Jan Śpiewak: Ciężko jest demonstrować przeciwko tej władzy, bo opozycja jest po prostu beznadziejna | Polska Times\nJan Śpiewak: Ciężko jest demonstrować przeciwko tej władzy, bo opozycja jest po prostu beznadziejna\nDorota Kowalska 11.06.2016\nO sytuacji w warszawskim ratuszu, prezydenturze Hanny Gronkiewicz-Waltz, o demonstracjach Komitetu Obrony Demokracji, o bardzo konserwatywnych młodych ludziach i o tym, kto zapracował na taki stan rzeczy- mówi Jan Śpiewak, przewodniczący stowarzyszenia Miasto jest Nasze, doktorant socjologii UW.\nJarosław Kaczyński nawołuje do zmiany władzy w Warszawie, twierdzi, że w stolicy również potrzebna jest „dobra zmiana”. Pan też tak uważa?\nOwszem, mam podobne zdanie. Hanna Gronkiewicz-Waltz szczególnie w ostatniej kadencji mogła zrobić dużo więcej. Więc uważam, że przydałaby się wymiana prezydenta, ale nie wydaje mi się, aby Prawo i Sprawiedliwość było w stanie zagwarantować w tym zakresie jakąś dobrą zmianę.\nCo się Hannie Gronkiewcz-Waltz w tej kadencji nie udało?\nMamy zarzuty co do uczciwości i transparentności pracy samego urzędu, mowa głównie o reprywatyzacji i obrocie nieruchomościami. Miesiąc temu wybuchała afera z działkami na Placu Defilad, najdroższe działki w tym kraju zostały zwrócone handlarzom roszczeń, chociaż jak pisała potem „Gazeta Wyborcza” te działki były już raz spłacone przez państwo polskie.\nCZY NOWA PARTIA ZASTĄPI PO W WALCE Z PIS? JEJ POWSTANIE JEST PEWNE\nDwa razy zwrócono pieniądze właścicielom tych działek?\nWypłacono odszkodowanie za tę działkę zgodnie z umowami odszkodowawczymi podpisanymi z państwem duńskim, a mimo to rausz je „zwrócił” osobom skupującym roszczenia. Co więcej okazało się, że urzędnik, który o tym decydował był z nimi powiązany towarzysko i biznesowo. Na działce przy Sali Kongresowej dzięki zmianie planu zagospodarowania można wybudować wieżowiec. Niebywały wręcz skandal! Złożyliśmy zawiadomienie do prokuratury, która wszczęła śledztwo w tej sprawie. Myślę, że sprawa będzie się rozwijać, bo moim zdaniem, w ratuszu regularnie łamane jest prawo - są wyłudzane nieruchomości o znacznej wartości. Pani prezydent doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co się dzieje i nic w tej kwestii nie robi.\nTo są bardzo poważne zarzuty pod adresem ratusza, zdaje sobie Pan z tego sprawę?\nOwszem, pisze o tym od miesiąca „Gazeta Stołeczna” i ratusz mimo bardzo poważnych oskarżeń nie reaguje. My, jak powiedziałem, złożyliśmy zawiadomienie do prokuratury i toczy się śledztwo w sprawie niedopełnienia obowiązków służbowych przez urzędników. Naszym zdaniem, w ratuszu dochodzi do nielegalnego obrotu informacjami dotyczącymi nieruchomości i roszczeń reprywatyzacyjnych. Osoby, które są za te sprawy odpowiedzialne nie spełniają podstawowych kryteriów transparentności. Ostatnia kontrola Centralnego Biura Antykorupcyjnego pokazała, że na 290 naczelników i dyrektorów biur w warszawskim ratuszu oświadczenia majątkowe składa tylko 90. Osoba, która odpowiada za cały majątek miasta, czyli dyrektor biura zajmującego się obrotem nieruchomościami związanymi z reprywatyzacją także nie publikuje oświadczenia majątkowego, prowadzi firmę na boku, sam nie podpisuje żadnych decyzji zrzucając to na swoich zastępców. Sytuacja absolutnie patologiczna. Więc pierwszy zarzut dotyczy uczciwości i transparentności działania urzędu.\nTo, co widzimy niemal w całym kraju, czyli arogancja władzy, nie kontrolowanie procesów rozwojowych - Warszawa rozwija się w sposób absolutnie chaotycznych. Mamy ogromny problem z zanieczyszczeniem powietrza, mamy problem z zielenią miejską, one wszystkie będą się z czasem pogłębiać, a nie widzimy ze strony Hanny Gronkiewcz-Waltz żadnych kroków naprawczych. Miasto zaledwie w jednej trzeciej jest pokryte planem zagospodarowania, co oznacza, że w Warszawie można budować właściwie wszystko wszędzie. O decyzjach budowlanych wartych często setki milionów złotych decydują urzędnicy wedle własnego widzimisię. Warszawa w tym roku przeznacza mniej pieniędzy na tworzenie planów zagospodarowania niż na Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. To może świadczyć o tym, że Hanie Gronkiewicz-Waltz zależy na tym, aby w mieście panował chaos, co dla nas jest nie do przyjęcia. Przypomnę tu choćby sprawę wybudowania biurowca na placu Zamkowym, bo starówka nie ma planu zagospodarowania terenu, czy wybudowanie osiedla w miejsce parku nad Jeziorkiem Gocławskim. W pierwszym wypadku pozwolenie na budowę wydała matka architekta budynku a w drugim w tajemniczych okolicznościach z miejskich papierów zniknął cały park. Takich sytuacji jest w Warszawie bardzo wiele, wzbudzają uzasadnione protesty. Mamy wrażenie, że to miasto rządzone przez deweloperów, a nie przez mieszkańców. To są podstawowe zarzuty, jakie kierujemy pod adresem Hanny Gronkiewicz-Waltz.\nKto, Pana zdaniem, były odpowiednim prezydentem Warszawy? Zna Pan taką osobę?\nWiele osób mnie o to pyta. Przyznam, że specjalnie takich kandydatów nie widać. Politycy wolą się zajmować sprawami ogólnopolskimi, problemami, które nie dotyczą bezpośrednio miasta. Ale myślę, że zarówno z lewej jak i z prawej strony sceny politycznej można znaleźć osoby, które mogłyby być dobrymi kandydatami na ten urząd. Po prawej stronie, taką osobą jest Jan Ołdakowski, dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego, po lewej ciekawą kandydatką byłaby Barbara Nowacka.\nA może Pan byłby dobrym kandydatem?\nNie, nie. Jestem za młody, żeby kandydować na to stanowisko, ale na pewno będziemy brać udział w kampanii wyborczej i mam nadzieję, że ze środowiska społeczników, ruchów miejskich też kiedyś taki kandydat wyjdzie.\nJak Pan w ogóle ocenia „dobrą zmianę”?\n„Dobrą zmianę” oceniam dość negatywnie. Co do sporu wokół Trybunału Konstytucyjnego, uważam, że wyrok TK powinien być opublikowany, a sędziowie zaprzysiężeni. To, co mi się na pewno nie podoba, to traktowanie państwa jako łupu. Likwidacja służby cywilnej jest złym posunięciem, bo uważam, że bardzo ważne dla państwa jest, aby istniała taka grupa urzędników, która jest odpowiedzialna właśnie przed państwem, a nie przed partiami politycznymi. To mi się bardzo nie podobna, widzę tu wiele nieprzemyślanych ruchów. Podobnie w sprawie Puszczy Białowieskiej i ochronie środowiska, rezygnowania z odnawialnych źródeł energii. Ale są też sprawy, za które trzeba pochwalić Prawo i Sprawiedliwość, bo walczy z zaległościami, które, mam nadzieję, zostaną w jakimś stopniu nadrobione.\nJESIENIĄ MOŻLIWE ZMIANY W RZĄDZIE\nChodzi głównie o rynek pracy i mieszkalnictwo. Z jednej strony słyszymy o pomysłach, i popieram je, dotyczących zmiany opodatkowania, równego opodatkowania pracy i wprowadzenia jednego kontraktu zamiast różnych umów, czyli tego, co chciała zrobić pod koniec swojego urzędowania Ewa Kopacz. Wprowadzenie progresywnej skali podatkowej jest niesłychanie ważne, bo do tej pory jest tak, że ubodzy i klasa średnia płacą proporcjonalnie większe podatki niż bogaci i to nie jest do zaakceptowania szczególnie w kraju tak niezamożnym, jak Polska. Kwestia umów śmieciowych, czy tego, aby ZUS przestał być ZUS-em liniowym dla przedsiębiorców, co dla mnie jest zupełnie niezrozumiałe, bo niezależnie od dochodów przedsiębiorcy płacą ten sam ZUS, co automatycznie uderza w najmniejsze i najmłodsze firmy, to sprawy, które należy załatwić. Z drugiej strony jest kwestia mieszkalnictwa, bardzo mi bliska. Państwo powinno w końcu wykonywać artykuł 75 konstytucji i pomagać swoim obywatelom w zdobyciu mieszkania. Przez ostatnie osiem lat rządów Platformy Obywatelskiej, państwo wspierało głównie deweloperów, co pokazał chociażby program „Mieszkanie dla młodych”, czy „Rodzina na swoim” - bo to był strumień pieniędzy, który płynął w stronę właśnie deweloperów, podczas gdy budownictwo społeczne zostało właściwie zlikwidowane. Mam nadzieje, że program „Mieszkanie plus” naprawi tę sytuacje, że nie skończy się jedynie na piarze, a młodzi ludzie będą mieli możliwość wynajmu za niewielkie pieniądze mieszkań. Przecież sytuacja mieszkaniowa młodych ludzi w Polsce jest jedną z najgorszych w Europie.\nCzyli, mam rozumieć, na demonstracje Komitetu Obrony Demokracji Pan nie chodzi?\nChodziłem na demonstracje Komitetu Obrony Demokracji, ale po tej, na którą zapraszała Platforma Obywatelska nabrałem wątpliwości. Strasznie ciężko jest demonstrować przeciwko tej władzy, bo opozycja jest po prostu beznadziejna. Nie zrozumiała nic z przegranej w wyborach, nie wyciągnęła z niej żadnych wniosków, wciąż wydaje jej się, że wystarczy być anty PiS-em, żeby jakoś doczłapać do 2018 roku, a później coś się wymyśli. Wydaje mi się, że tak nie może być - opozycja musi zaproponować pomysł na Polskę, być czymś więcej niż tylko tym, czym była przed rokiem. A sygnały, które płyną z Komitetu Obrony Demokracji, te, które płyną z Platformy Obywatelskiej, czy Nowoczesnej są bardzo rozczarowujące. Mam wrażenie, że ci ludzie niż rozumieją tego, co wydarzyło się w Polsce w ostatnich miesiącach i latach.\nNie widzi Pan po stronie opozycji żadnej ciekawej propozycji dla Polaków?\nNie wiedzę żadnej! Nie wiem, co proponuje Platforma, chyba tylko to, co proponowała kiedyś, Nowoczesna proponuje to samo, co Platforma tylko w wersji turbo kapitalistycznej, liberalnej, jest dość konserwatywną partią, żeby spojrzeć chociażby na poglądów polityków Nowoczesnej dotyczące aborcji. Najbardziej kibicuję młodym ludziom z partii Razem. Mam nadzieję, że ich praca, taka u podstaw, którą teraz wykonują, kiedyś zaowocuje. Praca z ludźmi, uświadamianie ich, interweniowanie, patrzenie władzy na ręce - przyjęliśmy podobną strategię w Warszawie, ale też nie mamy funduszy, nie mamy dostępu do mediów, nie jesteśmy partią polityczną, musimy więc działać w ten właśnie sposób. Trzymam kciuki za partię Razem, myślę, że to co robią przyniesie odpowiednie skutki i kiedyś właśnie z tej strony sceny politycznej padną jakieś propozycje, coś się wydarzy. Główne siły polityczne opozycji są dla mnie wielkim rozczarowaniem.\nPan jest przedstawicielem młodego pokolenia. Mówi się, ze to pokolenie bardzo konserwatywne, prawicowe, wręcz narodowe. Pan to zauważył?\nTak, oczywiście. Przekaz tamtej strony, nazwijmy ją liberalną, jest taki: „Weź kredyt, zmień prace, bogać się”, ale nie wszyscy są w stanie zmienić pracę i wziąć kredyt. Nie jest to żadna tożsamościowa propozycja dla młodych ludzi. Nie jest to żaden pomysł na opowiedzenie historii ostatnich 25 lat, odnalezienie się w tej nowej Polsce. W tę pustkę ideową, indywidualizm, kult egoizmu, który proponowała tamta strona, ta druga wniosła pomysł, bardzo wykluczający, ocierający się o ciężki nacjonalizm, ale jednak jakiś pomysł. Znaleźli się w nim między innymi żołnierze wyklęci, czy Armia Krajowa. Prawica tę ideę pielęgnowała bardzo długo i konsekwentnie, budowała wokół niej wspólnotę, zapewniała poczucie przynależności. W tym samym czasie druga strona myślała, że będziemy budować drogi, sprowadzać samochody z Niemiec, brać kredyty na 40 lat i wszystko się jakoś ułoży. To pokazuje krótkowzroczność i jej wąskie horyzonty. Więc absolutnie nikt nie powinien się dziwić, że nagle młodzież jest taka konserwatywna. Obóz liberalny bardzo ciężko na to zapracował.\nA Pan po której jest stronie tak naprawdę?\nChciałbym być gdzieś pomiędzy. Ciężko jest siedzieć okrakiem na liniach barykady, ale tak się czuję. Na pewno jestem osobą, która bardzo ceni i wierzy w demokrację liberalną, wierzę, że mniejszości powinny mieć zagwarantowane swoje prawa, że społeczeństwo powinno być otwarte i oparte na egalitarnych przesłankach, ale, z drugiej strony, mam głęboką świadomość, że państwo wymaga głębokiej reformy, zmiany. Wydaje mi się jednak, że Prawo i Sprawiedliwość nie zmienia paradygmatu, który rządzi Polska, można powiedzieć, że to taki paradygmat post szlachecki, post feudalny, w którym państwo jest łupem, wszystko jest partykularne, nie ma dobra wspólnego, jest za to szczucie jednych na drugich. To takie bardzo inteligenckie: dzielenie, pogarda, myślenie, że państwo to my. To mi się nie podoba, to polityka robiona przez polską inteligencję, która jest polityką skupioną wokół spraw symbolicznych, kulturowych opierającą się na pogardzaniu przeciwnikiem i tłamszeniu go. To było strasznie widać w ciągu tych ostatnich paru miesięcy. I to nie jest fajne, ale są sprawy, które sprawiają, że otwiera mi się nóż w kieszeni, właśnie kwestia opodatkowania młodych przedsiębiorców, czy najbiedniejszych, kwestie mieszkaniowe, czy chociażby kwestie związane z wymiarem sprawiedliwości. Mam z nim dużo do czynienia, miałem sprawy sądowe, sam je teraz zakładam i widzę, jak ten wymiar sprawiedliwości funkcjonuje, jak jest opieszały, nieprofesjonalny. To rzeczy, które trzeba zmienić. Czy Prawu i Sprawiedliwości uda się to zmienić? Może tak, ale pomysł na Polskę jest cały czas taki sam. To mnie niepokoi.