.11\nCześć. O 11.30 bylismy na szczycie, teraz schodzimy. Wspinać trzeba się do samej góry, droga okazała się trudniejsza niż sądzilismy. Więcej informacji jak zejdziemy. info dodatkowe :) (polski czas różni się od lokalnego o 4.45, czyli byli na szczycie o 6.45)\nInformacja telefoniczna 12.11\nChłopaki są w Machermo. Ich nowa droga - "Dzień Niepodległości" ma 1300 metrów trudności WI5+, M7, częściowo bardzo słaba asekuracja. Wspinaczka zajęła trzy dni - pierwszego przeszli około 500 metrów, drugiego kłopoty ze zdrowiem i trudności bardzo ich spowolniły, a po trzecim spali dwa wyciągi pod szczytem. Zejście zajęło połtora dnia. Są bardzo zmęczeni i trochę chorzy, ale szczęśliwi. Na jutro obiecują więcej informacji.\nChłopcy startowali w nocy z namiotu pod ścianą i czeka ich jeszcze wyjście, aby go odzyskać. Na wspinanie wzięli śpiwory, płachty biwakowe i minimalną ilość jedzenia - liofilizaty i batony. Najtrudniejsze fragmenty dały się nieźle asekurować, natomiast w środkowej części ściany był szereg wyciągów o trudnościach 4 i 5 na których nie było mozliwości asekuracji, a zaśnieżenie zmuszało do żmudnego wykopywania spod śniegu stopni i chwytów. Zejście prowadziło wschodnią granią (lewą na zdjęciu ściany) i pózniej na południe do doliny - wymagało łacznie ośmiu zjazdów.\nJak co roku planowaliśmy spędzić w Alpach co najmniej 10-14dni, ale niestety napięte terminy (egzaminy, praktyki, szkolenia etc) pozwoliły tylko na wyjazd na "szybko". Prognozy nie były najlepsze, i niestety sprawdzały się: pierwsze 2 dni to opad ciągły deszczu w Chamonix, oraz obfity snowfall wyżej. W kolejnym (pierwszym słonecznym) dniu kolej linowa na Midi nie była czynna, a zagrożenie lawinowe (4ka) i ostrzeliwujące zbocza Grand Montets działka lawinowe odcinały drogę do Argentiere. Pozostaje rozruch na nartach.\nUciekający czas i brak perspektyw na solidną aklimatyzację skłoniły nas do wyboru mniej odległego (zarazem mniej honornego.) rejonu działania, jakim jest Plan de' l'Aguille oraz zbocza Midi. Decydujemy się na (wcześniej już z resztą brany pod uwagę) kuluar Eugster, którego prostowanie zapowiada się naprawdę interesująco. Pozostają tylko 2 dni do powrotu, wjeżdżamy, więc tylko na Plan i postanawiamy przetorować sobie podejście za dnia, aby uniknąć szukania bezpiecznego od lawin podejścia w środku nocy. Ku naszemu zaskoczeniu po ponad 2 godzinach nadal jesteśmy dopiero w połowie drogi. Nocleg spędzamy w przytulnym schronie dla wspinaczy (łóżka z kocami!), startujemy i po 4 godzinach podejścia ok. 6 rano znajdujemy się pod stromym śnieżnym stożkiem, ponad którym zaczyna się właściwa droga. Rozmowa jest krótka:, jeśli tylko śnieg będzie niezwiązany, niepewny, i ryzyko zejścia lawiny będzie zbyt duże wycofujemy się natychmiast oddając pole bez walki. Okazuje się - o dziwo! i na szczęście - że śnieg w dolnej partii już trzyma, więc punktualnie 6.30 wbijamy się w drogę. I już na pierwszych metrach okazuję się, że lodu nie ma prawie zupełnie. Sokół sprawnie pokonuje startowy rajbungowy prożek, który w normalnych warunkach zapewne w ogóle nie stanowi problemu. Dalej niestety nie jest lepiej: tony coraz mniej związanego śniegu, brak lodu, odcinki quasi-łatwego mikstu, który jednak wcale jakoś nie daje komfortowej asekuracji, pożerając jedynie czas i naszą energię. O prostowaniu kuluaru i wspinie w pionowym zalodzonym zacięciu musimy zapomnieć - wariant ten w tym roku chyba w ogóle nie istnieje, pozostaje nam szukanie klasycznego wyjścia ze ściany. Pod koniec drogi śniegi zamieniają się w prawdziwy beton i czarny lód (jest też odcinek słynnego "żółtego seraka" spadającego w okolic toalet. ;-) ale przyjemność wspinania psuje już narastające zmęczenie i brak solidnej aklimatyzacji. Wspin kończymy dosłownie kwadrans po ostatniej zjeżdżającej kolejce i w efekcie nocleg zmuszeni jesteśmy spędzić na szczycie Midi.\nPomimo niskiej przewodnikowej wyceny (II 2) mieliśmy przyjemność sporo się nawspinać, droga ma 1000m, a najtrudniejszy drytoolowy odcinek opisalibyśmy jako: short, but hard scottish VI section.\nNa koniec wypada wspomnieć, iż wyjazd został dofinansowany przez Komisję Wspinaczki Wysokogórskiej PZA, której w tym miejscu ogromnie dziękujemy.\nMarcin "Rutek" Rutkowski