Przednia szyba, wymienic na uzywke czy nowa NG? • Forum Klubu Astra-G\nTeraz jest 2017-11-19, 20:24\nPrzednia szyba, wymienic na uzywke czy nowa NG?\nPosty: 30 • Strona 1 z 4 • 1, 2, 3, 4\nDołączył(a): 2011-09-04, 20:30\nPosiadam Astre G 1.7 CDTI z 2004r. Wszystkie szyby mam oryginalne z rocznika 04 ale od kupna na przedniej szybie mam trzy odpryski od kamieni i chyba bede musial ta szybe wymienic. Patrzylem na allegro, ze mozna dostac szyby oryginalne GM uzywane za 150zl, a nie wiem ile by kosztowala nowa NG np?\nCo sadzicie o kupnie uzywki? Czy lepiej kupic nowa?\nDołączył(a): 2011-08-17, 11:56\nLokalizacja: STA...Tarnowskie Góry\nRe: Przednia szyba, wymienic na uzywke czy nowa NG?\nWitaj , mam podobny problem , też chce wymienić szybę bo mam ją dosyć porysowaną i jest na niej parę odprysków , osobiscie zdecyduję się na nowa (firmy nie znam) w szybexie zapłace z wymiana 250-300zł , już raz u nich wymieniałem i byłem bardzo zadowolony z obsługi jak i z szyby, najważniejsze jest jednak to żeby udokumentować wymiane szyby np. robiać zdjecia żeby potencjalny nowy właściciel wiedział że szyba była wymieniona tylko i wyłącznie ze względu na jej zużycie\nDołączył(a): 2012-05-21, 18:43\nintense napisał(a): Witam.\nCo sadzicie o kupnie uzywki?\nTylko i wyłącznie używkę dużo lepsza jakość i wytrzymałość\nszukaj z tego samego rocznika\nNówka po 2 latach będzie gorsza niż ta\nDołączył(a): 2011-07-03, 10:11\nLokalizacja: Ciechanów/Gostkowo .\nMichalek1708 jesteś tego pewny i miałeś nową szybkę NG z swojej Astrze ?\nJakoś była kiedyś dyskusja o szybkach i więcej ludzi polecało nową NG .Parę osób z tego forum ma takowe i jakoś nic się nie dzieje .Jakością nie odstają od ori.\nLepiej mieć nówkę szybkę czy używkę z ryskami ? prosty wybór .Ja bym kupił nówkę i się cieszył zwłaszcza że NG to dobra firma .\nJestem pewny swego ale nie była to szyba NG\nSzybę można dostać w super stanie to 1 a 2 można wypolerować i jest jak nówka .\nMiałem już 2 sztuki nowe w astrach i w rodzinie równierz i nie polecam, jeżeli już to ewentualnie lepszej firmy bo te tańsze to wielkie szity. Takie moje zdanie jak znajdę to za zuće fote szyby z starej astry g z nową szybą po ok 1.5 roku kosztowała 400zł z założeniem to śmiechawa lepsze są 10-letnie.\nAczkolwiek nie wszystkie nówki to szajc choć większość\nJa mam roczną szybkę z NG i jest do duszy\nsprawdźcie ceny w pilkingtonie,\nna przykładzie C5 atermiczna wyciszana frontowa z montażem 750PLN\nNG mi zaśpiewał w okolicach 1400\nco do używki zdecydowałbym się pod warunkiem że jest wyjmowana i od razu kładziona na Twoją\nintense w szczecinie polecam: http://www.autoszybyszczecin.pl/\nDołączył(a): 2008-12-08, 12:44\njesli masz AC w allianz mozesz bez utraty znizek wymienic szybe na orygialna w ASO\nsprawdz czy przysluguje Cie taki przywilej u Twojego ubezpieczyciela\nDołączył(a): 2012-08-16, 22:59\nGaraż: Opel Astra G Kombi 1,6 By Keymil\nPodepnę się pod temat bo nowego założyć nie mogę...Moja Astra ma porysowaną szybę od wycieraczki pasażera...widziałem w necie, że są firmy które polerują szybę od takich uszkodzeń. Może ktoś z Was wie ile to kosztuje i co bardziej się opłaca...polerka czy nowa szyba...i jaki jest tego mniej więcej koszt...Dodam, że szybę porysował poprzedni właściciel od którego zostało auto kupione w Niemczech...


Sycylia (wł., łac. Sicilia, w starożytności Trinacria) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Zamieszkuje ją około 5 milionów mieszkańców.Cluny – miejscowość i gmina w środkowo-wschodniej Francji, w Burgundii, w departamencie Saona i Loara, 25 km na północny zachód od miasta Mâcon.\nArcybiskup (gr. αρχή, arché - pierwszeństwo, gr. επίσκοπος, epískopos - nadzorca, biskup) – tytuł honorowy lub urząd nadawany biskupom ważniejszych diecezji (archidiecezja), a także jako wyróżnienie samej osoby biskupa ("ad personam").Kalikst II (łac. Callistus II, właśc. Gwidon z Burgundii; ur. ok. 1050 w Quingey – zm. 13 grudnia 1124 w Rzymie) – papież w okresie od 2 lutego 1119 do 13 grudnia 1124.\nBazylika św. Piotra na Watykanie (wł. Basilica Papale di San Pietro in Vaticano) – zbudowana w latach 1506-1626 rzymskokatolicka bazylika na placu św. Piotra na Watykanie. Jedna z czterech bazylik większych Rzymu oraz jedna z wielu bazylik papieskich (dawniej patriarchalnych).Norbert z Xanten (ur. ok. 1080 w Xanten, zm. 6 czerwca 1134 w Magdeburgu) – od 1126 do 1134 arcybiskup Magdeburga, założyciel zakonu norbertanów (premonstratensi, O.Praem.), święty Kościoła katolickiego.\nAnaklet II w literaturze


Z myślą o zawodowej przyszłości - Dzień Dobry Bełchatów - Wiadomości Bełchatów - portal informacyjny\nOpublikowano: wt, 24 paź 2017 13:36 2017-10-24T13:36:00.000Z\nRegion W dniach 16-22 października młodzież z Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Kleszczowie uczestniczyła w projekcie Ogólnopolski Tydzień Kariery. Jest to przedsięwzięcie organizowane pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Hasło tegorocznego OTK brzmiało: „Ja na rynku pracy: moje talenty i moje kompetencje”.\nDziałania podejmowane przez doradców szkolnych w Kleszczowie były skierowane nie tylko do uczniów liceum i technikum, ale również do gości.\n- Młodzież ZSP mogła przez cały tydzień wykonywać testy predyspozycji zawodowych, uczestniczyć w grze symulacyjnej „Jak osiągnąć sukces”, uczestniczyć w wycieczce na Politechnikę Częstochowską - informuje Katarzyna Wojtania, doradca zawodowy. - Odbyło się również spotkanie z Powiatowym Rzecznikiem Konsumentów z Bełchatowa.\nUczniowie szkół podstawowych, którzy w minionym tygodniu odwiedzili Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Kleszczowie, mieli okazję wziąć udział w zajęciach warsztatowych na temat talentów i uzdolnień. Dowiadywali się czym są kompetencje edukacyjno-zawodowe. Młodzież zwiedzała też szkolne pracownie i inne obiekty, z których korzystać mogą uczniowie LO i TNT w Kleszczowie.\nGłównym celem imprez, towarzyszących Ogólnopolskiemu Tygodniowi Kariery, było umożliwienie uczestnikom bliższego poznania siebie i poszukiwania dróg dla rozwoju swoich uzdolnień i talentów.


Humble Monthly, czyli PC-towe gry w abonamencie | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 2 października 2015, 09:29\nHumble Bundle rozszerza swoją działalność. Obecnie możemy korzystać z organizowanych od czasu do czasu promocji Humble Bundle, cotygodniowych Humble Weekly, Books Bundle (książki, komiksy itd.), Mobile Bundle (gry na urządzenia mobilne) oraz ze sklepu cyfrowej dystrybucji Humble Store. Natomiast od listopada zaczną się pojawiać comiesięczne paczki gier, których w odróżnieniu od obecnych promocji, nie będziemy kupować za dowolne kwoty, lecz w ramach stałego abonamentu. Koszt subskrypcji ustalono na 12 dolarów (około 46 zł), jednak nie wiemy, co dostaniemy w zamian. Nowe pozycje (nie zdradzono ile ich będzie, chociaż plotkuje się o 6) abonenci mają otrzymywać w pierwszy piątek każdego miesiąca, począwszy od 6 listopada.\nW przypadku Humble Monthly w każdy pierwszy piątek miesiąca będziemy otrzymywać paczkę gier.\nHumble Monthly w skrócie:\nNowa inicjatywa Humble Bundle, w ramach której wykupujemy abonament dający w każdym miesiącu dostęp do nowych gier\nKoszt subskrypcji ustalono na 12 dolarów (około 46 zł)\nNowe produkcje będziemy poznawać w każdy pierwszy piątek miesiąca\nPierwsza paczka pojawi się 6 listopada\nNaturalnie z abonamentu będzie można zrezygnować w każdej chwili, zachowując otrzymane gry. Dodatkowo zapisując się teraz, otrzymacie od razu Legend of Grimrock II w ramach prezentu. Warto jeszcze wspomnieć, że zgodnie z tradycją Humble Bundle, część pieniędzy idzie na cele charytatywne – w tym przypadku będzie to 5% od każdego abonamentu.\nHumble Monthly nie będzie pierwszą tego typu akcją. Wystarczy wspomnieć chociażby o konsolowych PlayStation Plus i Games with Gold, w których także co miesiąc dostajemy kilka produkcji (oraz dodatkowe korzyści, jak np. możliwość zabawy w multiplayrze czy zniżki na zakupy w PlayStation Store / Sklepie Xbox Games) w ramach abonamentu.\ngryHumble Bundle bundle dystrybucja cyfrowa abonamenty / subskrypcje Humble Choice / Humble Monthly PC


Świąteczne sukienki, które możesz włożyć także na inne okazje! | Creastyle.pl\nŚwięta to magiczny czas. Rodzinne przygotowywanie potraw, dekorowanie domu czy kupowanie prezentów. Najważniejsze jest jednak spotkanie z bliskimi i ważnymi dla Ciebie osobami. Podczas przedświątecznego chaosu nie można zapomnieć o stylowym ubraniu, w którym można przyjąć lub odwiedzić gości. Jedną z możliwości jest kobieca, stylowa i elegancka sukienka. Złota, czerwona, granatowa czy w kratę – wybór jest duży, wszystko zależy od Twojego gustu i tego, w czym czujesz się najlepiej.\nChcesz, aby świąteczna kreacja posłużyła Ci również na inne okazje? Oto kilka podpowiedzi.\nCzerwień, złoto, granat i butelkowa zieleń, to najpopularniejsze kolory kojarzące się z Bożym Narodzeniem. Wybierając sukienkę w tych odcieniach, warto postawić na klasyczne kroje. Pozwoli to wystylizować kreację na wiele różnych sposobów, dzięki czemu posłuży ona jeszcze podczas innych oficjalnych wyjść, a przy odpowiednim dobraniu dodatków i innych elementów garderoby, może stworzyć outfit na co dzień lub do pracy.\nSukienkę należy dopasować do swojej sylwetki. Powinna podkreślać jej atuty i ukrywać ewentualne mankamenty. Dobrze dobrana sukienka zapewni komfort i przyjemność z jej noszenia. Ubrania, w których czujesz się dobrze i atrakcyjnie to doskonała inwestycja.\nOsoby, które lubią oryginalne stylizacje i nie boją się eksperymentować z modą, mogą postawić na sukienki w świąteczne wzory i motywy. Taki wybór będzie jednak ograniczał uniwersalność kreacji, dlatego, jeżeli chcesz cieszyć się pięknem wybranej sukienki częściej niż raz w roku, postaw na gładkie materiały lub takie, które nie będą przypisane tylko do świąt.\nDodatki na pierwszym planie\nBiżuteria, torebki czy buty to elementy, które potrafią odmienić każdy outfit. Szpilki dodają elegancji i powodują, że stylizacja wygląda na bardziej oficjalną. Sukienka i buty na obcasie to idealny strój na kolację, randkę czy oficjalne wyjście. Jednak, jeżeli zamiast tego rodzaju obuwia postawisz na baleriny lub kozaki, outfit nabierze bardziej codziennego charakteru.\nKlasyczna, dopasowana, biała sukienka midi, oprócz świątecznego spotkania, może tworzyć idealną bazę do letniej lub wiosennej stylizacji. Delikatna biżuteria, lekki kardigan lub krótki, rozpinany sweter z dobrego materiału to akcesoria, które zmienią charakter stylizacji.\nSukienki, które mają koronkowe wstawki, zestawione ze zdobionymi sandałkami albo klasycznymi balerinami mogą być bazą letnich stylizacji w stylu boho.\nDość problematyczne mogą okazać się sukienki w kratę, ponieważ ten motyw mocno kojarzony jest ze świętami. O ile płaszcze czy koszule na stałe weszły do codziennych stylizacji, to wprowadzenie sukienki jest już cięższym zadaniem. Jedną z opcji, żeby włączyć ją do garderoby, jest zestawienie jej z eleganckim płaszczem i kozakami lub botkami. Takie połączenie to przepis na jesienno-zimową stylizację. O ile krój i materiał, z którego sukienka w kratę została wykonana, nie nadaje jej powagi oraz formalnego charakteru, to można włożyć ją także wiosną lub latem. Dziewczęce kroje, falbanki lub bufki będą dobrze wyglądać w połączeniu z dodatkami w stylu retro lub vintage – w tym przypadku kluczowy jest także rodzaj kraty.\nCzerwień to bez wątpienia kolor świąt. Jeśli zdecydujesz się na sukienkę w tym kolorze, a chcesz włożyć ją więcej niż jeden raz, musisz dobrze przemyśleć krój i rodzaj. Koronka sprawi, że stylizacja będzie bardziej uwodzicielska. Taką sukienkę możesz włożyć na rocznicę lub walentynkową kolację. Czerwona, dopasowana sukienka mini z wyciętym dekoltem lub odkrytymi plecami, to dość odważny wybór na świąteczne spotkanie. Jeśli jednak się na nią zdecydujesz, to ten typ sukienki może posłużyć Ci jeszcze podczas wyjścia, np. na imprezę. Najbardziej uniwersalne są rozkloszowane lub dopasowane sukienki midi. Eleganckie i klasyczne, ale w wyrazistym kolorze. Jeśli lubisz ubrania w tym odcieniu, z powodzeniem możesz włączyć taką kreację do codziennych zestawów.\nŚwiąteczna sukienka może mieć wiele odsłon. Jej ostateczny wygląd i charakter możesz zmienić, bawiąc się dodatkami. Błyszczące kreacje sprawdzą się także podczas innych uroczystych wyjść czy rodzinnych wydarzeń.\nWybierając świąteczny outfit pamiętaj, żeby czuć się w nim dobrze i dopasować go do swojej figury. Dzięki temu będziesz mogła w pełni cieszyć się świąteczną atmosferą i spotkaniem z bliskimi, a przy okazji zyskasz kolejną sukienkę, którą będziesz mogła z przyjemnością włożyć jeszcze wiele razy.\nZdjęcie główne: Tim Douglas/pexels.com\nTagi: Boże Narodzenie,klimat świąteczny,sukienka na święta\nJaka muzyka pomaga w koncentracji i pracy?\nŚniadanie, które poprawia pracę mózgu - dowiedz się jak je przygotować!\nTorebki i plecaki – jakie modele nosić na co dzień?\nAuthor Aleksandra MichaliszynPosted on 1 grudnia 2021 1 grudnia 2021\nTorebka to nieodłączny element stylizacji na co dzień. Jednak jak ją wybrać? Poznaj nasze propozycje.\nPlanujesz zakup nowych sandałów? Przeczytaj, czym się kierować, żeby znaleźć wygodny i elegancki model, który świetnie sprawdzi się na upały.\nJakie torebki nosić na co dzień?\nAuthor Aleksandra NowakPosted on 3 marca 2022 3 marca 2022\nZawartość damskiej torebki często bywa obiektem do żartów dla mężczyzn, ale pojemna torebka to jeden z najbardziej praktycznych elementów garderoby. Przedstawiamy modele toreb idealne na co dzień.


