Kuba Terakowski 2005-07-21 Galeria\n÷Europa, Polska, Wybrzeże Bałtyku\nWyruszamy z Krakowa w mocno zredukowanym składzie - dwie osoby zamiast pięciu. Agnieszkę ("drugą") "zalało", musiała więc zrezygnować (razem z "drugim" Kubą), a "pierwsza" Agnieszka wycofała się mając w perspektywie samotny powrót do Krakowa (cała trójka zamierzała iść z nami tylko przez weekend). Jestem zatem w przedziale tylko z Michałem, dziewczyny zafundowały nam dodatkowe trzy miejsca do dyspozycji (w pociągu obowiązuje rezerwacja). We Wrocławiu, na korytarzu wagonu pojawia się kilka osób bez miejscówek. Zapraszamy do nas, nie chcemy by nasze miejsca "wiozły się" puste, gdy obok stoją ludzie. Niestety, jeden z zaproszonych koszmarnie chrapie. Cóż, pięć osób nie śpi, by spać mógł jeden ktoś. Śpi mocno, nie budzą go nawet kontrole, bo chrapie na jednym z naszych miejsc, więc nie musi pokazywać biletu.\nTuż przed godz. 9.00 jesteśmy w Świnoujściu. Idziemy w stronę morza. Po drodze okazuje się, że ulica którą szedłem we wrześniu jest zamknięta. Wybieramy inną drogę. Punktualnie o godz. 10.00 wychodzimy nad Bałtyk, Druga Przechadzka rozpoczyna się "oficjalnie". Ludzi na plaży widać wyraźnie więcej niż jesienią, a pogoda jest "trudniejsza" - w słońcu gorąco ( zdejmujemy koszule), pod chmurami zimno i wietrznie (ubieramy polary). O godz. 13.00 jesteśmy w Międzyzdrojach - molo, Aleja Gwiazd - nie spieszy nam się, powoli wędrujemy przez kurort. Nad morzem tłum, lecz - jak zwykle - tuż za miastem robi się pusto. Wchodzimy na fantastyczny etap - wąska, kamienista plaża u podnóża imponującego klifu.\nKolejny "wianuszek" wczasowiczów anonsuje Wisełkę, metę pierwszego etapu. We wrześniu nocowałem tu na plaży, więc jest to jedyna nieznana mi miejscowość na trasie Przechadzki. Kwaterę znajdujemy natychmiast. Idziemy do sklepu, nagle napada mnie atak mdłości. Z trudem wracam do domu. Czuję się coraz gorzej, wymiotuję. Nie wiem co będzie dalej. Czy jutro uda mi się ruszyć dalej? Czy to tylko zatrucie, czy coś poważniejszego?\nWitek obiecał nam codzienne SMSowe komunikaty o pogodzie. Dzisiaj, poza pierwszymi informacjami napisał: moja siostra jest na wakacjach w Wisełce, widziała dwóch turystów z plecakami i kijkami, którzy przyszli od strony Świnoujścia, jeżeli przy zejściu zauważyliście dziewczynę z wózkiem, to ona. Zauważyliśmy!\nPrzyszedł też SMS od Danusi, do środy będzie w Poddąbiu (przygotowuje pensjonat do otwarcia na sezon). Niestety, nie spotkamy się, gdyż zamierzamy dotrzeć tam dopiero za tydzień.\nCzuję się dobrze, więc ruszamy - zamiast wracać, pauzować lub podjechać - jak myślałem wczoraj. Do Międzywodzia idziemy plażą, mamy szczęście bo już drugi dzień silny wiatr wieje nam w plecy. Chmury groźnie suną po niebie, lecz nie pada. Tuż przed jedenastą jesteśmy we wsi, w południe będzie msza święta (jest niedziela) - czekamy.\nRuszamy dalej o 13.00, półtorej godziny później mijamy most na Dziwnej i schodzimy nad Bałtyk. Plażą idziemy tylko do Dziwnówka. Zaczyna kropić, więc wchodzimy do wsi; krótka, gwałtowna ulewa zastaje nas akurat w sklepie. Dalej wędrujemy szlakiem leśnym, zatrzymując się na znajomej ławce w Łukęcinie. Chwilę przed godz. 18.00 jesteśmy w Pobierowie, zakupy i idziemy na moją wrześniową kwaterę. Pukam, gospodyni staje w drzwiach i... "to pan" - słyszę na powitanie - "znowu pan wędruje?" Nie wierzę własnym uszom, nie przypuszczałem, że może mnie pamiętać.\nNadal czuję się dobrze, natomiast martwię się o Michała, który ma już kilka bolesnych pęcherzy. Mam nadzieję, że nie zepsują mu przyjemności wędrowania.\nWbrew prognozom przekazanym nam przez Witka poranek jest pogodny, a morze wyjątkowo spokojne, chociaż wieje dość silny wiatr. W Trzęsaczu schodzimy z plaży, idziemy pod ruiny i dalej znajomą ścieżką wiodącą efektownie tuż przy krawędzi klifu. Przechodzimy przez Rewal, Niechorze i Pogorzelicę, coraz wyraźniej czując nadchodzący sezon. Wracamy nad Bałtyk. Idzie się doskonale, bo po deszczu i sztormie piasek jest świetnie ubity nie tylko w wąskim pasie przyboju. Niestety, Michał nie może beztrosko cieszyć się tym komfortem, bąble na stopach dokuczają mu coraz bardziej. Przez dobre dwie godziny nie spotykamy nikogo, a plaża jest pusta po horyzont. Korzystam z okazji, i - by nie wzbudzać sensacji - wypróbowuję tu kijki turystyczne. Na plaży też okazują się bardzo skuteczne, więc na następnych etapach, w razie potrzeby zamierzam korzystać z nich, nie bacząc na ewentualne reakcje plażowiczów.\nPrzyspieszamy tempo marszu bo za plecami zaczyna grzmieć, zbierają się i gonią nas coraz ciemniejsze chmury. Równo ze "ścianą" deszczu wpadamy do pierwszego z brzegu domu z napisem "pokoje do wynajęcia". Za oknem szaleje burza. Dzwoni Krysia, zamierza dołączyć jutro - w Kołobrzegu. Tam też niestety planuje wycofać się Michał. Przykro mi, lecz rozumiem tę decyzję, Przechadzka ma być nade wszystko przyjemnością, a Michał ma tyle bąbli, że każdy krok sprawia mu ból.\nPo burzy szybko wychodzi słońce. Wychodzimy więc i my - idziemy do znajomej knajpki "U Rybaka". O dziwo tu też zostaję rozpoznany, a mintaj jest równie pyszny, jak poprzednio.\nŻegnamy się z Michałem w Mrzeżynie. On wsiada w autobus do Kołobrzegu, ja tam idę. Najpierw - do Dźwirzyna brzegiem - na plaży nie ma nikogo, świeci słońce, wieje wiatr, niebo jest bezchmurne, bajka. Dalej wędruję szlakiem leśnym. W Kołobrzegu jestem w samo południe. Mija pięć minut gdy przychodzi Krysia. Niestety, jej podróż nocnym pociągiem nie była udana. Próbowała czuwać, lecz nad ranem zdrzemnęła się chwilę. Wystarczyło, by straciła buty turystyczne. Zostały jej adidasy - wygodne, lecz przemakające. Całe szczęście, że przygoda nie skończyła się gorzej.\nRuszamy promenadą, później znajomą ścieżką rowerową poprowadzoną po szlaku dla pieszych i zabezpieczoną przed turystami kompletem znaków "pieszym wstęp wzbroniony"... Paranoja. Ścieżka kończy się w Podczelu, gdzie szlak wytyczony jest znakami namalowanymi na ruchomych koszach, więc niewiele trzeba, aby zmienić jego przebieg.\nPierwsza wspólna przerwa na słonecznej ławce w Podczelu i wędrujemy dalej - tym razem po pasie startowym z napisem "wejście na płytę wzbronione", umieszczonym obok oznakowania szlaku. Omijamy "Bałtyckie Centrum Turystyczne Przejścia Nie Ma" i wchodzimy do miejscowości Sianożęty. Jak przystało na zdyscyplinowanych turystów "trzymamy się" szlaku, który według mapy ma prowadzić do nadmorskiej promenady. W efekcie znowu "lądujemy" kilkaset metrów w głębi lądu, bo przebieg szlaku w terenie nie zgadza się z mapą.\nIdziemy asfaltem do Ustronia Morskiego. Szukamy kwatery. Pierwsze podejście jest chybione - brak wolnych miejsc, drugie też - pokoje nie mają łazienek, a gości jest wielu, więc dostęp do sanitariatów może okazać się trudny. Bezbłędnie trafiamy za trzecim razem. Gospodyni jest wprawdzie na pogodnym rauszu, lecz pozwala targować się (płacimy po 25 zł zamiast wywoławczych 30 zł) i kaprysić (cichy pokój na końcu korytarza, zamiast lokum przy samym wejściu).\nDoszliśmy dzisiaj dalej niż zamierzałem, więc jutro mamy krótszy etap w perspektywie.\nDo Sarbinowa idziemy plażą. Wieje, huczy, chmurzy się groźnie, lecz nie pada. W Gąskach spotykamy "długodystansowców" - wystartowali wczoraj z Kołobrzegu z zamiarem dojścia do... soboty. Nie wyznaczyli sobie konkretnego punktu mety, lecz czas trwania wycieczki. W Chłopach pojawia się słońce i towarzyszy nam już do końca etapu - w Unieściu. A zapowiadano na dzisiaj deszcz i burze - bardzo odpowiadają mi takie niesprawdzające się prognozy. Idziemy na "wrześniową" kwaterę, gospodyni rozpoznaje mnie natychmiast. Wtedy już nie wynajmowała - po sezonie, teraz - jeszcze nie wynajmuje - przed sezonem. I podobnie jak poprzednio, mimo wszystko przyjmuje nas. Byliśmy jej ostatnimi gośćmi na zakończenie sezonu 2004, jesteśmy pierwszymi w sezonie 2005. Płacimy po 10 zł od osoby.\nDzwonię do leśniczówki w Orzechowie, aby zapytać o nocleg. W ośrodku wypoczynkowym wszystkie miejsca są już bowiem zarezerwowane, a innych zabudowań tam nie ma. Słyszę komunikat "abonent jest chwilowo niedostępny", lecz nie mija nawet minuta, gdy leśniczy oddzwania i obiecuje nas przenocować.\nRuszamy asfaltem na wschód, nie popełniam wrześniowego błędu i przy Kanale Jamieńskim schodzimy nad Bałtyk. Wędrujemy plażą do Łazów, wstępujemy do sklepu i wracamy nad morze. Idziemy piaskiem do Dąbkowic. I znów jest magicznie - pusta plaża, słońce, błękit. Tym razem wchodzimy do Dąbkowic "legalnie" (poprzednio sforsowaliśmy podwórku zabudowań Urzędu Morskiego) i nie lekceważymy ławeczki - huśtawki nad jeziorem Bukowo - ta sielanka mogłaby trwać wiecznie.\nZ trudem opuszczamy to zaczarowane miejsce i wąską dróżką zmierzamy do Dąbek. Stąd znowu plażą w kierunku Darłówka. Odcinek okazuje się dość trudny bo piasek jest "ciężki" i grząski, a ubity pas w strefie przyboju ryzykowny z uwagi na wysokie fale. Wyciągam kijki, ulga jest wyraźna. Krysi zaczynają dokuczać pierwsze bąble, bolą ją też plecy, a do adidasów wciąż sypie się piasek. Wędruje jednak bardzo dzielnie.\nZgodnie stwierdzamy, że "nie ma jak przerwa" i miłe pół godziny spędzamy na plaży tuż przed Darłówkiem. Przy wejściu do miasteczka wyjątkowy tłum, grupa nastolatków komentuje moje kijki uznając je za narciarskie. Korepetycji nie udzielam.\nOmijamy wrześniowy "slums za dychę", lecz ceny innych kwater okazują się dość wysokie. Dopiero za trzecim razem znajdujemy przyzwoity nocleg za 25 zł od osoby.\nDzwonię do komendanta poligonu, potwierdza zgodę na przejście plażą z Jarosławca do Ustki.\nEtap ulgowy, tylko 16 km. Startujemy dopiero o godz. 10.00. Jak na optymistyczne prognozy pogody, niebo jest niepokojąco zasnute. Idziemy szlakiem, po kilometrze zauważamy pierwszy spychacz blokujący ścieżkę, chwilę potem widzimy kolejne. Robotnicy informują nas, że przejścia nie ma, a szlak tu "dopiero będzie". To dziwne, bo w zeszłym roku już tu był.\nZatrzymujemy się w Wiciu - nawet w tym przysiółku ruch jest dzisiaj znacznie większy niż we wrześniu. Zaczyna kropić, siadamy pod daszkiem. Pół godziny mija niepostrzeżenie. Ruszamy i... przestaje padać. Tym razem zamiast wejść do Jarosławca po trzykilometrowym pasie startowym, wchodzimy plażą - czyli po falochronie ciągnącym się w nieskończoność.\nIdziemy na znajomą kwaterę. Zostajemy rozpoznani - Krysia też, chociaż to Kasia nocowała tu we wrześniu. Jestem zaskoczony tym jak doskonale pamiętają nas gospodarze. Płacimy po 15 zł za pokój z dwoma telewizorami, w sąsiednim stoją cztery - ciekawe ile tam kosztuje nocleg...\nWychodzimy po zakupy. Pada! Zdążyliśmy pod dach w ostatniej chwili.\nPunktualnie o ósmej meldujemy się na wartowni poligonu. Podobnie jak we wrześniu już się nas spodziewają. Podajemy dane i wchodzimy. Przez blisko dwie godziny wędrujemy absolutnie pustą plażą w słońcu i błękicie. Zachmurza się nagle i niespodziewanie. Jest coraz zimniej i wietrzniej, lecz na szczęście nie pada. Mijamy kilka wojskowych samochodów, podchodzi do nas dwóch żołnierzy. Pierwszy każe jak najszybciej przejść przez poligon, bo za moment zamierzają detonować niewypały, drugi ma wątpliwości czy w ogóle nas przepuścić. Długo tłumaczę, że mamy pozwolenie na przejście. Tuż po naszym odejściu za plecami słyszymy wybuch...\nDochodzimy do ujścia kanału Potyni. Własnym oczom nie wierzę: we wrześniu delta była niemal zupełnie niedrożna, a teraz bez woderów nie sposób przeprawić się na drugi brzeg. Bezskutecznie próbujemy przejść boso, lecz na środku nurtu jest zbyt głęboko, woda nazbyt rwąca, a dno grząskie i niepewne. Na szczęście sto metrów w głąb poligonu jest most, korzystamy z niego chyłkiem, gdyż mamy zakaz oddalania się od plaży.\nPo kolejnej godzinie wchodzimy do Ustki. Zakupy, ławeczka pod komendą Policji i ruszamy dalej. Dzwoni Danusia, jest jeszcze w Poddąbiu i zaprasza do siebie. Mamy już jednak zarezerwowany nocleg w leśniczówce w Orzechowie, więc nie chcemy robić zamieszania rezygnując z kwatery. Leśniczy przyjmuje nas życzliwie i... znika, zostawiając dom pod naszą opieką. Ciche, słoneczne popołudnie spędzamy między pokojem, kuchnią, a podwórkiem leśniczówki.\nO czwartej rano Krysię budzi ból zęba. Zażywa pigułkę, lecz nie śpi już do rana. Startujemy jak zwykle - chwilę po ósmej. Idziemy czerwonym szlakiem poprowadzonym tu bardzo śmiało tuż przy krawędzi klifu. W dole huczy Bałtyk, nad nami korony drzew i bezchmurne niebo.\nZostaję na moment z tyłu, po czym bezskutecznie próbuję dogonić Krysię. Zastanawiam się jak szybko musi iść skoro nie mogę jej złapać? Przecież obiecała zwolnić! Wysyłam z komórki umówiony sygnał oznaczający "zatrzymaj się". Krysia dzwoni mówiąc, że wolniej posuwać się nie może. Czuję się zdezorientowany - czy w tajemniczy sposób wyprzedziłem Krysię wędrującą tym samym szlakiem? Czekam i rzeczywiście - po kilku minutach przychodzi. Nie wiem jak to się stało.\nChwilę później słyszymy znajome "witojcie". To Danusia (rodem z Zawoi) wyszła nam naprzeciw. Zaprasza na śniadanie "do siebie", czyli do ośrodka wczasowego, w którym pracuje. Potem idzie z nami do Rowów, niosąc Krysi plecak.\nDzwonię do Eli. Już na nas czeka. Spotykamy się w samo południe, żegnamy Danusię i we trójkę wyruszamy w dalszą drogę. Wybieramy czerwony szlak wzdłuż Jeziora Gardno, komary dokuczają okropnie, nie sposób zatrzymać się nawet na moment. Beztrosko odpoczywamy dopiero na pomoście na Jeziorze Dołgie.\nZ Lasu Smołdzińskiego dzwonię na znajomą kwaterę w Łebie, niestety wszystkie pokoje są zajęte. Cóż, będziemy improwizować. A na dzisiejszej mecie gospodyni już na nas czeka.\nWstyd przyznać, lecz mylę dojście na Wydmę Czołpińską. Z pomocą przychodzą nam wspomnienia Eli, miejscowy rowerzysta i mapa. Od wyjścia z domu w Lesie Smołdzińskim, aż do Łąckiej Góry nie spotykamy nikogo poza tym rowerzystą i pracownikiem Parku. Wprost trudno uwierzyć, że przez dwie godziny wędrujemy wzdłuż morza nie widząc żadnego człowieka. Za to na Łąckiej Górze kłębi się tłum, z daleka wydma przypomina potężne mrowisko.\nLeśnym odcinkiem czerwonego szlaku zmierzamy do Łeby. Trochę obawiamy się problemów ze znalezieniem lokum. Niesłusznie. Ela wiedziona intuicją, "jak po sznurku" prowadzi nas na miłą, pustą i tanią kwaterę.\nWieczorem wybieramy się na zakupy, ja wracam z torbami do domu, a dziewczyny idą na piwo. I tak właśnie być powinno!\nNajpierw wędrujemy ścieżką rowerową przez Mierzeję Sarbską - zaczarowanym, pustym, leśnym szlakiem, potem idziemy pod latarnię morską Stilo (Krysia wchodzi na górę dwa razy!). Stad schodzimy nad Bałtyk i trafiamy wprost na parę "długodystansowców". Od dwóch lat pokonują kolejne odcinki wybrzeża, tym razem zamierzają przejść się z Łeby do Władysławowa. Wędrują "na ciężko" z całym sprzętem biwakowym. Żegnamy się serdecznie.\nPlaża jest pusta, piasek olśniewający i twardy, niebo błękitne, morze niespokojne, słońce pełne blasku. Jest magicznie. To jeden z ładniejszych etapów.\nKwaterujemy w Białogórze. Krysia ma bąble i otarcia na stopach, Ela czuje się trochę zmęczona, więc obydwie zostają w domu, a ja - wyposażony w listę - zostaję wysłany na zakupy. Tak też być powinno!\nWbrew prognozom dzień jest pogodny. Tuż po starcie na naszej drodze pojawia się niezwykła przeszkoda - tabun koni przeganianych ze stajni na pastwisko. Zapiera nam dech w piersiach gdy wprost na nas galopuje kilkanaście klaczy z młodymi.\nZa Dębkami schodzimy na plażę, wieje potężnie, lecz idealnie w nasze plecy. Wprost fruniemy na skrzydłach wiatru. Podobnie jak wczoraj plaża jest pusta, a piasek, niebo, obłoki i słońce - jak na pocztówkach.\nPowoli i opornie przechodzimy przez Karwię - zatrzymują nas kolejne sklepy i ławki. Później, pomimo wrześniowych doświadczeń, sforsowanie ujścia Czarnej Wdy ponownie okazuje się kłopotliwe. Gubimy drogę wzdłuż delty i wchodzimy w głąb lasu ścieżką, którą powinniśmy wyjść...\nW Jastrzębiej Górze decydujemy o zmianie planów i zamiast nocować tutaj, ruszamy do Władysławowa. W ten sposób mamy szansę dojść jutro nawet na Hel. Trochę szkoda, bo ta modyfikacja może skrócić Przechadzkę, a nic nie zmusza nas do pośpiechu.\nNa metę etapu przychodzimy solidnie zmęczeni. Szybko znajdujemy kwaterę, płacimy 30 zł zamiast wyjściowych 40 zł. Cóż, chyba osiągamy wprawę w targowaniu się... Idę zadzwonić do domu, sprawny jest dopiero trzeci automat. Wracając na kwaterę dostaję od dziewczyn SMS z prośbą o zmywacz do paznokci. Gdzie ja tej porze znajdę zmywacz we Władysławowie? Znajduję: na drugim końcu miasta. Wracam sponiewierany i zły na siebie.\nPowoli posuwamy się z Władysławowa wzdłuż Półwyspu Helskiego. Czuję się fatalnie. Chyba nie tylko ja. Dopiero dłuższa przerwa w Kuźnicy wyraźnie poprawia nam samopoczucie. Nocujemy w Jastarni. Trafiamy wprost na Sobótkę, Ela i Krysia dołączają na chwilę do korowodu, idą zobaczyć "topienie zła". Śpimy mocno pomimo fajerwerków oraz głośnej muzyki na zewnątrz.\nPrzychodzi SMS od Mamy. Nad brzegiem morza kończy się ziemia. Po drodze Jastarnia, Jurata. A potem Hel. To cel na dzisiaj, nie żaden koniec świata. Słona łezka w słonym morzu zostanie.\nPrzez cały ostatni etap Drugiej Przechadzki wędrujemy plażą. Zaczarowane, słoneczne przedpołudnie mija niepostrzeżenie. O godzinie 12.30 mijamy tabliczkę "Hel, wejście 64". To już? To koniec? Trudno w to uwierzyć. Trudno się z tym pogodzić. Zwlekamy z odejściem w głąb lądu. Każdy na swój sposób żegna się z Bałtykiem. Było tak dobrze. Dziękujemy.\nWsiadamy w pociąg do Gdyni. Tam rezygnujemy z szybkiej przesiadki, gdyż wizja przyjazdu do Krakowa o godzinie trzeciej w nocy nie odpowiada ani Krysi, która mieszka w Niepołomicach, ani Eli z Będzina. Wybieramy nocny autobus relacji Karwia - Zakopane. Nad ranem, w Dąbrowie Górniczej żegnamy się z Elą. Za Olkuszem zaczyna palić się jedno z kół. Koniec jazdy! Przesiadamy się w wóz zastępczy i o świcie wysiadamy w Krakowie.\nUczestnicy Drugiej Przechadzki:\nZobacz dołączoną galerię "Świnoujście - Hel. Wyprawa wybrzeżem 2005". Przykładowe zdjęcia:


