Kancelaria prawna, radca prawny, obsługa firm, prawo energetyczne - Wrocław - CWW Kancelaria Prawnicza Sp.k.\nDep. obrotu paliwami\nDep. obsługi procesów inwestycyjnych\nDep. prawa zamówień publicznych\nDep. prawa energetycznego\nDep. spraw spornych\nDep. prawa finansów publicznych\nDep. branży rolno spożywczej\nDep. branży chemicznej\nKancelaria Prawna CWW została założona 20 lat temu przez Sylwestra Ceterę, Małgorzatę Węgrzyn-Wysocką i Agnieszkę Kołaczkowską. Do grona wspólników dołączyli radcowie prawni Łukasz Dziewoński, Maciej Domagała i Tomasz Dobrzyński. Kancelaria Prawna CWW od lat jest liderem w obsłudze przedsiębiorstw na Dolnym Śląsku i znaną marką nie tylko na rynku lokalnym, ale również krajowym.\nKancelaria zapewnia stałą i kompleksową obsługę prawną firm, zarówno we Wrocławiu, jak i w całej Polsce. Długoletnia współpraca z Klientami pozwoliła nam dokładnie poznać ich potrzeby. Proponujemy optymalne rozwiązania, oparte na wiedzy i doświadczeniu radców prawnych, adwokatów i doradców podatkowych, zapewniające osiągnięcie przez Klientów zakładanych celów gospodarczych z najmniejszym ryzykiem prawnym.


Pierwszy miesiąc z 500 plus\nData publikacji: 2019-11-12 09:10\nOstatnia aktualizacja: 2019-11-13 23:21\nPonad piętnaście tysięcy wniosków o świadczenie uzupełniające „500+” dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji wpłynęło do zachodniopomorskich oddziałów ZUS w październiku, czyli w pierwszym miesiącu obowiązywania przepisów. Wydano 4,6 tys. decyzji o wypłacie.\nDo końca października w ZUS w Szczecinie złożono ponad 9,6 tys. takich wniosków, w Koszalinie – 5,4 tys.\n– Najczęściej o świadczenie ubiegają się osoby w wieku 60-74 lata – informuje Karol Jagielski, regionalny rzecznik ZUS. – W Szczecinie jest ich 3 tysiące, natomiast w Koszalinie 1,5 tysiąca. Na koszalińskim terenie równie liczną grupę stanowią osoby w wieku 75 lat i więcej. Od nich także wpłynęło 1,5 tys. wniosków. Natomiast w całej grupie, która wystąpiła o przyznanie świadczenia uzupełniającego, przeważają kobiety.\nWysokość wsparcia dla osoby, która teraz otrzymuje świadczenia w kwocie 1100 zł lub niższej, wyniesie 500 złotych. Natomiast wnioskujący, którego łączne świadczenia są między 1100 a 1600 zł, dostanie różnicę między kwotą swoich świadczeń a 1600 złotych. Przykładowo: ktoś, kto pobiera emeryturę w wysokości 1300 zł, otrzyma 300 zł uzupełnienia. I właśnie pełna kwota 500 zł, z dotychczasowych decyzji, została przyznana najczęściej. W Szczecinie ponad 1,6 tys., a w Koszalinie prawie tysiąc osób taką wypłatę będzie dostawać. W Szczecinie 315 osób otrzymało od 400 do 499,99 zł, 313 osób od 300 do 399 zł, 277 osób od 200 do 299 zł, 247 osób od 100 do 199 zł, 157 osób do 99 zł. Cztery osoby dostały kwotę do 10 złotych.\nW naszym województwie zachodniopomorskim ZUS wydał dotąd 208 decyzji odmownych. W 198 przypadkach powodem było pobieranie innych świadczeń, które łącznie przekraczały 1600 zł brutto.\nChwała PIS i Prezesowi. Rząd nasz polski niech rządzi 100 💯 lat i jeden dzień dłużej. Wygonić zdrajców co kradli i zdradzali Polskę. Niech żyją nasz PIS. Amen.\nJa nie dostaje 500+ bo ojciec dzieci pracuje za granicą.\nLudzie opamiętajcie się przecież to SLD, PSL a przede wszystkim PO i PSL nas okradło ze wszystkiego z czego mogli okraść a to czego nie mogli zagarnąć zniszczyli by Polaków wypędzić do pracy za chlebem u obcych a Polki do zachodnich domów....... Jaka głupota nakazuje wam głosować za tymi szulerami?\nPodnoszą podatki firmom więc te muszą podnosić ceny na swoje wyroby. PiS całkowicie wstrzymał inwestycje w przemyśle, nie modernizuje go, bo cała kasa idzie na różne 500 plus. Polska się przestała rozwijać. Niedługo głosy. Ale wybory wygrać muszą. Wiedzą, że jeśli przegrają dogoni nas Białoruś. To są skutki płacenia wyborcom za staną przed sądami za przestępstwa, których się dopuścili\nZe jeszcze sa Ludzie... ktorzy dalej PO-ma-gaja takim czy innym "oszustom i zlodziejaszkom" !!\nTusk zabierał ludziom i dawał złodziejom. Kaczyński zabiera złodziejom i daje ludziom.


Ela: Blisko rok z nowenna – Nowenna pompejańska\nMaria: Nowenna w intencjach Matki Bożej dla całej naszej rodziny.\nDwa dni później modliłam się, powierzając wszystkie sprawy Matce Bożej i prosiłam, aby wybrała swoją intencję dla naszej rodziny.\nOd dziecka ojciec przeklinał mnie posyłając mnie 'do diabła'. Tak więc w wieku 13 lat wypiłam swoje pierwsze piwo, wino i wódkę następnie po raz pierwszy zapaliłam papierosa. W wieku 14 lat po raz pierwszy zapaliłam marihuanę, potem spróbowałam ekstazy a następnie amfetaminy. W wieku 15 lat byłam uzależniona od...\nDorota: Uwolnienie od lęków\nDziekuję Ci Matko Moja Przenajświętsza. Kocham Cię\nZbigniew: Uzdrowienia !\nDziękuję Ci Matko Najświętsza\nJolanta: Granice nadziei\nDokładnie cztery lata temu znalazłam nowennę pompejańską.Wtedy rozleciał się mój związek,w którym kładłam tyle nadziei.W bólu potrzebowałam ukojenia.Myślałam,że Maryja je przyniesie.Modliłam się na okrągło\nO nowennie dowiedzialam sie pod koniec trwania mojego zwiazku. Od blisko 10 lat modle sie o dobrego meza, mezczyzni pojawiaja sie i po dluzszym lub krotszym czasie wszystko sie rozsypuje. Z perspektywy czasu wiem ze nie bylabym z zadnym z nich szczesliwa. Ale czas mija, jestem juz po 30tce i modle sie o wiernego towarzysza zycia. Tak samo bylo zanim poznalam moja ostatnia milosc, przez rok bylam bardzo szczesliwa, dziekujac Bogu za to ze otrzymalam wiecej niz prosilam. Ale pojawily sie watpilwosci i czulam ze potrzebny jest szturm do Nieba bo bardzo zalezalo mi by tym razem sie udalo.\nW czasie nowenny moj chlopak zmienial sie nie do poznania, wiedzialam ze rostanie jest na wlosku. Wychodzily straszne brudy, to co mowil ranilo mnie z precyzja skalpela na otwartym sercu. Nie moglam uwierzyc w to co sie dzialo. Przeciez to byl ten za ktorego dziekowalam Bogu! Odszedl, zostawil mnie z polamanym sercem. Nastepnego dnia zaczelam kolejna nowenne o prawdziwa milosc. Pozniej nastepna i tak blisko rok modle sie w roznych intencjach. Bardzo pomogly mi konferencje ks Glasa, zrozumialam jak bardzo szatan zawladnal moim bylym chlopakiem, stad ta precyzja zadanych ran, on wie w jaki sposob uderzyc by nas zlamac. Juz po rozstaniu bardzo duzo sie modlilam za niego, zamowilam wiele mszy, bardzo cierpialam. On zwiazal sie z kolezanka z pracy, razem odnosza sukcesy. To doswiadczenie bardzo mocno sie na mnie odbilo, postanowialam wrocic do kraju. Wyjechalam z Polski na studia zagranice, pozniej calkiem niezle radzilam sobie zawodowo, poznalam przyjaciol, zwiedzilam spory kawalek swiata. Ale zycie osobiste zupelnie w rozsypce. Zawierzylam wszystko Maryi i postanowilam zaczac na nowo w Polsce. Czulam ze bedzie dobrze. Minelo kilka miesiecy, bezskutecznie szukam pracy, stracilam swoja niezaleznosc, mieszkam u rodzicow i z dnia na dzien coraz trudniej mi sie odnalezc. Tak mocno ufalam ze bedzie dobrze, ale tak bolesnie rzeczywistosc mnie przytlacza. Chcialabym zrozumiec sens tego wszystkiego, dlaczego to co jest mi tak bliskie sercu, tak trudno jest zdobyc?\nKategorie Świadectwa o nowennie pompejańskiejTagi chłopak, Maryja, miłość\tZobacz wpisy\nBardzo pragnęłam mieć rodzinę, męża, dzieci, odmówiłam 2 nowenny o dobrego męża, obecnie kończę 11 nowennę. Maryja pokazała mi jak bardzo moje serce i mój umysł były „uwięzione” i przywiązane do mojego planu na życie. Pokazuje mi krok po kroku i uczy z najczulszą opieką, że najpierw muszę zatroszczyć się o siebie, zaopiekować się sobą, być może po to bym kiedyś mogła zaopiekować się swoimi dziećmi, a może Bóg ma dla mnie inny plan. Mam 32 lata, w Wielki Poniedziałek otrzymałam łaskę uwolnienia od przywiązania do mojego planu i zaufania w 100% w plan, który ma dla mnie Bóg Ojciec.… Czytaj więcej »\nNie ma się co załamywać, pan Bóg słyszy twoje modlitwy i z pewnością nie zostawi cie samej. Dla pocieszenia powiem tylko, że o swojego męża modliłam się kilka długich lat i poznałam w wieku 40. Widać wcześniejsze nieudane związki miały mnie czegoś nauczyć, na koniec mojej mozolnej drogi czekała na mnie wielka spełniona miłość 🙂\nEla, jezeli wszystko zawierzylas Maryji, to Ona nie zawiedzie Cie. Pan Bog najczesciej tak dziala, ze burzy wszystko co stare i na tych podwalinach buduje nowe. Widocznie wszystko co nowe jest jeszcze przed Toba.\nTo wszystko po coś się dzieje . U mnie było podobnie , za bardzo chciałam , żeby było po mojemu a tu chodzi o ufność i zawierzenie . Cierpliwości i módl się dalej


