00547 007495 15358273 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Monika Kucner Liczba stron: 332\nISBN: 978-8-3796-9335-1 Data wydania: 2014-09-09\nMonika Kucner – Uniwersytet Łódzki, Wydział Filologiczny, Katedra Literatury i Kultury Niemiec, Austrii i Szwajcarii, 90-114 Łódź, ul. Sienkiewicza 21 RECENZENT Magdalena Sitarz REDAKTOR WYDAWNICTWA UŁ Iwona Gos SKŁAD KOMPUTEROWY Oficyna Wydawnicza Edytor.org PROJEKT OKŁADKI Witold Warzywoda Publikacja została przygotowana do druku w ramach projektu przyznanego przez Polsko-Niemiecką Fundację na rzecz Nauki (PNFN). Nr projektu: 2011-19 © Copyright by Uniwersytet Łódzki, Łódź 2014 Wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Wydanie I. W.06517.14.0.M ISBN (wersja drukowana) 978-83-7969-098-5 ISBN (ebook) 978-83-7969-339-9 Gabrysi i Radkowi SPIS TREŚCI Wstęp 1. Kultura i oświata Łodzi 1.1. Publiczność literacka 1.2. Organizacje i stowarzyszenia kulturalne 1.3. Biblioteki i ruch wydawniczy 1.4. Życie literackie Łodzi 1.5. Kościół jako ośrodek życia religijnego i kulturalnego 1.6. Teatr 1.7. Szkoła i działalność kół literackich dla młodzieży 2. Łódzka prasa i jej związki z literaturą 2.1. Niemieckojęzyczna prasa Łodzi – uwagi ogólne 2.2. Etapy rozwoju prasy niemieckiej 2.3. Literatura na łamach prasy 3. Literatura 3.1. Literatura łódzka a jej kontekst regionalny 3.2. Etapy rozwoju 3.2.1. Rozwój literatury do 1914 r. 3.2.2. Okres I wojny światowej 3.2.3. Okres Drugiej Rzeczypospolitej 4. Łódź w latach Wielkiej Wojny 4.1. Liryka antywojenna 4.2. Literatura w kręgu propagandy 4.3. Raport z wojennych miast 4.4. Łódź oczami niemieckiego okupanta 5. Inne przestrzenie łódzkiej poezji 5.1. Zaangażowanie polityczne łódzkiej poezji 5.1.1. Nurt ojczyźniany 5.1.2. „Prosimy o dowody!” Wiersze zaangażowane Carla Heinricha Schultza 5.2. W poszukiwaniu miłości i szczęścia 5.3. Impresje z podróży 5.4. Okazją są jubileusze 5.5. Kalendarz liturgiczny 6. Lodzermensch i jego wizerunki literackie 6.1. Mit Lodzermenscha 6.2. Typy łódzkie według Berty Teplitzkiej i Heinricha Zimmermanna 9 17 17 26 33 38 49 51 53 59 59 65 85 93 93 113 113 121 124 127 127 139 153 163 169 169 169 179 192 196 199 208 215 215 220 8 6.3. Lodzermensch w dowcipach Reinholda Piela 6.4. Lodzermensch – zmiana paradygmatu? 7. Łódź – problematyka społeczna 7.1. Łódź – miasto kontrastów 7.2. Łódź sentymentalna w twórczości Carla Heinricha Schultza Zakończenie Aneks Łódzkie sylwetki Fotografie Bibliografia Indeks nazwisk 225 232 245 245 253 269 273 273 305 315 325 Literatura „ziemi obiecanej”\nWSTĘP Korzystne warunki polityczno-gospodarcze na początku XIX w. przyciągnęły do Łodzi wielu osadników z krajów niemieckich, jak również w późniejszym okresie ludność polską i żydowską. W zaskakująco szybkim tempie rozwinęła się z małej, niewiele znaczącej miejscowości w wielkoprzemysłową metropo- lię, wokół której powstało wiele mitów, jak: „ziemia obiecana”, „Manchester Wschodu”, „złe miasto” czy „miasto Lodzermenschów”1. Łódź fascynowała swoją krótką, aczkolwiek intrygującą historią już od początku rozwoju przemysłowego. Pierwsze opracowania na temat jej dziejów powstały w połowie XIX w. W 1853 r. Oskar Flatt, miłośnik Łodzi fa- brycznej, opublikował monografię, w której zawarł historyczny opis miasta, wzbogacając go o dane statystyczne oraz informacje gospodarcze2, natomiast w 1857 r. Wiktor Dłużniewski, nauczyciel i poeta, wydał wierszowaną gawę- dę pt. Paweł Łodzia Kubowicz3, nawiązującą do starych legend rolniczej Łodzi. Jednak dopiero po 1945 r. zaczęto prowadzić systematyczne i szeroko zakro- jone badania poświęcone temu miastu4. Jedną z pierwszych powojennych prac jest publikacja Adama Ginsberta Łódź. Studium monograficzne5. Po niej pojawiły się kolejne, jak chociażby praca zbiorowa pod redakcją Edwarda Ros- seta Łódź w latach 1945–19606, Gryzeldy Missalowej Studia nad powstaniem 1 Problematyką mitów Łodzi i ich obrazem w regionalnej literaturze zajmuje się najnow- sza praca J. Fiszbak, Mity „ziemi obiecanej” w regionalnej literaturze Łodzi. Między grą wyob ra źni, fikcją literacką a historią, Łódź 2013. 2 O. Flatt, Opis miasta Łodzi pod względem historycznym, statystycznym i przemysłowym, Warszawa 1853. 3 W. Dłużniewski, Paweł Łodzia Kubowicz, Łódź 1857. 4 W okresie międzywojennym badania prowadzone były w ramach różnych towarzystw naukowych, jak np. Towarzystwa Przyjaciół Nauk czy Polskiego Towarzystwa Historycznego. Pierwsi badacze publikowali swoje wyniki na łamach m.in. „Roczników Oddziału Łódzkiego Polskiego Towarzystwa Historycznego” i „Roczników Łódzkich” wydawanych przez Archi- wum Akt Dawnych miasta Łodzi (dalej: AADmŁ). Dość często publikacje na temat Łodzi i re- gionu ukazywały się na łamach lokalnych gazet codziennych. Por. Łódź – monografia miasta, red. S. Liszewski, Łódź 2009, s. 9–13. 5 A. Ginsbert, Łódź. Studium monograficzne, Łódź 1962. 6 Łódź w latach 1945–1960, red. E. Rosset, Łódź 1962. 10 łódzkiego okręgu przemysłowego 1815–18707, Marka Kotera Geneza układu przestrzennego Łodzi przemysłowej8 oraz Anny Rynkowskiej Ulica Piotrkow ska9. Dalsze lata przyniosły również wiele publikacji z zakresu szeroko ro- zumianych dziejów miasta. Należą tu m.in.: Dzieje miasta Łodzi pod redakcją Ryszarda Rosina10, praca zbiorowa pod redakcją Haliny Mortimer-Szymczak Województwo miejskie łódzkie. Monografia. Zarys dziejów, obraz współczesny, perspektywy rozwoju11 oraz szereg publikacji Wiesława Pusia, w tym Dzieje Łodzi przemysłowej12, Rozwój przemysłu w Królestwie Polskim13, Żydzi w Łodzi w latach zaborów 1793–191414. Zainteresowanie historią miasta nie słabnie również obecnie. Świadczą o tym chociażby niezwykle cenne monografie, któ- re ukazały się pod redakcją Wiesława Pusia, Marka Kotera, Mariusza Kuleszy i Stefana Pytlasa Wpływ wielonarodowego dziedzictwa kulturowego Łodzi na współczesne oblicze miasta15 oraz Stanisława Liszewskiego Łódź – monografia miasta16. Wśród wymienionych publikacji czytelnik znajdzie wiele informacji na temat kształtowania się tkanki miejskiej, rozwoju demograficznego ludno- ści, struktury gospodarczej, warunków życia łodzian, życia społecznego oraz kulturalnego. Brak jest natomiast, i to dotyczy sporej części piśmiennictwa na temat historii miasta, odniesień do literatury niemieckojęzycznych łodzian17. 7 G. Missalowa, Studia nad powstaniem łódzkiego okręgu przemysłowego 1815–1870, Łódź 1964. 8 M. Koter, Geneza układu przestrzennego Łodzi przemysłowej, „Prace Geograficzne” 79/1969. 9 A. Rynkowska, Ulica Piotrkowska, Łódź 1970. 10 Łódź. Dzieje miasta, red. R. Rosin, t. 1: Do 1918 roku, red. B. Baranowski, J. Fijałek, War- szawa–Łódź 1980. 11 Województwo miejskie łódzkie. Monografia. Zarys dziejów, obraz współczesny, perspek tywy rozwoju, red. H. Mortimer-Szymczak, Łódź 1981. 12 W. Puś, Dzieje Łodzi przemysłowej, Łódź 1987. 13 W. Puś, Rozwój przemysłu w Królestwie Polskim, Łódź 1997. 14 W. Puś, Żydzi w Łodzi w latach zaborów 1793–1914, Łódź 1998. 15 W. Puś, M. Koter, M. Kulesza, S. Pytlas, Wpływ wielonarodowego dziedzictwa kulturowe go Łodzi na współczesne oblicze miasta, Łódź 2005. 16 Por. Łódź – monografia… 17 Badania na temat polskojęzycznej literatury oraz środowiska literackiego obejmują wiele publikacji i wykazują stan o wiele bardziej zaawansowany niż badania nad niemiecko- języczną twórczością literacką. Jednymi z pionierskich opracowań naukowych na temat lite- ratury dawnej Łodzi są publikacje Ludwika Stolarzewicza. Pierwsza z nich to Literatura Łodzi w ciągu jej istnienia: Szkic literacki i antologja, Łódź 1935, w której autor stara się opisać stan literatury w Łodzi od początków tworzenia się miasta przemysłowego do czasów jemu współ- czesnych. W kolejnej publikacji pt. Antologia 120 poetów. Wiersze na obchody i uroczystości, Łódź 1938, autor przedstawia twórczość pisarzy związanych z Łodzią. W pewnym sensie na- wiązaniem do antologii Stolarzewicza może być publikacja Ziemowita Skibińskiego oraz Bar- bary Stelmaszczyk-Świontek, Kwiaty łódzkie. Antologia poezji o Łodzi z 1982 r., która w dużej mierze prezentuje dorobek pisarski łodzian. W latach 70. zainteresowaniem badaczy cieszy się pierwsza powieść Walerii Marrené-Morzkowskiej o mieście fabrycznym, o której pisze Literatura „ziemi obiecanej”\n11 Pierwsze opracowania na ten temat pojawiły się w okresie międzywojen- nym w dorobku niemieckich badaczy Łodzi, tzw. Siedlungsforscher, do któ- rych należał m.in. Albert Breyer18. W 1931 r. autor ten w artykule zatytuło- wanym Neuer scheinungen im Deutschen Schrifttum Mittelpolens (1925–1930) [Nowości wydawnicze piśmiennictwa niemieckiego w Polsce środkowej (1925–1930)], który ukazał się w czasopiśmie „Deutsche Blätter in Polen”19, w dużej mierze nawiązywał do tzw. Heimatliteratur – literatury ojczyźnianej, gloryfikującej cnoty mieszkańców małej ojczyzny, której towarzyszyła kseno- fobia i niechęć do innych krajów. Ten rodzaj literatury był bardzo popular- ny w okresie międzywojennym wśród ludności niemieckiej w Polsce. Miał on głównie na celu pobudzać związek Niemców, którzy pozostali w wyniku postanowień traktatowych po I wojnie światowej na terenach Polski, z ma- cierzą. Literatura pełniła również rolę konsolidacyjną niemieckiego środowi- ska20. Oprócz artykułu Breyera z pewnością na uwagę zasługuje dość obszer- na publikacja Karla Kurta Kleina pt. Literaturgeschichte des Deutschtums im Aus land [Historia literatury Niemców z zagranicy]21, w której autor w jednym m.in. Helena Karwacka. Ta sama badaczka analizuje również twórczość Artura Glisczyńskiego, jako piewcy tego fabrycznego miasta. W kręgu zainteresowań znajduje się także twórczość Juliana Tuwima, która stała się przyczynkiem do napisania szkicu bibliograficzno-literackiego pt. Tuwimiana łódzkie, autorstwa W.A. Kempy. Również łódzka twórczość Wiktora Dłużniew- skiego, nauczyciela i literata, była przedmiotem analiz naukowych m.in. Romana Kaczmarka, Wiktor Dłużniewski pierwszy piewca Łodzi, oraz kilku artykułów Anieli Kowalskiej, m.in. Debiut warszawski i debiut łódzki Wiktora Dłużniewskiego; Nieznany łódzki utwór o „ziemi obiecanej”; Wiktor Dłużniewski, autor „Wyprawy do Ameryki”. W latach 90. XX w. do zagadnień poezji łódz- kiej wraca w swoich Opowieściach o dawnych poetach Łodzi Tadeusz Gicger. Polskojęzyczną literaturę Łodzi analizuje również w swych publikacjach Tadeusz Błażejewski. W roku 1989 pojawia się jego książka pt. Współczesna Łódź literacka. Słownik autorów. W 2005 r. publikuje on w tomie Wizerunek Łodzi w literaturze, kulturze i historii Niemiec i Austrii artykuł pt. Z dzie jów Łodzi literackiej, w którym dokonuje krótkiej analizy polskojęzycznej literatury Łodzi przed i po II wojnie światowej. Istotną publikacją jest również praca pt. Łódź, która przeminęła w publicystyce i prozie (antologia), która ukazał się w Łodzi w 2008 r. pod redakcją Piotra Bocz- kowskiego. Książka jest zbiorem dawno zapomnianych utworów literackich o Łodzi, w tym m.in. Stanisława Łąpińskiego – Tkacz, Władysława Rowińskiego – Julka, Władysława Kosia- kiewicza – Bawełna czy Artura Glisczyńskiego – Mańka. Najnowszym opracowaniem na temat łódzkiej literatury jest praca Jolanty Fiszbak, Mity „ziemi obiecanej” w regionalnej literaturze Łodzi. Między grą wyobraźni, fikcja literacką a historią z 2013 r., w której autorka podejmuje dyskusję z utartymi wyobrażeniami o mieście. 