19. PKO Poznań Maraton otrzymał brązowy medal IAAF – Lepszy Poznań – informacje z Twojego fyrtla\nPo raz drugi Poznań Maraton otrzymał prestiżowe odznaczenie Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych (International Association of Athletics Federations ) – organizacji, która od 1912 roku zrzesza związki lekkiej atletyki z całego świata.\nTegoroczna, jubileuszowa Maratonu edycja odbędzie się 20 października. Na liście startowej zapisanych jest już ponad 4400 zawodników. Limit wszystkich uczestników to 6 tysięcy osób! Do 13 września opłata startowa wynosi 160 złotych.\nTagi:pko poznań maraton


Drugi wyjazd uczniów na praktyki zagraniczne w ramach programu "Leonardo da Vinci"\nW dniach 17-28 marca 2014 r. uczniowie Ośrodka Kształcenia Zawodowego „Profesja” w Radomiu uczestniczyli w stażu zagranicznym w zakresie projektu pt. „Doświadczenia i nowe trendy w zagospodarowaniu ciągów komunikacyjnych”. Projekt jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Realizowany był w Centrum Kształcenia Budowlanego w Magdeburgu w Niemczech jako część programu „Leonardo da Vinci”.


www.choszczno.pl - VIII Choszczeński Bieg Terenowy\nVIII Choszczeński Bieg Terenowy\nCHOSZCZNO. Ponad 800 osób wystartowało w ósmej edycji Choszczeńskiego Biegu Terenowego. Największe powody do radości miała KATARZYNA POKORNIECKA, której córka ZOSIA wywalczyła brązowy, a syn JULIAN złoty medal. Z dużej frekwencji cieszył się PAWEŁ CZAPIEWSKI. Jego zdaniem, to kolejny dowód na to, że bieganie w naszej gminie staje się coraz modniejsze.\nTradycyjnie już najliczniej obsadzone były kategorie najmłodsze. Tu zdarzało się, że w jednym biegu startowało blisko 100 zawodników. Po XVIII Choszczeńskiej Dziesiątce, którą rozegrano dwa tygodnie temu, organizatorzy głośno mówili o tym, że w przyszłorocznej edycji będą również biegi dla dzieci. Jednak po tym, co w piątek zobaczyli na Placu Witosa, raczej zrezygnują z tego pomysłu. – Wprowadzanie tak licznych kategorii na trasy asfaltowe mogłoby być niebezpieczne dla samych dzieci – tłumaczy PAWEŁ CZAPIEWSKI. Mimo tego, że nasz rekordzista Polski, mistrz Europy i brązowy medalista mistrzostw świata w biegu na 800 metrów karierę sportową zakończył już ponad dwa lata temu, to jednak nadal jest bardzo popularny wśród dzieci, które ciągle prosiły o autografy. Kontynuując temat frekwencji trenerzy przypomnieli, że w poprzednich edycjach biegu, w najstarszych kategoriach, czyli szkół ponadgimnazjalnych zdarzało się, że startowały dwie, trzy dziewczyny, a tutaj było ich ponad 20. ROBERT ŁYKO, wuefista ze Szkoły Podstawowej nr 1 w Choszcznie, komentując taki widok stwierdził, że na trasie wokół jeziora widuje coraz więcej osób, które w czasie gdy je uczył…, przynosiły zwolnienia lekarskie. – To nie tylko moda, do biegania trzeba dojrzeć – podsumował. KAROLINA PLUTA, która w swojej kategorii zajęła trzecie miejsce, nic o modzie nie mówiła, ale zdradziła nam, że jej sportem numer jeden jest badminton, natomiast bieganie traktuje jako uzupełnienie treningu. Mimo tego, że biegi były rozgrywane przed południem, to jednak przyszło całkiem dużo kibiców, głównie rodziców i dziadków. Wspomnieliśmy już wyżej o KATARZYNIE POKORNIECKIEJ, która z dumą patrzyła na Zosię i Juliana odbierających medale od P. Czapiewskiego. Także PIOTR WRÓBEL uściskał córkę JULIĘ, która wygrała wśród gimnazjalistek. Tradycyjnie już bardzo zgraną grupę kibiców mieli reprezentanci Szkoły Podstawowej nr 3 w Choszcznie, z dyrektorką EWĄ KLIŃSKĄ na czele. Trzeba przyznać, że miały co oklaskiwać, bo na 36 możliwych do zdobycia medali, zgarnęli aż 16. Dodajmy, że 10 razy na podium stawali reprezentanci SP nr 1 w Choszcznie, trzykrotnie SP nr 1 w Suliszewie i raz SP w Sławęcinie. Wśród wszystkich biegaczy największe wrażenie na kibicach zrobił BARTOSZ POPIELARCZYK, który na zupełnym luzie i z dużą przewagą wygrał ze starszymi kolegami. Od kilku już lat o nim piszemy, bo to bardzo utalentowany biegacz. Szkoda tylko, że on sam postawił na piłkę nożną.\nOrganizatorem piątkowej imprezy było Centrum Rekreacyjno-Sportowe w Choszcznie. Tym razem oprócz medali, pucharów i dyplomów, pięciu najlepszych nagradzano także koszulką., a wszyscy zawodnicy poczęstowani zostali kiełbaską z grilla. Brawa należą się także sędziom oraz ZBIGNIEWOWI GARZYŃSKIEMU, który całość poprowadził. Na koniec przypomnijmy, że bieg rozgrywany był w piątek i od P. Czapiewskiego usłyszeliśmy, że w sobotę z grupą choszcznian zamierza wystartować w szczecińskim maratonie. Dziś już wiemy, że aż ośmiu mieszkańców naszej gminy ukończyło ten bieg, a nasz mistrz po raz kolejny przebiegł go w czasie poniżej czterech godzin (3:59:04 – red.). Brawo, bo to kolejny, taki nieoficjalny rekord choszczeńskich biegaczy, którzy ukończyli ten ekstremalny dystans. Tu warto też podkreślić fakt, że znany nam dobrze st.chor. sztab. JACEK SCHMIDT z choszczeńskiego dywizjonu artylerii samobieżnej przebiegł go w pełnym umundurowaniu.\nWyniki VIII Choszczeńskiego Biegu Terenowego\n1. AMELIA WRÓBEL (SP nr 3 w Choszcznie), 2. KINGA DZIURŻYŃSKA (SP nr 3 w Choszcznie), 3. ZOSIA POKORNIECKA (SP nr 3 w Choszcznie) – 1. ANTONI ŁOPATO (SP nr 1 w Choszcznie), 2. BARTOSZ WALENDZIK (SP nr 1 w Choszcznie), 3. KRYSTIAN BUTRYN (SP nr 1 w Choszcznie).\n1. WIKTORIA BAZAN (SP nr 3 w Choszcznie), 2. MARTYNA URWENTOWICZ (SP nr 1 w Suliszewie), 3. PAULINA MAJCHRZAK (SP nr 1 w Choszcznie) – 1. FILIP FRANAS (SP nr 1 w Choszcznie), 2. JAKUB BRZĘCZEK (SP nr 1 w Choszcznie), 3. TYMON JAGODZKI (SP nr 1 w Choszcznie)\n1. JAGODA ZIELIŃSKA (SP nr 3 w Choszcznie), 2. KALINA PADOKUŁA (SP nr 3 w Choszcznie), 3. ROKSANA DUPLAK (SP nr 3 w Choszcznie) – 1. JULIAN POKORNIECKI (SP nr 3 w Choszcznie), 2. MATEUSZ JÓZEFOWICZ (SP nr 1 w Choszcznie), 3. JAKUB WOLNY (SP nr 1 w Choszcznie)\n1. KAMILA KĄKOLEWSKA (Będargowo), 2. AMELIA SAKOWSKA (SP nr 3 w Choszcznie), 3. NATALIA MIKRUK (Będargowo) – 1. KRZYSZTOF DZIERMON (SP w Sławęcinie), 2. DORIAN KASPROWICZ (SP nr 3 w Choszcznie), 3. MICHAŁ BIELECKI (SP nr 3 w Choszcznie)\nKlasy V SP\n1. MAJA RACZEK (Będargowo), 2. NADIA MALINOWSKA (SP nr 3 w Choszcznie), 2. DAMGARA SUSZCZYŃSKA (Będargowo) – 1. DOMINIK WALUSIAK (Krzęcin), 2. DANIEL KALUPA (SP nr 1 w Choszcznie), 3. JAKUB FILIPIAK (Karsko)\n1. KINGA NOWAKOWSKA (SP nr 1 w Suliszewie), 2. MAŁGORZATA GARBICZ (SP nr 1 w Suliszewie), 3. ALICJA RACZYŃSKA (SP nr 3 w Choszcznie) – 1. KONRAD NACHURNY (SP nr 3 w Choszcznie), 2. MARIUSZ KOWALSKI (SP nr 3 w Choszcznie), 3. GRACJAN ZWOLIŃSKI (SP nr 3 w Choszcznie)\n1. JULIA WRÓBEL (Krzęcin), 2. JULIA JASIEWICZ (Krzęcin), 3. ZUZANNA KEPLIN (PG w Choszcznie) – 1. KAMIL LEWANDOWSKI (Krzęcin), 2. DOMINIK MACIĄG (PG w Choszcznie), 3. JAKUB FRANAS (PG w Choszcznie)\nKlasy III gimnazjum i I średnia\n1. MAGDALENA NASKRĘT (ZS nr 2 w Choszcznie), 2. IWETTA KOSAKOWSKA (PG w Choszcznie), 3. WERONIKA NOWAK (I Tch.) – 1. BARTOSZ POPIELARCZYK (PG w Choszcznie), 2. KAMIL MICHALAK (ZS nr 2 w Choszcznie), 3. DAWID PACHOLCZYK (ZS nr 1 w Choszcznie)\nKlasy II i III średnie\n1. JUSTYNA KOSAKOWSKA (ZS nr 1 w Choszcznie), 2. ANNA WOLNIAK (ZS nr 1 w Choszcznie), 3. KAROLINA PLUTA (ZS nr 1 w Choszcznie) – 1. OSKAR JACKOWSKI (ZS nr 2 w Choszcznie), 2. MIKOŁAJ OBIAŁA (ZS nr 1 w Choszcznie), 3. JAN PIERZAK (ZS nr 2 w Choszcznie)