HOKEJ: Wiadomo, że nic nie wiadomo… Toksyczna cisza wokół seniorów STSu | Portal Esanok.pl | Telewizja Sanok - Aktualności - Ogłoszenia - Firmy\nHOKEJ: Wiadomo, że nic nie wiadomo… Toksyczna cisza wokół seniorów STSu\nSANOK / PODKARPACIE. Brak informacji dotyczących seniorów STSu coraz mocniej zatruwa sanockie środowisko hokejowe. Plotka goni plotkę, szerzą się domysły i spekulacje. W tym marazmie jedno wydaje się być jednak pewne. Sposób budowy drużyny jak lustrzane odbicie przypomina scenariusz powielany w ostatnim sezonie. Scenariusz, do którego mieliśmy już nie wracać.\nDAMIAN BISKUP: „Coraz bardziej niepokoi mnie sytuacja sanockiego hokeja”\nKluczowe dni seniorskiego hokeja\nZacznijmy od wypowiedzi przedstawiciela klubu Ciarko PBS Bank STS Sanok, z którym udało nam się porozmawiać dzisiaj rano.\n– Myślę, że w tym tygodniu wszystko się wyjaśni i klub wyda oficjalny komunikat. Na ten moment nie ma żadnych konkretnych informacji dotyczących przyszłego sezonu – powiedział Maciej Bilański, dyrektor sportowy Ciarko PBS Bank STS Sanok.\nNa pytanie, czy zapadła już decyzja w sprawie występu w przyszłym sezonie zespołu seniorów, usłyszeliśmy, że przygotowywane są stanowiska głównych sponsorów i trwają jeszcze rozmowy.\nW poszukiwaniu (prawdziwego) powodu hokejowego marazmu\nTymczasem, dyskusja o przyszłości sanockiego hokeja rozgorzała na dobre. Rozpoczął ją Damian Biskup, kibic i członek zarządu powiatu sanockiego. Trafił na podatny grunt, bo cierpliwość zagorzałych sympatyków STSu powoli się kończyła. Znaleźli oni forum, które dało możliwość wyrażenia swojej opinii, często wyrzucenia z siebie gotujących się emocji, ale też pokazało, że cisza wokół najbardziej prestiżowej grupy rozgrywkowej każdego klubu, a więc wokół seniorów stała się toksyczna. Kibice zaniepokojeni losem ukochanej drużyny szukają winnych sytuacji, w której na 30 dzień maja o przyszłości drużyny w Polskiej Hokej Lidze nie wiemy nic. Rodzą się plotki, nieporozumienia. Środowisko jest podzielone.\n– Brak informacji, brak kontaktu pomiędzy decydentami a kibicami wzbudza dużo emocji. Pojawiają się kontrowersyjne stwierdzenia i podziały. Punktem spornym staje się mityczne już 300 tys. zł, o które z miasta zabiegają włodarze klubu. Czy faktycznie w skali budżetu na poziomie 2, 3 mln zł kluczową rolę gra 300 tys. zł? Stawianie na ostrzu noża bytu seniorskiego zespołu i uzależnianie go od takiej kwoty jest śmieszne. Apelujemy do władnych, aby poczynili wszelkie starania, by sanocka drużyna seniorów nie zniknęła z mapy polskiego hokeja, nawet jeśli miałaby grać o utrzymanie czy w ostateczności w I lidze. Boimy się, że jeśli hokej w naszym mieście upadłby teraz, to nie powstałby z kolan przez wiele lat – mówi Piotr Kotowicz, rzecznik Stowarzyszenia Kibiców Sanockiego Hokeja.\n300 tys. zł, o których mowa, to kwota dofinansowania z urzędu miasta, którą chcieliby uzyskać włodarze klubu, by wspomóc organizację sezonu dla juniorów.\n– Chcielibyśmy, aby urząd miasta spełnił minimum, jakim jest finansowanie młodzieży. To kwota około 300 tys. zł. Byłby to z pewnością krok do przodu. Proszę zwrócić uwagę na fakt, że w innych miastach włodarze szeroko wspierają hokej, uzyskując w ten sposób korzyści promocyjne. Np. w Nowym Targu zaangażowanie urzędu jest duże. Być może to też miało jakiś wpływ na wygraną Podhala w walce o brąz. Każdy element ma znaczenie – mówił pod koniec marca na naszych łamach Ryszard Ziarko, jeden z głównych sponsorów klubu. Cały wywiad dostępny tutaj: RYSZARD ZIARKO: Nie zraziłem się do hokeja. Deklaruję budowę mocnej drużyny (WYWIAD)\n– Mam świadomość, że występy sanockich hokeistów znakomicie wpływają na promocję miasta. Hokej zajmuje bardzo ważne miejsce na liście sanockich dyscyplin sportowych i widać to w przyznawanych dotacjach i udzielanym wsparciu. Hokej otrzymuje najwięcej pieniędzy i korzysta z infrastruktury MOSiR za darmo. Tylko udostępnianie Areny Sanok to roczny koszt ponad 1 mln zł, w tym 300 tys. zł dotyczy tylko zespołu seniorów. Dofinansowujemy również wyjazdy na mecze Niedźwiadków. Praktycznie nie było wniosku, który nie spotkałby się z naszą pozytywną odpowiedzią. Względem 2013 i 2014 roku, dotacje dla młodych hokeistów wzrosły pięciokrotnie! Trudno o spełnienie wszystkich oczekiwań klubu w sytuacji, kiedy budżet na ten rok jest zamknięty. Wkrótce podsumujemy jednak pierwsze półrocze i zobaczymy, czy uda się zagospodarować jakieś dodatkowe środki na wsparcie młodzieży w ramach nadwyżki budżetowej. Decyzja będzie należeć do radnych – mówi Tadeusz Pióro, burmistrz Sanoka.\nKlub został również poinformowany o możliwościach sięgania po dofinansowanie ze środków ministerialnych. W konstruowaniu i składaniu wniosków ma pomagać dyrektor MOSiR Tomasz Matuszewski. Pieniądze z centrali mają również pomóc w uruchomieniu w przyszłym roku szkolnym gimnazjalnych klas sportowych o profilu hokejowym. Sprawą przyszłości dyscypliny i udziału miasta w finansowaniu funkcjonowania klubu ma zająć się dzisiaj Komisja Finansowo-Gospodarcza, a w najbliższych dniach planowana jest konferencja prasowa burmistrza.\n– Rozumiem, że sponsorzy mogą być zniechęceni brakiem sukcesów sportowych i organizacyjnych (żadna nowa firma nie powiększyła grona mecenasów naszego hokeja w ostatnim sezonie). Taki jest sport i takie jest święte prawo sponsorów. Nie rozumiem jednak, dlaczego między wierszami pojawia się myśl, że to miasto jest powodem stagnacji, a może nawet niezgłoszenia klubu do rozgrywek. W ostatnim roku współpraca na linii miasto – klub układała się wzorowo. Po stronie miasta coraz więcej osób dostrzegało wartość płynącą z hokeja i współpraca ta mogła nabierać tempa w kolejnych sezonach. Środki przeznaczane na ten sport w porównaniu z latami ubiegłymi nie były mniejsze, a wręcz przeciwnie, pojawiły się szanse na zwiększenie wsparcia, tak na poziomie samorządu, jak i ministerialnym – pisał na jednym z portali społecznościowych Damian Biskup, kibic STSu i członek zarządu powiatu sanockiego. W najbliższym czasie z jego inicjatywy ma dojść do spotkania sponsorów, włodarzy miasta oraz kibiców.\nWychowankowie już trenują! Tylko dla jakiego klubu?\nNa wiadomości czekają również, a może przede wszystkim sami zawodnicy, w tym wychowankowie sanockiego hokeja.\n– Nie mamy żadnych informacji, panuje totalna cisza. Nikt się z nami nie kontaktował. Wiadomości czerpiemy z doniesień medialnych. Trenujemy indywidualnie, czasem spotykamy się z innymi zawodnikami na siłowni. Szczerze mówiąc już się do tego przyzwyczaiłem. Rok w rok jest to samo i chyba nigdy się to nie zmieni – mówi jeden z juniorów sanockiego klubu i dodaje: – Nie powiem, że nie przeszło mi przez myśl, aby poszukać sobie nowej drużyny. Jeszcze się nad tym wszystkim zastanawiam.\n– To partyzantka i kompromitacja! – mówi bez ogródek Grzegorz Michalewski, sanoczanin, komentator Polsatu Sport zakładając, że drużyna seniorów ma wystartować w przyszłych rozgrywkach. – Przecież to jest ekstraligowy klub z zarządem, prezesem i prężnie funkcjonującym dyrektorem sportowym. Nawet jeśli na razie nie wiadomo czy będzie nas stać na zatrudnienie obcokrajowców, to pozostali powinni trenować od początku maja i co najważniejsze mieć podpisane kontrakty. W razie kontuzji muszą być ubezpieczeni. Wszyscy tak robią. Klub z Sanoka woli jednak w sierpniu ściągać nieprzygotowanych zawodników zza oceanu, by po kilku tygodniach lub miesiącach odsyłać ich z kwitkiem, podając informację, że nie spełnili oczekiwań. Teraz jest czas na kompletowanie składu. Jeżeli w kontekście zarządzania budowaniem zespołu będziemy świadkami powtórki z poprzedniego sezonu, będzie to wstyd i kompromitacja.\nFaktycznie, marzenia o zbudowaniu mocnej drużyny już w maju prysły niczym bańka mydlana. Dlaczego tak się stało? To kibiców nie interesuje. Czekają oni jednak na konkretne informacje i żyją nadzieją na występ seniorów w przyszłym sezonie. Czekają na mocną drużynę walczącą o mistrzostwo Polski, ale jeśli nie uda się zebrać środków, które pozwolą na ściągnięcie klasowych zawodników, z takim samym entuzjazmem przywitają wychowanków, którym przecież nie trzeba tyle płacić. A walczyć dla Sanoka będą jak żaden inny hokeista z zewnątrz.\nTagi: ciarko pbs bank sts sanok, dofinansowanie, hokej, informacja, Juniorzy, klub, liga, mecz, nowy sezon, PHL, pieniądze, Podkarpacie, Polska Hokej Liga, sanocki hokej, Sanok, sanoktv, seniorzy, sezon, sponsorzy, sport, sport młodzieżowy, STS, STS Sanok, tvsanok, urząd miasta, urząd miasta w sanoku


