Skarby i szczury - Jadeitowe Wybrzeże - Granica: forum PBF\nWcześniejsze losy Yvy i Gongpao (a także Borysa i Petro)\nYva siedziała na wozie, kiwając się w takt końskich kroków. Listonosz, który zgodził się ich podrzucić, zerkał co jakiś czas nerwowo do tyłu. Dziewczyna zastanawiała się, co takiego powiedziała mu Gongpao.\nJej sympatyczny, dosyć duży szczurek siedział na powiązanych sznurkiem listach i wpatrywał się w drogę. Petro ziewał z nudą, skubiąc małym nożykiem jabłko. Koła podskakiwały na kamieniach, podrzucając wszystkich co jakiś czas do góry.\nUdało im się wyjechać z miasta, a ku uldze Yvy nigdzie nie było ani śladu Małego Szu. Opuścili przyległe do Rubidii wzgórza i ruszyli w spokojną podróż nadmorskim traktem. Droga wiła się kamienistym wężem na wzniesieniu, z którego roztaczał się przepiękny widok. Za pojedynczymi drzewami wydmy porośnięte nadmorską trawą opadały łagodnie w dół, schodząc na plażę o którą rozbijały się białe fale. W słonecznym, ciepłym powietrzu leniwie bzyczały owady. Wszystko wydawało się spokojne, nawet nudne.\nYva wyciągnęła mapę, przyglądając się jej znowu ze zmarszczonym czołem. Wybrzeże Lasu Driad było tylko strzałem, ale może faktycznie trafionym? Trzy rzeki i ukształtowanie linii brzegowej rzeczywiście pasowało. Podróż tam powinna im zająć kilka dni. Uprzejmy listonosz zgodził się zawieźć ich wgłąb Lasu. W jego minie było jednak coś takiego, że dziewczyna wolała się nie zastanawiać dlaczego.\nW międzyczasie wyciągnęła księgę magii, którą wepchnęła do torby. Kilka dni leniwego bezruchu było idealną okazją do przećwiczenia paru zaklęć nad którymi pracowała. Z torby z jedzeniem wygrzebała bukłak z wodą i odkorkowała go. Obróciła nadgarstek, powodując że duża kropla wody zawisła w powietrzu. Otuliła ją dłońmi, spłaszczając jej kształt do niemal przejrzystego dysku. Wetknęła nos do książki, upewniając się czy dobrze to robi, po czym zamachnęła się i posłała dysk w pobliskie drzewko. Woda przebiła się przez nie i z chlupotem wylądowała na ziemi, zostawiając na korze głęboki ślad. Yva niezadowolona pokręciła głową. Powinna ściąć tę roślinkę. Zeskoczyła z wozu i podbiegła do kałuży. Czubkami palców uniosła ją w górę i kręcąc wokół wskazującego palca mały wir, zapakowała ją z powrotem do bukłaka.\n- Ja na pewno nie będę tego pił - oznajmił Petro, wskazując na naczynie\n- Daj spokój! Przecież nie jest brudna. Zebrałam samą wodę!\n- Akurat! - prychnął chłopak, unosząc zadziornie podbródek - A tak swoją drogą czy kiedykolwiek zamierzasz to wykorzystać i spuścić komuś łomot?\n- Nie uczę się żeby zrobić komukolwiek krzywdę. Chcę opanować magię wody. Dobrze o tym wiesz - fuknęła, zdając sobie sprawę, że chłopak ją podpuszcza - A poza tym nigdy nie wiadomo kiedy może się przydać - dodała już pogodniej. Wskoczyła na wóz i wróciła do obserwacji Borysa, który pieczołowicie czyścił wąsiki.\n- Skąd właściwie masz swojego szczura? - zapytała Gongpao, podpierając brodę dłońmi - Czy to typowe zwierzątko domowe w twojej wiosce?\nPrzeniosła wzrok na błękitne niebo, usiane pojedynczymi chmurkami.\n- Jak myślicie, co znajdziemy w skrzyni piratów? - zapytała.\n- Jak to co? Złoto! - zawołał z entuzjazmem Petro. Jego głos poniósł się echem po okolicy. Jak powszechnie wiadomo wykrzykiwanie słowa “złoto” podczas samotnej wędrówki przez puste trakty wcześniej czy później może sprowadzić nieszczęście na nierozważnego krzykacza. Być może woźnica zdawał sobie z tego sprawę, bo rozejrzał się nerwowo dookoła, jednak trójka podróżnych beztrosko kontynuowała rozmowę\n- Tyle żeby mój tata mógł żyć w spokoju. Mam nadzieję, że znajdzie się tam też jakiś artefakt… - dodała rozmarzona Yva. Tajemnicza skrzynia z wybitą czaszką otoczoną pnączami rysowała się w jej wyobraźni z niesamowitą ostrością. Już niemal widziała jak otwiera jej wieko… Ścisnęła w dłoni klucz, który dyndał spokojnie na sznurku, ukryty pod jej koszulą.\n- Ciekawe jak jest w tym Lesie Driad. Myślicie, że spotkamy tam jakieś nimfy? - zapytał Petro, również rozmarzony, choć z nieco innego powodu.\n- Nawet jeśli, to wszystkie uciekną na twój widok - rzuciła z przekąsem Yva, pokazując chłopakowi język.\nSprzeczali się jeszcze przez chwilę, a ich śmiech burzył południową ciszę. Ogryzek od jabłka wylądował na ziemi, gdzie pracowicie zajęły się nim mrówki\n- Nie trafiłeś! - zawołała triumfalnie Yva.\nNagle gwałtowne szarpnięcie zrzuciło ją z wozu. Podniosła się z ziemi i otrzepała, z dezaprobatą patrząc na plamy brudu, które zostały na niebieskim materiale.\n- Co się stało? - spytała podchodząc do listonosza. Przed nimi drogę zagradzało potężne, powalone drzewo.\nInne Postacie: Vestra, Hashira, Fobos, Mel, Bjornolf, Deidre, Sapphire, Nick, Vera,\nAura: Ledwie zdążysz zwrócić uwagę na tę młodziuteńką emanację, a poczujesz się jak wśród przyjaciół. Przywita cię ona swym ciepłem i wesołym blaskiem, sprawiając, że ani trochę nie czujesz się niechcianym gościem. Od samego początku zalśni tutaj cynk, który chociaż wierci się niespokojnie jakby pragnął przeistoczenia wciąż trwa w swej postaci. Szybko zawtóruje mu cieniutka smużka kobaltu. To jednak co zawładnie tutejszymi barwami to soczysta miedź która wygląda jakby dopiero co była wymalowana a intensywny barwnik wciąż czekał na wyschnięcie. Kolory chociaż piękne, sprawiają wrażenie nieco rozbieganych i lekko roztrzepanych, plączą się i kręcą, a wtóruje im jaskrawy szmaragd, który jedynie potwierdza te odczucia. Wraz ze szmerem wody, który zabrzmi gdy już się napatrzysz, da się wyczuć zapach ludzkiego potu i intensywna woń farb i barwników. Aksamitna gładkość aury przyjemnie współgra z przyjazną atmosferą, a jej giętkość nawet uzupełniona o ostre krawędzie nie odstręcza. Smak jej jest subtelnie kwaskowy i lepki, ciekawym akcentem zakańczając tę maleńką przygodę.\nWygląd: Yva jest typowym południowcem z ogorzałą skórą i lekko skośnymi oczami. Dzieciństwo spędziła na wsi, co dało jej zdrowie i krzepę. Ma mocne nogi i duże dłonie, które nie przywodzą na myśl artystki. Jednak jej sposób ubierania się, to jak maluje oczy i spina włosy nie pozostawia wątpliwości – jest wrażliwym duchem.\nCzarne, cienkie kosmyki często wysuwają się, ... (Więcej)\nWyglad: Yva jest typowym południowcem z ogorzałą skórą i lekko skośnymi oczami. Dzieciństwo spędziła na wsi, co dało jej zdrowie i krzepę. Ma mocne nogi i duże dłonie, które nie przywodzą na myśl artystki. Jednak jej sposób ubierania się, to jak maluje oczy i spina włosy nie pozostawia wątpliwości – jest wrażliwym duchem.\nCzarne, cienkie kosmyki często wysuwają się, okalając szczerą, okrągłą twarz. Dziewczyna lubi się stroić, więc do ich łapania używa ładnych spinek i rzemyków.\nMagia wody określiła jej życie, dlatego wszystkie ubrania nosi w odcieniach błękitu. Nie trudno jest dostać barwione materiały na Jadeitowym Wybrzeżu, a paski i wstążki sprzedaje co drugi kupiec. Ich niewielką kolekcję, razem z zapasem zwojów i magicznych ksiąg, przechowuje w kuferku w Tawernie pod Oceanicznym Kumkwatem, gdzie wykupiła mały pokoik. Część zwojów nosi jednak ze sobą, przypiętych do pasa obok białej różdżki. Ma o niego zahaczony również niewielki sztylet, z którego jednak korzysta czysto użytkowo i sakiewkę z pieniędzmi. Klucz do pokoju, zawieszony na posrebrzanym łańcuszki nosi na szyi, tak samo jak okrągły amulet z odciśniętą dłonią.\nDziewczyna ma duże, orzechowe oczy o ufnym spojrzeniu i drobny nos. Jej usta często rozciągają się w szczerym uśmiechu, a pieprzyk na policzku sprawia, że łatwo ją rozpoznać. Z resztą i bez tego zna ją już większość piratów i marynarzy, którzy zawijają do portu – jako wesoły i zawsze chętny do pracy kompan jest mile widziana na statkach i podczas niedalekich wypraw na okoliczne wysepki. (Mniej)\nprzez Gongpao » N gru 31, 2017 12:34 am\nWydawać by się mogło, że ledwie dzień wcześniej Gongpao przyjeżdżała do Rubidii, po to tylko by dzisiaj już na nowo siedzieć na koźle u boku listonosza. W zasadzie nie musiało się nawet wydawać – elfka naprawdę spędziła mniej niż dobę w nadbrzeżnym mieście. Ale ileż zdążyło się wydarzyć przez ten czas! Sprzedawała perły, spotkała trolla, wplątała się w poszukiwanie skarbu i, kto wie, może nawet w nieznany sobie sposób doprowadziła do zniszczenia karczmy?\nSzkoda tylko, że nikt w domu o niczym się nie dowie, pojedyncza myśl przemknęła po wzgórzach jej płatów czołowych, wzniecając lawinę wyrzutów sumienia.\nGongpao zamknęła oczy, tłumiąc w sobie tę chwilę zwątpienia. Masz niesamowite, pełne przygód życie, powtórzyła swoją mantrę. Tego przecież zawsze chciałaś. Gdy wrócisz do domu, będziesz miała co opowiadać przez kolejne stulecia.\nZ szybkiego spadania w przepaść smutku wyrwały ją sztuczki Yvy z wodą. Elfka patrzyła jak zaczarowana na zwijanie, rozwijanie, formowanie i splatanie garstki płynu. A gdy ten przebił jeszcze korę drzewa, krzyknęła z podziwu.\nBorys, do tej pory leniwie odpoczywający na jej ramieniu, zakrył swoimi małymi łapkami uszy. O ile przez lata znajomości przyzwyczaił się do ogólnego uosobienia chaosu i niezorganizowania zwanego Gongpao, o tyle nigdy nie nawykł do jej piskliwego krzyku, który zawstydziłby osiąganymi decybelami cały chór operowy.\n- Niesamowite! – westchnęła elfka. – Kto cię tego nauczył? W mojej wiosce czarujemy tylko powietrze, a i to dość nieudolnie. Nawet mój ojciec, najlepszy z nas wszystkich, umie co najwyżej wznieść mały wicherek by przepędzić owcę na pastwisko – a, odpowiadając na pytanie, dodała: - Długa historia i niezbyt ciekawa – nawiasem mówiąc, mały ma na imię Borys - na lekcji anatomii mieliśmy zobaczyć, co znajduje się w środku żywych stworzeń, ale ja nigdy nie miałam serca do zabijania. To znaczy, wiadomo, morderstwo w tak szczytnych celach jak nauka nie jest zła. Mistrz Anatomii wiele razy powtarzał, że śmierć stanowi tylko naturalną część cyklu życia i inne takie mądre sentencje. A gdy już nikt go nie słuchał, piekł ciasteczka i wsadzał te swoje cytaty do nich. Wszyscy boją się u niego jeść, bo papier strasznie wchodzi między zęby.\nDostrzegając nareszcie, że odeszła od oryginalnego pytania najdalej, jak to tylko możliwe, zmieniła temat na skarb.\n- Ja bym wolała od złota prawdziwego mistrza magii, w wiosce nigdy żadnego nie mieliśmy. Albo chłopaka, tego też za mojego żywota nie mieliśmy, wszystko stare i narzekające na hemoroidy od ślęczenia nad książkami – zmarszczyła czoło Gongpao, wymownym grymasem jeszcze dobitniej obrazując zniesmaczenie.\nElfka nie zdążyła jednak dać pełnego upustu swoim emocjom, gdy wóz gwałtownie zahamował, a ona przeleciała przez kozła. Świat wywrócił się do góry nogami, gdzieś z boku rozległ się pisk Borysa, ziemia dostała się do jej uszu. Jeszcze na wpół oszołomiona usłyszała Yvę, pytającą listonosza o przyczynę nagłego zatrzymania.\n- Nie wiem, ten szlak zawsze był bezpieczny – doszła jej uszu odpowiedź mężczyzny. – Żadnych bandytów, niczego. Ale teraz nijak nam nie ruszyć, las jest zbyt gęsty, a na zawracanie zbyt daleko. Musielibyśmy wrócić do Rubidii i stamtąd odbić dopiero na drogę wybrzeżem.\nGongpao podniosła się niemrawo z ziemi. W głowie wciąż kręciło jej się od upadku, delikatnemu, elfickiemu jedwabiu przybyły co najmniej trzy nowe dziury, a ich jedyna bezpieczna droga została przyozdobiona drzewem niby wspólna izba w wiosce w czasie Bożego Poczęcia. Na domiar złego Borys znów przepadł jak kamień w wodę.\nMistrz anatomii powiadał często, że szczury zawsze wiedzą, kiedy uciec z tonącego statku. Nie dodał jednak nigdy, że wiedzą też, kiedy uciec od właściciela, który zaraz spadnie do podziemnych tuneli wraz z lawiną kamieni, magiem wody, listonoszem, poławiaczem pereł i wozem.\nZa dziesięć minut Gongpao pomyśli, że przy kolejnym spotkaniu musi mu o tym wspomnieć. Teraz jednak zajęła się słuchaniem powoli narastającego szumu wydobywającego się gdzieś z okolicy stóp całej czwórki. Nie minęła może minuta, gdy szum przerodził się huk, a huk w pękającą ziemię.