\nSpór miedzy opozycją a stroną rządową przybiera na sile. Jarosław Kaczyński mówi o rebelii, o tym, że się nie cofnie. Czym to wszystko się zakończy, jak Pan myśli? Bo sytuacja jest napięta, a wydaje się, że nikt nie chce zrobić kroku w tył.\nWydaje mi się, że Kaczyńskiemu się ten konflikt opłaca, to dla niego korzystne, że Komitet Obrony Demokracji protestuje co kilka tygodni, bo mobilizuje jego zwolenników.\_\nPREMIER SZYDŁO OSKARŻA OPOZYCJĘ O INSPIROWANIE STRAJKU W CZD [VIDEO]\nMówi się jednak, że skala protestów zaskoczyła Prawo i Sprawiedliwość i samego Jarosława Kaczyńskiego.\nNie chce mi się w to wierzyć, nie wydaje mi się. Partia liczy 50 tys. członków i filozofia w niej jest taka: musimy trzymać się razem, bo wszystko się to skończy, zostanie nam zabrane dobra zmiana nie zostanie doprowadzona do końca. Myślę, że demonstracje Komitetu Obrony Demokracji, z tego co widzę, a obserwuje także sondaże i zakładając, że oddają one rzeczywistość, działają korzystnie dla PiS-u z czysto psychologicznej przyczyny: trzeba się zbierać w kupę, bo…\nBo wróg u bram. Z drugiej strony opozycja jest podzielona i nie może spajać żadnego kapitału. Po drugie, na razie Komitet Obrony Demokracji jest ruchem jednej sprawy, jest pytanie, jak zostanie rozwiązany problem Trybunału Konstytucyjnego, wydaje mi się, że nie ma na niego pomysłu. Poza tym przykład węgierski pokazuje, że samo wychodzenie na ulicę niczego nie załatwia. Demonstracje na Węgrzech były znacznie większe w pierwszym okresie rządów Orbana, niż dzisiaj w Polsce. Tam przychodziło na nie po 200 tysięcy osób, a to pięć razy mniejszy kraj od Polski, więc to tak, jakby u nas na ulice wyszło milion osób. No i co? Nic z tego nie wyszło. Te protesty uliczne nie robią na Kaczyńskim wrażenia, wręcz przeciwnie - są dla niego korzystne. A zaostrzanie sporu ze strony Ryszarda Petru też jest na rękę Kaczyńskiemu. Opozycja musi coś wymyśleć, poza tym, że będzie protestować na ulicach. Musi wyjść do Polaków z alternatywną propozycją.\nbo nie i jooy 14.06.2016 00:13:38\ni znowu kurfiszka, lub ciota (oczywiście moralna) jak kto woli tak demokratycznie.\nAmicol 13.06.2016 03:55:43\nZaKODowani są do du...y\nx 12.06.2016 16:43:32\nnieoczytani, bez wiedzy historycznej, pod wieloma względami sami kręcą bat najbardziej na siebie. Zupełnie bez pojęcia. Starzy są już w odwrocie i mniej to wszystko ich dotyczy.\nKOD to żaden przeciwnik, wyjątkowo bezjajeczny i antykoncepcyjny ruch. Za Kaczyńskim nikt nie będzie musiał tęsknić bo PiS władzy nie odda.\nTrybson 12.06.2016 12:38:15\nPanie Janie.. ci zakodowani doskonale rozumieją , co wydarzyło się w Polsce w ostatnich miesiącach i latach.... i co się im nagle skończyło... i właśnie dlatego tak łatwo zostali wyciągnięci na ulice...\nSkąd się wziął? 12.06.2016 11:09:04\nI jakie znowuż Nowackie, jaki tam Ołdakowski, jakiż Śpiewak, itp.?\nPostaciami na prezydenta Warszawy, życzonymi i nieżyczonymi, są:\n3 x Tak:\n·dr Jarosław Kaczyński\n·dr Magdalena Ogórek\n3 x Nie:\nbotus 12.06.2016 10:30:31\nMłodzi są bardziej konserwatywni to prawda, ale jak ma się takich przeciwników jak KOD czy wspierające ją media to nie jest dziwne iż wywołują reakcję wymiotną. Jeszcze ci wszyscy obrońcy "tego co było" i "III RP" widzący same sukcesy w tym patologicznym systemie (co nie znaczy że nic się nie udało, bo się udało wiele, ale dzięki samym przedsiębiorczym ludziom a nie systemowi, bo ten tlyko przeszkadzał) jeszcze za parę lat być może zatęsknią za Kaczorem i PISem jako umiarkowanymi przeciwnikami, kiedy do głosu dojdą partie jawnie establiszmentowe, bo PIS pomimo retoryki anty jest w jakimś stopniu establiszmentem. Tak więc wraz z wchodzeniem nowych roczników widzacych w TV (choć coraz mniej ją młodych ogląda) a głownie w necie nastroje wśród młodych będą się bardziej radykalizowały, nie dziwię się temu widząc arogancję tych napuszonych prawniczych i różnych naukowych środowisk przejętych z PRL i w ciągu 27 lat transformacji niewiele zmienionych pod względem mentalności.\nKaroline 12.06.2016 07:08:57\nOd HGW właśnie. Nasze kamienice-nazywa sie teraz Nasze jest miasto? Z ulicami?! Nio,nio,nio...\n777 12.06.2016 02:54:13\nLepszy naPO LEON KACZOR W POLACKIM BAJORZE STAWIE NIRZ DJUCK DONALD NA FLORYDZIE.\nAdministrator 11.06.2016 21:45:52\nTo jest wątek dotyczący artykułu Jan Śpiewak: Ciężko jest demonstrować przeciwko tej władzy, bo opozycja jest po prostu beznadziejna\nDavid79 11.06.2016 21:27:09\nPan, panie Śpiewak, Janie, nie zauważa tej politycznej doskonałości, jak i historycznej? No, jest to niekompetencja!\nGdyby istniał Nobel - na ekipę partyjną, na wodza partyjnego - to wie pan co, panie Śpiewak, Janie - PiS i Kaczyński\nmusieliby zakupić w Stockholm jakiś apartament i w znośnej cenie, ażeby było tanio z uwagi na ich częste nominacje.\nPan, panie Śpiewak, Janie, jak nieco dostanie w kość przy pracy fizycznej z dobrym dyplomem, wtedy pan szybciutko\ni wszyściutko już zauważy! Choćby i to, że mocodawcy, plucia błotem na PiS, stracili autentyczne miliardy. I cóż, ich\nryzyko, ich strata. Gdyby jednak te miliardy były legalnymi, opodatkowane, wówczas by ich nie inwestowali w nagonki!\nZ lewicową lady Nowacka, to W-wa wyjdzie jak Cyprian Zabłocki na przemycie szarego mydła Wisłą do Gdańska.\nNatomiast z mister Ołdakowskim, identycznie. Prezydentura znaczącym miastem, to nie jest muzealność i polonistyka.\nTermat TK się przegrzał! I ekwilibrystyka paragrafami wyjątkowo mało kogo interesuje, oprócz ekwilibrystów z KOD.\nA pan wie, panie Śpiewak, Janie, że najpierw rodzicom trzeba oddać za wychowanie, a następnie, wymądrzać się!\nW moim przypadku, pana wywody, panie Śpiewak, Janie, trafiły w próżnię. Na bajer PR jestem odporny jak granit.\nSzczurek 11.06.2016 20:37:04\nwreszcie ktoś mówi ciekawie - nie atakuje nie szczuje a w ocenie opiera sie na faktach\nx 11.06.2016 20:36:52\nże młodzi ludzie są bardzo konserwatywni.


www.domarol.pl - Webtree.com.pl\nTu jesteś Strona Główna Dom i ogród Okna i drzwi\t www.domarol.pl\nCałościowa oferta sprzedaży, montażu i serwisu stolarek okiennych i drzwiowych, w tym również okien dachowych, jest częścią usług, jakie w Toruniu świadczy firma DOMAROL-SYSTEM. Oferujemy pełen asortyment konstrukcji i rozwiązań do Państwa domów, mieszkań oraz firmy. W naszej ofercie znajdziecie fasady i ściany działowe z aluminium, daszki nad drzwiami wejściowymi oraz konstrukcje do stworzenia ogrodów zimowych. Montujemy praktyczne i nowoczesne nawiewniki w obecnej stolarce PCV, a ponadto sporządzamy świadectwa charakterystyki energetycznej. Zapraszamy do współpracy klientów indywidualnych oraz firmy!\nślusarka aluminiowa Toruń\nOkna alu Toruń\ndrzwi panelowe Toruń\ndrzwi PCV Toruń\nmoskitiera okienna Toruń


Prowadzący Anna Maria Pękacka-Egli\nTermin 06.11.2021 - 07.11.2021\nKoszt 990 zł\nAnna Maria Pękacka Anna Maria Pekacka-Egli jest lingwistą klinicznym i prowadzi zespół logopedów w Zuryskich Centrach Rehabilitacji, Klinika Wald (Zürcher RehaZentren, Klinik Wald). Specjalizuje się w dziedzinie dysfagiologii klinicznej, tracheotomii, laryngektomii oraz posiada szerokie doświadczenie w pracy z pacjentami cierpiącymi na dysfagię zarówno na oddziałach intensywnej terapii, o. neurorehabilitacji, o. wczesnej rehabilitacji, o. geriatrycznych, o. pediatrycznych i o. otolaryngologicznych, jak również w obszarze opieki ambulatoryjnej. Od 2012 roku wykonuje aparatywną diagnostyke dysfagii (m.in. FEES , VFSS). Współpracuje z krajowymi i międzynarodowymi partnerami przemysłowymi oraz badawczymi. Jest autorką licznych artykułów oraz szkoleń o tematyce logopedycznej. Zaangażowana w edukację i nauczanie jako wykładowca w szwajcarskich i polskich kolegiach uniwersyteckich (m.in. Hochschule für Heilpädagogik w Zurychu; Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu), uczestniczy również w nauczaniu podyplomowym. Członek zarzadu Szwajcarskiego Towarzystwa Dysfagii oraz Europejskiego Towarzystwa Dysfagii. Doktorantka na Uniwersytecie Medycznym im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu.\nWażne! Ostateczny termin reszty wpłat do 5.10.21


• atrakcyjne pierścionki - regulowany pierścionek z jadeitem\nart-Madam.plbiżuteriapierścionkiregulowany pierścionek z jadeitem i kryształem\nWitrazka - Na-szczęście pierścionki\nkryształ górski regulowany\nRegulowany pierścionek: z jadeitem i kryształem\nregulowany miedziany kamienie-naturalne kryształ-górski duży-pierścionek na-szczęście zielone pierścionki białe pierścionki brązowe pierścionki\nPierścionek wykonany techniką witrażową Tiffaniego, z kamieni półszlachetnych: jadeitu i kryształu górskiego, oprawionych w cynowany drut miedziany.\nDzięki zachodzącym na siebie elementom wielkość pierścionka można regulować w pewnym zakresie.\nWielkość pierścionka: od 18 mm wzwyż\nłączna wielkość kamieni: 4 x 1,7 cm.\n• atrakcyjne pierścionki • biżuteria - pierścionki • pierścionki witrazka •\nKrystaliczny z paseczkami. Delikatny pierścionek z przezroczystym oczkiem, 1,3cm, a obrączka jest szerokości ok, 3mm155,00 zł Twins ring onyx & dendritic agate. Pierścionek w ciekawej, podwójnej formie, Kamienie mają razem ok245,00 zł\nTriangle facet. Ciekawy pierścionek z nieregularnym, fasetowanym kamieniem, 1,5 cm długości i ok185,00 zł Kwarc turmalinowy - pierścionek "thurin". Srebrny pierścionek z oryginalnym, surowym kwarcem turmalinowym, Oprawiłam go w jasne, Wymiary189,00 zł\nRegulowany pierścionek z agatem. Okazały pierścionek wykonany techniką witrażową tiffaniego, agatu, 19-21 mm65,00 zł Regulowany pierścionek: z ametystem i krzemieniem. Z naturalnych kamieni, fioletowego ametystu i krzemienia wiślanego, Ciepły brąz, 18-22 mm75,00 zł\nRegulowany pierścionek: z cytrynem i hematytem. Hematytu i cytrynu, oprawionych w cynowany drut miedziany, magiczny charakter pierścionka, 17-22 mm75,00 zł Pierścionek: zielony agat z kokardą. Solidny pierścionek ze srebra z dużym oczkiem z zielonego agatu, 4,5 x 2,5 cm240,00 zł


Od ilu lat można mieć konto bankowe I Konto dla nieletnich\nprzez worker | 24 grudnia 2019\nDowiedz się, od ilu lat można mieć konto bankowe. Sprawdź, czy można otworzyć rachunek w banku dla dziecka poniżej i powyżej 13 roku życia. Upewnij się, jakie dokumenty są potrzebne do założenia konta dla nieletnich.\nKonto bankowe można założyć zarówno dla dziecka powyżej, jak i poniżej 13 roku życia.\nMłode osoby, które ukończyły 13 rok życia, osiągają – zgodnie z prawem – tak zwaną ograniczoną zdolność do czynności prawnych.\nDzięki temu, możliwe jest otwarcie dla takiego dziecka rachunku bankowego wraz z kartą płatniczą.\nJednak musi się to odbyć za zgodą przedstawiciela ustawowego – najczęściej rodzica lub innego opiekuna prawnego dziecka.\nKilka banków w Polsce oferuje również możliwość otwarcia konta dla dzieci poniżej 13 roku życia. Te instytucje to: Bank Millennium, PKO Bank Polski oraz Santander Bank.\nWarto od razu zaznaczyć, że nie jest to rachunek „autonomiczny”. Bowiem tak młode osoby nie mogą formalnie posiadać swojego konta.\nDziała to więc na takiej zasadzie, że konto niepełnoletniego dziecka jest częścią rachunku rodzica.\nDzięki temu, dorosły ma pełną kontrolę nad finansami swojej pociechy.\nJak założyć konto bankowe dla nieletnich?\nZakładanie konta dla dziecka jest bardzo proste. Wystarczy udać się wraz ze swoją pociechą do oddziału banku lub złożyć wniosek o konto przez internet.\nOczywiście otwieranie rachunku online może pomóc nam zaoszczędzić sporo czasu, który trzeba by poświęcić na dotarcie do banku i czekanie w kolejkach.\nNatomiast jeżeli ktoś mieszka w pobliżu placówki wybranej instytucji, jak najbardziej może z tej możliwości skorzystać.\nAby założyć konto dla nieletnich przez internet, należy wypełnić formularz online na stronie banku.\nW tym przypadku potrzebny będzie jakiś dokument potwierdzający tożsamość dziecka – dowód tymczasowy, paszport lub legitymacja szkolna.\nWe wniosku trzeba będzie podać kilka podstawowych danych: imię i nazwisko, pesel, adres zameldowania/zamieszkania, metodę do kontaktu (numer telefonu czy adres poczty e-mail).\nNa podstawie przesłanego wniosku, bank sporządzi umowę, którą za darmo dostarczy Wam do podpisania kurier.\nO terminie dostarczenia dokumentów, zostaniecie poinformowani telefonicznie/SMS-em jeden dzień przed planowanym doręczeniem.\nPodczas wizyty kuriera, musi być obecne zarówno dziecko jak i rodzic.\nAktualny ranking wraz z porównaniem kont dla nieletnich, można znaleźć na stronie https://darmowekontobankowe.org/konto-dla-dziecka/\nKonto dla nastolatka – zalety\nChoć wielu rodziców ma pewne wątpliwości, co do zakładania konta bankowego dla dziecka, to jednak takie rozwiązanie posiada bardzo dużo zalet.\nPrzede wszystkim, rachunek dla nieletnich jest prowadzony za darmo. Ani rodzic, ani tym bardziej dziecko, nie ponosi z tego tytułu żadnych kosztów.\nBanki nie stawiają tutaj również żadnych wymogów, co do minimalnych wpływów czy utrzymywania konkretnego salda na koncie.\nKolejnym plusem jest fakt, że konta dla najmłodszych są najczęściej oprocentowane.\nCo prawda limity kwotowe nie są zazwyczaj duże, ale możliwość powiększania swojej „kupki z pieniędzmi” działa pozytywnie na wyobraźnię dziecka.\nTo motywuje do oszczędzania i przemyślanego wydawania środków zgromadzonych na rachunku.\nPociecha uczy się wartości samego pieniądza i korzystania z niektórych usług i produktów bankowych (karta, przelewy, bankomaty, aplikacja, itd.).\nRachunek bankowy może zatem stanowić istotny element w rozsądnej edukacji finansowej dziecka.\nSprawdź również, jak założyć konto w banku.\n← Jak założyć konto w banku Klikanie w reklamy →