Indie: Coca-Cola i Jezus – wywiad z pastorem Leszkiem Mochą | Portal CEL\nIndie: Coca-Cola i Jezus – wywiad z pastorem Leszkiem Mochą\nRedakcja\t kw. 01, 2014\nCel: Pastorze, nie wszyscy Czytelnicy Cię znają, więc powiedz coś o sobie.\nLeszek Mocha: Początek mojego życia z Bogiem związany jest ze zborem „Betel” w Ustroniu, gdzie nawróciłem się. Krótko potem wyjechałem do Anglii, aby kształcić się w Międzynarodowym Instytucie Biblijnym, a po powrocie rozpocząłem pracę pionierską w Jastrzębiu Zdroju. Zaangażowany jestem w Naczelnej Radzie Kościoła Zielonoświątkowego. Moją odpowiedzialnością jest misja i ewangelizacja. Od 27 lat jestem pastorem Zboru Zielonoświątkowego „Oaza miłości” w Jastrzębiu Zdroju.\nCel: Jakie jest Twoje powołanie?\nL.M.: Pasterzowanie ze względu na obowiązek duszpasterski oraz, bez dwóch zdań, ewangelizowanie. Moją pasją jest głoszenie Ewangelii w kraju i poza granicami Polski, gdziekolwiek Bóg posyła.\nCel: Jak poznałeś pastora Abrahama z Indii?\nL.M.: Temat zaaranżowany był przez samego Boga. Ze względu na swoją pasję ewangelizacyjną, szukałem możliwości głoszenia gdziekolwiek Bóg otwiera drzwi. Nie przypuszczałem jednak, że Bóg wyznaczy drogę na wschód…\nCel: Daleki Wschód…\nL.M.: Tak, Daleki Wschód. Raz byłem w Malezji.\nCel: Czy jakieś kontakty w Malezji ugruntowały się?\nL.M.: Nie. Skończyło się na jednej wizycie. Indie natomiast otwarły się dzięki znajomemu z Londynu, który zaproponował mi wizytę pastora Abrahama w Polsce. Było to piętnaście lat temu.\nCel: Kim jest pastor Abraham?\nL.M.: Pastor Abraham odpowiedzialny jest za Nowoindyjski Kościół Boży (New India Church of God). Kościół organizuje pracę około 4000 zborów w Indiach, Nepalu oraz Emiratach Arabskich.\nKościół ten nie powstał poprzez pracę misjonarzy zagranicznych. Pastor Abraham wraz ze swoim szwagrem założyli go trzydzieści lat temu poprzez działalność ewangelizacyjną.\nPiętnaście lat temu pastor Abraham przyjechał do nas i przedstawił funkcjonowanie kościoła. Przyjeżdża praktycznie co roku. Usługuje w różnych zborach w Polsce. Celem jego podróży jest zbieranie funduszy na działanie kościoła w Indiach.\nByłem przerażony skalą potrzeb, jakie mają wierzący w tamtej części świata. Występuje tam masowy problem z sierotami, brakiem pieniędzy dla pastorów. Kościół buduje sierocińce, szkoły i inne palcówki związane z pomocą kobietom, które w brutalny sposób zostały wyrzucone z domu. Wzbudziło to we mnie żarliwość w kierunku ewangelizowania Indii.\nCel: Jakie podjąłeś działanie?\nL.M.: Przestraszyłem się na początku, ponieważ my nie byliśmy przyzwyczajeni do dawania, a raczej do brania.\nPrzez kilka lat zbieraliśmy jakieś środki pieniężne, ale to były małe sumy.\nPrzełom nastąpił, kiedy postanowiliśmy zawierzyć Bogu i zaczęliśmy zachęcać ludzi do ofiarnego dawania na cele kościoła w Indiach.\nZbory zaczęły deklarować pewne kwoty, które co miesiąc wysyłają na konkretny cel, głównie utrzymanie rodzin pastorskich.\nCel: Ile kosztuje tam utrzymanie rodziny pastorskiej?\nL.M.: Dla nas to wydaje się dziwne i śmieszne, ale około 200zł wystarcza, aby jedna pięcioosobowa rodzina mogła tam przez miesiąc normalnie żyć!\nPowoli zaczęliśmy budować budżet pomocowy. Jeździłem po zborach, zachęcałem i na dzień dzisiejszy utrzymujemy 35 pastorów wraz z rodzinami.\nCel: To i tak kropla w morzu potrzeb…\nL.M.: To nie jedyne wsparcie. New India Church of God zapewnia mieszkanie, wyżywienie, opiekę medyczną i edukację dla siedmiuset dzieci w piętnastu sierocińcach. Koszt utrzymania jednego dziecka to około 100 zł miesięcznie. Dwa sierocińce zostały wybudowane dzięki ofiarności wierzących Polaków. Jeden jest koło Kalkuty w stanie Molda – całkowicie zasponsorowany przez Polonię z Niemiec. Drugi powstał w stanie Orisa dzięki zborowi w Warszawie. New India Church of God prowadzi szesnaście szkół biblijnych. Wychowują nowych liderów i praktycznie 100% z nich zostaje pastorami!\nCel: Co im daje, albo do czego zobowiązuje ukończenie takiej szkoły?\nL.M.: Absolwenci są „nakręceni” misyjnie. Jadą na prowincję prowadzić nowopowstały zbór.\nKtoś mnie zapytał czemu nie idą do pracy. Problem polega na tym, że nikt im tej pracy nie chce dać. Po pierwsze, za samą wiarę w Jezusa mają przyprawioną gębę. Po drugie, pracodawcy obawiają się działalności misyjnej wśród pracowników w miejscu pracy. Powody można mnożyć, ale faktem jest, że ze względu na wiarę możliwość zdobycia pracy jest nikła.\nPoza tym ich praca ewangelizacyjna i duszpasterska nie skupia się w jednej wiosce, ale sięga okolicznych miejscowości oddalonych od siebie. Oni są uczeni ewangelizowania i aktywnie prą w kierunku zakładania nowych zborów. Nie mieliby czasu na pracę.\nCel: Zwłaszcza że komunikacja wygląda inaczej niż nam się wydaje…?\nL.M.: Tak, ludzie przemieszczają się zazwyczaj na piechotę, czasem rowerem – szczytem marzeń jest motocykl. Ludzie żyjący na prowincji z reguły nie opuszczają swojego miejsca, są do niego przywiązani. Przebywając wśród nich miałem wrażenie, jakbym się cofnął w czasie o jakieś sto lat. Zaskakują warunki, w jakich oni żyją. Nie ma dostępu do rzeczy, które dla nas są oczywiste. W ich domkach nie ma łazienek, nie ma elektryczności.\nCel: W jakich realiach społecznych działa kościół?\nL.M.: Indie to potężny kraj z liczbą mieszkańców przekraczającą 1,2 mld. Podróżowanie ze stanu do stanu to wjazd jakby do innego kraju. Nawet przejechanie 70 km do innego stanu było kłopotliwe. Dotychczasowy tłumacz nie był w stanie mnie tłumaczyć, bo tam ludzie mówili innym językiem.\nDominującą religią jest hinduizm – 80%. Muzułmanie stanowią 12-15%. Chrześcijanie (wszystkie denominacje) to około 2%.\nNajprężniej działający ewangeliczni chrześcijanie to Assemblies of God (Zbory Boże) – około 6000 zborów – i właśnie New India Church of God – około 4000 zborów. Oprócz nich jest wiele innych zborów ewangelicznych i protestanckich, baptystów itp.\nIndie są podzielone: Nowe Indie (zamknięta grupa ludzi w dużych miastach, która się kształci, zdobywa pracę, prowadzi między sobą interesy, podróżuje po świecie) oraz Stare Indie (około 900 mln ludzi, żyjących na prowincji, którymi nikt się nie interesuje).\nCel: Czy jest to pozostałość systemu kastowego?\nL.M.: Między innymi tak.\nCel: Jaki jest odzew na Ewangelię?\nL.M.: Podczas czterech (w ciągu ostatnich pięciu lat) podróży do Indii mogłem zaobserwować rzesze głodnych Słowa ludzi.\nLudzie tam żyjący są nauczeni szacunku względem liderów. Jeżeli ktoś głosi Ewangelię, to oni naprawdę słuchają i wierzą. To jest we krwi, taka kultura uwarunkowana oczywiście religią, szacunkiem do kapłanów, z gotowością do poświęceń itd.\nSkupiają uwagę na kimś, kto mówi o Jezusie, który może zmienić ich życie doczesne, uzdrowić, dać wieczną perspektywę.\nZauważyłem, że gdy głosi się Hindusom Chrystusa, to On staje się dla nich najwyższym kapłanem. Zaczynają wierzyć, że On jest źródłem ich życia. Mają prostą dziecinną wiarę.\nNa prowincji ludzie nie mają dostępu do służby zdrowia i lekarstw, aby się leczyć. Więc kiedy mówi się o uzdrowieniu, oni chwytają się nadziei, wierzą w obietnicę uzdrowienia.\nPrzychodzą na organizowane spotkania.\nCel: Jak się dowiadują o spotkaniach?\nL.M.: Odpowiednio wcześniej organizatorzy rozpowiadają wśród sąsiadów i znajomych o nabożeństwach, ewangelizacjach, wieczorach uzdrowieńczych. W tym roku w prowincji Gowan w stanie Gujarat na wieczorne nabożeństwa przychodziło po trzy lub cztery tysiące ludzi.\nCel: Dosłownie: przychodziło?\nL.M.: Z reguły tak. Czasem grupowo przyjeżdżali na rikszach, jakichś wozach.\nW związku z tym że ludzie przybywają z daleka, nabożeństwa są długie, wielogodzinne. Trzeba poświęcić dużo czasu na rozmowy, modlitwy. Zaczynaliśmy o godzinie 18.00 lub 19.00, a kończyliśmy o północy.\nCel: Jaki był owoc tych spotkań?\nL.M.: Na każdym spotkaniu Bóg potężnie działał. Na takiej przykładowej krucjacie, w której uczestniczyło cztery tysiące ludzi, około 500-600 osób oddawało życie Jezusowi.\nTo są potwierdzone przez pastorów dane. Przy okazji każdej ewangelizacji odbywają się konferencje dla pastorów, na które przyjeżdża około dwustu liderów. Dla nich są robione spotkania do południa, a wieczorem wykorzystuje się ich do pracy duszpasterskiej.\nPrzez to mogą również zorientować się, skąd pochodzą nowonarodzeni i pokierować do odpowiedniego zboru w ich okolicy. Zdobywanie nowych terenów polega po prostu na wysyłaniu pastorów do miejscowości, gdzie nie ma kościoła. W wielu miejscach ludzie nigdy nie słyszeli słowa „Jezus”. Pytają, czy to nowy smak Coca-Coli, czy coś innego?\nPrzez dwa tygodnie, dzień w dzień głoszą ewangelię w tym mieście. Po dwóch tygodniach ogłaszają chrzest. Po takiej ewangelizacji około 15-30 osób nawraca się i przyjmuje chrzest. Ustanawia się tam pastora wcześniej przeszkolonego. Centrala kościoła daje utrzymanie temu pastorowi oraz jego rodzinie. Oni tam się przeprowadzają i z reguły żyją w bardzo prymitywnych warunkach zanim coś się uda dla nich przyzwoitego wybudować. Od razu taki pastor zajmuje się służbą, naucza, prowadzi zbór.\nCel: Nie narzekają, nie zwracają uwagi na niesprzyjające okoliczności?\nL.M.: Nie. Oczywiście nie są pozostawieni sami sobie. Biuro kościoła, znajdujące się w New Delhi, dba o zbieranie funduszy i przekazywanie ich pastorom. Sam pastor Abraham, jak już mówiłem, jeździ po świecie i apeluje o pomoc finansową dla ich służby.\nCel: Kto stoi na czele całego kościoła?\nL.M.: Pastor Abraham opiekuje się zborami w północnej części Indii, a za południową odpowiada jego szwagier, pastor Tampa. Oni tworzą duet liderski prowadzący cały Nowoindyjski Kościół Boży.\nMusieli jakoś podzielić się pracą ze względu na wielkość kraju. Podróż samolotem z północy na południe Indii zajmuje 4,5 godziny! Dla przykładu 8 godzin leci się z New Delhi do Frankfurtu! To jest potężny obszar.\nWidziałem jak działają, byłem w ich biurze i obserwowałem jak pracują. Jest to bardzo dobrze zorganizowana praca.\nKościół prowadzi sześć szkół podstawowych, w których cały personel pedagogiczny pochodzi z kościoła. Szkoły są sponsorowane. Budowane były przeważnie przez Amerykanów i Australijczyków i funkcjonują na bardzo wysokim poziomie. Nawet niewierzący Hindusi z chęcią posyłają do nich swoje dzieci i są bardzo zadowoleni.\nCel: Czy indoktrynacja religijna nie jest odgórnie zakazana?\nL.M.: Nie, dlatego że dana szkoła jest oficjalnie zarejestrowana w profilu chrześcijańskim. Każdy rodzic jest o tym informowany i poprzez posłanie dziecka do takiej placówki zgadza się na to, co tam jest nauczane. W umiejętny sposób ewangelizowane są dzieci i ich rodzice.\nCel: My w Polsce wybrzydzamy pomiędzy jedną chrześcijańską wersją światopoglądu a inną. Natomiast w Indiach to musi być duże wyzwanie dla Hindusów wychowanych w hinduizmie, aby ot tak sobie posłać dziecko do chrześcijańskiej szkoły?\nL.M.: Dokładnie tak. Każdą dziedzinę działalności kościół wykorzystuje jako narzędzie ewangelizacji.\nDziałalność misjonarska z zewnątrz jest ograniczana przez władze, dlatego kościół rozwija się mocno w oparciu o to, co sami Hindusi mogą zrobić. Żeby przyjechać w celach ewangelizacyjnych z Polski, trzeba mieć specjalne zezwolenie. Nie można na wizie turystycznej zacząć głosić, aby nie narazić się na przykre konsekwencje, szczególnie w dużych miastach.\nCel: Czas na świadectwa budujące wiarę.\nL.M.: Może zacznę od świadectwa zbawienia. W rejonie, gdzie jest około dwustu chrześcijan, zorganizowana została ewangelizacja, na którą przychodzi 1200-1300 mieszkańców. Łącznie jest tam około 1500 osób. W czasie jednego wieczoru 200-300 ludzi oddaje życie Bogu. Oni mają bardzo otwarte serca.\nCel: A uzdrowienia?\nL.M.: Tylu cudów wizualnie manifestujących się nie widziałem nigdzie wcześniej poza Indiami. Na przykład w zeszłym roku w stanie Punjab na jednej z ewangelizacji kobiety przyniosły chore dzieci w wieku pięciu, sześciu lat. Położyły je na scenie. Te dzieci miały widoczne defekty ciała, z reguły nie mogły chodzić. Matki krzyczały, żeby się o nie modlić. Nie interesowało ich, że toczy się spotkanie, jest jakiś program, porządek nabożeństwa. Mówiłem w kazaniu o uzdrawianiu, więc one się go domagały dla swoich pociech.\nTo jest wyzwanie, mając przed sobą ponad tysiąc ludzi wpatrzonych, co się będzie działo. Sam nie wiem jak to się stało. Nie miałem możliwości intelektualnej analizy sytuacji. Podszedłem do jednego chłopca, podniosłem go na nogi, na których nigdy nie stał i nie chodził i w autorytecie krzyknąłem: CHODŹ!\nChłopczyk płacząc zaczął iść pierwszy raz w życiu. Przeszedł przez całe podium w kierunku swojej mamy.\nWidać było poruszenie i euforię wśród ludzi zgromadzonych na ewangelizacji.\nW ten sam wieczór przyniesiono na spotkanie sparaliżowanego dorosłego mężczyznę, który od wielu lat nie chodził. Nie było indywidualnej modlitwy o niego tylko ogólne wołanie do Boga o uzdrowienie chorych. On nagle wstał ze swojej maty i zaczął chodzić tak, jak w czasach Jezusa. Przechadzał się wśród zgromadzonych, podskakując.\nW tym roku w stanie Gujarat podczas kazania na temat kobiety cierpiącej od dwunastu lat na krwotok, Duch Święty zainspirował mnie do zapytania, czy nie ma wśród zgromadzonych kobiet z podobnym problemem. Ku mojemu zdziwieniu zgłosiła się setka kobiet. Nawet nie miałem zamiaru nikogo wzywać do ujawnienia się, żeby nie wprowadzać w zakłopotanie, a one same podniosły ręce. Pomodliłem się i tak zakończyło się spotkanie. Następnego dnia pastor Abraham zapytał, czy któraś z kobiet została uzdrowiona – po raz kolejny patrzyłem zadziwiony: był las rąk.\nNie miałem żadnych podstaw, żeby nie wierzyć. Kobiety te zamanifestowały z uśmiechem na twarzy, że ich dolegliwości ustąpiły!\nCel: Jak Twój organizm znosił nietypowe warunki?\nL.M.: Indie to tereny niebezpieczne dla zdrowia, szczególnie latem. Łatwo tam dostać malarię i różne dolegliwości żołądkowe ze względu na brak higieny w naszym rozumieniu czy występowanie w wodzie nieznanych dla nas bakterii.\nDzięki Bogu, przez te cztery lata, nigdy nie miałem problemów żołądkowych, normalnie jadłem z Hindusami to, co dla mnie przygotowywali z pogwałceniem wszelkich zasad czystości.\nW tym roku jednak diabeł zaatakował mnie jakimś wirusowym zakażeniem, miałem gorączkę i dreszcze łudząco podobne do malarii. Było to niebezpieczne, zwłaszcza że nie miałem lekarstw, a najbliższy lekarz znajdował się o cztery godziny jazdy samochodem od nas.\nMusiałem usługiwać, więc ryzykując wybrałem się na wieczorne spotkanie i dojeżdżając na miejsce zauważyłem, że wszystkie objawy choroby ustępowały. Po około czterech godzinach nabożeństwa, wracając na nocleg, znów nachodziły mnie dreszcze i gorączka. Rano jechałem usługiwać pastorom – objawy ustępowały. I tak przez trzy dni. Dopiero po powrocie do New Delhi wszystko ustąpiło bez żadnej ingerencji medycznej (nie licząc gripexu, ale z tego to się mogę tylko śmiać). Był to ewidentny atak diabła na moje zdrowie. Walka duchowa jest mocno odczuwalna w tamtym rejonie.\nCel: Doświadczyłeś może jakiegoś szczególnego sprzeciwu ze strony ludzi?\nL.M.: Również ludzi diabeł wykorzystuje, żeby zatrzymać głoszenie Ewangelii. Hindusi często mocno się sprzeciwiają chrześcijanom. Nawet łączą siły ze swoimi wrogami –muzułmanami, aby wspólnie bić chrześcijan. W niektórych miastach Sikhowie mocno sprzeciwiają się Ewangelii.\nCzasami dochodzi do brutalnych incydentów, pobicia pastorów itp.\nOsobiście nie doznałem żadnego ataku ze strony ludzi. Zazwyczaj poruszaliśmy się w większej grupie i przez to czułem się bezpiecznie.\nCel: Z Indii przylatujemy do Polski.\nObserwuję jak Polacy komentują Twoje relacje z podróży misyjnych do Indii. Z jednej strony pytają, dlaczego w Indiach, a nie w Polsce. Z drugiej jednak, kiedy opisujesz nawrócenia i uzdrowienia w naszym kraju, podważają ich wiarygodność. Jak to oceniasz?\nL.M.: Nasze chrześcijaństwo jest bardzo mocne intelektualnie, a słabiutkie duchowo. Brak wiary i poziom sceptycyzmu są ogromne w kulturze Zachodu. Ludzie nie chwytają się Boga wiarą, bo mają wiele możliwości, aby próbować rozwiązać swoje problemy bez Niego. Oczywiście – dobrze, że mamy na przykład wysoko rozwiniętą medycynę, należy z niej korzystać. Przykre jest jednak to, że podważa się autentyczne przeżycia ludzi uzdrowionych. Jest nagonka na świadectwa.\nCel: Ludzie szukają namacalnych dowodów, zaświadczeń lekarskich…\nL.M.: Tam, gdzie jest taka możliwość, to zbieramy zaświadczenia. Mam w zborze dwie osoby z lekarskim potwierdzeniem uzdrowienia z raka. Należy o to zadbać.\nNie da się jednak niczym potwierdzić uzdrowienia z bólu, czy schorzenia, które nie zostało nigdy zdiagnozowane przez lekarza. Po prostu: bolało – przestało boleć. Nie mogłem chodzić – teraz chodzę.\nCel: Czy jest sens podejmowania polemiki?\nL.M.: Nie ma sensu dyskutować z kimś, kto szuka dziury w całym i zwyczajnie nie ma wiary. Nawet usunąłem z fejsa niektóre posty, pod którymi toczyła się dyskusja na żenująco niskim poziomie.\nCel: Jak „uruchomić” przebudzenie w Polsce? Sceptycyzm to jedno, czy coś jeszcze stoi na przeszkodzie, żeby oglądać Boże działanie, a nie tylko słyszeć, że coś tam, gdzieś tam w Indiach, Brazylii…?\nL.M.: Myślę, że za bardzo skupiamy się na tym, jak przyciągnąć ludzi do kościołów, jak sprawić, by się w nim dobrze poczuli. Za mało uwagi poświęcamy osobie Jezusa. Tak zwyczajnie i prosto. Krzyż to dzieło zwycięstwa, które dokonał Bóg!\nNowoczesność, technologia, multimedia są w porządku, ale w centrum naszego głoszenia musi być Chrystus i działanie Ducha Świętego. Nie da się tego zastąpić emocjonalnym poruszeniem, zaspokajaniem socjalnych potrzeb ludzi. Musimy dać Duchowi Świętemu miejsce do działania, aby dotykał naszych serc, zmieniał nasze życie i przekonywał, że to, co Bóg obiecał, jest dla nas dzisiaj dostępne.\nCel: Czy tak zwane prawo wewnętrzne, różnie sformułowane w różnych kościołach, jest przeszkodą dla Ducha Świętego?\nL.M.: To zależy jakie jest podejście. Działamy w określonych ramach prawnych ustanowionych w Polsce. To jest aspekt prawny i nie da się go obejść. Kiedy jednak uważamy, że te sankcje prawne mają regulować funkcjonowanie zborów, to jesteśmy pogrzebani.\nŻycie duchowe to jest całkiem inny temat.\nCel: Właśnie, tak się często mówi, że Bóg jest Bogiem porządku i ładu. Machamy na to ręką akceptując odgórnie narzucony legalizm. Jest on raczej ludzkim ładem i porządkiem, a nie Bożym…\nL.M.: Tak, kiedy apostoł Paweł mówił o porządku w kościele, miał na myśli duchowe życie kościoła, a nie prawne. On pisał o manifestacjach, przeżyciach duchowych, które są nam potrzebne w odpowiednim kontekście zdrowej, apostolskiej nauki. Jestem zwolennikiem dążenia do duchowych przeżyć, należy pozwalać Duchowi Świętemu działać, nawet jeśli wydaje się nam to nieco szalone. Żadne prawo ani statut wewnątrzkościelny nie może nas w tym ograniczać. Duch Święty ma prawo nas prowadzić i dobrze, jeśli to robi.\nCel: Czy duchowe przebudzenie to ma być rewolucja, czy ewolucja? A może jedno i drugie?\nL.M.: Osiągnięcie przebudzenia w naszym kraju jest procesem, który już trwa. Uważam, że należy się skupić na całym ruchu ewangelicznym w Polsce, bo żaden kościół nie ma patentu na przebudzenie. Jest to proces i odpowiedzialność ludzi, którzy mają zapał, aby takie poruszenie nastąpiło. Jestem zwolennikiem procesu, w którym Duch Święty nas prowadzi i pokazuje dziedziny, w których muszą nastąpić zmiany. W czasie tego procesu nie mogę zapomnieć o dbaniu o ludzi, których już mam. Nawet o tych sceptyków.\nCel: Ale nie chodzi Ci o poklepywanie po ramieniu i mówienie: wszystko jest OK.?\nL.M.: Nie, nie. Burzymy dzieła diabelskie w stanowczy sposób, pamiętając, że nie z krwią i z ciałem toczymy bój (Ef.6,12). Człowiek ma zostać uratowany, a nie dobity. A to, co diabelskie w jego życiu, mocno konfrontowane.\nCel: Co przed Tobą? Jesteś bardzo aktywny.\nL.M.: Na pewno chciałbym za rok pojechać znów do Indii.\nTymczasem w Polsce, na własnym podwórku, mocno działamy. W moim mieście spotykamy się z ogromną przychylnością lokalnych władz. Mamy wpływ w mieście. Wprawdzie nie widać tego jeszcze we wzrastającej spektakularnie liczbie uczęszczających na spotkania, ale trzeba powiedzieć, że cykliczne imprezy ewangelizacyjne są stałym punktem planów w miejskim harmonogramie. Nie są to tylko ewangelizacje sensu stricto, na których wychodzi na scenę gość i głosi Ewangelię. Często organizujemy koncerty (w maju będzie u nas David Pierce z No Longer Music). Działamy również poprzez punkt społecznościowy, szczególnie dla młodzieży, którą pobudzamy do różnych form aktywności, prowadzimy korepetycje, naukę gry na instrumentach itd.\nStaram się również zachęcać liderów i pastorów do większej aktywności misyjnej poprzez realizację programu Wielki Płomień przygotowanego przez Reinharda Bonnke.\nZ pastorem Leszkiem Mochą rozmawiał Wojciech Wieja.\nMarcin Podżorski Nauczanie Multimedia Kreacjonizm Przemyślnik Świadectwo Kościół Rodzina Komentarze Szkoła Bożych Liderów błogosławieństwo Dzieci Społeczeństwo ENGLISH Zdrowie Mary Seidler Modlitwa Archeologia biblijna Polecamy Polska Hobby i podróże Świat Nauka Uwielbienie Małżeństwo Mariachi Proroctwa Głos Przebudzenia Izrael Kobiety Jak zostać zbawionym Pod kątem Ty i Bóg Prawdy i mity KCH Youth o dzieciach Mężczyźni Książka Uzdrowienie Finanse i praca Wydarzenia Felieton Ewangelizacja Biblia Prorocze (Selah)