Szpital Powiatowy: 6 lekarzy złożyło wypowiedzenia\nOpublikowano: 2014-05-23 19:51:43 przez system\nO wypowiedzeniach z pracy 6 lekarzy w bocheńskim szpitalu powiatowym ćwierkały już wróble od pewnego czasu. W piatek 23 maja sprawa wyszła na światło dzienne, ponieważ była omawiana na Radzie Społecznej szpitala.\nJak wyjaśniali dyrektor Jarosław Kycia oraz ordynatorka oddziału internistycznego, Anna Kosturek, cała sprawa zaczęła się od odejścia z interny dwóch lekarek. Wówczas ich obowiązki spadły na barki pozostałych medyków. Ci w końcu uznali, że zarabiają zbyt mało i pracują zbyt dużo, aby opłacało im się pozostać w szpitalu. Dla porównania: wójt gminy Lipnica Murowana daje swoim lekarzom w Ośrodkach Zdrowia 7 tys. zł „na rękę”, podczas kiedy ci ze szpitala zarabiają 3-4 tys.\nGorącym orędownikiem lekarzy okazał się radny Aleksander Rzepecki, który żądał od powiatu przeznaczenia 500 tys. na doposażenie medyków. Nierealność tego pomysłu wykazał opozycyjny radny Ludwik Węgrzyn, który jako dawny starosta dobrze wie, że nie ma przepisów, pozwalających powiatowi na takie pociągnięcie. Starostwo może owszem, uczestniczyć w doposażeniu szpitala w sprzęt, ale nie wolno mu przeznaczać pieniędzy na wynagrodzenia.\nWacław Woźnicki, przewodniczący powiatowej Komisji Zdrowia zaapelował do radnego Rzepeckiego, aby nie rozbudzał wśród pracowników szpitala spirali żądań płacowych. Wszak jeśli podwyżki dostaną lekarze, to dlaczego nie – pielęgniarki, salowe i inni pracownicy, którzy zarabiają zdecydowanie mniej?\nAnna Kosturek stwierdziła, że jej oddział potrzebuje w trybie natychmiastowym 3-4 lekarzy, aby normalnie funkcjonować. Dyrektor Jarosław Kycia zapewniał zaś, że rozmowy z lekarzami, którzy złożyli wymówienia, są na dobrej drodze i jest nadzieja na ich pomyślny koniec.\nPostronnego obserwatora musi zastanowić fakt, że te „hurtowe” wypowiedzenia miały miejsce jedynie na internie. Czyżby lekarze np. z ortopedii czy ginekologii nie byli tak przepracowani i zarabiają więcej?


Róża na pniu. Uprawa róż piennych, pielęgnacja, przycinanie, zimowanie - E-ogródek\nRóże pienne są wyjątkowo efektowne, ale też wymagają troskliwej opieki. Fot. Konevi - pixabay.com\nRóże pienne zachwycają eleganckim pokrojem i burzą kwiatów. Z daleka wyglądają jak kwitnące drzewka lub piękny bukiet, dlatego są niezastąpioną ozdobą każdego ogrodu, a także tarasu czy balkonu. Niestety, róże pienne to wyjątkowa grupa róż, wymagająca szczególnej troski. Nie spotka się ich w naturze, dlatego trudno liczyć na to, że poradzą sobie bez naszej opieki.\nRóże na pniu wyglądają jak bukiet róż, gotowy do zerwania.\nRóże na pniu to wynik pracy hodowców. Nie występują one w naturze, ale są tworzone z różnych typów róż ogrodowych.\nKonevi - pixabay.com\nRóże na pniu wymagają starannej opieki i optymalnych warunków uprawowych.\nDivily - pixabay.com\nRóże pienne najlepiej sadzić wiosną, żeby miały jak najwięcej czasu na aklimatyzację przed zimą.\nRóże pienne wymagają zacisznych i jasnych miejsc, z dobrą, żyzną glebą.\nW sezonie róże trzeba regularnie podlewać i zasilać - najlepiej nawozami przeznaczonymi właśnie do róż.\nBardzo ważne jest dobre zabezpieczenie róż piennych na zimę. Nie są one w pełni odporne na mróz.\nRóże pienne przycina się co roku, a siła cięcia zależy m.in. od typu róży, która została zaszczepiona.\nRóże na pniu czyli pienne. Co to za krzewy\nWszystkie róże pienne są dziełem hodowców, którzy szczepią różne ich odmiany na podkładkach, uzyskując pożądany efekt różanego drzewka. Wysokość takich roślin jest z góry ustalona wysokością podkładki (zwykle to 60, 90 lub 140 cm) i przez cały okres uprawy niewiele się zmienia (podkładka już nie urośnie, swój rozmiar może jedynie zwiększyć korona).\nPodpowiadamy: Kiedy i jak sadzić i przesadzać róże\nDo tworzenia róż piennych wykorzystuje się głównie odmiany długo i obficie kwitnące oraz posiadające gęsty, krzaczasty pokrój (są to m.in. niższe róże wielkokwiatowe i parkowe, róże okrywowe, a nawet róże pnące, tworzące na wysokim pniu oryginalne „płaczące drzewko”).\nUwaga: kupując różę na pniu (pienną) zwróćmy uwagę na to, z jakiego typu róż powstała. Jeśli ta informacja nie jest podana, dopytajmy sprzedawcę. Ta informacja będzie ważna m.in. dla przycinania róż.\nGdzie i kiedy sadzić róże na pniu\nRóże pienne są niezwykle dekoracyjne, ale jeśli chcemy cieszyć się ich urodą dłużej niż przez jeden sezon, musimy właściwie o nie zadbać.\nRośliny należy przede wszystkim posadzić na odpowiednim stanowisku, wybierając dla nich słoneczne, zaciszne miejsce oraz żyzną, próchniczą, lekko wilgotną glebę.\nNajlepszym terminem na ich sadzenie jest wiosna (marzec-kwiecień), gdyż wtedy będą miały dostatecznie dużo czasu na zaaklimatyzowanie się w nowym miejscu przed zimą.\nWażne przy sadzeniu róż piennych\nStanowisko dla róży piennej należy tak przygotować, aby pozostawić miejsce na przygięcie jej korony do ziemi przed zimą (po tej stronie nie należy sadzić krzewów ani bylin). Rośliny sadzi się do gruntu na takiej głębokości, jak rosły dotychczas, pilnując, aby miejsce szczepienia znalazło się tuż nad poziomem gruntu. Warto przy tym zwrócić uwagę, aby czop po wycięciu podkładki znajdował się z tej strony, z której drzewko będzie przyginane do ziemi.\nDość ważne jest też zapewnienie świeżo posadzonej róży podpory, która ustabilizuje drzewko oraz zapobiegnie jego deformacji lub załamaniu przez wiatr (drzewko przywiązuje się w dwóch miejscach: poniżej połowy wysokości i pod koroną).\nPo posadzeniu przez cały sezon roślinę należy też systematycznie podlewać i nawozić (najlepiej nawozami przeznaczonymi specjalnie dla róż, przestrzegając zaleceń producenta).\nJak przezimować różę na pniu\nJednak nawet najtroskliwiej pielęgnowana róża w kolejnym sezonie może nie zabłysnąć kwiatami, jeśli odpowiednio nie zabezpieczymy jej przed zimą. Można zrobić to na dwa sposoby.\nLepszą i pewniejszą metodą jest okrywanie róż na płasko. W tym celu późną jesienią (po pierwszych przymrozkach, zwykle w połowie listopada) z róży usuwamy wszystkie liście i kwiaty, koronę związujemy, a całe drzewko ostrożnie przyginamy do ziemi. Koronę układamy na powierzchni gruntu i mocujemy ją do podłoża za pomocą drewnianego krzyżaka lub wygiętego pręta, po czym obsypujemy kopczykiem ziemi (nie należy stosować materiałów łatwo gnijących np. liści).\nZabezpieczamy też pień drzewka, owijając go słomianą matą lub włókniną, a także jego korzenie, obsypując je kopczykiem ziemi.\nPodpowiadamy: Czym, jak i kiedy nawozić róże\nMetodą bardziej ryzykowną i polecaną głównie dla starszych roślin o sztywnym pniu, który trudno przygiąć do ziemi jest okrywanie ich na stojąco np. słomianymi matami (tworzenie tzw. chochoła) lub grubą włókniną.\nOkrycia z róż zdejmuje się wczesną wiosną, gdy minie ryzyko przymrozków.\nStarsze i bardziej zdrewniałe róże pienne można zimować "na stojąco". Jednak bardziej polecaną metodą jest przygięcie róż do ziemi i zabezpieczenie przed mrozem w takiej pozycji. Fot. Hans - pixabay.com\nKiedy i jak przycinać róże na pniu\nWiosną należy też wykonać niezbędne cięcie (zwykle koniec marca - początek kwietnia). Zabieg rozpoczynamy od usunięcia z korony wszystkich pędów chorych, przemarzniętych i uszkodzonych, a następnie przycinamy pozostałe pędy.\nW pierwszym roku po posadzeniu cięcie powinno być silniejsze, gdyż jego celem jest uformowanie korony, dlatego wszystkie mocne pędy należy przyciąć nad 2-5 oczkiem (silniej tniemy u róż wielkokwiatowych i wielokwiatowych, słabiej u róż okrywowych). Jedynie u róż pnących wybiera się kilka silnych pędów (5-6) i skraca je bardzo delikatnie.\nPodpowiadamy też: Jak i kiedy przycinać różne typy róż\nW następnych latach wiosenne cięcie może być słabsze, gdyż będzie służyło jedynie utrzymanie kształtu korony. Przy okazji wiosennego cięcia, zawsze należy też usuwać wszystkie odrosty, które wyrosły u podstawy krzewu lub z podkładki.\nkrzewy ozdobne, róże\nSadzenie i przesadzanie hortensji. Kiedy i jak to robić, żeby dobrze rosły\nHortensje to wyjątkowo piękne krzewy. Podpowiadamy, jak i kiedy najlepiej je sadzić i przesadzać i o co zadbać, żeby dobrze się przyjęły i ładnie...\nKiedy i jak sadzić i przesadzać róże. Praktyczny poradnik\nTermin i sposób sadzenia róż zależy od ich typu a także rodzaju sadzonki. Wyjaśniamy kiedy i jak sadzić róże w ogrodzie i na co zwrócić uwagę.\nZimowanie rododendronów. Co robić, żeby zimozielone różaneczniki przetrwały zimę\nRododendrony nie zrzucają na zimę liści, a dodatkowo zawiązują pączki kwiatowe przed zimą. Podpowiadamy, jak je przezimować, żeby wiosną pięknie...\nJeśli lubimy oryginalne krzewy kwitnące, to warto zainteresować się prusznikami. Podpowiadamy, jak uprawiać i pielęgnować te krzewy oraz jak...