Informacja Nr 7/2005 - Biuletyn Informacji Publicznej\nz działalności Burmistrza Pisza okres pomiędzy sesjami RM (04 czerwca 2005 r. – 30 czerwca 2005 r.)\n1. Zatrudniono w Urzędzie Miejskim w Piszu w Wydziale Gospodarki Komunalnej i Rozwoju na okres 3 miesięcy Panią Elżbietę Targońską.\n2. Zawarto umowę z Powiatowym Urzędem Pracy w sprawie skierowania do pracy 2 osób na okres 3 miesięcy w ramach przygotowania zawodowego w miejscu pracy.\n3. Przedłużono umowę z Powiatowym Urzędem Pracy w sprawie zatrudnienia 15 osób w ramach robót publicznych\n4. Przedłużono umowę z Powiatowym Urzędem Pracy w sprawie skierowania do pracy 3 osób na okres 3 miesięcy w ramach przygotowania zawodowego w miejscu pracy\n5. Zakończono prace związane z remontem korytarzy i pomieszczeń biurowych Urzędu Miejskiego w Piszu oraz remontem schodów w Urzędzie Miejskim w Piszu.\n6. Trwają prace nad wydaniem drugiego numeru bezpłatnego Biuletynu Informacyjnego Gminy Pisz „Panorama Piska”\n7. Przygotowano dokumentację do konkursu organizowanego przez Polską Agencję Informacji i Inwestycji Zagranicznych „Grunt na medal”. Konkurs dotyczy przygotowania najlepszych terenów pod inwestycje. Gmina Pisz została zakwalifikowana do szczebla centralnego konkursu .\n8. Pracownik wydziału uczestniczył w organizacji imprezy Lato z Radiem oraz Puchar Jedynki.\n9 Pracownik wydziału zajmował się organizacją posiedzenia Zarządu Polskiego Radia w Piszu.\n10. W dniu 01.06.2005r. odbyło się Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Spółka z o.o. w Piszu na którym podjęto następujące uchwały:\n-uchwała w sprawie zatwierdzenia sprawozdania zarządu z działalności spółki za 2004r.\n-uchwała w sprawie zatwierdzenia bilansu oraz rachunku zysków i strat za 2004r.\n-uchwała w sprawie podziału zysku za rok obrotowy 2004\n-uchwały w sprawie udzielenia absolutorium członkom zarządu spółki z wykonywania obowiązków w roku 2004\n-uchwały w sprawie udzielenia absolutorium członkom Rady Nadzorczej Spółki z wykonywania przez nich obowiązków w roku 2004\n-uchwała w sprawie zmiany uchwały o zbyciu nieruchomości.\n11.W dniu 01 czerwca 2005r. odbyło się Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. w Piszu na którym podjęto następujące uchwały:\n-uchwała w sprawie zatwierdzenia sprawozdania zarządu z działalności spółki za rok 2004.\n-uchwała w sprawie zatwierdzenia bilansu oraz rachunku zysków i strat za rok 2004.\n-uchwała w sprawie podziału zysku za rok obrotowy 2004.\n-uchwały w sprawie udzielenia absolutorium członkom zarządu spółki z wykonywania obowiązków w roku obrotowym 2004.\n-uchwały w sprawie udzielenia absolutorium członkom Rady Nadzorczej spółki z wykonywania obowiązków w roku 2004.\n12.W dniu 22 czerwca 2005r. odbyło się Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników Zakładu Usług Komunalnych Spółka z o.o. w Piszu na którym podjęto uchwały:\n-uchwała w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki za rok 2004.\n-uchwała w sprawie pokrycia straty za rok 2004\n-uchwały w sprawie udzielenia absolutorium członkom Rady Nadzorczej spółki z wykonywania obowiązków za rok 2004.\n13.W dniu 29 czerwca odbyło się Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników Piskiego Towarzystwa Budownictwa Społecznego Spółka z o.o. w Piszu. Termin Zgromadzenia został przesunięty na koniec lipca 2005r.\n1. Przygotowano projekty decyzji o warunkach zabudowy - szt. 4\n2. Wydano decyzje o warunkach zabudowy - szt. 14\n3. Wszczęto postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy - szt. 14\n4. Uzupełniono decyzje o warunkach zabudowy - szt. 1\n5. Umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy – szt. 2\n6. Zawieszono postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy – szt. 1\n7. Wszczęto postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - szt. 6\n8. Wydano decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - szt. 2\n9. Przygotowano projekty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - szt. 8\n2) części wsi Zdory nad Jeziorem Seksty.\n3. Przygotowano uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru centrum kulturalno – rozrywkowego z placem wielofunkcyjnym\n4. Odpowiedziano na 3 wnioski w sprawie przekwalifikowania działek w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Pisz.\n5. Odpowiedziano na 15 wniosków w sprawie przeznaczenia działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Pisz.\n6. Wydano 3 wypisy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Pisz\n- rozstrzygnięto przetarg na dzierżawę terenu położonego w Piszu przy Al. Piłsudskiego – część północna\n- sprzedano 6 lokali mieszkalnych oraz 1 użytkowy na terenie miasta Pisz, wraz z udziałem w gruncie,\n- sprzedano 10 działek pod garażami murowanymi,\n- wszczęto prace związane z przygotowaniem nieruchomości pod inwestycje – przeprawę mostową\nVII Prace związane ze ściąganiem należności z tytułu sprzedaży i dzierżawy nieruchomości .\n- wysłano 27 wezwań do zapłaty zaległości finansowych\n- wydano 121 decyzji o przyznanie dodatku mieszkaniowego\n- rozpatrywano 7 spraw dotyczących usunięcia drzew,\n- wydano 3 decyzje dotyczące wycinki drzew,\n- wydano 2 zaświadczenia dotyczące osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego,\n3. Ogłoszono przetarg na wykonanie dokumentacji projektowej sieci kanalizacji sanitarnej i w części wsi wodociągowej od miejscowości Borki do miejscowości Jeże.\n4. Dnia 7 czerwca 2005 r. podpisano umowę z Wykonawcą tj. Henrykiem Leszczyńskim, ul. Usługowa 10, 12 – 200 Pisz na „Remont drogi gminnej nr 174005N o długości 1850 m, na odcinku od drogi powiatowej nr 1522N w kierunku miejscowości Uściany Nowe”.\n5. Dnia 15 czerwca 2005 r. podpisano umowę na „Termomodernizację Gimnazjum Nr 1 w Piszu” z Zakładem Remontowo- Budowlanym „JERRY” Jerzym Deptułą.\n6. Przygotowano dokumentację przetargową i ogłoszono przetarg nieograniczony na budowę drogi dojazdowej do gruntów rolnych we wsi Babrosty na odcinku o długości 310mb, od połączenia z drogą krajową nr 58 w km 126+565, na działce oznaczonej numerem 64/5.\n7. Uczestniczono w postępowaniach przetargowych na :\na) dostawę urządzenia do uszczelniania naczyń krwionośnych do 7 mm włącznie wraz z osprzętem,\nb) dostawę średniego samochodu gaśniczego dla OSP.\n8. Dokonano aktualizacji rejestrów zamówień publicznych oraz umów zawartych po przeprowadzeniu postępowań przetargowych oraz rejestru zakupu usług i dostaw wraz z aktualizacją planów zamówień.\n9. Prowadzono nadzór nad profilowaniem dróg na terenie gminy i miasta Pisz.\n10. W omawianym okresie wydano 1 decyzję na zajęcie pasa drogowego.\n11. Opiniowano oraz dokonywano uzgodnień inwestycji celu publicznego, przy realizacji których dochodzi do zajęcia pasa drogowego.\n12. Prowadzono sprawę związaną z otrzymaną dotacją z budżetu Państwa w wysokości 10.079,00 zł na utrzymanie grobów i cmentarzy wojennych na terenie gminy Pisz.\n13. Wykonano projekt „powtarzalny” przystanku autobusowego.\n14. Prowadzono sprawy w zakresie opracowania porozumienia i umów na wykonanie dokumentacji technicznej – układu komunikacyjnego na Osiedlu Wschód.\n15. Prowadzono nadzór nad remontem schodów w Urzędzie Miejskim w Piszu.\n16. Dokonano sprawdzenia dokumentacji technicznej pod kątem poprawności formalno-prawnej na dobudowę Sali gimnastycznej przy Szkole Podstawowej Nr 2 oraz na budynek handlowo-usługowy przy ul. 1 Maja w Piszu.\n17. Prowadzono sprawę związaną z utwardzeniem placów składowych na terenie ciepłowni.\n18. Nadzorowano wykonanie dokumentacji projektowej adaptacji budynku po PEC na cele mieszkalne (branża elektryczna i sanitarna).\n19. Sporządzono przedmiary robót oraz wykonano kosztorysy na remont przystanków autobusowych na terenie gminy Pisz.\n20. Przygotowano przedmiar robót i kosztorys inwestorski na plac przed sklepem sportowym w Piszu.\n21. Prowadzono sprawę wymiany 32 liczników oświetlenia drogowego z jednotaryfowych na dwutaryfowe– zmiana taryfy C11 na C12b.\n- 10 zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających „do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo”;\n- 1 zezwolenie jednorazowe na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających „do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo”;\n- 22 zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej;\n- 19 zaświadczeń - zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej;\n- 238 dowodów osobistych;\n- 10 decyzji w sprawie o wymeldowanie.\nPrzyjęto 201 wniosków o wydanie dowodu osobistego.\n2. Ogłoszony został przetarg na dostawę średniego samochodu gaśniczego dla OSP. Termin rozstrzygnięcia przewidziano na dzień 6 lipca 2005 r.\n3. Ogłoszono przetarg na dostawę urządzenia na dostawę naczyń krwionośnych. Termin rozstrzygnięcia przewidziano na dzień 5 lipca 2005 r.\n4. Rozstrzygnięty został przetarg na dostawę materiałów do remontów świetlic wiejskich. Wybrano ofertę firmy „TAMA” Farby - Lakiery Sp. o.o.. za cenę brutto 8.557, 67 zł.\n5. Ogłoszony został konkurs na dofinansowanie aktywnego wypoczynku dzieci i młodzieży pozostającej w miejscu zamieszkania w czasie wakacji. Wysokość środków przeznaczonych na ten cel wynosi 10.000 zł. Termin składania ofert 15.07.2005 r.\nPrzeprowadzono audyt w Ośrodku Profilaktyki i Terapii w Piszu\nW okresie od 02.06.2005r. do 24.06.2005r. do Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Piszu wpłynęło 362 wniosków o udzielenie pomocy i 115 wniosków o przyznanie świadczenia rodzinnego. Przeprowadzono 259 wywiadów środowiskowych do celów pomocy społecznej, 3 wywiadów w zakresie uzależnień od alkoholu oraz 3 wywiady alimentacyjne.\n1)\tna zasiłki celowe - 190,\n2)\tna zasiłki okresowe – 115,\n3)\tna zasiłki rodzinne - 106,\n4)\tna zasiłki opiekuńcze - 3,\n6)\tna dożywianie dzieci w szkole –26\n7)\tna usługi opiekuńcze – 9\n8)\tna zasiłki na zakup żywności z programu „posiłek dla Potrzebujących” - 91.\n-\tzasiłki rodzinne dla 1605 osób na kwotę – 322.123,98 zł.\n-\tświadczenia opiekuńcze dla 226 osób na kwotę – 56.700,- zł.\n- zasiłki celowe na kwotę – 38.155,- zł,\n-\tzasiłki okresowe na kwotę – 55.164,69 zł,\n-\tzasiłki stałe dla 84 osób na kwotę – 24.553,98 zł.\nZ pomocy w formie dożywiania dzieci w szkole korzystało 1063 uczniów na łączną kwotę 58.671,02 zł.\nUsługami opiekuńczymi objętych było 81 osób.\n-\tze środków Gminy: 151.990,71 zł, w tym dotacja celowa z budżetu państwa na realizację zadań własnych dotowanych – 55.164,69 zł i dotacja na dożywianie w ramach programu „Posiłek dla potrzebujących” – 24.659 zł.\n- ze środków zleconych: 415.206,07 zł\n-\tna zasiłki stałe: 24.553,98 zł,\n-\tna składki emerytalno – rentowe 8.604,54 zł.\n-\tna składki zdrowotne – 3.223,57 zł.\n-\tna zasiłki rodzinne i świadczenia opiekuńcze – 378.823,98 zł,\nŁącznie wydatkowano: 567.196,78 zł.\n13.\tZarejestrowano 438 osób o wydanie odpisów z akt stanu cywilnego i wydano ogółem 572 odpisy (skróconych i zupełnych).