Pociski z czasów II wojny światowej odnalezione w Świętej Lipce\nNiebezpieczne znaleziska odkryto wczoraj w lasach na terenie powiatu kętrzyńskiego. O faktach tych natychmiast powiadomiono policjantów. Funkcjonariusz z grupy minersko-pirotechnicznej potwierdził, że są to pociski z czasów II wojny światowej. Miejsca, do czasu...\nCrossFit Dla Kingi\nJuż 19 lutego 2017r. na małej hali przy ul. Kazimierza Wielkiego 12 A odbędzie się pokaz kulturystyczny, wyciskanie sztangi na ilość powtórzeń oraz zawody CrossFit Team. Start o godz. 11.00 Wpisowe 30 zł W trakcie zawodów odbędzie się zbiórka na rzecz Kingi...\nPolicjanci z kętrzyńskiej „drogówki” zatrzymali prawo jazdy 25-letniemu kierowcy osobowego busa. Mężczyzna wioząc pięciu pasażerów popełnił szereg wykroczeń w ruchu drogowym. Wobec mężczyzny zostanie także skierowany do sądu wniosek o ukaranie. Policjanci z...\nDziś w hali sportowej MOSiR w Kętrzynie przy ul.Kazimierza Wielkiego odbył się koncert charytatywny dla Agnieszki Strzelczyk. Zebrana złotówka do złotówki czyni cuda. Mamy nadzieję, że dzisiejszy koncert dla Agnieszki pomoże jej finansowo spełnić marzenie i...\nW ramach otwartych jednostek Policji wczoraj kętrzyńskich policjantów odwiedzili uczniowie Gimnazjum nr 2 w Kętrzynie. W trakcie spotkania poruszono tematy związane z przestępczością nieletnich oraz ich odpowiedzialnością karną. Spotkania z dziećmi i młodzieżą na...