\nListonosz zerwał się do biegu, próbując uciec do lasu. Instynkt samozachowawczy Gongpao przebudził się z naprawdę długiego snu i rzucił jej nogi w tym samym kierunku. Kątem oka dojrzała jeszcze Petro, heroicznie rzucającego się w stronę Yvy.\nDwie minuty później wszyscy spadali już w przepaść.\nDwie minuty i pięć sekund później Gongpao odkryła, że przepaść nie była wcale aż tak głęboka. Dwie minuty i trzydzieści sekund później postanowiła wspiąć się powrotem na powierzchnię. Trzy minuty później wraz z nową kupką kamieni była już z powrotem w miejscu upadku.\nListonosz pokręcił ze smutkiem głową.\n- Tak stąd nie wyjdziemy, musimy iść tunelami – to mówiąc, wskazał w głąb szczeliny, w której się znaleźli.\nGongpao przełknęła ślinę. Jeśli istniała jedna rzecz, której nie lubiła bardziej niż mistrza literatury, były nią ciemne, wąskie szczeliny bez widocznego punktu wyjścia.\nNa domiar złego nigdzie nie widziała nowych znajomych.\nAura: Przesiąknięty spokojem zapach gór wita Cię w tej ażurowej krainie o wiotkiej konstrukcji, gdzie gładkie ścieżki wiją się wśród ostrych zboczy, a subtelne podmuchy wiatru unoszą w górę nikłe ilości obsydianowego pyłu. Kurzową mgiełkę coraz gęściej przecinają topazowe fragmenty niewiedzy i fascynacji, rosnące w siłę wraz z każdym ludzkim wędrowcem przemierzającym te szlaki. Może Ty też jesteś jednym z nich? Jeśli tak, to wiedz, że gdzieś pośród dzikich szczytów wyrasta cynkowa wioska, o nietypowym, charakterystycznym odcieniu, lecz szybko zostaje wyparta przez rozprzestrzeniającą się, lepkawą cynę, zdradzającą głęboko zakorzenione pragnienie poznania czegoś nowego. Tylko kobaltowe niebo o delikatnym odcieniu, chroniące z góry malowniczy, choć na swój sposób jednolity pejzaż pozostaje niezmienne i czuwa, zawsze gotowe podzielić się swoją wiedzą, mimo że nigdy nie wskaże zagubionym podróżnikom odpowiedniej drogi. Miło się jednak błądzi wśród przeważnie miękkich traw i sztywnych w większości gałązek niskich krzewów, patrząc na lśniące młodością wodospady i smakując łagodnej, naturalnej goryczy odizolowanej od reszty świata przestrzeni.\nWygląd: Gongpao jest dość wysoka jak na elfa górskiego, ani ładna, ani brzydka, ot taka nijaka. Jest chudsza niż grubsza, choć wrodzone zamiłowanie do dobrej kuchni przyczyniło się do nabrania przez nią odrobiny wagi w ostatnich czasach. Gongpao bardzo lubi eksperymentować ze swoimi białymi włosami, tłumacząc to "dostosowywaniem się do najnowyszych mód ludzkich". Skąd i jak ... (Więcej)\nWyglad: Gongpao jest dość wysoka jak na elfa górskiego, ani ładna, ani brzydka, ot taka nijaka. Jest chudsza niż grubsza, choć wrodzone zamiłowanie do dobrej kuchni przyczyniło się do nabrania przez nią odrobiny wagi w ostatnich czasach. Gongpao bardzo lubi eksperymentować ze swoimi białymi włosami, tłumacząc to "dostosowywaniem się do najnowyszych mód ludzkich". Skąd i jak dowiedziała się o tych modach na krańcu świata, tego nie wie nikt. Ostatnimi czasy zaczęła je nosić w dość prosty sposób, rozpuszczone i zaczesane na bok, choć był i taki okres, gdy chodziła ogolona na łyso. Ach, te ciężkie lata młodzieńczego buntu!\nUrodzona i wychowana w górach, Gongpao swobodnie czuje się wśród natury. Gdy znajduje się na otwartej przestrzeni, chodzi dumna i wyprostowana. Jeśli jednak wrzucić ją do miasta, staje się zabłąkaną owcą, czekającą na pożarcie przez cywilizację. Zgarbiona, onieśmielona i zakłopotana, usiłuje wtedy jak najbardziej zmniejszyć powierzchnię, którą zajmuje.\nGongpao usiłuje - dość zresztą nieudolnie - naśladować sposób ubierania się ludzi. Gdzieś wyczytała, że rasa ta szczególnie upodobała sobie tuniki, dlatego też dziewczyna zainwestowała we własną, długą koszulę, którą rozcięła po bokach i owinęła pasem. Wie też z książek, że ludzcy kapłani często ubierają się w żółte i pomarańczowe kolory. Nie dziwi zatem, że tunika Gongpao także zdarzyła się być żółta. (Mniej)\nUwagi: - Gongpao lubi ludzi\n- Elfka nawet znając imiona napotkanych osób, woli nazywać je w myślach własnymi przydomkami\nprzez Yva » Pt sty 05, 2018 3:25 pm\nW jednej chwili stały się trzy rzeczy: Petro skoczył w stronę Yvy i swoim ciężarem zwalił ją z nóg, ziemia pod nimi zarwała się z hukiem, a mocowania wozu załamały się, uwalniając konie (które z całej gromadki miały najwięcej szczęścia) i pozwalając, by wóz spadł w dół z głuchym trzaskiem. W powietrze wzbiły się setki listów rozrzuconych podmuchem i opadły razem z tumanem kurzu w ziejącą pośrodku drogi dziurę.\nYva zaczęła kaszleć jak szalona, spychając z siebie przyjaciela. Nieprzytomnie rozejrzała się dookoła, czując jak narasta ból w plecach i kończynach. Oszołomienie huczało jej w głowie z niesamowitą siłą.\nZnajdowali się w dole, którego ściany były niepokojąco strome. Zbyt strome.\n- Co to miało być? - wychrypiała, zwracając się do Petro\n- To stare, przemytnicze tunele! Musiały się zawalić pod naszym ciężarem…\n- Nie o to mi chodzi ty głąbie! Czemu rzuciłeś się na mnie?\nChłopak zaczerwienił się, co na szczęście nie było widoczne w panującym wokół półmroku.\n- Chciałem cię oo-odepchnąć, bo bo ziemia zzzaczęła…\n- Dobra, już dobra. Ale nie rób tak więcej - mruknęła, wstając i ścierając z twarzy piasek. Zastanawiała się czy byliby w stanie wydostać się na górę. Hałdy ziemi obsypywały się jednak niebezpiecznie przy każdej próbie ich dotknięcia, więc szybko zrezygnowała. Wokół nich panowało ponure pobojowisko - rozrzucone listy, fragmenty połamanego wozu… i tyle. Dziewczyna poczuła jak włoski jeżą się jej na karku.\n- Gongpao! Gdzie jesteś?! Gongpao! - zawołała, rozglądając się rozpaczliwie. Odpowiedziała jej cisza. Czyżby elfka i listonosz wylądowali w innej dziurze, która otworzyła się po drugiej stronie nasypu?\n- Spójrz! - zawołał Petro, wskazując tunel, który otwierał się obok kopca ziemi - Myślisz, że jeśli nim pójdziemy, uda nam się obejść nasyp i znaleźć Gongpao?\n- Nie wiem… - powiedziała z powątpiewaniem Yva. Wejście w ciemny tunel prowadzący w nieznanym kierunku brzmiało jak fatalny pomysł. Zwłaszcza teraz, kiedy odkryła, że manierka z wodą zniknęła, najpewniej przygnieciona kamieniami. W razie kłopotów byliby bezbronni.\nJednak chyba było to jedyne wyjście. Elfka nie odpowiadała, a na górę nie mieli jak wrócić.\n- Chyba musimy spróbować - powiedziała cicho. Miała nadzieję, że olbrzymie pająki, które panoszyły się w kopalni koło jej wioski nie zdołały przedostać się aż tutaj. Na myśl o włochatych odnóżach i dziesiątkach czarnych oczu wzdrygnęła się mocno.\nPetro wygrzebał z torby zapałki i z fragmentu odłamanej szprychy wykonał prowizoryczną pochodnię. Kiedy wkroczyli w tunel, otoczyła ich wilgotna ciemność ciągnących się w nieskończoność ścieżek. Niewielki fragment przejścia, który widzieli przed sobą, prowadził delikatnie w górę, co napawało optymizmem. Co chwila z przodu i z tyłu rozlegały się niepokojące odgłosy - szelesty, chrobotanie i delikatny stukot kamieni o kamień. Tak nie powinien brzmieć opuszczony tunel. Yva oddychała ciężko i rozglądała się niespokojnie dookoła. Na próżno jednak wytrzeszczała oczy, wpatrując się w ciemność. Nawet Petro szedł cicho, uważnie stawiając każdy krok.\nWędrowali tak przez pewien czas - który obojgu wydawał się wiecznością - aż ich oczom ukazał się nowy widok. Dotarli do rozwidlenia. W każdych innych okolicznościach ucieszyliby się z tego faktu. Tym razem jednak żadna z dróg nie wydawała się prowadzić w stronę Gongpao i listonosza. Obie natomiast opadały stromo w dół.\n- Co teraz? - spytał półgłosem chłopak. Yva już miała odpowiedzieć, kiedy zza jej pleców dobiegł donośny dźwięk.\nprzez Gongpao » So sty 13, 2018 3:01 am\n- Nie ufam tym tunelom - stwierdziła Gongpao, przerywając ciszę.\n- Jak możesz nie ufać czemuś, czego nawet nie widzisz? - zauważył, słusznie zresztą, listonosz. Podły Petro wziął wszystkie zapałki z wozu dla swojej części drużyny.\n- Śmierci też nie widać, a jednak gdy nadejdzie, nawet najwięksi mędrcy chowają się po kątach - zacytowała mądrą sentencję z ciasteczek Mistrza Anatomii.\n- Skąd to wytrzasnęłaś?\nGongpao zamilkła, wyraźnie urażona reakcją listonosza. Jeszcze niedawno ten człowiek drżał na każde jej słowo, a teraz, gdy tylko spadli pod ziemię, cały szacunek rozpierzchł się niby Borys w okresie godowym.\nKolejną chwilę wędrówki spędzili w ciszy i w ciemności. Oba zjawiska były tak nienaturalne dla elfki wychowanej w górach, że nie mogły jednak trwać długo.\n- Jak właściwie masz na imię? - zapytała.\n- Listonosz to żadne imię - odchrząknęła Gongpao. - To twoja profesja.\n- Słuchaj, czy ja ci wytykam, że nazywasz się zadziwiająco podobnie do dania z kurczakiem i orzeszkami?*\n- Jak do tego doszło? - raz rozbudzona ciekawość elfki nie dawała się łatwo uciszyć. - Czy twoi rodzice wiedzieli, że zostaniesz listonoszem, więc cię tak nazwali, czy zostałeś listonoszem, bo się tak nazywasz?\n- Zostałem listonoszem, bo nikt na Uniwersytecie Fargockim nie powiedział mi, że po historii z filozofią nie ma pracy - burknął Listonosz.\n- Studiowałeś historię? Opowiedz mi w takim razie coś o tych tunelach!\n- Są ciemne. Wilgotne. Pod ziemią.\n- Teraz to mnie dopiero uraziłeś. Naprawdę jestem ciekawa.\nListonosz wziął głęboki oddech.\n- Słyszałaś o Wielkiej Wojnie?\n- Zatem musiałaś słyszeć, że bezpośrednim skutkiem Wielkiej Wojny była czystka czarodziejów. Paru udało się uciec...\n-...i to oni zbudowali te tunele, żeby dostać się na wybrzeże? - dokończyła podekscytowana Gongpao.\n- Tak sądził mój wykładowca. Ile w tym prawdy pewnie nigdy się nie dowiemy.\n- Jeśli to faktycznie byłaby prawda - elfka zmarszczyła brwi. - Znaczyłoby to, że te tunele muszą być przeładowane magią.\nListonosz mruknął potwierdzająco.\n- A skoro te tunele są przeładowane magią od pokoleń, kto wie, jakie potwory się tu zalęgły - powiedziała powoli elfka, czując, jak włosy jeżą jej się na karku.\nW tym samym momencie uszu obojga z nich dobiegł donośny dźwięk, dochodzący z tunelu przed nimi. Gongpao jęknęła. Mogła się założyć, że gdzieś już słyszała ten odgłos. Gdzieś pomiędzy lekcją o wymarłych potworach a zmutowanych stworzeniach górskich.\nListonosz wcisnął jej w rękę ciężki, metalowy przedmiot.\n- Wydaje mi się, że któreś z dzieci Ratatoska** znalazło twoich znajomych! - krzyknął, puszczając się biegiem w kierunku, z którego dochodził ich dźwięk.\n- Czekaj! Ja nie umiem walczyć! Weź ode mnie ten miecz! - spanikowała elfka, puszczając się w pogoń za Listonoszem. - I kim jest ten Ratatosk?\n- Wielką Wiewiórką, która została przez bogów wysłana do niszczenia wszystkich jesionów na świecie.\n- Przecież nie jesteśmy jesionami!\n- Nie, ale stoimy na drodze któregoś z jej dzieci!\nBorys być może po raz pierwszy raz w życiu został przechytrzony.\nPo ucieczce od swojej pani, szczur tułał się po lesie, usiłując odnaleźć na nowo szlak. Był zagubiony, głodny, a na dodatek spragniony - i to bynajmniej nie wody. Parę godzin dla człowieka czy elfa to nic, dla szczura jednak nawet tak krótki odcinek czasu stanowi wieczność.\nNagle, gdy gryzoń pogodził się już ze swoim losem i położył na skraju strumyka, czekając dramatycznie na śmierć, jego czarnym oczkom ukazała się prawdziwa szczurzyca. A jaka to była szczurzyca! Jej futerko było brązowe i dokładnie wymyte, ogon długi i tak różowy jak policzki Gongpao po wyjątkowo długiej wspinaczce, wąsy smukłe i wyjątkowo gęste.\nBorys zerwał się na równe łapki i czym prędzej popędził. Gdyby była tu jego ciotka, stwierdziłaby, że oto nastał czas gaszenia nienasyconego pragnienia.\nI wtedy grunt zmienił swoje położenie względem Borysa. Przezroczysta sieć schwyciła szczura w swoje stalowe objęcia, podrywając go z ziemi. Zewsząd zerwały się wysokie piski, spomiędzy drzew wychynęły nagle dziesiątki kolejnych gryzoni.\n"Czego tu szukasz, intruzie? Czyżbyś chciał jak tyle samców przed tobą zapłodnić naszą towarzyszkę, nie pytając jej choćby o zgodę?", usłyszał krzyk dobiegający z tysiąca gardeł.\nBorys nie wiedział, że można być naraz przerażonym i szczęśliwym.\nOtaczały go legendarne wojowniczki trzeciego pułku bojowego klanu Borysa, ubrane jedynie w czarne przepaski z napisem "Ja też".