Kąpiel psa Chełm | Animaly\nKąpiel psa Chełm\nPrzeglądaj wizytówki firm z kategorii kąpiel psa znajdujących się w mieście Chełm. Znajdziesz tutaj opinie o firmach oraz w łatwy sposób umówisz wizytę w dogodnej dla siebie lokalizacji. Znajdź firmę, która w największym stopniu spełnia Twoje wymagania.\nPoznaj firmy z kategorii kąpiel psa w mieście Chełm\nPSI SALON Beata Bogusiewicz\nAleja Armii Krajowej 9/39\nSalon Strzyżenia i Pielęgnacji dla Psa i Kotów Patrycja Małasiewicz\nKąpiel psa w Chełmie to zabieg, który zazwyczaj wykonywany jest przed samym strzyżeniem. Usługę kąpieli psa możesz zarezerwować w wielu salonach na terenie całego miasta Chełm. Groomer przy użyciu profesjonalnego sprzętu w bezpieczny sposób wykąpie Twojego pupila. W trakcie wizyty pies jest odpowiednio traktowany przez groomera, tak aby nie bał się wody. Najlepsi groomerzy w Chełmie korzystają z odpowiednio dobranych kosmetyków i przestrzegają zasad prawidłowej kąpieli. Właściwe mycie psa przynosi szereg korzyści zdrowotnych, jak i tych estetycznych. Pies powinien zachowywać odpowiednią higienę, a my powinniśmy mu w tym pomóc. Kąpiel zwierzaka u psiego fryzjera powinna być dla niego czystą przyjemnością. Większość groomerów w Chełmie ma w swoich usługach kąpiel. Kąpiel psa Chełm znajduje się w ofercie prawie każdego psiego fryzjera.\nUsługi dla zwierząt Chełm\nWeterynarz Chełm Weterynarz całodobowy 24h Chełm\nGroomer Chełm Czesanie psa Chełm Czyszczenie uszu psa Chełm Kąpiel psa Chełm Kompleksowa pielęgnacja psa Chełm Obcinanie pazurów u psa Chełm Pielęgnacja oczu psa Chełm Strzyżenie psa Chełm Trymowanie psa Chełm\nHotel dla zwierząt Chełm Opieka nad kotem Chełm Opieka nad psem Chełm


Świeży pieniądz zalewa rynki\nWczorajsza sesja była na wszystkich parkietach spokojna i niemrawa, ponieważ gracze oczekiwali na decyzję FED. Decyzję, która już od paru miesięcy była komentowana na wszelkie możliwe sposoby, ale liczono, że oprócz oczekiwanych 500 mld dolarów rynek dostanie coś więcej. I dostał! Zamiast pół biliona obiecano o 100 mld dolarów więcej plus rein...\nOprócz strat finansowych jakie ponosi budżet na korzystaniu z pomocy firm parabankowych z punktu widzenia wydatków budżetowych państwo traci kontrolę nad wydatkowaniem środków publicznych, gdzie o rozmiarze nakładów w skali makro przesądzają decyzje na szczeblu dyrektorów jednostek służby zdrowia. Patologia w każdym wymiarze, a za wszystko pła...\nPKO BP liderem finansowania kredytów remontowych\nGłównym celem kredytowania w ramach grupy kredytów inwestorskich NASZ REMONT są wszystkie potrzeby remontowe w obrębie własności – tj. budynku, terenu działki, infrastruktury, urządzenia terenu, itp. Jedyne ograniczenia wynikające z ustawy dotyczą kredytów z udziałem premii termomodernizacyjnej lub remontowej, dzięki której istnieje możliwość ...\nImponujące zyski funduszu Investor Gold FIZ\nWzrosty cen metali szlachetnych w ostatnich miesiącach przełożyły się na wyniki funduszu Investor Gold FIZ, którego certyfikaty zostały wycenione na 2398,91 zł. W efekcie Fundusz zarobił więcej, niż podrożało złoto. Fundusz Inwestor Gold FIZ zarobił w ciągu ostatniego miesiąca 8,23 proc., wynika z wyceny dokonanej na koniec października ...\nNa giełdach zabrakło dziś odważnych do podejmowania decyzji przed komunikatem amerykańskiej rezerwy federalnej. Trudno się temu dziwić. Środowe posiedzenie Fed urosło już do miana wydarzenia roku. Pierwsze godziny handlu na europejskich parkietach przebiegały pod znakiem niewielkich zmian wartości indeksów. Trzymały się one w pobliżu poziomu w...\nDodatkowe fundusze na emeryturze\nPrzeciętna emerytura w Polsce wynosi ok. 1700 zł brutto. Wiele osób otrzymuje jednak na rękę poniżej 1 tysiąca złotych. Nie są to pieniądze wystarczające na beztroski byt. Ale istnieje kilka sposobów – chwilowych lub trwałych – na podniesienie standardu życia emerytów i rencistów. Na egzotycznych plażach zaskakuje ilość niemieckich i angielski...


Tradycyjna pogańska Wigilia | Słowianie i Słowianowierstwo\nStrona głównaTradycyjna pogańska Wigilia\n21 grudnia 2016 24 grudnia 2015 Slaviceter ARTYKUŁY, INTERNET, KUCHNIA, OBRZĘDY, OBYCZAJEPoganie, Stół wigilijny\nInnym słowiańskim ekwiwalentem choinki jest tzw. podłaźniczka lub podłaźnik – odcięta część sosny, jodły i świerka, która w zamierzchłej przeszłości była zawieszana pod sufitem, a następnie przyozdabiane jabłkami, orzechami, ciasteczkami, świeczkami, a także łańcuchami. Gospodarz domu, chcąc udobruchać sobie niebezpieczne demony leśne, przed świętami wybierał się do lasu – magicznej i tajemniczej strefy, nad którą człowiek nigdy nie mógł mieć pełnej kontroli. Wszystko po to, by ściąć tam czubek lub co najmniej dorodną gałąź wybranego drzewa iglastego, które po przeniesieniu do domu stawało się symbolem niekończącego, stale odradzającego się życia. Poszczególny ozdoby w tradycji słowiańskiej miały swoją symbolikę: jabłka zapewniały zdrowie i urodę, orzechy –bogactwo i siły witalne, wypieki – dostatek, świeczki – ochronę przed złymi mocami, łańcuch – więzy rodzinne. Z czasem podłaźniczka została na słowiańskiej ziemi zastąpiona choinką, zaś jabłka zostały wyparte przez przypominające je czerwone lub złote bombki, świeczki – przez lampki, orzechy – przez inne pomniejsze ozdoby. Dziś wiele ozdób wiszących na drzewku pozbawionych już jest jakiejkolwiek symboliki, jednak należy pamiętać o tym, że nasi praojcowie skrupulatnie pilnowali tego, by na świątecznym drzewku nie wisiał żaden zbędny element.\nNajwięcej pozostałości pogańskich wierzeń widać po tym, co leży na wigilijnym stole – po stawianych w liczbie dwunastu daniach, z których spora część wywodzi z dawnych uroczystości tryznowych (współcześnie: stypowych). Najlepszym przykładem dawnego dania zadusznego, które z czasem dobrze zadomowiło się na wigilijnym stole jest kutia –potrawa przygotowywana z obtłuczonej pszenicy, maku, słodu, miodu, bakalii, orzechów i rodzynek, którą w tradycji słowiańskiej zwykło podawać się na bogato, z czym się da, tak by zapewnić sobie przy okazji urodzaj i dostatek na przyszły rok. Na groby bliskich zanoszono niegdyś również takie składniki jak: mak, groch, fasola, bób, pszenica, owoce, grzyby i miód. Część z tych składników stało się stałym elementem wigilijnych dań: pierogów, uszek i wypiekanych ciast (np. makowców lub strucli). Grzyby, podobnie jak podłaźniczka, jako owoce lasu pozwalały także udobruchać leśne demony: Leszego, Dobrochoczego i inne żyjące w gęstwinie licha.\nWspółcześnie okres świąt nie może obyć się bez kolędowania – radosnego śpiewania o narodzeniu Jezusa Chrystusa. Dawne kolędowanie polegało na obchodzeniu okolicznych domostw z życzeniami pomyślności w Nowym Roku. Datek wręczany przez gospodarzy kolędnikom jest nazywany kolędą. Wizyta kolędników była odbierana jako dobry znak –wróżba pomyślności i urodzaju w nadchodzącym roku. Z tego powodu gospodarz czuł się zobowiązany, by wykupić łaski poprzez smakołyki i inne datki. Dziś już coraz trudniej o spotkanie prawdziwej kolędniczej grupy, która poza odśpiewaniem kolęd, złożyłaby gospodarzowi również piękne noworoczne życzenia. Elementem scalającym kolędników jest święcąca gwiazda, która w tradycji chrześcijańskiej kojarzona jest z gwiazdą betlejemską, zaś w słowiańskiej z nowo narodzonym słońcem, najważniejszą dla człowieka gwiazdą. Kolędnik trzymający gwiazdę mógł być nazywany gwiazdorem bądźgwiaździchem. Postać ta gdzieniegdzie wręczała także ludziom prezenty.\nWspółczesne stroje kolędników to jeden wielki kulturowo-religijnych miszmasz, gdyżprzebierają się oni za anioły, diabły, pastuszków, Trzech Króli, Dziada, Babę, Żyda, Śmierć, Cygana, reprezentantów różnych grup zawodowych oraz za tzw. maszkary, których zadaniem było straszenie mieszkańców wsi. Najpopularniejsze maszkary to turoń, koza, niedźwiedź, koń i koza. Rytuały związane z maszkarami (np. słynne cucenie turonia) wywodzą się z dawnej tradycji pogańskiej i mają one rzecz jasna związek z zaklinaniem nowego cyklu wegetacyjnego. Wędrujących kolędników na słowiańskiej ziemi było można napotkać przez cały okres trwania Szczodrych Godów. Współczesne pole znaczeniowe wyrazu kolęda jest bardzo szerokie, co wynika zapewne stąd, że wśród Słowian wschodnich cały okres Szczodrych Godów był nazywany mianem Kolędy. Współcześnie kolęda to przede wszystkim piosenka. Można przypuszczać, że również wśród pogańskich Słowian istniał zwyczaj śpiewania w czasie Szczodrych Godów – muzyka w kulturze pogańskiej często miała znaczenie rytualne, przez co nie byłoby nic dziwnego w tym, gdyby nasi praojcowie śpiewali również przy okazji obchodów najważniejszego święta w pogańskim kalendarzu liturgicznym. Wszakże jeszcze lata temu kolęda była nazwą dla każdej radosnej noworocznej piosenki, niekoniecznie opowiadającej o narodzinach chrześcijańskiego mesjasza.\nSpuścizną naszych słowiańskich praojców jest nawet słynna świąteczna atmosfera. Podczas obchodów Szczodrych Godów Słowianie aż na prawie dwa tygodnie zaprzestawali pracy fizycznej, po to by spędzić czas w rodzinnym gronie. Wiara w możliwą w tym czasie łączność pomiędzy światami sprawiała, że święta dla Słowian były wyjątkowo rodzinne, gdyż poza żyjącymi bliskimi było można nawiązać kontakt również z tymi, którzy już odeszli z tego świata. Pogańskie świętowanie było ze wszech miar wyjątkowe, gdyż łączyło się w nim wyciszenie i oddanie zadumie z noworoczną radością i hucznym świętowaniem. Warto pamiętać o mieszanym rodowodzie współczesnych tradycji wigilijnych, po to by uświadomić sobie, że każdy w tym czasie może odczuwać radość. Świętowanie nie jest dedykowane wyłącznie katolikom, przez co niewierzący malkontenci powinni odpuścić sobie swoje gadanie o tym, że nie lubią świąt. Nadchodzący czas bez względu na wiarę powinno wykorzystać się na radość i odpoczynek. Powodów do radowania się jest sporo: tryumf światła nad ciemnością, stopniowo wydłużający się dzień, narodziny Jezusa Chrystusa, wolne od pracy, masa smakowitych dań, a także możliwość spędzania czasu z rodziną. Sądzimy, że nawet najbardziej zatwardziały świętosceptyk powinien z tej puli wybrać coś dla siebie. Wesołych świąt! Niech się Wam darzy!\nOpublikowano Grudzień 24, 2015, autor: Kamil Gołdowski\n← Aktualizacja artykułu Legendy Polskie\nPerun z Kujaw – Wywiad radiowy z rodzimowiercami kujawskimi →\n8 komentarzy do “Tradycyjna pogańska Wigilia”\nWszystkiego najlepszego z okazji Szczodrych Godów. Bądźcie zdrowi i niech Bogowie będą Wam przychylni 😉\nNiechaj Bogi nie szczędzą darów dla synów i córek ich wielbiących 🙂\nNa szczęście jesteśmy krajem chrześcijańskim i nie potrzeba nam pogańskiej ideologii. O tym, że w naszych świątecznych obrzędach zachowało się sporo szczegółów pogańskich, wie każdy średnio wykształcony człowiek, więc nie musicie się nad nimi rozpływać. Wystarczy, że zachodnia Europa zaczęła się pogrążać w neopogaństwie.\nNiestety Topazie, ale należy wciąż ludzi edukować. Co więcej, należy dążyć do tego aby ideologia pogańska, ideologia słowiańska rosła w siłę. Bo to ideologie krystowiercze niszczą kraj i ludzi. To właśnie z tego powodu ludzie mają problem, zapominają o tradycji. Ludzie nawet średnio wykształceni nie mają pojęcia skąd wywodzą się tradycje świętowania najdłuższej nocy w roku lub także początku wstaniasłońca.\nNa Zachodzie nie ma neopogaństwa, tam rośnie nurt antychrześcijański, ale także antypogański. Na Zachodzie walczy ateizm z muzułmaństwem, depcząc tradycje pogańskie i chrześcijańskie.\n„Bo to ideologie krystowiercze niszczą kraj i ludzi” – przepraszam, ale większej bzdury nie mogłeś napisać. Gdyby nie chrzest Polski w 966r. podzielilibyśmy los wielu innych plemion słowiańskich zamieszkujących wtedy nasze ziemie, czyli wyginęlibyśmy i żadnego silnego państwa nie stworzylibyśmy. Niemcy mieliby wolną rękę w wycinaniu nas w pień. Poza tym, widzę, że sam jesteś poganinem, więc moje credo Jezus Chrystus jest drogą, prawdą i życiem pewnie ciebie nie rusza. Szkoda mi ciebie, bo na tamtym świecie obudzisz się niestety z ręką w nocniku, ale będzie za późno. Pozdrawiam, pax tecum.\nOczywiście że twoje kredo mnie nie rusza. Tak jak wielu chrześcijan.\nPo pierwsze nie było żadnego chrztu Polski w 966 r. ani wcześniej, ani później. Chrzest jedynie przyjął władca i tylko z powodów politycznych, mentalnie nadal był poganinem.\nTo prawda że wojny religijne w owym czasie były w „modzie” i było zagrożenie krucjat na ziemie Polskie, ale nie oznacza to że byliśmy absolutnie bez szans. M.in. udowadniają to także inne kraje które bardzo długo opierały się inwazji krystowierców. Gdyby władca Polan podjął inne działania, jednoczące plemiona, to dzisiaj świat wyglądałby inaczej.\nNiestety, dzisiaj to tylko gdybanie i fantazmaty.\nJednakże, pogaństwo czyli rdzenna wiara narodu polskiego nie zginęła i trwała jeszcze długie wieki. Dopiero od XVI wieku tak naprawdę traciło na sile, ale przetrwały rody które od pokoleń wychowują dzieci w dawnej wierze. Z czasem powstał taki misz, masz wierzeń chrześcijańskich z pogańskimi że nikt nie wie dlaczego to robią i skąd to się wzięło.\nNp. kulty maryjne które są regularnie obchodzone w różnych porach roku:\nto jedne z poważniejszych.\nKult Bogiń został zamieniony do kultu jednej Bogini – podświadomie przez katolików traktowana jest jako bogini, ale w świadomości, podkreślane przez księży że to kult matki „Boga”.\nTo samo Boże Narodzenie – czyli Szczodre Gody.\nNauka udowodniła fałsz tego dnia, ale tradycja jest silniejsza. Podświadomość ludzi że to dzień narodzin – jest dużo większa niż nauka. Zawsze było pragnienie aby podkreślić ten dzień, a najlepszym sposobem jest opowieść. Dla pogan – to narodziny Słońca, Swaroga. Dla chrześcijan Jezusa. Dlatego kolejne 7 dni to czas świętowania, karnawału, kolędowania.\nKażde święto chrześcijańskie to jak całun przykrywający obrzędy i obyczaje naszych Przodków. Jedne są przykryte bardzo dokładnie, tak że trudno zobaczyć co przykrywają, inne powierzchownie tak że ciągle wiadomo jakie jest pochodzenie tego święta.\nW dzisiejszym świecie katolicy i prawosławni mogą się kłócić z poganami (starowiercami, a nie neo-wymyślonymi-wiarami) która wiara jest lepsza, która prawdziwsza. Ale prawdziwym wrogiem naszym są inne wierzenia tj. muzułmanizm i judaizm. – one niszczą tradycje bezwzględnie.\nCzym więcej pogan, tym więcej obrońców tradycji. A to tradycje są fundamentem narodu.