OSIEDLE WRZOSOWE - parterowe apartamenty z ogrodami ! – Apartament Nieruchomości Zielona Góra\nNa powierzchni 3.894 mkw powstaje osiedle 8 domów parterowych w zabudowie bliźniaczej. Osiedle położone jest na granicy Raculi i Drzonkowa - wjazd od ulicy Wiejskiej. Bardzo dobry dostęp do głównej drogi, położenie na górce w otoczeniu lasu to tylko niektóre atuty osiedla. W pobliżu przystanek autobusowy, Wojewódzki Ośrodek Sportu i Rekreacji oraz szkoła. Do centrum miasta 8 km. Dogodny dojazd bez korków.


oliwnik – Urok Natury\nGdy kilka lat temu w czerwcu jechałam rowerem do lasu, to po drodze oszołomił mnie unoszący się w powietrzu cudowny, miodowy zapach. Na stromej skarpie przy szosie rosły spore drzewa ze srebrzystobiałymi gałązkami i lancetowatymi liśćmi w kolorze zielono-srebrnym. Malutkie, żółte kwiatuszki przypominały kształtem gwiazdki. Potem dowiedziałam się, że to miododajny oliwnik wąskolistny.\nDwa lata temu taki sam aromat wyczułam koło jednego bloku na moim osiedlu. Okazało się, że rośnie tam też oliwnik. Dopiero teraz udało mi się go sfotografować, ale już w końcowej fazie kwitnienia.\n20 czerwca 2015 26 kwietnia 2019 uroknatury Otagowane drzewo, kwiat, liść, natura, oliwnik, przyroda, wiosna\tDodaj komentarz


Makaron ze świerszczy i szarańczy podbija podniebienia francuskich smakoszy - RMF 24\nMakaron ze świerszczy i szarańczy podbija podniebienia francuskich smakoszy\nPoniedziałek, 15 lutego 2016 (12:35)\nNowy "rewolucyjny" francuski przysmak – makaron ze świerszczy i szarańczy – lansują kucharze z Lotaryngii. Dietetycy zalecają brązowy makaron sportowcom oraz osobom, które czują się zmęczone lub chcą schudnąć.\nDietetycy zachwalają łatwostrawny brązowy makaron – wytwarzany m.in. ze zmielonych świerszczy i szarańczy /Photoshot/David Chapman /PAP\nDietetycy zachwalają ten łatwostrawny brązowy makaron - wytwarzany m.in. ze zmielonych świerszczy i szarańczy - jako rewolucyjną broń przeciwko zmęczeniu i otyłości. Zawiera on bowiem niezwykle dużo protein, które są budulcem mięśni, wywołują poczucie sytości i znacznie ułatwiają przemianę materii.\nStephanie Richard, szefowa firmy z Thiefosse w Lotaryngii, twierdzi, że zaczyna tonąć w stosach zamówień. Zapewnia, ze "owadzi makaron" może nawet zastąpić w jadłospisie chude mięso. Jest również zalecany osobom, które ciepią na niedobór żelaza i magnezu w organizmie. W czasie produkcji dodawane są czasami do tego makaronu prawdziwki, by zwiększyć jego walory smakowe.