\n*Gongpao nie była pewna, czy w regulaminie napisano coś o wstawianiu linków do tłumaczenia nawiązań, dlatego też ośmieliła się w swojej bezczelności to zrobić, łamiąc przy tym co najmniej dwie ściany między sobą a widownią.\n**To nie szalona wyobraźnia Gongpao stworzyła Ratatoska, to prawdziwi bogowie doprowadzili do jej poczęcia.\nprzez Yva » Pn sty 15, 2018 11:24 pm\nTo nie był zwykły ryk. Nie przypominał gardłowego warkotu rozwścieczonego niedźwiedzia ani nawet ryku trolla z Rubidii. To coś pomiędzy piskiem a wrzaskiem sprawiło, że ściany tunelu zadrżały. Yva zmarła w przerażeniu, a Petro zaczął się trząść jak osika.\n- Ccc-co tt-tt-tttoo? - wydusił odwracając się. Dziewczyna nie zdążyła się obrócić. Potworny hałas powtórzył się, dużo bliżej. Dużo, dużo bliżej. Za blisko.\nChwyciła chłopaka za rękę i na złamanie karku popędziła korytarzem w dół. Nie wiadomo co by się stało gdyby wybrała lewą odnogę - może wpadłaby w głęboką na trzy metry dziurę i skręciła kark albo trafiła na dziwny magiczny portal, który wyrzuciłby ją na drugim końcu Alaranii. Wybrała jednak prawą, a co za tym idzie już po kilku chwilach biegu wpadła prosto na wysokie plecy elfki, niewidoczne w ciemnościach. Stęknęła głucho i potoczyła się po ziemi, boleśnie obcierając kolana.\n- Gongpao! Listonosz! To wy! Tak się cieszę! - zawołała, pomagając towarzyszce wstać. Uściskała ją mocno. Wylew radości skończył się jednak kiedy Petro boleśnie stuknął ją w bok\n- Nie chcę psuć waszej sielanki, ale… to coś nadal tam jest! - wydarł się, wskazując ręką gęstniejącą ciemność za ich plecami.\n- W nogi! - krzyknął, dając nura w tunel obok.\n- Petro, czekaj! W ten sposób już nigdy nie znajdziemy…\nJazgotliwy ryk zagłuszył jej słowa, uniemożliwiając reszcie dowiedzenie się czego nigdy nie znajdą. Ruszyła za przyjacielem, nie chcąc i jego zgubić.\nNie byli potem pewni czy potwór był tak olbrzymi, że nie zmieścił się w wąskim korytarzu czy po prostu wypatrzył lepsze danie - dość, że nie pobiegł za nimi, a jego przerażające ryki w końcu ucichły.\nYva odetchnęła z ulgą, nie słysząc złowrogich dźwięków. Cisza w czarnych tunelach jest w pewien sposób dużo bardziej złowroga niż hałas, ale nie myślała teraz o tym w ten sposób.\nNagle jej oczu dobiegł delikatny, błękitny blask. Jak zahipnotyzowana podeszła do Petro, który stał u wyjścia tunelu. Przed nimi rozciągała się olbrzymia pieczara. Wypełniały ją dziesiątki rzeźbionych kolumn, emitujących migotliwą poświatę. W powietrzu drgał delikatny, przyjemny dla uszu dźwięk. Czy wydawały go kryształy wyrastające ze ścian? A może same kolumny?\nOstrożnie przekroczyła próg pieczary.\n- Ojeeej, jak tu pięknie - wyszeptała - Spójrzcie na te kolumny…\nCicho podeszła do jednej z nich, podziwiając misterne wzory wykute na jej powierzchni.\n- To raczej nie dzieło przemytników… - powiedział Petro, zadzierając głowę w górę. Sklepienie migotało dziesiątkami gwiazd. Kolejne magiczne kamienie?\nZ pozoru kolumny rozrzucone były w nieładzie, a jednak był w tym jakiś osobliwy porządek. W głębi pomieszczenia Yva dojrzała jak ich rzędy zacieśniają się, tworząc pierścień wokół olbrzymiej, skrytej w półmroku rzeźby. Zaintrygowana powoli ruszyła w jej kierunku.\nprzez Gongpao » Śr sty 17, 2018 3:00 am\nGongpao, zziajana po panicznej ucieczce, przysiadła na skraju pieczary. Nie podobały jej się te tunele, co to to nie, jej duch był przystosowany do wolności i wysokości, nie do jakiegoś kulenia się w jaskiniach.\nNajwyraźniej jednak jej towarzysze nie podzielali jej zniechęcenia.\n- Słuchajcie, pamiętacie, gdy wyruszyliśmy na wyprawę szukać skarbu? Co stało się z tą linią fabularną? Gdyby to była jedna z elfickich powieści, ta niekonsekwencja w naszych działaniach już dawno rozjuszyła wszystkich czytelników! - narzekania elfki odbiły się głuchym echem od uszu towarzyszy.\nListonosz, jak reszta towarzystwa, podszedł do olbrzymiej rzeźby. Misternie wykonana figura kobiety, cała wykonana z tego samego materiału co kolumny, górowała nad pieczarą. Jej wysunięte ramię wskazywało ku sklepieniu pomieszczenie, twarz nie wyrażała żadnych emocji. Ktokolwiek stworzył rzeźbę, z pewnością nie należał jednak do cierpliwych artystów - choć ramiona i suknia wydawały się wręcz jakby miały zaraz ożyć, plecy wciąż stanowiły nieociosany kamień.\n- Fascynujące - wymruczał Listonosz i, podnosząc głos, dodał: - Wydaje mi się, że to pomieszczenie ma związek z ucieczką magów po Wielkiej Wojnie, o której mówiłem wcześniej Gongpao. Nie zdziwiłbym się, gdyby nic w tej pieczarze nie było naturalne, powietrze aż roi się od magii.\nGdy Listonosz o tym wspomniał, elfka faktycznie poczuła nienaturalny dreszcz, rozchodzący się po jej ciele. Tak, to miejsce pełne było magii, ale musiała się skupić, by ją poczuć. Jak ten człowiek dowiedział się o tym przed nią?\nNie tracąc ani chwili, zadała to pytanie na głos.\n- Kim ty w zasadzie jesteś? I po co listonoszowi jest miecz? Nawiasem mówiąc możesz już go ode mnie wziąć, mój lud i tak nie popiera przemocy. Nauka zniszczyła znacznie więcej armii niż jakikolwiek skrawek żelastwa.\n- Szlaki handlowe bywają bardzo niebezpieczne o tej porze roku - zbył ją tylko Listonosz, zwracając się natychmiast do Yvy: - Mój zmysł orientacji nie jest tak dobry pod ziemią jak nad nią, ale te tunele zdają się prowadzić w kierunku Lasu Driad. Sądzisz, że to wszystko - zatoczył ręką koło po pieczarze. - Ma coś wspólnego z waszą małą wyprawą? Skarby, mapy, nasze nagłe wpadnięcie do tuneli i tajemnicze rzeźby. To wszystko wydaje się aż zbyt dogodne, żeby było przypadkiem, nie sądzisz? Może ktoś, kto odpowiada za tę pieczarę, rzucił też czar, który miał zmusić posiadacza klucza do jego tu przybycia?\nDwie szczurzyce zbliżyły się powoli do wciąż uwięzionego Borysa. Choć zwykły humanoid taki jak jego wybitna inaczej właścicielka określiłby ich mordki jako słodkie, gryzoń wiedział, że oznaczają one tylko kłopoty.\nA że szczurzyce były całkiem pokaźnych rozmiarów, oznaczały one dwa pokaźnych rozmiarów kłopoty.\nCzekajcie!, podniósł łapki Borys. Choć szczur i tak był już w sieci, więc jego gest nie znaczył wiele, szczurzyce zatrzymały się. Niektóre rzeczy są po prostu ponadrasowe. Przybywam w imieniu klanu dawidowego z Rubidii. Nasi kuzyni potrzebują waszego wsparcia. Jesteście naszą jedyną nadzieją na wygranie sporu toczącego się od pokoleń, który pochłonął tyle już istnień, wujków i dziadków.\nSzczurzyce spojrzały po sobie, wyraźnie skonfundowane. Kilka z nich podniosło nawet niepewnie piskliwe głosiki o wysłaniu szczura, szybko jednak zostały uciszone przez największą z nich.\nDlaczego klan Dawida wysyła w tak ważnym celu kogoś o tak haniebnym poszanowaniu do naszej godności?, przemówiła.\nTeż się nad tym czasem zastanawiam, drogie towarzyszki.\nprzez Yva » Śr sty 17, 2018 12:22 pm\nPosąg kobiety nie pasował do tego wszystkiego. Każda kolumna była wykonana z niesamowitą pieczołowitością, natomiast rzeźba wydawała się niedokończona. Ile czasu musiało zająć wyrzeźbienie tego wszystkiego? Wydawało się mało prawdopodobne, żeby ktoś po tak tytanicznej pracy zwyczajnie porzucił jej najważniejszy element. Chyba że do stworzenia tego użyto magii… a ten kto to zrobił bardzo się spieszył.\nSłowa listonosza zastanowiły Yvę. Ucieczka czarodziejów była ponurym wydarzeniem na kartach historii całej Alaranii. Spędzając lata w wieży magów udało jej się tylko kilka razy usłyszeć coś na ten temat. Jej “opiekunowie” niechętnie o tym mówili. Na skutek eksperymentów z czasem czarodzieje doprowadzili do potężnej katastrofy, która poskutkowała wojną domową i czystkami przeprowadzanymi przez niemagicznych ludzi. Dziewczyna zadrżała w półmroku. Gdyby żyła w tamtych czasach, ona również musiałaby się ukrywać.\nOczywiście po wielu latach czarodzieje i magowie wrócili na swoje pozycje w miastach i na zamkach, jednak ich moc była tylko cieniem dawnej potęgi.\nListonosz zdawał się wiele wiedzieć na ten temat. Wyczuwał magię, nosił przy pasie miecz… a jeśli faktycznie nie był tym za kogo się podawał?\nNa pewno nie pochodził z Rubidii. Yva znała wszystkich magów z wieży aż do znudzenia. Każdy z nich był zmanierowany, wyniosły i pozbawiony wyobraźni. A już na pewno ceniący wygody na tyle, żeby nie opuszczać miasta bez wyraźnej potrzeby. Nie, kogoś takiego jak listonosz na pewno by zapamiętała.\nOdciągnęła Gongpao na bok pod pozorem wskazania jej upatrzonej w oddali kolumny\n- Co robimy z listonoszem? Jak już zauważyłaś, nie jest tym za kogo się podaje. Nie ufam mu, chociaż wydaje się nie mieć złych zamiarów.\n- Nie uważacie, że to dziwne, że tak ochoczo do nas dołączył? - zapytał Petro zza ich pleców. Dziewczyna podskoczyła na dźwięk jego głosu, co skwitował złośliwym uśmieszkiem.\n- Myślisz, że chce położyć łapy na skarbie? - wyszeptała, odruchowo ściskając w dłoni klucz.\n- Możliwe… Wydaje się też dużo wiedzieć o tych tunelach. Trzymajmy się go dopóki nie wyjdziemy na zewnątrz, a potem zgubimy go w lesie. Co wy na to?\n- Zgoda - wyszeptała Yva. Odwróciła się i skierowała w stronę mężczyzny, który z rękoma splecionymi za plecami obserwował statuę.\n- Jest piękna. I smutna. Ostatnia prawdziwie wolna Czarodziejka. Zmarła w tych tunelach.\n- Skąd wiesz, że to czarodziejka?\nListonosz posłał jej pełne politowania spojrzenie\n- Te tunele zbudowali czarodzieje. Stoimy otoczeni drzwiami prowadzącymi we wszystkie strony świata, a ty jeszcze się zastanawiasz kim mogła być… To Elain, stworzycielka magicznych portali. Sądziłem że to miejsce przepadło...\n- Portali? Mówiłeś, że te tunele prowadzą do Lasu Driad…\n- Tak, ale jest też szybsza droga. Kolumny. Właśnie w ten sposób ostatni pradawni uniknęli smutnego losu swoich towarzyszy. Rozproszyli się po całym świecie i zniknęli na setki lat…\nOczy mężczyzny błyszczały jasno, jakby cała ta historia była mu wyjątkowo bliska. W sercu Yvy zaczęło kiełkować ciche podejrzenie. Czy mogli spotkać na swojej drodze prawdziwego czarodzieja? Dlaczego z nimi podróżował? Czy starożytni piraci posiadali coś, co chciałby zdobyć albo… odzyskać?\nNa te pytania przyjdzie jeszcze pora. Póki co trzeba było się wydostać, zanim wielkie bydlę, które ich goniło postanowi tu wrócić.\n- Wyprowadzisz nas do Lasu Driad? Musimy porozmawiać, ale przede wszystkim trzeba opuścić w końcu te podziemia… Proszę - dodała cicho. Skinął głową i nasunął na nią kaptur. Gest wydawał się zupełnie bez sensu, bo w całej pieczarze panował półmrok. W cieniu jego oczy zabłysły pulsującym światłem, a źrenice stały się przerażająco czarne. Może to starał się ukryć? Rozejrzał się dookoła, omiatając wzrokiem kolejne rzędy kolumn. W końcu dojrzał to czego szukał, bo ruszył szybko w głąb pieczary.\n- Chodźcie tu! - zawołał donośnie. Kiedy stanęli obok niego, uniósł ręce i zaczął wypowiadać dziwne, ostro brzmiące słowa. W jaskini zrobiło się cicho. Dopiero teraz dziewczyna zdała sobie sprawę, że delikatne buczenie ustało.\nKolumna którą otaczali zaczęła pulsować intensywnie. Po jej powierzchni przemykały trzaskające, niebieskie błyskawice.\n- Dotknijcie jej, tylko po kolei. Nie chcecie żeby pomieszało części waszych ciał. I wstrzymajcie oddech.\nSpojrzała na Petro, który miał bardzo niewyraźną minę. Niemal widziała w jego oczach odbicie własnych myśli - co jeśli mężczyzna chce ich wykorzystać? Kto wie, może te kolumny są naładowane dziesiątkami niewinnych dusz, które zwabił w ten sposób pod ziemię?\nNie mieli niestety lepszej alternatywy. Wydostanie się samemu z plątaniny korytarzy zakrawało na niemożliwość. Zwłaszcza jeśli najpierw stworzyli je uciekający czarodzieje, a potem wykorzystali przemytnicy. Musiały być pełne ślepych zaułków i pułapek. No i potworów. Odległy ryk wstrząsnął wiszącymi na sklepieniu kryształami. Petro w pośpiechu położył dłoń na kolumnie, rozbłysnął niebieskim światłem i zniknął.\n- Szybko, teraz wy! - zawołał listonosz. Yva ostrożnie wyciągnęła rękę, wstrzymała oddech i zacisnęła powieki. Nawet z zamkniętymi oczami zarejestrowała jasny blask. Po chwili jej uszu dobiegł radosny śpiew ptaków i cichy szum strumienia. Nieśmiało wypuściła powietrze i otworzyła oczy...