Tylko stare meble w domu. Czyli dlaczego nie kupuję nowych mebli? - blog meble / wnętrza / diy\nW sumie mocno się zastanawiam, jak to się stało, że dopiero teraz popełniam ten wpis :) W naszym mieszkaniu, właściwie nie ma nowych mebli. I nie była to jakaś krucjata wymierzona przeciwko producentom mebli, chociaż może troszkę ;)\nJak się dobrze zastanowię, to chyba rozumiem już, kiedy ta moja pasja do staroci eksplodowała.. Po pierwsze, kilkanaście lat temu, ja już te vintagowe mebelki zbierałam. Później, w czasie pierwszych studiów i przy zdobywaniu doświadczenia zawodowego w pierwszej pracy, wprowadziłam się do swojego pierwszego mieszkania. W tamtym czasie, wszystko w nim zostało zrobione na wymiar, pod igłę. Po latach, wiem, że był to dobry pomysł, bo od tamtej pory mieszkanie jest wynajmowane, i takie gotowe rozwiązanie, świetnie dla najemców się sprawdza ;) Jednakże mi nie dawało "przyjemności" z mieszkania. To nie byłam ja, to nie był mój charakter. Kiedy postanowiłam kupić większe mieszkanie, z góry, założyłam iż już nic nie będę robiła dla kogoś, tylko dla siebie. Z początku wyremontowałam tylko kuchnię (możecie ją zobaczyć tutaj) oraz łazienkę (obiecuję pokazać w tym roku). 3 lata później, już wspólnie z Mariuszem, moim mężem, podjęliśmy się remontu pozostałej części mieszkania.\nCzas, który upłynął od wprowadzki, wykorzystałam nie tylko na rozwój swojego gustu, poczucia estetyki. Czas ten to intensywny rozwój bloga i eksplozja inspiracji, bombardująca mnie z każdej strony, którą oglądałam. A także, pogłębienie się moich ciepłych uczuć do mebli retro. Wzrost mojego poczucia ekonomii oraz ekologii. Tak, uważam, że kupowanie starych rzeczy, ich ponowne wykorzystywanie, ma sens zarówno finansowy, jak i ekologiczny. Produkcja nowych "mebli",z kartonu i okleiny, to dla mnie wielkie, śmierdzące fabryki. Nie chcę wspierać takich przedsiębiorstw. Chcę skorzystać z zaplecza rzemieślników, chcę dalej stylizować i refreszingować meble;)\nPo remoncie mieszkania w 2015 roku, całe mieszkanie trzeba było wyposażyć. Oczywiście odpadła nam kuchnia, zrobiona w 2012r (niestety.. z płyty mdf właśnie). Czas było kupić nam nową sofę, stoliczek, krzesła, komodę, biurko, szafę. I tak to wszystko potoczyłam, że poza łóżkiem, i sofą, wszystko mamy używane :)\nZaczęłam od saloniku, więcej poczytacie tutaj>klik\nTo jego pierwsza odsłona, która uległa zmianie przez ten rok około 5 razy.. tak ;) Ale po kolei zwróćcie uwagę. Stolik PRL, krzesło patyczak, także, taborety i komoda również. Gramofon- a jakże;)\nNastępnie wjechała nowa sofa, ale tu ma być o starych meblach, więc, jak chcecie sofę retro pooglądać, to tutaj, klik>\nJa jednak szybko się nudzę, i raptem dwa miesiące później wjechała kolejna komoda :)\nZobaczcie całą metamorfozę tutaj, klik.\nI ona też długo miejsca nie zagrzała, przyjechała nowa, prosto z pracowni :D KLIK\nAle nie byłabym sobą, gdyby w saloniku, nie stała już kolejna:) Tym razem, na video, możecie zobaczyć to cacuszko:\nW między czasie, stanął stół, którego jeszcze nie zdążyłam Wam pokazać, po to by z saloniku przeszedł do gabinetu, gdzie stał się biurkiem, bo biurko, które było wcześniej, już znalazło inne miejsce zamieszkania:):D\nAle tak wyglądało, kiedy z nami mieszkało- w sypialni:)\nW gabinecie mieszka więc stół, który Wam muszę pokazać, wraz ze starą szafą Haliną :) Opowiadam jej uroczą historię na tym video, od 10 minuty;) I kawałek stołu też zobaczycie:\nW saloniku, obok retro sofy, stanęła bardzo pojemna i przydatna szafeczka. Zobaczcie jej metamorfozę, klik.\nNatomiast, jak widzicie na video powyżej, stoi ona aktualnie w gabinecie, obok stołu, czyli biurka:)\nZamiast niej, drugiego stołu, w saloniku pojawił się stoliczek kawowy i szafka w stylu chippy.\nStoliczek, więcej o nim klik.\nI szafeczka chippy,klik.\nO matko, gdzie dojechaliśmy? ;)\nDo czwartego wydania saloniku.\nSzafka powyżej, była szafką nocną,ale aktualnie mam już inną:) Ponadto do sypialkowa wjechała cudnej maści toaletka, oba meble pokażę Wam już wkrótce na blogu, a już teraz możecie je zobaczyć na video, w nowym formacie, gdzie, co wtorek zabieram Was do naszej pracowni/mieszkania <3\nSama sypialnia to też zlepek staroci,\npoza łóżkiem, którego nie cierpię ;) Poluję na fajną metalową ramę, ale nie jest to takie proste:)\nPierwsze wydanie sypialni , klik.\nPiękna szafa na wysoki połysk :)\nWcześniej moją szafką nocną była piękna etażerka:)\nByła także toaletką,klik.\nTeraz mieszka już w nowym domku:)\nCałkiem niedawno pokazywałam Wam kolejną odsłonę sypialni. Ale ta szafka nocna, jak widzieliście na room tourze, stoi już w salonie, a ja mam cacko inne:)\nTutaj odsłona ostatnia,klik.\nDywany, szafa na wysoki połysk, krzesło, ramka, a nawet zasłony, to wszystkie UŻYWANE!\nMariusza szafka nocna także:) KLIK\nI nawet lampka na niej:)\nAha, i jeszcze przedpokój:)\nSzafka na buty (klik), patyczak, lustro, dywan.\nTak, tak, wszystko UŻYWANE:)\nA to nie koniec zmian/ używanych mebli i rzeczy w domu.\nMuszę Wam pokazać stół, który jest biurkiem.\nNową toaletkę, stolik nocny.\nSzafkę-komodę pod tv w sypialni.\nKomodę w saloniku.\nNowy stół w saloniku\ni kończę właśnie kolejny stoliczek- pomocnik, tamże.\nI jak Wam się podoba, mieszkanie tylko ze starych mebli?\nPozwolilibyście się tak urządzić?\nWidzicie w nich potencjał, charakter i klimat?\nCzy jednak wolicie nowe meble?\nJeśli na pytanie nr. 2 odpowiedzieliście tak, to z pewnością spodoba Wam się cykl o Urządzaniu Wnętrz, który startuje w 2017 r. na moim kanale na YouTube :) KLIK.\nJa Was ściskam!\nDodam tylko, że w mieszkaniu mamy też stare dywaniki, lampki, lampy, talerze, wazy, szkło itd., które zobaczycie na tym video:\nDo zobaczenia w piątek na podsumowaniu roku :)\nZachęcam Was też do poczytania o tym, skąd pozyskuję swoje retro mebelki, KLIK, KLIK, KLIK\n#meble #moje wnętrza #refreszing #stare meble #wnętrza


Biznes i ekonomia, Inne, Katalog, Ogłoszenia, Praca\nPortal informacyjny, w którym publikujemy ogłoszenia zgłaszane przez użytkowników mieszkających w Gorlicach. Serwis z ofertami podzielony jest na podkategorie tematyczne, dzięki czemu możesz błyskawicznie dotrzeć do tego, co cię obecnie ciekawi, a nie marnować czas na szukanie wszelkich zamieszczonych w witrynie ogłoszeń. Jako bonus na stronie możesz dodać własną reklamę a nawet boks reklamowy w przystępnej cenie. Ogłoszenia Gorlice ułatwią podjęcie decyzji w kupnie, sprzedaży, wynajmowaniu różnych przedmiotów. Ogłoszenia Gorlice to wyjątkowa gorlicka giełda bieżących ogłoszeń.\ngorlicenieruchomości Gorlicenieruchomości w Gorlicachogłoszeniaogłoszenia w GorlicachPracapraca Gorlicepraca w Gorlicach\nPoprzedni wpisTłumaczenia WarszawaNastępny wpisProjektowanie łazienki


Pakiet medyczny – wygoda leczenia | Blog o meblach\nZdrowieTagged badania, lekarz, pakiet medyczny, zdrowie\nPakiet medyczny – wygoda leczenia\nW obecnym świecie, wiele elementów zniechęca nas do społecznych ośrodków zdrowia. Na przykład niekończące się kolejki do lekarzy, bądź odległe terminy konsultacji, co przywiodło do tego. że coraz to bardziej lubiane stają się pakiety medyczne, gwarantujące śmigłą oraz skuteczną pomoc lekarską.\nPakiety lekarskie oferują firmy ubezpieczeniowe oraz traktują one różnego rodzaju usług, zarówno dostęp do doktorów jak i wszelakiego typu badania diagnostyczne w wskazanych jednostkach współpracujących z określoną firmą. Wnikają one do pojedynczych wspólnot ludzi o różnych zapotrzebowaniach leczniczych. Pakiet medyczny można pobrać osobiście, dla siebie albo i małżonka, ale osiągalne są zarówno pakiety, które świadczeniami obejmują pełną rodzinę. Wolno znaleźć także wyjątkowe oferty dla seniora czy dzidziusia. W ramach pakietów upraszcza się dostęp do różnych posług na poziomie opieki głównej, ale też i poszerzonej albo całkowitej, która dotyczy całościowej osobistej opieki medycznej wraz z kuracją szpitalną. W zasadnicze usługi wlicza się prywatna opieka medyczna na co dzień i jak też nazwa wskazuje, podstawowa diagnostyka. Niektóre pakiety medyczne są przekazane dla ludzi mieszczących się w określonym przez ubezpieczalnię zakresie wieku. Wartości takich pakietów zdołają się mieścić od kilkudziesięciu złotych za miesiąc, a dochodzić mogą nawet do 1500 złotych w przypadku zagwarantowania kompleksowej opieki oraz oceny. Oferty dla firm są bardziej przychylne. Coraz to nagminniej pracodawcy wykupują pakiety dla własnych pracowników, z kolei zatrudniony takie pakiety może dodatkowo poszerzać o posługi dla całej własnej rodziny i zdołają one być wtedy jeszcze bardziej tanie.\nPakiet leczniczy jest teraz godnym obserwacji rozwiązaniem, które jest dozwolone dostosować pojedynczo do swoich potrzeb. Dotyczą one rozległej ilości jednostek, w których są urzeczywistniane, powinno się wówczas zaznajomić się z ofertami wielorakich ubezpieczalni, jakich oferta w największym stopniu będzie odpowiadała naszym wyczekiwaniom, a problemy współczesnej służby zdrowia nie będą odciskały na nas własnego piętna.


Obudowa podwodna do Nikona D300 | Fotoblogia.pl\nFirma Sealux specjalizuje się w produkcji profesjonalnych obudów do aparatów i kamer cyfrowych. Niedawno pokazali CD300 - system dedykowany do nowego aparatu Nikon D300. Wykonany jest ze stopów węglowych, dzięki czemu jest bardzo wytrzymały na uderzenia, a przy tym lekki. Przy okazji, nie jest duży, co pozwala na wygodny transport w bagażu podręcznym.\nDo obudowy przewidzianych jest kilka rodzajów wzierników np. typu LD oddalający obraz widziany przez obiektyw w skali 1:1,6, stosowany w fotografii szerokokątnej. Do kompletu trzeba dokupić specjalne porty do obiektywów, które dedykowane są do konkretnych modeli szkieł.\nSama obudowa, bez portów, kosztuje ok. 2400 euro.\nNowy profesjonalny Sony Alpha? QNAP zaprezentował kompaktowego NAS-a z Thunderbolt 2 na dyski SSD Panasonic Lumix GF3 - piękny wygląd kosztem dobrych rozwiązań? Nikon nie będzie dodawał adaptera sieciowego do niektórych aparatów. Serio…? Raport CIPA pokazuje, że rynek fotograficzny podnosi się z kryzysu Sony A900 i jego 24,6 megapikselowa matryca Foto-projektor Nikon Coolpix S1000pj rozłożony na łopatki Nowy dysk Samsung SSD 750 EVO 500 GB Kodak EasyShare S730, czyli ramka na baterię Nikon D2Xs jako aparat do łapania piratów drogowych w NY Co to jest filtr szary (ND)? Wszystko, co musisz wiedzieć Panasonic GF1 - nowy aparat Mikro Cztery Trzecie


Boczny trok - kiedy zaczynacie wêdkowaæ ? | opinie forum wedkuje.pl\nWêdkarstwo Forum Jak ³owiæ - porady na forum Boczny trok\n2014-02-11 / 8 odpowiedzi\nWitam puki co jeszcze mamy jako taka zimê a mnie ju¿ nosi ¿eby pojechaæ porzucaæ na boczny, zastanawiam siê czy np. na Wi¶le o tej porze roku co¶ bym z³owi³ ?\nNo i nasuwa mi siê jeszcze jedno pytanko od kiedy wy rozpoczynacie sezon z bocznym ? oczywi¶cie pomijam fakty zwi±zane z lodem itp. chodzi mi o to od kiedy wêdkujecie na rzekach, czy czekacie na puszczenie lodów na jeziorach? czy mo¿e wasz sezon z bocznym trokiem trwa ca³y rok?\nNa boczny trok ³owiê ca³y rok. Jak tylko lód pu¶ci to mo¿na ¶mia³o i¶æ. Okoñ bierze ca³y rok. (2014/02/11 12:50)\nNa rzece i ile jej stan na to pozwala wedkuje ca³y rok a boczny trok to nie tylko okoñ ale i ca³y pozosta³y rybostan nie tylko drapiezny (2014/02/11 13:44)\nKurde co za pytanie.Nie ma lodu nad jeziorem to ju¿ leæ,bo na rzece napewno nie ma.Mo¿esz ca³y rok do obrzydzenia ³owiæ ,o ile warunki pozwalaj± na to. (2014/02/11 14:04)\nczy czekacie na puszczenie lodów na jeziorach? czy mo¿e wasz sezon z bocznym trokiem trwa ca³y rok?\nNo jak lód jest to masz jaki¶ pomys³ aby wêdkowaæ na boczny? Bo jak masz to powiedz jaki,to wybiorê siê dzisiaj na lód na boczny trok.\nja osobiscie zaczynam ³owienie na troka pod koniec marca i ³owie do maja zas w maju uganiam sie za szczupakiem i od czerwcu do konca znowu trok :) (2014/02/11 20:07)\nThomson86 w zapytaniu "czy czekacie na puszczenie lodów na jeziorach? czy mo¿e wasz sezon z bocznym trokiem trwa ca³y rok?"\nw³a¶nie chodzi³o mi o to czy kto¶ z was wêdkuje ca³y rok i jak jest lód na jeziorach to przestawia siê na rzeki, odpowiedzia³e¶ mi na to pytanie i sam sobie równie¿ czyli mo¿esz ju¿ teraz ¶migaæ na rybki heh... (2014/02/12 11:51)\nw³a¶nie chodzi³o mi o to czy kto¶ z was wêdkuje ca³y rok i jak jest lód na jeziorach to przestawia siê na rzeki, odpowiedzia³e¶ mi na to pytanie i sam sobie równie¿ czyli mo¿esz ju¿ teraz ¶migaæ na rybki heh...\nOdpowied¼ adekwatna do pytania.Dziwi Ciê to jeszcze?\nBy³em dzisiaj i w poniedzia³ek na Wi¶le z bocznym trokiem, ale bez efektów. Ja to ³owiê ca³y rok na spinning czy boczny trok. Oczywi¶cie w okresach ochronnych poszczególnych ryb nie nastawiam siê na mnie. Ju¿ nie mogê siê doczekaæ kiedy z³apiê pierwszego okonia b±d¼ klenia w tym roku. (2014/02/12 19:17)


Budownictwo mieszkaniowe ponownie wzrasta - Wiadomości - Biznes - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Biznes > Wiadomości > Budownictwo mieszkaniowe ponownie wzrasta\nPo słabych danych z czerwca dotyczących liczby lokali, których budowę rozpoczęto, w lipcu rynek budownictwa mieszkaniowego powrócił na tory szybkiego wzrostu, jaki ma miejsce od początku tego roku. 16,3 tys. nowych lokali, których realizację rozpoczęto to wynik zbliżony do marcowego. Rekordowy w tym roku był kwiecień z liczbą ponad 20,4 tys. mieszkań. Wynik ten został jednak osiągnięty po długiej i mroźnej zimie. Deweloperzy rozpoczęli w lipcu budowę prawie 5,4 tys. lokali, co oznacza wzrost aż o 172%.\nDane te potwierdzają, że czerwcowy spadek w inwestycjach mieszkaniowych był zjawiskiem jednorazowym. Dobry wynik lipcowy może jednocześnie rozbudzać apetyt dotyczący liczby nowych inwestycji w sierpniu i we wrześniu. Z analizy Home Broker wynika bowiem, że trzeci i drugi kwartał to historycznie najlepsze okresy dla budownictwa mieszkaniowego. Dlatego bardzo prawdopodobne jest utrzymanie dwucyfrowego tempa wzrostu.\nSystematycznie poprawia się też sytuacja w zakresie pozwoleń na budowę. W lipcu cały rynek odnotował co prawda minimalny spadek, o 0,5% rok do roku. W sumie wydane zostały jednak pozwolenia na budowę 16,6 tys. lokali. To najlepszy wynik od września ub.r. Bardzo duży wzrost w zakresie zgód administracyjnych na nowe inwestycje odnotowali deweloperzy, w przypadku których wzrost wyniósł aż 22%. To pozwala z nieco większym optymizmem niż do tej pory patrzeć w przyszłość.\nTradycyjnie już słabo wypadły dane dotyczące mieszkań oddanych do użytku. W lipcu było to 10,2 tys. lokali, o 34,2% mniej niż przed rokiem. Większy spadek w tym roku miał miejsce jedynie w styczniu. Na rynku wciąż widać efekty wyhamowania inwestycji mieszkaniowych w poprzednich dwóch latach.\nZachętą do rozpoczynania inwestycji mieszkaniowych jest duży popyt na nowe lokale, jaki utrzymuje się na polskim rynku. W II kwartale średnio 41% kupujących mieszkania wybrało lokal z rynku pierwotnego – wskazują dane Home Broker. To bardzo wysoki odsetek. Dla porównania, na rynku amerykańskim udział nowych domów w łącznej sprzedaży wynosi zaledwie kilka procent.\nBadania Home Broker wskazują ponadto, że deweloperzy dosyć szybko są w stanie rozpoczynać sprzedaż mieszkań w nowych inwestycjach. Przeciętnie 36% kupujących podpisuje umowę przedwstępną na etapie do stanu zerowego lub do stanu surowego zamkniętego z elewacją. Po oddaniu budynku do użytkowania na zakup mieszkań decyduje się średnio 42% kupujących.\nZachętą do zakupu lokali na rynku pierwotnym są atrakcyjne ceny, rabaty czy promocje organizowane obecnie dość powszechnie przez deweloperów. Mieszkania z rynku pierwotnego są w największych miastach Polski przeciętnie o 486 zł tańsze od stosunkowo nowych lokali z rynku wtórnego (oddanych po 2000 r.).\nInwestycje mieszkaniowe w USA spadają