Ślub marzeń - Weselne Suknie\nOd momentu zaręczyn do samego ślubu i wesela zazwyczaj mija wiele miesięcy żmudnych, a często i stresujących miesięcy. Trzeba pozałatwiać całe mnóstwo spraw, które wymagają rezerwacji i planowania, nawet z rocznym wyprzedzeniem. Rezerwacja sali, która będzie odpowiadać młodej parze, a jeśli planujemy ślub kościelny, nie chcemy by goście pobłądzili na trasie z kościoła na przyjęcie weselne, warto więc wybrać coś w pobliżu.\nTego typu rezerwacji należy dokonywać z rocznym wyprzedzeniem, gdyż sale i orkiestry mają napięte grafiki, a jeśli zależy nam, by wszystko było tak jak sobie wymarzyliśmy, to wymaga to czasu, planowania i przygotowań.\nWiele decyzji wspólnie podejmują oboje przyszli współmałżonkowie, jak lista gości, sala, muzyka, weselne menu, ale są też takie, które należą wyłącznie do panny młodej, czyli wybór sukni ślubnej. Pan młody może jedynie zasugerować, iż życzy sobie widzieć swoją wybrankę jedynie w długiej i białej sukni, lecz cała reszta nie zależy już od niego.\nSuknie ślubne, to kreacje, które nie należą do najtańszych. Odznaczają się specyficznymi trendami zarezerwowanymi wyłącznie dla nich. Nikt bowiem nie nosi na co dzień sukien przypominających te do ślubu właśnie, zwyczajnie nie wypada.\nOd czego warto zacząć poszukiwania naszej ślubnej kreacji? Jeśli nie mamy jeszcze w głowie ogólnego wyobrażenia co nam się podoba, czego oczekujemy, wówczas warto poprzeglądać wszelkiego rodzaju katalogi i czasopisma mody ślubnej oraz poszperać w internecie, sprawdzić oferty salonów.\nSą osoby, które z góry wiedzą czego oczekują, mają w głowie konkretny model i takiego poszukują. Są też panie, którą zdecydowanie wolą skonsultować się ze specjalistą, z osobą, która zajmuje się tym zawodowo. Zawsze warto skorzystać z rady stylisty, nawet jeśli wydaje nam się, że na temat mody wiemy wszystko. Punk widzenia drugiej osoby może mieć bardzo duże znaczenia dla ogólnego wyglądu całej naszej kreacji.\nNapisano w Oczekiwania na ślubOtagowano poszukiwania ślubnej kreacji, ślub marzeń


Home dla nauczycieli szkolnych Budda i Buddyzm\nPoznał co prawda wiele różnych światopoglądów i medytacji, ale nie spotkał czegoś, co miałoby moc całkowitego uwolnienia wszystkich istot od cierpienia. Dlatego usiadł w końcu pod rozłożystym drzewem w Bodgaja, miejscowości na nizinie północnoindyjskiej i spędził tam sześć dni i nocy w głębokiej medytacji. W majowy poranek, w czasie pełni rozpoznał, że nie istnieje oddzielenie pomiędzy przeżywającym a przeżyciami, że nie ma ani niezależnego „ja”, ani zewnętrznego świata istniejącego niezależnie od przeżywającego. Przeżył, że rozpoznanie tego nie prowadzi do nicości, lecz że prawdziwa natura umysłu przejawia się jako nieustraszoność, nieuwarunkowana radość i nierozróżniająca miłość.\nOd tej chwili książe Siddharta Gautama zwany jest Buddą, „przebudzonym”. Przebudzonym ze snu niewiedzy i pomieszania – tak jak rano budzimy się ze snu. Chociaż sen był intensywny i przeżywany jako bardzo rzeczywisty, po przebudzeniu nie zostaje z niego nic, może z wyjątkiem wspomnień. Tak samo można się przebudzić z naszego obecnego pomieszania - dualistycznego przeżywania i wiary w rzeczywistość. Wówczas cierpienie znika tak samo, jak sen po przebudzeniu.\nTo były doświadczenia Buddy w czasie jego oświecenia. W ciągu dalszych 45 lat swego życia Budda nauczał podróżując z jednej miejscowości do drugiej i dając rady związane z konkretnymi sytuacjami życiowymi. Dopiero po jego śmierci w wieku 80 lat jego nauki zostały spisane i uporządkowane. Ten zbiór nosi nazwę „dharma” – w sanskrycie znaczy to „Jakimi rzeczy są” – i zawiera 84.000 nauk.\nW różnych okresach czasu Budda eksponował różne aspekty swej nauki i uczył różnych medytacji w zależności od zdolności i otwarcia swoich uczniów. Uczniowie ci po osiągnięciu urzeczywistnienia podróżowali dalej i w ten sposób buddyzm rozszerzył się w całej Azji. W czasie pierwszych 500 lat rozpowszechniane były przede wszystkim wyjaśnienia o przyczynie i skutku oraz medytacje uspokajające umysł. Są one znane do dzisiaj jako Therawada przede wszystkim w południowych krajach buddyjskich. Na początku naszej ery w północnych buddyjskich krajach rozpowszechniły się wyjaśnienia o podobnej do snu naturze wszystkich zjawisk oraz ego, jak również o rozwijaniu miłości i współczucia znane jako Wielka Droga.\nChociaż najwyższe nauki Buddy, Diamentowa Droga, były praktykowane w Indiach przez wiele stuleci, dopiero około tysiąc lat temu dotarły szerzej do społeczeństw, zwłaszcza w rejonie Himalajów. Chodzi w nich przede wszystkim o to, by w każdym momencie przeżywania delektować się bezpośrednio świeżością i radością oświecenia. Ponieważ podejście to najbardziej pasuje do nowoczesnego myślenia, w ciągu ostatnich 25 lat buddyjska Diamentowa Droga rozprzestrzeniła się szeroko na zachodzie.


Masaż SMR - LepszyTrener.pl\nMateusz Ratusznik 2 25 sierpnia 2015 2645\nSMR (self myofascial release) czyli co to takiego, czemu tak boli i dlaczego warto poświęcić mu chwilę?\nTechnika masażu powięziowego (z ang.self myofascial release) popularnie znane jako „wałkowanie” lub „rolowanie”, przemieniła się z tajemniczej techniki używanej przez zawodowych sportowców, trenerów i terapeutów do codziennej rutyny ludzi o różnym poziomie sprawności. Ostatnie informacje, technologia i dostępność cenowa produktów przedstawiła szeroki wachlarz metod regeneracji dla przeciętnej osoby. Masaż mięśniowo-powięziowy to rodzaj masażu wykonywanego samoczynnie, który ma na celu rozluźnić napięte mięśnie i „rozbić” punkty spustowe. Użyć do tego możemy rollera piankowego, specjalnych piłek do masażu, do lacrosse, ewentualnie twardej piłki tenisowej lub dłoni. Dzięki zastosowaniu ucisku na odpowiednie punkty na ciele jesteś w stanie przyśpieszyć regenerację mięśni i pomóc im w szybszym powrocie do normalnej funkcji. Mówiąc normalna funkcja, mam na myśli przywrócenie im fizjologicznej długości i siły skurczu.\nCzym są owe punkty spustowe? Nie są one jeszcze do końca zbadane, ale najczęściej definiuje się je jako pojedyncze włókienka mięśniowe które pozostają w ciągłym napięciu. Mięsień po fazie skurczu się rozkurcza, a właśnie te parę włókienek zostaje ciągle w fazie skurczu. Mają one tendencję do występowania w tych samych miejscach, często są to przyczepy mięśniowe. Są łatwe do zidentyfikowania, ponieważ są tkliwe na ucisk, dając objawy promieniującego bólu. Popularny przykład punktu spustowego występuje na paśmie biodrowo-piszczelowym. Jego ucisk powoduje ból promieniujący w górę do biodra lub w dół, aż do małego palca u stopy. Jednak jak pisałem w swoim poprzednim artykule jestem przeciwnikiem rolowania owego pasma [przeczytaj]. Ból który czujesz podczas pracowania nad napiętym lub obolałym mięśniem powinien być podobny do tego jaki czujesz podczas rozciągania. Powinien być on niekomfortowy, lecz nie nie do zniesienia, a kiedy skończysz powinieneś się czuć lepiej.\nDla niektórych idea głębokiego masażu tkanek jest łatwa do zrozumienia. Wreszcie jesteś w stanie rozbić punkty spustowe i rozluźnić napięte mięśnie, choć jest to nieprzyjemne, a czasami może być nawet bolesne. Samoczynny masaż mięśniowo-powięziowy pozwala kontrolować Ci proces regeneracyjny przez precyzję stosowania ucisku, jako iż sam najlepiej wiesz co się dzieje w Twoim ciele. Zawsze zaleca się skontaktować ze specjalistą, gdy odczuwamy ostry ból, czy powinniśmy sami stosować w/w techniki, jednak w większości przypadków nie ma przeciwskazań i terapeuci będą Cię tylko zachęcać do tego typu praktyk. Uwalnianie mięśniowo-powięziowe zwiększa zakres ruchu w stawach, pomaga odbudować prawidłowe wzorce ruchowe, w konsekwencji poprawia osiągi. Zastosowanie tylko rozciągania nie zawsze jest wystarczające, dlatego rollery piankowe zdobywają coraz większą popularność. Wyobraź sobie rozciąganie liny do bungee z zaplątanym węzłem. To stwarza napięcie, rozciągając niezaplątaną część liny i miejsca zaczepu, jednak węzeł pozostaje niewzruszony. To samo dzieje się z mięśniem. „Rolowanie” może pomóc w pozbyciu się tych węzłów, przywracając prawidłowy przepływ krwi i funkcjonowanie. Celem jakiejkolwiek techniki korekcyjnej czy regeneracyjnej, jest przywrócenie organizmu do punktu prawidłowego funkcjonowania, tak jakby nigdy nic nie było zaburzone. Kiedy był ostatni raz gdy trenowałeś jak nastolatek, cisnąc „na maksa” bez chwili namysłu, urazy przeciążeniowe były Ci obce, a kontuzje były spowodowane tylko czynnikami zewnętrznymi, jak np. 100 kg obrońcą sprzedającym Ci „bodiczka”?\nObszary którym powinieneś poświęcić uwagę mogą być zidentyfikowane na parę sposobów. Jednym z nich jest tzw. „screening”, czyli przeprowadzenie (przez wykwalifikowaną osobę) oceny funkcjonalnej, sprawdzającej globalne wzorce ruchowe, które identyfikują m.in. zaburzenia mobilności i ograniczony zakres ruchu w stawach, który jest wynikiem zbytnio napiętych mięśni. Możesz także rolować obszary które będziesz danego dnia trenował. SMR świetnie się sprawdza jako wstępna cześć rozgrzewki polepszając przepływ krwi, przywracając mięśniom naturalną długość i zwiększając zakres ruchu. Kolejny sposób jest już bardziej prymitywny i polega po prostu na rolowaniu całego ciała i sprawdzeniu które obszary są najbardziej tkliwe. By wałkować się odpowiednio, należy poświęcić temu trochę uwagi i robić to powoli i dokładnie, zastosowując odpowiedni nacisk na dany obszar. Gdy znajdziesz punkt który jest bardziej napięty i bolesny od reszty, poświęć mu od kilkunastu do kilkudziesięciu sekund w czasie których starasz się maksymalnie rozluźnić. Powinieneś poczuć jak napięcie zaczyna powoli puszczać i po 10-30 s dyskomfort lub ból powinien się zmniejszać. Gdy obszar jest zbyt bolesny by bezpośrednio go uciskać, postaraj się rolować wokół niego, stopniowo rozluźniając całą powierzchnię. Celem jest przywrócenie zdrowych mięśni, to nie test tolerancji bólowej.\nNigdy nie roluj stawu czy kości. Zachowaj ostrożność przy wałkowaniu dolnego odcinka pleców, a już na pewno nie rozluźniaj go przed treningiem. Przy problemach z odcinkiem szyjnym kręgosłupa udaj się po pomoc do specjalisty jako, iż jest on bardzo wrażliwy i może potrzebować bardziej profesjonalnej uwagi. Na następny dzień możesz być obolały. Powinieneś się czuć jak gdyby Twoje mięśnie były spracowane/„wymiętoszone”, jednakże nie powinieneś przekraczać granicy nadmiernej bolesności. Pij dużo wody, zapewnij sobie odpowiednią ilość snu, zdrowo się odżywiaj, ogólnie staraj się maksymalnie zrelaksować i zregenerować. To pomoże „wypłukać” Twój organizm i zasilić Twoje mięśnie bardziej efektywnie. Zanim przystąpisz do masażu tego samego obszaru odczekaj od 24 do 48 godzin.\nmasaz rehabilitacja fizjoterapia\nOczywiście. Trzeba tylko znać prawidłowe techniki. Jeśli jednak nie jesteś pewna swoich umiejętności, to lepiej poproś o pomoc doświadczonych kolegów/koleżanki albo trenerów\nA czy to naprawdę działa, jeśli się samodzielnie przeprowadza taki masaż?