Dominik Savio : biografia i życiorys, 4 ciekawostki, 1 cytat, wzrost, znak zodiaku\nWłoch, święty Kościoła katolickiego. ✝ 14.\nŻyciorys Dominika Savio\nDominik Savio – urodził się w 1842 r. w Riva di Chieri we Włoszech. Święty Kościoła katolickiego. Był jednym z 10 dzieci Karola Savio, który był rzemieślnikiem oraz Brygidy Gajato – wiejskiej krawcowej. Od najmłodszych lat był osobą niezwykle pobożną, docenili to księża, którzy dopuścili młodzieńca do sakramentu komunii już w wieku 9 lat (w tamtym czasie sakrament ten przyjmowany był w wieku 12 lat). W wieku 12 lat poznaje księdza Jana Bosko, z którym udaje się do oratorium na Valdocco. Ponad wszystko pragnął zostać księdzem, zdarzało mu się po kilka godzin klęczeć przed tabernakulum „rozmawiając” z panem Jezusem. Niestety jego plany pokrzyżowało wątłe zdrowie, z powodu którego musiał wrócić do domu. Zmarł w 1857 roku w Mondonio, tuż przed śmiercią mówiąc do ojca: „Jakież piękne rzeczy widzę”.\nCiekawostki o Dominiku Savio\nChorował na płuca. ~gość\nJest patronem, małżeństw starających się o dzieci, ministrantów, dzieci i młodzieży oraz kobiet w ciaży. ~gość\nW 1933 r. papież Pius XI nazwał go „małym świętym” i „gigantem ducha”. Sylwia Matyszkiewicz\nPrzyczyną śmierci była gruźlica, na którą zachorował już w 1856 roku. Z tego powodu musiał wyjechać z oratorium Jana Bosko, żegnając się z nim i kolegami słowami "Już tu nie wrócę". ~gość\nKsiążki o świętych Biografie świętych Dominik Savio na Wikipedii\nCo wiemy o Dominiku Savio:\nBiografia 4 ciekawostki 1 cytat wzrost znak zodiaku\n180. rocznica urodzin Dominika Savio\n165. rocznica śmierci Dominika Savio\nDominik Savio, nadesłane przez gość\nSławni urodzeni w kwietniu Sławni urodzeni w sobotę Sławni ludzie XIX wieku\nChieri, Turyn, Włochy\nSławni ludzie urodzeni w Chieri Sławni ludzie urodzeni w Turynie\nCastelnuovo Don Bosco, Prowincja Asti, Włochy\nSławni ludzie zmarli w Castelnuovo del Bosco\nhelcialovej 28 kwietnia 2019, 15:01\nZałożył „towarzystwo niepokalanej”\nWybrane wydarzenia z życia Dominika Savio\nDominik Savio przychodzi na świat w miejscowości Chieri, Turyn, Włochy.\nDominik Savio umiera w miejscowości Castelnuovo Don Bosco, Prowincja Asti, Włochy\t(na skutek choroby) .\n👨 Kim był Dominik Savio?\n💯 Ile lat żył Dominik Savio?\nDominik Savio przeżył dokładnie 14 lat.\n☝ Ile wzrostu miał Dominik Savio?\nDominik Savio miał 150 cm wzrostu.\n👶 Kiedy urodził się Dominik Savio?\nDominik Savio urodził się 02/04/1842.\n💀 Kiedy zmarł Dominik Savio?\nDominik Savio zmarł 09/03/1857.\n👶 Gdzie urodził się Dominik Savio?\nDominik Savio urodził się w miejscowości Chieri, Turyn, Włochy.\n💀 Gdzie zmarł Dominik Savio?\nDominik Savio zmarł w miejscowości Castelnuovo Don Bosco, Prowincja Asti, Włochy.


Dom na sprzedaż - Opole - Gosławice - AZ1-DS-6196 - 284.00m² - Nieruchomości AZG\n7 pokoi 284,00 m2 5 264,08 zł/m2\nSolidny,Rodzinny dom na sprzedaż w Opolu, parterowy z poddaszem użytkowym, 7 pokojami, podziałem na część dzienną i nocną, trzema garażami, usytuowany na przestrzennej działce o powierzchni około 12 arów. Doskonały dla 4- 5 osobowej rodziny lub dwu rodzinny.\nBardzo atrakcyjna oferta /cena 1 m2/ dobrze przemyślanego i doinwestowanego, nowoczesnego oraz ekonomicznego domu wolnostojącego, oddanego do użytku w 2012 r, usytuowanego na działce 1155 m2 o powierzchni użytkowej 284,25 m2, składającego się z salonu, 6 pokoi, 2 kuchni, 2 łazienek, 2 przedpokoi oraz 50 m2 garażu dwustanowiskowego w bryle budynku. Na działce posadowiono wolnostojący budynek gospodarczy z trzecim garażem 25 m2 oraz 25 m2 wiatą.\nStrefę dzienną tworzy salon z umieszczonym centralnie kominkiem i jadalnia.\nPrzestronny nasłoneczniony salon połączony z jadalnią, zlokalizowany po stronie południowo-zachodniej budynku z wyjściem na 30 metrowy taras. Kuchnia jest od strony wschodniej,przy wejściu do domu z dostępem do holu, stanowiącego wygodną komunikację z dwoma pokojami ,łazienką z WC , pralnią ,która łączy się a garażem i kotłownią. Na poddaszu mieszczą się 4 pokoje ,kuchnia, łazienka z WC, garderoba, przedpokój . Strych służący jako schowek.\nDom wykonano i wykończono z materiałów najwyższej jakości a podział domu stwarza możliwość zamieszkiwania większej rodzinie lub dwóm pokoleniom.\nOgrzewanie: kocioł gazowy firmy Dietrich Kondens Innovens MCA25DE, dwufunkcyjny, połączony z systemem dwóch płyt solaru do ogrzewania wody w zbiorniku o poj. 300 litrów.\nInstalacja Elektryczna: rozdzielnia elektryczna osobno dla parteru i piętra. W garażu dwustanowiskowym zainstalowana siła.\nInstalacja Alarmowa: Centrala Alarmowa w domu wraz ze dwoma sterownikami, w każdym pomieszczeniu.\nW salonie znajduje się klimatyzator firmy LG Inverter z jednostką centralną na zewnątrz, meble.\nKuchnia: meble na zamówienie z frontami w połysku, sprzęt Samsung :lodówko-zamrażarka z kostkarką lodu, kawiarka z wyborem kawy, mikrofala, piekarnik z funkcją pieczenia na parze. Wyspa: zmywarka Electrolux XXL , płyta indukcyjna 90 cm Electrolux, wyciąg nadkuchenny. Na wyspie płyta granitowa, podświetlany sufit -Ledy i oświetlenie.\nPrzedpokój z szafą w zabudowie Komandor.\nKuchnia druga na piętrze ,meble na wymiar sprzęt AGD Boscha -zmywarka,płyta ceramiczna piekarnik,lodówka,stół krzesła.\nDrzwi zewnętrzne wejściowe typu „CAL521”.\nPralnia: meble,zlewozmywak, umywalka,pralka.\nW garażu dwustanowiskowym dwie bramy segmentowe z napędem elektrycznym firmy Normstahl sterowane przełącznikami i pilotami.\nW łazience na parterze biały montaż , sauna infrared, duża kabina prysznicowa,grzejnik ścienny.\nW łazience na poddaszu dwie umywalki, miska ustępowa, wanna trójkątna oraz duża kabina natryskowa,grzejnik ścienny.\nMedia miejskie,koszty utrzymania nieruchomości miesięcznie w kwocie około 650 zł.\nBardzo starannie zagospodarowany teren zewnętrzny, trawnik o pow. 300 m2, ścieżki i podjazd wyłożony kostką brukową. Nasadzenia- krzewy ozdobne, drzewa,ogródek warzywny.\nNa posesji znajduje się studnia głębinowa służąca do nawadniania terenu, automatyczny system zraszający, 3 punkty poboru wody do użytku zewnętrznego (np. karcher). Studnie chłonne do odprowadzania wód opadowych z dachów i podjazdów. Całość ogrodzona od strony ulicy automatycznie otwierana szeroka bramą, przełącznik oraz pilota.\nNa ogród wyprowadzone są przyłącza siły, wody ciepłej i zimnej, kanalizacji do jaccuzi ogrodowego.\nDom zlokalizowany w zielonej i spokojnej dzielnicy Opola, w otoczeniu innych domów jednorodzinnych,bardzo dobry dojazd do centrum , 500 m od obwodnicy północnej będącą trasą Wrocław – Katowice. Do przystanku MZK około 150 m. Szkoły, przedszkola, przychodni, apteki, sklepu około 600m.\nBudynek stanowiący garaż i wiatę, ściany zewnętrzne ceramika Porotherm, ocieplona styropianem, tynk zewnętrzny silikonowy. Dach więźba modrzew ocieplony wełną, płyta OSB + styropian, siatka, tynk. Dachówka ceramiczna, obróbka blacharska ołowiana, rynny i rury spustowe tytan-cynk-platyna. W budynku znajduje się komin Shiedla oraz dwa kanały wentylacyjne. Okno żaluzja elektryczna, parapet wewnętrzny marmur, parapet zewnętrzny granit. Brama garażowa elektryczna, sterowana przełącznikiem i pilotem. Rozdzielnia elektryczna z zabezpieczeniem przepięciowym,instalacja alarmowa-czujniki ruchu, siła w garażu i wiacie. Podłoga płytki mrozoodporne.\nJedyna taka nieruchomość wybudowana tak starannie z wysokiej jakości materiałów budowlano-wykończeniowych,energooszczędnych, według nowoczesnego projektu z uwzględnieniem wygody i funkcjonalności dla rodziny, w tak atrakcyjnej cenie 1 metra kwadratowego.\nSzczególnie dzisiaj-problemy z znalezieniem odpowiedniej działki w mieście, koszty budowy,konieczny czas na realizację, posiadanie od zaraz ,własnego niezależnego domu z pięknym ogrodem, przestrzenią do odpoczynku, zabaw dla dzieci, komfortowej i bezpiecznej lokalizacji w mieście, to atuty przemawiające do zakupu tego domu.\nSymbol oferty AZ1-DS-6196


Filip Paszko: Wolnościowa ochrona środowiska | Liberalis\nby Filip Paszko 26 czerwca 2008 5 lipca 2019\nLibertariański stosunek do problemu globalnego ocieplenia nie jest sprecyzowany. Wśród środowiska wolnościowego znajdą się osoby, uważające globalne ocieplenie za rzeczywisty problem, jak i takie, które w całej sprawie widzą grubymi nićmi szyte koniunkturalne próby zdobycia (lub powrotu) do władzy. Z tego też powodu libertariański głos w dyskusji nie jest uwzględniany nawet w „undergroundowych” dyskusjach, nie wspominając już o głównym nurcie sporu politycznego. Nie jest to jednak w żadnej mierze wadą, czy ułomnością myśli libertariańskiej.\nJakiekolwiek nie byłyby libertariańskie poglądy na kwestię globalnego ocieplenia, czy szerzej – ochrony środowiska – tak proponowane rozwiązanie niemal zawsze będą się sprowadzały do tego samego. Celem niniejszego wpisu jest właśnie zaprezentowanie wszystkim wolnościowego programu w kwestii ochrony środowiska.\nPrzyznam, że sam nie należę do „wyznawców” teorii globalnego ocieplenia. Nie znaczy to, że nie przyjmuję do wiadomości tego, że temperatura globalna w XX wieku wzrosła (a, z tego co wiem, wzrosła). Nie uważam jednak, by była to wina człowieka, czy jego działalności. Dodam jednak – dla jasności, że temat ten interesuje mnie w nikłym stopniu i moje poglądy w tej sprawie wynikają z pobieżnych analiz kilku tekstów, czy dyskusji na ten temat. Może i bym zmienił poglądy na tę kwestię, gdybym wgłębił się w argumentację obu stron, czego jednak nie czynię. Zwyczajnie bowiem nie miałoby to żadnego wpływu na proponowane przeze mnie rozwiązanie.\nDaleki jednak jestem od kategorycznych sądów w tej sprawie. Teoria globalnego ocieplenia jest twierdzeniem empirycznym, a te, jak wiadomo, nie dają nigdy stuprocentowej pewności. Możemy sobie więc teraz dywagować, czy to wina człowieka, czy nie. Możemy uważać, że człowiek do globalnego ocieplenia się wcale nie przyczynia, albo i na odwrót. Jednak wydawanie kategorycznych sądów może w przyszłości odbić się obu stronom czkawką. Wystarczy, że rozwój nauki pozwoliłby zweryfikować konkretne teorie. Wtedy jedna ze stron sama skaże się na śmieszność. Chcąc tego uniknąć, przyjmę na potrzeby niniejszego wpisu, że globalne ocieplenie, jako efekt działalności człowieka jest faktem.\nTzn. nie tyle globalne ocieplenie, ile ogólnie zanieczyszczanie środowiska (co już jest faktem raczej bezspornym). I zaproponuję naprawę tego stanu rzeczy.\nDużo zwierzątek i GMO\nUważa się dosyć powszechnie, że rozwój techniki powoduje największe zanieczyszczenie środowiska. I nie chodzi tu tylko o dymy z kominów, czy plany lotów kosmicznych, a o coś znacznie prostszego, a zarazem niezbędnego do naszego życia. Silnik spalinowy. Samochód. Traktor, kombajn i wiele, wiele innych. Każdy chyba przyzna, że samochody powodują ogromne zanieczyszczenie. I jeszcze ten dwutlenek węgla, który wydzielają do atmosfery. Tak? Owszem, ale z zastrzeżeniem.\nPrzede wszystkim musimy zwracać uwagę, że nie istnieje coś takiego, jak „rozwiązania” problemów. Gdy ktoś używa argumentacji typu: „rozwiązaniem ubóstwa jest…”, to jest albo 1) demagogiem, albo 2) nieświadomy wszystkich skutków proponowanych przez siebie decyzji. Wyobraźmy sobie bowiem, że w trosce o naszą planetę, rząd postanawia wprowadzić „reglamentację” prądu. W związku z tym co wieczór o godzinie 23.00 gaśnie światło w całym mieście (oczywiście za wyjątkiem policji, szpitali, straży…). Gaśnie sygnalizacja świetlna, latarnie na ulicach. Oszczędność energii? Owszem. Rozwiązanie problemu? Nigdy w życiu. Z dużą dozą prawdopodobieństwa możemy się spodziewać, że wzrośnie ilość wypadków drogowych, a przestępcy znacznie się uaktywnią. I to jest rozwiązanie? Inny przykład? Ponad 3 miliony Amerykanów jest rocznie szczepionych przeciw kokluszowi, co zapobiega szacunkowej liczbie 300.000 zachorowań na tę chorobę, w tym ok. 400 przypadkom śmiertelnym. Rozwiązanie? Dodam więc jeszcze, że ta sama szczepionka odpowiedzialna jest za szacunkowe 30 przypadków uszkodzenia mózgu rocznie. Jeżeli to jest rozwiązanie, to proszę iść to powiedzieć rodzicom dzieci, które dotknęło uszkodzenie mózgu. Nie istnieje coś takiego, jak „rozwiązania”. Są tylko kompromisy.\nDlatego też, jeżeli zgadzamy się z tym, że to rozwój technologii powoduje zanieczyszczenie środowiska i apelujemy, by to zmienić, to musimy zdać sobie sprawę z tego, do czego może to doprowadzić. Możemy biadolić, że silnik spalinowy wydziela tyle-a-tyle dwutlenku węgla do atmosfery. Ale nie możemy przy tym zapominać o słowach laureata Nagrody Nobla, Roberta Fogela, który przypomina, że na początku XX wieku w nowym Jorku było 200 tysięcy koni, które wszędzie się wypróżniały. Spacerując po mieście, wdychało się rozpylone końskie odchody, które stanowią znacznie większe zanieczyszczenie, niż spaliny samochodów [metan! – F.P.]