18 Zob. aneks: Łódzkie sylwetki. 19 „Deutsche Blätter in Polen” – miesięcznik wydawany w Poznaniu od 1924 r. W latach 1924–1925 kierowany przez Hermanna Rauschninga, w 1926 r. przez tegoż samego oraz Vik- tora Kaudera i Martina Kage, natomiast w okresie 1927–1931 przez Paula Zöcklera. Na łamach tego czasopisma drukowano artykuły dotyczące historii niemieckiego osadnictwa, kultury i li- teratury Niemców w Polsce. 20 Na temat Heimatliteratur zob. rozdział 5: Inne przestrzenie łódzkiej poezji. 21 K.K. Klein, Literaturgeschichte des Deutschtums im Ausland. Schrifttum und Geistesle ben der deutschen Volksgruppen im Ausland vom Mittelalter bis zur Gegenwart, Leipzig 1939, wyd. 2, 1977. Wstęp\n12 z rozdziałów dokonuje pobieżnej charakterystyki twórczości literackiej Niemców z środkowej Polski, starając się przedstawić dorobek trzech pisarzy łóodzich: Sigismunda Banka, Juliana Willa oraz Philippa Kreutza22, związa- nych z nurtem Heimatliteratur. Stan badań nad literaturą niemieckojęzyczną Łodzi i regionu zamyka się więc do 1939 r. w dwóch pracach o charakterze przyczynkowym, bez ambicji do syntetycznego opracowania. Są to prace niemieckich autorów. Po stronie polskiej natomiast brak jest recepcji naukowej tej literatury. Rok 1945 nie zmienia w sposób znaczący tego stanu rzeczy, tzn. publikacje, które powstały po tym czasie, nie wypełniają tej ważnej luki badawczej. O literaturze Niem- ców łódzkich piszą niemieccy historycy, głównie o hobbistycznym podejściu do zagadnienia, jak Otto Heike. W dwóch publikacjach – Das Deutschtum in Po len. 1918–1939 [Niemcy w Polsce 1918–1939]23 oraz Die deutsche Minderheit in Polen bis 1939 [Mniejszość niemiecka w Polsce do 1939]24 – autor nawiązu- je, jedynie na marginesie swoich rozważań na temat historii miasta, do osią- gnięć literackich tej grupy społecznej. Dużą słabością obydwu opracowań jest brak pogłębionych analiz literaturoznawczych, jak również duży wpływ wspomnianej już publikacji Kleina z 1939 r. Heike stara się powielać tezy sta- wiane przez tego autora, z których niesłusznie mogłoby wynikać, iż literatura łódzka zamyka się właśnie w kręgu Heimatliteratur25. Również niewiele nowego do badań wnosi artykuł Renate Gerlach-Da- maschke pt. Dichtung im Kontext der Geschichte. Zur Literatur der Deutschen in und aus Polen [Poezja w kontekście historycznym. O literaturze Niemców w Polsce i z Polski], który ukazał się w tomie Beiträge zur deutschpolnischen Nachbarschaft. Festschrift für Richard Breyer [Artykuły na temat polsko-nie- mieckiego sąsiedztwa. Księga jubileuszowa poświęcona Richardowi Bray- erowi] z 1992 r.26 Autorka, podobnie jak jej poprzednicy Klein oraz Heike, redukuje twórczość literacką Niemców łódzkich do pisarzy wcześniej wymie- nianych: Juliana Willa oraz Sigismunda Banka. Podaje przykłady ich twórczo- ści, nie dokonuje natomiast żadnych pogłębionych analiz czy interpretacji. Z historycznego punktu widzenia cenny jest artykuł Wolfganga Kessle- ra dotyczący recepcji szeroko rozumianej literatury Niemców na obczyźnie 22 Więcej na temat życia i twórczości tych pisarzy zob. aneks: Łódzkie sylwetki. 23 O. Heike, Das Deutschtum in Polen. 1918–1939, Bonn 1955. 24 O. Heike, Die deutsche Minderheit in Polen bis 1939. Ihr Leben und Wirken kulturell, gesellschaftlich, politisch, Leverkusen 1985. 25 Heike w swoim opracowaniu nieznacznie rozszerza krąg łódzkich pisarzy, wzbogaca- jąc go o kolejne nazwiska. Poza Bankeim, Willem oraz Kreutzem wymienia twórczość Edith Gellert, Augusta Utty, pastora Friedricha Metznera oraz Augusta Hermanna Müllera. 26 R. Gerlach-Damaschke, Dichtung im Kontext der Geschichte. Zur Literatur der Deutschen in und aus Polen, [w:] Beiträge zur deutschpolnischen Nachbarschaft, hrsg. v. C.J. Kenez, H. Neu- bach, J. Rogall, Berlin–Bonn 1992, s. 34–40. Literatura „ziemi obiecanej”\n13 (Aus landdeutsche). Autor dokonuje w nim przeglądu najważniejszych stano- wisk niemieckich badaczy literaturoznawców na temat tej twórczości27. Na tych kilku opracowaniach kończy się jednak naukowa recepcja omawianej literatury po stronie niemieckiej. Zainteresowanie polskich badaczy literaturą Niemców łódzkich poja- wiło się dość późno. Przez cały okres PRL-u nie pisano o dokonaniach lite- rackich tej grupy społecznej. Dopiero w 2001 r. ukazał się artykuł Barbary Rateckiej Niemiecki pegaz w Łodzi. Szkic o twórczości literackiej Niemców łódzkich28, w którym autorka zajmuje się szerzej tym zagadnieniem. Po nim nastąpiło kolejne omówienie tej samej badaczki pt. Obraz Łodzi w literaturze Niemców łódzkich29. Obydwa artykuły uzupełnia antologia niemieckojęzycz- nych tekstów o Łodzi pt. Lodz in der deutschsprachigen Literatur [Łódź w nie- mieckojęzycznej literaturze]30. Polskojęzyczne prace wprawdzie rozszerzają stan wiedzy na temat twórczości literackiej, chociażby wprowadzając nowe nazwiska pisarzy, jak np. pastora Rudolfa Gundlacha czy Bruno Raymonda, to należy, jak podkreśla autorka artykułów, potraktować je jako przyczynek, wymagający szerzej zakrojonych badań w tym zakresie31. Na konieczność zbadania tejże literatury oraz odpowiedzenia na wiele nurtujących pytań, w szczególności w perspektywie porównawczej, wskazała również Joanna Jabłkowska, pisząc m.in.: Es lohnt sich, die fiktionale Prosa zu analysieren, die keinen direkten autobiographischen und persönlichen Hintergrund hat, sondern – stilistisch zwar oft noch sehr einfach – ein Zeichennetz bildet, das sich eindeutig auf die Stadt Lodz beziehen lässt. Es ist zu fragen, ob sich in der polnischen und der deutschen literarischen Sprache ähnliche Symbole, Me- taphern und eine ähnliche Ikonographie entwickelten32. 27 W. Kessler, Doppelte Ausgrenzung. Zu Geschichte und Konzeption der „Auslanddeutschen Literatur”, [w:] Literatur, Grenzen, Erinnerungsräume: Erkundungen des deutschpolnischbalti schen Ostseeraums als einer Literaturlandschaft, hrsg. v. B. Neumann, A. Talarczyk, D. Albrecht, Würzburg 2004. 28 B. Ratecka, Niemiecki pegaz w Łodzi. Szkic o twórczości literackiej Niemców łódzkich, [w:] Niemcy w dziejach Łodzi do 1945 roku, red. K.A. Kuczyński, B. Ratecka, Łódź 2001, s. 235–257. 29 B. Ratecka, Obraz Łodzi w literaturze Niemców łódzkich, [w:] Wizerunek Łodzi w lite raturze, kulturze i historii Niemiec i Austrii, materiały z konferencji, Łódź 2005. 30 Lodz in der deutschsprachigen Literatur, hrsg. v. K.A. Kuczyński, E. Mehnert, B. Ratecka, Łódź 2005. 31 Por. B. Ratecka, Obraz… 32 J. Jabłkowska, „Das gelobte Land“ oder das Elend des Frühkapitalismus? „Heimatlitera tur“ aus und über Lodz, [w:] Lodz jenseits von Fabriken, Wildwest und Provinz. Kulturwissen schaftliche Studien über die Deutschen in und aus den polnischen Gebieten, hrsg. v. S. Dyroff, K. Radziszewska, I. Röskau-Rydel, München 2009, s. 62 [Warto analizować prozę fikcjonalną, która nie jest ani tekstem autobiograficznym, ani osobistym wspomnieniem, lecz – wprawdzie stylistycznie bardzo prosta – tworzy konglomerat cech, które jednoznacznie wskazują na Łódź. Warto zastanowić się, czy w języku polskim i niemieckim rozwinęła się podobna symbolika, metaforyka oraz wspólna ikonografia. Tłumaczenie Monika Kucner, dalej: M.K.]. Wstęp\n14 Jak wynika z tych kilku przywołanych przeze mnie prac, badania nad li- teraturą Niemców łódzkich były prowadzone dość sporadycznie, brak wśród nich syntetycznych opracowań, dogłębnych analiz i interpretacji. Literatura była zawężana do nurtu Heimatdichtung, co daje oczywiście jej dość uprosz- czony obraz. W dotychczasowych pracach starano się przedstawić głównie twórczość Niemców łódzkich, a więc osób niemieckiego pochodzenia, któ- rzy tworzyli w języku niemieckim. Nie uwzględniano natomiast faktu, iż spo- łeczność ta po zasymilowaniu z polskością tworzyła także w języku polskim. Rzadko uwzględniano również twórczość autorów żydowskich, piszących po niemiecku, którzy poprzez ten język identyfikowali się z kulturą niemiec- ką. Dlatego niniejsza publikacja ma na celu przedstawienie, jak wskazuje jej podtytuł, „literatury niemieckojęzycznych łodzian”, a więc nie tylko Niemców łódzkich tworzących po niemiecku, lecz także po polsku. Uwzględnia ponad- to autorów żydowskiego pochodzenia, którzy tworzyli w języku niemieckim. Dla potrzeb tej pracy będę stosowała określenie „literatura niemieckojęzycz- nych łodzian” wymiennie z pojęciem „literatura łódzka”. We wstępie warto jeszcze raz podkreślić, że mamy do czynienia z mate- riałem nieeksplorowanym. Na przestrzeni wielu lat moich badań dotarłam do tekstów, które nigdy nie były cytowane oraz publikowane. Większość z nich zdobyłam dzięki kwerendzie archiwalnej i bibliotecznej, uzupełnionej o poszukiwania w prywatnych zbiorach, antykwariatach, na aukcjach interne- towych czy nawet „pchlich targach”. Wiele tekstów odnalazłam w Bibliotece Uniwersytetu Łódzkiego, Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Łodzi, Bibliotece Narodowej w Warszawie, Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, Niemieckim Instytucie Historycz- nym w Warszawie, Bibliotece Raczyńskich w Poznaniu, Bibliotece Uniwersy- tetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Archiwum Państwowym w Łodzi, Archiwum Państwowym w Poznaniu, w Bibliotece Uniwersytetu Gdańskiego, Politisches Archiv des Auswärtigen Amtes w Berlinie, Deutsche Nationalbi- bliothek w Lipsku, Auslandsinstitut w Stuttgarcie, a także w Bibliotece Marti- na-Opitza w Herne, która w swoich zasobach posiada liczne zbiory z zakresu historii i kultury Niemców łódzkich. W poszukiwaniach nieocenionym źródłem literatury była dla mnie łódzka prasa. Utwory literackie odnalazłam na łamach takich gazetach, jak: „Łodźer Anzeiger/Łódzkie Ogłoszenia”, „Lodzer Zeitung”, „Lodzer Tageblatt”, „Neue Lodzer Zeitung”, „Lodzer Volkszeitung”, „Deutsche Post” oraz „Freie Presse”. Oprócz wspomnianych gazet, cennym źródłem były również dodatki beletry- styczne, jak: „Illustrierte Sonntagsbeilage. Neue Lodzer Zeitung”, „Illustrierte Sonntagsbeilage zur Neuen Lodzer Zeitung”, „Illustriertes Sonntagsblatt. Be- ilage zur Neuen Lodzer Zeitung”, „Illustriertes Wochenblatt. Beilage zur Neuen Lodzer Zeitung”, „Die Welt im Bilde” oraz kalendarze: „Volksfreund-Kalender Literatura „ziemi obiecanej”\nfür Stadt und Land” i „Lodzer Informations- und Hauskalender”. Kwerendą zo- stało objętych ponad 4 tys. numerów wyżej wspomnianych gazet. 