[Gościniec podług Gryfiej Rzeki] Stare dworzyszcze - Herbia\n[Gościniec podług Gryfiej Rzeki] Stare dworzyszcze\n1 autor: Hontharon\nWiatr dmuchnął głośno, wprawiając w falowanie porastające ruinę ostrowia. Podmuch zaszumiał w krzach dziurawca i niskich pokrzywach. Wiszące na wieczornym niebie chmury przetoczyły się przez niebieskawy krąg Zarula, rozlewając jego blade światło po resztkach zburzonego muru. Rozgonione blaskiem cienie tańcowały w centrum podwórza - pod suchą fontanną, którą woda napełnia jeno podczas deszczu. W kącie, pod zawalonym wejściem do niskiego donżonu, dało się widzieć stos bielejących kości.\nPowiedzieli sobie, że do Qerel jechać będą głównym traktem. Bo tak jest przecież bezpieczniej, bo nie powinno się kusić wstrętnego losu. Jednak wkrótce po opuszczeniu Oros zostali zmuszeni do podróżowania ostępem. Jeszcze na gościńcu jakiś poczciwa dusza, prowadząca w przeciwną stronę małą karawanę, ostrzegała ich przed bandą zielonoskórych grasantów szwendających się po dalszym odcinku szlaku. Licho miała już po dziurki w nosie raubitterów, nie wspominając już nawet o paskudnych goblinach z szeregów Varulae. Rozbestwionych dezerterów z południowej armii wolała unikać, nawet za cenę błądzenia po mateczniku. Zresztą, zmęczony jazdą Keir posiadał podobne zadnie i nawet nie próbował na ów temat prowadzić dyskursów. Oboje w zgodzie skierowali się więc na północ, na ciągnące się wzdłuż gościńca bezdroża.\nLicho wprowadziła konia na zapuszczony dziedziniec, prowadząc go za uzdę. Gniadosz parsknął, a potem ostrożnie przeszedł obok zapomnianych trucheł. Wicher poczochrał jego czarną grzywę oraz srebrzące się włosy kwarteronki, a niósł ze sobą nocne nawoływania mroczków i okropne zimno. Dziewczyna przywiązała obładowanego jukami wierzchowca do drewnianego opłotka, z którego zostało jeno parę złączonych gwoździem, butwiejących desek. Odetchnęła głęboko, zapraszając do płuc mroźne powietrze. W obskubanych przez czas murach zima nie dawała o sobie znać aż tak bardzo. Śnieg jakimś sposobem nie przedostawał się do zabudowań. Umiejscowione na wzniesieniu dworzyszcze zdawało się częściowo wolne od pogodowej katastrofy, chociaż mróz ciskał tu tak samo jak wszędzie indziej. Przygnana wiatrem noc nadchodziła niepośpiesznie, z dziwacznym roztargnieniem, czekając na coś, co ma się jeszcze dziś dokonać.\nWronowaty ogier Keira zastukał o kamienie, przejechał przez pozbawioną odrzwi bramę i stanął opodal baszty. Zarośnięty mężczyzna zeskoczył na ziemię, donośnym tąpnięciem obwieszczając moment lądowania. Biorąc przykład ze swojej towarzyszki, uwiązał konia ogłowiem do płota, a następnie sam oparł się o sterczące spod piachu sztachety. Przez parę minut, mierzonych uderzeniami uspokojonego serca, spoglądał bacznie na Licho. Ona z kolei patrzała na niego wzrokiem bardzo charakterystycznym. Wzrokiem, w którym znać było blask wielu gwiazd. Wzrokiem przeznaczonym dla osoby, którą się mocno kocha i której potomka nosi się pod piersią.\n- Zmarzłem, cholera... - jego głos dźwięczał tubalnie w jej nieco zaostrzonych uszach. - Objechałem dwór dookoła ze dwa razy i mam pewność, że okolica jest w miarę bezpieczna. Możemy tu przeczekać do rana, ogrzać się przy ognisku, wrzucić coś wreszcie na ząb i porozmawiać bez przeszkód - ręce Keira powędrowały do przepastnych toreb.\nNie minęła nawet chwila, a krzesiwo zaczęło rzucać iskrami. Ogień zapłonął zaraz potem.\n[obraz poglądowy - można się nim sugerować, bo odpowiada mniej więcej moim założeniom odnośnie budowy dworu]\n22 lut 2015, 17:07\nRe: Stare dworzyszcze [gościniec podług Gryfiej Rzeki]\nLicho spojrzała koso na bezlik jaśniutkich, wycmokanych za śladów tkanki kości jeżący się pod fasadą baszty. — Mam brzydkie przeczucie, że oni też uznali okolicę za bezpieczną — mruknęła i skichała się w derkę, którą narzuciła Ogryzkowi na grzbiet, żeby nie zmarzł w bezruchu. Nakryła też skarego Keira, a obu rumakom popuściła popręgi i zaplątała wodze o uzdnice — i tak musieli je na noc rozkulbaczyć, dać wytchnąć parującym grzbietom po długiej pracy.\nByło jej zimno, rzyć ją bolała i bolało ją podbrzusze, a całą drogę kiszki zdawały się same spontanicznie decydować, kiedy pracują, a kiedy nie. Do tego była jednocześnie głodna jak wilczyca i cięgiem chciało jej się rzygać na myśl o jedzeniu. Zwłaszcza kaszy. Uwielbiała kaszę, aż do zeszłego tygodnia. Czuła zasię, że mogłaby dopuścić się mordu za dobrze przypaloną brukiew. Albo chleb ze smalcem, cukrem i kiszonym ogórkiem.\nZdobyła się na pełne udręki westchnienie. — Dopilnuj ognia, ja poszukam czegoś do jedzenia — rzuciła do oficera i zaczęła przeszukiwać juki u siodła skarego, który nosił świeży prowiant. Kasza, kasza, kasza… Na bujne cycki Osureli ja kupiłam tyle tej kaszy? Psiakrew… Obwąchała kawał wędliny oraz trochę wygniecioną, ciemną pajdę chleba i ze wzruszeniem ramion schowała obie pod pachą. Z kapusty mogli uwarzyć jeszcze zupę, bo wyglądała, jakby już wybijały jej ostatnie dni. Nie znalazła smalca ani ogórków i ani odrobinki cukru. Pomarudziła pod nosem.\n— Wezmę drugie czuwanie — stwierdziła, przykucając w cieplutkiej, jasnej łunie, bijącej od polan i dłubiąc niezręcznie nożem przy kapuście. — Pasożyt i tak mnie obudzi przed świtaniem. A niech mnie pies trąca, jeśli zasnę tu spokojnie. — Rozejrzała się po wybrakowanych, omszałych murach zapomnianego redanu bardzo sceptycznym i bardzo podejrzliwym wzrokiem. Kiedy ostatnio zgodziła się na nockę na błoniach jakiejś zapyziałej wieży, przykleił się do nich demon. — Ty karmisz dzisiaj konie. Nie krzyw się, Ogryzek cię lubi — skłamała. Ogryzek nie lubił nikogo. Ale całkiem lubił owies, więc dziewczyna nie obawiała się o zdrowie ani dobrostan Keira, wbrew jego ponurym, grobowym łypnięciom. — Będzie mus przyśpieszyć… Lecą dni, a jeśli mamy dotrzeć do tego zakichanego Qerel w porę, to musimy większość drogi mieć za sobą, kiedy już zostanie nam tylko snuć się spacerkiem. Będzie gorzej, Keir, z tygodnia na tydzień. Nie widzi mi się obijać w kłusie brzuchem o łęk ani skakać wiatrołomy.\nLicho nie znała się na ciążach ani dzieciach, ale jak raz wiedziała, co mówi. Gdyby była normalną dziewką z normalnym chłopem, a przede wszystkim, normalnym życiem, wyczekiwałaby potomka, nie ruszając rzyci z przytulnego domostwa, a jeśli już by bezsprzecznie musiała, to podróżując wygodnie na koźle furmanki. Nie zdołają podtrzymać tempa, gdy ona dostanie brzucha — wiedziała to, oboje to wiedzieli. Pozostanie im spokojny stęp podle gościńca, w najlepszym wypadku. I zdanie się na łaskę tego, co ich na gościńcu może nastać.\n24 lut 2015, 11:53\nŚwiat z wolna gotował się do koniecznego snu, ale Licho - jakoby oderwana od rzeczywistości - czuwała w dalszym ciągu, słuchając świszczącego wiatru i pochrapywania sterczących na uboczu koni. Strudzony podróżą Keir, który nie znalazł jeszcze czasu na odpoczynek, smętnie krzątał się obok wierzchowców, częstując je co rusz sporawą garścią owsu, przecierając szmatą ubłocony bok swojego zwierzęcia. Od Ogryzka trzymał się jednak z daleka - pewnie w ramach przezorności. Wieczór przechodził niepospiesznie w chłodnawą i cichą noc.\n- Ta chędożona zima ma jedną dobrą stronę - powiedział dezerter, odrzucając zabrudzony materiał. - Nie tną nas komary.\nJeden z koni zawtórował mu nerwowym rżeniem, jakoby rozbawiony nieciekawym żartem. Choć pomroka przytargała ze sobą bezgłos, to jednak wieczorne wołania zdawały się zewsząd otaczać obozowisko. Świerszcze miarowo trzeszczały w trawach i kupach gruzów. Ostrowia szumiąc harmonizowały się z podmuchami wiatru. Osiem podków głucho stukało o popękane kamienie podwórca. A nad mnogością różnych dźwięków rozbrzmiewało dudniące kapanie.\nAle to nie deszcz, bo niebo zdawało się spokojne.\nLicho podniosła głowę. Keir bezustannie grzebał za czymś w torbach. Srebrnowłosa oderwała wzrok od skaczącego ognia, przetarła wierzchem dłoni spękane od mrozu usta i przełknęła ostatni kawałek chleba. Dręczące kapanie nasilało się z czasem, a każda sekunda zwiększała jego częstotliwość. Dziewczyna patrzała na jawiącą się pośrodku dziedzińca fontannę. Na zdobioną w rzeźbione drzewa konstrukcję z podniszczonego marmuru. Na widoczny w ciemności basen pełen mchów oraz brudu.\nGłośne chrobotanie odbiło się od murów dworzyszcza. Z fontanny poleciała woda, a mocny strumień w mgnieniu oka zalał nurzające się w brodziku śmiecie. Licho poczuła na twarzy poniesione wiatrem krople. Szum przelewającej się cieczy zdominował przednocną ciszę, zagłuszając nawet trzeszczące wniebogłos świerszcze. Keir oderwał się od pieszczenia koni i podszedł co prędzej do kwartenonki. Ze zdenerwowaniem spoglądał w stronę bulgoczącego strumienia.\n/edit: usunąłem wypowiedź Keira, coby dać Ci sposobność zareagowania na zmianę w otoczeniu/\n26 lut 2015, 18:25\nLicho aż rzuciła kapustą.\n— Taki chuj! — oznajmiła, zrywając się na równe nogi. — Widziałeś? — spojrzała na oficera wielkimi oczami, a potem znowu na nieszczęsną fontannę. Fontannę, która ni z tego, ni z owego siknęła sobie wodą, jak gdyby ją ktoś o to prosił. — Widziałeś, psiakrew! Niech mnie szlag trafi, gdzie stoję, jeśli mamy tu zostać! To jakieś czary. Pieprzona magia. Keir, wynośmy się.\nPora nie była dobra ku temu, by ponownie kulbaczyć wierzchowce i uderzać w zakotłowany białym puchem trakt, ale dziewczyna mówiła śmiertelnie poważnie. Zajeżdżając, zignorowali witający przybyszów malowniczy stosik gnatów pod donżonem — mieli prawo, mogły je tu ogryzać dzikie psy. Zignorowali fakt, że całe dworzyszcze zdawało się puste i opuszczone, i jakby zapomniane — mało to wszak ostało się takich po wojnach i zawieruchach, kiedy to byle kasztelan za niefortunne słowo tracił łeb oraz cały majątek? Ale to było ich ostatnie ostrzeżenie, Licho była tego pewna. Tak jak wcześniej, tam pod wieżą w Oros. Wtedy powinni się byli wynosić, a tego nie zrobili. Teraz awanturniczka też czuła w szpiku kości i wiedziała: winni się byli wynosić. Bez zwłoki.\nŚciskając kozik do rzezania warzyw, Licho podeszła do koni. Wsunęła dłoń pod wełnianą derkę, którą nakryła Ogryzka — gorący, prawie mokry. Konie całą drogę wyrywały nogi ze śniegu i tuliły uszy przed lodowatym wiatrem, a na tym przeklętym dziedzińcu prawie zagotowały się w derkach. Nagle dziewczyna zapragnęła być już gdzieś bardzo daleko, jak najdalej od tamtego miejsca. Od fontanny, w której czysta woda wypłukiwała zwiędłe liście i gałązki, od świerszczy grających w środku zimy, od krzewów otulających dziedziniec, od kości. Jak najdalej. Kątem oka obserwowała oba ogiery, czy nie zaczynały się boczyć ani płoszyć na postronkach, ostrzegając o niebezpieczeństwie.\nZawołała Keira. — Jedziemy podle rzeki, tak? Gryfie Gniazdo jest niedaleko? — upewniła się. — Gdzieś tutaj leży Summerled, włościa Daimona, rycerza z gościńca. Pamiętasz go. Pluńmy na to trącane czarostwem miejscem, Keir. Jedźmy stąd, jedźmy do Summerled…\nNaciskała. Bała się. Ostatnie, czego pragnęła, to jeszcze kiedykolwiek ponownie stanąć oko w oko z jakimś zapyziałym demonem. A zgodnie z przykrym doświadczeniem swego krótkiego żywota, cokolwiek się działo dziwnego — dziwnego, jak strzelająca świeżą wodą fontanna oraz świerszcze w mateczniku, kiedy na drodze nawet szczyny zamarzały wpół drogi — to się działo za złośliwością jakiejś demonicznej cioty.\nKapusta poturlała się po kamieniach i roztrzaskała o konar powalonego wiatrem drzewa.\nKeir - rzecz jasna - dostrzegł wodę w fontannie, choć mogło się zdać, że Licho ma co do tego pewne niedowierzania. Patrzał w zastanowieniu na chlupoczącą ciecz i nie odwracał od niej wzroku nawet na moment. Trwało to przez parę sekund ciągnących się jak zimowa noc. Dopiero wrzask zdesperowanej srebrnowłosej przerwał tę jego dziwną stagnację. Wiarus zatrzepał czerepem i zamrugał parokrotnie jak zbudzony z nieprzespanego snu podczas porannego czatu. Donośne westchnięcie, które pożegnało jego paszczę w postaci siwego obłoczka, oddało go światu. Podrapał się po głowie, rozdzielając palcami pasma poskręcanych włosów. - Jak nie urok, to sraczka... - powiedział cicho ni to do siebie, ni to do swojej zestrachanej partnereczki. - Nic tu po nas, co nie? Zabieramy się stąd, nie ma na co czekać. Nie czeka nas tu nic dobrego.\nLicho wewnątrz ducha beształa się za zignorowanie ostrzeżenia, które koście spod bastionu demonstrowały światu bez osłonek. Uwalony resztkami kapusty nóż jaśniał w jej ręce światłem Zarula pełznącym po ostrzu. Podeszła do wierzchowców, które zachowywały się tak, jak gdyby wszystko było w doskonałym porządku. Ogryzek stukał miarowo kulasem w drewniany opłotek, na gest kwartenonki zareagował radosnym rżeniem. Dłoń ostrouchej parowała w wieczornym chłodzie od skraplającego się potu zebranego z końskiego wierzchu. Mokra derka oplatała garb wałacha, a z obciążających go toreb dochodziło trzeszczenie paru świerszczów abo innych trzeszczących stworzonek. A ten dźwięk mieszał się z bulgotaniem wody w marmurowym basenie.\nKair - rzecz jasna - pamiętał Daimona z Summerled. Postać kawalera osiadła na dobre w jego głowie, nakreślona przez opowiadania Licho i przez jego własne obserwacje, dokonane w czas odwiedzin woja w Wodnym Forcie. Zdawał sobie sprawę z tego, że włość Daimona jest niedaleka, a sam gospodarz zostaje ich stronnikiem. Przed oczami zarośniętego dezertera pokazała się fantasmagoryczna mapa zachodniej części Królestwa, a na niej poskręcana krecha znacząca gościniec, którym do niedawna szło im podróżować. - Taa. Masz słuszność - dopowiedział pewnym głosem. - Do Gniazda niedaleko, w pierwszej z brzegu wiosce powiedzą nam jak dotrzeć do Summerled. Ja też nie chcę tu zostawać. Zagaszę palenisko, zbieramy się...\nSłowa Keira - donośne, ale trochę niemrawe - zadziałały prawie jak czarodziejska formuła. Jakieś mroczne zawołanie, niosące w swoim brzmieniu anatemę abo złowróżbną treść. Wiarusowi przerwało rosnące, końskie rżenie, zmieszane z pohukiwaniem sów i grzmieniem podków uderzających o kamień. Wierzchowce - ni z tego, ni z owego - podniosły w panice alarm. Postronek Ogryzka naciągnął się niebezpiecznie i prawie oderwał od butwiejących dech, ale czujna Licho dorwała go w ostatnim momencie. Zatrzymany koń wierzgnął mocno, a potem stanął obok swojej posiadaczki. Co rusz w zdenerwowaniu trącał ją nosem. Wierzchowiec Keira podskoczył parę razów i zamachał nogami. Drewniany opłotek poleciał z trzaskiem na ziemię. Wronowata bestia zerwała się i pognała w stronę bezdrzwiowej bramy. Wojak próbował dopaść go jeszcze w biegu, ale sztacheta, którą koń ciągnął za sobą po podwórzu, podcięła mu nogę i prawie posłała na glebę. Keir został na środku dziedzińca, patrząc za uciekającym zwierzęciem. Licho stała nieopodal i dokładała starań, ażeby jej własny wałach nie porwał się z do pierzchnięcia.\nWzrok srebrnowłosej złapał w wieczornej pomroce ruch. Po prawej stronie - przed gankiem prowadzącym do głównego zabudowania - pokazała się pomarańczowa poświata. Unosząca się nad ziemią lampa rzucała blask na zacienioną postać, która siedziała rozwalona na szerokich - również rozwalonych - schodach. Światło otaczało ją ciasno i uwidaczniało to, czego w ciemności nie można zobaczyć - bardzo kobiecą postawę oraz metalowe ozdoby na stroju. Kwartenonka i teraz nie minęła się z prawdą. Latająca latarnia wręcz emanowała magią, a pławiąca się w jej jasności panna zachowywała dostojność właściwą demonom. Choć żaden z niej czart - jak się miało wkrótce okazać - to jednak udało jej się przestrachać doświadczone konie, których sierść wchłonęła więcej krwi niż niejeden człowiek nosi w aortach.\n07 mar 2015, 13:56\nLicho wytrzeszczyła oczy i wybluzgała głośno najbrzydsze znane sobie słowo, jakie jej w tamtej chwili chaosu i uniesienia zdążyło przyjść do głowy. Ale samej głowy bynajmniej nie straciła. Upuściła nóż i szarpnięciem zerwała postronek swojego wierzchowca z opłotka, nim by zdążył porwać uzdnicę przy ponownej próbie odsadzenia się, przerzuciła go przez końską szyję — nie miała czasu rozwiązywać. Jednym skokiem znalazła się w siodle, ściągnęła wodze mocno do ścisłego, czułego kontaktu i spięła ogiera, aż przysiadł na zadzie przed pierwszym susem, krzesząc iskry spod okutych kopyt. Zwrotnym galopem zawinęła w stronę Keira.\n— Za koniem! — krzyknęła mu, spychając Ogryzka ostrogą do boku, tak, by osłonić oficera od… Cokolwiek sterczało tam, pod gankiem, a precyzyjniej rzecz ujmując, uwalało się beztrosko w poprzek stopni schodów, udając sobie kobietę i strasząc im rumaki. Oraz Liszkę. — Biegnij za koniem!\nBo to nie mogła być kobieta. Kobiety nie spadały, ot tak, wśród nocy i znikąd, jakby z nieba, nie włóczyły się samotrzeć po opuszczonych, wyzutych z żywego ducha — poza nimi, kretynami, których nastało tam popasać — rumowiskach. A już na pewno nie lewitowały od niechcenia jaśniejącej upiornym poblaskiem latarni w powietrzu, co by uniknąć zmęczenia ręki. Nie, to było coś zgoła innego. Coś, co mogłoby niechybnie udzielić wyczerpującej odpowiedzi na temat bielących się gnatów pod basztą, ale Licho nie miała wcale ochoty jej poznać. Wcale ją zadowalało skazanie na niewiedzę i własne prostackie domysły.\nZacisnęła palce jednej dłoni na wodzach munsztuka. Dobyła drugą miecza przy pasie, siedząc w kulbace głęboko i zmuszając ogiera do krzyżowania nóg w ciasnym, tanecznym galopie do lewej, by nie zaprzestać przysłaniania mężczyzny jego oraz swoim bokiem. Gdyby rumaka pogoniła w cwał za skarym, ni chybi zdążyłaby za nim w mniej, niż stajanie, ale przez myśl jej nie przeszło choćby jedną chwilę, żeby zostawić Keira w tyle, tam na dziedzińcu. Mogła go tylko spróbować ochronić i przedostać się wspólnie za roztwartą bramę, Jak na najdalej, nie oglądając się za niczym. Spłoszonego oficerskiego wronka mogli sobie wtedy szukać choćby i do ostatniego świtania, o ile sam by po ostygnięciu nie wrócił do znajomego mu Ogryzka. Ale najpierw musieli się stamtąd wynosić.\nParność nastała, choć poza murami dworzyszcza zimno w orszaku z wiatrem hulało radośnie po drogach i bezdrożach. Licho czuła na plecach swój własny pot oraz pozostałość końskiego na ręce. Strach abo desperacja nakazały jej działać bez zawahania, toteż nie wahała się nawet przez moment. Keir zareagował nieco mniej spiesznie, aczkolwiek jeszcze zanim Lisza bluzga zdołała na dobrze przebrzmieć w pustce wieczora, wiarus pędem runął w ślad za uciekającym wałachem. Wiedział dobrze, że nie musi martwić się o swą towarzyszkę. Wiedział, że ona będzie tuż za nim. Nie spoglądał za siebie. Srebrnowłosa, nie wiedzieć jak, nagle znalazła się w siodle. Wrzask kwartenonki poprzedziła seria różnych odgłosów. Łoskot noża upadającego na śnieg, nerwowe rżenie wierzchowca, stukot podków, a zaraz potem - przerażająco donośne skowyczenie.\nWśród rosnącego hałasu - przechodzącego z wolna w dziwne rzężenie - Keir opuszczał w panice teren dworu, a Licho zmierzała jego tropem, prowadząc Ogryzka przez dziedziniec. Koń wiedział dokładnie dokąd się kierować, a pozbawiona odrzwi brama zdawała się dla niego jedyną słuszną drogą. Zarul łaskawie tchnął swoje światło w stal Liszego miecza, zabarwiając go na moment niebiańskim lazurem. Ostrze wisiało nad bokiem konia, zataczając w rozedrganym powietrzu nieduże koła. Zwierz postępował wciąż w stronę wrót - ku wolności i względnemu bezpieczeństwu. Exraubitterka ustawiła go równolegle do fasady zabudowań oraz tego, co siedziało na zdezelowanych schodach. A to coś okazało się źródłem nieustającego skowyczenia. A to coś właśnie wstało i rozwarło paszczę, w której pokazał się szereg zębów godnych smoka. A to coś przedstawiało się w oczach Licho jak mula - głodna mula z krwi oraz kości. Łaknąca właśnie krwi oraz kości.\nPrzed Keirem roztaczał się las, czarno-białe drzewa rosnące pionowo z pochylonego zbocza. Dezerter zasuwał w dół bez odetchnienia, raz po raz uderzając barkiem o konar któregoś z nich. Na razie udawało mu się zachować równowagę, choć od kontaktu z ziemią dzieliło go jeno parę jednostek szczęścia. Odgłos tętentu skarego niósł się przez knieję echem, ale wiarus poznał - mniej więcej - w którą stronę winien zdążać. Przed sobą miał swego konia, a za sobą dworzyszcze, pędzącą na zatracenie Licho oraz goniącego ich wampira.\nBrzozowa łoza trzasnęła srebrnowłosą po twarzy, znacząc na czole czerwoną krechę. Kwartenonka poczuła jeno tę jedną wić - następne chlaśnięcia nie absorbowały za bardzo jej zainteresowania. Gdzieś z przodu dostrzegła Keira przedzierającego się przez krza. Za sobą poczuła obecność zagrożenia - odzianego w cień czarnego stroju i uzbrojonego w rząd przesadnie ostrych zębów. Sterczące na wzgórzu dworzyszcze przesłaniało swą kamienną postacią niebieskawą kulę zimowego księżyca oraz znaczną część rozsianych po niebie gwiazd.\n- Nie pędź tak! - Licho usłyszała głos, a raczej poczuła go, gdzieś wewnątrz czerepu. - Chcę porozmawiać!\n15 mar 2015, 23:41\nGadało w jej głowie. W głowie. WEWNĄTRZ. Z wrażenia Licho jednocześnie ściągnęła wodze munsztuka i wbiła ogierowi ostrogi za popręgiem, aż biedny, wrażliwy Ogryzek mało nóg w śniegu nie pogubił, skonfundowany. — Przepraszam, przepraszam, przepraszam! Leć, koniku! — Spięła znów rumaka. Gałęzie smagały ją po twarzy i zimny wiatr świszczał w uszach, ale patrzyła tylko, by nie wpaść po drodze w wykrot lub wiatrołom. I żeby nie rozjechać Keira.\nMogło jej się zdawać. Mogła sobie ubzdurać tamto gadanie ze słusznego strachu przed rozwartą, zębatą paszczą piłującą się na pustym podwórcu niczym nienaoliwiona ośka, albo ciąża i niesławne babskie hormony jej podbierały resztki rozumu. Ale potem znowu zaczęło gadać. Wewnątrz. Bezczelnie domagało się konwersacji. Dziewczyna obróciła się w strzemionach, odkrzyknęła w zimową nockę głośno i wyraźnie, poganiając wierzchowca: — Won z głowy, poczwaro! Wypieprzaj! — Nie znała się na mulach, wąpierzach, ni demonach, znała tylko jeden egzorcyzm od dziada prośnego z Ujścia i trochę się zawahała, zanim go użyła. Ale sytuacja wołała o bezprecedensowe środki. — „Paszoł na chuj, duchu wszeteczny! I wychędoż się sam!”\nBała się odwrócić głowę w galopie, żeby zobaczyć, czy w ogóle podziałało — w cuda wszak lza było jeszcze wierzyć na tym smutnym i pełnym skurwysyństwa padole. Czuła łopotanie chłodnego wiatru na plecach, z którym poczwara za nią sunęła i z najwyższym trudem powstrzymywała pokusę, by docisnąć Ogryzka do cwału, skoczyć nad Keirem, nad rowami i wiatrołomami, i spieprzać stamtąd jak zając w podskokach. Wstrzymała się heroicznie. Prawie musiała już raz ściągać oficera z szafotu. Nie zamierzała go dać zeżreć jakiejś piszczącej muli.\nWstyd i siara na całą wieś z długością posta. Przepraszam.\nWiatr otaczał Licho chłodem i trzeszczał w nieozdobionych zielonością gałęziach. Srebrnowłosa, pomimo pędu oraz echa rozbrzmiewającego pod czołem, rozróżniała w mieszance niepokojących dźwięków gardłowe chrapanie swojego wierzchowca, wieszczące z pewnością coś bardzo niedobrego. Jazda przez leśne bezdroża mogła okazać się męcząca nawet dla doświadczonego rumaka, którym Ogryzka bez cienia powątpiewania nazwać można. Kwartenonce udawało się zachować równowagę i niegasnącą prędkość, nawet mimo konieczności gwałtownego skręcania przed pojawiającymi się znikąd wiatrołomami czy ciernistą gęstwiną różanych krzewów.\nPogoń trwała i zdawać się mogło, że nie dobiegnie swego końca, aż tu nagle z ust Licho poleciała w świat wiązanka słów nienormalnych, a pasujących prędzej do podmiejskiego szewca, niż do unoszącej się dumą panny. Przerażająca w swej pogardzie i butności obelga, będące jednocześnie egzorcyzmem, musiała zrobić nie lada wrażenie na rozpędzonej mule, skoro ta zatrzymała się na moment, spowalniając poważnie gonitwę. Czarna szata przestała trzepotać, co jednak uszło uwadze Licho, która od dłuższego czasu przezornie nie spoglądała przez ramię. Jednakowoż, donośnego wrzasku rwącego na strzęp nocną pomrokę nie dało się tak po prostu olać moczem. Choć Licho z pewnością nie raz na własne uszka słyszała skowyczenie konających ludzi - a również nieludzi - to tak przerażającego dźwięku dawno nie dano jej doświadczać. Musiała zwalczać w sobie chęć zasłonięcia uszu, bo czuła jak narastające vibrato wwierca się we skronie. No i srebrnowłosa poradziła sobie z samozachowawczym odruchem, ale niosący ją koń - skoro słuch miał nieco sprawniejszy - nie podołał podobnemu zaniechaniu. Ogryzek zahamował z nagła, bez żadnego uprzedzenia, a Licho jeno długim godzinom spędzonym w siodle winna zawdzięczać to, że nie podzieliła losu pocisku miotniętego z trebusza.\nCo prawda, mula nie podążała już za kwartenonką, ale wciąż zdawała się wisieć w powietrzu. Dla ścisłości - zawisła sześć stóp nad ziemią, nabita na drzewo za pomocą paru niekrótkich strzał. Zębata potwora w amoku szarpała się ze sobą, nie mogąc wyrwać z piersi ani jednego grotu. Żelastwo musiało mocno zagnieździć się w brzozowym pniu. Wrzask osłabiał się z każdą sekundą, ale jeszcze nie zgasł na dobre. Koń brzemiennej dezerterki wariował i musiała ona poświęcić sporo starań, ażeby utrzymać go w ryzach. Podczas, gdy Licho zajmowała się opanowywaniem wałacha, w wieczornej ciemnocie pokazała się postać Keira. Mężczyzna pospiesznie maszerował w jej stronę, prowadząc na uzdę swego zwierzaka. Co ciekawe - nie miał ze sobą ani łuku, ani upstrzonych białem piórem strzał...\nOgier wspiął się lekko i opadł, zatańczył histerycznie na wszystkich czterech nogach, wzbijając świeży puch tumanami, łypiąc białkami ślepi i pryskając pianą z zaciśniętego na munsztuku pyska. Licho nie wiedziała, gdzie oczy podziać. Szturchnęła konia ostrogą i sklęła ostro, ściągając wodze, by sobie przypomniał, że ktoś jeszcze na nim siedział. Ukoiła, uklepała po gorącej, mokrej szyi i ugłaskała kilkoma łagodniejszymi słowami. Popatrzyła na Keira. A potem na mulę.\nNawet przybita do drzewa niczym żuczek do tarczy prezentowała się iście upiornie. Trzepotała ze złością i rozpaczą odnóżami, szczerzyła niby dziewczęcą paszczę, upstrzoną kłami jak igielnice. Wąpierze musiały być nadzwyczaj uczepionymi żywota potworami, bo nawet pokłuta przez groty na wylot nie przestawała wyć i skowyczeć, krzynkę jeno przycichła. Białe opierzenie strzał dało się przez noc wypatrzyć z daleka. Ktoś je wystrzelił z zadziwiającą precyzją. Z precyzją i wprawnością, i być może asystą więcej, niźli jednego precyzyjnego, wprawnego łowcy wąpierzy. Licho wcale nie nagliło, żeby się z nimi zapoznać. Nie z kimś, kto rozpędzony cel potrafił kawałem drzewca przyszpilić do pnia jak owada.\n— Keir, wsiadaj na ogiera. — Popatrzyła na oficera półprzytomnie, z trudem odrywając wzrok od groteskowego ornamentu na brzozie. Ale zalała ją fala ulgi, że wrócił cały i zdrów, i nawet ze swoją zatraconą szkapą. — Już jedźmy, dobrze? Po prostu stąd jedźmy. I to ja następnym razem zawołuję, gdzie popasamy.\nJeszcze raz rzuciła przez ramię okiem na mulę, nie mogła się powstrzymać. Potwora szamotała się, pluła i zawodziła. Licho pomyślała o starym dworzyszczu, na którym mało nie posnęli i o stosiku ocmokanych ze szpiku kości, bielących się pod rumowiskiem. Tam było tak ciepło, rześki wiaterek głaskał po policzkach i nawet matecznik kwitł dziko wokoło murów. Kto by się nie skusił, zwłaszcza wtedy, w noc, w taką okrutną i długą zimę, co grzebała ludzi na traktach. Pomyślała o tamtych biednych skurczysynach spod rumowiska. Aliści, zaplątali się w prawdziwą pajęczą sieć.\nMech na namoczonej nocną mżawką ziemi pochłaniał stukot końskich kroków, a szum drzew mieszał się w jedno z szumem spadającego spod chmur deszczu. Ścieżka, którą Keir odnalazł podczas uganiania się za swoim wałachem, szła kręto pomiędzy konarami. Sterczące spod piachu korzenie dla zmęczonych wierzchowców mogły okazać się groźne niczym zastawiony przez kłusownika samotrzask. Choć niemało jest dziś takich łowców, co z równą chęcią polują na daniele i na strudzonych wędrowców, to parze dezerterów udawało się - jak na razie - sprawnie unikać pęt oraz zasadzek. Wrzask umierającego juchożłopa przestał już nawiedzać głowę Licha, choć jeszcze zagon abo dwa temu skowyczenie dało się bez trudu posłyszeć. Może jazgot został zagłuszony przez trzeszczenie deszczu, a może mula po prostu zdechła i przestała się wreszcie zanosić bolesnym jęczeniem.\nKeir próbował przekonać swą towarzyszkę, że niezawodnie umie odróżnić zawodzenie psa od zawodzenia wilka. Sobacze pienie wisiało nad lasem już od dłuższego czasu. Szczekanie futrzaka to w gąszczu nic dziwnego - odgłos równie spodziewany jak ćwierkanie ptaków abo trzask gałązek, ale jednak Licho czuła gdzieś tam w sobie rosnące, nieuzasadnione w żaden sposób zaniepokojenie. To dziwne, niechciane uczucie wkrótce potem opuściło trzewia srebrnowłosej pod postacią brązowawej brei. Kwarteronka zdołała jeno odwrócić głowę i bohatersko uchronić kark Ogryzka przed fontanną niestawionego do końca jedzenia. Licho poczuła gorzkość na wargach oraz kwas przedzierający się ku górze. Do jej nosa przemocą dostał się paskudny smród zdenerwowania. Raubitterką zatrząsł następny spazm. A potem jeszcze jeden.\nZdezorientowany wiarus podniósł zatroskane oczy na opróżnioną z zawartości kochankę. Wschodzące słońce zwiastowało nadchodzący z wolna poranek. Ogryzek przeszedł na bok, chcąc odsunąć się od leżącego na trawie szlamu i srebrnowłosa z pewnością poleciałaby na glebę, ale Keirowi w ostatniej sposobności udało się złapać ją za ramię. - Już dobrze - powiedział prawie cicho, podsuwając jej pod usta manierkę z wodą. - Musiałaś pożreć coś wstrętnego tam, we dworze - dodał pewnie, odciągając konie od produktów Liszego brzucha. Potem znalazł się na nogach i stanął obok niedomagającej, asekurując ją w razie, gdyby zechciała spaść w błoto.\nLicho posłała oficerowi mordercze spojrzenie. Aż pożałowała, że wyrzygała chyba wszystko, co miała do wyrzygania — łącznie z kawałkami własnych trzewi, tak czuła — bo następnym razem wymierzyłaby mu w czerep i dopiero obaczyłby, co to było „coś wstrętnego”. Coś wstrętnego ledwie co cofnęło jej się pod sam przełyk i wcale tam nie zatrzymało. Nadal czuła smak marchewki. Od co najmniej tygodnia nie jadła marchewki. Dawała naiwnym teoriom Keira tyle samo wiary, co zapewnieniom muli o tym, że chciała jeno przyjacielsko porozmawiać.\n— Musiałam prędzej rozłożyć nogi przed jakimś zakutym łbem trzy miesiące temu — odwarknęła, zginając się ze stęknięciem w siodle i uczepiając łęku. Najpierw przepłukała usta wodą z manierki, a potem upiła łyk.\n— Prawda, że nigdy nie miałaś wyszukanego gustu — żołnierz uśmiechnął się półgębkiem.\nOddalali się od miejsca, gdzie w końcu ucichł jazgot zdychającej w męczarniach wampirzycy, dla której Licho nie było skora krzesać w sobie choćby krzyny współczucia. Niechybnie także od miejsca, z którego słali szypy ich tajemniczy wybawcy — taką miała ostrożną nadzieję. Aliści, bardzo się porobiła ostrożna od czasu służby u rajcy. Od czasu Keira. Może to nie szypy, pomyślała podejrzliwie. Nie prawdziwe. Może klątwa, jakiś urok. Zaraza, to by było jeszcze gorzej… W ruczaju coś skowyczało tęskno do blednącego księżyca.\n— Pies — przypomniał Keir.\n— Sam jesteś pies. Znam się na psach, kradłam psom w bidulu podroby z koryta. To wilk. Na wilkach też się znam. Dobrze, że wyje jeden, nie sfora, bo wyszłoby, że skoczyliśmy z dachu w rynnę…\n— Nie zmieniaj tematu — fuknęła. — I nie myśl sobie, że zrzucisz winę na byle żarcie. Nawet nie nadgryzłam tej kapusty. Psiajucha, nie kołysz tak tym koniem, bo się znowu zrzygam.\n— To zsiądź.\n— Wtedy to już na pewno się zrzygam.\nŚwitało. Przedzierali się przez zasnuty białym puchem gąszcz — ona przykulona w kulbace, on brnący po kolana w śniegu, prowadząc oba konie pod pyskami. Podmuchy wiatru smagały mu osłonięte kołnierzem płaszcza policzki, a we włosach i na brodzie topniały poniesione przez zawieję okruchy lodu. Licho cichutko przestawała drżeć w środku, z ulgi, że nic mu się tam, na dziedzińcu, nie stało. To wcale nie wąpierza tak bardzo i straszliwie się wtedy bała. Wcale nie klątwy, wcale nie uroku. Ale chyba najbardziej przerażała ją nagła świadomość, że nie tylko o Keirze myślała, cwałując ślepo w mrok kniei. Myślała o tym, co nosiła w środku, w sobie i co czuła, że mus jej było za wszelką cenę chronić. Wściekła się na to dziwne, obce uczucie i zapadła w pochmurne milczenie. Oficer prowadził konie. Ufała, że tym razem wiedział, dokąd.\n06 kwie 2015, 22:23\nDroga - schowana pod śniegową narzutą - z trudem dawała się dostrzec w świetle nierozgrzanego jeszcze słońca. Puszczę z wolna zalewała pomarańczowa aura brzasku. Jasna kula wtaczała się na niebo, przemieniając nocną czerń także w czerń - ale już dzienną. Przerzedzone drzewa, otoczone płaszczem mchów, choć ogołocone, zachłannie przywłaszczały sobie pierwsze promienie ciepła. Dla Licho oraz Keira ich nie starczało. Jazda między konarami wprawiała kwarteronkę w paskudne samopoczucie. Manewrowanie z prawa na lewo, a potem z lewa na prawo, powodowało bolesne skurcze. Choć równie dobrze mogła za nie odpowiadać niezdrowa pustka w trzewiach. Srebrnowłosa czuła się jednakowoż dobrze i nawet siedziała prosto - choć raz po raz opuszczała głowę abo przez senność, abo przez zmęczenie. Keir nie wracał na konia i wciąż maszerował obok wierzchowców, prowadząc przez las niewidoczną drogą.\nPorośnięta kwiatem oraz kolcem gęstwa otaczała parę dezerterów prawie zewsząd - murem - wtedy też wiarus zorientował się, że trasę postradał już dawno temu. Nad chaszczami, aż do chmur, rosła ściana drzew. W tę stronę jechać się nie dało. Keir bez słowa zaczął nawracać konie. Licho nie bez problemów pozostawała w siodle, nie mogąc złapać za uzdę swą zmrożoną dłonią - a wwiercający się w bok spazm z pewnością nie pomagał. Jadąc po manowcach łatwo można się zamotać. Zwłaszcza skoro całość - gdzie oko posłać - zakopana jest pod śniegiem. Wiedziała to brzemienna i wiedział to Keir - ale on miał sobie za złe ten moment nieostrożności.\nOderwana od gałązek gruda mokrego śniegu zleciała wprost na czoło kwarteronki. Licho podniosła głowę znad karku Ogryzka. Prócz resztek kwaśnego smaku na ustach, dezerterka czuła teraz narastającą potrzebę wrzasku. Stała na środku chruśniaka. Wiarus stał z boku. Przerażona dezerterka spostrzegła, że przed nimi stał ktoś jeszcze - ciemnoszare, czworonożne stworzenie. Licho bardzo dobrze znała blask jego bursztynowego wzroku.\n- Ten pies... - powiedział Keir, nakierowując konie w stronę Piołuna.\n/teraz to ja przepraszam za długość posta; jakoś nie mam ostatnio zapału do skrobania/\n09 kwie 2015, 16:58\nDziewczyna podniosła głowę i głośno westchnęła. Piołun. Oficer musiał złapać ją w pół lotu, bo aż zeskoczyła z kulbaki i mało nie wbiłaby się niezdarnie w śnieg. Miała ogromną chęć po prostu podbiec do przyglądającego im się wilczyska, a potem wtulić twarz w gęste, bure futro, otulającego jego szyję jak kryza przyprószona śniegiem. Głupie to było, tak zatęsknić za jednym zwierzęciem, podczas gdy na wojnie i w zimowej zawierusze ginęło tylu ludzi. Ale Piołun był jak żar z palenisk w Wodnym Forcie i widok na dolinę z okna komnaty oficera. Jak Friese albo obóz Komediantów. Tęskniła, tak po prostu.\nPiołun jednak nadal był wilkiem, nie ogarem z psiarni. Tylko dlatego wypuściła go wtedy z Athelstanem, żeby mógł nim pozostać. Licho gestem dała Keirowi do zrozumienia, by zatrzymał się na chwilę z końmi i przykucnęła, pozwalając wilgotnemu, czarnemu nosowi złapać jej woń w podmuchach wiatru. Nawet najdziksze, najgroźniejsze wilczysko trzęsące ruczajem nie zapominało zapachu karmienia ciepłym kozim mlekiem i skrawkami mięsa, i usypiania w nogach łoża.\nTchórzu, zganiła się w myślach. Trzęsąca się kwoko z jajem. Goniła biednego oficera przez zaspy i leśne jary, po kolana w śniegu, a zdawało się tymczasem, że pogromca wąpierza był im co najmniej pokojowo nastawiony. Dziewczyna nadstawiała uszu oraz szukała wzrokiem sylwetki dziko zarośniętego Athelstana, czającego się za którymś pniem albo przedzierającego przez krzaczaste gałęzie. Nie była taka skora do rzucania się jemu na szyję, ale miała u niego dług wdzięczności, ogromny. Nie zapomniała o tym. Poza tym, spośród wszystkich okropnych ewentualności, jakie potrafiła sobie wyobrazić, to jego wolała spotkać bladą jutrzenką w samym sercu głuchej dziczy. Tudzież ciemnej rzyci.\nRozumiem, bardzo dobrze rozumiem…\n11 kwie 2015, 21:42\n15 autor: Hontharon\nWoń Licho - niesiona powiewem mroźnego wiatru - dotarła do zwierza bez trudu. Choć woń ta powinna zostać nazwana smrodem. Srebrnowłosa, poznaczona potem oraz brudem, zmęczona i niedospana, cuchnęła jak obdartus. W dodatku nie jak żebraczek z dzielnic mieszczańskich - ale jak nędzarz z podgrodzia obarczony wieloletnim stażem. Jednakowoż - Piołuna to nie zrażało. Wilczur spoglądał przed siebie, skłaniając mordę tak nisko, że ozorem prawie orał we śniegu. Jego chwost rozmachał się podobnie do sztandaru targanego zawieruchą. Kwarteronka zanurzyła dłoń w sierści ukochanego pchlarza, z właściwą sobie czułością głaszcząc go po karku. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że ten gest spodoba się psu. Pod opuszkami palców Meiri czuła skołtunione, posklejane futro, zaschnięte błoto oraz obrożę otaczającą gardło Piołuna. Spod szarawej szczeciny wystawała skórkowa opaska - ozdobiona na całej szerokości szeregiem pomarańczowych świecidełek. Zwierzak od razu zaczął robić maślane oczka. Pewno poznał swą dawną panią. Licho poczuła na ręce ciepło jego oddechu. Zimna jego mokrego nosa już nie dostrzegła - za bardzo zmarzła po temu. Piołun zerkał na nią wzrokiem, który dobrze pamiętała. I właśnie ten wzrok sprawiał, że dezerterka nie chciała na moment przerwać mierzwienia grzbietu sierściucha. Nie przerwała pieszczot nawet na widok Athelstana zmierzającego drogą w ich kierunku.\n- Z dwojga złego, to już lepiej w tę stronę - powiedział Keir pod nosem, mając pewność, że brodacz jest jeszcze dość daleko, ażeby tego nie posłyszeć. - A spodziewałem się komanda orków.\nLicho znów nie minęła się z prawdą. Brodacz maszerował ścieżką - brodząc po kostki w śniegu i ciągnąc za sobą po ziemi końcówkę płaszcza - a znad ucha sterczało mu parę strzał. Każda z nich zakończona została sterówką z białego pierza. Czerwona twarz Athelstana, mocno zarośnięta oraz pomarszczona, uśmiechała się bez ustanku. Jego głowa, chroniona przez futrzaną czapę z sabareków - okraszoną charakterystyczną rudą kitą zwisającą po boku - pozostawała dumnie wzniesiona. Partner kwarteronki odszedł od wierzchowców, pozwalając postronkom zawisnąć swobodnie, i dał parę kroków do przodu. Opiekun Piołuna znalazł się zaraz tuż obok.\n- Trudniej was złapać niż rzeżączkę od portowej kurwy - powiedział, podając Keirowi prawicę. - Cześć, wiarusie. Cześć, Licho, dobrze widzieć cię nierozszarpaną - uśmiech na jego ustach zauważalnie zmalał. Mówiąc to, Athelstan musiał cierpieć w głowie ten sam obraz, którego wierne odwzorowanie nawiedzało głowę srebrnowłosej. W końcu doczepiona do drzewa mula to widok tak niecodzienny, że aż godzien zapamiętania. Zresztą - miotająca się w konwulsjach potwora nie dawała o sobie zapomnieć, nawiedzając Meiri w co drugim koszmarze. Jednak teraz Liszka nie czuła tego strachu, którego doświadczała uciekając ze starego dworzyszcza. Teraz nie czuła nawet zimna - w końcu ogrzewała ją sierść Piołuna. Rozgrzewała ją także radość, pochodząca zresztą z tego samego, futrzanego obiektu. Pchlarz trwał obok kwarteronki, czekając może na kozie mleko, którego nie miał tym razem dostać. Bądź co bądź, do Athelstana wracać nie chciał, choć tamten też wcale o to nie zabiegał, pozwalając dezerterce na zaspokojenie ogromnego zapasu tęsknot.\n16 kwie 2015, 17:23\nDzisiaj jest 23 cze 2021, 23:34