Bluźnierca młóciciel – bardzo subiektywna relacja z Red Smoke Festival 2019 | Blog\nBluźnierca młóciciel – bardzo subiektywna relacja z Red Smoke Festival 2019\nKendrick Lamar – „The Art of Peer Pressure”\n0 – bekasy słyszałeś?\nRed Smoke – pierwszy stonerowy, psychodeliczny, doomowy, heavymetalowy, karmazynowy, ciężki, noisowy, bliski natury, na świeżym powietrzu, ekstremalny, progresywny, sypiący gruzem (odłamki rozkruszonego muru, cegły, kamienia itp.), rockandrollowy festiwal w Polsce. Jedno z najważniejszych wydarzeń tego typu na Starym Kontynencie. Mekka jebaczy stonera, hardych stonek, drylownic, adoratorów perły oraz kamieniarzy. Na scenie porastającej obrzeża Pleszewa zespoły z Włoch, Belgii, USA, Japonii, Polski, Danii itd.\nJest 11 lipca. Do Pleszewa z Płaszowa pociągiem do Poznania, zahaczając wcześniej o Puszczyków. Jestem po nocce i na pozór prosta logistyka wpada w poślizg. Aliteracyjna korba. Piesek mydli się z plecakiem, proszek miesza z perwollem, piramida staje w miejscu Pentagonu, Płoskon i Paulina nie dojadą. Płaszów to nie Podgórze, więc kiedy mój pociąg odjeżdża, sunę niczym Speedy Gonzales, z nadzieją, że opóźnienie maszyny – jeśli takie nastąpi – będzie proporcjonalne do mojego. Nie jest. Jeśli do formularza dla osób ubiegających się o zwrot dołączysz nowy bilet, masz dużą szansę na odzyskanie kapitału.\nZ Poznania do Puszyczkowa. W głowie wibruje piksel, wierci się piołun i palenie, a potem to już sunę z Wojtem Justyną. Nie pamiętam, czemu ta pogromczyni szos tak się nazywa, ale to jeden z tych aksjomatów, z którymi się nie dyskutuje. U Marty w Puszczykowie w łazience na parapecie ta sama paczka chusteczek nawilżanych dada co w zeszłym roku. Jemy kanapki z pysznym. Na balkonie prezentuję waporyzator feniks i w ramach kampanii promocyjnej, którą mimowolnie prowadzę, przedstawiam wszystkie jego zalety, na jakie jestem w stanie wpaść. Z Marysią dyskutujemy o tym, czy pani z okładki krzyżówek panoramicznych jest piękna.\nSuniemy za Nosem Justyną, który na zderzaku ma „KR6L”. Z powrotem do Poznania po Medzia. Medzio ląduje pociągiem o 22.57. Mówi, że zwinął dwa na drogę, ale nie zaopatrzył się w ogień i cały misterny plan posypał się w drebiezgi. Wszystkie przedziały zawalone, ale jego akurat luźny, więc zanim zaliczył połowę drogi, zrobił czteropak. Medzio prezentuje pozytywny sposób myślenia, którego nie potrafię nie doceniać.\nPomysłodawcami festiwalu są Jędrek Wawrzyniak i Łukasz Jankowski. „Jak przyznają, idea festiwalu, który mógłby promować ciekawe, nieznane zespoły, tkwiła w ich głowach od dawna. W końcu postanowili działać. Pierwsze kroki skierowali do Zbigniewa Mizernego – właściciela studia nagraniowego. Udało się przekonać go do zaangażowania w projekt i ufundowania głównej nagrody. Facebook okazał się niezastąpiony. W sumie do konkursu zgłosiły się 23 zespoły, spośród których organizatorzy wybrali 9. – Co ciekawe, nie wiedząc o swoich wyborach, postawiliśmy dokładnie na te same zespoły – mówi Łukasz Jankowski. Podejmując decyzję kierowali się, jak mówią, nie tylko techniką i umiejętnościami muzyków, ale także tym, czy zespół ma pomysł na siebie. Jędrek Wawrzyniak przyznaje, ze zdarzały się świetnie grające kapele, które jednak nie wnosiły do muzyki nic nowego, odtwarzały to, co jest już znane”.\nZajeżdżamy na teren festiwalu. Jest Czwartek, 11 lipca 2019 roku, 22.14. Wojto wyciąga z bagażnika dwie duże, zbrojone walizy. Stajemy w równych odstępach, tworząc wdzięczną orbitę, i zastanawiamy się, o co z nimi chodzi.\n– Czerwony czy niebieski?\n– Ja bym ciął oba.\nRozkładamy bety i montujemy się na polu namiotowym. Zauważam, że w konstrukcji tyczkowej, tworzącej szkielet namiotu, w którym zamierzam mieszkać przez najbliższe trzy dni, brakuje łączącego poszczególne tyczki sznurka, a wtykanie niepołączonych tyczek nie wchodzi w rachubę. Marysia mówi, że ma gorilla. Gorilla tape – mocna taśma naprawcza, montażowa, duct tape. Gorilla? – pyta Wojto – koleżanko, ja mam NASA. NASA? Daj NASA – proszę. Ale NASA to jest nie byle co. Spokojnie, spokojnie, stary, trochę tu obkleję, ograniczę się do minimum, nie żałuj NASA. Mordziaty – mówi DJ Wux. – To jest taśma do zadań specjalnych. Daj, czekaj, skoczę do Justyny po inną, też dobrą. Mówię: – Dobra. Idziemy do fury, z której wyciąga z koloru szarą, ale zajebistą. Wux w drodze pyta mnie, czy Zu jest stonerką. Mówię, że to ekstatyczne zwierzę w klimacie trans.\nPlandeka i piłka do leżenia w czarne łaty, jak piłkarska, ale ogromna i wypchana puchem, z ukrytą kieszonką. Medzio dzierży dołki. Rozwieszona nad głowami płachta formuje się w bardzo skomplikowaną bryłę, której wierzchołki wyznaczają trzy namioty, ławka i drzewo. Nasz Obóz zorganizowany jest wokół drzewa, na którym Wojto siedział kiedyś długo i intensywnie, tak że nikt nie mógł go powstrzymać. Przeczytałem regulamin festiwalu i najbliższym zapisem, na podstawie którego ktoś mógłby tamtego dnia wymusić na nim zejście z tego drzewa byłby: „Wszystkie przejawy agresji oraz dewastacji będę skutkowały natychmiastowym wezwaniem służb porządkowych oraz wydaleniem z festiwalu oraz pola namiotowego”. Z agresją wejście to nie miało, bo mieć nie mogło, wiele wspólnego; osoba wchodząca na drzewo wykonuje ruch odwrotny do wszystkiego, co wiąże się z agresją – natarczywości, gwałtowności, konfrontacyjności. Nie chcę przesadzać, nie powiem, że Wojto wchodził na to drzewo ze znaną z salonów gracją (choć nawet tego nie mogę wykluczyć, bo mnie tam nie było), ale ruchu polegającego na oddaleniu, wycofaniu, zawieszeniu z pewnością nie można nazwać agresywnym, a parę połamanych gałązek na pewno nie zasługuje na miano dewastacji.\nWojto jest oświetleniowcem, lata z lampami, kręci sceny wojenne, ogarnia wiry gówna, mieszka w Warszawie, ale w nocy ma mokre sny o Bieszczadach. W jego pracy panuje specyficzny klimat.\nNa przykład – mówi DJ Wux – mamy takiego nowego:\n– Bekasy słyszałeś?\n– Bekasy tu? Niemożliwe.\n– Bekasy w gniazdkach, które cię dziubią, kiedy włożysz palec, bekasy z galaktyki kujwdubie, be, be, latają, roznoszą bekasiątka.\n– Na Gocławiu.\n– A to możliwe.\n– Gdy światła gasną, bloki pogrążają się w śnie, rozchodzi się razowe, koncentryczne: be, be, bekasy dokazują.\n– A tak, to całkiem prawdopodobne, tak, tak.\nWojto patrzy, czy tamten tak na serio. Ale patrzy – łyka jak pelikan. Ale chwilę z nim pogadał, okazało się, że na dłuższą metę kumaty. No to Wojto następnego dnia do niego:\n– Pękasz ćwikłę?\n– Ja im wczoraj taką paczkę posłałem, że do Bożego Narodzenia starczy.\nPotem wracał i ej-jak-to-leciało?\nWojto śpi w Moro Cipie.\nI – rozumiem umrzeć od zjedzenia gekona\nPoczątki Red Smoke’a sięgają 2013 roku. Od tamtego czasu festiwal zdążył stać się świętem profesjonalnym (w pozytywnym tego słowa znaczeniu), zorganizowanym z dbałością o szczegół (z umiarem pozostawiającym dość miejsca na spontaniczność uczestnika), skupiającym uwagę heretyków z różnych części globu. Życzliwą, familijną atmosferę festiwal zawdzięcza między innymi kameralnej – jak na takie wydarzenie – skali. Liczba uczestników oscyluje około tysiąca osób, a organizatorzy z pełną świadomością i premedytacją nie powiększają festiwalu (co musiałoby być zabójcze dla jego przytulnego klimatu, który tak tu chwalę). Liczba chętnych jest co roku większa niż liczba wejściówek i niezgodność ta powoduje szereg komplikacji i kontrowersji. Bilety kończą się już wczesną wiosną, a pierwsza pula rozchodzi się szybciej niż ciepłe bochny, no bo które bochny rozchodzą się w kilkanaście sekund? W tym roku ULTIMATE SOLD OUT karnetów trzydniowych ogłoszono 26 marca. O bilety toczą się regularne boje, a w komentarzach pod postami dotyczącymi sprzedaży prowadzone są zażarte dyskusje, w których szczęśliwych nabywców odsądza się od czci i wiary i posądza o tajemne wsparcie larw astralnych czy też programistycznej magii (legendarne boty). Tej frustracji nie sposób opisać, dlatego przytaczam część komentarzy: „To samo co wczoraj, boty wykupiły w ułamku sekundy całą pulę ;/”, „To jest chore…”, „ktoś wie jak to kupić?”, „poziom frustracji 11”, „Kłamstwo i oszustwo. Jak co roku”, „Serwery evenea jebną”, „Niech zgadnę już wyprzedane?”, „po 2 sekundach wszystko wyprzedane?”, „halo? czy ktoś (najlepiej organizator) wie o co tu chodzi? biletów ustrzelić nie mogę chociaż siedzę przed komputerem i klikam a po którymś tam razie wyskakuje info – wyprzedane!”, „Nerwoszki!”, „Minuta ledwo minęła a już biletów nima?”, „Kurwa już wyprzedane!”, „ktoś w ogóle kupił bilet w tej puli?”, „Platnosc przelewem czy moze byc tez kredytowa?”. Ze względu na wysoką drastyczność większości komentarzy, nie ujawniam tożsamości autorów. Na szczęście – wbrew insynuacjom niektórych użytkowników – organizatorzy zapewniają, że botów nie musimy się obawiać i jesteśmy bezpieczni: „Każde zamówienie jest Imienne i nie ma mowy o botach. Ekipa z Evenea przygotowała się na taką okoliczność. Rozumiemy frustracje i to ostatnie czego chcemy dla Was, ale jeśli jest zainteresowanych więcej osób niż biletów, to tak właśnie to będzie wyglądać. My niestety nie możemy powiększyć festiwalu”.\nJest 12 lipca. Otwieram oczy. Wrzucić coś na ruszt. Turystyczna kuchenka gazowa, na której Nos rozegrał tu w zeszłym roku fenomenalny koncert. Wojto kręci mleko od krasuli na dobry początek. Plan: Bączek. W Krokodylu, na którego w zeszłym roku przemianowało się Pod Kasztanem. Dopiero teraz, w świetle dziennym, widać dobrodziejstwo okolicy. Bekasy fanatycznie bekają, cytrynowe cirrusy szybują wysoko, wkoło rośnie staw, rozgadana natura, park, mostek, molo, zagajnik. Przy bramkach kupujemy karnety na pole namiotowe i kierujemy się w stronę miasta. W drodze Nos mówi, że po wapo czuje się surrealistycznie. Wojto zaś, że zgłaszał nienachalnie małą chęć na wapo, ale jego ciche wołanie rozpłynęło się w stonerowym trumtutum. „Patrz Pawła, powiesz coś, a on to zaraz zapisze”. Boisko, działo na rondzie, Krokodyl. Krokodyl nie uwzględnił potrzeb festiwalowiczów i otwiera się standardowo o 12.00. Miał być Bączek za sklepem, po chwacku, ale będzie śniadanie na grzecznie.\nSklep. Po długim chodzeniu ustala się lista zakupów: sommersby, piękny twaróg z papryką i cebulką, leżący obok sałatek, które nakładają do plastikowych pudełek, snickers shake, bułka. Woda z Gruzji bordżomi, którą poleca Marta. Później okazuje się, że astronomicznie droga, choć w Bośni kosztowała grosze. Rzeczywiście wyglądała dystyngowanie. Z Nosami przeglądamy się w lustrach zawieszonych w miejscu, w którym ściana spotyka się z sufitem. Tną nas na kawałki.\nMedzio ma działkę. Zastanawiamy się, co będzie sadził. Czosnek jest takim towarem, że duże ryzyko KLATKA rozkradają KLATKA ja chętnie włożę hajsik, żeby ktoś zrobił coś za mnie KLATKA podatny na choroby. Przyjęłaś promienie słońca, daj lolkę. Delikatesy Fantazja. Kausu, którym jest Wąż Piroman. Wąż Piroman nie akceptuje już siebie jako Węża Piromana, nie utożsamia się ze sobą jako Wężem Piromanem, chce nazwać się na nowo, przemianować jak Pod Kasztanem na Krokodyla. Arek z zespołu Wąż pije wodę Baby Zdrój. Krokodyl 26 – obiekt monitorowany. Bączek: MOCNE/ POLSKIE/ alk. 7 %/ BO W NAS JEST MOC/ Od lat tworzymy Mocne Polskie. Piwo, którego moc nie wynika tylko z wyższej zawartości alkoholu, ale z charakteru i najlepszych polskich tradycji piwowarskich. BO W NAS JEST MOC/ Producent: Jako sp.z.o.o./ Kokanin 44, 62-817 Żelazków. Zadzwonię po Marka, cię wyjaśni. Mach, gardło, języczek, połykacz ognia, cegła przez okno, drapacz chmur. Basen potem, dzidka potem. Stary człowiek, wąskie, chińskie oko. Red Smoke – największe zagęszczenie bród i czapek z daszkami, jakie widziałaś na tej szerokości geograficznej. Tatuażowo. Napuchnięci, poczciwi ochroniarze. Zaproszenie dla Nosa na komendę za parkowanie przy jeziorze, a przecież\nnikomu to nie przeszkadza,\nparkował w tym miejscu od prapoczątków festiwalu, od 2013 roku, i to jest koronny argument,\nto nie samochód, tylko rozgłośnia, z której rokrocznie leci koncert Rycha Peji Solufki, na który czeka gawiedź.