Bohater fikcyjny:  Moje pierwsze spotkanie z Mankellem – „Morderca bez twarzy”\n Moje pierwsze spotkanie z Mankellem – „Morderca bez twarzy”\nTytuł oryginału: Mördare utan ansikte\nSeria: Komisarz Wallander (tom I)\n78 książek w 2016 (83/78)\nDla niego życie było ciągle zmieniającą się grą rozmaitych praktycznych problemów, domagających się rozwiązania. Gdzieś poza tym znajdowało się to, co nieuniknione, czego nie da się zmienić, żeby nie wiem jak długo zastanawiać się nad sensem, który i tak nie istnieje.\nHenning Mankell urodził się w 1948 roku, zmarł w 2015. Był szwedzkim pisarzem, dziennikarzem, a także reżyserem i scenarzystą. Największą sławę przyniosła mu seria powieści kryminalnych, której głównym bohaterem był policjant Kurt Wallander – „Morderca bez twarzy” to pierwsza część tego cyklu. W 1998 roku Mankell poślubił Evę Bergman, córkę Ingmara Bergmana. Z trzech poprzednich związków miał czterech synów. W 2014 roku ogłosił, że zdiagnozowano u niego raka płuc. Po ponad półrocznej walce z nowotworem zmarł w Göteborgu.\nEmerytowany rolnik ze szwedzkiej miejscowości Skania słyszy nad ranem wołanie o pomoc, które dochodzi z pobliskiego domu. Kiedy dociera do sąsiadów, z którymi wraz z żoną żyją w bardzo dobrych, przyjacielskich stosunkach, zastaje makabryczny widok – na podłodze leży mężczyzna w kałuży krwi, a do krzesła przywiązana jest kobieta. Na szyi ma zaciśniętą pętlę. Przed śmiercią wypowiada słowo: cudzoziemcy. Nikt nie wie, kto stoi za tą masakrą ani dlaczego to właśnie ci ludzi zostali zamordowani. Ostatnie słowa kobiety zaczynają nabierać sensu, gdy w płomieniach staje miejski ośrodek dla uchodźców i zostaje zamordowany somalijski imigrant. Śledztwo prowadzi Kurt Wallander, policjant z Ystad.\nHenning Mankell to już legenda szwedzkiej literatury kryminalnej. Także i u nas ma sporą rzeszę fanów. Postanowiłam w końcu przekonać się, czy naprawdę był tak dobrym pisarzem, jak mówią. Jednak moje pierwsze spotkanie z nim nie wypadło zbyt dobrze. Miałam większe oczekiwania i muszę przyznać, że jestem lekko rozczarowana, chociaż nie mam zamiaru poprzestawać na tej jednej książce – przeczytam jakąś jeszcze, bo przecież Mankell nie bez powodu odniósł taki sukces.\nZacznę od czegoś pozytywnego – sporą dawkę kryminału w kryminale stwierdzono, a więc nie jest tak źle, bo prawdziwa tragedia byłaby wtedy, gdyby okazało się, że problem tkwi w źle poprowadzonym wątku kryminalnym. Nic z tych rzeczy jednak. „Morderca bez twarzy” to dobrze skonstruowana powieść kryminalna, intrygę świetnie zawiązano, a śledztwo poprowadzono bardzo dobrze. Pod tym względem nie mogłam się nudzić. Nie udało mi się też zgadnąć, kto, jak i dlaczego, a to znaczy, że autor umiejętnie wyprowadził mnie w pole. To chyba dlatego mam nadzieję, że kolejna książka Mankella, jaka wpadnie mi w ręce, okaże się lepsza i ostatecznie moja przygoda z tym autorem nie zakończy się tak szybko.\nMam jednak pewne zastrzeżenie co do języka i nie wiem, czy jest to wina tłumaczenia czy Mankell po prostu tak pisał. Niektóre zdania nie miały dla mnie sensu, inne były bezsensownie wciśnięte, natomiast większość dialogów brzmiała sucho, sztucznie i nierealistycznie. A to niestety przełożyło się na odbiór bohaterów – dosłownie wszyscy wydawali mi się nie tylko mało realistyczni, ale także po prostu dziecinni. Ich wypowiedzi brzmiały infantylnie. Przeszkadzało to w ogólnym odbiorze książki i śledzeniu głównego, kryminalnego wątku, sprawiało, że traciłam płynność czytania. Poza tym podważało wiarygodność samego Wallandera, jak również innych pracowników policji i osób, które zajmowały się śledztwem. Zgrzytało mi coś mocno, ale mam nadzieję, że i ten problem przy kolejnych książkach zniknie.\nMimo wszystko coś musi być w książkach Mankella, że zyskał on taką popularność. Tak jak pisałam – na „Mordercy bez twarzy” nie poprzestanę, choć przyznać też muszę, że Mankell nie sprostał moim oczekiwaniom i czuję się trochę zawiedziona. Dajcie znać, czy dalej jest lepiej.\nEtykiety: 7/10, Edipresse Polska, Henning Mankell, literatura szwedzka\nczarno_biała em 24 lutego 2017 14:40\nWstyd się przyznać, ale nie znam jeszcze twórczości autora! Tak dobrze związana kryminalna zagadka tylko kusi. Będę miała ten tytuł na uwadze.\nNieFikcyjna 27 lutego 2017 18:18\nŻaden wstyd, nie da rady czytać wszystkiego. :D\nSuza 24 lutego 2017 15:33\nMankell dopiero przede mną. Jedna jego książka już nawet czeka u mnie na półce. :)\nDominika S. 25 lutego 2017 06:59\nJakkolwiek to zabrzmi, mam trudną relację z książkami Mankella :P Niektóre mi się podobają bardzo, inne uważam za przeciętne i przereklamowane. Z tego, co pamiętam, "Morderca bez twarzy" też mi się nie podobał, ale kolejny tom wypada dużo lepiej. W tej powieści irytowała mnie powolnie rozwijająca się akcja oraz język. Nie mogłam znieść wciskanych wszędzie powtórzeń i pełnego imienia i nazwiska głównego bohatera po kilka razy na jednej stronie.\nNieFikcyjna 27 lutego 2017 18:19\nW takim razie muszę gdzieś dorwać drugi tom i sprawdzić. ;)\n Siostro, skalpel! – „Chirurg”\n Moje pierwsze spotkanie z Mankellem – „Morde...\n Wszystko nie tak – „Idealna”\n Niewykorzystany potencjał – „Szukając Emmy”\n Obojętnie – „Morderstwo pod cenzurą”\n Tato, gdzie jest mama? – „Nieznajomy”\n W Toruniu robi się niebezpiecznie – „Najgors...\n Czy da się podrobić mistrza? – „Co nas nie z...\n Za dużo Hollywoodu – „Zero”\n#90 Podsumowanie stycznia 2017 + stosik\n#89 Lista wstydu, czyli 25 książek, których nie pr...


Zelechow, Poland (page 320)\nPochowany po żydowsku\nEkshumacja i pogrzeb 17 ofiar hitleryzmu w Żelechowie\nWarszawska gazeta wychodząca w języku jidysz „Dos Naje Leben”( Nowe Życie) w dniu 13 lipca 1947 roku informowała o przebiegu ekshumacji żelechowskich Żydów, zamordowanych przez niemieckich faszystów:\n„Jakiś czas temu był założony w Łodzi Komitet byłych mieszkańców powiatu garwolińskiego. Komitet ten miał za zadanie przeprowadzenie ekshumacji zamordowanych Żydów pogrzebanych w różnych miejscach i pochowanie ich według obrządku żydowskiego. Jego zadaniem było również zbieranie materiałów dotyczących morderstw dokonanych na Żydach w powiecie garwolińskim”. Niestety, Komitet ten wkrótce się rozpadł i pozostały jedynie dwie osoby, które nadal zajmowały się podjętymi zadaniami. Osobami tymi byli: przewodniczący łódzkiego Mizrachi Szmul Laksman oraz zastępca Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej, A. W. Jasny.\nPrace związane z projektem ekshumacji uzyskały pełną poparcie ze strony organów państwowych powiatu garwolińskiego. Polscy mieszkańcy Żelechowa złożyli zeznania dotyczące miejsc spoczynku zamordowanych Żydów. Ekshumacja miała miejsce 27 maja. W pogrzebie udział wzięli:z ramienia władz powiatowych komendant MO Karol Rafał, z UB porucznik Runda i oddział milicji. Z władz Żelechowa burmistrz Władysław Domański, z MO Jakub Jędrzejewski oraz Żydzi urodzeni w Żelechowie:Laksman, Jasny, Wierzba, Laufman.\nEkshumowano 17 osób w tym: z rodziny Popowskich matkę i dwie córki, z rodziny Cudyk 11 osób oraz 3 osoby niezidentyfikowane.\nKażdą z tych wymienionych osób spotkał tragiczny los. Rodzina Popowskich przechowywała się u gospodarza Sokoła we wsi Wilczyska, niedaleko Żelechowa. Sokół, znajomy Popowskich, przyjął ich dobrowolnie do siebie. Rodzina składała się z czterech osób. Popowski zmarł w kryjówce. I Sokół, ryzykując życiem, go pochował. Matkę razem z córkami wykryli Niemcy cztery tygodnie przed wyzwoleniem. Wyprowadzili te trzy żydowskie kobiety wraz z przechowywującym ich gospodarzem i rozstrzelali wszystkich nad wykopanym dołem.\nPo wyzwoleniu Żelechowa rodzina gospodarza ekshumowała jego zwłoki na cmentarz, a w dole pozostały trzy Żydówki.\nDruga rodzina Cadoków, pracowitych piekarzy, po likwidacji żelechowskiego getta ukrywała się w gruzach domu. Niemcy znaleźli ich kryjówkę. Jedenastu członków tej rodziny wywieziono za miasto i rozstrzelano.\nEkshumacja i pogrzeb Żydów zrobiły niesamowite wrażenie na polskich mieszkańcach Żelechowa (nie mieszkają tam już żadni Żydzi). W czasie ekshumacji żywo dyskutowano o życiu i śmierci żelechowskich Żydów.\nNa żydowskim cmentarzu, gdzie ekshumowani zostali pochowani , wygłosił wspomnieniowe przemówienie Szmul Laksman. Przemawiał także Jasny oraz przedstawiciel władzy Wawrzyniec Runda, który zaczął swoje wystąpienie następującymi słowami:\n„Mówię do was Polacy, jako syn polskiego narodu”\nOpisał następnie brutalność niemiecką i wezwał do braterskiego współżycia Polaków i Żydów, aby już nigdy więcej nie powtórzyło się niemieckie panowanie. Jasny w swoim wystąpieniu podkreślił bohaterstwo i ofiarność polskiego gospodarza Sokoła, który zapłacił własnym życiem za ukrywanie rodziny żydowskiej. Jego imię będzie wraz ze wszystkimi męczennikami żydowskimi na zawsze uwiecznione w dziejach męki narodu żydowskiego.\nWystąpienia zrobiły na uczestnikach bardzo duże wrażenie. W czasie zgromadzenia zastępca Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej, zbierał na miejscu zeznania i informacje okolicznościach śmierci Żydów w tym powiecie. Burmistrz Garwolina obiecał Komisji wiele cennych dokumentów dotyczących liczby Żydów w Garwolinie w czasie okupacji niemieckiej.\nPrzedstawiciele władz Żelechowa i Garwolina również obiecali Komisji odnalezienie materiałów archiwalnych dotyczących losów Żydów w czasie okupacji hitlerowskiej.\nPierwsze żydowskie pismo wychodzące w PRL-u od 1945 do 1950 roku Return\nŻydowska instytucja naukowo-dokumentacyjna, której zadaniem było dokumentowanie zbrodni niemieckich na Żydach. W 1947 roku przekształcona w Żydowski Instytut Historyczny. Return\nUpdated 2 Dec 2009 by LA