. W rzeczywistości samochody postrzegano w Stanach Zjednoczonych, jako rozwiązanie dla końskiego problemu, bowiem odchody zawierają mnóstwo groźnych dla życia patogenów. Nie jest to jedyny plus z zastosowania silnika spalinowego. Szacuje się, że w 1910 roku 25% powierzchni uprawnej było wykorzystywane pod uprawę zboża, przeznaczonego na paszę dla zwierząt. W tym tych 200 tys. koni. A nie zapominajmy, że również na polach wykorzystywano zwierzęta. Obecnie większość tych ziem mogła zostać wykorzystana w inny sposób (Choćby w takim Massachusetts, gdzie jeszcze pod koniec XIX wieku praktycznie nie było drzew, a obecnie stan porastają lasy). Nie bądźmy jednak hipokrytami, silnik spalinowy emituje oczywiście zanieczyszczenie – nie ma czegoś takiego, jak darmowy obiad. Jednak przed zbyt kategorycznymi sądami, zważmy koszta rozwiązań alternatywnych.\nDodatkowo genetycznie modyfikowana żywność pozwala na znaczne zwiększenie plonów, a więc zmniejszenie areału upraw. Nie ma co straszyć GMO. Człowiek od tysięcy lat ingeruje w przyrodę, w tym w materiał genetyczny konkretnych gatunków. Przykłady? Kukurydza – powstała w wyniku krzyżowania starannie dobranych ziaren przez Indian. Psy chihuahua – niespotykane „dziko”. Żadna rasa krowy mlecznej nie żyła nigdy w stanie dzikim. To wszystko to staranne krzyżówki i hodowle, które zmieniały materiały genetyczne. Jest jednak sprawa dużo drastyczniejsza. Otóż poprzez modyfikację genetyczną naukowcy nadali nowe cechy ryżowi. „Złoty ryż” zawiera więcej witaminy A, co dobrze robi na wzrok. Jest to niezmiernie ważne dla mieszkańców Azji Południowo-Wschodniej i innych biednych regionów, gdzie ryż stanowi podstawę diety. „Złoty ryż” może zapobiec wielu chorobom. Mimo to od ekologów usłyszymy tylko, że jest to genetyczna trucizna, że nie wiadomo, czym może się to skończyć. Ale, czy gdy ktoś wynalazł ogień, wiedział, czym się to skończy?\nNie chodzi mi o to, by całkowicie deprecjonować ekologów, Greenpeace’owców, czy kogo tam jeszcze. Nie mam jednak zamiaru ich wspierać, zdając sobie sprawę, że popadanie w skrajności w tej dziedzinie może być pierwszym krokiem do samobójstwa. Zapamiętajmy więc, że\nNie ma rozwiązań. Są tylko kompromisy.\nNie tak dawno padł postulat, by ograniczyć emisję dwutlenku węgla o 25% do 2050 roku. ONZ domaga się nawet 60%. Do czego by to doprowadziło? Wymieńmy pokrótce przykłady dóbr, do wytworzenia, lub używania których niezbędna jest energia, wydobywana ze spalania ropy naftowej, węgla, lub gazu. Są to m.in. lodówki, pralki, wentylatory, domy, samochody, samoloty, żywność, ubrania, telewizory, komputery, telefony… Wierzchołek góry lodowej? Nawet nie. Sama redukcja więc doprowadziłaby do ograniczenia podaży tych dóbr (a więc wzrostu ich cen). Jednak ten spadek podaży ukazuje się w całej rozciągłości dopiero wtedy, gdy zwrócimy uwagę na szacowany wzrost liczby ludności. George Reisman ukazał cały tragizm tego postulatu na przykładzie Stanów Zjednoczonych. W 2050 roku będzie tam wtedy mieszkało 400 milionów ludzi, czyli 4/3 obecnej liczby. Tak więc te 4/3 ludności miałoby emitować zaledwie ¾ dwutlenku węgla, emitowanego obecnie. Oznaczałoby to całkowitą redukcję wysokości 43,75% na mieszkańca. Innymi słowy o jedną trzecią ludności więcej miałoby produkować o blisko połowę mniej. Nietrudno sobie wyobrazić, jaką katastrofę by to oznaczało. Gdyby jednak starać się o przedstawienie globalne tychże liczb, okazałoby się, że zmniejszenie emisji dwutlenku węgla w Stanach Zjednoczonych wynosiłoby 88,75% na mieszkańca (lub, jak kto woli, 1 mieszkaniec musiałby emitować niewiele ponad 1/10 tego, co obecnie). A to wszystko przy redukcji teoretycznie 25%. Nie wiem, jak wy, ale ja nie widzę innego scenariusza, niż katastrofa. By uświadomić skalę zjawiska na samym przykładzie prądu, odwołam się do tekstu Maxa Suskiego. Pierwsza staje komunikacja miejska. Nie tylko tramwaje, zależne bezpośrednio od prądu, ale także autobusy. Dlaczego? Bo nie mogą zatankować paliwa – pompy w dystrybutorach działają przecież na prąd. Z tego samego powodu zamykają się stacje benzynowe. To nie koniec: stają samochody osobowe, taksówki, pociągi, metro. Ludzie utykają w windach. Macie dość? A to dopiero początek: W kranie brakuje wody, ponieważ przepompownie działają na prąd. […]. Kanalizacja domów położonych w nieckach także korzysta z pomp elektrycznych. […]. Kaloryfery są zimne, bo ciepła woda dopływa do nich dzięki pompom. Elektrycznym. […]. Nie działają instalacje alarmowe i gaśnicze, wyposażone w czujniki pożarowe i tryskacze. Pożar może zostać wykryty dopiero wtedy, gdy ktoś go zauważy. […]. Trudno jednak wezwać straż pożarną, skoro nadajniki telefonii komórkowej też działają na prąd. Mają swoje zasilanie awaryjne z baterii, ale te stopniowo się wyczerpują. […]. Straż pożarna, jeśli już zostanie wezwana, natyka się na brak ciśnienia w hydrantach i musi korzystać z wody w basenach gaśniczych. Zamykane są szkoły. […]. Proste codzienne czynności urastają do ranki problemu. Nie sposób kupić bułki na śniadanie, bo w sklepach nie działają kasy. Jeśli sprzedawcy dostaną zgodę na sprzedaż ręczną, kupić cokolwiek można tylko za gotówkę. Ale skąd ją wziąć, skoro bankomaty też są na prąd? Ktoś powie, że to się tyczy całkowitego braku prądu, a postulat dotyczy jedynie drobnych ograniczeń. Po pierwsze – nie drobnych, po drugie – przy wzroście liczby ludności to MUSI doprowadzić do opłakanych rezultatów. Pewne wyjście z sytuacji stanowi tutaj rozwój technologiczny (który ostatnio, wskutek państwowych regulacji nie rozwija się zbyt dynamicznie). To właśnie nowe technologie umożliwiają coraz to skuteczniejszą ochronę środowiska.\nOchrona istniejących zasobów\nCzęsto słyszy się, że nie można pozostawić zasobów naturalnych w rękach prywatnych, argumentując to krótkowzrocznością przedsiębiorców. Nawołuje się przy tym, by to państwo, które zwraca uwagę na dłuższą perspektywę czasową, zajęło się ochroną rzadkich zasobów naturalnych. W rozumowaniu tym kryją się dwa błędy: pierwszym jest „krótkowzroczność” prywatnych właścicieli i „dalekowzroczność” rządu, a także uznanie, że surowce mineralne niezmiennie pozostają te same. Weźmy więc w obroty oba problemy.\nZacznijmy jednak z od końca i zastanówmy się, dlaczego państwo ma chronić pewne zasoby? Najczęściej słyszanym argumentem na ten temat jest fakt, że zasoby te są rzadkie i nie możemy ich zużyć za naszego życia, bez troski o przyszłe pokolenia (takie zaadoptowanie hasła „ziemia nie należy do nas; pożyczyliśmy ją od naszych dzieci”). Problemem w tym rozumowaniu jest to, że uznajemy zasoby za pewne stałe dobra. A jednak przed wynalezieniem lampy naftowej, czy bardziej samochodu, ropa była w zasadzie bezużyteczna i stanowiła raczej powód do zmartwień, aniżeli radości. Nie wiemy, czy ropa będzie użyteczna za te XXX lat. Jednak spostrzeżenie, jak szybko rozwijają się technologie pozwala nam sądzić, że za jakiś czas ropa będzie przeżytkiem, czy „barbarzyńskim reliktem”. Inną sprawą jest ocena ilości istniejących zasobów. Co rusz słyszy się, że zasoby ropy na świecie wyczerpią się w najbliższych 45 latach. A może 20? A może 70? Oczywiście w tych wyliczeniach bierze się pod uwagę ZNANE nam zasoby. Nie wiemy, ile jeszcze nasza planeta kryje w sobie zasobów. Być może niewiele, być może całe mnóstwo. Jednak przy obecnym stanie rzeczy straszenie, że zasoby tego, czy innego surowca ulegną wyczerpaniu jest demagogią. Przypomnijmy sobie, jak w 1908 roku prezydent USA Theodor Roosevelt zwołał konferencję gubernatorów na temat surowców mineralnych. Stwierdził on wtedy, że „wkrótce ulegną one wyczerpaniu”. Na tej samej konferencji magnat kolejowy prognozował, że w ciągu najbliższych 10 lat zniknie znaczna część zasobów drewna i wszyscy odczują deficyt tego surowca. Mało tego, przewidywał również, że w „niedługim czasie” produkcja pszenicy w Stanach Zjednoczonych będzie niewystarczająca na potrzeby krajowe. Jak to brzmi, gdy weźmiemy pod uwagę nadwyżki, które produkowane są w Stanach? Problemem nie jest tutaj prognozowanie. Największy problem to to, że w tych wyliczeniach nie bierze się pod uwagę samorzutnych mechanizmów gospodarczych (w tym odkryć coraz to nowych źródeł surowców), ani rozwoju nowych technologii. Już w połowie XVIII wieku pastor Thomas Malthus wyliczył, że populacja ludzka rośnie w tempie geometrycznym (1,2,4,8…), a liczba żywności w tempie arytmetycznym (1,2,3,4…). A było to tuż, przed ogarniającą cały świat rewolucją przemysłową, która umożliwiła dziesięciokrotny wzrost liczby ludności, przy coraz to wyższym poziomie materialnym.\nDrugi poważny problem, który powinniśmy poruszyć jest związany z krótkowzrocznością i długowzrocznością. Głównym powodem postulatów, by rządowi przekazać prawa gospodarowania zasobami jest argument, jakoby prywatni właściciele, zaślepieni chciwością, nie potrafili długofalowo rozporządzać rzadkimi dobrami naturalnymi. Pomijając już sprawę „daty ważności” różnych surowców, warto zastanowić się, na jakiej podstawie opiera się powyższa argumentacja. Weźmy sobie w obroty prywatną kopalnię. Dlaczego jej właściciel, ponoć zaślepiony chciwością, nie doprowadzi do natychmiastowego wydobycia całych dostępnych złóż? Dlaczego ogranicza on wydobycie? Jednym z powodów jest oczywiście jego interesowność: gdyby wydobył za dużo, to cena złoża by spadła. Jednak taka odpowiedź byłaby niepełna. Nie bierze pod uwagę właśnie tego, co weźmie pod uwagę przedsiębiorca – długookresowych wyników przedsiębiorstwa. Przedsiębiorca wie, że jeżeli w danym roku zwiększy produkcję, to na następne lata produkcja będzie mniejsza (z powodu mniejszej ilości surowców). Poza tym zmniejszyłaby się wartość kapitałowa kopalni. Innymi słowy, jeśli przedsiębiorca chciałby ją sprzedać, to jej cena byłaby odpowiednio niższa. Utrata przyszłych zysków ma natychmiastowe odzwierciedlenie w cenie całej kopalni. Powoduje to spadek ceny akcji. Pogarsza się również zdolność kredytowa kopalni. To są właśnie powody, dla których prywatny właściciel oszacuje korzyści z natychmiastowej eksploatacji i straty z tego powodu wynikłe. Można więc w skrócie powiedzieć, że jest to powodowane „chciwością” prywatnych inwestorów. Jednak to właśnie ta „chciwość” powoduje, że oszczędzają oni na zasobach. (Wyobraźmy sobie, że rzecz tyczy się nie kopalni, a hodowli owiec. Dbając o przyszłe zyski hodowca nie wyrżnie w pień wszystkich owiec, a będzie prowadził „politykę” umiaru, która pozwoli mu utrzymać na względnie stałym poziomie wysokość dochodów; będzie on ponadto dbał o swoje źródła kapitału, czyli owce).\nA jak ma się sprawa z publiczną własnością? Przywołajmy tutaj historię rodem zza oceanu, a konkretnie ze Stanów Zjednoczonych. W XIX wieku na ówczesnym wschodzie USA właścicielem ziemi był rząd (upraszczając sprawę). Były więc terenami publicznymi, tzw. „terenami otwartymi”, na których każdy hodowca mógł wypasać swoje zwierzęta. Sytuacja była de facto taka, że nikt nie był właścicielem pastwisk – ekonomicznie były one niczyje. Hodowcy więc dążyli do tego, by ich zwierzęta miały jak najlepsze warunki – doprowadziło to do rezultatów tragicznych: nadmiernej eksploatacji prerii i całkowitemu wyniszczeniu tych terenów. Najnormalniej w świecie zaczęło brakować trawy. Nie było mowy o rekultywacji, bo nie miał kto jej dokonać. Dlaczego miałby to robić jeden hodowca, wiedząc, że inni będą korzystać z jego inwestycji? W efekcie bydło i owce były wypasane już wczesną wiosną, zanim jeszcze trawa dojrzała, a okres wypasu kończył się późną jesienią. Do czego to doprowadziło? Chyba najtragiczniejszym w skutkach były samodzielne działania hodowców: bez pytania rządu o zgodę postanowili oni grodzić tereny na swój użytek, ale konkurencja przecinała druty. Kowboje uciekali się więc do metod siłowych i „rozwiązywali” spory o pastwiska, wyrzynając swoich przeciwników i mordując rywali. (…) Brak podstawowych instytucji prawa własności doprowadził do zamętu, waśni i zniszczeń. Innym skutkiem było powstanie na tych terenach rejonu burz piaskowych („dust bowl”). A weźmy przykład innych dóbr. Stawiam bowiem tezę, że rząd nie jest w stanie długofalowo gospodarować zasobami. Jednym z powodów jest właśnie brak prawa własności. Cóż z tego, że możemy powiedzieć, że jest to „własność publiczna”? Właściciel publiczny jest tylko zarządcą, wybrany na określoną kadencję, bez możliwości odsprzedaży tejże własności. Wartość kapitałowa więc nie stanowi obiektu jego zainteresowania. Zdaje on sobie sprawę z tego, że za jakiś czas jego rola się skończy, a jego miejsce zajmie inna persona. Logicznym z jego punktu widzenia byłoby więc, by był on nastawiony na maksymalizację swoich teraźniejszych zysków, nie patrząc na przyszłe straty. I tak się dzieje. Możemy biadolić, nawoływać do zmian, apelować, by zmienić w takim razie zasady, albo mówić „przecież tak być nie musi”. Może i nie musi, ale inaczej być nie może.