15 W przeprowadzonych badaniach uwzględniłam liczne formy prozator- skie, jak nowele, opowiadania, obrazki okolicznościowe, poza tym utwory dra- matyczne i powieści – wyjątek stanowią powieści w odcinkach, publikowane na łamach suplementów kulturalnych. Nie były one w większości twórczością łódzką, lecz przedrukami z prasy zachodniej, głównie pruskiej, lub powieścia- mi kupowanymi na zamówienie u różnych wydawców zagranicznych, dlatego zostały przeze mnie pominięte w pracy. Ważną część łódzkiej literatury, którą również uwzględniłam, jest poezja, w szczególności okazjonalna. Oprócz li- teratury fikcjonalnej analizie poddałam gatunki literatury niefikcjonalnej, jak felieton. Uwzględniłam również jako szczególny rodzaj twórczości literackiej kazania oraz dowcipy. Niniejsza publikacja jest pierwszą tego rodzaju monografią, w związku z tym na pewno jeszcze niekompletną. Zebrany materiał pozwolił jednak na dokonanie oglądu całości, w tym: wyodrębnienie pisarzy charakterystycz- nych dla kręgu tej literatury, ustalenie chronologii jej rozwoju, przedstawie- nie najbardziej reprezentatywnych gatunków oraz motywów. Powyższe za- gadnienia w sposób istotny wpłynęły na podział treści w niniejszej książce. Zdecydowałam się na początku pracy wprowadzić rozdział poświęcony roz- wojowi kultury i oświaty. To właśnie one miały ogromny wpływ na kształto- wanie się literatury w Łodzi oraz jej twórców. Ponieważ w XIX i na początku XX w. Łódź była w miastem wielokulturowym, toteż wspomniany kontekst pojawia się przy omawianiu tego zagadnienia. Dlatego opisuję nie tylko kul- turę i oświatę niemiecką, ale również staram się zwracać uwagę na aspekty polskie i żydowskie. Odrębny rozdział poświęciłam prasie, bowiem to wła- śnie lokalne pisma były istotnym medium dla rozpowszechniania łódzkiej literatury. W pracy starałam się podjąć istotną kwestię dotyczącą syntetyczne- go spojrzenia na tę twórczość. Szczególnie interesowało mnie pytanie, czy w Łodzi ukształtowała się specyficzna literatura, z której dałoby się wyłuskać określony zbiór tematów, motywów, poetyk, które można by określić mia- nem literatury regionalnej, tworzącej tożsamość tego miejsca, będącej wyni- kiem specyficznego działania oraz myślenia. Dlatego powyższym kwestiom poświęciłam kolejne rozdziały pracy, w których starałam się dokonać próby systematyzacji zebranego materiału. Uwzględniłam w nich rozważania na te- mat literatury regionalnej oraz wyszczególniłam etapy jej rozwoju. Oprócz zagadnień związanych z problematyką regionu, w kontekście omawianej literatury, starałam się wyodrębnić tematykę najczęściej podejmo- waną przez pisarzy, a więc, odpowiedzieć na pytania: jak widzieli Łódź? Czy postrzegali ją podobnie jak polscy pisarze? Czy posługiwali się tymi samymi Wstęp\n16 motywami? Jak widzieli Lodzermenscha? Czy podobnie jak u wielu polskich pisarzy była to negatywnie nacechowana postać? I w końcu jak literatura re- agowała na wielkie wydarzenia polityczne, jakimi były wybuchy I i II wojny światowej. Ponieważ istotną rolę w łódzkiej literaturze odgrywała poezja, ga- tunek szczególnie ulubiony przez niemieckojęzycznych pisarzy, poświęciłam temu zagadnieniu dość dużo miejsca, ukazując jej różne przestrzenie. Z uwagi na fakt, iż w pracy mamy do czynienia z nieznaną literaturą oraz z materiałem trudno dostępnym dla czytelnika, wiele tekstów wydrukowano bowiem tylko raz w gazecie przed 1939 r. i już nigdy nie miały szansy ukazać się po raz kolejny, zdecydowałam się na wprowadzenie dość rozbudowanych przypisów wyjaśniających. Podobnie ma się rzecz z cytatami, pochodzącymi z utworów literackich. Ponieważ jest to materiał nieznany, wprowadzenie wie- lu cytatów w języku oryginału (tłumaczenia w przypisie) pozwoli lepiej zrozu- mieć charakter tych tekstów. Na solidną antologię zawierającą najciekawsze teksty literackie łódzkich pisarzy przyjdzie jeszcze czas. Zakresem rozważań zostały objęte lata 1824–1939. Cezury wydają się klarowne, szczególnie z uwagi na fakt, iż data początkowa oznacza przybycie do Łodzi pierwszych osadników niemieckojęzycznych, datę końcową wyzna- cza wybuch II wojny światowej, która miała ogromny wpływ na twórczość literacką niemieckojęzycznych łodzian. Po tym czasie wielu z nich opuściło Polskę w wyniku niesprzyjającej sytuacji politycznej, przeniosło się do Nie- miec, gdzie publikowali swoje utwory zazwyczaj na łamach tamtejszych cza- sopism ziomkowskich. Z uwagi na zastosowane w pracy ramy czasowe, lite- ratura ta już nie została objęta badaniami. Istotną część pracy stanowi aneks: Łódzkie sylwetki, który jest minileksy- konem osób związanych z Łodzią. Wiele miejsca poświęciłam w nim niemiec- kojęzycznym autorom, jak również polskim i żydowskim pisarzom. Czytelnik znajdzie również informacje na temat lokalnych dziennikarzy i wydawców, związanych w różnoraki sposób z twórczością literacką tego miasta. Treści tam zawarte pozwalają zorientować się czytelnikowi, kim byli łódzcy autorzy. Leksykon zawiera sylwetki najważniejszych pisarzy i poetów, których życio- rysy dało się ustalić. Do wielu z nich, mimo wielu prób, niestety nie dotarłam. Stąd minileksykonu, podobnie jak całej zaprezentowanej literatury, nie nale- ży traktować jako zbioru zamkniętego, lecz wymagającego dalszych wnikli- wych poszukiwań i badań. Last but not least, pragnę serdecznie podziękować wszystkim osobom i instytucjom, które przyczyniły się do powstania tej publikacji. Literatura „ziemi obiecanej”\n1. KULTURA I OŚWIATA ŁODZI11 1.1. Publiczność literacka Warunkiem sine qua non istnienia literatury jest publiczność, która wywiera istotny wpływ na rozwój i upowszechnianie określonych konwencji, gatun- ków i stylów twórczości pisarskiej. Na kształtowanie publiczności literackiej oddziałuje wiele czynników, m.in. struktura danej społeczności, a także udział poszczególnych grup w tworzeniu i recepcji treści kulturalnych. Znacząca jest również rola czynników językowych i ideologicznych, warunkujących doko- nywanie wyborów, oraz czynniki materialne, np. sposób rozpowszechniania dóbr kultury. Ogromną wartość ma też rozwój bibliotek, wysokość nakładów książek, ich cena, reklama, rozwój prasy i księgarstwa. Należy ponadto pamię- tać, że jednym z ważnych elementów kształtowania się publiczności litera- ckiej jest wolny czas, umożliwiający uczestnictwo w kulturze2. Patrząc na Łódź przełomu XIX i XX w., należy zauważyć, iż miasto to przez długi czas nie zdołało wykształcić odbiorców dzieł literackich ani środowiska literackiego, choć rozwijało się w iście amerykańskim stylu. Początki Łodzi jako miasta sięgają XV w., kiedy król Władysław Jagiełło nadał jej przywilej lokacyjny3. Przez wiele stuleci Łódź była małą, senną mie- ściną, w której dominujące źródło utrzymania stanowiło rolnictwo i han- del. Sytuacja zmieniła się na początku XIX w., kiedy zaszły istotne zmiany w polityce gospodarczej Rosji i Królestwa Polskiego. U podstaw tej polityki legła potrzeba intensywnej industrializacji kraju, która mogła się dokonać jedynie dzięki stworzeniu dogodnych warunków polityczno-gospodarczych. W tym celu władze Królestwa Polskiego podjęły szereg decyzji sprzyjających 1 Treści zawarte w kolejnych podrozdziałach są wprowadzeniem do tematu „Kultura i oświata Łodzi do 1939 roku”. Omówione zagadnienia stanowią jedynie tło rozważań dotyczą- cych niemieckojęzycznej literatury Łodzi i jej rozwoju. 2 Pojęcie „publiczność literacka” przyjmuję za: M. Głowiński, Publiczność literacka, [w:] Słownik terminów literackich, red. J. Sławiński, Wrocław–Warszawa–Kraków 2002, s. 455–556. 3 Por. K. Badziak, Zarys dziejów Łodzi do 1918 roku, [w:] Łódź – monografia miasta, red. S. Liszewski, Łódź 2009, s. 27–61. 18 rozwojowi przemysłu włókienniczego na terenie kilku miast rządowych, w tym również Łodzi. Ważnym impulsem rozwoju były liczne przywileje oraz szeroko zakrojona akcja werbunkowa, którą wysłannicy rządowi prowadzili poza granicami Królestwa Polskiego, głównie w Saksonii, Nadrenii, Prusach (na Śląsku, na obszarze Wielkiego Księstwa Poznańskiego i Brandenburgii) oraz na terenie Czech. Kryzys, jaki dotknął przemysł włókienniczy w Europie na początku lat 20. XIX w., spowodował, że wielu majstrów tkackich zdecy- dowało się opuścić dotychczasowe miejsce zamieszkania i poszukać pracy w rozwijających się regionach4. Przybywający do Łodzi osadnicy znajdowali zatrudnienie w nowo tworzo- nych warsztatach tkackich. Zazwyczaj nie posiadali kapitału, by móc inwestować pokaźne sumy w rozwijający się przemysł, dlatego ogromną rolę odgrywały bez- zwrotne pożyczki, zagwarantowane przez rząd Królestwa Polskiego. Osadnicy otrzymywali również bezpłatne place pod zabudowę, zwolnienia z konieczności opłaty czynszów na sześć lat i korzystali z innych przywilejów umożliwiających rozwój lokalnej przedsiębiorczości5. Z biegiem lat niewielkie warsztaty tkackie przekształciły się w manufaktury obejmujące pełny cykl produkcyjny, tzn. przę- dzalnię, tkalnię i apreturę. Do lat 40. XIX w. przedstawicielami łódzkiego przemy- słu byli głównie Niemcy. Jednym z pierwszych, który w 1824 r. przybył do Łodzi, był Christian Friedrich Wendisch6. Nie zdołał jednak, podobnie jak wielu innych osadników, takich jak Jan Traugott Lange7 czy Tytus Kopisch8, sprostać wyzwa- niom i mimo udzielonych mu pożyczek i przyznania rozległej posiadłości nad rzeką Jasień, jego kariera przemysłowa poniosła klęskę. Przykładem sukcesu jest natomiast niemiecki fabrykant Ludwik Geyer9. Jako pierwszy zainstalował w 1839 r. w swojej fabryce maszynę parową do napędu 180 krosien ręcznych, a jego przedsiębiorstwo było w Łodzi do początku lat 60. jednym z najwięk- szych i najnowocześniejszych10. Obok Geyera wyrastały inne znamienite posta- ci łódzkiego przemysłu: Traugott Groh mann11, Robert Biedermann12, Edward 4 Por. Łódź – monografia…, s. 116. 5 Ibidem, s. 37–43. 6 Por. K.P. Woźniak, Początki osadnictwa niemieckiego w Łodzi, [w:] Niemcy łódzcy / Die Lodzer Deutschen, red. A. Machejek, Łódź 2005, s. 13. 7 Ibidem, s. 14. 8 Ibidem. 9 Na temat działalności i życia Ludwika Geyera zob. http://www.lodz.ap.gov.pl/fab3. html [dostęp: 20.09.2013]. 10 K.P. Woźniak, Początki osadnictwa…, s. 17. 11 Por. S. Pytlas, Wielki rozwój przemysłu i jego twórcy 1865–1914, [w:] Niemcy łódzcy…, s. 25. 12 Na temat działalności i życia Roberta Ludwika Karola Biedermanna zob. W. Kużko, Bie dermannowie: dzieje rodziny i fortuny 1730–1945, Łódź 2000, http://www.lodz.ap.gov.pl/fab1. php [dostęp: 20.09.2013]. Literatura „ziemi obiecanej”\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Literatura__ziemi_obiecanej___Tworczosc_niemieckojezycznych_lodzian_w_XIX_i_na_poczatku_XX_wieku-ebookRO/p0061115i006" target="_blank" title="Literatura ziemi obiecanej . Twórczość niemieckojęzycznych łodzian w XIX i na początku XX wieku [Monika Kucner] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Literatura ziemi obiecanej . Twórczość niemieckojęzycznych łodzian w XIX i na początku XX wieku [Monika Kucner] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Niezwykłe Jordanki biją rekordy - Archiwum Rzeczpospolitej\n27 października 2016 | Życie Kujawsko-Pomorskigo | Marek Kozubal\nCentrum Jordanki okazało się wielkim sukcesem. Przyciąga tłumy widzów i zdobywa kolejne nagrody za niezwykłą architekturę.\nObsypane nagrodami Centrum Kulturalno-Kongresowe Jordanki w ciągu roku odwiedziło już 140 tys. widzów.\n19 listopada Toruń zaprasza na imprezę z okazji pierwszej rocznicy otwarcia centrum na Jordankach. Dla publiczności zagra znakomity ukraiński zespół 5'nizza. Jak zapewniają organizatorzy to jeden z fenomenów muzycznych współczesnej Ukrainy.\nMuzycy łączą różne style muzyczne od reggae, ragga przez hip-hop i beatbox po muzykę kabaretową i jazz, a nawet punk. Śpiewają w języku rosyjskim oraz ukraińskim. Nazwa w obu tych językach znaczy piątek – piatnica.\nOtwarty rok temu nowoczesny obiekt przyciąga coraz więcej widzów i ma ambitne plany. W ciągu roku w Centrum Kulturalno-Kongresowego Jordanki zorganizowanych zostało ok. 300 różnych imprez. – Koncertów, przedstawień teatralnych, konferencji i szkoleń. Łącznie uczestniczyło w nich około 140 tys. widzów – mówi nam Grzegorz Grabowski, dyrektor centrum.\nJak podkreśla, popularność Jordanek przerosła oczekiwania. – Zakładaliśmy, że w ciągu roku odbędzie się 135 imprez, w których weźmie udział ok. 85 tys. widzów – przyznaje dyrektor Grabowski.