Liegnitz.pl :: portal historyczny miasta Legnicy :: Miejsca/Ulice, place : Rynek (Ring)\nRynek – centralne miejsce w Legnicy – dawniej pełniło przede wszystkim funkcję handlową. Oprócz tego był i jest to do dziś reprezentacyjny plac miasta. Tutaj do 1905 r. funkcjonował Stary Ratusz. Tu także w 1841 r. wybudowano okazały budynek Teatru Miejskiego. Oprócz tego w legnickim rynku znajdują się fragmenty zabytkowej zabudowy (kamieniczki śledziowe, dom „Pod przepiórczym koszem”) czy XVIII-wieczne fontanny Neptuna i Panny Wodnej.\nDom „Pod przepiórczym koszem”\nNarożna kamieniczka w zabudowie śródrynkowej (Rynek 38) pochodzi z XIV w. Należąca kiedyś do pisarza miejskiego Bitschena starszego, została przebudowana i bogato przyozdobiona sgraffitem w połowie XVI wieku. Nazwę zawdzięcza cylindrycznemu wykuszowi na wysokości I i II piętra. Sgraffito pokrywa wykusz i całą elewację budynku od strony ul. Kopernika. Zakomponowane zostało w poziomych pasach, które wypełniają rzadko spotykane sceny figuralne: triumf bogini Cerery, polowanie na jelenia, sceny z bajek Ezopa.\nKamieniczki są jednym z najstarszych elementów architektonicznych tej części miasta. Powstawały w XVI i XVII w. (prawdopodobnie przed 1597 r.) na miejscu średniowiecznych kramów rybnych. Są przykładem najprostszych renesansowych budynków o dwóch osiach okiennych w elewacji. Kamieniczki uległy licznym przebudowom, ale w zasadniczym zrębie stoją do dzisiaj. Kamieniczki nr 26 i 27 zdobi renesansowe sgraffito.\nZnajdujące się w Rynku fontanny Neptuna i Panny Wodnej, zwanej Syrenką, to najstarsze wodotryski w Legnicy. Fontanna Neptuna usytuowana jest pomiędzy katedrą a Starym Ratuszem. Pierwotnie w tym miejscu istniało ujęcie wody doprowadzonej z wodociągu miejskiego, zasilanego z wieży ciśnień nad Młynówką. Od 1588 r. znajdowała się tu fontanna, której zasadniczym elementem była figura bogini Cerez. Jednak nie przetrwała ona XVII-wiecznych pożarów miasta. Obecna barokowa fontanna Neptuna działa od 1731 r. Po środku basenu z piaskowca znajduje się posąg Neptuna, boga mórz, unoszonego przez trzy delfiny. Na obudowie basenu umieszczono trzy tarcze z dawnym herbem miasta – dwoma skrzyżowanymi kluczami.\nHistoria Syreny sięga początków XV wieku. Znajduje się ona na tzw.targu rybnym w północnej części obecnego Rynku. Powstało wówczas w tym miejscu ujęcie wody wybudowane za pieniądze uzyskane z kar za łamanie przepisów przeciwpożarowych. Obecny wygląd z usytuowanym w kolistym basenie kamiennym posągiem Syrenki, fontanna zawdzięcza grutnownej przebudowie z 1731 r. Także i na jej balustradzie znajduje się wykuty w kamieniu stary herb Legnicy.\nLegnica. Przewodnik po mieście, Legnica 1997.\nLiegnitzer Tageblatt z 20 lutego 1927 roku\nBilder aus dem alten Liegnitz (Obrazki z dawnej Legnicy)\nRynek: kiedyś i dzisiaj\nCo tak naprawdę odróżnia dzisiejsze miasto od miast średniowiecznych? Nie jest to wysokość budowli, nikt dotąd nie wybudował bowiem budynków wyższych niż nasze prastare katedry, jednak stanowi o tym nieskończenie logiczne i konsekwentne wprowadzenie nad wyraz różnorodnej policji drogowej. To z uwagi na ruch drogowy, dostęp światła i powietrza usunięto bramy miasta wraz z jego murami, wystające części linii zabudowy, jak i krzewy wawrzynowe, pozostawiając nienagannie wybrukowane ulice i place, które stały się miejscem panowania gorączkowo pędzącego ruchu drogowego.\nA już ostatnim gwoździem do trumny dla starodawnego obrazu miasta stał się samochód. To on, gnając ciągle do przodu, przepędził z Legnicy pradawne obyczaje, nawet targ zbożowy i cztery doroczne jarmarki. „Względy dla ruchu drogowego” nie znają żadnych innych względów. Przed wielu laty jakże inny obraz Rynku jawił się naszym oczom!\nMały Rynek był miejscem walk na kopie, gdzie podczas ostatków 1394 roku odbywał się turniej, w którym młody jeszcze Książę Bolesław IV dosiadł wierzchowca, by zmierzyć się z przeciwnikiem. Wtedy to „z dzidą w ręku pognał na spotkanie śmierci”, jak powiadają karty starej kroniki. Nieco mniej krwawo przebiegł turniej w roku 1548 na kopie zakończone ostrym metalowym końcem. Ponownie trzeba było wyrwać bruk, by przygotować „drogę” – jak wówczas mówiono na dawny Mały Rynek. W trakcie turnieju przy podchodzeniu do starcia zupełnie niespodzianie Adam von Gfug stracił panowanie nad rumakiem. Bestia wyrwała do przodu ku Bäckerstraße (ul.Piekarska), dokładnie tam gdzie siedział książę. Rycerz, by utrzymać się na grzbiecie konia, opuścił kopię, której żelazne ostrze, ku przerażeniu publiczności, wbiło się w prawe kolano księcia Fryderyka III. Ten jednak żył jeszcze długo i nie szczędził sobie na uciechach. Świadkiem iluż to turniejów, procesji, pochodów w przepysznych barwach średniowiecza i renesansu był nasz Rynek!\nJednak nie tylko życie na Rynku uległo zmianie, ale również samo jego oblicze. Jeszcze sto lat po założeniu niemieckiego miasta Legnicy cały Rynek okalały krużganki, jak to jeszcze dzisiaj widzimy w Jeleniej Górze, Jaworze, Bolesławcu i Lubaniu. Wciąż nie wszędzie owe korytarze zaciemniające parter znalazły aprobatę urzędów. W 1384 roku w ratuszu zjawił się Książę Ruprecht i rozkazał, aby usunąć krużganki. Od tamtej pory domy na Rynku musiały posiadać ściany szczytowe i długo potem można było odnaleźć w tych murach ślady dawnych arkad. I chociaż od tamtej pory brakowało uroczych krużganków z arkadami, to jednak wielki ożywiony plac cały w zabudowie szczytowej w istocie prezentował imponujący widok. Dopiero po okresie rokoko surowy duch klasycyzmu wprowadził obce formy architektoniczne. Dosyć już tych starofrankońskich szczytów! Jakże bezmyślnie legniccy mistrzowie naśladowali berlińskich architektów w ich głupocie na punkcie mody. Nawet nie przyszło im do głowy, że przecież można by połączyć bardziej nowoczesne konstrukcje dachowe ze stylem staroniemieckim.\nW ten oto sposób duża część Rynku padła ofiarą planowego spłaszczenia. Zwłaszcza dotyczyło to całej północnej strony, gdzie niegdyś przy Fischmarkt (Plac Rybny) stały przepiękne domy dwuspadowe, jak na przykład Schwarze Adler, najbardziej wytworna gospoda (obecnie Stahl). W końcu Firma Buchholz zatrudniwszy firmę budowlaną Heider u. Günther kazała dobudować okazały renesansowy szczyt według starego wzoru. Wprawdzie na pozostałych fasadach zachowało się trochę tego typu szczytów, jednak o wiele za mało.\nW miejscu, gdzie swój wylot ma ulica Złotoryjska, już od dawien dawna mieściło się centrum miejskiego życia. Kiedyś stał tam urząd a zarazem siedziba, w której zamieszkiwał książęcy wasal zarządzający i kierujący sądem w Legnicy. Baron v. Hochberg nabył ową posesję, po czym nakazał budynek rozebrać i w jego miejsce w 1717 roku wybudował „Palais Hochberg” (Pałac Hochberga), niezwykle okazały dom w stylu barokowym. Jak bardzo typ zabudowy szczytowej opanował legnicki barok widać zwłaszcza na bogatym frontyspisie, nadbudowie szczytowej na dachu mansardowym, ukoronowanej kolosalnym popiersiem Cesarza Karola VI, po obu stronach opatrzonego dwugłowym orłem, na znak hołdu oddanego władcom habsburskim, teraz umieszczony w ogrodzie muzeum wraz z godłem Hochbergów oraz wielkimi gałkami rygli dzielących ten monumentalny front. Gdzie podziały się wazy balkonowe oraz inne elementy dekoracyjne tego najwspanialszego ze wszystkich legnickich domów, po tym, jak w 1884 roku budynek zburzono ze względu na ruch drogowy? Kolejny dom pełen prawdziwej historii, w którym w latach 1737-1740 i 1875-1884 mieściły się urzędy miejskie oraz Alte Landschaft (Książęce Ziemstwo) w latach 1826-1869, gdzie czasami pomieszkiwał wielce wysoko urodzony gość, padł również ofiarą ruchu drogowego i poszedł pod kilof! A to był przecież jedyny dom prywatny, który dysponował monumentalnym dziedzińcem. Mimowolnie przychodzą na myśl domy patrycjatu w Norymberdze, kiedy patrzy się na ten Hochbergische Hof przedstawiony na rysunku Blätterbauera. Tam znalazły swoje miejsce również obie prastare rzeźby rycerzy, które kiedyś stały przy portalu Rynku, zanim trafiły do ogrodu muzealnego.\nPo skosie naprzeciwko stała interesująca grupa starolegnickich budowli. Na rogu ulicy Złotoryjskiej i Rynku kupiec Daesler przed stu laty miał kwitnący sklep z towarami żelaznymi. Dom był bardzo stary, w końcu kiedyś mieściła się tam Rats Weinkeller (Piwnica Winna Rady Miejskiej), zanim jeszcze przeniesiono ją do Ratusza. Już w 1451 Bitschen zauważył, że „podawano tam szlachetne wino”. Niestety dom ten, którego szczyt wznosił się ponad ulicą Złotoryjską, groził zawaleniem i dlatego też w roku 1866 budynek rozebrano. Jego piękne drzwi zostały wmurowane na podwórzu, gdzie jeszcze dzisiaj można je oglądać.\nNatomiast tuż obok wznosiły się dwa szczyty, z których oba należały do posesji Rautenkranza. Ten wytworny hotel powstał w 1779 roku z połączenia starej, pochodzącej jeszcze ze średniowiecza Schweidnitzer Keller (Piwnica Świdnicka) z przylegającym po lewej stronie budynkiem. Sprzedawca garmażeryjny Sattler, który wykupił piwnicę od miasta, dobrze zrobił zachowując podwójny fronton na całej posesji – jakże piękny obraz miasta! Niestety później ten starodawny widok został zniszczony kiedy to, idąc za wzorem Teatru Miejskiego, na budynku umieszczono martwe ślepe arkady. Dopiero przeznaczeniem okresu powojennego było utworzenie fasady udekorowanej płaskim szczytem. W ten oto sposób budowla ta podczas jednego tylko wieku musiała dwa razy zmieniać swój styl architektoniczny. Więcej Rynku, tak jak wyglądał przed laty, będzie można wkrótce zobaczyć w muzeum niż w samym Rynku. Jak długo będzie to jeszcze trwać? Co się stało ze starym pręgierzem czy chmielnikiem?\nTe wszystkie dawne wspomnienia – pradawny rynek na płaskim wzgórzu przy gościńcu prowadzącym ze środkowych Niemiec do Rosji. Ileż to karawan kupieckich, ileż zwycięskich armii przewinęło się przez Rynek? Tutaj Król Karol XII Szwedzki w 1707 roku najął kwaterę w Buddebergsche Haus, po tym jak w wojnie północnej odniósł zwycięstwo za zwycięstwem. W roku 1813 w Stadtschreiberhaus (Dom Pisarza Miejskiego) Napoleon I odpoczywał przed swoją ostatnią zwycięską wyprawą. Z Dovehaus pochodzi ojciec meteorologii, H.W. Dove, który urodził się tutaj w roku 1803.\nPrzecież to w Rynku w 1454 roku zgromadziła się grupa, która zaatakowała Ratusz i doprowadziła do upadku Ambrosiusa Bitschena. Przed ratuszem, który w owym czasie stał od strony południowej, czyli przed domem towarowym Ericha Schneidera, 24 lipca 1454 roku dzielny pisarz złożył głowę na pniu katowskim.\nNadszedł kres polityki patrycjuszy, których wyniosłe domy szczytowe otaczały cały Rynek. Swoją rolę Rynek odgrywał nie tylko w średniowieczu, ale i w czasach nam bardziej współczesnych. Był przecież Duży Rynek, który przeżył napływ mieszkańców zdążających ku festynom strzeleckim oraz żołnierzy po ciężkich kampaniach wojennych. A jakim życiem tętnił podczas manewrów, kiedy przejeżdżały państwowe karoce z zagranicznymi gośćmi. Tak było jeszcze w 1835 roku, kiedy istniała wartownia oraz stary Tanzhaus (Dom Tańca) ze schodkowym szczytem gotyckim, przywołujące urok pradawnych czasów wspaniale dopełniony biedermeierowskim wystrojem. Ech gdzie te czasy!\nLiegnitzer Tageblatt z 2 marca 1927 r\nStadtschreiberhaus (Dom Pisarza Miejskiego)\nCeniona przez nas osoba napisała:\nJako dopełnienie uroczego rysunku E. Springer przedstawiającego stary legnicki Dom Pisarza Miejskiego, któremu poświęcono artykuł w numerze 43 Legnickiego Tageblattu, firma Buchholz wedle starego wzoru dobudowała do budynku imponujący renesansowy szczyt. Gwoli uzupełnienia należy dodać, że już w roku 1878 nie pozostało żadnych śladów po niemieckiej renesansowej budowli za wyjątkiem pięknych ornamentów z piaskowca, które do tamtej pory zdobiły południowy front (od strony Rynku).\nPatrząc na zdjęcie umieszczone poniżej z roku 1878, w którym to mój ojciec przebudował dom, widać, że Dom Pisarza Miejskiego, podobnie do pozostałej części Rynku, wyróżniał się owym klasycystycznym wyglądem, jakkolwiek nie pozbawionym pewnej dozy akademickiego skrępowania. Niemniej jednak w swojej czystości i prostocie stylu jego skromna forma stała się odpowiednim dopełnieniem dla wspaniałych budowli barokowych Steinmarktu (Targ Kamienny).\nNiestety ojciec mój pogwałcił owego ducha epoki Schinkela, kiedy z praktycznych względów przeniósł drzwi domu i kamienne ornamenty na Ritterstraße (ul.Rycerska), aby tym sposobem uzyskać nowoczesne pomieszczenia służbowe. Natomiast ze względów ruchu drogowego (na starym obrazie widać, że nie było miejsca dla wozów pomiędzy kozłem oporowym a chodnikiem przy Meyersche Haus) ściął narożnik budynku tworząc wyższe kondygnacje w formie wykuszu, dając tym możliwość przejazdu pojazdów przynajmniej w razie konieczności. Z mojego dzieciństwa wciąż bardzo dokładnie przypominam sobie ekscytujące zdarzenia z tego wielkiego budowlanego przewrotu, który niósł ze sobą zagrożenie, że cały narożnik domu ulegnie zawaleniu.\nTakże jeśli chodzi o autentyczność wykuszu jakoby pochodził ze średniowiecza, to niestety nie jest to prawdą. Niemniej jednak ostatnia przebudowa wykonana przez firmę Buchholz była logiczną kontynuacją kiedyś podjętej zmiany i stworzyła udany oraz jednorodny obraz, który, kto wie, może i jest adekwatny dla Średniowiecza.\nW tym kontekście pozwolę sobie na krótką uwagę dotyczącą stanu budowlanego wspaniałego starego Pałacu przy Steinmarkt 3. To bardzo przykre widzieć, jak przepiękna klatka schodowa, która niczym nie ustępuje tej z Breslauer Universität (Uniwersyt Wrocławski) została doprowadzona do takiego stanu zaniedbania. Wyłamane z kamiennej balustrady tralki, już nie wspominając o zeszpeceniu całości przez drewniane szopy i zakładowe rupiecie, zaświadczają o braku zrozumienia w naszych czasach dla tych kilku prawdziwie zachowanych zabytków architektury. Właściciel budynku, którym jest katolicka parafia, sam zebrał już duże sumy pieniędzy na remont, jednak jego prośby do konserwatora Prowincji na przyznanie dalszych środków zupełnie do owego konserwatora nie docierają.