Jestem bogaty! | blog biznesowy Michała Wójciaka\nblog biznesowy Michała Wójciaka\nJak zmienić nieudacznika w człowieka sukcesu.\nJeśli chcesz zmienić człowieka, który ciągle sobie wmawia, że jest nieudacznikiem w człowieka sukcesu – zostaw go sam na sam z natrętnymi ale pozytywnymi myślami.\nPrzykład. 4 rano. Wchodzę na moment do gry, tak z przyzwyczajenia bardziej niż z chęci. Spotykam człowieka, który natrętnie prosi mnie o pomoc w dostaniu się do bardzo trudnej instancji i oczywiście odmawiam, bo wiem, że tam zginie. Zapytał mnie, czy kiedyś ktoś mi pomógł, oczywiście chcąc wywołać wyrzuty sumienia, na co ja mu odpowiadam, że nie pomagam w grze ludziom, którzy przesiadują przed kompem po całych nocach. A właściwie powiedziałem: “Nie pomagam ludziom, którzy siedzą w grze do rana. To bardzo źle świadczy o człowieku.” Na to oczywiście uzyskałem odpowiedź: “Przecież sam siedzisz.” “Tak, ale jestem dziś chory i nie mogę iść do pracy.” Wyszedłem z gry.\nBolą mnie odciski, 2 dni z rzędu zarabiałem do południa po 100 zł na truskawkach. Dziś mam odciski na palcach. Nie przeszkadza to w pisaniu, więc zaraz zmykam na basen, potem zakupy, potem 10 kilometrów biegu, potem obiad (ciocia wraca z truskawek) a na koniec poćwiczę wyczynową jazdę kolarką. Jak będę miał siły wezmę się wreszcie za moją powieść, które pierwszy rozdział od miesiąca czeka na przeróbki i zakończenie.\nZdjęcie z Ełku… Piękne lokomotywy. Jeździły na drewno i założę się, że były o wiele bardziej ekologiczne niż współczesne maszyny. Zajęcia terenowe w Sajzach w 2007 roku… Jeśli czyta to jakiś student WB to polecam gorąco!\nTags: biznes, ludzie, MLM\nZła pogoda, kiepski nastrój\nByłem na Lednicy. Naprawdę świetne spotkanie, bardziej przypominało koncert rockowy niż pielgrzymkę. Po Lednicy odezwała się moja depresja – już podczas spotkania czułem wyczerpanie tłumem i silne zawroty głowy, ale jakoś wytrzymałem. Od trzech dni dochodzę do siebie.\nDo 15 czerwca mam deadline – uzbierać kolejne 250 punktów. Wysyłam kolejnego maila do znajomych, tym razem obszerniejszego i BARDZO na ich pomoc liczę. Wiecie jaka jest najlepsza motywacja do działania? Chleb z masłem i solą. I niesłodzona herbata. Spróbujcie przez miesiąc i natychmiast znajdziecie inspirację, żeby stworzyć własny biznes:)\nA fotka – pamiętna majówka w Kazimierzu Dolnym. Brzeg wiślany, na którym Marcin znalazł butlę Żubrówki – z paskiem akcyzowym! Smakowała wybornie.\nTags: biznes, Kazimierz, KFP, ludzie, MLM, żubrówka\nDużo się ostatnio dzieje, nie mam czasu na pisanie bloga. Wiosna pełną parą, imprezy, praca, i mój biznesik w tle. Zwolniłem bardzo od ostatniej przesyłki, ale zaliczyłem pierwsze punkty promocyjne i chcę zostawić trochę impetu na drugi miesiąc. Właśnie przygotowuję kilka zamówień od znajomych. Potrzeba tym razem 250 punktów. Myślę, że wyjdzie więcej, więc przełożę część punktów na trzeci miesiąc, żeby wykorzystać startowe bonusy.\nMLM to nie jest kura znosząca złote jaja. To postawa względem świata, nauka uprzejmości i taktu, nauka sprytu, nieustępliwości… Handlowcem może być każdy, nie każdemu przychodzi to łatwo, ale każdy ma indywidualne zalety, które, odpowiednio wykorzystane mogą przynieść sukces.\nGłowa wrze od pomysłów. Zaczynam pisać pierwszą powieść fantasy. Cykl o druidzie Intybusie, nad którym myślałem kilka lat. Mam już trochę materiału, który wystarczy lekko przerobić i dodać do nagich myśli fabułę.\nKolekcja trofeów nad moim biurkiem rośnie:) wczoraj do medali dołączył nowiuśki oprawiony w metal i skórę pendrive z logo “Rawa gra”. Poznaję niesamowitych ludzi, żyję niesamowicie szybko, jestem niesamowicie szczęśliwy. Życie jest piękne!\nI 1… 2… 3… LAUNCH! Poleciało moje pierwsze zamówienie. Niebawem będę mógł na własnej skórze przetestować własne produkty. Super dzień! Mam do sprzedania dwie pary jeansów z przeceny marki RESERVED: rurki jasno niebieskie rozmiar 36 i ciemno granatowe jeansy z limitowanej kolekcji Exclusive Jeans Line też rozmiar 36. Siostra nosi już 40;) Po wakacjach pewnie będzie ze dwa rozmiary większa. Rośnie jak na drożdżach.\nCeny są do uzgodnienia, ja kupiłem po bardzo atrakcyjnych upustach. Rurki mają uszkodzony suwak ale mogę go naprawić na miejscu, znam dobrego szewca. Pytajcie o szczegóły na skype, mój nick gekon9.\nA na zdjęciu – moje pierwsze 200 punktów. Okazuje się, że moja sieć jest bardzo konkurencyjna względem Oriflame – mamy dużo szybszy proces rekrutacji, nie ma oficjalnych dyrektorów a przelicznik punkty/cena jest odczuwalnie korzystniejszy, chociaż podkreślam, są to porównania na podstawie bardzo ogólnych informacji, których udzieliła mi Wiola:\nMyślę z podniecenia w obu językach – ojczystym i angielskim, którym często posługuję się w Internecie. Excited, excited, excited!\nA na zdjęciu – screenshot z mojego panelu kontrolnego. Upline bardzo mocno podkreślają żeby nie reklamować logo sieci w Internecie – nasz MLM działa od osoby do osoby a nie za pośrednictwem mediów.\nTags: biznes, ludzie, MLM, zamówienie\nI Rawski Bieg z okazji rocznicy Uchwalenie Konstytucji 3 Maja\nDzisiaj bieg. Jestem mocno stremowany. Pogoda jest kiepska. Miałem w nocy koszmarne sny. Twa razy śniło mi się wielkie tornado. Za pierwszym razem było nawet wyładowanie atmosferyczne gdzieś na poziomie parteru, powoli zbierająca się kula oślepiającego światła. Przebiegłem do sąsiedniego pokoju i rzuciłem się na ziemię. Nie było huku, ale nagle powstało potężne tornado. Zauważyłem, że wietrząca się na fotelu pościel wylatuje przez wąską szczelinę w niedomkniętym oknie. Oczywiście, nie mogłem go domknąć i w chwilę później wnętrze mieszkania zaczęło się zachowywać jak kabina samolotu przy utracie ciśnienia na dużej wysokości. Obudziłem się.\nCiągle biorę antydepresanty. Podejrzewam, że to przez nie miewam albo zbyt surrealistyczne albo zbyt realistyczne sny. W tym wypadku był to koszmar. I kiedy zamknąłem ponownie oczy (wierzcie mi, są sny, po których człowiek budzi się bardziej zmęczony, niż kładł się spać) nagle świat skuł lód i śnieg, wróciła zima, której tak nie cierpiałem przez ostatni jej miesiąc.\nWcinam truskawkową kaszkę i przygotowuje się do biegu. Plecak: spakowany, woda, dokumenty, telefon. Strój: przygotowany. Najgorsze, że nie mam pojęcia o której i gdzie są zawody – strona organizatora woła o ogarniętego admina. Na szczęście Tomek wie zawsze wszystko o zawodach, wystarczy więc wpaść do niego koło pierwszej i razem wyjedziemy na zawody.\nA w tle bzyczy mi w pamięci mój nowy biznesik. Gdzie ta moja energia sprzed tygodnia? Ale wiem dobrze, co jest nie tak. Ciągle jestem zdenerwowany sytuacją cioci i postawą mamy. Nie mam z kim na co dzień rozmawiać, pospacerować… Jest ciocia, ale jej intelekt niewiele przekracza poziom pięciolatka. Ba! Spotykam pięciolatki bardziej energiczne i błyskotliwe od niej. Czuję wielką potrzebę bycia z kimś. Każdy moment spędzony wśród przyjaciół jest dla mnie wspaniały. Ale i tak za mało wychodzę. Za długo sypiam. Coś się zepsuło i wiem, że nie zepsuł się mój organizm, zepsuło się coś w mojej głowie. Czy to brak entuzjazmu tak na mnie wpływa? Nie wiem. Kwiecień nie był udanym miesiącem. Maj zaczął się za to obiecująco. Jest znacznie lepiej, niż na początku kwietnia, może wreszcie ruszy się interes i do końca przyszłego miesiąca rozliczeniowego (pod koniec pierwszej dekady czerwca) uda mi się osiągnąć drugi próg w mojej sieci MLM. Potrzebuję uzbierać całe 1200 punktów.\nKoniec czarnych myśli na dziś. Każdy ma swoje złe momenty, nie da się ich omijać, a cała sztuka polega na tym, żeby się nad nimi nie zatrzymywać tylko zasuwać dalej i chwytać te chwile, które są w naszym życiu piękne, wartościowe i warte wspomnień. Jak na złość, łatwiej zapamiętujemy te złe momenty. Zdjęcie: Jezioro Łaśmiady o zmierzchu.\nTags: 3 maja, bieg, biznes, konstytucji, ludzie, mazowiecka, MLM, rawa\nŚniły mi się dzisiaj wielkie wojny. Działania wojskowe. Posiadałem wiedzę wyszkolonego komandosa. Od średniowiecza po kres WWII walczyłem o niepodległość Polski. Niezwykłe, że miałem ten sen akurat dzisiaj, w przeddzień Święta Uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Śniły mi się w jednym momencie nawet obrazy z Apokalipsy: czerwone błyskawice na granatowym niebie ciężkich chmur i nierządnica prowadząca armię potępionych – zabawne, że przypominała carycę Katarzynę. Ale nie bałem się ani przez chwilę… Widziałem świat oczyma Dziecka Przeznaczenia. Cokolwiek się stanie, osiągnę cel.\nZa dużo gram ostatnio w Heroes III. Chociaż kontrolowanie wielu rzeczy naraz nie jest moją mocną stroną, może powinienem poćwiczyć prowadzenie naraz 10 armii i budowanie 20 miast:) Obudziłem się, zjadłem śniadanie, biorę się za ogródek. MLM zostawiłem na razie z boczku – co nie znaczy, że nie umawiam kolejnych spotkań i nie robię dodatkowych zamówień. Przekroczyłem już 200 punktów, jak już wcześniej napisałem, zamawiając zakupy do domu. Ba, spokojnie dobiłem 300. Jeszcze będę próbował wbić kolejną setkę.\nOchłonąłem po szkoleniu, po przerobieniu wszystkich materiałów. Zapomniałem we wtorek o wideokonferencji nawet. Ale powoli. Wiem już, że MLM będzie ważną częścią mojego życia – kto wie, czy niedługo nie stanie się głównym źródłem utrzymania. Mam wokół siebie 16 tysięczne miasto i sporo zniechęconych osób w okolicy, które przeżyły kilka generacji złego MLMu – ja sam na pierwszym spotkaniu skrzywiłem się na dzień dobry i pomyślałem „To ja już państwu podziękuję.” Ale system to zaledwie 5% sukcesu, 45% – dobra sieć, lojalni współpracownicy – i na to trzeba zapracować. Całe 50% to nasze własne wkłady: pieniądze stanowią zaledwie drobny ich ułamek. Dostępność, rzetelność, chęć poznawania nowych rzeczy, szkolenia – MLMu nie uczy się na Uniwersytetach, jak to napisał Anton English. To cały nasz wkład, a efektem może być – podkreślam: MOŻE BYĆ – sukces w biznesie. Składa się na to cały szereg naszych cech. Jednym słowem: lider MLM trafia się raz na 100 000 osób. Pocieszam się, że na jakiś milion kandydatów na studia ja po mojej pierwszej maturze znalazłem się w pierwszym tysiącu młodych ambitnych ludzi idących na studia. To tylko szacunkowe dane i wciąż za mało, żeby być pewnym sukcesu. Ba! Jestem bardzo niepewny czy sprawdzę się w roli dystrybutora: kompletny brak zdolności handlowych! Ostatnią koszulę jestem gotów oddać swojemu bratu, jeśli okaże się, że nie ma własnej. I to samo robię w mojej sieci: skupiam się nie na zyskach z prowizji, ale na zadowoleniu przyjaciół! Kto daje 30% rabaty na wejście, bez przyjęcia wniosku o członkostwo w sieci? Wariat! Tyle przynajmniej zdążyłem się nauczyć o handlu. Rzecz w tym, że MLM to nie jest handel na wzór „starej szkoły” jak określa siebie pan Zych z filmie podlinkowanym w profilu. Może mam szanse? Zawsze zazdrościłem Charlesowi Darwinowi i Marco Polo przedsiębiorczego ojca. A w życiu, jak powiadają, nigdy nie jest za późno na naukę.\nSłucham R.E.M. „World Leader Pretend”, „Stand”, „Cuyahoga” i zastanawiam się co mój Ubuntu rzuci następnego (przypadkowa kolejka w programie Rhytmbox – jeszcze lepszej wersji wolnego Winampa – na Ubuntu). Pomyślcie: czy Microsoft stworzył kiedyś jakiś program do odtwarzania muzyki MP3? Czy sklepy dają wam rabat 30% w programach lojalnościowych? JA TAK!\nNo i jak już robię z siebie króla, to przydał by się zameczek. I proszę: śliczne zdjęcie zamku w Kazimierzu Dolnym, zrobione podczas majówki KFP w 2009 roku. Tęsknię za dobrym aparatem fotograficznym:(((\nTags: biznes, Kazimierz, ludzie, MLM, sny, surrealizm, zamek\nEntuzjazm kontra determinacja\nKiedy ukończyłem szkolenie regionalne byłem rozentuzjazmowanym optymistą. Dzisiaj jestem zdeterminowanym realistą. I uważam, że to wielkie osiągnięcie, skorygować poważną wadę nastawienia do świata w jeden tydzień. A zawdzięczam to między innymi mojej wspaniałej opiekunce – psycholog Aleksandrze Pietrzak. Podczas gdy ludzie z Firmy nakręcali mnie ciągle i mieli ze mną dobry kontakt, ona w 10 minut rozpoznała to, o czym myślałem od soboty: to, że w pewnym momencie nastąpi załamanie i spadek energii. Jeśli nie postaram się o wypoczynek – będzie to bardziej bolesne i dotkliwe. I jak zwykle miała rację.\nPostawiłem sobie pytanie: czego potrzebuję w tej chwili i na jakiej pozycji widzę siebie w strukturze. Oczekuję, że po weekendzie majowym będę miał już na stałe prace dorywcze. Posiadam słabe doświadczenie w MLM i kompletnie brak talentu sprzedawcy. Wniosek: muszę na razie skupić się na byciu dystrybutorem, zbudować sieć stałych klientów i w ten sposób dorobić do mojego dochodu pasywnego oraz zysków z dorywczych prac. Potrzebuję natomiast rzeczy bardzo prostej: listy odpowiedzi na potencjalne pytania klientów. Dlatego już w tym momencie mam na pulpicie otwarty dokument pod tytułem: FAQ dystrybutora.\nZdjęcie… Ach, zdjęcie. Kiedy je robiłem nigdy nie przypuszczałem, że mogłoby wyglądać lepiej. Ale po retuszach kolorów i wprawnym wykadrowaniu – to prawdziwe arcydzieło. Może kiedyś będę sławny. Kiedyś widziałem całą kolonię perłowców, świeżo po przepoczwarzeniu. Ale nie miałem aparatu fotograficznego pod ręką. Zwykle najpiękniejsze obrazy chowamy we własnej duszy…\nTags: biznes, determinacja, entuzjazm, ludzie, MLM, motyl, perłowiec\nPierwsza dostawa już po weekendzie majowym!\nWybrałem się wczoraj na wyspę, żeby połazić na boso. No, ale najpierw należało wyzbierać odłamki szkła, których było tam pełno. Kiedy przeszukałem jakieś 30 metrów brzegu, wyciągając kilka butelek po piwie (jednej z żółtą cieczą, której pochodzenia wolę się nie domyślać) nagle natknąłem się na krawędź plastikowej tuby przykrytej błockiem i zeszłoroczną trawą. I zgadnijcie, co znalazłem. 40 nowiuteńkich spławików. Za chwilę idę do biura rzeczy znalezionych.\nJestem w trudnej sytuacji. Mój cały budżet to czterdzieści złotych. Iwona doradziła mi, żebym pochodził po znajomych i zebrał zamówienia płatne z góry. W ten sposób zbuduję kapitał startowy. Mam cały długi weekend, zamówienie złożę w okolicach 6-8 maja. Jeśli ktoś chce się dorzucić – zapraszam na maila, wyślę katalogi i zrobię zamówienie łącznie z tym, które będę robił na miejscu, w Rawie. Niebawem wybieram się do Warszawy, więc w Warszawie będę mógł doręczyć towar osobiście.\nPotrzebuję opinii o produktach. Sam nie mieszkam z rodziną, nie mam wiele środków dla siebie, dlatego prawdziwym skarbem dla mnie są Ci spośród Was, którzy złożą pierwsze zamówienie i podzielą się ze mną opinią o moich produktach. Oczywiście, to nie jest wyścig a ja ciągle się uczę katalogów i technik sprzedaży, więc nic się nie stanie jeśli ktoś akurat przeznaczył swój budżet na weekendowy wyjazd. Powoli, jak już wcześniej pisałem, w moim biznesie najważniejszy jest klient – to klient decyduje czy chce tylko kupować produkty dobrych marek ze stuprocentową gwarancją satysfakcji, to klient decyduje czy chce sam stać się dystrybutorem i zyskać przez to na start 30% rabat na wszystkie produkty, wreszcie, to klient decyduje czy chce się stać liderem i zacząć zarabiać na systemie – polega to na tym, że przekraczając każdy kolejny próg efektywności podstawowy rabat 30% zwiększa się o 3% na każdym progu, aż do 51% upustu na wszystkie produkty dystrybutora oraz premię odpowiadającą 3% wartości sprzedaży każdego ze swoich dystrybutorów! Czy oczekujesz od swojego sklepu jeszcze większych korzyści?\nNa zdjęciu sejmik skautów w Olsztynie koło Częstochowy. Moja wspaniała przygoda ze skautingiem trwa od 2003 roku. To już niedługo 10 lat! Byłem przybocznym, szefem gromady… Jeździłem na zagraniczne kursy szkoleniowe, krajowe, na obozy wędrowne, spływy… Było tego dużo. Też często przychodziły wątpliwości, ale nauczyłem się jednego: tylko odwagą można w swoim życiu przesunąć granice własnych możliwości. Przekroczyć swój horyzont…\nTags: biznes, klient, ludzie, MLM, zamówienia\nPierwszy raz uczestniczyłem w wideokonferencji w ogóle. Tzn. widziałem kilka, ale w tej brałem aktywny udział. Świetni ludzie. Super klimat. A poza tym można było się o wszystko zapytać, szkoda, że mieliśmy limit czasowy 1,5h, bo mam wrażenie, że została ponad połowa pytań do omówienia. Takie konferencje odbywają się co tydzień, w ekskluzywnej grupie ludzi o naprawdę wysokim poziomie kultury, ludzi ze świetnym poczuciem humoru, ludzi, których Ty i ja jesteśmy w stanie polubić bez najmniejszego wysiłku. Sprzedawców sieci MLM.\nGrzeczność i szeroki uśmiech są podstawą każdej negocjacji. Dowcip jest mile widziany. Anegdoty, hobby – to ludzie, z którymi umawiasz się na spotkanie dla przyjemności, a nie z innych, mniej przyziemnych przyczyn jak na przykład stoczenie boju o stypendium socjalne w dziekanacie swojego wydziału na Uniwersytecie. Pokochałem tę atmosferę, polubiłem tych ludzi i już dzisiaj mam przeczucie, że podjąłem dobrą, chociaż bardzo odważną decyzję i kierowałem się przy tym jedynie bardzo słabą wiedzą własną – bo wszyscy znajomi do tej pory ciągle mi odradzają – oraz moją intuicją.\nDotarło do mnie wreszcie, że wysokie na pierwszy rzut oka ceny z katalogu idą w parze z komfortem – masz gwarancję najwyższej jakości, jeśli produkt Ci się nie spodoba – mam obowiązek go przyjąć, ba, zrobię to dlatego, żeby nie stracić z Tobą dobrej relacji, nawet bez paragonu. W jakim sklepie czy drogerii masz taki luksus? I nie musisz szukać swoich marek: umów się ze mną, przyjdę, pokażę Ci katalogi, jeśli czegoś nie rozumiesz, odpowiem na Twoje pytania, nawet przyniosę próbki esencji zapachowych, żebyś od razu wybrał/wybrała swój ulubiony zapach. Czy taki komfort zakupów oferuje Ci Twój dotychczasowy sprzedawca? A kiedy planujesz duże porządki, zamiast pakować nieporęczne pakunki do bagażnika zamawiasz sobie paczkę do domu – kurier przywozi Ci towar za darmo (zakładając, że jest wart ponad 180 zł) i jeszcze z grzeczności wniesie po schodach na czwarte piętro! Oczywiście, będę bardzo wdzięczny, jeśli mój kurier dostanie za dodatkową pracę napiwek.\nWięc Krzysiek, chcesz jeździć mercedesem, tak? Alee, alee… Bracie, chcesz jeździć mercedesem w kombinezonie mechanika? Przecież nikt nie pomyśli serio, że jesteś właścicielem auta, co najwyżej pracownikiem serwisu. Kup sobie dobre perfumy, dobierz garnitur – zanim kupisz swojego pierwszego „Merola” przyda Ci się na rozmowę o pracę.\nNie lubiłem rapu, dopóki nie poznałem Eldo. Nie lubiłem tych obskórnych, obsmarowanych graffiti murów garaży, dopóki nie zobaczyłem Sztuki rawskich grafficiarzy. I żałuję, że nie znam ich osobiście – chciałbym! A moje skryte marzenie od dziecka to wziąć do ręki puszkę i stworzyć obraz chińskiego smoka w oryginalnym rozmiarze… Kto wie? Tak samo, jak niektórym ludziom bardziej zależy na wydaniu 20 złotych na puszkę lakieru, zamiast na sześciopak piwa, tak samo niektórzy ludzie wyrażają się przez kosmetyki. I szukam właśnie takich ludzi. Mam dobry towar, nie wstydźcie się pytać, po to właśnie jest ten blog!\nTags: biznes, ludzie, MDS, MLM, perfumy\nZapraszam Was dzisiaj na podróż do mistycznego Tiwanaku, miasta kultury prekolumbijskiej położonego we współczesnej Boliwi. W poniedziałek była u mnie mama i jakoś temat zszedł na brodate bóstwa. W końcu z uporem zaczęła twierdzić, że w Ameryce Południowej istnieje prehistoryczne lądowisko statku kosmicznego i portrety siedmiu ras ludzkich, z których dwu nigdy nie znaleziono. Czy może są to Atlanci i Homo florensiensis? Osobiście, nie jestem tak bardzo zainteresowany, ale echa kultury Atlantów badał Polak Aleksander Ossendowski i opisał swoje przemyślenia w książce „Niewolnicy słońca”. Co do Hobbita z Flores, okazuje się, że na Madagaskarze tamtejsi tubylcy znają plemię „małych ludzi”. Dowiedziałem się o tym od misjonarza, który prowadził tegoroczne Rekolekcje Wielkopostne w mojej parafii. Osobiście nigdy nie zapuszczał się aż tak daleko w dżunglę, ale sporo czytał i posiada niesamowicie szeroką wiedzę. Szkoda, że obaj nie mieliśmy więcej czasu dla siebie nawzajem, ale te czterdzieści minut rozmowy pozwoliło mi znowu spojrzeć na świat z innego punktu widzenia, niż ten, który wpajano mi na studiach na Uniwersytecie Warszawskim. Przede wszystkim, nauka nie zbadała jeszcze wszystkiego. Są rzeczy, które nasza współczesna wiedza zaledwie musnęła – ile jest do odkrycia na dnach oceanów?\nI w podobnym duchu odbyła się moja poniedziałkowa podróż do ruin Tiwanaku. Mama może nie jest specjalistą w tym temacie, ale wie naprawdę dużo, pasjonuje ją Ameryka Południowa i jej tajemnice. A dzięki Internetowi i tym wspaniałym Internautom globtroterom, którzy stworzyli tam świetną galerię, mogłem zabrać mamę na podróż po antycznych ruinach nie wychodząc z domu. Im też składam w tym miejscu serdeczne podziękowania, pozdrawiam i bardzo polecam wszystkim tym, którzy jeszcze nie byli w Tiwanaku zamieszczone poniżej linki:\nTags: Ameryka, Aztek, miejsca, podróże, Tiwanaku