Posty: 71 • Strona 6 z 9 • 1 ... 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9\nprzez Słowo » 4 lut 2010, 22:18\nPoniżej znajduje się pierwsza część serii, mam nadzieję, że przypomina choć trochę opowiadanie. Bardzo proszę o konstruktywną krytykę.\nByło ciemno, krople deszczu roztrzaskiwały się z pluskiem o zakurzone ulice Krakowa, pozostawiając nań delikatne wyżłobienia, które z kolei układały się w mozaikę pęknięć bruku. Jedną z nich brodziła niemal bezszelestnie w szafirowym nurcie asfaltowej drogi, wątła kobieca postać. Jedyny blask malujący się na czarnym płótnie jej twarzy tworzyły oczy, w których odbijały się żarówki latarni. Drżącymi dłońmi ściskała skórzany neseser. Dobiegające zewsząd szmery zbudziły niepokój, który kazał jej przyspieszyć kroku. Rozejrzała się wokół. Upewniwszy się że jest sama postanowiła skręcić w ulicę Grodzką. Granat nieba przeszyła strzała piorunu. Wbiegła do ceglanej kamienicy, pomalowanej na kolor jasnej magnolii, choć prócz koloru nie miała ona nic z uroku kwiatu. Stąpając po stromych kamiennych schodach minęła bezdomnego, który leżał w objęciach Morfeusza sapiąc i wydychając z otwartych ust odór alkoholowy. Wspięła się na trzecie piętro. Czarny płaszcz zdobiły teraz drobne śnieżynki tynku z odrapanych ścian. Gdy dotarła pod drzwi, które dawno zapomniały o czasach swojej świeżości rażąc licznymi smugami oraz wgłębieniami, rozległ się delikatny dzwonek metalu o metal. Odnalazłszy właściwy klucz włożyła go do zamka i po chwili wślizgnęła się do wnętrza obskurnej kawalerki.\nZnajdując się w ciasnym przedsionku zdjęła płaszcz i zamaszystym ruchem rzuciła go na dębową komodę. Z ciemnego kaptura wyłoniło się oblicze młodej liczącej około trzydzieści lat kobiety. Skórę miała bardzo bladą, niemal porcelanową, widocznie zmęczoną. Uwolniona ze ścisku burza miedzianych loków rozprysła się na różne strony rozweselając nieco jej wizerunek. Po środku ściany w pokoju, służącym jednocześnie za kuchnię, salon i łazienkę, wisiał duży pozłacany zegar, który ogłaszał właśnie nadejście północy niezbyt głośnym metalicznym gongiem. Wśród odgłosów bicia, poczuła się mniej samotna. Jakby ktoś czekał cierpliwie cały dzień i pół nocy by być wysłuchanym właśnie przez nią.\nPowieki zaczęły tworzyć przed nią obraz bezkresnej ciemności zasklepiając się mimowolnie. Uległa gasząc światło i opadając bezsilnie na zgrzypiącą wersalkę.\nZegar wybijał południe, dla Anieli, bo tak miała na imię, każde uderzenie zdawało się głośniejsze i bardziej przerażające niczym alarm obwieszczający stan wojenny. Mocne słońce przecinało żaluzje w oknach tworząc kontrast z poszarzałymi ścianami. Rozbudzona uświadomiła sobie, że zaspała. Był październik, prawdziwa „złota jesień”, jej ulubiona pora roku. Tego poranka tj. siódmego dnia miesiąca mogła wreszcie wydostać się z miasta, które zdążyła znienawidzić z wzajemnością. Pociąg, będący jedynym środkiem transportu do miejsca w które chciała się udać, ruszył półtorej godziny temu niewzruszony nieobecnością kobiety. Zerwała się na równe nogi sięgnęła po telefon, wykręciła spiesznie numer, który udało jej się spamiętać, gdy odezwał się bezbarwny głos kobiety sprawiającej wrażenie znudzonej egzystencją, poprosiła o przebukowanie biletu na późniejszą godzinę. Zyskując dzięki temu 180 długich minut w piekle, gdzie każde spojrzenie na oklepany widok kruchych kamienic oraz obojętnych na wszystko ludzi– parzyło jak ogień. Myślami błądziła już wśród kojących umysł fal Atlantyku. Ubrała się inaczej niż zwykle, dość ekscentrycznie ale niezbyt wpadając w oko, w turkusowe spodnie i ciemno różowy pikowany sweter. Rude loki przykryła blond peruka z ułożonym niedużym stylowym kokiem. Umalowała twarz starając się nadać jej obce cechy. Poddając się tym zabiegom poczuła jak aktorka przed pierwszym spektaklem, „życie to teatr” – pomyślała otwierając drzwi. Jedynym bagażem jaki posiadała była mahoniowa torba, której wnętrze zajmował majątek odziedziczony dzięki Lidii. Starszej kobiecie, którą Aniela opiekowała się jako pielęgniarka, oddając jej całe serce gdyż podobnie jak ona nie posiadała nikogo bliskiego. Kobiety mimo dużej przepaści wiekowej szybko znalazły wspólny język i często ich rozmowy nie miały końca, również po godzinach pracy. Lidia była jedynaczką. Rodzice odeszli ze starości gdy miała 50 lat, najpierw ojciec a po pół roku matka. Trzy lata później zdarzył się nieszczęśliwy wypadek w fabryce części samochodowych, w którym zginął jej mąż.\nZ koleii Aniela nie miała szczęścia zakosztować prawdziwego życia rodzinnego wychowując się w Domu Dziecka. Odkąd pamięta była częścią systemu uczącego jak przetrwać za wszelką cenę. Wielu wychowanków ośrodka, w którym przebywała do 18 roku życia, albo zaćpało się na śmierć próbując odnaleźć swój inny świat albo było na dobrej drodze ku temu.\nCzas mijając zdawał się machać wskazówką na pożegnanie, zbliżając ją do jednej z ręcznie malowanych cyfr mianowicie trójki, oznaczającej godzinę piętnastą. Aniela czekała niecierpliwie na peronie zastanawiając się czy ławka na której siedzi nie była uprzednio zajmowana przez jednego z bezdomnych tułaczy. Kaczkowaty głos ogłaszający przyjazd pociągu, wywołał napływ adrenaliny. Wstała niemal słysząc bicie własnego serca. Gdy rozległ się zgrzyt szyn wywołany ciężarem ogromnego cielska pociągu ruszyła w stronę czwartego wagonu. Przedział gdzie przydzielono jej miejscówkę był pusty,- ”widocznie niewielu ludzi kręci wycieczka nad morze jesienią”- pomyślała. Usiadła, ułożyła neseser na kolanach i spojrzała za okno. Mur popielatych obłoków zakrył słoneczne ostrza, nie pozwalając im się przebić na niższe partie życia. W powietrzu dał się wyczuć żelazny puls gnającego pociągu.Odwróciła głowę podciągnęła kolana pod brodę i zamknęła oczy. Wiedziała, że tej chwili nigdy nie zapomni. Uczucia błogiego spokoju i świadomej wolności jakiej wcześniej nie doświadczyła.\nZ całych dziesięciu godzin podróży nie przespała ani chwili czujnie pilnując bagażu. Gdy rześkość wczesnego powietrza przedarła się z otwartego okna w korytarzu przez szczelinę niedomkniętych drzwi, powoli wstała wsparła okno łokciami i przysłuchiwała się ostatnim oddechom zmęczonej maszyny. Wysiadając poczuła się zupełnie zagubiona, przeszył ją dreszcz chłodnego świtu. Wszystko wokół było obce nawet niebo, które nad morzem ma najczystszy odcień błękitu. Na stacji weszła do poczekalni, znajdując w miarę schludnie wyglądającą jedną z plastikowych czrwonych ławek usiadła, rozłożyła mapę próbując odnaleźć kierunek swojej dalszej drogi. Błądząc wzrokiem po pajęczynie precyzyjnie nakreślonych ulic, pomyślała ironicznie, że z tej perspektywy dzieli ją zaledwie kilka centymetrów od celu. Złożyła papier i ruszyła kamienistą ścieżką wzdłuż korytarza drzew, z którego niczym muśnięciem pędzla spływały barwy liści. Zauroczona naturalnym wernisażem zwolniła kroku, pomyślała ‘jeśli miejsca mają ‘przypisanych’ właścicieli, to jest na pewno moje’. Z końcem tunelu gałęzi wyłonił się z mgły zarys niebieskiej tablicy. Podeszła bardzo blisko usiłując odczytać rozmyte litery i cyfry. Odetchnęła z ulgą dostrzegając uśmiechnięte przyjaźnie jasne reflektory nadjeżdżającej maszyny.\nAutokar zatrzymał się i rozłożył przed nią ramię drzwi. Nie zastanawiając się ani chwili weszła do środka i opadła na pierwsze wolne miejsce jakie dostrzegła. Zmęczenie zaczęło dawać się we znaki. Powieki stały się ciążkie jak żelazne kraty usiłując zatrzasnąć ją w lochu wewnętrznej ciemności. Nie mogła do tego dopuścić, przecież wokół jest tylu obcych ludzi, którzy korzystając z okazji mogliby skraść jej majątek. Na szczęście młodzieniec siedzący z przodu, rozmawiał zbyt głośno przez telefon z ‘kwiatuszkiem’ tworząc tą rozmowę nie do końca intymną. Z kolei kobieta zajmująca dwa miejsca po przeciwległej stronie, przydająca na myśl muzę Rubensa, chrapała równie impulsywnie jak ton głosu mężczyzny, utrzymując Anielę przytomną.\nPodróż minęła szybko i bez komplikacji, jedynym defektem był uciążliwy ból głowy, który nasilał się z każdą chwilą sprawiając że wysiadając czuła się zupełnie otumaniona i zdezorientowana. Ruszyła przed siebie, próbując zebrać myśli spojrzała w którą stronę rosną numery domów by upewnić się, że idzie w odpowiednim kierunku. Ulica zdawała się nie mieć końca i Aniela posuwała się powoli jak zdobycz trawiona w długaśnym cielsku Anakondy. Po godzinie snucia się tą gardzielą w końcu odnalazła światło. Radość natychmiast zastąpił niepokój gdy przed jej oczami stanął nieduży dom koloru jasnej pistacji a z drzwi cynicznie śmiała się pozłacana cyfra siedem.\nOstrożnie wyszła po dwóch marmurowych stopniach dzielących ją od wejścia. Nim zdążyła zapukać drzwi otworzyły się a z wnętrza domu wyłoniła się sylwetka mężczyzny pokaźnej postury. – agentko 7, już może się pani obudzić. – Potężne dłonie pochwyciły ją za ramiona z obu stron i zaczęły potrząsać. Całe otoczenie zastąpił zamglony biały kwadrat… sufit. Leżała na lekarskim łóżku w samym środku sterylnie czystej sali. Nie mogła się ruszyć, grube pasy krępowały jej kończyny. - Przeszłaś test negatywnie. Nie możemy Ci zaufać.- zabrzmiał inny męski głos. Który znała nazbyt doskonale…głos szefa. Nie mogła uwierzyć, że w ten sposób zakończy się jej i tak marna egzystencja. - pokładaliśmy w Tobie duże nadzieje, przeszłaś najlepsze szkolenia. Jednak człowiek pozostanie tylko człowiekiem. Czas zainwestować w maszyny.- padł wyrok. Ciało Anieli przeszedł zimny dreszcz. – nie mogłam dłużej oszukiwać tych ludzi. Lidia miała być ostatnia… - wyszeptała.\n- Nie ma takich ludzi jak Lidia, ona była jedynie mrzonką Twojego mózgu, teraz z pewnością to dostrzegasz. Zapominasz, że rzeczywistość tworzy potworów schorowanych, zgorzkniałych i samotnych, co w gruncie rzeczy powoduje ich zbyteczność.\nMy natomiast nadajemy tej marnej egzystencji znaczenie, prawdą jest, że bezwiednie ale pamiętaj testują leki, które mogą ratować inne życie. Jak wiesz fundusze, które zyskujemy przy okazji, zostają wykorzystane na badania a nie własne wygody! Nie potrzeba nam więcej egoistów i tak świat uchyla się już dobitnie czując ich ciężar.\nOstatnio edytowano 7 lut 2010, 00:36 przez Słowo, łącznie edytowano 4 razy\nDołączył: 2 lut 2010, 20:02\nprzez Logan » 6 lut 2010, 12:46\nOgólnie ciekawe opowiadanie, bardzo "kolorowe", tak barwne opisy kolorów to celowy zabieg (popielate, magnoliowe, szafirowe)? Mocno rzuciło mi się to w oczy, jakbyś każdy standardowy kolor, próbowała opisać inaczej, aby nie było szablonowo. Dwa razy powtarzasz epitet "magnoliowe", na początku i na końcu, tak rzadkie wyrazy raczej nie powinny się powtarzać.\n"każde uderzenie zdawało się głośniejsze i bardziej przerażające niczym alarm obwieszczający stan wojenny"\nDlaczego były to przerażające bicia zegara?\nAtmosfera napięcia i oczekiwania, nawet przerażenia, w sumie nie ma uzasadnienia, czego tak właściwie bała się Aniela?\nCiekawy zwrot akcji na końcu, ale moim zdaniem za mało wyjaśnia, właściwie nic. Prawdopodobnie będzie to kontynuowane w następnej części i wtedy wszyscy dowiedzą się o co tak naprawdę chodziło... Cóż, czekam na drugą cześć, ale wystarczyłby jeszcze jeden krótki akapit końcowy, który zamknąłby całość. Byłoby kompletne, interesujące opowiadanie, a tak, skazujesz czytelników na oczekiwanie, pytanie czy zaczekają...?\nPopracuj również nad interpunkcją, w wielu miejscach brakowało mi przecinków. Stylistycznie zgrabnie, styl podoba mi się.\nWytrwałości w pracy twórczej\nprzez Słowo » 7 lut 2010, 00:21\nZastąpiłam drugą magnolię pistacją. Barwy wydają mi się ciekawsze w takiej formie.\nZ interpunkją zawsze byłam na bakier. Pracuję nad tym.\nDodałam trochę dialogu na koniec. Mam nadzieję, że coś rozjaśnia.\nAniela bała się, że zostanie przyłapana na ucieczce.\nDruga część wiele wyjaśnia. Niebawem dodam.\nDziękuję za bardzo cenne uwagi. Popracuję nad tym, czego się dowiedziałam.\nprzez Wiedźma » 9 lut 2010, 00:24\nSłowo napisał(a): Poniżej znajduje się pierwsza część serii, mam nadzieję, że przypomina choć trochę opowiadanie. Bardzo proszę o konstruktywną krytykę.\n- dużo błędów interpunkcyjnych, przydałaby się korekta;\n- trochę za mało akapitów tworzysz, przez co niektóre myśli są wymieszane;\n- z jednej strony starasz się pisać bardzo barwnie, z drugiej jednak skracasz opisy, zaledwie wspominając o czymś. Wydaje mi się, że mogłabyś spróbować albo poszerzyć opisy, dodając im jeszcze więcej szczegółów (mój ulubiony przykład - Schulz. Przyjrzyj się jego opisom w "Sklepach cynamonowych" ). Z drugiej strony, mogłabyś się zdecydować na konwencję całkiem skrótową, szybką - to by "utwardziło" opowiadanie. W grę wchodzi także trzecia możliwość - przetykać barokowe formy wspomnianymi surowymi opisami, ale to zabieg szalenie ryzykowny i chyba nie do końca zgodny z Twoją wizją tekstu. Niemniej w obecnej formie całość sprawia wrażenie, jakbyś nie do końca mogła się zdecydować, który sposób opisywania wolisz.\n- brakuje mi szerszego portretu psychologicznego bohaterki; Prowadzony przez Ciebie sposób narracji aż prosi się o to, żeby pogłębić psychologizm postaci.\n- spotkanie obu kobiet sprawia wrażenie wyrwanego z kontekstu. Może byś spróbowała już w początkowych partiach tekstu przeplatać jakieś wątki, sygnalizujące obecność innych osób w opowieści? Myślę, że mogło by wyjść ciekawie i bardziej spójnie. Aczkolwiek to tylko taka sugestia do poeksperymentowania .\nTyle wstępnie, lecę spać, bo rano na egzamin nie wstanę .\nprzez Słowo » 10 lut 2010, 19:51\nDziękuję Wiedźmo, takiej krytyki potrzebowałam, usiądę i spróbuje zastosować się do Twoich wskazówek. ogromnie dziękuję\nprzez Wiedźma » 10 lut 2010, 20:28\nNie ma za co - polecam się na przyszłość . Jak coś poprawisz to wrzuć tutaj, ciekawa jestem co z tym zrobisz .\nprzez Madalena » 21 kwi 2010, 23:00\nMężczyzna nerwowo przechadzał się po pokoju. Co jakiś czas zatrzymywał się i spoglądał na zegarek. Jego mina świadczyła o zniecierpliwieniu, które było spowodowane przedłużającym się czekaniem.\nNormalnie nie miał problemu z wykorzystaniem wolnego czasu, ale ta sytuacja była wyjątkowa. Z bolesnym westchnieniem usiadł na jedynym wolnym krześle w pokoju. Resztę stołków pokrywały ubrania i rozmaite papiery. Właściwie to całe pomieszczenie wyglądało jakby przeszedł przez nie huragan. Na podłodze leżały sterty książek, a pudełka po jedzeniu i napojach zajmowały większość sporego łóżka.\nNie sposób było także określić jaka jest pora dnia. Grube kotary, w kolorze ciemnej miedzi, zasłaniały okna nie dając rozpanoszyć się światłu. Na szczęście wiedza o wyglądzie świata zewnętrznego nie była mu potrzebna. Krzysztof - bo tak nazywał się ów człowiek- doskonale wiedział, która jest godzina.\nGdyby w domu był telewizor nasz bohater zapewne włączyłby go zapełniając sobie czas oglądaniem. Niestety, jedynym sprawnym elektronicznym urządzeniem była lodówka. Jej miarowe buczenie niejednokrotnie ułatwiało mu zasypianie. Podszedł do jednej z szafek kuchennych z nadzieją, lecz otworzywszy ja nie znalazł tego co potrzebował.\nKrzysztof nie palił, gdyby był nałogowcem na pewno wyciągnąłby teraz pogniecioną paczkę papierosów z kieszeni i ulżył swemu cierpieniu. Krzysztof także nie przeklinał, żaden więc niecenzuralny wyraz nie wydostał się z jego ust. Po prostu wrócił w całkowitym milczeniu na swoje krzesło i usiadł ze spuszczoną głową. Potworny ból szarpnął jego trzewiami.\nW tej pseudo-agonii starał się pomyśleć o czymś innym. Przyjemniejszym.\nMatka... Nie, ten obraz zawsze sprawiał mu dodatkowy ból. Nigdy nie był dla niej dość dobry. Ojciec? Wiecznie zajęty i zestresowany człowiek, dla którego Krzysztof mógłby nawet nie istnieć. Zamroczony bólem starał się znaleźć punkt zaczepienia, oparcie dla swoich rozbieganych myśli. Praca... Ona nigdy go nie opuściła, zawsze dawała wytchnienie i satysfakcję. Lecz to właśnie przez nią znalazł się w tej sytuacji. Co robić?!\nPoczuł suchość w ustach a serce zaczęło bić szybciej.\nSkulił się w pozycji embrionalnej na dywanie czekając na śmierć. Wiedział, że zanim ona nadejdzie przyjdzie mu cierpieć daleko bardziej niż teraz. Zastanawiał się co mógł zrobić tak złego by życie doświadczało go w ten sposób. Nie mogąc znaleźć odpowiedzi zaczął bezgłośnie płakać. Nie wiedział ile czasu upłynęło, wydawało mu się, że całe wieki przeleżał na podłodze zanim usłyszał upragniony dźwięk dzwonka do drzwi. Ostatkiem sił zerwał się na nogi i w biegu porwał portfel leżący na stole. Choć od przedpokoju dzieliło go zaledwie kilka metrów ciemna mgła zasnuła mu na chwilę wzrok.\nDotarłszy do celu upewnił się tylko, że po drugiej stronie znajduje się osoba, której oczekiwał. Otworzył jej pośpiesznie i wcisnąwszy w rękę posłańca kilka banknotów wyszarpnął mu pudełko. Nie zwracając uwagi na minę chłopaka, zatrzasnął mu drzwi przed nosem i szybko przeszedł do pokoju. Wolną ręką zmiótł ze stołu na ziemie wszystkie kartki i butelki, i położył na nim drogocenny ładunek. Wciągnął w nozdrza znajomy zapach, jego cierpienie miało się wkrótce zakończyć.\nRozejrzawszy się jeszcze, czy nikt go nie obserwuje, wyciągnął z uśmiechem rękę w kierunku pudełka z najważniejszym dla niego w życiu napisem. "Pizza"\nprzez Cazpian » 22 kwi 2010, 19:52\nHahahaha poczucie humoru to musisz mieć po mnie :p mycho .