\nCzy aby nie byłoby możliwe, by miasto zakupiło ten dom, ewentualnie zamiast tego przekazało inne pomieszczenia dla obecnych jego mieszkańców? Należy wziąć pod uwagę, że przecież z okazji „Gugali” tysiące zwiedzających wyrażą przede wszystkim życzenie obejrzenia i poznania zabytków legnickiej kultury. Nawet wspaniała i bogata wystawa nie załagodzi wrażenia o panującym w mieście niedbalstwie wobec dawnego piękna.\nPółnocno-zachodnia część Rynku z widokiem na początek ulicy Chojnowskiej. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nFontanna Neptuna nocą. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nPółnocna pierzeja Rynku, w której mieściły się przeważnie sklepy żydowskich kupców. Karta pocztowa z 1914 r. ze zbioru K.Makowca\nWidok na Rynek z pasażu Piotra i Pawła. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nPółnocno-zachodnia pierzeja Rynku na karcie pocztowej ze zbioru K.Makowca\nRybny rynek przy fontannie Panny Wodnej. Karta pocztowa z 1900 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWejście do firmy Fritza Herrmanna, który zajmował się sprzedażą wina i piwa. Mieściła się ona w Rynku pod nr. 5. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nWidok Małego Rynku wkomponowany w wizerunek banknotu o nominale 100 marek. Karta pocztowa z 1911 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nMały Rynek z widokiem na wieże kościoła św. Jana. Karta pocztowa z 1942 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWiniarnia H. Schultz-Völcker’s znajdująca się w Rynku pod nr 12. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nRynek na karcie pocztowej z 1901 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Dużego Rynku z widokiem na kościół św. Piotra i Pawła. Karta pocztowa z 1915 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nRynek z widokiem na kościół św. Piotra i Pawła. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nŚledziówki na karcie pocztowej z 1915 r. ze zbioru K.Makowca\nDuży Rynek z widokiem na Stary Ratusz i śledziówki. Karta pocztowa z 1898 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWschodnia pierzeja Rynku, przy której zaczynała się ul. Grodzka. Karta pocztowa z 1929 r. ze zbioru W.Ziętka\nMały Rynek na karcie pocztowej z 1908 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nKarta pocztowa z widokiem śledziówek na legnickiem Rynku\nStary Ratusz i śledziówki na karcie pocztowej z 1912 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nTarg rybny na legnickim rynku. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nTarg na Rynku. Karta pocztowa ze zbioru L.Moszyńskiego\nFragment Rynku ze Starym Ratuszem i śledziówkami na karcie pocztowej z 1901 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFontanna Neptuna na karcie pocztowej z 1914 r. ze zbioru K.Makowca\nWidok na Mały Rynek. Fotografia wykonana w pasażu Piotra i Pawła\nFragment Rynku z widokiem na Stary Ratusz, Karta pocztowa ze zbioru L.Moszyńskiego\nMały Rynek. Na pierwszym planie budynek teartu miejskiego. Karta pocztowa z 1922 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nRynek z lotu ptaka. Karta pocztowa z lat 20. XX w.\nFragment Małego Rynku na karcie pocztowej z 1908 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nStary Ratusz, widok od Pasażu Piotra i Pawła. Karta pocztowa z 1915 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nKarta pocztowa wydana w 1905 r. z okazji uruchomienia restauracji Kaiser-Automat, która mieściła się w Rynku pod nr 5. Oprócz niej w kamienicy znajdowała się winiarnia Adolpha Adlera. Ze zbioru W.Ziętka\nFragment Rynku z widocznymi na pierwszym planie schodami prowadzącymi do Starego Ratusza. Karta pocztowa z 1914 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Dużego Rynku z fonntaną Neptuna, Starym Ratuszem i Kamieniczkami Śledziowymi. Karta pocztowa z 1913 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Małego Rynku na karcie pocztowej z 1920 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nKamienica Pod przepiórczym koszem oraz wejście do teatru na karcie pocztowej z 1928 r, ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Małego Rynku z widokiem na kościół św. Jana i teatr. Karta pocztowa z 1902 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Małego Rynku z budynkiem hotelu Rautenkranz i Dresdner Bankiem po lewej stronie. Karta pocztowa z 1940 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nMały Rynek, widok w kierunku kościoła św. Jana. Karta pocztowa z 1904 r. ze zbioru L.Moszyńskiego\nMały Rynek na karcie pocztowej z 1943 r. ze zbioru D.Jurycza\nFragment Rynku z widocznym po prawej stronie sklepem z towarami kolonialnymi Otto Raschkego. Karta pocztowa z 1903 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFontanna Neptuna znajdująca się pomiędzy kościołem św. Piotra i Pawła a Starym Ratuszem. Karta pocztowa z 1910 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nKwiaciarka przed kamieniczkami śledziowymi na karcie pocztowej z 1943 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nPólnocno-wschodni fragment Dużego Rynku na karcie pocztowej z 1917 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWidok na Mały Rynek - po lewej hotel Rautenkranz, po prawej teatr, a na wprost kościół św. Jana. Karta pocztowa z 1937 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nNarożna kamieniczka, dom pod przepiórczym koszem na karcie pocztowej ze zbioru L.Moszyńskiego\nFragment Rynku w okolicy dawnej kawiarni Hauptwache. Karta pocztowa z 1942 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Dużego Rynku na karcie pocztowej z 1908 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nDuży Rynek w widokiem na kościół Piotra i Pawła na karcie pocztowej z 1899 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nMały Rynek na karcie pocztowej z 1916 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nNarożna kamieniczka Pod przepiórczym koszem bogato przyozdobiona sgraffitem na karcie pocztowej z 1943 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nStary Ratusz oraz Śledziówki na legnickim Rynku. Karta pocztowa z 1943 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nTramwaj w północnej części Rynku. Po prawej stronie widocznydziałający od 1890 dom handlowy J. Stargart & Co. Karta pocztowa z 1900 r. ze zbioru L.Moszyńskiego\nZabawa sylwestrowa na legnickim Rynku w satyrycznym ujęciu na karcie pocztowej z 1913 r. ze zbioru L.Moszyńskiego\nPółnocna pierzeja Rynku z domami handlowymi Eduarda Doctora i Moritza Guttfelda. Karta pocztowa z 1912 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nKarta pocztowa z kamienicą w Rynku, w której mieściła się m.in. kawiarnia Hindenburg. Obecnie działa tutaj restauracja Tradycja (prawa autorskie: Liegnitzer Sammlung Wuppertal)\nRóg Rynku i ul. Złotoryjskiej z widocznym hotelem Rautenkranz. Karta pocztowa z 1901 r. ze zbioru W.Ziętka\nFragment Rynku widoczny od strony ul. NM Panny na karcie pocztowej z 1900 r. ze zbioru L.Moszyńksiego\nDom handlowy Concordia na legnickim Rynku - pierwszy w mieście budynek w całości przeznaczony został na potrzeby handlowe. Karta pocztowa z 1905 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Rynku z widocznym hotelem Rautenkranz i domem handlowym Concordia. Wydawcą tej karty pocztowej z 1919 r. był Josef Gareis, właściciel widocznego sklepu muzycznego. Ze zbioru W.Ziętka\nFragment Dużego Rynku na karcie pocztowej z 1914 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nPasaż Piotra i Pawła wzniesiony w latach 1884-1886. Karta pocztowa z 1908 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nXVIII-wieczna fontanna Neptuna na karcie pocztowej z 1913 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWidok na legnicki Mały Rynek. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nPółnocna pierzeja Rynku z widokiem na początek ulicy Grodzkiej. Karta pocztowa z 1901 r. ze zbioru L.Moszyńskiego\nFragment Dużego Rynku na karcie pocztowej z 1917 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFontanna Panny Wodnej. W tle widoczna siedziba Städtische Sparkasse (Miejskiej Kasy Oszczędnościowej) w północnej pierzei Rynku. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nTramwaj na legnickim Rynku. Karta pocztowa z 1899 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nDuży Rynek, widok od strony południowej. Karta pocztowa z 1933 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nŚledziówki na legnickim Rynku na karcie pocztowej z 1915 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nDuży Rynek na karcie pocztowej z 1944 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nDom pod przepiórczym koszem na karcie pocztowej z 1936 r. ze zbioru K.Makowca\nCzęść Rynku z widocznym po prawej stronie budynkiem teatru i wieżami kościoła św. Jana (na wprost). Leporello z koń. XIX w.\nWidok Dużego Rynku z kościołem św. Piotra i Pawła. Leporello z koń. XIX w.\nFontanna Neptuna przy kościele p.w. św. Piotra i Pawła. Leporello z koń. XIX w.\nTzw. Duży Rynek na karcie pocztowej z 1915 r. ze zbioru Z.Groscikiego\nHotel Rautenkranz znajdujący się w Rynku. Karta pocztowa z 1919 r. ze zbioru K.Makowca\nŚledziówki na legnickim Rynku na karcie pocztowej ze zbioru K.Makowca\nDuży Rynek na karcie pocztowej z 1908 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWidok na Rynek i kościół św. Jana z wieży kościoła św. Piotra i Pawła z 1901 r. ze zbioru L.Moszyńskiego\nPasaż Piotra i Pawła na karcie pocztowej z 1906 r. ze zbioru L.Moszyńskiego\nPasaż Piotra i Pawła przy legnickim Rynku. Karta pocztowa z 1922 r. ze zbioru L.Moszyńskiego\nGrafika przedstawiająca pasaż Piotra i Pawła z delikatesami Ericha Schneidera\nPałac Hohbergów zburzony w 1884 r. Karta pocztowa z 1902 r. ze zbioru L.Moszyńskiego\nDuży Rynek od ulicy NM Panny na karcie pocztowej z 1943 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Dużego Rynku z fontanną Neptuna i Starym Ratuszem na karcie pocztowej z 1905 r.\nKarta pocztowa z widokiem Małego Rynku\nKarta pocztowa z widokiem na fragment Rynku z kamienicą z pod Przepiórczym Koszem oraz dawnym wejściem do teatru.\nMały Rynek z widocznym po prawej stronie budynkiem teatru na karcie pocztowej z 1904 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment dużego Rynku na karcie pocztowej z 1914 r.\nFragment Małego Rynku z budynkiem teatru. Karta pocztowa z 1902 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWazonik z widokiem Dużego Rynku w Legnicy (prawa autorskie: Liegnitzer Sammlung Wuppertal)\nDuży Rynek z widokiem na kościół św. Piotra i Pawła. Karta pocztowa z 1929 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Dużego Rynku z fonntaną Neptuna, Starym Ratuszem i Kamieniczkami Śledziowymi. Karta pocztowa z 1905 r. ze zbioru K.Makowca\nWidok na Rynek od pasażu Piotra i Pawła. Karta pocztowa z 1907 r. ze zbioru K.Makowca\nFontanna Neptuna znajdująca się pomiędzy kościołem św. Piotra i Pawła a Starym Ratuszem. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nHotel Rautenkranz na karcie pocztowej ze zbioru K.Makowca\nFotografia z przełomu XIX i XX w. przedstawiająca fragment Dużego Rynku (prawa autorskie: Liegnitzer Sammlung Wuppertal)\nFragment Rynku z fontanną Panny Wodnej. Na rogu widoczny początek ulicy Grodzkiej. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nRynek. Centralnie widoczny kościół św. Jana, po prawej stronie hotel Rautenkranz, a po lewj gmach teatru. Karta pocztowa ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Rynku z kościołem św. Piotra i Pawła. Karta pocztowa z 1909 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWidok na rynek i kościół św. Jana z wieży dzisiejszej Katedry. Karta pocztowa z 1898 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWidok na rynek i kościół św. Piotra i Pawła z wieży kościoła św. Jana. Karta pocztowa z 1900 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Dużego Rynku na karcie pocztowej z 1904 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWidok na Rynek z wieży kościoła św. Piotra i Pawła (karta pocztowa z 1900 r. ze zbioru Z. Grosickiego).\nDom pod Przepiórczym Koszem. Akwarela Carla Löwe (prawa autorskie: Liegnitzer Sammlung Wuppertal).\nRynek, widok na Kamieniczki Śledziowe. Karta pocztowa z 1941 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nFragment Rynku ze Starym Ratuszem i Kamieniczkami Śledziowymi na karcie pocztowej z 1919 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nWidok na Rynek z pasażu Piotra i Pawła. Karta pocztowa ze zbioru Z.Grosickiego\nPasaż Piotra i Pawła. Karta pocztowa z 1919 r. ze zbioru K.Makowca\nFragment Rynku z widokiem na ul. Złotoryjską na karcie pocztowej z 1916 r. ze zbioru K.Makowca\nHof und Stadtapotheke na rogu Rynku i ul. NM Panny. Karta pocztowa z 1907 r. ze zbioru K.Makowca\nFragment Małego Rynku z kamienicą z Przepiórczym Koszem. Karta pocztowa ze zbioru K.Makowca\nNieistniejąca część Dużego Rynku. Barokowa kamienica z ozdobnym szczytem do dom rodzinny legnickiego meteorologa Heinrich Wilhelma Dove. Karta pocztowa z 1943 r.\nZachodnia pierzeja Dużego Rynku na karcie pocztowej z 1906 r.\nKarta pocztowa przedstawiająca Mały Rynek. W głębi widoczne wieże kościoła św. Jana\nLegnicki Rynek na karcie pocztowej z 1942 r.\nRynek na karcie pocztowej z 1916 r.\nWidok Rynku z wieży kościoła św. Piotra i Pawła. Patriotyczna karta pocztowa z 1917 r. ze zbioru Z. Grosickiego.\nW tle fontanny Neptuna nieistniejący budynek przy Frauenstraße 1. Do początku lat 30. XX w. mieścił się tu jeden z największych sklepów obuwniczych w Legnicy: Silbermanna. Później interes przejął Herbert Fiebach.\nDuży Rynek w 1900 r. (karta pocztowa ze zbioru Z. Grosickiego).\nMały Rynek w 1928 r. (karta pocztowa ze zbioru Z. Grosickiego).\nDuży Rynek w 1899 r. (karta pocztowa ze zbioru Z. Grosickiego).\nMały Rynek w 1898 r. (karta pocztowa ze zbioru Z. Grosickiego).\nCzęść Małego Rynku z widoczną po prawej stronie fasadą Teatru Miejskiego.\nPółnocna pierzeja Rynku z widocznym sklepem Davida Buchholza,\nŚledziówki na legnickim rynku.\nFontanna Neptuna na karcie pocztowej z 1938 r.\nFontanna Syreny na targu rybnym legnickiego Rynku. Karta pocztowa z 1916 r.\nŚledziówki na karcie pocztowej z 1915 r.\nDom Pod przepiórczym koszem, karta pocztowa z 1914 r.