\nSkupmy się teraz na ostatnim z interesujących nas zagadnień, a mianowicie zanieczyszczenia środowiska. Należałoby zastanowić się, czy własność prywatna, jaką obserwujemy obecnie i „własność” publiczna raczą sobie z tym problemem, a jeśli tak, to która lepiej i dlaczego? Może moja odpowiedź na to pytanie będzie dosyć kontrowersyjna, ale pod inną nie byłbym w stanie się podpisać. Otóż w moim przekonaniu ani instytucje prywatne, ani publiczne, nie są w stanie poradzić sobie z problemem zanieczyszczenia środowiska. Państwo nie jest w stanie skutecznie działać na polu ochrony środowiska, z kolei prywatne przedsiębiorstwa nie są (w większości) zainteresowane w działaniu na tym polu.\nZanieczyszczenie środowiska jest problemem istotnym przede wszystkim powietrza i szlaków wodnych (rzek), czy zbiorników (jeziora, etc…). Dymy z kominów trują powietrze w praktycznie każdym większym mieście, przyczyniając się do ubytków zdrowotnych ludzi, spowodowanych bezpośrednio wdychaniem trucizn, jak i pośrednio. Z kolei ścieki miejskie są w większości odprowadzane właśnie do rzek. Śmiem tutaj twierdzić, że główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest… brak praw własności w tym zakresie. I powietrze, i rzeki są niczyje. Zastanówmy się bowiem, co by było, gdyby do rzeki, należącej do prywatnego właściciela miasto ot tak sobie odprowadzało ścieki? Z pewnością doprowadziłoby to do rozstrzygnięć na drodze sądowej i ogromnych odszkodowań, wypłacanych właścicielowi. Zbiornik wodny, lub rzeka może stanowić świetną inwestycję – pod warunkiem, że jest „na pewnym poziomie”. Jej wartość kapitałowa rosłaby wraz z jej czystością. Właściciel mógłby dzierżawić rzekę/jezioro na potrzeby kąpieliska, parku wodnego, czy hodowli ryb słodkowodnych. Mógłby ją sprzedać – ale w takiej sytuacji duża wartość byłaby efektem dużej czystości rzeki. A co by się działo ze ściekami w takim wypadku? Cóż, taka sytuacja z pewnością zmusiłaby rząd do inwestowania w technologie, pozwalające bądź przefiltrować ścieki, bądź spożytkować chociażby w produkcji energii. Jak by nie było – zanieczyszczenie rzek nie byłoby już tak palącym problemem.\nA co z powietrzem? Tutaj również brak praw własności doprowadził do ogromnych zanieczyszczeń przyrody. Emitent zanieczyszczeń wysyła do atmosfery substancje szkodliwe (dymy, pyły radioaktywne, tlenki siarki i inne), które następnie lądują w płucach obywateli. Jest to ewidentne działanie przeciwko drugiemu człowiekowi i jako taki rodzaj agresji powinno być rozpatrywane przez sądy. Czemu tak się nie dzieje? Może z powodu takiego, a nie innego funkcjonowania prawa w Polsce? A czy zawsze tak było? W odpowiedzi na to pytanie muszę się przenieść ponownie do Stanów Zjednoczonych. Otóż tam w XIX wieku sądy i w tym zakresie broniły praw własności (były to tzw. przypadki uciążliwości). Dopiero w końcu XIX wieku instytucje sądownictwa zaczęły stopniowo osłabiać prawa własności. Temu służyło niedopuszczenie do istnienia pozwów zbiorowych w tej materii (nietrudno sobie wyobrazić co to oznaczało, przy niezbyt wysokim poziomie zamożności ówczesnego społeczeństwa). Zwieńczeniem tego były zapisy w ustawodawstwach federalnych i stanowych, zabraniające wysuwania pozwów zbiorowych, przeciwko zatruwającym powietrze. Jednak nawet pozwy indywidualne były coraz częściej oddalane. Sądy powoływały się tutaj na tzw. „dobro ogółu”, którym to rzekomo miał być rozwój gospodarczy. Musimy tutaj pamiętać, że to nie rozwój gospodarczy jest najważniejszy. Najważniejszy zawsze powinien być człowiek. Ale nie dla biznesu i nie dla rządu, których zmowa działa na niekorzyść prostego obywatela. Ukoronowaniem myślenia instytucji sądownictwa była sprawa Antonik vs. Chamberlain w Ohio w 1947 roku. Mieszkańcy przedmieść Akron wystąpili z wnioskiem o wydanie nakazu zamknięcia prywatnego lotniska (naruszenie prawa własności, spowodowane nadmiernym hałasem). Sąd jednak odrzucił wniosek, powołując się na „konsekwencje […] dla całej społeczności” i zwracał uwagę na „istniejącą politykę społeczną”.\nCóż więc należałoby zrobić? Przede wszystkim rozszerzyć prawa własności, by sądy rozpatrywały sprawy o zatruwanie środowiska w kategoriach naruszenia prawa własności. Żadna państwowa regulacja ilości wydalanych substancji trujących nie może być rozpatrywana, jako rozwiązanie tego problemu. Jeżeli bowiem wiemy, że coś nas zatruwa, to dlaczego mamy ograniczać ilość tych „produktów”, a nie w ogóle je wyeliminować? Ktoś może zwrócić uwagę, że papierosy nas też zabijają i alkohol i wiele, wiele innych. Z alkoholem sprawa jest o tyle prosta, że każdy spożywa go na własną odpowiedzialność. Z kolei dym papierosowy przedostaje się również do płuc niewinnych ludzi. Zasadniczym problemem jest więc skala zjawiska (tzn. ile, w jakiej odległości od źródła, i jak bardzo trujących substancji dostanie się do organizmu „biernego palacza”). Jednak i w tym wypadku odgórne regulacja na nic się zdadzą. Dlatego w tym wypadku proponowałbym ponownie rozszerzenie praw własności: właściciel konkretnej posesji sam decydowałby, czy można na niej palić, czy nie. I każdy sam decydowałby, czy tam pójdzie, czy nie.\nWracając jednak do tematu zanieczyszczenia środowiska. Zapewne proponowane przeze mnie środki doprowadziłyby do wzrostu kosztów wytwarzania dóbr, nijak jednak nie umniejsza to zasadności wprowadzenia takich działań. Wysuwanie jednak takiego twierdzenia może przypominać argumentację, jakoby zniesienie niewolnictwa zwiększyłoby koszty wytwarzania bawełny, co czyniłoby produkcję nieopłacalną. Nie można jednak w imię wielkiego biznesu łamać niezbywalnych ludzkich praw. Są jednak jeszcze inne aspekty, które po rozszerzeniu praw własności mogą doprowadzić do zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza. Przyznam, że prawo własności tutaj rozumiem bardzo szeroko, włączając w to każde dobrowolne rozdysponowanie swoich funduszy na wybrany przez siebie sposób (w tym założenie własnego biznesu, etc…). Otóż w systemie z tak szeroko rozumianym prawem własności nie wystarczyłoby działanie nastawione na zysk. Gdyby jakaś firma nie chciała przestrzegać cudzych praw własności i gotowa była zanieczyszczać środowisko, działając na szkodę innych (zakładając, że wolałaby wydawać ogromne pieniądze na odszkodowania), ogromnie skutecznym sposobem poradzenia sobie z problemem byłby bojkot ze strony konsumentów. Na wolnym rynku wizerunek ma ogromne znaczenie. Zrozumiała to już większość firm, począwszy od super- i hipermarketów (w jakim z takich sklepów nie znajdziemy „ekologicznych toreb”?), przez banki (dlaczego Pekao SA dokarmia żubry?) a kończąc na Fast foodach (znany działacz na rzecz humanitarnego traktowania zwierząt, Temple Grandin, stwierdził nie tak dawno, że McDonald’s jest jednym z liderów, jeśli chodzi o poprawę warunków w rzeźniach – sic!).\nMam nadzieję, że dosyć wyraźnie nakreśliłem, w jaki sposób możemy sobie poradzić z problemem zanieczyszczenia środowiska, nie wykorzystując nieskutecznego rządu. Oczywiście jest to tylko zarys problemu i sposobów rozwiązania go, jeżeli ktoś chce się dowiedzieć więcej na ten temat, zachęcam do przeczytania lektur, które zawarte zostały w przypisach. Nie wiemy, czy globalne ocieplenie jest sprawą człowieka; zanieczyszczenie jednak jest. Nie możemy zamykać oczu na problemy współczesnego świata. Tym bardziej pomijane środowisko libertariańskie nie może tego czynić. Jak powiedział pewien wolnościowy myśliciel, zapewne znajdą się dwaj libertarianie, zgadzający się we wszystkim, ale ja nie jestem jednym z nich. Stąd dyskusja. Dyskusja, przed którą nie uciekniemy.\n By wspomnieć tylko artykuł Wiktora Kobylińskiego, „Globalne ocieplenie 1779-2006” z 22 numeru „Najwyższego Czasu!”, z dnia 2 czerwca 2007 roku, lub dyskusję pod wpisem Jlv2, pt. „O rządach lewicy”.\n Peter W. Huber, Liability: The legal revolution and its consequences, New York, 1990, str. 104; cyt. za: Thomas Sowell, Oni wiedzą lepiej. Samozadowolenie, jako podstawa polityki społecznej, Warszawa, 2008, str. 198\n Cyt. za: Dwight R. Lee, Dziękuję ci, silniku spalinowy, za oczyszczenie środowiska.\n Dwight R. Lee, Dziękuję ci….\n George Reisman, Obrońcy środowiska, czyli arytmetyka zniszczenia.\n Max Suski, Miejskie zaćmienie, Fokus Ekstra, lipiec/sierpień 2008, str. 4-7\n Por. Murray N. Rothbard, O nową wolność. Manifest Libertariański, Warszawa, 2007, str. 316\n Samuel P. Hays, Conservation and the gospel of efficiency, Cambridge, 1959, s. 51-51; cyt. za: Murray N. Rothbard, O nową wolność…, str. 318\n Walter Block, „Prywatna przedsiębiorczość powoduje zanieczyszczenie środowiska”\n Morton J. Horowitz, The transformation of American law, 1780-1860, Cambridge, 1977\n Milton Katz, The function of tort liability In tehnology assessment, Cambridge, 1969; cyt. za: Murray N. Rothbard, O nową wolność…, str. 326\n Za: Gene Callahan, Jak wolne społeczeństwo mogłoby rozwiązać problem globalnego ocieplenia?\n7 thoughts on “Filip Paszko: Wolnościowa ochrona środowiska”\n12 lipca 2008 o 19:21\nW sumie fajny tekst ale niestety pisany przez kogoś kto nie rozumie realiów z wielu gałęzi dziedzin.\n“Przede wszystkim musimy zwracać uwagę, że nie istnieje coś takiego, jak „rozwiązania” problemów. Gdy ktoś używa argumentacji typu: „rozwiązaniem ubóstwa jest…”, to jest albo 1) demagogiem, albo 2) nieświadomy wszystkich skutków proponowanych przez siebie decyzji. Wyobraźmy sobie bowiem, że w trosce o naszą planetę, rząd postanawia wprowadzić „reglamentację” prądu. W związku z tym co wieczór o godzinie 23.00 gaśnie światło w całym mieście (oczywiście za wyjątkiem policji, szpitali, straży…). Gaśnie sygnalizacja świetlna, latarnie na ulicach. Oszczędność energii? Owszem. Rozwiązanie problemu? Nigdy w życiu. Z dużą dozą prawdopodobieństwa możemy się spodziewać, że wzrośnie ilość wypadków drogowych, a przestępcy znacznie się uaktywnią. I to jest rozwiązanie?”\nTa wizja jest mało realna. No chyba że tylko w krajach naftowych gdzie większość energii elektrycznej produkują wielkie Diesle zasilane mazutem lub wręcz parafiną.\nNawet największego Diesla da się odpalić i zgasić w kilka minut.\nLecz gros energetyki jest napędzane wielkimi TURBINAMI PAROWYMI!\nI mniejsza już o to, czy woda na parę jest podgrzewana węglem brunatnym, kamiennym czy w końcu reaktorem jądrowym.\nWygaszanie takiej turbiny i jej ponowne uruchomienie to DŁUUUUGA procedura.\nNa dodatek turbina parowa jest silnikiem mało elastycznym. Niby można zredukować o połowę jej moc ale to trwa godziny i owocuje zmniejszeniem sprawności cieplnej urządzenia.\nProblemem naszej cywilizacji jest DEFICYT energii w godzinach SZCZYTU.\nW nocy z kolei jest problem z NADMIAREM prądu. Dlatego w wieku krajach ( i w Polsce za wczesnego Gierka też ) tzw “nocny prąd” był kilka razy tańszy od tego płynącego za dnia.\nDlatego wyłączanie prądu o 23:00 i produkowanie go wyłącznie dla Policji, Pogotowia, itp to najgłupszy pomysł jaki od lat słyszałem.\nAby go zrealizować trzeba by było wcześniej przez kilkanaście godzin wygaszać bloki energetyczne. W przypadku elektrowni nuklearnych to niemal niemożliwe.\nTo dlatego mamy elektrownie szkieletowe i szczytowe.\nDo tych szkieletowych ( w Polsce ) zaliczamy te opalane węglem brunatnym, np Konin, Turów no i wreszcie gierkowski supergigant Bełchatów.\nTe elektrownie chodzą pełną parą przez okrągłą dobę, a próba zmniejszenia nawet na chwilę mocy tych gigantów przyniesie moc strat i zero korzyści.\nSą jeszcze pomniejsze elektrownie zasilane węglem kamiennym.\nJako że są mniejsze to można jako tako manerwować jej mocą, aczkolwiek oszczędności węgla w takich przypadkach są raczej mizerne. A co za tym idzie zmniejszenie emisji zanieczyszczeń.\nNo i elektrownie szczytowe, którymi zwykle są elektrownie wodne a w bogatszych od naszego krajach, dodatkowo wielkie superdiesle zasilane albo mazutem albo gazem ziemnym.\nTaka elektrownia wodna w nocy pompuje wodę aby był wyższy poziom wody w tamie w godzinach szczytu, a w godzinach szczytu… SRU…\nAle my mamy tylko parę takich elektrowni na krzyż. O wiele za mało.\nDlatego Twoja wizja przyszłego totalitaryzmu energetycznego powinna ( z przyczyn technicznych ) wyglądać inaczej.\nTo by były wyłączenia prądu w godzinach szczytu, mała ilość tramwajów i pociągów oraz… kartki na bilety tramwajowe-szczytowe oraz podział społeczeństwa na grupy mniej i bardziej uprzywilejowane w dostępie do takich kartek.\nNo i żony niepracujące kochające się wczesnym wieczorem ze swymi mężami, a potem piorące, gotujące i pracujące całą NOC.\nW dzień, gdy mąż wraca z pracy, żarcie to byłoby odgrzewane w mikroveli napędzanej fittnesowymi rowerkami zasilanymi żoną i córkami Pana Domu.\nPrzykłady moznaby mnożyć.