Biuro poselskie? Tam posła nie zastaniesz | Głos Wielkopolski\nBiuro poselskie? Tam posła nie zastaniesz\nMateusz Pilarczyk, DAG, KARC, AK, EBI, OBAR, MP, BIN, KULA 29.11.2011 Zaktualizowano 29.11.2011\nTaka kartka witała wyborców w biurze posła Maksa Kraczkowskiego w Pile.\nSprawdziliśmy czy po wyborach posłowie nie zapomnieli o swoich okręgach wyborczych. Testem zainteresowania problemami wyborców jest udział w prowadzonych w biurach poselskich dyżurach, która mają być najłatwiejszym sposobem kontaktu z politykami.\nNasi dziennikarze sprawdzili jak to wygląda w rzeczywistości. Okazuje się, że niektórzy posłowie nadal nie mają swoich biur, a pod adresami gdzie je zarejestrowano można pocałować klamkę.\nW biurze nie zastaliśmy chociażby posła PO z Poznania, Jacka Tomczaka.\nNa co parlamentarzyści wydają pieniądze?\nWielkopolscy parlamentarzyści. Jacy są, co o nich myślimy?\nMajątki posłów: Drogie auta i motocykle oraz... długi\n- Pan poseł był rano w biurze - zapewniał asystent parlamentarzysty, Paweł Sztańdo. I taka odpowiedzi pojawiała się bardzo często, kiedy przychodziliśmy z pytaniami do posłów. Powtarzały się też prośby asystentów, o to, aby na spotkanie umawiać się wcześniej telefonicznie, bo posłowie to zapracowani ludzie.\nNajgorzej było w Pile. Na dyżurach nie tylko zabrakło posłów. Jedynym czynnym biurem było to należące do PO. Porad udzielali jednak tylko asystenci, w tym posła Adama Szejnfelda.\nNatomiast jednym z niewielu posłów PiS obecnych na dyżurze był Zbigniew Dolata, który od godziny 10 przyjmował wyborców w Gnieźnie, a od 14 w Śremie. W poniedziałek na petentów czekał też w Ostrowie Wielkopolskim Piotr Walkowski z PSL. Ci posłowie zasługują na pochwałę. Jednak wielu ich kolegów próżno było szukać w poniedziałek w biurze.\nPoniedziałek to dzień kiedy posłowie zwyczajowo pełnią dyżury i przyjmują obywateli. Niewielu polityków można jednak spotkać na miejscu, a część posłów w 20 dni po zaprzysiężeniu dopiero organizuje swoje biura.\nRuch Palikota dopiero otwiera biura poselskie\nMaciej Banaszak, poznański poseł ruchu swoją siedzibę postanowił otworzyć przy ulicy Rybaki. Biuro jest jednak jeszcze w rozsypce. Brakuje nawet szyldu przed wejściem, a wczoraj w lokalu zastaliśmy wyłącznie panią, która powtarzała wciąż: - Ja tu tylko sprzątam.\nI nie był to popularny banał, powtarzany kiedy chcemy się kogoś pozbyć. Pani na rękach miała lateksowe rękawice, trzymała zieloną ściereczkę. W środku było pusto, ani jednego mebla, trwało mycie okien.\n- Na razie trwa wielkie sprzątanie, przewożenie mebli, biuro otwieram w przyszły poniedziałek - tłumaczy Maciej Banaszak.\nNie lepiej jest w Pile. Biuro posła Jacka Najdera, podobno jest gdzieś w budynku Spółdzielni Mieszkaniowej przy Sikorskiego. Podobno, bo wiele osób o nim słyszało, ale nikt jeszcze nie widział.\n- Dopiero podpisaliśmy umowę, a dziś wchodzi ekipa remontowa, myślę, że za dwa tygodnie biuro będzie działać - tłumaczy Krzysztof Maciaszczyk, szef biura, który jeszcze niedawno sprawował tę samą funkcję w pilskim SLD...\nSojusz nie pracuje, bo szef biura odszedł do Palikota\n...ta sytuacja w Pile jest spowodowana właśnie odejściem K. Maciaszczyka. Nie jest on chyba osobą łatwą do zastąpienia, bo mimo, że szyld przed wejściem obwieszcza, że biuro jest otwarte codziennie od godz. 11. do 17 to wczoraj pocałowaliśmy klamkę. Do biura nie można się było też dodzwonić, a ma ono służyć jedynemu pilskiemu posłowi Romualdowi Ajchlerowi oraz eurodeputowanemu Markowi Siwcowi.\nTrochę lepiej było w Poznaniu. - Pani poseł jest na spotkaniu z prezydentem Grobelnym, ale jeszcze dziś będzie dostępna - zapewniał Ryszard Zaczyński, szef biura Krystyny Łybackiej, który przekonywał, że posłanka ma zawsze czas dla wyborców. Nie tylko w każdy poniedziałek, ale i niesejmowy czwartek. Najlepiej jednak umówić się telefonicznie, także na inne dni tygodnia. - Rzeczy niemożliwe załatwiamy od ręki, na cuda trzeba poczekać trochę dłużej - przekonuje asystent.\nW PiS szukają posłów\n- Nie wiem, co się stało. Poseł powinien już być, sama czekam na niego z pismami do podpisu - informuje pracownica konińskiego biura posła Witolda Czarneckiego. O funkcjonowaniu biura nie chce rozmawiać, bo od tego jest dyrektor Zofia Itman...ale mamy pecha. Jej też nie ma. Sąsiedni lokal zajmuje poseł Adam Hofman. Kiedy był ostatnio w swoim biurze?\n- W czerwcu, dwa razy w trakcie kampanii wyborczej i w październiku po wyborach. Poseł jest rzecznikiem prasowym PiS i ze względu na to, co dzieje się w Warszawie, musi tam zostać jeszcze tydzień, dwa - tłumaczy Dawid Lewandowski, kierownik biura. Porad udziela jednak sam Lewandowski, który nawet w weekendy dojeżdża do ludzi.\nW Kaliszu posłów PiS też nie było. Tablica na budynku informuje, że petentów powinni przyjmować posłowie Jan Dziedziczak, Andrzej Dera oraz Adam Rogacki i senator Piotr Kaleta. Ale to nieprawda. W tej kadencji Kaleta nie uzyskał mandatu, a Dera, wykluczony z PiS wraz z ziobrystami zakłada Solidarną Polskę.\nNa miejscu byli jedynie szefowie biur. - Poseł Dziedziczak ma także biura w Lesznie, Gostyniu, Rawiczu trudno więc, by jednego dnia był obecny w każdym z biur - wyjaśnia Żaneta Lasiecka -Stodolna, która dodaje, że osoby chcące się spotkać z posłem umawiane są na odpowiednie dla nich dni i godziny. Podobnie jest w przypadku posła Rogackiego.\nOd drzwi odbiliśmy się natomiast w pilskim biurze PiS, gdzie powinniśmy spotkać Maksa Kraczkowskiego i Pawła Szałamachę. O wyjątkowej sytuacji ewentualnych petentów informował napis na drzwiach.\nJak wygląda sytuacja u poznańskich posłów PiS? - Posła Górskiego ostatni raz w biurze widziałem w czasie kampanii wyborczej - mówi wyraźnie zdegustowanym głosem Karol Kroll, który od miesięcy próbuje skontaktować się z posłem w sprawie wsparcia projekt nauki języka japońskiego.\nBiuro posła otwarte jest od 11 do 16. - Interesantów przyjmujemy codziennie, tylko ostatni tydzień był wyjątkowy bo mój asystent był chory - wyjaśnia poseł Górski. Jednak nie zgadza się z tym Krystian Skwarek, portier pracujący przy Ratajczaka 44. - Codziennie to biuro było otwarte, ale w czasie kampanii wyborczej, teraz rzadko ktoś się tam pojawia.\nWyborcy mogli za to spotkać w biurze przy 27 Grudnia posła Tadeusza Dziubę. - Biuro normalnie zacznie działać od przyszłego poniedziałku, teraz trwają jeszcze ostatnie prace związane z umeblowaniem.\nPO z wizytą u Grobelnego\nKilka minut po dwunastej odwiedziliśmy poznańskie biuro PO przy Zwierzynieckiej. Przy wejściu wisi jeszcze tabliczka informująca o czterech biurach poselskich znajdujących się w tym miejscu. Dariusz Lipiński i Marek Zieliński nie są już jednak posłami. W sekretariacie spotykamy posła Waldego Dzikowskiego. Na miejscu nie ma jednak posłanki Agnieszki Kozłowskiej-Rajewicz. Jak tłumaczy poseł Dzikowski, była od rana, ale pojechała na spotkanie z prezydentem Poznania.\nW biurze posła PO Arkadego Fiedlera nie było natomiast ani posła ani jego asystentów. - Musiał pan pechowo trafić, normalnie w biurze zawsze ktoś urzęduje - zapewnia Fiedler. Tu codziennie ktoś przychodzi - słowa posła potwierdza sąsiadka Iwona Roszyk.\nW biurze poselskim Rafała Grupińskiego dowiedzieliśmy się, że posła od rana nie było, ale obiecano nam, że jeśli przyjdziemy później to poseł znajdzie dla nas chwilę czasu. Na miejscu nie zastaliśmy też posłanki Bożeny Szydłowskiej. Jak przekonuje asystent można się z nią umówić na spotkanie w każdym dniu tygodnia.\nDab kociol 30.11.2011 12:10:11\nPrzeciez wyborcy glosowali na takich co poszli do sejmu dorobic sie a nie pracowac dla dobra narodu bo takie pojecia sa im nieznane Teraz nie narzekacie na pozal sie Boze elite bo sami ich wybraliscie. Ci na ktorych ja glosowalem nikt nie zostal poslem dostali sie z łapanki partyjnych przypadkowe osoby\nGość 29.11.2011 13:02:59\nOsobiście się raduję, ze nie ma wśród a'la "posłów" nijakiego Marka Zielińskiego . Ten to ściemniał nie tylko w uczelni Kadry Dla Europy , ale i w sejmie. Nigdy nie widziałem by przemawiał Może i nawet lepiej bo prądu nie zużywał. Wypierniczył bym jeszcze Wadliego Dzikowskiego Z PO oraz Ziókowskiego , Fiedlera również z PO, Bo są mistrzami w Ściemnianiu Wyścig za stołkiem jest fajną zabawą, ale kosztowną dla naiwniaków, że będą mieli lepiej . Sam osobiście byłem świadkiem w siedzibie Platfusów, jak nabijali się z z hasła" panie premierze jak tu żyć , jak tu żyć" Na to Waldi normalnie po wódę i w pole. Nastepna zmorą jest Sidonia Jędrzejewska , Ona choć daleko tez jest G...no warta . Ale pulajta jej urosła\nStani 29.11.2011 10:59:36\nNo teraz to mogá pokazac na co Ich stac skoro zostali wybrani.\nCzym sie tu by przez Kadencje przejmowac?\nStanowisko jest Kasa jest wiéc czego sie zamartwiac=\nJedynie Kase wydawac na ile starczy przeciez to nie ich kasa wiec nie trzeba sie zbytnio rozliczac bo Kolesie tacy sami wszystko pomataczá i nikt nie dojdzie co i jak.\nUmor 29.11.2011 10:24:08\nZadnych biur poselskich i płacenia z naszych pieniedzy.Posel powinien przymjmowac w swoim miejscu zamieszkania wtedy bylby blizej wyborcy\nRysiu 29.11.2011 09:54:15\nnie wszyscy maja Biura ale czy każdy z nich bierze forsę na Biuro odpowiedź sobie sam wyborco.


Synoptyk IMGW: w weekend będzie zimno; w niedzielę nad regionem przejdzie strefa opadów śniegu\nOpublikowano: sobota, 20/03/2021 - 07:28\n- Temperatura w niedzielę wyniesie maksymalnie od około 1 st. C na wschodzie, do 5-7 st. C na zachodzie i Pomorzu - powiedział PAP Szymon Ogórek.\nJak zaznaczył, w nocy z niedzieli na poniedziałek opady śniegu i deszczu ze śniegiem będą wędrować bardziej na południe i występować głównie w województwach południowych, a najdłużej na obszarach podgórskich.\n- Na pozostałym obszarze raczej powinny zaniknąć. Pojawi się za to mróz - wyjaśnił Szymon Ogórek.