Tygodnik "7 Dni" nr 671 z 08.02.2019\nBlisko 160 uroczych dziewcząt uśmiecha się do nas z rozkładkówki najnowszego Bezpłatnego Tygodnika "7 Dni". To kandydatki, które ubiegają się o tytuł Miss Studniówek 2019. Pierwszy etap wyborów kończy się już a najbliższą niedzielę!\nW tym tygodniu piszemy również o najważniejszych wydarzeniach ostatnich dni. Sprawdzamy, jak idą postępy prac przy budowie radomskiego lotniska, odwiedzamy schronisko dla zwierząt czy przyglądamy się sprawie powstania pomnika radomskiego czerwca.\nNie brakuje także naszych stałych cykli, jak chociażby felietonu "NieObiektywnym Okiem" Adama Hildebrandta, który tym razem przygląda się Wiośnie.\nA to wszystko i wiele więcej znajdą Państwo w najnowszym wydaniu Bezpłatnego Tygodnika "7 Dni", który bezpiecznie można pobrać - 7dni_nr_671_m.


WARSZAWA - Warsztaty Naturalnego Rodzicielstwa i masażu Shantala » EgoDziecka\nStart › Archiwum Wydarzeń › WARSZAWA – Warsztaty Naturalnego Rodzicielstwa i masażu Shantala\nWARSZAWA – Warsztaty Naturalnego Rodzicielstwa i masażu Shantala\nSerdecznie zapraszamy wszystkich rodziców z maluszkami na cykl trzech warsztatów Naturalnego Rodzicielstwa i masażu Shantala, które odbędą się w Centrum Kultury Matek MaMa Cafe w Warszawie.\n– rozwój ruchowy i emocjonalny niemowlęcia,\n– kontakt i bliskość a kształtowanie mózgu małego dziecka,\n– podstawy prawidłowej pielęgnacji neurorozwojowej niemowlęcia,\n– zabawy wspierające rozwój,\n– masaż Shantala,\n– kąpiel w wiaderku,\n– naturalne kosmetyki do masażu i pielęgnacji,\noraz tematy dostosowywane do potrzeb i zainteresowania rodziców jak: chustonoszenie, naturalne pieluszkowanie, pierwsze stałe pokarmy, porady laktacyjne.\nMasaż Shantala to tradycyjny masaż niemowląt, którego korzenie wyrastają z Dalekiego Wschodu.\nNauka pozytywnego dotyku, miłość i spokój jakie przekazujemy naszemu dziecku poprzez masaż, daje mu wiele dobrych bodźców, które mają wpływ na jego życie zarówno w sferze fizycznej jak i emocjonalnej.\n• budowanie więzi z masującym\n• wspieranie rozwoju psychoruchowego dziecka i kształtowanie samoświadomości ciała oraz jego granic\n• pobudzanie układu odpornościowego\n• regulacja napięcia mięśniowego\n• poprawa trawienia (pomoc przy kolce)\n• uregulowanie snu\nKorzyści dla rodzica lub opiekuna:\n• nauka mowy ciała dziecka, poprawa komunikacji i więzi z dzieckiem\n• nauka rozpoznawania własnych emocji i wyrażania ich dotykiem\n• budowanie pewności siebie w opiece nad dzieckiem\n• budowanie więzi ojciec – dziecko\nNauka masażu prowadzona jest na własnych dzieciach lub naturalnej wielkości lalkach.\nW trakcie zajęć prowadząca dzieli się swoją wiedzą i własnymi bogatymi doświadczeniami mamy.\nWarsztaty prowadzi Kasia Ledwoń, szczęśliwa mama czwórki dzieci, trener wspomagający komunikacji empatycznej, certyfikowany Instruktor Masażu Shantala wg Holenderskiej Organizacji Shantala Special Care, zrzeszona w Szkole Trenerów Shantala.\nTermin: 19 CZERWCA (wtorek) 10.00 – 12.00\n21 CZERWCA (czwartek) 10.00 – 12.00\n26 CZERWCA (wtorek) 10.00 – 12.00\nMiejsce: Centrum Kultury Matek MaMa Cafe, Wilcza 27b, Warszawa\nKoszt: rodzic + dziecko/brzuszek 250 zł, rodzice + dziecko/brzuszek 300 zł/ 6 godzin\n#kolebka natury #masaż Shantala #naturalne rodzicielstwo #warsztaty dla rodziców\n25 września (środa) zapraszamy na warsztaty dla rodziców …


Share Week 2018 • SOCJOPATKA.PL\n3 kwietnia, 2018\t| by\tDagmara Sobczak | 0 Comments\nJak obiecałam, tak robię. Po wielu biciach się z własnymi myślami, wybrałam trójkę wspaniałych blogerów, którzy w tym roku mieli na mnie największy wpływ.\nAndrzej Tucholski to bloger, który od lat prowadzi akcję Share Week, czyli Twórcy polecają Twórców. Prawda jest taka, że nikt tak dobrze nie zrozumie blogera, jak drugi bloger, a docenianie się nawzajem to ogromna motywacja i wsparcie, jakie możemy sobie dać.\nZasady zabawy są bardzo proste. Publikujesz na swoim blogu wpis, w którym polecasz trzech blogerów, których cenisz najbardziej. Link do niego wklejasz w komentarzu pod tym wpisem u Andrzeja. Link do tekstu (oraz polecane adresy) podajesz też w formularzu, który znajdziesz pod tym samym wpisem.\nKryterium wyboru jak zawsze jest JAKOŚĆ i WAŻNOŚĆ danego Twórcy w Twoim życiu i to, zawsze pomaga mi dokonać wyboru, bo blogów, które czytam i blogerów, których lubię i szanuję za to, co robią w sieci, jest bardzo dużo.\nMoje polecenia w Share Week 2018\nKasia z bloga OgraniczamSię – kiedy dowiedziałam się, że nadchodzi kolejna edycja zabawy, od razu wiedziałam, że muszę polecić Kasię. Najpierw natrafiłam na jej książkę, której recenzję znajdziecie tutaj, a potem na sam blog. Kasia kupiła mnie całkowicie. Na początku próba życia z mniejszą ilością śmieci miała być w moim przypadku eksperymentem. Książka jednak przewróciła mi w głowie totalnie i dziś, mimo że od mojego pierwszego spotkania z ideą zero waste minęło pół roku, cały czas jest mi bliska. Co więcej, śledzę Kasię regularnie (uwielbiam jej live’y na IG) i jest dla mnie ogromną inspiracją w byciu bardziej less waste. Daleko mi jeszcze do prawdziwych fanatyków, którzy poświęcają się tej idei, ale codziennie robię malutki krok dla środowiska, ekologii, ale i dla siebie. I to wszystko dzięki Kasi.\nBez zawahania mogę powiedzieć, że dziewczyna zmieniła moje życie na lepsze, bo bardziej świadome. 🙂 Kasiu, dziękuję! <3\nMadzia z bloga Savethemagicmoments – Madzia prowadzi bardzo przytulnego bloga o świadomym rodzicielstwie i książkach. Mimo że pierwszy temat jest mi bardzo daleki, doceniam to, w jaki sposób mówi o macierzyństwie. Jednak nie z tego powodu Madzia znalazła się w tym rankingu. To ona wciągnęła mnie w organizację Wielkiej Wymiany Książkowej i w momencie, kiedy zaprosiła mnie do współorganizowana jej na stałe, poczułam się bardzo ważną częścią całego tego projektu i zaangażowałam się dzięki temu w więcej książkowych akcji. Kiedy patrzę, jak Madzia coś organizuje (a tych akcji jest coraz więcej, to także z nią zrobiliśmy wspólnie lutową, piękną akcję Dbam bo kocham), to jestem pełna podziwu. Dla jej determinacji, organizacji i zaangażowania. Ze świecą szukać takich osób, które robią tak wiele dla innych, chcą nagłaśniać ważne tematy i angażują się w 100% w to, co robią – szczególnie gdy robią to całkowicie za darmo.\nMadzia, jesteś moją inspiracją do działania! Dziękuję. <3\nAga z bloga Agnesonthecloud – Agi blog to ewenement wśród blogów. To już drugi rok, w którym polecam Wam Agę w akcji Share Week, bo cały czas nie mogę zrozumieć, dlaczego nie pojawia się w tym rankingu na samej górze. Agi blog jest wyjątkowy pod tym względem, że to jedyny blog w sieci, przy którym uspokajam się i zatrzymuję. Aga pisze treści w taki sposób, że czytając je, człowiek ma wrażenie, że świat jakby zwolnił. Pozwala zatrzymać się, zastanowić i zaakceptować. Jeżeli nie wierzysz, że można żyć i pisać w duchu zen, a zarazem zarażać tak innych, wejdź na blog Agi.\nAga, niezmiennie cenię Cię za Twoją szczerość, prawdziwość i wrażliwość, którą pokazujesz na blogu, a także dlatego, że mogę razem z Tobą docenić piękno każdego dnia. Myślę, że ponad rok regularnego czytania Twojego bloga miał udział w tym, że zainteresowałam się w końcu i zrozumiałam ideę minimalizmu. Dziękuję! <3\nPamiętajcie, że swoje typy możecie publikować tylko do 8 kwietnia, więc czasu zostało mało. 🙂\nJeżeli doceniacie jakiegoś blogera za to, co robi – nie bójcie się tego wyrażać. Zróbcie mu dzień i pokażcie, że doceniacie jego pracę. 🙂\n2018 blogerzy share week