\nPo podliczeniu wychodzi nam, że Nos jest nie do ruszenia, goń mnie. Z obozu do miasta idzie się kilkanaście minut, z obozu do amfiteatru parę minut, tą samą trasą, przechodząc przez przełyk, z jednej strony określany przez jezioro i park, z drugiej zamykany przez plecy sceny i otaczające teren festiwalu bramki.\nAmfiteatr w Pleszewie stanowi wymarzone miejsce do koncertowania i doświadczania muzyki. Przemyślana pod kątem technicznym konstrukcja sprawia, że dźwięki rozchodzą się płynnie i systematycznie, otaczając cię całą hordą i wpadając do twojego Ucha w przyjemnym spiętrzeniu i najwyższej jakości Full HD Virtual Dolby Surround Master Quality Smart Sound. Budowa amfiteatru stwarza pole do osobistego odbioru. Minimalny ścisk, poczucie komfortu, możliwość potupania, jak i odsunięcia się na bok i przemyślenia tego, co się w danej chwili dzieje.\nWprawia się duńska, hałasująca wataha Narcosatanic. Ćwiczą stopę, brzmi trochę slapstickowo. Red Smoke słynie z rewelacyjnych secesyjno-komiksowych plakatów. W tym roku faun spółkuje z wężem. Zabawny napis na płachcie nad sceną – „Rock and roll”. Na scenie pojawia się saksofon. Prosi o tones, tones of delay. Śpiew gardłowy. Muzycy prezentują bogatą różnorodność fizjonomiczną. Fotograf. W kadrze tatuaż przedstawiający konstrukcje geometryczne, jakie głowy filozofów nie śniły. Nerki. Czapka à la Robin Hood. Para uszu z długimi krokusowymi kolczykami. Narcosatanic wrzuca do kotła tony odpicowanego jazzu i pełnokrwistego doomu. Powstaje z tego sakramencka zupa godnie podbijająca bębenka matce sSzyszynce. Jakby cały skandynawski chłód sprzymierzył się, żeby spuścić ci przyjemniacki łomot. Saksofon czyni cuda. Scenografia bajeczna, można tylko marzyć o tym, co by się działo, gdyby akcja rozgrywała się przy zgaszonych światłach. Na scenie włosy nierealnie odcinają się od płaskiej, matowej twarzy. W prawym dolnym rogu kadru od ziemi odrywają się kozaczki z frędzlami. Slayer. Pentagram. Samara znowu wychodzi ze studni, pełznie po ścianach, zrywa paznokcie. Zażywam bluźniera. Nos mówi, że ta tabaka to-jest-eukaliptus. Kicham 14, 15, 420 razy, płaczę. Istna Faza (jakieś takie zapowietrzenie połączone z uczuciem próbującego dowiercić się do ciała migdałowego robaczka) zakończona katartycznym kichnięciem. Umrzeć, narodzić się na nowo, i tak 420 razy. Lepszej bomby nie pamiętam. Nos wytrzymuje 20 minut bez kichnięcia i zastanawiam się, ma w tym wprawę czy może jest do tego predestynowany. Kolorystyka tego miejsca marynistyczna, leśna, tropikalna, ale też astrologiczna. Owca cała i stoner syty. Rozpraszam się i przez chwilę przestaję słyszeć dźwięki. Myślę o tym, że waporyzator to jest przyszłość, smak jutra, progres. No bo w chuj to progresywne. Nie tylko zdrowie i wydajność, ale też skala doznań, no chyba że jesteś konserwą. Oferuje wachlarz korzyści, ale jednak nie konsoliduje grupy. Skurzak staje się kwestią indywidualną. Samurajski włos. Odkąd zresocjalizowali Nosa, należy do sekcji lufkowej. I REJECT RELIGION. ALSO SHOULD YOU. Trwają poszukiwania nowej nazwy dla Węża Piromana. Lata mi w głowie Dron Boa.\nWracamy do Obozu rozochocić się białym mlekiem prosto od krasuli, które tak sprawnie kręci Wojto (nie chcę, żeby to brzmiało zbyt rzemieślniczo, jasnością jest, że Wojto wkłada w to mięsień sercowy, a cały proces nie pozbawiony jest finezji). Marta mówi o muzyce w stylu ayahuasca. Zespoły typu Shpongle. Guess who’s coming for dinner, czyli zgadnij, kto przyjdzie na obiad. Heksagonalne klucze. Skala Mohsa, dziesięciostopniowa skala twardości minerałów, charakteryzująca odporność na zarysowania materiałów twardszych przez materiały bardziej miękkie. Kochaj albo drgaj. 200 Volt of pure power. Mikroazjaci. Desant w Nosie. Borutnicza uciecha.\nJeden z nas jest waginosceptykiem (vagitarian), drugi się dziwi: „Dała mi za mało, a przecież zagadałem o ekologii”. Nicola, gdzie się spotyka takich fajnych chłopców jak ty, na pewno znasz fajne miejsca, w których się spotyka, czemu ja o nich nie wiem? Dlaczego politechnikus erektus samych takich spotykam?\nOdwracam ucho w drugą stronę.\n– Jak się powiedziało A, B i C, trzeba powiedzieć D.\n– A teraz patrzcie, wiecie, jak czarne płyty mają strony A i B? No to naturalną tego kontynuacją jest płyta „CD”, co nie?\nNeed More Speed: Carbon Most Wanted. Niosą mnie takie złożone z zasklepiających stopę w ciasnym uścisku skórzanych rzemyków sandały, które Kendzior nazwałby jezuskami. Drzewa – ważąc pod kątem barwy – jak zaszumiony telewizor, który bardzo próbuje coś przekazać, ale mu nie idzie. Arizona! Zamyślam się nad wspaniałością zdarzenia, że mój e-szlug nazywa się Smok, plus, jak każdy liczący się produkt, ma erkę w kółeczku, w prawym górnym rogu, co przekłada się na to, że pociągam z ® Smoka. Mówi się trochę o Weedeaterze – bardziej Belzebonga rodzaj pierdolnięcia. Wojto kręci pierwszorzędne mleko, prosto od krasuli, wychodzimy z domu.\nZlanie cirrusów, zasklepiają się nad głową. Włoskie ciasta. Gra zespół La Morte Viene Dallo Spazio. Stonery lubią delaye. Na klawiszach czerwony włos. Syntezatory, strzelisty gotyk, flet poprzeczny, upiorny wokal, gatunek: horror, fantasy, science fiction. Bukiet świateł – burgundy i sepie. Na grzbietach słuchaczy zagościły peleryny. Beret i tupecik. Łyse i długowłose panny. Spodnie w szyszki. Całe pomieszczenia naturalnie rudych, zadbanych bród, co sprawia, że zaczynam się zastanawiać, czy na festiwalu znajduje się budka barberska. Te wszystkie wąsy i brody to żyła złota. Ale bywają też brody okopcone, skołtunione, są i wąsacze, wikingowie, coś inaczej niż drwale. Na scenie delikatna niebieska mgiełka, jak z reklamy ptasiego mleczka, przeszywana miarowo zielonymi laserami. Skórzana kurtka z ćwiekami, czarna skórzana spódnica. W tle projekcja obrazu, tropy:\nkamienne topografie z rybą\nlub twarzą z niej się wytracającą.\nChyba jednak głowa sfinksa z podwieczorkiem galaktyk w tle. W publice maski na etno. Bandamy. Futbolówka Slow Life. Bukiet dredów, szarawary. Trybuny o tej porze stonera jeszcze prawie nigdy zapełnione. Ortalion. Arpeggio. Ultrasi z pacynkami. Gangsterzy empatii. Zajebiemy was miłością. Mixtape pod tytułem Elektrolity H2O. Efekt Dopplera. Constans zbóż i symboliczny wiatr.\n„Rozumiem umrzeć od zjedzenia gekona” – mówi Łakomy, którego widziałem w więcej niż jednym wcieleniu, a każde było tak samo oniemiające i niepokojące naraz. La Morte Viene Dallo Spazio! Szambo wyjebało na Red Smoke’u ewidentnie. Kto ujarzmi prąd jako pierwszy? Dron krąży, bociany. Dupexy. Jeszcze dobrze nie wyszedłem z domu, a już widziałem grandy cień. Motorhead. Na drzewach błyska się nieco złowrogo, a trochę komediowo, ciężko się zdecydować. Pety w kieszeni to jest smak wakacji. Leaderka wśród fanów – kontuzja zodiaku.\nWeedpecker w „niemożliwym”, hybrydowym zestawieniu. Słyszałem, że z oryginalnego składu został tylko Piotr. Weedpecker wypadający dużo lepiej na albumach, na żywo, jak na moje ucho naturszczyka, trochę samo-się-powielający czy po prostu płaski (co jeszcze wyraźniej słychać w kontekście zespołu, który grał przed momentem). Instrumenty łączą się w taki sposób, że wrażenie bardziej maślanki niż przyjemnego spiętrzenia. Zresztą pogadajcie z Medziem. W trakcie Weedpeckera dołącza do nas Zu, która wczoraj była zaabsorbowana układem Bol-Gmach.\nWyatt E. Na scenie pojawia się horda w przebraniach coś między habitem a kwefem – stroje średniowieczne kostium mężczyźni w stylu vintage renaissance monk cosplay cowl friar priest. Stawia ostrożnie stopy orientalny szał, coś o gwoździowatej strukturze w kontekście wieczora. Po stronie publiczności kolo macha systematycznie łapą, jakby przytakiwał, mówił „właśnie tak” lub nakazywał „właśnie tak, właśnie tak” – łapię go w stop-klatce – zapętla mi się, jakbym się zazocił. Czerwone, intensywnie mrugające hologramy. Przed oczami odbywa się wielki teledysk. Jak się dobrze odkleisz, budzisz się przed wielką plazmą, tak bardzo nierealnie piękne jest to, co rozgrywa się przed oczami, co przystępuje do Uszu. Grube ezo. Mistycyzm zjeżdżalni. Wycie gitar przywołuje zgraję psów – ślina z pyska – które za jakiś czas zaatakują Nosków w Rumunii. Ciągnące za sobą łańcuchy, rozbawione wilgotnością powietrza. Jednak jakby przyciężkawe, odklejające łapy powoli z klepiska. Do ich łap przyklejają się grudy ziemi. Dujący wiatr, może nie jak na Czerwonych Wierchach, ale i tak wymagający od ciebie sporo wysiłku. Próby podnoszenia głosu daremne. Ambulans na sygnale. W zaparkowanych przy drodze samochodach włączają się alarmy, jakby ktoś wpuścił między nie rajdówkę. Rama, chiaroscuro. Iluzja odwrócona. The end. Rzucaj się.\nWracam. Wybudzony uczę się funkcjonować w świecie bez dźwięków, które przed chwilą poznałem. Czuję potrzebę skorzystania z saloniku marzeń – toi toia. Stoją w dumnym szeregu na terenie obozu, nieopodal Obozu. Zero kolejki, sprawdzam kolejno, wszystkie prawie tak samo zasrane. Sterta gówna sięga prawie potencjalnego tyłka. Kiedy siadasz, muchoidalne mają żer, nie siadam, włączam na dogorywającym smartfonie latarkę, kładę go na umiejscowionym po przeciwległej stronie (przekątna 0,65 m), w rogu, plastikowym mikrozlewie, w taki sposób, że telefon, nieco wystając częścią ze źródłem światła, rzuca agresywną poświatę, sięgającą mi od pasa w dół (rama, chiaroscuro), tak że jestem w stanie jako tako kontrolować sytuację. Nie siadam, przyjmuję pozycję na Małysza. Ciekawe, co skoczek z Wisły myśli na ten temat. Ciekawe, jakby nie zaistniał, które nazwisko wypełniłoby tę lukę w nomenklaturze. Ciekawe. Na Stocha? Jak ludzie srali przed Małyszem? Nogi wykonują nadludzką pracę. Przenoszę ciężar na mięśnie górnej części ciała, opierając się dłonią o tylną ścianę. To pewien kunszt – duże spięcie mięśni nóg połączone z relaksem zwieracza; układ umożliwiający możliwie gładki przepływ, bez niepotrzebnych cięć. Klocki spadają twardo, pomnażając kolekcję ekskrementu. Ciągnę jeszcze przez moment małyszowe rozważania. Opuszczając salonik marzeń, zapominam zgasić światło.\nWracam do Obozu i szybko orientuję się, że nie wyłączyłem światła. Zawracam, szukam odpowiedniego saloniku, nie pamiętam który to, ale we wszystkich panuje złowrogi mrok. Ktoś zabrał światło. Zu próbuje się dodzwonić, ale nie ma sygnału. Wysyła SMS-a o treści: „cześć, człowiek od tego telefonu mieszka w moro namiocie pod czerwoną plandeką. Będzie super, jeśli chociaż prześlesz notatki, które w nim są, bo są dla niego bardzo ważne. gdyby telefon wrócił, postaramy się fajnie odwdzięczyć!”. Cisza. Brak sygnału, ale smartfona zostawiłem z baterią na granicy żywotności. Nie sposób stwierdzić, czy ktoś go wyłączył, czy zasnął samodzielnie. Impas, aporia. Siedzę i myślę. Oddycham, kręci mi się głowie. Myślę, że to szalone, że strata elektronicznego przedmiotu wywołuje we mnie tak silną reakcję fizyczną. Postanawiam się tym nie przejmować, wyobrażam sobie stratę wielu cennych dla mnie przedmiotów, i stan, w którym nie muszę się przejmować ich posiadaniem, wyobrażam sobie scenariusz, w którym tracę kolejno: suszarkę, toster, aparat, ciuchy, mikrofon, dyktafon, młynek. Zanim jednak na dobre wezmę rozbrat ze światem materialnym, kieruję się z Zu w stronę wejścia-wyjścia. Pytamy ochronę o punkt rzeczy znalezionych i dowiadujemy się, że taki nie istnieje. Po drugiej stronie namiotu ochrony stoisko z napojami. Zu bierze yerbę i pyta o źródło światła. Ziomek – jak za dotknięciem różdżki – wyjmuje spod lady czarny prostokąt posiadający rozpoznawalne przeze mnie znaki szczególne. Przyniosła go pracująca tu dziewczyna (od której następnego dnia dowiadujemy się, że odebrała go od dobrych dusz, do których do tej pory nie dotarłem i którym z tego miejsca – jeśli jakimś cudem to czytają – dziękuję do potęgi krokodyla). Jestem oniemiały i zbyt oszołomiony, by umiejętnie okazać tę radość. Chowam telefon do najgłębszej kieszeni, odwołuję projekt detronizacji materialności. Telefon pozostaje wyłączony, nic już dzisiaj więcej nie zapiszę. Pamiętam jeszcze, jak szukamy z Nosem wiadra, chodząc pomiędzy namiotami, a ja powtarzam „coś nam się rozlało, mopa już mamy”. Znalazło się tylko klasyczne, szklane bonio. Ale się dzisiaj wkurwiłem. To jest napój bogów.