Doktor Strange w multiwersum obłędu - recenzja. Szaleństwo i chaos\nSzaleństwo, chaos i sporo frajdy z seansu. Recenzja Doktor Strange w multiwersum obłędu\n"Doktor Strange w multiwersum obłędu" to najnowszy film Marvela, który wkracza do kin po "Spider-Man: Bez drogi do domu". Czy zupełnie inne - mroczne i pokręcone - podejście do MCU jest tym, na co czekaliśmy najbardziej?\nWielu widzów na pewno wyczekiwało tej produkcji jeszcze bardziej, niż kilku poprzednich. To druga solowa odsłona przygód Doktora Strange'a, choć bohatera mieliśmy szansę oglądać w innych tytułach. To sprawiło, że apetyt na nieprzewidywalne i totalnie zakręcone przygody mógł urosnąć, a kiedy dowiedzieliśmy się, że za sterami tego projektu usiądzie Sam Raimi, to było jasne, że otrzymamy coś nietuzinkowego. Scenarzysta i reżyser nie obcuje z postaciami Marvela po raz pierwszy, bo chyba wszyscy kojarzą jego trylogię Spider-Mana. Wiele jej się zarzucało, ale mnóstwo aspektów tych trzech filmów (głównie pierwszego i drugiego) przekonało nawet tych, którzy do adaptacji komiksów podchodzili z dystansem.\nTo cię zainteresuje Jak oglądać filmy Marvela? Kolejność ma kluczowe znaczenie"Morbius" jest fatalny, ale to wcale nie najgorszy film Marvela\nDoktor Strange w multiwersum obłędu. Wraca posprzątać kolejny bałagan\nPierwsze zapowiedzi "Doktora Strange w multiwersum obłędu" pokazały, że będziemy mieli do czynienia z niesamowicie zakorzenionej w dotychczasowych wydarzeniach w MCU historii, a także ze świeżym podejściem do realizacji filmu. Oczywiście obejrzenie tego tytułu bez znajomości wcześniejszych kilku filmów jest możliwe, bo postaciom przyświeca jasno nakreślony cel i śledzenie starań w dotarciu do niego daje mnóstwo frajdy, ale większość smaczków i nawiązań, których jest dużo, po prostu w takiej sytuacji przegapimy. Jeżeli widzieliśmy dotychczas udostępnione filmy, ale nie serial "WandaVision" z Disney+, to rzeczywiście seans delikatnie traci na atrakcyjności. To niestety sytuacja, z którą zmagamy się od pewnego czasu, ale wkrótce już nie będziemy się nią przejmować. 14 czerwca do Polski wchodzi Disney+, więc będzie można nadrobić wszystko, co jest integralną częścią Marvel Cinematic Universe, by cieszyć się każdą kolejną produkcją w pełnej rozciągłości.\nMultiwersum obłędu to miejscami chaos i brak konsekwencji\nDrugi z powodów, dla których "Doktor Strange w multiwersum obłędu" jest filmem wyjątkowym, to sprawa przynależności do gatunku. Nie jest to horror ani thriller z prawdziwego zdarzenia, ale produkcja zdecydowanie zapożycza z nich kilka elementów. Jeśli do tej pory do kina wybieraliście się regularnie z młodszymi, kilkuletnimi widzami, to tym razem może to nie być dobrym pomysłem. Nie jest to film pełen zwłok i lejącej się litrami krwi, ale niektóre obrazki czy postacie mogą być niepokojące dla młodszych osób. To wprowadza MCU w ciekawy obszar, bo prawie każdy kolejny film starał się zaoferować coś innego, podążyć inną ścieżką i wprowadzić widza w nieco inny nastrój. Tutaj to zdecydowanie się udaje, ale niestety Sam Raimi potknął się przy innych kwestiach.\nReżyser słynie z niezwykle dynamicznej akcji, która potrafi przeobrazić się w chaos. I faktycznie "Doktor Strange w multiwersum obłędu" jest filmem, który pędzi na łeb na szyję, by w około dwóch godzinach opowiedzieć całą fabułę. To sprawia, że byłem przez prawie cały czas mocno zaangażowany w to, co dzieje się na ekranie, były też chwile, że chciałbym złapać oddech, pozwolić pewnym myślom dojść do głosu, by móc lepiej przyswoić kolejne sceny. Benedict Cumberbatch nie stanął przed dużym wyzwaniem grając ponownie postać Doktora Strange'a i tak naprawdę chyba nikt z obsady poza Elizabeth Olsen nie musiał bardziej postarać się na planie.\nTo film Marvela, więc nie może zabraknąć niektórych elementów\nFilm, podobnie jak wiele poprzednich, przynosi nam satysfakcjonujące niespodzianki, jeśli chodzi o pojawianie się nowych-starych postaci. Casting może okazać się najciekawszym aspektem tego filmu, bo rzutuje to w pewnym stopniu na następne projekty, o ile oczywiście włodarze uniwersum potraktują wydarzenia z tego filmu w sposób wiążący. Jedno z cameo naprawdę przypadło mi do gustu i liczę, że w niedalekiej przyszłości przełoży się to na powrót znanej marki na ekrany kin, ale w zdecydowanie lepszej formie.\nW ten sam sposób mógłbym wypowiedzieć się o poziomie technicznym filmu, ponieważ "Doktor Strange w multiwersum obłędu" potrafi zachwycić i zawieść w równym stopniu. Pod względem wizualnym produkcja wypada miejscami obłędnie, choć wykorzystywane są znane schematy i szablony. Z drugiej strony nie brakuje chwil, gdzie czujne oko dostrzeże niedbale przygotowane CGI, co gryzie się z dopracowaną scenografią czy postaciami.Nie dowiemy się, czy wynika to z braku czasu, czy (mimo wszystko) ograniczonego budżetu, ale trudno tego nie zauważyć. Dla tych, którzy spodziewali się przerwania monotonii generycznych soundtracków nie mam dobrych wieści - Danny Elfman nie tylko nie przygotował nic specjalnego ani wpadającego w ucho, a w dodatku sięgnął po swoje wcześniesze kompozycje... z uniwersum DC (Liga sprawiedliwości). Nie jest to pierwsza taka sytuacja w historii branży, ale na pewno nie napawa optymizmem.\nCzy "Doktor Strange w multiwersum obłędu" to dobry film?\nNa pytanie o to, czy "Doktor Strange w multiwersum obłędu" to dobry film, można odpowiedź "tak, ale..." i wtedy wymienić jeden, dwa albo więcej powodów, dla których nie był to w pełni satysfakcjonujący seans. To nadal wysoka półka produkcyjna i nieźle wpasowujący się w uniwersum element układanki z fajnym fanserwisem, ale lista grzechów tego filmu to też kilka solidnych punktów. Nie zapomnę tego seansu, ale nie będę też do niego często wracał.\nP.S. Mamy dwie sceny po napisach, ale tę drugą naprawdę możecie obejrzeć później w domu na YouTubie...\nAvatar: Istota wody z pierwszym zwiastunem już w przyszłym tygodniu. Zobaczycie go w kinach Piotr Kurek