\n“Ponad 3 miliony Amerykanów jest rocznie szczepionych przeciw kokluszowi, co zapobiega szacunkowej liczbie 300.000 zachorowań na tę chorobę, w tym ok. 400 przypadkom śmiertelnym. Rozwiązanie? Dodam więc jeszcze, że ta sama szczepionka odpowiedzialna jest za szacunkowe 30 przypadków uszkodzenia mózgu rocznie. Jeżeli to jest rozwiązanie, to proszę iść to powiedzieć rodzicom dzieci, które dotknęło uszkodzenie mózgu. Nie istnieje coś takiego, jak „rozwiązania”. Są tylko kompromisy.”\nCo do szczepień, to ja nic przeciwko nim nie mam, dopóki nie są finansowane przez Państwo, czyli przez nas bez pytania o zgodę.\n“Dlatego też, jeżeli zgadzamy się z tym, że to rozwój technologii powoduje zanieczyszczenie środowiska i apelujemy, by to zmienić, to musimy zdać sobie sprawę z tego, do czego może to doprowadzić. Możemy biadolić, że silnik spalinowy wydziela tyle-a-tyle dwutlenku węgla do atmosfery. Ale nie możemy przy tym zapominać o słowach laureata Nagrody Nobla, Roberta Fogela, który przypomina, że na początku XX wieku w nowym Jorku było 200 tysięcy koni, które wszędzie się wypróżniały. Spacerując po mieście, wdychało się rozpylone końskie odchody, które stanowią znacznie większe zanieczyszczenie, niż spaliny samochodów [metan! – F.P.]. W rzeczywistości samochody postrzegano w Stanach Zjednoczonych, jako rozwiązanie dla końskiego problemu, bowiem odchody zawierają mnóstwo groźnych dla życia patogenów”\nTo była prawda, póki nie było kanalizacji z prawdziwego zdarzenia i nie znano antybiotyków.\nÓwczesne “miejskie powietrze” było uważane za bardziej niezdrowe niż obecnie.\nI słusznie, ale wtedy chodziło o choroby zakaźne.\n“Nie jest to jedyny plus z zastosowania silnika spalinowego. Szacuje się, że w 1910 roku 25% powierzchni uprawnej było wykorzystywane pod uprawę zboża, przeznaczonego na paszę dla zwierząt. W tym tych 200 tys. koni. A nie zapominajmy, że również na polach wykorzystywano zwierzęta. Obecnie większość tych ziem mogła zostać wykorzystana w inny sposób (Choćby w takim Massachusetts, gdzie jeszcze pod koniec XIX wieku praktycznie nie było drzew, a obecnie stan porastają lasy). Nie bądźmy jednak hipokrytami, silnik spalinowy emituje oczywiście zanieczyszczenie – nie ma czegoś takiego, jak darmowy obiad. Jednak przed zbyt kategorycznymi sądami, zważmy koszta rozwiązań alternatywnych.”\nAno! A Amerykanie co są pionierami w dziedzinie ekologii wciąż zastępują kolejne syfy jeszcze większymi syfami.\nNajpierw jako środek przeciwstukowy używano czteroetylku ołowiu. Jego własności odkryto przypadkiem zaś wcześniej ten związek został wynaleziony jako gaz bojowy. Ponieważ po I WŚ były ogromne zapasy tej substancji więc wykorzystano go do produkcji benzyn.\nGdy wreszcie Amerykanie “zrozumieli” że czteroetylek ołowiu jest trujący zaczęli kombinowac z paliwami bezołowiowymi.\nPoczątkowo bezołowiowa zawierała WĘGLOWODORY AROMATYCZNE, które faktycznie mają bardzo wysoką liczbę oktanową. Te węglowodory są oprócz tego SILNIE RAKOTWÓRCZE zwłąszcza BENZEN i KUMEN ( izopropylo-benzen ) zaś przebywanie dziś w samochodzie z nieszczelnym bakiem jest bardziej szkodliwe niż wypalenie 60 papierosów.\nTeraz odchodzi się od benzenu zastępując go toluenem, który też jest węglowodorem aromatycznym i też rakotwórczym ale mniej.\nPoza tym jest MTEB ( Eter metylowo-tertbutylowy ) który też jest bardzo szkodliwy dla środowiska.\nMoim zdaniem najlepiej byłoby na paliwa silnikowe stosować lekkie alkany otrzymywane drogą alkilowania lub/i izomeryzacji. Wtedy nie trzeba byłoby dodawać “aromatów” ani “hameryckich eterów”.\nAle nieprędko to się stanie, bo USA-ńce nie potrafią zrezygnowac z taniej benzyny a Europejczycy z opłat akcyzowych doliczanych do ceny paliwa.\nTo na razie tyle Drogi Filipie. Będę pisał na raty. Niby mam urlop ale działka leży odłogiem z powodu braku czasu.Teraz spadł deszcz, więc conieco wysmażyłem.\n13 lipca 2008 o 11:46\n“Dodatkowo genetycznie modyfikowana żywność pozwala na znaczne zwiększenie plonów, a więc zmniejszenie areału upraw. Nie ma co straszyć GMO. Człowiek od tysięcy lat ingeruje w przyrodę, w tym w materiał genetyczny konkretnych gatunków. Przykłady? Kukurydza – powstała w wyniku krzyżowania starannie dobranych ziaren przez Indian. Psy chihuahua – niespotykane „dziko”. Żadna rasa krowy mlecznej nie żyła nigdy w stanie dzikim. To wszystko to staranne krzyżówki i hodowle, które zmieniały materiały genetyczne. Jest jednak sprawa dużo drastyczniejsza. Otóż poprzez modyfikację genetyczną naukowcy nadali nowe cechy ryżowi. „Złoty ryż” zawiera więcej witaminy A, co dobrze robi na wzrok. Jest to niezmiernie ważne dla mieszkańców Azji Południowo-Wschodniej i innych biednych regionów, gdzie ryż stanowi podstawę diety. „Złoty ryż” może zapobiec wielu chorobom. Mimo to od ekologów usłyszymy tylko, że jest to genetyczna trucizna, że nie wiadomo, czym może się to skończyć. Ale, czy gdy ktoś wynalazł ogień, wiedział, czym się to skończy?”\nMimo wszystko selektywna hodowla to co innego niż GMO. Mnie też śmieszy babcia z Radia Maryja która głosi że “żadnego DNA nigdy nie jadła i jeść nie będzie” niemniej cielęcy zachwyt nad GMO który cechuje Wierzących Proamerykanistów też jest mi obcy. Tacy to by nakarmili na siłę zmodyfikowanym genetycznie olejem sojowym, a potem mówili, że to w imię Walki o Wolność.\nGMO paradoksalnie jest najbezpieczniejsze na poziomie bakterii. I tam też odnotowujemy największe sukcesy. Już na przełomie lat 60-tych i 70-tych stworzono bakterię Esherichia Coli z wszczepionym genem który produkował… ludzką insulinę co było WIELKIM przełomem w leczeniu cukrzycy. Nie trzeba już było ekstrahować tysięcy świńskich trzustek by otrzymać ślady tegoż hormonu, który na dodatek u wielu powodował reakcję alergiczną. Bakterie GMO wydzielały tę insulinę do podłoża, gdyż ona po nic nie była im potrzebna.\nI tu też nadzieja dla GMO jako takiego. Bakterie którym wszczepia się dodatkowe geny są zmuszone do dodatkowego wysiłku energetycznego co powoduje obniżenie ich witalności. Zatem “atak zbuntowanych bakterii” jest mało prawdopodobny choćby ze względu na to, że zwykle termofilne bakterie GMO zbiegłszy z laboratorium długo nie pożyją a przynajmniej się nie namnożą. W naturalnym środowisku zostaną wyparte przez naturalną konkurencję, która nie będąc obciążona GMO będzie witalniejsza.\nGroźne natomiast są eksperymenty genetyczne na wirusach i tu Szaleni Naukowcy wciąż niestety mają duże pole do popisu.\nCo do Złotego Ryżu to jestem sceptyczny. Nieraz Zachodnie Panienki z Dobrych Domów ( co to im się wydaje że szlachectwo i oczytanie zastępuje im kwalifikacje z wszystkich dziedzin ) narobiły mnóstwo badziewia.\nTak było kiedyś gdy namówiły Latynosów na dodawanie kredy do tortilli aby zlikwidować deficyt wapnia i by dzieci nie miały krzywicy.\nByło to bzdurą totalną, gdyż wapń w kościach występuje w postaci FOSFORANU a w zębach w postaci FLUOROFOSFORANU zaś kreda zawiera nic innego, jak.. WĘGLAN WAPNIA, który bez RÓWNOCZESNEJ dostawy do organizmu FOSFORU jest zupełnie dla nas bezwartościowy.\nPodobnie może być ze Złotym Ryżem. On WCALE NIE zawiera WITAMINY A.\nWitamina A ( retinol lub retinal ) zawarta jest WYŁĄCZNIE w produktach pochodzenia zwierzęcego ( ryby, tran, jaja, wątróbka itp ).\nTo co zawierają produkty roślinne to KAROTEN czyli PROWITAMINA A.\nCzyli takie cóś, co ogranizm musi sam sobie przetworzyć na WŁAŚCIWĄ i BIOLOGICZNIE CZYNNĄ witaminę A.\nAby mogło dojść do przemiany prowitaminy A w witaminę A potrzeba TŁUSZCZU i jako takiego odżywienia organizmu.\nZłoty Ryż dlatego jest złoty, że zawiera karoten i to w niewielkich ilościach bo gdyby zawierał dużo to byłby pomarańczowy jak marchewka czy dynia, albo wręcz cynobrowy ( jak liście niektórych drzew jesienią, które notabene zawierają ALFA-KAROTEN ).\nAby zrobić dobrze biedakom, trzebaby było oprócz Złotego Ryżu dać im lepsze warunki ekonomiczne by do tego ryżu bez kozery jadali ryby ( zawierające koenzymy ułatwiające wchłanianie karotenów ) i przede wszystkim TŁUSZCZU, bo wszystkie postaci witamin i provitamin A są TŁUSZCZOROZPUSZCZALNE.\nCzym grozi spożywanie dużej ilości karotenu bez obecności tłuszczu? Co Wam zresztą będę gadał. Poczytajcie sobie dziennik pierwszej lepszej anorektyczki stosującej dietę cud opartą o sok z marchwi lub/i pomarańczy.\nJa jestem warunkowym przeciwnikiem GMO.\nChoć interesuję się tymi technologiami to jestem warunkowo przeciw i będę przeciw dopóki nie nastanie WOLNOŚĆ w tej dziedzinie.\nNa razie GMO jest domeną amerykańskich korporacji uczepionych Państwowego Cycka, które prowadzi swoje prace pod dyktando… licznych Programów Rządowych czyli na zamówienie głupich i “wszechwiedzących” URZĘDASÓW.\nCzyli Złoty Ryż jest po to, aby kilku cwaniaków i ich blondynek-sekretarek mogło się utuczyć na Państwowych Dotacjach ( finansowanych przez nas wszystkich ) a produkt finalny BEZ WĄTPIENIA przyniesie więcej szkód niż pożytku.\nOczywiście bogacze i arystokraci moga sobie jadać Złoty Ryż i IM ON NIEZASZKODZI, gdyż nie żywią się oni wyłącznie ryżem więc tłuszczu i koenzymów mają pod dostatkiem.\nZa to tym biednym narodom Azji do których jest adresowany BARDZO zaszkodzi.\nA może to nowa ( elegancka ) forma eksterminacji “niepełnowartościowych ras” albo “plan ograniczenia liczny ludności świata”? Któż to może wiedzieć…\n“Nie chodzi mi o to, by całkowicie deprecjonować ekologów, Greenpeace’owców, czy kogo tam jeszcze. Nie mam jednak zamiaru ich wspierać, zdając sobie sprawę, że popadanie w skrajności w tej dziedzinie może być pierwszym krokiem do samobójstwa. Zapamiętajmy więc, że\nNie ma rozwiązań. Są tylko kompromisy.”\nI tu się zgadzam Drogi Filipie.\n“Nie tak dawno padł postulat, by ograniczyć emisję dwutlenku węgla o 25% do 2050 roku. ONZ domaga się nawet 60%. Do czego by to doprowadziło? Wymieńmy pokrótce przykłady dóbr, do wytworzenia, lub używania których niezbędna jest energia, wydobywana ze spalania ropy naftowej, węgla, lub gazu. Są to m.in. lodówki, pralki, wentylatory, domy, samochody, samoloty, żywność, ubrania, telewizory, komputery, telefony… Wierzchołek góry lodowej? Nawet nie. Sama redukcja więc doprowadziłaby do ograniczenia podaży tych dóbr (a więc wzrostu ich cen). Jednak ten spadek podaży ukazuje się w całej rozciągłości dopiero wtedy, gdy zwrócimy uwagę na szacowany wzrost liczby ludności. George Reisman ukazał cały tragizm tego postulatu na przykładzie Stanów Zjednoczonych. W 2050 roku będzie tam wtedy mieszkało 400 milionów ludzi, czyli 4/3 obecnej liczby. Tak więc te 4/3 ludności miałoby emitować zaledwie ¾ dwutlenku węgla, emitowanego obecnie. Oznaczałoby to całkowitą redukcję wysokości 43,75% na mieszkańca. Innymi słowy o jedną trzecią ludności więcej miałoby produkować o blisko połowę mniej. Nietrudno sobie wyobrazić, jaką katastrofę by to oznaczało. Gdyby jednak starać się o przedstawienie globalne tychże liczb, okazałoby się, że zmniejszenie emisji dwutlenku węgla w Stanach Zjednoczonych wynosiłoby 88,75% na mieszkańca (lub, jak kto woli, 1 mieszkaniec musiałby emitować niewiele ponad 1/10 tego, co obecnie). A to wszystko przy redukcji teoretycznie 25%. Nie wiem, jak wy, ale ja nie widzę innego scenariusza, niż katastrofa. By uświadomić skalę zjawiska na samym przykładzie prądu, odwołam się do tekstu Maxa Suskiego. Pierwsza staje komunikacja miejska. Nie tylko tramwaje, zależne bezpośrednio od prądu, ale także autobusy. Dlaczego? Bo nie mogą zatankować paliwa – pompy w dystrybutorach działają przecież na prąd. Z tego samego powodu zamykają się stacje benzynowe. To nie koniec: stają samochody osobowe, taksówki, pociągi, metro. Ludzie utykają w windach. Macie dość? A to dopiero początek: W kranie brakuje wody, ponieważ przepompownie działają na prąd. […]. Kanalizacja domów położonych w nieckach także korzysta z pomp elektrycznych. […]. Kaloryfery są zimne, bo ciepła woda dopływa do nich dzięki pompom. Elektrycznym. […]. Nie działają instalacje alarmowe i gaśnicze, wyposażone w czujniki pożarowe i tryskacze. Pożar może zostać wykryty dopiero wtedy, gdy ktoś go zauważy. […]. Trudno jednak wezwać straż pożarną, skoro nadajniki telefonii komórkowej też działają na prąd. Mają swoje zasilanie awaryjne z baterii, ale te stopniowo się wyczerpują. […]. Straż pożarna, jeśli już zostanie wezwana, natyka się na brak ciśnienia w hydrantach i musi korzystać z wody w basenach gaśniczych. Zamykane są szkoły. […]. Proste codzienne czynności urastają do ranki problemu. Nie sposób kupić bułki na śniadanie, bo w sklepach nie działają kasy. Jeśli sprzedawcy dostaną zgodę na sprzedaż ręczną, kupić cokolwiek można tylko za gotówkę. Ale skąd ją wziąć, skoro bankomaty też są na prąd? Ktoś powie, że to się tyczy całkowitego braku prądu, a postulat dotyczy jedynie drobnych ograniczeń.”