Domnall Brecc - encyklopedia.biolog.pl\nMierzejewo (województwo wielkopolskie)\nPlik:Antoni Ferdynand Ossendowski commemorative plaque (27, Grójecka Street).JPG\nPlik:ZX Auto Grandtiger 2.2 2014 (12893922835).jpg\nDomnall Brecc w encyklopedii\nDomnall Brecc (Donald Piegus[potrzebny przypis]), król Dalriady od około 629 do 642, syn Eochaida Buide.\nPierwsze wzmianki dotyczące jego osoby pojawiają się w Kronikach Tigernach i mówią o jego udziale w bitwie pod Cend Delgthen (prawdopodobnie w środkowej Irlandii), jako sojusznik Connala Guthbin z klanu Cholmáin, jest to jedyna znana bitwa w której opowiedział się po zwycięskiej stronie.\nDomnall poniósł cztery porażki po zerwaniu sojuszu z klanem Cenél Conaill z Uí Néill.\nW Irlandii Domnall oraz jego sojusznik Congal Cáech z Dál nAraidi zostali pokonani przez Domnalla mac Áedo z klanu Cenél Conaill ówczesnego Wielkiego Króla Irlandii w bitwie Bitwie pod Mag Rath (obecnie Moira) w 637 Został również pokonany przez Piktów w 635 oraz 638 i na koniec przez Eugeina I z Alt Clut pod Strathcarron w roku 642 gdzie też poległ.\nJego następcą został syn, Domangart mac Domnaill, jego drugi syn Cathasach, zmarł około 650.\nAlan Orr Anderson, Early Sources of Scottish History A.D 500-1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. ISBN 1-871615-03-8\nCELT: Corpus of Electronic Texts at University College Cork zalicza Roczniki Ulsteru, Tigernach oraz Czterech Mistrzów, a także Innisfallen, Chronicon Scotorum, Lebor Bretnach. A do tego genealogię, żywoty świętych, większość tekstów jest w języku angielskim, a pozostałe są w trakcie tłumaczenia.\nNa podstawie artykułu: "Domnall Brecc" pochodzącego z Wikipedii


Czy wolno prowadzić spór z Bogiem? cz. 1 O. Jacek Paszko OSB - ZdrowiePowraca.pl\nCzy wolno prowadzić spór z Bogiem? cz. 1 O. Jacek Paszko OSB\nKiedy podejmujemy sprawę spierania się z Bogiem to czytelnicy będą się starali rozumować, iż nie godzi się tego czynić. Takie nastawienie jest nie całkiem zgodne z wymaganiami naszej wiary. Dokładne badanie tego zagadnienia ukazuje, że Bóg pozwala, byśmy w chwilach nie rozumienia przez nas trudnych doświadczeń prowadzili z Nim spór. Z pomocą przychodzi nam prorok Jeremiasz, który narzeka na swój los: .Pod Twoją ręką siadałem samotny, bo napełniłeś mnie gniewem. Dlaczego mój ból nie ma granic, a moja rana jest niemożliwa do uzdrowienia?\nJesteś więc dla mnie zupełnie jak zwodniczy strumień, niepewna woda"(Jr 15,17-18).\nRównież nasze wnętrze przekonuje nas o słuszności takiej postawy. Nawet nasza grzeszność nie jest przeszkodą, by prowadzić spór ze Stwórcą. On sam nas zachęca przez proroka Izajasza, kiedy mówi:\n"Chodźcie i spór ze Mną wiedźcie! - mówi Jahwe. Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby czerwone jak purpura, staną się jak wełna. Jeżeli będziecie ulegli i posłuszni, dóbr ziemskich będziecie zażywać"(Iz1,18-19).\nJeżeli czujemy w swoim wnętrzu tajemniczą moc, by zmagać się z Bogiem możemy to czynić lecz pokorą i uległością na wzór patriarchy Jakuba. W księdze Rodzaju czytamy o tym tajemniczym wydarzeniu:\n"Gdy zaś wrócił, został sam jeden, ktoś zmagał się z nim aż do wschodu jutrzenki, a wiedząc, że nie może go pokonać, dotknął jego stawu biodrowego i wywichnął Jakubowi ten staw podczas zmagania się z nim. A wreszcie rzekł:\nPuść mnie, bo już wschodzi zorza. Jakub odpowiedział: Nie puszczę cię, dopóki mnie nie pobłogosławisz! Wtedy tamten go zapytał: Jakie masz imię? On zaś rzekł: Jakub. Powiedział: Odtąd nie będziesz się zwał Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi i zwyciężyłeś"(Rdz 32,25-29).\nTen urywek Pisma świętego zwraca uwagę, aby pamiętać, że z każdego sporu z Bogiem wychodzi się innym pobłogosławionym, jeżeli człowiek walczy do końca.Bóg pozwala nam spierać się ze sobą, nawet niekiedy zachęca. Stwórca jest otwarty na szczery dialog podobnie jak ojciec chce, aby Jego dzieci mówiły Mu o wszystkim co ich boli, co im się nie podoba, jak również w sprawie najważniejszej, że Go nie rozumieją. Ludzie pobożni często boją się Bogu powiedzieć, że Go nie rozumieją. To wszystko świadczy, że nie wyzwolili się ze służalczej bojaźni, która paraliżuje ich życie duchowe. Ich wnętrze podobne jest do zmarzniętego lecz nie rozwiniętego kwiatu. O prawdziwej miłości bez lęku wspomina św. Jan Apostoł w swoim Pierwszym Liście:\n"W miłości nie ma lęku, ponieważ lęk kojarzy się z karą. Ten zaś, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości"(lJ 4,18). Potrzeba, abyśmy czuli się wolni w Bogu i swobodnie z Nim rozmawiali. Tylko swoboda wypowiedzi daję ulgę uciskom wewnętrznym, które narastają w nieszczerym kontakcie ze Stwórcą. Pytamy siebie: Co spowodowało, że tyle jest w nas niewłaściwego lęku relacjach z Bogiem? Odpowiedzi jest wiele. Jedną 'l nich, która się pojawia, to że ten problem nie jest poruszany przez wielu wychowawców, jak i kierowników duchowych. W wielu wierzących tkwi poczucie zniewolenia wewnętrznego powstałego z niewłaściwej formacji duchowej. Brak wolności wewnętrznej powoduje u osób niewyrobionych duchowo dwie postawy. Pierwsza - lęk, który paraliżuje śmiałość decyzji, szczególnie wtedy, gdy poszukuje się nowych rozwiązań w realizacji swojej drogi życiowej.\nDruga - zuchwałość poprzez oddalanie się od właściwej drogi poprzez przyjęcie postępowania według swoich własnych przekonań, nie liczącymi się z wymaganiami moralnymi, by w ten sposób uniknąć niekiedy bolesnego trudu poszukiwania woli Bożej. Obie postawy są krańcowe, a więc stanowią wypaczenie właściwych wewnętrznych postaw człowieka. Siła życia wypływa z wewnętrznego przekonania o słuszności sprawy. Każda postawa podszyta lękiem lub pychą (nie liczenie się z wolą Boga i ludźmi) doprowadza do wewnętrznych dramatów. Obserwacja życia doprowadza do sprzecznych wniosków odnośnie postaw życiowych. Kościół naucza, że człowiek posiada w oczach Bożych najwyższą wartość wśród stworzeń. Stwórca opiekuje się każdym człowiekiem, jak gdyby sam żył na ziemi. Dowodem są słowa samego Jezusa Chrystusa:\n"Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy? A przecież żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Bożych. U was nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli"(Łk 12,6-7).\nJednak są chwile i to pojawiają się często, że trudno dostrzec tą opiekę Boga. Pojawiają się trudy, które wymagają wysiłku duchowego i prawdziwego wytrwania "wbrew nadziei" na wzór Abrahama czy Mojżesza. W tych chwilach - jak nigdy - człowiek potrzebuje wsparcia Bożego, które by umiał dostrzec.A Niebo milczy, jakby to wszystko, o czym Zbawiciel nauczał było pustosłowiem. Tym bardziej, że On zapewnił swoich uczniów o tym, iż jest z nimi aż do skończenia świata. Rodzi się pytanie w formie wyrzutu: Dlaczego, kiedy Go potrzebuję - On milczy? Ten wewnętrzny ból często przemienia się w złość, bunt i gorycz. Ta gorycz wraz z wewnętrznym rozdarciem pogłębia się, a nauka Pisma świętego o pokorze i poddaniu się wyrokom Bożym wywołuje niechęć słuchania o tych sprawach. Co więcej, ci którzy je głoszą sami w swoim życiu są daleko od ich realizacji. Dlatego, kiedy czujemy, że grunt się usuwa pod naszymi stopami wtedy zaczynajmy głośno i wytrwale wołać do Boga, aby przyszedł nam z pomocą. Jezus zapewnia nas o skuteczności naszego wołania:\n"A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?"(Łk18,7-8).\nDuchowość Harmonia życia tu i w Bogu o. Włodzimierz Zatorski OSB\nBenedyktyni chrześcijanin duchowość Duchowość benedyktyńska O. Jacek Paszko OSB Pismo Święte święta Tyniec\nPotwór z rzeki Anthony de Mell...\nKapłan pewnej wsi nie mógł spokojnie się modlić ...


Home > Okulary korekcyjne > Maui Jim > MJO2422 (17D)\nMJO2422/17D Okulary od projektantów.\nZ ta designerskim dodatkiem będziesz posiadać perfekcyjne okulary na każdy dzień. Okulary MJO2422 są w roku 2020 zupełną nowością na rynku i sprawią, że będziesz na czasie. Okulary MJO2422 marki Maui Jim z kolekcji 2019 oraz 2020 są dostępne w sklepie internetowym Edel-Optics także w innych wariantach.\nTen mode Okulary korekcyjne zagwarantuje zarówno kobietom, jak i mężczyznom niesamowity wygląd. Okulary z pełną oprawką są zdecydowanie preferowanym wariantem. Chodzi o widoczność materiału i designu, które są luksusowym towarem. Okrągłe okulary nadają image'u. Doskonale wiedział o tym John Lenon, który się z nimi nie rozstawał. Także Harry Potter nie byłby sobą bez charakterystycznych okularów. Dzięki tej formie okulary MJO2422 będą długowieczne, ponieważ ten kształt nigdy nie wyjdzie z mody. Tytanowe oprawki mają w sobie cos wytwornego. Stylu nadaje im także ich niezwykła lekkość. Oprócz produkcji okularów tytan jest stosowany również przy budowie samolotów i statków kosmicznych. Spełnia najwyższe standardy jakości i cieszy się znacznie dłuższą żywotnością niż inne materiały.


Łukasz Madej: Na papierze jestem bardzo bogaty\n- Problemy są, pewnie nie znikną w całości, ale wierzymy, że wszystko skończy się pozytywnie. Będzie stadion, pani prezydent się mocno zaangażowała. Nikt w klubie nie chce nas oszukać, Górnik wyjdzie na prostą, zobaczycie - mówi w rozmowie z "Przeglądem Sportowym" pomocnik Górnika Łukasz Madej.\nWyjazd Górnika Łęczna na mecz. Cała drużyna ubrana w dresy, a ty przychodzisz na zbiórkę w dżinsach, koszuli w kwiaty, pantoflach i z neseserem. Oryginał z ciebie.\nŁukas Madej: - Neseserka nie było. Mam swój styl, jeżeli komuś się to nie podoba, to jego problem. Wiem, że jestem skomplikowany, że wzbudzam skrajne emocje. Na obcym stadionie kogo wyzywają? Mnie.\nWielkie ego bardziej pomogło czy przeszkodziło?\nPrzeszkodziło. Nie każdemu się podobało, że mam coś do powiedzenia.\nZdarzało się. Zawsze staram się mieć coś do powiedzenia, wyróżniać się z tłumu. To mi zaszkodziło. Znałem osoby, które robiły więcej głupot ode mnie, ale im się upiekło. Zawsze Madej był tym najgorszym. Radek Sobolewski powiedział, że dopóki mnie nie poznał, myślał, że jestem gwiazdorkiem. Zmienił zdanie w Zabrzu, podobnie miał Bartek Iwan.\n„Barwna postać. Czasem jego zachowanie było śmieszne, czasem groteskowe” – mówią o tobie koledzy ze Śląska.\nBarwna? Na pewno. Czy zachowanie było groteskowe? Nie zauważyłem. Na pewno jestem osobą, która chce być zawsze najważniejsza.\nNie ukrywam tego. To mnie nakręca. Lubię, kiedy się o mnie mówi, pisze.\nNadal mówisz o sobie „pan piłkarz”?\nŻartowało się tak. Pan piłkarz w takim sensie, że nigdy nie czułem się gorszy od innych. Z piłką byłem bardzo mocny, jestem tego świadomy. A w żartach podbudowywało się to swoje wybujałe ego… Lubię być doceniony, na piedestale. Mówiąc „pan piłkarz” nikogo przecież nie obraziłem, a sam się chyba nie wywyższyłem.\nMariusza Pawelca nazywałeś w Śląsku „Pan wślizg”.\nTak sobie docinaliśmy. Śmiałem się, że Mariusz zrobił więcej wślizgów niż Maldini rozegrał meczów w Milanie. Reagował z humorem, wiedział, że bozia nie dała mu wielkiego talentu i do wszystkiego musiał dojść pracą.\nTy nie byłeś tytanem pracy.\nZabrakło mi świadomości. Gdybym kiedyś miał takie podejście, jak teraz… Zwykle ktoś doprowadzał mnie do pewnego momentu, a potem… Nie to, że wariowałem, ale nie potrafiono wskazać mi odpowiedniej drogi.\nGdzie byli trenerzy?\nNie chciałem ich słuchać. Myślałem, że na talencie daleko zajadę.\nI gdzie zajechałeś?\nTalent jest ważny, ale podkreślam, że ważniejsze jest szczęście. Wielu słabszych zawodników ode mnie porobiło kariery.\nSami wiecie, jacy zawodnicy przychodzili do czołowych polskich klubów. Nigdy na to nie zasługiwali. Brakowało mi szczęścia, żeby trafić do Legii albo Wisły. Wszystko w życiu dzieje się po coś. Widocznie nie było mi dane to, żeby być wyżej, ale może będę miał fart, jak skończę grać. Dawno powinienem też występować jako ofensywny pomocnik, często to powtarzałem.\nW Górniku w końcu posłuchali. Zmienili panu pozycję, jak kiedyś w Legii Miroslavovi Radoviciowi.\nWszyscy mówili: Madej to najlepiej by stał na boisku i nie wracał pod swoją bramkę. Nie, zawsze mówiłem, od juniora, że powinienem grać w środku pola. W juniorach tak było. Gdy jestem bliżej bramki rywala, czuję się jak ryba w wodzie. Przez lata wierzyłem, że znajdzie się jeszcze trener, który mnie tam ustawi. I znalazł się.\nJózef Dankowski czy Robert Warzycha cię przestawił?\nTrener Dankowski i trener Warzycha. Wcześniej Adam Nawałka ustawiał mnie tak na treningach, ale nie zdecydował się zrobić tego w meczu.\nNie przeszkadza wam to, że Warzychy nie ma na ławce w czasie meczów?\nGdyby nie było, wyników, to pewnie ktoś i do tego by się przyczepił. Nie, nie przeszkadza.\nJaki styl ci bardziej pasuje: koszary u Nawałki czy obecny – luźniejszy, amerykański?