Mates Pokoju: Porady Portland współlokatora / grsail.com\nŻycie nocne w Portland\nJeśli ty i twoi współlokatorzy chcą iść potańczyć w Portland, istnieje wiele opcji, takich jak Ohm, lub Morze Czerwone. Może jesteś w muzyce na żywo i lubią spędzać czas na Mt. Tabor lub Satyricon. Bez względu na to, Portland to wspaniałe miasto dla życia nocnego. Ty i twoi współlokatorzy sprawdzeniu szczegółową listę barów, klubów i restauracji w: http://www.virtualtourist.com/vt/d0412/5/\nJedzenie w Portland\nPortland wskazówki współlokator: Portland serwuje scena jest idealny dla Ciebie i Twoich współlokatorów wyjść i spróbować coś z wszystkich części świata. Wybór w Portland zawiera tajski, grecki, niemiecki, chiński i Afryki, aby wymienić tylko kilka. Można zjeść obiad w anioła lub Berlin Inn, jeśli kuchnia niemiecka jest Twoja wyobraźnia. Jeśli jesteś w nastroju na obiad współlokatora, greckim stylu, spróbuj Alexis lub Berbati jest Pan. Szczegółowa lista opcji w restauracji, prosimy odwiedzić: http://www.portlanddining.com/index.html\nJeśli szukasz mieszkania i współlokatorów w Portland, dokonałeś wielkiego wyboru. Portland oferuje wiele różnorodności i kultury. Przed rozpoczęciem jazdy po odwiedzić każdą z dzielnic, spędzić trochę czasu na czytanie i badania miasto w Internecie. Zidentyfikować kilka potencjalnych dzielnice. Następnie należy i współlokatorzy trochę czasu, aby odwiedzić każdą z nich, aby skrócić listę. To dobry pomysł, aby uwzględniały dojazdy do szkoły lub pracy, i sprawdzić opcje transportu publicznego. Po i współlokatorzy są w umowie o najlepszych wyborów, rozpocząć wyszukiwanie. Na szczęście, wiele mieszkań i współlokator lokalizatora usługi pozwalają skupić wyszukiwanie na poszczególnych obszarach, lub okolic.\nMieszka w Portland\nCzy to w Portland Rose Gardens lub Muzeum Sztuki w Portland, ty i twoi współlokatorzy pewnością cieszyć się długą listę atrakcji tego wielkiego Miasto. Portland ma wielkie naturalne piękno i wspaniałą różnorodność kulturową. Szczegółowa lista atrakcji, proszę sprawdzić: http://www.travelportland.com/visitors/visguide/attractions_portland.html Jeśli szukasz jakiegoś jednodniowych wycieczek lub wyjazdów współlokatora, należy sprawdzić pobliskie wino kraj i Columbia River Gorge.\nPotrzebujesz pomocy w znalezieniu współlokatora w Portland? Gdy szukasz współlokatora Portland, duża populacja miasta mogą wyszukiwania wyzwaniem samym w sobie. Pierwszą rzeczą do zrobienia jest uproszczenie wyszukiwania współlokatora, wymieniając się podstaw wymagania współlokatora. Niektóre przykłady podstawowych wymagań współlokatora obejmują; Palacz kontra niepalący, zwierząt lub bez zwierząt domowych, mężczyzn i kobiet, itp Jeśli korzystasz z usługi współlokator lokalizatora, prawdopodobnie można filtrować wyszukiwanie tych wymagań podstawowych. Po identyfikacji potencjalnego współlokatora, może warto rozważyć sprawdzenie, żeby ta osoba jest godna zaufania i niezawodne. Wiele współlokator powiadamiania oferują usługi kontroli kredytowej i tła, aby uprościć proces.\nCentrum Odlewnictwa 2010 Top 5 robić i niemile widziane dla Weight Loss\nBaleriny i zawodniczki mają 4 razy gorsze zdrowie niż przeciętny Kobiet\nJak Dołącz Biznesu Technology Association\nKołdra wzór okładki\nból płuc w ciąży