\n2 – psychodeliczny tunel w bani twojej babci\n13 LIPCA, SOBOTA, 11.45.\nNowością jest to, że zespół, którego członkowie są organizatorami imprezy, Red Scalp, pierwszy raz w historii nie otworzył festiwalu. Zagrał dopiero dzisiaj, drugiego dnia, na małej scenie, która – znowu nowość – stanęła przed zlokalizowanym na terenie obozu wigwamem. Występ Red Scalpów na małej scenie ma w sobie coś z zejścia szamanów do doliny. Odbieram to zejście symbolicznie, jako wyraz sztamy, gest może nie zniesienia – ono nie wydaje się do końca przydatne i możliwe – ale nadwątlenia hierarchii, często bez żenady podkreślanej na festiwalach. Co rozumiem przez hierarchię, to wyraźny podział na wykonawcę i odbiorcę, zarządcę i dostępującego, wyrażający się niekiedy tworzeniem wygodnickich sfer odosobnienia, zon VIP z lepszą klimatyzacją i atrakcyjniejszymi widokami, sprzyjających elitaryzacji, oddalających już dość oddalonych od siebie muzyka i słuchacza. Piszę to przy pełnej świadomości tego, że adekwatność rozwiązania ustala się w kontekście skali wydarzenia. Chciałbym raczej podkreślić, jak niebywałym atutem Red Smoke’a jest projektowana przez organizatorów kameralność seansu, jaki ma miejsce w Pleszewie. Chodzi o to właśnie zbliżenie, o to, że obraz muzyka przychodzącego na koncert innego muzyka jest w Pleszewie na porządku dziennym.\nWszystko, o czym piszę, składa się na trudny do wyrażenia klimat nienachalnej życzliwości (bliskość, której bez trudu doświadczysz, jeśli najdzie ci na nią ochota, ale która nie jest obligatoryjna, jest kwestią wyboru, nie konieczności), komfortu, bezpieczeństwa (proszę mi wybaczyć, jeśli brzmię jak agencja nieruchomości), odczuwalny mimo niemałej rozpiętości gatunkowej ludzi, którzy tu przyjeżdżają. Spotkamy tu i posthipisów, i programistów, i metalowców, i motocyklistów, i księgowych, i feministów, i ekolożki, i korposzczury, i robiących w turystyce, i postpanczurów, i milenialsów, i artystów, i hipsterów, i przedsiębiorców, ludzi pracujących w sektorze usług, ludzi jedzących w maku, ludzi roznoszących ulotki, dziennikarzy i influencerki. W moim autokarze mówi się kilkoma językami. Niektóre z napisów, które widywałem na koszulkach podczas festiwalu to: Soulstone Gathering, 2Pac, The Doors, Greenleaf, Bayern Monachium, Kult, Krzta, Nothing but beer and independance, Bukowski, Slayer, Adidas, Belzebong, Girlism, Motorhead, Slow life i mnóstwo razy Eye of The Tide. Jeśli określić tę grupę wiekowo, byłby to przedział 20–40, choć zdarzali się i bardziej doświadczeni. Znalezienie wspólnego mianownika dla tych wszystkich ludzi (innego niż pewien – też bardzo niejednorodny – rodzaj preferowanej muzyki, z którym wiąże może pewien nieokreślony styl życia, czy jak to nazwać) wydaje się nie lada wyzwaniem. No i ci ludzie, każdy z innej parafii, najpierw walczą dzielnie o te wejściówki, a kiedy już je zdobędą, przyjeżdżają do Pleszewa i przez parę dni przeżywają coś bardzo wspólnie, zastanawiając się, czy to poczucie jedności z innymi, jakiegoś chwilowego zawieszenia Różnicy, to tylko niechciany spam, iluzja i złudzenie, czy może jednak coś więcej.\n11.59. Ponieważ mała scena stanęła na terenie obozu, koncert Red Scalpa był jak muzyka z dostawą do domu. Wychodzisz i masz. A co to za muzyka? Szamańska, dzika, przyjemniacko rozbestwiona. Jak tańczenie na bosaka wokół ogniska, zabawianie się w pióropuszu. A jednocześnie z młotkiem w zestawie, umożliwiającym przebicie się przez ściany konstrukcji do innych światów. Hektolitry helikopterów. Bardzo dużo otwartej głowy. Dobry, wyrobiony kontakt z odbiorcą.\n12.23. Pamiętam śliczną dziewczynę, która tak bardzo uśmiechała się do muzyki. Dźwięki lecące ze sceny sprawiały jej autentyczną przyjemność. Nie poruszała się, ale jej uśmiech stanowił constans, nie zbladł ani przez moment. Sparaliżowana w uśmiechu. Pamiętam zjazd na nartach z Gubałówki. Tata zdarł sobie całe obcasy. Solo basu. Coś nam się rozlało i szukamy wiadra. Ambitnie.\n14.27. Piasek, rakietki, gra zespołowa, drzewa, namioty, lotka z piórek naturalnych, potrafiąca się dostosować do każdych warunków atmosferycznych. Ściągam jezuski. Gramy dla przyjemności Noska, tak długo aż Noskowi się znudzi. Ruch ręka-oko, przenoszenie ciężaru ciała, rzucaj się, wzrost zawodnika, a długości rakietki, kąt padania, siła wiatru, sprężystość kometki, naprężenie siatki na rakietce, gibkość ciała, skłonność do rzucania się. Worek ambicji. Z początku niezdarnie, z czasem gra nabiera kształtu i zaczyna się kleić. Zawodnicy z własnej inicjatywy motywują się wzajemnie do zaangażowania w grę, tak że Nosek nie musi ich poganiać i może skupić się na przeżywaniu Czystej Satysfakcji.\nWUX (obserwując powolne opadanie kometki)\nRzucaj się, czemu się nie rzucasz?!\nNICOLA (ogarniając temat)\nZa dużo ambicji.\nWUX (powoli tracąc cierpliwość)\nPrzerost ambicji nad treścią.\nGdzie twoje serce do gry?\nNICOLA (obserwując rzucanie się)\nNie daj się porwać ambicji.\n(Kanister i drezyna)\nZa mało ambicji.\nMogłem się rzucić.\nPresja, za dużo ambicji.\nPAW (rzucając się)\nPopuść wodze ambicji.\nNOS (wymachując rękami)\n15.02. W regulaminie festiwalu znalazłem zapisek o kategorycznym zakazie wchodzenia na teren basenu znajdującego się naprzeciwko terenu festiwalowego inaczej niż przez wejście główne. Weszliśmy regulaminowo, ale przez cały pobyt na basenie nie mogłem przestać się zastanawiać, jak inaczej można się tu dostać. Zrobiłem parę basenów, przeszedłem przez prysznic wrażeń, prysznic dyszowy, piekielną rwącą rzekę, na której obszarze panuje zakaz nurkowania i do której dostęp mają tylko dorośli i dzieci pod opieką dorosłych i która niejednego, niejedną z nas przeorała. Drzemka w jacuzzi. Atrakcją basenu są dwie zjeżdżalnie – jedna długaśna, czerwona, dla tych, którzy lubią pozapierdalać i pojechać fizycznie, druga krótsza, wychillowana, a jednocześnie typowo stonerowa, hojna w doznania zmysłowe – z niezliczoną liczbą mrugających diod w swoim wnętrzu (przejażdżka w niej przypomina bardziej lot przez kosmos niż podróż przez jelito płetwala błękitnego). Spróbowałem jednej i drugiej. Najśmielsi próbowali zjeżdżania na brzuchu. Wojto zasłynął kręciołkami. Nos po saunie namówił mnie na ryzykowne wejście do śmiercionośnie lodowatej wody, w której wytrzymałem nie dłużej niż piętnaście sekund, ale piętnaście sekund, które trwały wieczność, a przynajmniej wystarczająco długo, żebym po wyjściu zaczął odczuwać intensywną, długotrwałą wdzięczność wobec wszystkiego, co mnie otacza. Koński wyrzut serotoniny i nieracjonalny przypływ energii. Zanurzenie w lodowatej wodzie zaliczam, obok kontaktu z Bluźnierem, do najbardziej intensywnych i zaskakujących fizycznie doznań w trakcie całej imprezy.\n16.58. Część z nas idzie na bączka, część na pad thaia albo pizzę z pieca opalanego drewnem, albo stir-fry albo bahn mi czy zimny ramen albo wenezuelskie arepy lub piwo landskron z Görlitz, czy też kraft od Beskidzkiego Browaru Rzemieślniczego, albo cokolwiek innego, co można znaleźć w sferze gastro. Ja i Zu przystajemy zahipnotyzowani przez toruńską Diunę. Wokalista (Konstanty Mierzejewski) w astralnych gaciach i czerwonym kubraczku zachowuje się dość ekscentrycznie, jakby próbował coś usilnie przekazać. Obok takiej ekspresji scenicznej nie można przejść obojętnie. Nie znaliśmy dotychczas Diuny i dopiero po czasie orientujemy się, że Diuna śpiewa po polsku. Jest kartunkowo teatralna, przerysowana jakby ktoś grubo wyszedł mazakiem za linię. Urzeka mnie. Nie muszę wiedzieć, co chcesz powiedzieć, po prostu do mnie mów, próbuj to wyrazić. Osobnym widowiskiem jest biały gitarzysta z wąsem (Patryk Mitzig) w żonobijce i krótkich dżinsach, któremu granie i bycie w tej sytuacji sprawia Ewidentną Przyjemność. Cudownie widzieć człowieka tak bardzo cieszącego się tym, co robi. Diuna pięknie wyjebała stonera, pokazała nie tylko kły, ale też końską dawkę luzu. Było to bardzo komplementarne.\n18.24. Kolejny koncert to Willow Child. Hippisowskie, acidrockowe granie z laską na wokalu. Przyjemne i kojące, ale też nużąco bezpieczne, znane. Niezobowiązująca sielanka, ale – wiadomo – takie też są potrzebne.\n20.00. Krzątam się po terenie i prawdopodobnie przegapiam Spaceslug. Krajobrazy sativa. Sąsiednia ekipa gra przed namiotem w Kosmiczne Spotkania. Wrangler. Markizy kakaowe. Ale człowieku, krajobrazy sativa! Nigdy nie przestają wywoływać u mnie gęsiej skórki. Gwizdek kromki. Wojto kręci wyborną maślanę.\n20.50. Mamy 20.50, a ja niewinny, czysty (w ogóle nieprzygotowany na czarną komunię, do której za chwilę przystąpię), niczego nieświadomy powolnym krokiem zmierzam na Black Cobrę. Kto by pomyślał, że dwóch chłopaków może narobić tyle hałasu. Jeden na garach, drugi na drutach, jeden i drugi bezczelnie przekraczający wszystkie normy prędkości na terenie zabudowanym. Szczena zjeżdża jak winda, a ty nie masz czasu, żeby ją pozbierać, bo ciągle gonisz ten pociąg. Wyobraźcie sobie ich zabawy garażowe. Skądkolwiek pochodzą, muszą w tamtym miejscu być alegorią zniszczenia i chaosu. Jeśli chodzi o poziom zaangażowania i motywacji chłopaków, nie mam pytań. Wszystko jest tu very trash very fast hiper turbo super metal heavy acceleration extra speed high performance engine very. Z domieszką punkowej agresji. Okrutne piękno.\n20.57. Stosunkowo wcześnie zaczynam się zastanawiać, czy oni biorą siebie tak zupełnie na serio. I nagle pojawia się coś, co interpretuję jako oznakę dystansu. Krótkawe, aż możliwe do przeoczenia, momenty na oddech i uśmiech. Budujące napięcie. Wygląda to w ten sposób, że muzycy drastycznie zwalniają, a wytypowany z publiczności osobnik odpala stoper i wszyscy z zapartym tchem obserwują, ile tym razem uda im się wytrzymać bez grzania, czy pobiją rekord łagodności. Momenty zwolnienia mogą być jakimś tropem w poszukiwaniu samodystansu Black Cobry, ale nie stanowią pewnego uchwytu. Zagadka pozostaje nierozwiązana. Patrzę na Zu i nie potrafię wyczytać z jej twarzy, co aktualnie przeżywa. Marta z Noskiem wyglądają na zadowolonych. Marta próbuje przebić się przez nawałnicę dźwięku ze zdaniem: „Kto by pomyślał, że dwóch chłopaków może narobić tyle hałasu”.\n21.16. Takiego koncertu nie da się opowiedzieć w paru riffach. Jest to experiance pełną gębą, przez który trzeba przejść od pierwszej nutki do ostatniej, inaczej nie ma sensu. Nie żałuj fragmentacji, ziom, poskładasz się na nowo. Kiedy wydaje ci się, że bardziej, szybciej, mocniej już się nie da, przychodzą Black i Cobra (który jest który?) i uruchamiają kolejny bieg, o którego istnieniu nie miałeś nawet pojęcia. I tak dalej, i tak w kółko. W pewnym momencie od tego naparzania w głowie zaczyna robić ci się dziwnie. Siedzisz na trybunach, można powiedzieć różne rzeczy, ale nie, że jest sympatycznie, zapadł zmrok, jeden koleś szarpie stalowe struny, których drgania przekładają się na zmiany napięcia elektrycznego, drugi wali pałeczkami w talerze i bębny, jakby się wściekł, po twojej lewej ktoś wali głową w niewidzialną ścianę, dalej ktoś inny trzęsie się padaczkowo jak Ian Curtis dający koncert. Już na pierwszy rzut oka widać, że Black i Cobra, Cobra i Black każdemu robią w głowie nieco inaczej.