\nGdybym miał naście lat, to na ten pierwszy bym marudził. Do wszystkiego da się przyzwyczaić. Zbyt późno spotkałem trenera Nawałkę, sam też tego żałował. Popracowałem u niego nad siłą, gdybym trafił na taką osobę dziesięć lat temu, może rozmawialibyśmy teraz w Dortmundzie. Niektórzy eksperci Canal+ mówili o mnie: ten wielki talent rozmienia się na drobne. Przesadzili, mnie to raziło, dlatego nie podaję im ręki. To jak w życiu, jak się rozwodzisz, to nie jest wina jednej osoby, tylko dwóch. Skoro nie zrobiłem takiej kariery, jaką powinienem, to nie jest to wina tylko trenerów, ale też moja.\nSłyszeliśmy, że skoro nie przepracowywałeś się na treningach, to możesz pograć dłużej, bo organizm nie jest wyeksploatowany.\nZgadza się, mój wiek biologiczny jest dużo niższy niż prawdziwy. To też bierze się z mojego podejścia do życia, werwy. Może się później urodziłem i ktoś 1982 rok wpisał przez pomyłkę? Nie czuję się na 32 lata.\n27, maksymalnie. A podejście do życia mam takie, jakbym był dwudziestolatkiem. Dobrze też znoszę obciążenia. Kiedyś po meczu długo do siebie dochodziłem, teraz mogę grać dwa razy w tygodniu i świetnie się czuć.\nDziś trudno wygonić cię z treningu.\nLubię po zajęciach porozmyślać, pochodzić po boisku, wizualizować mecze. Marcin Gortat powiedział w wywiadzie, że przyjemnie mu się siedzi w mieszkaniu i patrzy na ścianę. Mam podobnie. Nie kryję, że lubię spędzać czas sam, kiedy nikt mi nie truje. Przejść się, poodychać głęboko. Dla wielu jest to dziwne, dla mnie nie. To mój sposób na relaks.\nMiałeś kiedykolwiek jakieś problemy w szatni?\nW Ruchu szatnia była specyficzna. Długo nie mogłem się przestawić. Jak zwykle chciałem być w centrum uwagi, młody Madej nie dawał sobie wejść na głowę. Dziś młodzi mają super. Szacunek do starszych musi być, ale wszyscy w grupie funkcjonują na takich samych zasadach. Kiedyś we czterech musieliśmy nosić bramkę na trening – metalową! Dziś aluminiową niesie cała drużyna. Za wcześnie się urodziłem.\nJuż nie podskakujesz trenerom?\nZawsze miałem dużo do powiedzenia, często nie zgadzałem się z decyzjami trenerów, mówiłem im o tym. Ech, chciałbym mieć dziś 22 lata i obecny rozum… Różne rzeczy się tym trenerom mówiło.\nTakie, których dziś bym nie powiedział. Trener zwracał uwagę, jak mam grać, mówiłem, że nie ma racji, powinno być inaczej. Wiem, wiem, nie patrzcie tak na mnie. To było głupie. Może gdyby trenerzy więcej ze mną rozmawiali… Brakowało mi…\nPokory też, ale i właściwego podejścia. Nie chciałem słuchać, potrafiłem powiedzieć, że się z czymś nie zgadzam. Z wiekiem człowiek mądrzeje, wyciąga wnioski. Nie patrzę w przeszłość, bo to po prostu już było.\nMiałeś „szczęście” do klubów, które nie były najlepiej zorganizowane. Gra w Górniku podtrzymuje tę tradycję.\nWszędzie były problemy, ale gdzieś tam na końcu wszystko się od tych klubów odzyskiwało. Zabrakło spokoju, stabilizacji, w dobrym klubie osiągnąłbym więcej.\nRobert Warzycha powiedział o waszych kłopotach: Jak wychodzimy na boisko, hasło „problemy” nie istnieje.\nSpotkaliśmy się z panią prezydent Zabrza, zadeklarowała: „Górnika nie zostawię”. To dla nas jasny sygnał. Stanowimy grupę chłopaków po przejściach, którzy znaleźli wspólny język, potrafią spędzać ze sobą czas. Szatnia żyje, choć ma świadomość problemów.\nNie boisz się, że znowu na obietnicach się skończy?\nProblemy są, pewnie nie znikną w całości, ale wierzymy, że wszystko skończy się pozytywnie. Będzie stadion, pani prezydent się mocno zaangażowała. Nikt w klubie nie chce nas oszukać, Górnik wyjdzie na prostą, zobaczycie.\nDługo wytrzymacie? Problemy rozbiły już niejedną drużynę.\nW dniu meczu nie myślimy o kłopotach. Owszem, pieniądze są dla nas ważne, nikt tego nie ukrywa. W szatni możemy rozmawiać o zaległościach przez sześć dni w tygodniu, ale potem zbliża się mecz i tematu nie ma. Mamy teraz mieć płacone wszystko na bieżąco, a więc widać światełko w tunelu, i to nie gdzieś daleko, ale całkiem blisko. Zawsze powtarzam, że na papierze jestem bogatym człowiekiem.\nW Górniku nazwali cię przywódcą drugiego stopnia. Rządzą Adam Danch i Radosław Sobolewski, ale ty też spełniasz ważną rolę. Młodzież słucha?\nMam luźne podejście do życia, z każdym się dogadam, młodym czy starszym. W ogóle się świetnie uzupełniamy w szatni. Wiadomo, ostatnie zdanie należy do Adasia Dancha.\nPrzecież on rzadko się odzywa.\nAle jak już coś powie... To chłopak stąd, szanowany, lubiany. Do tego „Sobol”, fighter.\nOd rozładowywania atmosfery, powiedzenia pozytywnego słowa. Zebrała się fajna grupa, ludzie po przejściach, którzy znaleźli wspólny język i swoje miejsce. Często rozmawiam z młodymi, każdy z nich popełni błędy, absolutnie nie chcę być dla nich ojcem. Sam tyle razy zbłądziłem, że nie mam prawa ich krytykować. Jest paru chłopaków, którzy dobrze rokują, ale nie będę im mówił: nie rób tego czy tego. Nie chcę być ich nauczycielem, bo wciąż czuję się młodo. Czy im imponuję? Chciałbym, aby na moim przykładzie czegoś się nauczyli. Kiedy byłem młody, starsi mi imponowali.\nGrzesiu Krysiak zawsze był super ubrany.\nPiłkarsko kto ci imponował?\nMiałem idola, zapowiadano mnie nawet na jego następcę w ŁKS. Nazywał się Tomek Wieszczycki. Pamiętam, że podałem mu swoją pierwszą piłkę w ekstraklasie. Wszedłem w meczu z Odrą Wodzisław i zagrałem do Wieszcza. Samo to, że mogłem być w tej szatni, która rok wcześniej świętowała mistrzostwo Polski, już było wielkim przeżyciem. I jest do dziś, bo jak o tym opowiadam, aż dreszcze przechodzą.\nPiłkarze w naszej lidze są przepłacani?\nZacznijmy od tego, że w naszym kraju nie szanuje się piłkarza. Rozmawiałem o tym z Błażejem Augustynem, tam – abstrahując od poziomu polskiej ligi i Seria A – zawodnicy są inaczej traktowani. W Polsce się nas piętnuje, ciągle wypomina, ile zarabiamy. Nie mówię, na papierze zarabiam bardzo dobrze, tylko nie zapominajmy, ile czasem czekamy na wypłaty. Co z tego, że mamy pieniądze na papierze? W Polsce jest Lech, Legia, a inne kluby? Wiemy, jakie mają problemy.\nW Legii młodzi, którzy nie mogą się przebić w lidze, zarabiają 15 tysięcy złotych miesięcznie. Nie za dużo?\nTo Legia, najlepszy klub w Polsce. W naszej piłce jest kilka klubów, w których możesz zarobić i się ustawić, ale wiele jest takich, w których nie zarabia się niebotycznych pieniędzy. Poruszyliśmy głębszy problem, w ekstraklasie jest wielu słabych zawodników, którzy za dobrze zarabiają. Z tym się zgodzę. Są też zawodnicy, którym się należy.\nWiadomo, panowie piłkarze.\nSą zawodnicy przepłacani, ale to urok każdej ligi, nie tylko naszej. Niemca jest na wszystko stać, Niemiec nie patrzy na piłkarza z zazdrością. Ludzie nie zdają sobie sprawy, że w Górniku nie płacą cztery miesiące, w innym klubie pięć, w kolejnym dwa. Wiem, zaraz powiecie, że się nie należy, bo weryfikują nas europejskie puchary. Ale i tak polska liga jest lepsza niż słowacka czy białoruska.\nJeżeli chcemy grać w Lidze Mistrzów, to musimy proponować lepsze pieniądze. Legia grała z Trabzonsporem i słyszałem, że jest faworytem. To się pytam, jak może być faworytem, skoro Turcy płacą Bosingwie 2 mln euro rocznie. Jeżeli Legię będzie stać na takiego zawodnika, to zwiększy się prawdopodobieństwo, że w końcu awansuje do Ligi Mistrzów. Nie zrobimy następnego kroku, dopóki nie będziemy ściągać takich zawodników.\nDlaczego wasza ekipa, juniorskich mistrzów Europy, nie zrobiła takich karier, jak się zapowiadało? Nie byliście tak dobrzy, jak wszyscy myśleli?\nTeraz młodzi mają większą świadomość. My nie byliśmy mentalnie przygotowani. Nie pamiętam, żeby ktoś, mając naście lat, przychodził wcześniej na salkę i ćwiczył dodatkowo. Był też inny problem. Kiedy do kraju wróciliśmy jako mistrzowie Europy, trenerzy bali się nas wystawiać.\nBrakowało im odwagi?\nZdecydowanie, był zamknięty krąg – jesteś młody, masz czas. Wyobrażacie sobie, co by było, gdyby teraz polscy juniorzy zdobyliby mistrzostwo Europy? Dmuchano i chuchano by na nich, byliby rozchwytywani. My mieliśmy ciężko, mówię to jako rzecznik prasowy tamtego zespołu.\nMoże twoim problemem był brak regularności? Trenerzy woleli gorszych piłkarzy, ale bardziej przewidywalnych?\nZgadzam się, nie byłem regularny. Nie miałem świadomości, nie byłem fizycznie przygotowany do gry w ekstraklasie. Czytałem w książce o Inieście, że kiedy miał 18 lat, to trenerzy ułożyli dla niego trening fizyczny, wzmocnili go. Mnie tego brakowało, na siłowni zacząłem więcej pracować w wieku 30 lat. Czysto piłkarsko nasze pokolenie było duże lepsze, ale brakowało przygotowania. Teraz szkolenie idzie w dobrym kierunku, Legia jest najlepszym przykładem, jak się pracuje z młodymi.\nNa jednym boisku dla dwunastu grup młodzieżowych.\nMimo to potrafili wychować Wolskiego czy Furmana, kolejnym kandydatem do wyjazdu jest Żyro. W Lechu też są perły, Linetty czy Kownacki, największy talent, jaki pojawił się w polskiej piłce w ostatnich latach. Kiedy miałem tyle lat co on, potrafiłem coś zrobić z piłką, ale byłem chucherkiem. On ma 17 lat i jest napakowany. Trenerzy inaczej go prowadzą, jego świadomość też jest większa. Ale są w klubach inni juniorzy, którzy za moich czasów nie weszliby na boisko. Zrobiła się taka moda na stawianie na nich. Dobrze, niech korzystają. Jeszcze dużo wody upłynie w Wiśle zanim mnie wygryzą.


FitMax Carbo folia 1000 g / Izotoniki i węglowodany / Inne suplementy / Odżywki - Odżywki suplementy i kosmetyki ekologiczne w sklepie Eco-Fit.pl\nOpis produktu - FitMax Carbo folia 1000 g: Mieszanka węglowodanów złożonych oraz cukrów prostych zapewnia stały dopływ energii i uzupełnienie glikogenu w mięśniach. Dodatek witaminowo-mineralny zapewnia kontrolę gospodarki wodnej podczas wysiłku fizycznego, jak i uzupełnia w najważniejsze dla sportowca minerały i witaminy. FitMax Carbo to znakomite źródło energii, rewelacyjny smak i rozpuszczalność, wspomaga procesy anaboliczne, zwiększa poziom insuliny we krwi, jest bogaty w minerały i witaminy, idealny przed jak i podczas treningu.\nSposób użycia: 30g (1,5 miarki) proszku wymieszać z 250 ml wody lub 90g (4,5 miarki) proszku wymieszać z 750 ml wody. W celu stworzenia napoju izotonicznego 30g (1,5 miarki) proszku rozpuścić w 350 ml wody. Stosować dawkę 30g co godzinę w trakcie długotrwałego wysiłku np. maratony, wieloboje wyścigi, itp. oraz 90g w ciągu pierwszej godziny po treningu, ale nie wcześniej niż 30minut po jego zakończeniu.\nVitalmax Complex Carbo 3x saszetki …\nVitalmax Carbo Complex to odżywka węglowodanowa, będąca mieszaniną węglowodanów o różnym stopniu wchłaniania. Najczęściej odżywki typu Carbo używają biegacze, kolarze, pływacy, piłkarze, koszykarze, ale także trójboiści czy kulturyści.\nnasza cena: 2407 zł\nRecovery 2.0 to środek typu ‘post-workout’ stworzony do regeneracji powysiłkowej. Produkt ten łączy w sobie trzy aktywne formuły złożone z najsilniej działających składników: RecoFormula, ProteinMatrix, CarboLoad.\nnasza cena: 5187 zł


Styczeń 22, 2021, 14:09:44 pm\nAutor Wątek: Prałat Jankowski - seksualny drapieżca? (Przeczytany 10445 razy)\n« dnia: Grudzień 10, 2018, 14:31:19 pm »\nWiem, znów clicbaitowy tytuł wątku.\nChciałbym się dowiedzieć jakie jest Państwa zdanie w tej sprawie.\nPrezydent Gdańska wysłał list do Arcybiskupa 'Actimelka' Głodzia, żeby sprawę wyjaśnić jak najszybciej. Zdecydował również, że pomnik Jankowskiego zostanie przeniosiony na posesję prywatną.\nZgadzam się, że trzeba było tę sprawę wyjaśnić. Ale jak udowodnić winę lub niewinność martwego od 10 lat prałata? Chyba nie próbował gwałcić tych biednych chłopców i dziewczynek przy świadkach. Nie można zrobić konfrontacji, nie można nawet powiedzieć, że to słowo przeciwko słowu...\nEDIT: jeden z brukowców pisze, że WSZYSCY w Gdańsku wiedzieli o skłonnościach prałata. A sam Adamowicz był przez lata ministrantem u św. Brygidy.\n« Ostatnia zmiana: Grudzień 10, 2018, 14:33:54 pm wysłana przez Hubertos » Zapisane\n« Odpowiedz #1 dnia: Grudzień 10, 2018, 16:20:56 pm »\nTrudna sprawa, straszne rzeczy można przeczytać, jak to że ponoć miał zgwałcić 16-latkę, która zaszła w ciążę i popełniła samobójstwo, że list zostawiła, opowiedziała o tym 12-letniej Basi czyli tej autorce tych wszystkich sensacji, Barbarze Borowieckiej. Przez 50 lat milczała i teraz jej się przypomniało? Ciekawe jakie ona ma dowody, oprócz tych strzępków zdarzeń jakie pamięta? No i pierwsze to do GW poleciała z tą sprawą sprzed 50 lat.\n8 grudnia czytałam, że Kuria Gdańska nie otrzymała zgłoszeń ws. ks. Jankowskiego. Jak dotąd do archidiecezji nie zgłosiła się żadna osoba z oskarżeniem wobec ks. Jankowskiego – informuje ks. Krzysztof Szerszeń, delegat ds. ochrony dzieci i młodzieży archidiecezji gdańskiej. Podkreśla, że każda taka osoba zostałaby wysłuchana. Zaznacza jednak, że w świetle prawa, trudno jest wszcząć postępowanie wobec osoby zmarłej, która nie może się bronić.\n« Odpowiedz #2 dnia: Grudzień 10, 2018, 16:44:05 pm »\nCytat: Anna M w Grudzień 10, 2018, 16:20:56 pm\nPrzez 50 lat milczała i teraz jej się przypomniało? Ciekawe jakie ona ma dowody, oprócz tych strzępków zdarzeń jakie pamięta? No i pierwsze to do GW poleciała z tą sprawą sprzed 50 lat.