Napad jak w hollywoodzkim filmie, przewiercili podłogę i okradli jubilera | Polski Jubiler\nNapad jak w hollywoodzkim filmie, przewiercili podłogę i okradli jubilera\nZuchwały napad na jubilera w Szczecinie. Łupem złodziei padło czyste złoto, diamenty i gotowa biżuteria. Rabusie dostali się do salonu przez otwór wywiercony specjalistycznym sprzętem w podłodze.\nZłodzieje dostali się do mieszczącego się na parterze salonu jubilera od piwnicy. Używając specjalistycznego sprzętu przebili dwudziestocentymetrową, betonową podłogę i dostali się do środka.


Nowy Dziennikwschodni.pl - Dziennik Wschodni\nWitamy na nowej stronie Dziennika Wschodniego\nWitamy na nowej stronie Dziennika Wschodniego.\nOddajemy Wam dziś zupełnie nową stronę Dziennika Wschodniego. Zmiany, które przeszła to nie tylko odświeżenie wyglądu, ale całkowicie nowe spojrzenie na to co internauci cenią u nas najbardziej - czyli wiadomości lokalne.\nBędziemy bardzo wdzięczni za wszelkie opinie, zarówno te pozytywne jak i krytyczne. Może macie wskazówki, co jeszcze warto zmienić? Zapewne też znajdziecie błędy, które nam umknęły. Piszcie o nich drogą e-mailową na adres: online@dziennikwschodni.pl lub w komentarzach do artykułu.\nDziękujemy i życzymy wielu ciekawych dla Was informacji przeczytanych na www.dziennikwschodni.pl\nSonda: Co sądzisz o nowej stronie Dziennika Wschodniego?\nGość / 5 maja 2015 o 23:35\nczyli potwierdzasz , że to dobre dla wtórnych analfabetów ?\nTakie jest życie. Nie po to nam Bóg wzrok dał, abyśmy odbierali nim li tylko informację pisaną. Mądry człowiek nie kwestionuje ładnego opakowania B)\njon / 4 maja 2015 o 20:39\nChodzi o przyjemność w przeglądaniu.\nObraz jest takim opakowaniem kolorowym.\nWyobraź sobie ciastka, piwo, czekoladki... cokolwiek w zwykłym papierze, folii z napisem zawartości . Jakość tych produktów musiałaby - przy zbliżonej cenie - bić na głowę pozostałe, to może po jakimś czasie ktoś by się zainteresował.\nJan / 4 maja 2015 o 18:39\npo co wam lepsza strona i tak potraficie przeczytać ok, 1000 znaków. a dziennikarze tego dziennika tylko tyle napisać, Pooglądajcie sobie 1/4 inteligenci.\n1/4 = ćwierć\nJacek / 4 maja 2015 o 15:05\nPowiat Tomaszowski też jest "poza" :(\nGość / 4 maja 2015 o 13:10\nA gdzie będą wiadomości z powiatu janowskiego? dlaczego Dziennik Wschodni nie uwzględnia tego powiatu? We wcześniejszej wersji był ogólnie jako lubelszczyzna więc może i tym razem admin i redakcja gdzieś nas umieszczą.\nGość / 4 maja 2015 o 10:36\nGość / 4 maja 2015 o 09:16\nprzecież nikt ci nie każe wchodzić, bardzo fajna strona. Niebo a ziemia z tym co było, tylko jeszcze niektóre sekcje puste\nGość / 4 maja 2015 o 08:59\nchaos, nie chce się wchodzić na ta stronę\nGość / 3 maja 2015 o 22:42\nmuszę się jeszcze przyzwyczaić, ten sport fasktycznie trochę wprowadza w błąd. Ale mam wrażenie ze krytykujący to konkurencja, bo żadnej konstruktywnej dyskusji tylko negowanie :)\nGość / 3 maja 2015 o 20:06\nto nie działa prawidłowo i zawiesza się a wiadomości ze sportu i wyników nie zobaczysz to wogóle nie


Maseczki na twarz – jakie wybrać i jak prawidłowo stosować? - HelloZdrowie\nHelloZdrowie: Pielęgnacja › Maseczki na twarz – jakie wybrać i jak prawidłowo stosować?\nMaseczki na twarz – jakie wybrać i jak prawidłowo stosować? Istock.com\nOpublikowano: 29.03.2021 12:46 Aktualizacja: 29.03.2021 12:56\nMaseczka na twarz to jeden z zabiegów pielęgnacyjnych, który możemy wykonać w domu. Wyróżniamy kilka rodzajów maseczek, powinnyśmy je dobierać w zależności od typu naszej cery i jej potrzeb. A tych nie brakuje, bo przecież nasza skóra każdego dnia poddawana jest szkodliwemu wpływowi wysokich lub niskich temperatur, suchego i zanieczyszczonego powietrza, a także promieniowania słonecznego.\nCzy typ skóry ma znaczenie przy wyborze maseczki na twarz?\nJak prawidłowo stosować maseczkę na twarz?\nWyróżnia się cztery podstawowe typy skóry twarzy. Każdy z nich wymaga nieco innych zabiegów pielęgnacyjnych.\nSkórę normalną posiada zaledwie dwa-trzy proc. populacji. Jest ona gładka, jędrna i pozbawiona tłustego filmu na powierzchni. Nie oznacza to jednak, że nie wymaga troski. Jeśli nie będzie się przeprowadzać regularnych zabiegów kosmetycznych utrzymujących jej stan, bardzo szybko może ulec przetłuszczeniu lub przeciwnie – wysuszeniu. Warto przy tym dodać, że skóra normalna naturalnie zmienia się w suchą po ukończeniu 30. roku życia.\nSkóra sucha, ze względu na niską aktywność gruczołów łojowych i nierównomierne ukrwienie, zwykle jest lekko zaróżowiona i bardzo wrażliwa. Szybko traci jędrność i w związku z tym przedwcześnie pojawiają się na niej zmarszczki. Ponadto na skutek działania wody, mydła, wiatru oraz skrajnych temperatur staje się napięta, czemu towarzyszy świąd i pieczenie.\nAby przywrócić tego typu skórze dobrą kondycję, niezbędne jest długotrwałe i częste stosowanie odpowiednio dobranych kosmetyków, to znaczy takich, które nie mają właściwości złuszczających, co mogłoby doprowadzić do podrażnień. Ponadto maseczki na twarz powinny odbudowywać płaszcz lipidowy, by zapobiegać nadmiernej utracie wody z naskórka. Warto, by zawierały w swoim składzie: kwas hialuronowy, witaminy A, E, C, kolagen, elastynę i ceramidy.\nSkóra tłusta wskutek nadmiernej aktywności gruczołów łojowych i potowych nosi liczne ślady wągrów i komedonów. Jest charakterystyczna dla okresu dojrzewania. Wraz ze zmniejszaniem się ilości emulsji hydrolipidowej zmienia się ona w suchą.\nAby zniwelować nadmiar tłustego filmu na powierzchni skóry i zapobiegać rozwojowi trądziku konieczne jest stosowanie kosmetyków ograniczających wydzielanie sebum, jak choćby maseczki oczyszczające. Warto, by zawierały składniki matujące, tonizujące i antybakteryjne. Pozytywny wpływ na kondycję skóry mają również wyciągi ziołowe, ekstrakt drożdżowy i glonowy oraz cynk.\nSkóra mieszana jest najczęściej spotykana. Na czole, nosie i brodzie znajdują się gruczoły, które produkują zwiększoną ilość łoju, przez co skóra tych okolic jest tłusta. Natomiast na policzkach, skroniach i wokół oczu jest wyraźnie sucha. Główną zasadą pielęgnacji jest konieczność stosowania różnych kosmetyków w okresie zimy i lata, ponieważ cera negatywnie reaguje na zmienne warunki pogodowe.\nW kosmetyce wyróżnia się cztery typy maseczek o różnych właściwościach pielęgnacyjnych. Odpowiednio dobrane do skóry pozwalają przywrócić cerze blask, jędrność, a także usunąć drobne defekty urody.\nMaseczki oczyszczające są szczególnie zalecane do cery tłustej oraz mieszanej, ponieważ usuwają nadmiar sebum, dzięki czemu skóra przestaje nieestetycznie błyszczeć. Tego typu preparaty pielęgnacyjne usuwają także zabrudzenia oraz zrogowaciały naskórek. Tak odświeżona skóra ma mniejszą tendencję do powstawania wyprysków (w tym trądziku).\nMaseczki oczyszczające zawierają enzymy oraz kwasy peelingujące, dlatego zbyt częste ich stosowanie może doprowadzić do podrażnień.\nMaseczki nawilżające i odżywiające\nMaseczki nawilżające i odżywiające są odpowiednie do skóry każdego typu. Redukują szarość skóry, nadają jej sprężystości i dotleniają, dzięki zawartości witamin (A, E, C, F), kwasów omega 3 i 6, wyciągów i olejów z roślin, alantoiny, kolagenu, lecytyny, kwasu hialuronowego, ceramidów.\nTego typu preparaty pielęgnacyjne zalecane są przede wszystkim do cery dojrzałej, wymagającej poprawy kondycji, kolorytu i napięcia. Już po 40. roku życia wskazane jest stosowanie maseczek na twarz, które pobudzają produkcję włókien kolagenowych i przyczynią się do odnowy komórek. Dzięki temu proces starzenia skóry zostaje spowolniony, a zmarszczki ulegają spłyceniu.\nMaseczki wygładzające i liftingujące\nZadaniem maseczek wygładzających i liftingujących jest napięcie skóry, poniesienie konturów twarzy i spłycenie zmarszczek. Dzięki temu uzyskuje się efekt czasowego liftingu. Warto sięgać po takie, które zawierają dużą liczbę składników aktywnych, m.in.: kwasu hialuronowego, witaminy E, mocznika.\nNajchętniej sięgają po te preparaty pielęgnacyjne kobiety po 40. roku życia, u których oznaki starzenia się skóry i utraty przez nią elastyczności są coraz wyraźniejsze. Regularne stosowanie maseczek wygładzających i liftingujących nie tylko powstrzymuje proces powstawania zmarszczek i szarzenia skóry, ale niekiedy nawet odmładza skórę twarzy i dekoltu.\nMaseczki tonizujące i wyciszające\nMaseczki o właściwościach tonizujących i wyciszających są odpowiednie do każdego typu skóry. Dzięki zawartości wód termalnych, olejków eterycznych i wyciągów z roślin działają relaksująco, niwelują obrzmienia i koją stany zapalne, a także nawilżają.\nPo te preparaty pielęgnacyjne chętnie sięgają osoby ze skórą suchą i wrażliwą oraz ze skłonnościami do alergii, oczkując, że wybrany kosmetyk będzie koił podrażnienia. Maseczki tonizujące i wyciszające mogą być stosowane niemal codzienne bez negatywnego wpływu na kondycję skóry.\nAby działanie maseczki na twarz było w jak największym stopniu korzystne dla skóry warto przestrzegać kilku podstawowych zasad ich stosowania:\nmaseczkę warto nakładać w godzinach wieczornych, gdy zwiększa się zdolność skóry do absorpcji składników aktywnych,\nmaseczkę nakłada się na oczyszczoną wcześniej skórę,\nwarto wcześniej wykonać kąpiel parową, by otworzyć pory skóry,\nmaseczki na twarz nie należy stosować częściej niż trzy razy w tygodniu (im bardziej wrażliwa cera, tym rzadziej nakłada się na nią preparaty pielęgnacyjne),\nzabiegi pielęgnacyjne powinny być wykonywane regularnie, aby utrzymać skórę w dobrej kondycji.\nM. Kaniewska, Kosmetologia. Podstawy, WSiP, Warszawa 2011\nK. Moższeń, B. Barabasz-Krasny, K.Szymacha, J. Oliwa, Rośliny wykorzystywane w maskach kosmetycznych [w:] Polish Journal of Cosmetology 2016, 19(4)\nA. Sobczyk, Pielęgnacja cery dojrzałej w warunkach domowych [w:] Medyczne aspekty kosmetologii i dietetyki, Wydawnictwo Naukowe TYGIEL sp. z o.o, Lublin 2018