\n21.30. Po 40 minutach grzania przestaje cię już zastanawiać, czy Black i Cobra robią to na poważnie (kogo to obchodzi?, zresztą zdążyłeś już sobie odpowiedzieć, że nie) i który to Black. Początkowo niewinnie się natrząsałeś z sytuacji, w której bierzesz udział. Teraz, kiedy sytuacja ta zdążyła stać się nieznośnie spiętrzoną, zaczynasz niby mimochodem spoglądać z troską na swoje zdrowie psychiczne. Zaczynasz się zastanawiać, co to za kuracja, którą właśnie się wdraża. Sytuacja zaczyna cię przerastać swoją groteskowością i po którymś z epizodów drażnienia się Blacka i Cobry z publicznością wybuchasz ciepłym, zdrowym śmiechem, zwracając na siebie uwagę przechodniów. Uwalnia się z ciebie byczy, promienny Chichot, który początkowo, nie chcąc nikogo urazić, próbujesz w sobie zdusić. Chichot jednak okazuje się jednym z tych nie-do-zduszenia, nie-do-powstrzymania. Tak więc zwalniasz zaporę i odblokowujesz potoczysty, nieposkromiony śmiech. Wybuch z początku zwraca uwagę raptem kilku osób, hałas Blacka i Cobry ma się dobrze i nie wygląda na to, żeby cokolwiek było w stanie go sforsować. Wielki Chichot okazuje się jednak arcymocarny i po czasie zaczyna zbierać swoje żniwa. Kiedy liczba zainteresowanych twoim stanem rośnie, kiedy twój Chichot nieoczekiwanie i płynnie przechodzi w szloch, kiedy śmiech staje się rykiem, a na horyzoncie rysuje się rozpacz tak krystalicznie czysta, że widać wyścielające dno kamienie, kiedy udaje ci się zdobyć zainteresowanie nawet ochroniarzy, twoje ziomalstwo postanawia wziąć cię dla twojego dobra pod pachy i zaprowadzić do Obozu.\n21.45. Telewizja FAFA TV donosi, że są już pierwsze ofiary stonera. Przekraczasz bramki z mocno zaczerwienionym mózgiem. Wracasz do Obozu, wspierając się na ramionach ziomalstwa, widzisz nabazgrane akwarelą twarze Medzia i Ozziego. Zaczynają się drgawki. Oblewają cię zimne poty. Wzrok masz zamglony, a w uszach nie potrafisz przestać słyszeć nawalających Blacka i Cobrę. Wydaje ci się, że już nigdy nie przestaną grać i do końca świata będą rozgrywali swoje niepokojące gierki z publicznością. Zabłądziłeś w świecie, który dobrze znasz, choć jest ci obcy. Przemierzasz korytarze, potykasz się o kolejne włóczki, drepczesz jak w malignie. Ziomalstwo spogląda na ciebie z góry, kiedy siedzisz skulony, oparty o drzewo (perspektywa jak z bagażnika u Tarantino, z tym, że bez bagażnika). Bredzisz coś o wysypce, jesteś przekonany, że widzisz plamki na swojej twarzy, pokazujesz przypadkowym ludziom swoje dłonie i pytasz, czy coś na nich widzą. Z pobłażliwości na ich twarzach wnioskujesz, że nie chcą powiedzieć ci prawdy, bo nie wiedzą, jak to przyjmiesz. Zabłądziłeś, chłopaku, w świecie, który dobrze znasz, choć jest ci obcy, ponieważ Black i Cobra dolali oliwy do ognia.\n21.59. W głowie sieczka i pokaz slajdów. Zwróćmy uwagę na charakterystyczny sposób montażu, ułożenie kadrów, łączenie heterogenicznych części w jeden nieprzerwany ciąg. Keanu Reeves na gitarze. Wstaję, poruszam się. Trochę akcji pod pad thaiem. Saksofon na wokalu. Ostrzeliwanie z kosmodromu. Prawo policjanta do fazy. Prawo ochroniarza do stonera. Chciałem, żeby choć raz złamał mu się głos. Żebym poczuł, że też człowiek. Nadprofesja. Rzemiosło. Masz piękną głowę, tylko czasem o tym zapominasz. Zachwycające w swoim upiorze. Droczyć się, koniecznie się droczyć. Białe mleko skapujące z sutka. Komedia. Protekcjonalność. Który to Cobra. Black. Black, słyszę cię. Jesteś. Black, chcę być twoim uczniem, przewidział mnie jasnowidz. Cobra? Uczyć się żyć w świecie bez tych dźwięków. Nos też tak naprawdę schował się przed Cobrą, tylko nie dał po sobie poznać. Kwiatostany. Ostrich riding. Orient.\n22.25. Nadzieja poprawy. Odzyskuję pion i przez moment znów czuję się na siłach, żeby stawiać czoło festiwalowym wyzwaniom. Wspieram się na Zu, która prowadzi mnie na kolejny koncert – Weedeater, i już przy bramkach czuję, że idziemy w paszczę lwa. Kiedy docieramy na miejsce, nogi się pode mną uginają. Ze sceny lecą brudne, brutalne, obślizgłe, energetyczne riffy, tony gruzu, walą się całe wieżowce, gmachy, biurowce, upada Szkieletor, Sheraton, Forum i Cracovia. To jest po prostu zbyt dobre. Przewracam oczami, tak że na wierzch wychodzi całe białko. Widzę, jak paruje mi czacha; gorące, maślane, kwaśne cirrusy. Ustalamy między sobą, że chłopaki trochę przesadzają i oddalamy się chwiejnym krokiem.\n22.39. To muzyka, która wpadła w Ucho, sprawiła, że dzieje się rozpad, sypie się mur, cegła i kamień, że widzę swoją dłoń odłączoną, wyluzowaną, zawieszoną beztrosko na ławeczce jak pranie, że moje trzewia taplają się w jeziorze, że moje serce sięga poza horyzont. Zmiana Nosów. To muzyka sprawiła, że puszczają tamy, a moja tożsamość rozlewa się poza granice mojej jurysdykcji. To dźwięki zrobiły, że granice kraju JA, kraju TY, kraju ZU puszczają, płyty drżą, a ja przestaję wiedzieć, gdzie się kończę, a gdzie zaczynam. Nie przestaję się śmiać, a z oczu lecą mi łzy, dźwięki Blacka i Cobry (wciąż nie wiem, który jest który) stają się naturalnym soundtrackiem mojego życia. To muzyka z Jądra sprawiła, że czuję się jak w poklatkowej animacji, barierki to świecące ledy, w jeziorze igrają syntezatory, woda jest bardziej przezroczysta, niż jest, z nieba kropi zimny, neonowy łupież, mimo że mamy środek lata.\n23.15. Idzie mypr zezpark akbyśmyby lizDis neyaTota piekielnamu zaspra wiłajest emPok ahont azajesteśPiot ruśPan pośródobr azówmistrzó wW idzimyg rand ycieńryb ywy skakującezj ezior apodgląd amy akcjępodk orądrzew awparku zaczynająży ćnowymżyciemPr zemie szczamysięos trożnieżeby nicze gonien aruszyćwki erunku namiotuTooso bliwasytu acja kiedybę dącwnamio cie widziszg wiazdy kiedyw śr odkum asz latonam iotuwyb uchająf ajerw er kiki edytkank ałącznas tajesięba rdz iejłącznaniżn acodzień Zblendzin aleśnik iemn aleśnik owyt ortzw ątrób kita kbyłtam teżpod kasztan emkarton yprzep rowad zkanie ufamwo jsku niemato jakz ąbcz asuka wałbocia nak ołujewysok oowadbocian yroznosząb ekas ysłyszałeś alezan imjeprzy niosą psu jąByłaśw pisanadogr upyszko lenio wejprzewid ziałmniejas nowidz. Zmiana cirrusów.\n00.38. Błąd kroku. Zabłądziłem w świecie, który dobrze znam, choć jest mi obcy. Ozzy donosi, że Weedeater faktycznie zeżarł całe zioło. Muzyczka uniwersalnych struktur. Time travel dilemma. Bukowski kolekcjonuje budziki. Mleka!\n01.00. O godzinie 1.00 Wigwam szczelnie wypełniała rzesza niestrudzonych, kuriozalnych apostołów gotowych dawać kolejne świadectwa niewiary. Wigwam faktycznie nie jest w stanie pomieścić wszystkich śmiałków, od wejścia ciągnie się sznureczek ochotników mogących tylko się domyślać, co dzieje się wewnątrz. Udało mi się być jednym z pasażerów. Sunwôrm, czyli kolektyw muzyków pochodzących z różnych zespołów, którzy z improwizacji i eksperymentu czynią ceremonię. Projekt badawczy, którego członkowie postawili sobie za zadanie znalezienie najmądrzejszego dźwięku świata i którzy są bardzo blisko osiągnięcia tego celu. W wigwamie wielkie nuty opakowywały nas w ścisły kokon i sięgały takich intensywności, że tylko czekałem, aż kapsuła, w której się zebraliśmy, oderwie się od ziemi i poszybuje w kosmos. Udało mi się nawet powąchać dźwięk. Był słony i mroźny. Wigwam wypełniają przekraczające skalę świsty, drony, śpiew ptaszorów i ten charakterystyczny dźwięk kładzenia wielkiej, psychodelicznej hostii na języku, jakby na plecy spadał wielki kolos. Bardzo dobra jakość dźwięku, a syntezatory czynią cuda.\n01.48. Jeszcze nie okrzepliśmy po jednej ceremonii, a już rozpoczyna się kolejny wariacki set. Dj Wux grzeje decki, szoruje czarne talerze, przygotowując się na biesiadę i ostatni tego dnia poczęstunek muzyczny. Na Red Smoke’u był już nieraz, ale nigdy w wigwamie, więc kiedy w końcu się tu pojawił, od razu zajął miejsce po właściwej stronie blatu. Stoję centralnie pod amboną na lekko rozstawionych nogach i czekam na chłostę. Z wolna rozkręcający się wir. Duby, transowa chochla, reverby, delaye, big beaty, ćwierćbeaty, brejkbeaty, brejki i jeszcze raz brejki. Tańczący z pluszowymi świnkami. Wigwam rośnie, wir wciąga coraz więcej ludzkiej masy, krąg się poszerza. Medzio wystawia głowę ponad szczyty głów jak struś, rozgląda się i ma minę, jakby zabłądził w świecie, który dobrze zna, choć jest mu obcy. Wojto nie ma litości, nie odpuszcza, Nos kręci mleko w zastępstwie Wojta, który w tym momencie kręci soczyste brejki. Wiem, że lubi głowa kicać, ale nie kajtaj tak łepetyną. Chłosta i do spania. Całe możliwe paliwo skończyło się. Witamina CCC+ prawoskrętna. Ziomuś, jeszcze jedno, w Pleszewie nie chodzi o skręta.\n03.37: Wracamy do Obozu i przed Moro Cipą, w której sypia Wojto, znajdujemy pielgrzyma, grzyba, zombie, który w totalnie skulonej, sierocej, embrionalnej, pozycji urzędował przed grotą Wojta w czasie, kiedy ten koncertował. Jego postawa jest niedwuznacznie modlitewna. Nie wiadomo, od jak dawna w niej przebywa, ale możliwe, że już zdążył wymodlić dla Wuxa hordę łask. Dowiedzielibyśmy się może więcej, gdyby udało nam się nawiązać z nim jakiś kontakt. Mówi się: „Kotku, wstańże, jak ci na imię?”, „Czy można ci jakoś pomóc?”, „Podziel się swoim strapieniem”. Nic do niego nie dociera, koleżka całkiem odcięty. W końcu Burrito podbija do gościa i nie ceregieląc się, potrząsa nim i gada „Tej, kurwa, wstawaj! Co tak siedzisz w samych gaciach na gołoledzi jak kretyn? Dupa ci zmarznie, wilka złapiesz”. I nagle dociera do mnie, że ja to ja, a ja to właśnie ten typo ślęczący żałośnie jak kretyn przed Cipą Wojta. Podnoszę twarz i faktycznie, dopiero teraz wszyscy mnie rozpoznają. Opętał mnie Black i Cobra. Zgubiłem się, przegapiłem wybitny koncert Weedeatera, opuściłem szampańską biesiadę Dja Wuxa, nikt nie wie, gdzie byłem przez ten cały czas. Difficult trip. Nos, Usta, Ucho, ruina. Psychodeliczny tunel w bani twojej babci. Oj, sorka – odpieram skruszony, choć kącikiem uchodzi mi niedorżnięty Chichot – chyba zgubiłem się w świecie, który dobrze znam, choć jest mi obcy.\n3 – w pępku kisła Andromeda\nNastępnego dnia z rana przyrządzają mi taką herbatkę z mlekiem, miodem i czosnkiem, że nie mam pytań, a Ozzy serwuje mi składankę z samymi lajtowymi piosenkami (sic!), które na pewno nie zrobią mi krzywdy: Jefferson Airplane, mniej konceptualne rzeczy Beatlesów, wybrane Floydów, indie rock, Mela Koteluk i Gaba Kulka. Zakłada się mi na uszy słuchawki, obkleja dookoła głowę taśmą NASA (tylko do zadań specjalnych), obezwładnia i zakazuje opuszczać Obóz. Wsteczna kuracja muzyką. Wyrywam się i krzyczę, że nie ma takiej potrzeby, że już nie pamiętam o Blacku i Cobrze, ale kiedy dolatują mnie pierwsze kojące dźwięki Surrealistic Pillow, udaję się w błogi spoczynek i o niczym już więcej nie myślę. Omija mnie masa świetnych niedzielnych koncertów (Electric Octopus, Yawing Man czy Kikagaku Moyo), o których przeczytasz w innych tego typu relacjach.\nZastygłeś – w śledzeniu czarnych skrzynek, w uważnym obserwowaniu kwaśnych cirrusów, w marszu do paszczy lwa, w spijaniu ciepłego mleka, w podwieczorku szamana. Przedawkowałeś ambicję, saksofon na wokalu, flet poprzeczny, przesterowaną gitarę, piekielny syntezator. Zawiesiłeś się w stonerowej zjeżdżalni, w psychodelicznym tunelu w bani cudzej babci. I wyglądasz na najszczęśliwszą jodłę w lesie. Kontynuuj jako Paweł.\nZM, Red Smoke Festival: kurz, pył i świetna muzyka!, [online:] https://pleszew.naszemiasto.pl/red-smoke-festival-kurz-pyl-i-swietna-muzyka/ar/c13-1926441 [dostęp: 6 listopada 2019].\nPóźniej się dowie, że jednak musi przestawić tę brykę.\nPotem rzeczywiście czytam na stronie festiwalu o stoiskach z kosmetykami do brody, choć nigdy do nich nie docieram.\nZDJĘCIA: Wojtek Rodak\nREDAKCJA: Patryk Kosenda, Paulina Żebrowska\nPaweł Harlender (92′) – naczelne barachło „Stonera Polskiego”. Publikował w „Ha!arcie”, „Małym Formacie”, „Wizjach”, „Kontencie”, „Helikopterze” i „biBliotece”. Laureat Połowu 2K19. Tworzy, smaży, performuje, ogarnia temat. Recepcjonista, bańkarz, nowofazowiec. Gra w szachy. Żyje w Krakowie. Lubi spędzać czas z kotami.\nWojciech (ur. 1993) – pochodzący z górniczej doliny człowiek renesansu, inżynier, filozof i wojownik. Odznaczony kebabem przez dresów, którzy próbując szczęścia osaczyli go pod budką (z kebabem), jednak nie mogli przewidzieć błyskawicznego ciosu buddyjskiej retoryki.