Laseroterapia | Strona 3 z 17 | Vesuna\n19 lutego 2021mgr kosmetolog Katarzyna Kasiarz\nZnamiona barwnikowe to coś, co dotyczy każdego z nas – pojawiają się tuż po urodzeniu lub nabywamy je z czasem. Różnią się wielkością, barwą, umiejscowieniem, a także charakterem. Są nieszkodliwe, bądź prowadzą do poważnych konsekwencji. Tema\n5 lutego 2021mgr kosmetolog Magdalena Batóg\nMarzysz o gładkiej skórze w okolicach pach, nóg oraz miejsc intymnych, ale codzienne golenie powoduje pojawianie się uporczywych grudek i krostek w tych miejscach? Jeśli tak, najwyższa pora to zmienić! Przecz\n15 stycznia 2021mgr kosmetolog Eliza Pelc\nNie dość, że przecierpiałaś swoje z powodu trądziku, to jeszcze zostawił on na Twojej twarzy nieestetyczną pamiątkę w postaci blizn i przebarwień pozapalnych. Chcesz się ich pozbyć? My wiemy jak to zrobić! W dzisiejszym artykule, kosmetolog E\n11 stycznia 2021mgr kosmetolog Emilia Dawiec\nCzasu nie da się zatrzymać, co niestety zaczynasz zauważać na swojej twarzy. Pierwsze zmarszczki na czole przyjęłaś zadziwiająco dobrze, ale te wokół ust zaczynają Cię coraz bardziej niepokoić. Spokojnie, medycyna estetyczna proponuje szereg\n7 stycznia 2021mgr kosmetolog Katarzyna Kasiarz\nStało się! W końcu dojrzałaś do zabiegu z użyciem lasera, bo Twoja cera jest w fatalnym stanie i pragniesz jej zapewnić optymalną regenerację. Niestety, oferta zabiegowa jest spora, a Ty nie masz pojęcia co różni laser ablacyjny od nieablacyj\nPrzekroczyłaś 40-sty rok życia i zastanawiasz się, co zrobić, aby polepszyć wygląd swojej skóry? Jeśli tak, koniecznie przeczytaj poniższy wpis, a dowiesz się które z zabiegów medycyny estetycznej są najefektywniejsze w przypadku cery dojrzał\n17 grudnia 2020mgr kosmetolog Katarzyna Gładkowska\nMały wypadek, następstwo zabiegów, bądź poważniejszych operacji – bez względu na wielkość oraz czynnik pojawienia się ran, kluczowa jest ich właściwa pielęgnacja. Jak postępować w przypadku świeżych ran, na co w szczególności zwrócić uwagę or\n6 grudnia 2020Vesuna\nBielactwo to schorzenie, które dla wielu osób nadal jest zagadką. Jedni się z nim rodzą, natomiast drugich spotyka to na późniejszym etapie życia. Czym jest? Skąd się bierze? A co najważniejsze – czy można w pełni je wyleczyć? Na te wszystkie