Największy zbiór biżuterii srebrnej bali - Katalog Stron 3db.pl\nNajwiększy zbiór biżuterii srebrnej bali Data dodania - 01.01.1970\nGaleria Adorre prezentuje unikalny zbiór srebrnej biżuterii, która powstaje w oparciu o balijską sztukę zdobienia srebra. Właścicielka galerii i twórczyni biżuterii od dawna jest zafascynowana tym rodzajem kolczyków, naszyjników czy innych ozdób ze srebra i minerałów. Kilkukrotnie miała okazję odbyć warsztaty tworzenia biżuterii u mistrzów balijskich i do dnia dzisiejszego współpracuje z kilkoma z nich tworząc unikalne kolekcje tej orientalnej biżuterii. Bogate zdobienia, motywy roślinne czy oksydowane srebro to cechy charakterystyczne tego typu biżuterii. Zachęcamy do odwiedzania galerii. Codziennie pojawiają się nowe wzory i często są to pojedyncze egzemplarze więc kto pierwszy ten lepszy.\nTytuł:Największy zbiór biżuterii srebrnej bali\nSłowa kluczowe:naszyjniki, biżuteria srebrna, bizuteria, prezent dla kobiety, kolczyki, hand made, biżuteria artystyczna, rękodzieło, bransoletki, klipsy, biżuteria\npromocja stron, nieruchomości, strony www, blog, usługi, gdańsk, fohow, szkolenia, katalog stron internetowych, firmy, ogłoszenia, spis stron, online, strony internetowe, tworzenie stron, bydgoszcz, domy, strony, mieszkania, Kraków, spis firm, katalog www, zbiór, marketing, pozycjonowanie stron, wyszukiwarka firm, notebooki, hydraulik, bizuteria, tatuaże, ciekawe strony, hotele, serwis, baza firm, darmowy katalog, katalog stron www


LOS_Polski - 9 Stycznia, 2016 - 14:24\nTuż po wyborach parlamentarnych ukazał się sondaż przeprowadzony przez CBOS, który zobrazował skalę rosnącego zadłużenia Polaków. Okazuje się, że aż 41% badanych gospodarstw domowych, ma do spłacenia jakieś pożyczki lub kredyty. Najwięcej, bo aż 37% z nich, zadłużonych jest w bankach, zaś kolejne 15% wzięło pożyczki w zakładowych kasach samopomocowych, a także u osób prywatnych i w...\nCzytaj dalej wpis Jak bardzo jesteśmy zadłużeni?\nLOS_Polski - 30 Marca, 2016 - 10:23\nPierwszy w 2016 roku numer kwartalnika społeczno-politycznego „Polski Szaniec” właśnie ukazał się w sprzedaży. Tematem przewodnim najnowszego wydania naszego pisma jest kwestia inwazji imigrantów na Europę i narastająca fala islamskiego terroru. Poruszamy także sprawę postulowanej przez wiele środowisk repolonizacji mediów oraz potrzebę repatriacji naszych rodaków ze Wschodu. Pasjonaci...\nCzytaj dalej wpis Polski Szaniec: Numer 1/2016 już w sprzedaży!\nLOS_Polski - 12 Kwietnia, 2015 - 13:45\nW tym roku przypada 5. rocznica tragedii smoleńskiej. Z tej okazji delegacja Ligi Obrony Suwerenności wzięła udział 10 kwietnia w obchodach w Warszawie.\nStołeczne uroczystości rozpoczęły się o godz. 8.00 Mszą św. w Kościele Seminaryjnym pw. Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca. O godz. 8.41 przed Pałacem Prezydenckim odbył się Apel Pamięci. Zebrani odśpiewali też...\nCzytaj dalej wpis Ku pamięci ofiar katastrofy smoleńskiej\nLOS_Polski - 30 Listopada, 2015 - 19:03\nOstatni w 2015 roku numer kwartalnika społeczno-politycznego „Polski Szaniec” właśnie wyszedł drukiem. Tematem przewodnim najnowszego wydania pisma jest kwestia imigrantów zarobkowych z Afryki i Bliskiego Wschodu, którą poruszamy w dwóch artykułach: „STOP – zalewowi imigrantów” i „Przedmurze Europy”.\nW części poświęconej publicystyce nie mogło się obyć bez komentarzy powyborczych...\nCzytaj dalej wpis Polski Szaniec 3-4/2015 już w sprzedaży!\nLOS_Polski - 7 Maja, 2014 - 14:36\nLiga Obrony Suwerenności uczciła 223. rocznicę Konstytucji 3 Maja. Działacze LOS, jak co roku, zorganizowali własną manifestację w Gdańsku oraz wzięli udział w lokalnych obchodach w Białymstoku, Elblągu, Lęborku, Katowicach i Opolu, gdzie złożyli okolicznościowe wieńce oraz przeprowadzili kolportaż materiałów promujących organizację.\nGdańska manifestacja odbyła się o godz. 14.00...\nCzytaj dalej wpis Liga Obrony Suwerenności w 223. rocznicę Konstytucji 3 Maja\nLOS_Polski - 2 Lipca, 2016 - 10:11\n30 czerwca Liga Obrony Suwerenności zorganizowała w Gdańsku pikietę przeciwko polityce imigracyjnej władz miasta. Protest ten był odpowiedzią na procedowaną tego dnia uchwałę w sprawie przyjęcia na terenie miasta Gdańska Modelu Integracji Imigrantów.\nModel ten opiera się na wizji Gdańska, jako miasta wielokulturowego oraz na współdziałaniu miejskich instytucji w celu „...\nCzytaj dalej wpis Stop Islamizacji! Relacja z pikiety w Gdańsku\nLiga Obrony Suwerenności od wielu lat walczy o prawa naszych rodaków poza granicami Polski. W dniach 26-27 marca przed placówkami dyplomatycznymi RFN w Gdańsku i Opolu odbyły się pikiety w obronie praw Polaków mieszkających w Niemczech. Data przedsięwzięcia związana jest z 75. rocznicą podpisania przez Hermana Goeringa dekretu, odbierającego Polakom mieszkającym na terenie III Rzeszy status...


Witajcie! Rozpoczynamy kolejny tydzień. Mam nadzieję, że macie dużo sił i ochoty na nasze zabawy. W tym tygodniu zapraszamy Was na łąkę… Będziemy się jej uważnie przyglądać i wypatrywać co i kto tam żyje!\nTemat dnia: Barwy ochronne.\n1. Zaczniemy dzień od „Powitania na łące”. Znajdźcie sobie kogoś do pary i bawmy się! Wykonujcie ruchy do rymowanki Joanny Wołoch:\nNa łące wszystkie owady się witają (kłaniamy się partnerowi)\nbiedronki skrzydełkami pozdrawiają (machamy do siebie)\nżuczki piątki przybijają (przybijamy piątkę)\nPszczoły głośno bzyczą: bzy, bzy, bzy (naśladujemy odgłosy pszczół)\na jak się przywitasz ty? (jedna osoba pokazuje przywitanie, a druga je powtarza)\n2. Teraz już możemy poćwiczyć!\n– Zabawa orientacyjno-porządkowa „Owady na łące”. Dzieci poruszają się w różnych kierunkach pokoju na palcach, naśladując głosem ciche brzęczenie. Na klaśnięcie przykucają – owady odpoczywają na kwiatach. Na dwa\nklaśnięcia ponownie poruszają się po pokoju.\n– Ćwiczenie dużych grup mięśniowych „Bukiety kwiatów”. Dzieci spacerują po łące, co pewien czas schylają się i zrywają kwiatek. Na hasło: Bukiety\nkwiatów zatrzymują się i podnoszą do góry raz prawą, raz lewą rękę. Prezentują swój bukiet.\n– Zabawa ruchowa z elementem równowagi „Bocian chodzi po wysokiej trawie”. Dzieci chodzą po sali, wysoko unosząc kolana. Po kilku krokach zatrzymują się, stają na jednej nodze, drugą mają opartą o kolano nogi, na której stoją. Poruszają złączonymi przed sobą rękami wyobrażającymi dziób bociana i powtarzają słowa: Kle, kle, kle, żabki mi się chce.\n– Zabawa ruchowa z elementem skoków „Ostrożne żabki”. Dzieci-żabki poruszają się, skacząc w przysiadzie. Hasło Nie ma bociana jest sygnałem, że niebezpieczeństwa nie ma, żabki mogą skakać dalej.\n– Zabawa bieżna „Próbujemy złapać motyla”. Dzieci biegają w różnych kierunkach. Na hasło Hop! wyskakują w górę z klaśnięciem nad głową.\n– Maszerują po obwodzie koła we wspięciu na palcach – wysoko, a potem w przysiadzie – nisko.\n3. Posłuchajcie opowiadania Małgorzaty Strękowskiej-Zaremby „Zabawa w chowanego”.\nTeraz proszę, aby dzieci postarały się przeczytać tekst umieszczony pod obrazkami (dotyczy to głównie 6latków) – kliknij tutaj i tutaj.\n4. Zabawa dydaktyczna „Kogo spotkamy na łące?” Z opowiadania już wiecie, że łąkę zamieszkują żaby, motyle, koniki polne, ślimaki. To jednak nie wszyscy mieszkańcy łąki. Sprawdźmy kogo jeszcze możemy spotkać na majowej łące. Potrzebne nam będą obrazki, które trzeba wyciąć i porozcinać (osobno obrazek, osobno napis). Rozkładamy na dywanie w jednym miejscu kartoniki z napisami, a osobno kartoniki z obrazkami – odwrócone do góry nogami 😉 Dziecko losuje obrazek, nazywa mieszkańca łąki i szuka odpowiedniego podpisu. Dobrej zabawy!\n5. Zabawa ruchowa „Żabie zabawy”. Na hasło Żabki skaczą, dzieci naśladują żabie skoki. Na hasło Żabki pływają, wykonują siad klęczny, chowają głowę w ramionach i pochylają się do przodu.\n6. Kilka zagadek…\n7. Zabawa dźwiękonaśladowcza „Odgłosy na łące”. Dorosły recytuje wierszyk, a dzieci ilustrują go ruchem według własnego pomysłu. W odpowiednich momentach wypowiadają wyrazy dźwiękonaśladowcze.\n1. Tradycyjnie już poranki zaczynamy od gimnastyki. Mam nadzieję, że większość z was zna już nowo poznaną piosenkę do ćwiczeń ,,My właśnie my”.\n2. W tym tygodniu zajmiemy się łąką, czyli naturalnym środowiskiem, które jest pokryte głównie trawami oraz zwierzętami, które ją zamieszkują – są to głównie owady i pająki. Obejrzyjcie wspólnie z rodzicami plakat i postarajcie się go dokładnie opisać. Nazwijcie miejsce, które jest wskazane na plakacie, a także jakie stworzonka-czyli jacy mieszkańcy zamieszkują to miejsce.\n3. Ćwiczenie oddechowe „Motyle nad łąką”. Potrzebna będzie zielona kartka, która będzie łąką, słomka, a także 4 kółeczka wycięte z papieru-kto ma ochotę, zapraszam do wycięcia motylków. Zadanie dzieci polega na przeniesieniu motylków (znajdujących się na stole) przy pomocy słomki na zieloną łąkę.\n4. Zapraszam was teraz do wysłuchania opowiadania A. Widzowskiej ,,Łąka”, a także do odpowiedzi na pytania dotyczące tekstu.\nDzieci zrozumiały, że w maju cała przyroda rozkwita, a na łąkach rosną stokrotki, chabry, maki i wiele innych roślin.\nPo powrocie do przedszkola dzieci nauczyły się nowej piosenki: Motylek Usiadł w maju na kwiatku motylek. Tupnął nóżką, a z kwiatka spadł pyłek. Machnął łapką i z kwiatka spadł płatek. Ach, nabroił ten motyl gagatek! Teraz fruwa i leczy rabatki. I udaje, że skrzydła to płatki. Chciała zerwać kwiatuszek Agatka. Teraz wącha motylka, nie kwiatka!\n5. Zaprowadź biedronkę do listka. Zabawa polega na doprowadzeniu biedronki do listka, przy pomocy kodu (instrukcji), który jest zamieszczony przy karcie pracy. Spróbujcie państwo na początku zaproponować dzieciom, aby wymyśliły swoją drogę biedronki do listka, a potem niech poruszają się już zgodnie z kodem. 3 ze strzałką biedronka porusza się 3 pola w prawą stronę, 2 dwa pola itd. W razie kłopotów, proszę o pomoc w odkodowaniu drogi naszej biedronce.\nJak na początek dla młodszych dzieci, proponuję 1 kartę pracy związaną z kodowaniem. Dla dzieci starszych przygotowałam 2 karty do odkodowania. Oczywiście jak moje młodszaki poradzą sobie z odkodowaniem swojej karty, śmiało mogą odkodować i te dla dzieci starszych.\nKarta pracy – dzieci młodsze\nKarty pracy – dzieci starsze:\n6. Jak udało wam się doprowadzić biedronkę do listka, czas na swobodną improwizację ruchową do piosenki, którą już poznaliśmy. W piosence zabawa odbywa się na zielonej łące. Ja was zapraszam do zabawy w waszych domach 🙂 kliknij tutaj\n7. Na łące, zwłaszcza w maju, można spotkać wiele różnych zwierząt. Są to min. pszczoła, motyl, trzmiel, bąk, konik polny, żaba, bocian, biedronka, mysz, kret, skowronek, gąsienica, ślimak i wiele wiele innych. Zakręćcie teraz kołem i naśladujcie zwierzę, które wylosujecie – kliknij tutaj.\nOczywiście zapraszamy Was dzisiaj do wyjścia na spacer i odwiedzenia pobliskiej łąki. Może uda wam się spotkać jakiegoś jej mieszkańca…\nŻyczymy dobrej zabawy! Jutro kolejna porcja propozycji dla Was. Pa!


Rynek mebli - Najnowsze wydanie magazynu Meble Plus: czytaj za darmo online - biznesmeblowy.pl\n30 kwi 2020 07:54 (aktualizacja: 30 kwi 2020 09:29)\nW tych wyjątkowych także dla branży mebli okolicznościach oddajemy w Wasze ręce najnowszy numer naszego pisma - wydany w wersji elektronicznej i dostępny bezpłatnie w sieci. W dużej części poświęcamy go sytuacji polskiego rynku mebli w dobie covid-9! Zapraszamy do lektury!\nznaleźliśmy się w zupełnie nowej rzeczywistości. Wszystkie dotychczasowe prognozy, przewidywania i plany okazały się zupełnie nieaktualne. Branża meblowa, jak zresztą wiele innych gałęzi gospodarki w Polsce, bardzo mocno ucierpiała z powodu szalejącej epidemii koronawirusa. Jak mocno? Ostrożne szacunki mówią o 17 miliardów zł straty i likwidacji co najmniej 40 tysięcy etatów. Badania wśród firm meblowych przeprowadzone przez B+R Analizy Rynku Meblarskiego pokazują to jasno – 52% firm z branży określa swoją sytuację jako krytyczną. 40% badanych już nie ma zamówień, a dla 30% portfel zamówień skończy się za 1-2 tygodnie.\nNawet biorąc pod uwagę deklarowaną pomoc państwa jasne jest, że rzeczywistość sprzed epidemii już nigdy nie wróci. Jak w perspektywie długofalowej zmieni się rynek mebli? Kto przetrwa, kto nie? Jaki nowy porządek się wykuje, gdy już wrócimy do względnej „normalności”? Oczywistym jest, że ludzie będą nadal potrzebować w swoich domach i biurach mebli, pytanie gdzie i od kogo będą je kupować. O tym piszemy w tym numerze magazynu „Meble Plus”, który, podobnie jak wiele innych wydawnictw, wydajemy w wersji on-line.\nSerdecznie zapraszamy do lektury, życzymy Wam wszystkim zdrowia i pomyślności oraz mimo wszystko z nadzieją patrzymy w przyszłość!\nRedakcja magazynu Meble Plus oraz portalu Biznesmeblowy.pl