\nTa wizja braku prądu jest już bardziej prawdopodobna niż ta “prądo-kartkowa”. Ale raczej w USA które padły ofiarą własnej cywilizacji i zapomnieli jak się żyje bez prądu i bez bankomatów.\nW Polsce powyciąganoby z piwnic lampy naftowe, handel przeniósłby się niemal całkowicie na bazary, banki mając zasilanie awaryjne działałyby jako tako, tylko w dniu wypłaty byłby dzikie kolejki i listy społeczne by podjąć gotówkę, zaś w cenie byłyby wiejskie kobiety pamiętające jak się używa nosideł. Zresztą ja sam 2 razy w tygodniu dżwigam sobie 15-20 litrów wody oligo z ującia odległego od mego domu o całe 800 metrów i jakoś żyję.\n“Ktoś powie, że to się tyczy całkowitego braku prądu, a postulat dotyczy jedynie drobnych ograniczeń. Po pierwsze – nie drobnych, po drugie – przy wzroście liczby ludności to MUSI doprowadzić do opłakanych rezultatów. Pewne wyjście z sytuacji stanowi tutaj rozwój technologiczny (który ostatnio, wskutek państwowych regulacji nie rozwija się zbyt dynamicznie). To właśnie nowe technologie umożliwiają coraz to skuteczniejszą ochronę środowiska.”\nNowe technologie TAK, ale pod warunkiem swobody twórczej. Byleby monopolu na innowacyjność nie mieli Amerykanie podczepieni pod swoje rządowe programy.\nTo na razie tyle bom znowu zmęczony.\n13 lipca 2008 o 17:20\n“W sumie fajny tekst ale niestety pisany przez kogoś kto nie rozumie realiów z wielu gałęzi dziedzin.”\nOtóż to. Jam jest student politologii, a nie jakichś nauk ścisłych, czy choćby geografii. Nie znam się na tych sprawach. A tekst był pisany na potrzeby Salonu24, gdzie nie sprzedaje się elaboratów naukowych (a nawet ten tekst się za bardzo nie sprzedał:).\nDlatego wielkie dzięki za te komentarze, bom wiele się mógł dowiedzieć i na przyszłość będę wiedział lepiej.\n13 lipca 2008 o 19:41\nNie ma sprawy Filipie! 🙂\nZresztą ja też nie jestem bóstwem.\nJestem niedoszłym chemikiem, z zawodu wyuczonego technologiem żywności a zawodów wykonywanych było więcej niż mam palców u obu rąk.\nZ matematyki ( przynajmniej tej wyższej ) też nie jestem mocarzem. Całki już słabo pamiętam, więc bez przesady z tymi przedmiotami ścisłymi.\nPoza tym mam serdecznego kolegę z przedszkola znanego jeszcze, który aktualnie jest dyspozytorem mocy.\nNo i stąd wiem to co wiem.\nMam pisać dalszą część czy masz już dosyć Filipie?\nOj! Chyba zaraz wyłączę kompa. Czarne chmursko od zachodu nadciąga. Oj chyba będzie burza stulecia! Żeby tak popadało na północnym Mazowszu, to przynajmniej pojechałbym sobie na grzyby i nie wracał z niczym..\n13 lipca 2008 o 20:02\nGłodnym wiedzy jest, więc możesz pisać. Nie przeszkadza mi to i nie biorę tego do siebie:)\nSwoją drogą, akurat w Warszawie siedzię i tutaj już ciemno i błyska. Bo ta chmurka to chyba stąd idzie. No ale ja nie o tym. Byłem w weekend na działce (popadało ostatnie dwie noce), ale grzybów, jak nie było, tak nie ma. A teraz na działkę to pewnie dopiero za jakiś miesiąc pojadę… Co najwyżej, jak teść da znać, to zdam relację.\nPS. Na salonie24 pojawił się jakiś Timur (http://kirgiz.salon24.pl/83817,index.html). To Ty?;>\n13 lipca 2008 o 20:52\nTo absolutnie nie ja!!!\nAczkolwiek ten gostek używa zniekształconego MOJEGO nicku z innego forum\nDzięki za info Filipie 🙂\n15 grudnia 2008 o 20:25\n“Aby zrobić dobrze biedakom, trzebaby było oprócz Złotego Ryżu dać im lepsze warunki ekonomiczne by do tego ryżu bez kozery jadali ryby ( zawierające koenzymy ułatwiające wchłanianie karotenów ) i przede wszystkim TŁUSZCZU, bo wszystkie postaci witamin i provitamin A są TŁUSZCZOROZPUSZCZALNE.”\nPrzydało by się jeszcze do tego sprostowanie, my jako organizm zwierzęcy także posiadamy tłuszcze w których prowitamina A jest rozpuszczana.\nDodatkowo zapotrzebowanie organizmu człowieka na “gotową” witaminę A ocenia się na ok. 20-25% ogólnego zapotrzebowania. Tak więc nie jest aż tak bardzo szkodliwe “karmienie” organizmu tylko prowitaminą jednak nie jest to wskazane.\nPodsumowując Złoty ryż jest dobrym rozwiązaniem dla tamtych rejonów choć nie wystarczającym\nPolecam poczytać czym tak naprawdę jest witamina A i prowitamina:


Miliony papierosów bez akcyzy w rękach policji - - 2019-09-09\nMiliony papierosów bez akcyzy w rękach policji\nZlikwidowano trzy fabryki nielegalnych papierosów, na terenie trzech województw to efekt akcji przeprowadzonych przez CBŚP, SG i KAS.\nKolejną akcję zrealizowali policjanci gorzowskiego zarządu CBŚP wraz z Lubuskim Urzędem Celno-Skarbowym. Działania przeprowadzono w Gorzowie Wielkopolskim, gdzie na terenie jednej z hal po dawnym zakładzie produkcji spożywczej, funkcjonariusze odkryli nielegalną fabrykę papierosów. Wewnątrz budynku zatrzymano 5 mężczyzn, dwóch Polaków i trzech obcokrajowców. Przejęto także profesjonalną maszynę do produkcji papierosów oraz blisko 60 tysięcy gotowych papierosów i ok. 2 tony krajanki tytoniowej. Zabezpieczono również materiały służące do produkcji wyrobów tytoniowych. Zatrzymani usłyszeli zarzuty dotyczące udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, a także o charakterze karnoskarbowym. Postępowanie nadzoruje Prokuratura Okręgowa w Gorzowie Wielkopolskim.\nŁącznie w wyniku przeprowadzenia zmasowanych działań na obszarze 3 województw, zlikwidowano 3 fabryki nielegalnych papierosów przejmując przy tym profesjonalne i kompletne linie produkcyjne, składające się ze specjalistycznych, zaawansowanych maszyn oraz zatrzymano 18 osób. Ponadto przejęto ponad 10 milionów już gotowych papierosów oraz ponad 10 ton krajanki tytoniowej i suszu tytoniowego, ale także, co warto podkreślić, dzięki tym operacjom z udziałem policjantów Centralnego Biura Śledczego Policji, uniemożliwiono dalszą produkcję nieopodatkowanych papierosów w tych miejscach.


Znamy termin pogrzebu zmarłego w wypadku ks. Wójtowicza | Stacja7.pl\nZnamy termin pogrzebu zmarłego w wypadku ks. Wójtowicza\nUroczystości pogrzebowe tragicznie zmarłego w poniedziałek ks. Wojciecha Wójtowicza rozpoczną się w czwartek 16 stycznia w koszalińskiej katedrze - poinformowała diecezja koszalińsko-kołobrzeska.\nW czwartek 16 stycznia o godz. 19 zostanie odprawiona Msza św. z ciałem zmarłego w koszalińskiej katedrze. Msza pogrzebowa zostanie odprawiona w kościele Mariackim w Miastku w piątek 17 stycznia o godz. 11. Po Eucharystii dalsza część pogrzebu na cmentarzu komunalnym w Miastku.\nKs. Wojciech Wójtowicz miał 44 lata. Zginął tragicznie wieczorem 13 stycznia w wypadku samochodowym pod Polanowem. Próbując ominąć sarnę, która wybiegła mu na drogę, wpadł w poślizg i uderzył w drzewo.\nBył rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Koszalinie. Należał również do Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów. W strukturach II Synodu Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej był członkiem Komisji głównej i sekretarzem Komisji ds. duchowieństwa. We wrześniu 2017 roku ks. dr Wojciech Wójtowicz został wybrany na przewodniczącego Konferencji Wyższych Seminariów Duchownych Diecezjalnych i Zakonnych. Znany był również jako ceniony rekolekcjonista i kierownik duchowy.\nDyrektor Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau Piotr Cywiński otrzymał wczoraj wieczorem w Domu Arcybiskupów Warszawskich medal papieski „Pro Ecclesia et Pontifice”. Laudację głosił abp Grzegorz Ryś, a w uroczystości wzięli udział również m.in. Nuncjusz Apostolski abp Salvatore Pennacchio i metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz.\nWśród gości znalazł się również naczelny rabin Polski Michael Schudrich.\nWitając zgromadzanych kard. Nycz podkreślił, że krzyż „Pro Ecclesia et Pontifice” jest wyrazem docenienia licznych zasług Piotra Cywińskiego przez Stolicę Apostolską.\nAbp Grzegorz Ryś w swej laudacji zaznaczył, że krzyż papieski otrzymuje człowiek jeszcze nie 50-letni, który jednak swoją aktywnością mógłby obdzielić kilka życiorysów. Wspomniał najpierw o zasługach Piotra Cywińskiego dla warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej, gdzie jako bardzo młody człowiek był przez 5 lat najpierw wiceprezesem a przez kolejne 10 – prezesem. Dodał, że warszawski KIK szczególnie pozytywnie wyróżnia się na tle pozostałych, gdyż podejmuje ważne społeczne inicjatywy jak choćby akcja „Zranieni w Kościele” czy liczne działania wychowawcze, formacyjne i duszpasterskie.\nNastępnie wskazał na rolę jaka od lat odgrywają Zjazdy Gnieźnieńskie, których nagrodzony był współinicjatorem jako przewodniczący Forum Świętego Wojciecha, czy działalność międzynarodową Cywińskiego na forum „Pax Romana” – organizacji katolickich intelektualistów. Podkreślił też znaczenie pracy Cywińskiego w zespole Episkopatu ds. rozmów z Kościołem grekokatolickim czy jego działania na rzecz Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu. Wskazał także na działania Cywińskiego na rzecz dialogu ekumenicznego bądź międzyreligijnego, w szczególności katolicko –żydowskiego, co realizował m. in. na forum Polskiej rady Chrześcijan i Żydów. Mówca zaznaczył, że sama wewnątrzkościelna działalność Cywińskiego byłaby wystarczającym argumentem dla przyznania mu papieskiego odznaczenia.\nDodał jednak, że tytuł jest inny. Wyjaśnił, że prawdziwym przełomem w życiu Piotra Cywińskiego było włączenie go w 2000 r. do powołanej przez premiera Buzka – Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej w roli sekretarza, a później w 2006 r. powierzenie mu funkcji dyrektora Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau: najważniejszego miejsca pamięci na świecie. I to – jak podkreślił abp Ryś – stało się najistotniejszym motywem do przyznania mu „Pro Ecclesia et Pontifice”.\nMówiąc o najważniejszych elementach obecnej misji Cywińskiego, arcybiskup wymienił: odpowiedzialność za udostępnienie Miejsca Pamięci ponad 2 milionom ludzi, którzy rocznie chcą je nawiedzić; liczne prace badawcze, edukacyjne i popularyzatorskie z wykorzystaniem nowych technik; organizację rocznicowych wydarzeń oraz troskę o zachowanie autentyzmu tego miejsca pamięci.\n– Wiąże się to z niewyobrażalną wręcz pracą, jak nieustanna konserwacja obiektów, które miały być tylko tymczasowymi, pozyskiwanie źródeł na to, czy tworzenie nowych obiektów, które mają być równie ascetyczne i pokorne – podkreślił arcybiskup.\nZdaniem abp. Rysia sposób wykonywania misji dyrektora Muzeum Auschwitz-Birkenau przez Piotra Cywińskiego, cechuje przede wszystkim wrażliwość wobec ocalonych. – Ocaleni – ich głos w Miejscu Pamięci wysłuchiwany jest z największą uwagą – zaznaczył. Wyjaśnił, że koncepcja Cywińskiego polega głównie na „koncentracji na pamięci, przyznaniu jej absolutnego pierwszeństwa w narracji oraz służy wyzwoleniu w odwiedzających postaw ku słuchaniu”. Dodał, że „w Auschwitz-Birkenau człowiek musi przyjąć jego przesłanie, a nikt nie chce narzucić mu swojej własnej nauki czy jeszcze gorzej “polityki” historycznej”.\n– Cywiński nie proponuje zwiedzania, proponuje natomiast rytuał przejścia o charakterze wręcz paschalnym, głęboko osobistym i angażującym – wyjaśnił abp Ryś. Dodał, że nigdy też o sprawcach zbrodni, o niemieckich nazistach, Cywiński nie mówi „oni”, lecz mówi „my”, wyjaśniając, że “w dniu wielkiej próby nie zdaliśmy egzaminu, w dobie Zagłady zawiodły bowiem wszystkie filary europejskości – starożytne fundamenty myśli i prawa, chrześcijański ład moralny, cały dorobek humanizmu i oświecenia”.\nAbp Ryś dodał, że to w dużej mierze dzięki Piotrowi Cywińskiemu, Auschwitz-Birkenau jest dziś „wielką przestrzenią budowania jedności całego rodzaju ludzkiego a nie petryfikowania dawnych podziałów”. Podkreślił z mocą, że dyrektor Cywiński jest człowiekiem „męstwa, dialogu i odpowiedzialności”. Dodał, że “nagradza się dziś człowieka z niezwykłą zdolnością do prowadzenia dialogu, a nie ideologicznego sporu z innymi”.\nNaczelny rabin Polski Michael Schudrich podkreślił, że Piotra Cywińskiego charakteryzują dwa słowa. Pierwsze brzmi „uczciwy” a drugie „aż do bólu”. A ponadto – jak podkreślił – to co jest najbardziej specyficzne dla Cywińskiego to „połączenie troski o prawdę z wielką wrażliwością”.\nSam Piotr Cywiński, dziękując za przyznane mu papieskie odznaczenie, nawiązał do historii Zjazdu Gnieźnieńskiego z 2005 r., podczas którego zrealizowana została przezeń idea Modlitwy Wzajemnej Chrześcijan, Żydów i Muzułmanów. Początkowo miała to być modlitwa wspólna przedstawicieli tych trzech religii, ale okazała się ona niemożliwą z powodu różnic teologicznych. Dlatego w końcu podczas niej przedstawiciele poszczególnych religii modlili się wzajemnie za siebie. Zdaniem Piotra Cywińskiego dziś taka właśnie modlitwa jest nam najbardziej potrzebna.\nŻartobliwie przypomniał także wizytę Franciszka w Birkenau, którego jako dyrektor przyjmował tam w 2016 r. Kiedy papież odjeżdżając poprosił go, aby modlił się za niego, Cywiński poprosił Ojca Świętego o modlitwę za siebie nawzajem, co papież przyjął z wielką radością.