Już nie „baćka” – Kurier Wileński\nStrona główna RedKom Już nie „baćka”\nJuż nie „baćka”\nWydane przez Aleksandra Łukaszenkę rozporządzenie o użyciu przez służby broni wobec protestujących jest szeroko komentowane przez media. Pojawił się nawet nagłówek: „Łukaszenka pozwolił funkcjonariuszom zabijać protestujących i nie myśleć o konsekwencjach”. Nagłówek błędny. Łukaszenkowi funkcjonariusze jak dotąd też zabijali bez myślenia o konsekwencjach – i żadnych nie ponieśli.\nNowe rozporządzenie, szeroko rozniesione w mediach, jest przede wszystkim kolejną groźbą dyktatora wobec „swojego” narodu. „Swojego” w cudzysłowie, bo trudno w tym przypadku mówić o jakimkolwiek poczuciu wspólnoty z ludźmi, których pozbawia się godności, bezpieczeństwa i życia, na których się nasyła zbrojnych siepaczy i wobec których się okazuje pogardę każdym łgarstwem puszczanym w eter.\nPojawia się zatem pytanie – kim jest dla Białorusi i Białorusinów Aleksander Łukaszenka? Nie jest z pewnością demokratycznie wybranym prezydentem – nawet jeśliby wykazane fałszerstwa wyborcze nie miały znaczącego wpływu na wynik, to sam Łukaszenka dyskredytuje swoją pozycję, odmawiając wyjaśnień i dopuszczenia niezależnych obserwatorów. Nie jest już też na pewno „baćką” – surowym, ale miłującym „ojcem narodu”, na jakiego się kreował, bo żaden normalny ojciec w taki sposób się nie zachowuje. Terror, groźby pozbawienia życia, niewolenie, okradanie ludzi z majątków i firm, mania prześladowcza i przyjaźń z paskudnym „zekiem” z sąsiedztwa – do pełnego obrazu brakuje mu tylko bycia alkoholikiem.\nPoprzedni artykułPolska Szkoła Wirtualna na Litwie wyłoniła laureatów konkursu majowego\nNastępny artykułWkrótce na Litwie zacznie działać paszport możliwości. Co to?


Mgr Natalia Kozik - psycholog | ZnanyLekarz.pl\nul Stodolniana 1/U6, Wieluń\nJestem psychologiem, w swojej pracy zajmuję się terapią dzieci i młodzieży z zaburzeniami emocjonalnym, zaburzeniami zachowania i zaburzeniami rozwojo...\n6 listopada 2019 Lokalizacja: Pracownia Psychologiczna Sigma\nUżytkownik zweryfikowany • 06.11.2019 Pokaż więcej • Lokalizacja: Pracownia Psychologiczna Sigma Pokaż mniej\nPani Natalia to najlepszy psycholog zajmujący się dziećmi jakiego znam. Świetne podejście do dziecka, duża tolerancja i wiedza psychologiczna. Do tego gabinet dostosowany do dzieci, pełno zabawek i gier edukacyjnych. Polecam serdecznie, szczególnie rodzicom małych dzieci.\nOczywiście, że terapia jest skuteczna, jednak pod warunkiem, że osoba będąca w terapii jest szczera (nie tylko przed terapeutą, ale przede wszystkim przed samym sobą). Często samo opowiedzenie o swoich trudnościach, kłopotach, czy nawet wątpliwościach ma wartość terapeutyczną. Może warto przemyśleć fakt, czy nie pora zmienić terapeuty? Ciężko jest budować relacje, kiedy nie jesteśmy szczerzy i otwarci na pomoc. Proszę również pamiętać, że terapeuta jest osobą, która nie ocenia, a jej zadaniem jest niesienie pomocy i okazywanie wsparcia.\nŻyczę wiele dobrego.\nPozdrawiam, Natalia Kozik.\nJestem psychologiem, w swojej pracy zajmuję się terapią dzieci i młodzieży z zaburzeniami emocjonalnym, zaburzeniami zachowania i zaburzeniami rozwojowymi. Posiadam również doświadczenie w terapii indywidualnej i grupowej dzieci oraz młodzieży ze spektrum autyzmu, niepełnosprawnością intelektualną i ruchową, Zespołem Downa, Zespołem Williamsa, tikami oraz mutyzmem wybiórczym.\nProwadzę również Trening Umiejętności Społecznych dla dzieci i młodzieży. Dodatkowo specjalizuję się w diagnozie funkcjonalnej dzieci i tworzeniu programów terapeutycznych, mających na celu wspomaganie harmonijnego rozwoju dziecka.\nW pracy najważniejsze jest dla mnie indywidualne podejście do każdego dziecka. Podczas zajęć z dziećmi nie zapominam o wspólnej zabawie bo to ona jest najprzyjemniejszą i zarazem bardzo skuteczną formą terapii.\nJestem absolwentką Uniwersytetu Łódzkiego kierunku psychologia, specjalność „Psychologia Zdrowia i Kliniczna”. Uczestniczyłam w rocznym Studium Terapii Dzieci i Młodzieży w Dolnośląskim Centrum Psychoterapii, gdzie pogłębiałam swoją wiedzę i umiejętności psychoterapeutyczne. W trosce o dobro swoich pacjentów oraz o jak najwyższą jakość oferowanych usług stale pogłębiam swoją wiedzę i umiejętności terapeutyczne.\nZapraszam, Natalia Kozik.


Millennialsi w sieci. Jak dotrzeć do generacji Y ze swoim e-commerce? - KERRIS Group\nBadanie przeprowadzone przez Absolunet wskazuje, że 67 proc. Millennialsów woli kupować online niż w sklepach stacjonarnych. Jak więc do nich dotrzeć i zachęcić do powrotów?\nMillennialsi są wygodni, chcą robić tylko ciekawe rzeczy, nie lubią marnować czasu na bzdury, a do tego są bardzo mocno nastawieni na doświadczenia. Najmniejsze problemy w obsłudze e-commerce zrażają Millenialsów, często bezpowrotnie. Natomiast jeśli mają okazję poznać coś nowego i pozytywnego, to chętnie wracają do tego miejsca i dzielą się informacją o nim ze znajomymi.\nZe względu na to, że Millenialsi poszukują doświadczeń, osadzenie ich w treści, która wywołuje emocje sprawi, że będą bardziej skłonni do zakupu danego produktu. Stąd też uznaje się rok 2016, ale i 2017 rokiem contentu.\nMillennialsi stawiają bardzo mocno na doświadczenie, stąd nie możemy zapominać o hierarchii Maslowa dla stron. Najpierw powinniśmy myśleć o konkretach i podstawach, a dopiero później o dodatkowych funkcjonalnościach i bonusach. Milllennialsi przyzwyczaili się do szybkiej, sprawnej obsługi, dlatego ciężko przyciągnąć do siebie klienta, jeśli nasz system działa wolniej niż konkurencji, nawet jeśli oferujemy unikalne dodatkowe funkcje. Firma powinna dawać wartość dodaną, może to być np. pomoc w wyborze konkretnego produktu. Oferty często są bogate i ludzie nie wiedzą, co wybrać, dlatego uciekają na fora, szukają opinii innych, a mogliby tego nie robić, gdyby otrzymywali rzetelną wiedzę i pomoc na stronie sklepu od marki.\nMój dobry znajomy pracuje w jednej z firm wielkiej czwórki. Jest Millenialsem z krwi i kości. Kiedy spotkaliśmy się na squashu, opowiedział mi o nowej maseczce antysmogowej, którą zamówił, żeby nie przejmować się zanieczyszczeniem powietrza podczas porannego joggingu. Tydzień później spotkaliśmy się znowu na korcie i zapytałem, jak sprawdza się maseczka. Okazało się, że musi na nią czekać 90 dni, bo produkowana jest w Chinach.\nTen przykład pokazuje, że w e-commerce brakuje zrozumienia tego, do czego on służy i tego, w jaki sposób ludzie chcieliby z niego korzystać. Millenialsi są przyzwyczajeni do pewnych standardów, które są dla nich oczywiste. Zamawiając Ubera, auto podjeżdża w ciągu kilku minut, zamawiając produkt przez internet, chcemy mieć go przy sobie równie szybko.\nKolejnym wyzwaniem dla e-commerce jest rozszerzanie obsługi na całodobową. W momencie kiedy stacjonarne sklepy i konkurencyjne e-commerce’y zamykają się, Millenialsi, którzy pracują w różnych godzinach i mają różne potrzeby, zwrócą się właśnie do ciebie.\nWarto porównać percepcje ludzi kupujących online i stacjonarnie. Raport PwC wskazuje, że w stacjonarnym sklepie możemy dowiedzieć się więcej o produkcie niż w sklepie online. Prawda jest jednak zupełnie inna. Wystarczy pójść do większego sklepu np. sprzedającego AGD i RTV w dowolnym centrum handlowym i zapytać o wybrany przez siebie model produktu. Sprzedawca najprawdopodobniej nie będzie o nim nic wiedział, a przeczyta tylko jego etykietę. W przypadku e-commerce’u potencjał jest o wiele większy, bo nie ma tu pracownika, którego trzeba przeszkolić i nauczyć.Można zatem wyczerpująco opisać produkt i podpiąć do niego tutoriale. Warto wykorzystywać to już teraz i wdrażać inne rozwiązania, które ułatwią proces decyzyjny, takie jak czaty czy boty, które doradzą klientowi o każdej porze dnia i nocy. W niektórych przypadkach nadal niezastąpiony będzie przeszkolony asystent. Wybierajmy najbardziej optymalne rozwiązania dla naszych e-commerce’ów.\nCallPage – czyli “zostaw swój numer, a oddzwonimy do Ciebie w 28 sekund”. To infolinia, która powinna być podstawą na każdej stronie. Dzięki CallPage ilość zapytań od nowych klientów wzrasta o 75 proc..\nJeśli prowadzisz własny biznes, zastanów się co i gdzie w nim działa dobrze, a co nie. Jeśli potrzebujesz wsparcia czy weryfikacji obecnych rozwiązań, odezwij się do nas. W KERRIS chętnie realizujemy darmowe szkolenia. Robimy testy obecnych rozwiązań i na podstawie analiz proponujemy najlepsze rozwiązania.


Objawy i leczenie boreliozy | Kawkowo Polana\nBorelioza to choroba, która jest przenoszona przez kleszcze. Niestety kleszczy jest coraz więcej, dlatego trzeba wiedzieć na ten temat jak najwięcej. To bardzo duże zagrożenie, ponieważ dawniej kleszcze były tylko w lasach i na polach. Dzisiaj przyszły bliżej do miast, dlatego stwarzają zagrożenie dla zwierząt i ludzi. Jeśli w miejscu gdzie był kleszcz pojawia się\nBorelioza to choroba, która jest przenoszona przez kleszcze. Niestety kleszczy jest coraz więcej, dlatego trzeba wiedzieć na ten temat jak najwięcej. To bardzo duże zagrożenie, ponieważ dawniej kleszcze były tylko w lasach i na polach. Dzisiaj przyszły bliżej do miast, dlatego stwarzają zagrożenie dla zwierząt i ludzi. Jeśli w miejscu gdzie był kleszcz pojawia się mocno zaczerwienienie to nie pozostaje nam nic innego jak pójść z tym do lekarza. To jeden z objawów boreliozy, dlatego trzeba będzie szybko zacząć się leczyć. Zdarzają się również inne objawy, które świadczą o zachorowaniu na boreliozę. Może to być ból głowy, ból stawków czy wysoka gorączka. Jeśli chodzi o leczenie boreliozy to stosuje się tutaj antybiotyki. Nie panikujmy za każdym razem, kiedy znajdziemy na swoim ciele kleszcza. Nie wszystkie zarażają i nie powinniśmy za każdym razem stosować antybiotyków, jeśli nie mamy żadnych objawów boreliozy. To nie ma żadnego sensu i obniżamy jedynie swoją odporność.\nNie stosujemy alkoholu albo żadnego tłuszczu. Tak robiło się dawniej, ale dzisiaj badania jasno wskazują, że kleszcz może zwymiotować i tym samym nas zarazić. To miejsce, w którym znajdował się kleszcz trzeba będzie przez miesiąc obserwować. Jeśli pojawia się rumień na skórze to już mamy sygnał, że mamy boreliozę i że trzeba się zgłosić do lekarza, który wybierze dla nas odpowiednie leki. Lecząc boreliozę można się wspomagać suplementami diety, czy nawet ziołami. Nasz układ odpornościowy potrzebuje pomocy z naszej strony i trzeba mu ją dostarczyć.