\n8 grudnia czytałam, że Kuria Gdańska nie otrzymała zgłoszeń ws. ks. Jankowskiego. Jak dotąd do archidiecezji nie zgłosiła się żadna osoba z oskarżeniem wobec ks. Jankowskiego – informuje ks. Krzysztof Szerszeń, delegat ds. ochrony dzieci i młodzieży archidiecezji gdańskiej.\nZgodziłbym się w 100%, jednak jedna sprawa nie daje mi spokoju: prałat (jeszcze stosunkowo młody jak na proboszcza bazyliki - 68 lat, 7 do emerytury) został odsunięty od sprawowania funkcji w związku ze sprawą prokuratorską dotyczącą podobnych oskarżeń. Nie wydaje mi się, żeby biskup odsunął go bez poważnych dowodów - i również myślę, że po umorzeniu sprawy zostałby przywrócony. A jak wiemy - to się nigdy nie wydarzyło. Jestem jeszcze młody, nie pamiętam dobrze Jankowskiego - tylko z produkcji wody i wina ze swoim zdjęciem, dlatego proszę państwa o opinie.\n« Odpowiedz #3 dnia: Grudzień 10, 2018, 16:51:27 pm »\nW tym temacie wypowiem się następująco;\nPamiętam było to na początku lat 50-tych. Miałem wówczas 6-7 lat. Byłem z rodzicami w kościele. Mama dała mi 2 zł żebym rzucił księdzu na tacę. On pogłaskał mnie po głowie. Poczułem się MOLESTOWANY. Wielka trauma. Dzisiaj domagam się ODSZKODOWANIA!!! Do kogo mam się zwrócić?\nZwykła, prostacka nagonka na KK. "Bo wszystkie ksinża to sum pedofile i żyjimy w strasznej okupacji watykańskiej" oraz; "otczasu jak nasz probosz wybódowoł za nasze pinondze wierze to jo nie wieże." (znalezione w sieci).\n« Odpowiedz #4 dnia: Grudzień 10, 2018, 17:02:48 pm »\nNie chodziło tu o jakieś sprawy prokuratorskie ale o umaczanego przełożonego, który nie umiał i zapewne nie chciał ugiąć się naciskom GazWyb'u i szerzej, środowisk postżydowsich i liberalnych chcących za wszelką cenę zniszczyć kapłana cieszącego się ogromnym szacunkiem ludu bożego. Sprawa wydawnictwa Stella Maris, gdzie według prokuratorów Skarb Państwa stracił ponad 65 milionów złotych i wystawiono na licytację limuzynę abpa Gocłowskiego była skutecznym hakiem, którym zaatakowano Księdza Prałata. Sprawy alkowy są idealne, żeby kogoś zniszczyć. Abp. G. był uczestnikiem okrągłego (a więc posiadającego nieskończoną ilość kantów) stołu i wiernym fanem kolejnych inkarnacji "unii wolności" zaś Prałat człowiekiem z zupełnie innej bajki.\n« Odpowiedz #5 dnia: Grudzień 10, 2018, 17:14:56 pm »\nCytat: jwk w Grudzień 10, 2018, 17:02:48 pm\nNie wiem, brzmi trochę jak teoria spiskowa.\nW historii mojej rodziny mamy ciotkę, która prałata znała ze świętej Brygidy i prywatnie czasem się widywali. Legendą (ale zawsze przeze mnie odbieraną pozytywnie - bo to jednak 'swój chłop' a nie chodzący pomnik) owiane było to, że Prałat to sobie lubił zakląć a i niewybrednie zażartować mu się zdarzało. Patrząc teraz, jako dorosły mężczyzna - mam odmienne wrażenie. W świetle tych oskarżeń niewybredne dowcipy i przekleństwa rzucają jakiś cień na tę postać. Nie przesądzają niczego, ale jednak dają do myślenia.\nStella Maris to moja ulubiona aferka III RP - bo można było wyprowadzić mnóstwo pieniędzy i po blisko 20 latach chodzić na wolności, bez wyroku Afera wypłynęła w 2001 albo 2002 roku. NChyba poza kapelanem abp Gocłowskiego i dwiema innymi osobami nie skazano nikogo, a tych, których skazano skazano na jakieś śmieszne wyroki w zawieszeniu i grzywny... 50 tysięcy? Przy 14 MLN zł, które udowodniono są to kwoty śmieszne.\n« Odpowiedz #6 dnia: Grudzień 10, 2018, 17:48:40 pm »\n@Hubertos --> nie pamiętam i nie kojarzę tej sprawy o odsunięciu ks. Jankowskiego i nie wypowiem się.\n@Fideliss --> pełna zgoda! dopowiem jeszcze że można podać rękę, spojrzenie inne i też być oskarżonym o molestowanie.\nRodzina ks. Jankowskiego chce pozwać "Wyborczą” za tekst o domniemanej pedofilii prałata\nSiostry prałata Jankowskiego przygotowują pozew przeciw redaktorowi naczelnemu "Gazety Wyborczej". Chodzi o głośna publikację poświęcona domniemanej pedofilii byłego proboszcza parafii św. Brygidy.\n« Odpowiedz #7 dnia: Grudzień 10, 2018, 18:05:24 pm »\nBylo jedno pomowienie za zycia ks. Jankowskiego. Pisala o tym Wyborcza.\nByla to sprawa ministranta, ktorego podobno molestowal ks Jankowski. Ministrant przed sadem przyznal sie, ze klamal bo ...albo zaplacono mu albo poproszono, bo tak bylo modnie (byc molestowanym). Rodzina chlopaka z adwokatem chciala kase.\nTo bylo juz po przejsciu ks. Na emeryture i zapadnieciu na zdrowiu.\nDziwie sie, ze probuje sie oczerniac Jankowskiego. Rydzyka, to bym zrozumial - on zyje\n« Odpowiedz #8 dnia: Grudzień 10, 2018, 18:13:35 pm »\nZ tego co pamiętam to wtedy zaczęto od sprawy oskarżenia o molestowanie, która jednak została umorzona. Później media dalej pompowały temat polityki w Kościele i to w tej atmosferze w końcu biskup prałata "emerytował". Swoją drogą obrońcy księdza też - przynajmniej medialnie - robili wtedy wrażenie dolewających oliwy do ognia. Ciekawe ile tam było Andrzejów Hadaczów.\nW obecnych doniesieniach wszystko o tyle charakterystyczne, że dotyczą zarówno dziewczynek jak i chłopców. To mi tak z początku nie pasowało, chociaż w kwestii zboczeń wszelkie mieszaniny są możliwe.\npełna zgoda! dopowiem jeszcze że można podać rękę, spojrzenie inne i też być oskarżonym o molestowanie.\nJeśli chodzi o sprawy sprzed lat to możemy wyśmiewać. Jeśli chodzi o współczesne to nie tyle podanie ręki i pogłaskanie to jeszcze nie, ale poklepywanie już jest niebezpieczne. Możemy dyskutować czy to głupie czy to mądre ale tak po prostu jest i lepiej się do tego stosować. A jak ktoś uważa poklepywanie za niezbędny element duszpasterstwa to sam się naraża.\n« Odpowiedz #9 dnia: Grudzień 10, 2018, 18:23:03 pm »\nCytat: Aqeb w Grudzień 10, 2018, 18:13:35 pm\nW grudniu 2004 prokurator Prokuratury Okręgowej w Elblągu umorzyła śledztwo powołując się na opinię biegłego seksuologa [/size]Zbigniewa Lwa-Starowicza[/color][/size]: [/color][/size]Zachowanie polegające na całowaniu w usta, klepaniu po pośladkach, przyciąganiu mocno do siebie i jednocześnie przytulaniu do klatki piersiowej oraz głaskaniu po twarzy miały charakter publiczny. Wyżej wymienione zachowania księży wobec chłopców są dość często spotykane i w wielu przypadkach nie mają charakteru seksualnego, bywają formą okazywania bliskości[/color][/size][size=0px]. [/size]\nTaka była opinia - więc takie zachowania ks. Prałat praktykował. Tylko, że uznano, że nie ma nic złego w 'klepaniu po pośladkach i całowaniu w usta'. Gdyby sprawa miała miejsce teraz, Prałat oglądałby świat w kratkę. To pokazuje jak bardzo się zmienił świat. Teraz oskarża się Morgana Freemana o molestowanie, bo jak młoda dziennikarka przeporwadzała z nim wywiad to powiedział: 'Świetnie pani wygląda, szkoda, że mam już żonę' (to było przed jego rozwodem, a dziennikarka przypomniała sobie o tym przy okazji akcji #metoo).\nSwoją drogą, kobiety się skarżą, że od tej akcji ciężko im o awans, bo żaden manager nie zabierze ich na spotkanie, bo boi się, że ona sobie później przypomni, że zamiast na widelec spojrzał jej w oczy.\n« Odpowiedz #10 dnia: Grudzień 10, 2018, 18:54:40 pm »\nO sprawie nie wiem, więc się wypowiem:\n1) Gdyby ś.p. ks. prałat Jankowski miał ciągoty tego typu UB by zrobiła z niego agenta a przy okazji biskupa. Wystarczy porównać z pewnym innym biskupem.\nJak było naprawdę pojęcia nie mam, ale te 2 wystarczą, by traktować "informacje" na ten temat ze sceptycyzmem.\n« Odpowiedz #11 dnia: Grudzień 10, 2018, 19:37:27 pm »\ndziennikarka przypomniała sobie o tym przy okazji akcji #metoo\nSpodziewam się, że niedługo trafi to do nas. W Ameryce mieliśmy afery kościelne. "Spotlight" wcale ich nie naświetlił, został nakręcony kilkanaście lat po apogeum (chociaż może lepiej powiedzieć "pierwsze apogeum", bo teraz zdaje się być drugie). U nas mamy raz po raz małe apogea, teraz mieliśmy "Kler", spodziewam się niedługo polskiego "metoo" w branży artystycznej.\nI wcale na to nie zamierzam narzekać. Moim zdaniem "metoo" nie jest głupie. To po prostu efekt wahadła po skrajnościach rewolucji seksualnej.\n« Odpowiedz #12 dnia: Grudzień 10, 2018, 19:56:16 pm »\nBiskupem nie został, ale ajentem owszem> sprawa znana i dobrze opisana:\n« Odpowiedz #13 dnia: Grudzień 10, 2018, 21:00:03 pm »\nKatastrofa. Na niektorych opisywanych spotkaniach w Episkopacie wiekszosc stanowili kapusie.\nRozmawialem z ks Jankowskim w stanie wojennym. Powiedzial abym "tu nic nie mowił, bo był remont i jest podsluch".\nMatrix. Idę się napić.\n« Odpowiedz #14 dnia: Grudzień 10, 2018, 23:30:43 pm »\nTemat jest trudny. Na początek warto przejrzeć teczki bezpieki. Jeśli tam NIC grubego nie ma, to znaczy że najmniej do 1990 r. prałat był czysty. Jakby rzeczywiście płacił płacę minimalną chłopakom na gigancie za jedną wspólną noc, to myślę że coś by na ten temat było.\nAbsolutnie nie wierzę w ciążę 16 latki, pobicie jej przez ojca, samobójstwo i to, że o sprawie informuje nas baba która wtedy była 12 letnią gówniarą. Zwłaszcza, że w GWnie.\nOsobną sprawą jest temat po 1990 r. Ale tu chyba łatwiej ustalić prawdę, bo większość osób żyje.\nU ks. Jankowskiego na plebanii żywiło i chowało się sporo dzieci. W latach 80-tych - bolkowe, na ten przykład. A potem było różnie, na pewno nieletni mieli dostęp do alkoholu, do kaset video itp. I do pieniędzy, których było wciąż bardzo dużo.\nO opinii prof. Lwa Starowicza słyszałem i uważam ją za kuriozalną.


Centralne Biuro Antykorupcyjne kontroluje "Wody Polskie" - TVN24 Biznes\n6 sierpnia 2018, 7:09\n6 sierpnia 2018, 5:09\nAkcja CBA w związku z przetargiem na ochronę dworców. Zatrzymano jedną osobęCBA\nCentralne Biuro Antykorupcyjne podjęło kontrolę w Państwowym Gospodarstwie Wodnym "Wody Polskie" - dowiedziała się w poniedziałek PAP. Kontrola dotyczy przede wszystkim budowy narzędzi komputerowych dla powstającego systemu Informatycznego Systemu Ochrony Kraju (ISOK).\nKontrola u następcy Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej została wszczęta na początku lipca i zgodnie z ustawą o CBA, powinna być ukończona w ciągu trzech miesięcy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach kontrola może być przedłużona przez szefa CBA najdłużej o sześć miesięcy - przewiduje ustawa. Dyrektor Biura Prezesa PGW "Wody Polskie" i rzecznik prasowy tej instytucji Sergiusz Kieruzel potwierdził w rozmowie z PAP, że kontrola CBA dotycząca ISOK trwa.\n- Współpracujemy z kontrolującymi nas agentami CBA i jesteśmy zainteresowani wynikami tej kontroli - zadeklarował. - To projekt trwający od wielu lat i w pierwotnej wersji prowadzony w Instytucie Meteorologii i Gospodarki Wodnej, dlatego po przejęciu go byliśmy nawet zainteresowani jej przeprowadzeniem - zapewnił Kieruzel. - Natomiast nie będziemy w żaden sposób komentować jej przebiegu czy czynności podejmowanych w jej trakcie przez CBA - powiedział. - Czekamy na jej wyniki - dodał.\nPiotr Kaczorek z wydziału komunikacji społecznej Biura potwierdził, że kontrolerów CBA interesuje umowa z lat 2009-18 między "Wodami Polskimi" (funkcjonującymi od początku 2018 r., których poprzednikiem był Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej) a firmą informatyczną Qumak SA. Wody wystąpiły w 2016 roku do firmy z wezwaniem zapłaty kary umownej 15,2 mln zł za odstąpienie od umowy z winy wykonawcy. Qumak według Wód Polskich miał nie wykonać ostatniego - piątego etapu budowy systemu ISOK. Niewykonanie w całości umowy przez Qumak grozi całkowitym cofnięciem dofinansowania z UE dla projektu - Wody Polskie tym samym mogłyby utracić ok. 200 mln zł. Cały ISOK wart jest ok. 300 mln zł. Jest realizowany od 2010 roku z programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-13 finansowanego z funduszy Unii Europejskiej w ramach budowy elektronicznej administracji z dopłatą ok. 190 mln zł. Dodatkowe środki Komisja Europejska przyznała w 2014 r. Z naszego budżetu oraz ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej pochodzi jedna trzecia wszystkich środków - ok. 100 mln zł.\nŻeby uratować unijne dofinansowanie Qumak i KZGW podpisały w ostatnich dniach 2017 r. porozumienie, które miało doprowadzić do ugody. Przed końcem lipca 2018 r. firma miała przekazać KZGW wszystkie produkty przewidzianych w tym porozumieniu, a Qumak otrzymać 28,3 mln zł brutto - równowartość wynagrodzenia za ostatni etap projektu ISOK. Zgodnie z porozumieniem strony miały zrzec się też wszelkich roszczeń powstałych w związku z wykonaniem umowy oraz odszkodowawczych wynikających z niewykonania lub nienależytego wykonania kontraktu. Określony w dokumentach przetargowych i pierwotnej umowie zakres prac okazał się nie być taki sam, jak zakres prac określonych w treści ugody dotyczący etapu piątego. Agenci CBA kontrolują te umowy, płatności i wykonanie prac w ramach całego projektu - wyjaśnił Kaczorek.