TAO by Zen - Teppanyaki & More w Krakowie (Kraków) - opinie, menu, adres, telefon\n4404 lokali w Polsce! | Restauracje » Kraków » Kawiarnia » TAO by Zen - Teppanyaki & More\nAdres: ul. Józefińska, Kraków\nkuchnia japońska, kuchnia azjatycka, kuchnia europejska, kuchnia tajska\nklimatyzacja, danie na wynos, danie na telefon, danie na miejscu\nKultura jedzenia to również świadectwo przynależności do świata, który dziś stał się o wiele mniejszy i bardziej dostępny. Pasja gotowania to jeden z najwspanialszych talentów jaki można przynieść ze sobą na świat. Największą radością jest sprawianie przyjemności innym. Zadowolone twarze gości to najcudowniejsza zapłata za tę jakże ciężką pracę.\nSerdecznie zapraszamy do restauracji TAO by Zen!


BMW Sport :: Zobacz temat - [E87] wymieniłem radio business na PROFESSIONAL. Jak zakodow\n[E87] wymieniłem radio business na PROFESSIONAL. Jak zakodow\nTytuł: [E87] wymieniłem radio business na PROFESSIONAL. Jak zakodow\nNapisane: 16 marca 2018, 20:06\nCześć, zmieniłem radio na professional i mam z nim kilka problemów. Po pierwsze żeby go włączyć muszę nacisnąć pierw guzik godzin a następnie audio. Nie działa mi aux -cisza. Nie ma też podświetlania klawiszy oraz nie wyłącza sie po wyciągnięciu kluczyka. Jest jakaś pomocna osoba, która zechciała by mi podpowiedzieć krok po kroku jak go zakodować żeby działało jak poprzednie? Radio jest z 2006 roku z chromowanymi gałkami. Z góry dziękuję!!\nTytuł: Re: [E87] wymieniłem radio business na PROFESSIONAL. Jak zakodow\nNapisane: 19 marca 2018, 20:48\nUżywałeś kiedyś NCSexpert?\nNapisane: 20 marca 2018, 00:26\nMam go, chyba instaluje się automatycznie z inpą? Kabel tez mam i to nie ten najtańszy, więc powinien dać radę, tylko jak\nNapisane: 29 marca 2018, 21:53\nCześć, uporałem się z moim radiem i o dziwo obyło się z kodowaniem ! Pojechałem.do speca bmw i popytałem o całą sytuację, którą opisałem na początku. Na dodatek w radiu nie działał aux i strasznie uciekały fale radiowe (nawet Zetka). Gość powiedział mi że.kodowanie 100 a jeżeli trzeba coś robic z softem to min 170zl. Miałem przyjechac za kilka dni. Denerwowało mnie strasznie, że uciekają fale, więc wyciągłem całe radio, zagiąłem mocniej styki od wejścia antenowego oraz odkręciłem antenę z dachu i tez wyczyściłem styk + spray kontakt. Włożyłem radio i O DZIWO wszystko samo się zaprogramowało i działa jak należy! Polecam zmianę z business na.PROFESSIONAL! Różnica w dźwięku jest o niebo lepsza


Mini Forum Miniaturki :: Zobacz temat - Pobudzenie seksualne/Odruchy kopulacyjne\nMini Forum Miniaturki Strona Główna » Królicze podstawy » Zachowanie » Pobudzenie seksualne/Odruchy kopulacyjne\nPobudzenie seksualne/Odruchy kopulacyjne\nMożna przed zabiegiem, byle było jakieś 2 tygodnie odstępu.\nWysłany: 2018-02-21, 22:57\nw jakim wieku powinno sie kastrowac krolika?\nczy sa jakies minusy tej operacji???\nWysłany: 2018-02-21, 23:41\nPo osiągnięciu dojrzałości płciowej, czyli co najmniej 3 miesiące ale najczęściej wypada tak około pół roku.\nMinusów nie ma, ewentualna możliwość że w przyszłości pojawi się skłonność do tycia .... ale jak ktoś będzie karmił orzeszkami to zawsze może się pojawić.\nWysłany: 2018-02-22, 21:34\nWysłany: 2018-06-10, 16:16\nWitam, moj królik samiec, (niekastrowany, okolo półtora roku ma), gdy tylko zobaczy psa, zaczyna go gonic i dobiera sie do niego, przy tym posikuje i robi bobki, (pewnie znaczy teren ). I zastanawiam sie czy kastracja królika by coś pomogła na to, zeby przestal tak robic ?\nWysłany: 2018-06-10, 21:33\nWyjątkowo zadziorny królik ale jakoś mnie to nie dziwi :)\nOczywiście że kastracja może pomóc i jest w zasadzie na ten moment jedyną możliwością.\nWysłany: 2018-06-11, 11:30\nWysłany: 2018-06-13, 14:11\nChciałam załatwić mojemu Futrzakowi towarzysza, żeby nie był sam. Myślałam o kastracji, ale jeszcze tego nie załatwiłam. No więc, przechodząc do rzeczy  jak juz pisałam Futrzak ma okolo 1,5 roku, nowy króliczek ma okolo 1,5miesiąca (samiczka). Czytałam tutaj na forum, że króliki mogą sie długo zaprzyjaźniac... i byłam nastawiona, że Futrzak nie zaakceptuje od razu nowego królika. Jednakże jest wręcz odwrotnie  Futrzak dobiera sie do nowego. Myślałam, żeby za jakiś czas, jak Tosia podrosnie, były male króliczki i tak teraz sie waham nad kastracja, ale myślicie, że Futrzakowi przejdzie to, ze sie dobiera do Tosi? Bo zanim ona podrośnie to pare miesięcy jeszcze, a też żeby Futrzak nie czul przez ten czas ciągłej presji kopulacji 樂\nLada moment Tosia będzie płodna, nie baw się z nimi w "stosunek przerywany" bo będziesz miał za chwilę stadko królików\nNie puszczać ich razem a samca czym prędzej wykastrować, on i tak jeszcze jakiś czas po kastracji będzie płodny, więc nie masz na co czekać bo za chwilę Tośka będzie zdolna do zapłodnienia, płodność występuje jeszcze przed jej objawami widocznymi dla otoczenia.\nKróliki mogą się długo zaprzyjaźniać ale większości bądź co bądź jednak idzie to dość gładko.\nPrzez to że niektórym ciągnie się tygodniami takie poznawanie później chodzą "plotki" jak to ciężko z nimi jest (bo fakt, czasem jest wojny parę tygodni ;p).\nWysłany: 2018-06-16, 17:52\nNie rozumiem dlaczego chcesz je rozmnażać,przecież jest już tyle porzuconych króliczków,więc skoro jesteś w stanie im zapewnić optymalne czyli najlepsze z możliwych warunków,oraz stałą opiekę weterynaryjną (wizyty kontrolne, szczepienia, kastracje,leczenie w razie choroby…) to po prostu adoptuj\nSamiczki są gotowe do przyjęcia samca (czyli kopulacji) co 6/15 dni z 2 dniową przerwą,dodatkowo u samiczek owulacja jest zwykle spowodowana przez coitus,co sprawia że może być zapładniana o każdej porze roku szczególnie w sprzyjających ku temu domowych warunkach .Jak widzisz króliczki mogą się rozmnażać w fenomenalnym tempie i sytuacja może szybko Ci wyjść spod kontroli\nOczywiście Futrzakowi nie przejdzie to "dobieranie się do Tosi” jeżeli go nie wykastrujesz,dodatkowo sterylizacja Tosi zapewni Twoim króliczkom ogólne dobre samopoczucie,aczkolwiek żaden z Twoich króliczków nie będzie żył pod ciągłą presją/ wpływem hormonów,które je bardzo męczą,co więcej sterylizacja pozwala uniknąć poważnych problemów zdrowotnych i wielkich kosztów ich leczenia,ograniczy również agonistyczne zachowania…\nJest raczej całkiem normalne że samiec + samiczka pod wpływem hormonów szybko się zaprzyjażniają /się akceptują (pomyśl:) Niewykluczone że po kastracji króliczków będziesz musiała z nimi trochę popracować...


Tragiczne trzęsienie ziemi na Filipinach. Są ofiary śmiertelne - Do Rzeczy\n: Tragiczne trzęsienie ziemi na Filipinach. Są ofiary śmiertelne\nDodano 23 kwietnia 2019, 09:49\nCo najmniej 11 osób zginęło, a 20 zostały rannych w wyniku trzęsienia ziemi, które nastąpiło w północnej części Filipin. 24 osoby uznaje się za zaginione, dziesiątki ludzi może być uwięzionych pod gruzami budynków.\nTrzęsienie ziemi o magnitudzie 6,1 miało miejsce o 17:11 lokalnego czasu w poniedziałek. Chodzi o północ kraju. Epicentrum trzęsienia wystąpiło na wyspie Luzon - największej w archipelagu Filipin, położonej na północ od stolicy Filipin, Manili. Niecałą dobę później doszło do drugiego trzęsienia w regionie o magnitudzie 6,4.\nZniszczeniu uległy budynki i lotnisko Clark w mieście Angeles na północ od Manili. Najgorsze uderzenia poruszyły miasta Tacloban i Catbalogan.\nJak podają władze regionu, pod gruzami wciąż przebywają ludzie. – Słychać spod nich płacz i krzyki, trudno będzie ich uwolnić – mówi Lilia Pineda, gubernator zniszczonej prowincji Pampanga.\nPolityczne trzęsienie ziemi w Austrii. Sebastian Kurz zapowiada...\n25 maj 201916:27\nZdecydowana większość Polaków uważa, że biskupi powinni ponieść konsekwencje afery pedofilskiej w Kościele – wynika z sondażu dla TVN24.\n24 maj 2019 7:59


Watykan o korupcji\npapiez.wiara.pl » Wiadomości » Watykan o korupcji\n„Walka z korupcją" to tytuł opublikowanej w formie broszury przez Watykańską Księgarnię Wydawniczą noty Papieskiej Rady „Iustitia et Pax".\nW dokumencie dykasteria przypomina swe zainteresowanie tym problemem. Przed 4 miesiącami (2-3 czerwca) zorganizowała ona w Watykanie międzynarodową konferencję o takim właśnie tytule. Spotkanie, w którym wzięli udział przedstawiciele organizacji międzynarodowych, dyplomaci i naukowcy, miało na celu lepsze poznanie zjawiska korupcji, ustalenie metod jej zwalczania i określenie wkładu Kościoła w tę walkę.\nW nocie Papieskiej Rady „Iustitia et Pax” zwraca się uwagę, że korupcja istniała zawsze. Ostatnio jednak lepiej ją sobie uświadomiono na płaszczyźnie międzynarodowej. Istotnie, większość międzynarodowych konwencji i planów działania w walce z tym zjawiskiem powstało w ostatnich 15 latach. Umacnia się nowa świadomość konieczności tej walki. Do zmian przyczyniły się dwa czynniki: kres bloków ideologicznych, jaki nastąpił po roku 1989, i globalizacja informacji. Zjawisko korupcji nie ma granic politycznych ani geograficznych. Obecne jest zarówno w krajach bogatych, jak i ubogich., szerząc się przez globalizację. Osłabia nie tylko system gospodarczy, ale utrudnia promocję osoby i godzi w sprawiedliwość społeczną. Deformuje system polityczny, utrudniając działanie państw.\n„Korupcja – czytamy w watykańskiej nocie poświęconej walce z tym zjawiskiem – pozbawia narody zasadniczego dobra wspólnego, jakim jest praworządność. A respektowanie prawa ma kluczowe znaczenie dla rozwoju”. Według Papieskiej Rady „Iustitia et Pax” walkę z korupcją ułatwia demokratyzacja. Nie dokonuje się to jednak automatycznie. Trzeba czuwać, by otwartość nie naruszała trwałości przekonań moralnych, a pluralizm nie osłabiał więzi społecznych. Ułatwia to bowiem korupcję, utrudniając jej moralne napiętnowanie. Również zanik granic sprzyja jej przenoszeniu z jednego kraju do drugiego.\nBy uniknąć tych niebezpieczeństw, nauka społeczna Kościoła proponuje przedstawione przez Jana Pawła II w encyklice Centesimus annus pojęcie „ekologii ludzkiej”. Jest ona naruszana, gdy utrudnia się rodzinie pełnienie roli wychowawczej, a prawodawstwo godzi w autentyczne dobro człowieka nie broniąc jego życia. Inne sytuacje, w których nie jest zapewniona „ekologia ludzka”, to zbyt powolne działanie wymiaru sprawiedliwości, tolerowanie działań przestępczych, degradacja warunków życia. Stąd istotny jest wkład Kościoła w wychowanie moralne obywateli. Odgrywa ono ważną rolę w zapobieganiu korupcji. W walce z tym zjawiskiem ważne są podstawowe zasady katolickiej nauki społecznej, takie jak godność osoby ludzkiej, dobro wspólne, solidarność, opcja preferencyjna na rzecz ubogich, powszechne przeznaczenie dóbr. Korupcja narusza wszystkie te zasady, manipulując osobą, której używa w egoistycznych celach.\nW nocie zatytułowanej „Walka z korupcją” zwrócono też uwagę na potrzebę ujawniania odpowiedzialności za tego rodzaju przestępstwa. Winnych należy karać w taki sposób, by wynagrodzili społeczeństwu spowodowane szkody. Konieczna jest coraz większa współpraca między rządami poszczególnych państw. Życzeniem wielu – czytamy w tekście watykańskiego dokumentu – jest utworzenie autorytatywnej instytucji międzynarodowej podejmującej walkę z korupcją również we współpracy z państwami. Ważną rolę w tej walce odgrywa wolność prasy. Episkopaty różnych krajów wielokrotnie wypowiadały się przeciw korupcji. W walce z nią Kościoły lokalne winny współpracować z organizacjami międzynarodowymi. Nota "Walka z korupcją" nosi datę 21 września.\ndodane 06.10.2006 11:26


Człowiek z Księżyca | W blasku słońca\nJeden z najgłośniejszych filmów science fiction ostatnich lat ~ „Moon” ~ wreszcie dotarł do polskich kin. Kim jest twórca kosmicznego debiutu?\nZ jakiej planety pochodzi Duncan Jones? Żeby się tego dowiedzieć, wystarczy uważnie obejrzeć jego film. W sterylnej bieli stacji kosmicznej niejaki Samuel Bell [Sam Rockwell] hoduje roślinki. Podlewa je, spryskuje wodą, a przede wszystkim czule do nich mówi, nazywając te rachityczne kwiaty imionami: Ridley, Kathryn, Douglas, George. I wszystko jest jasne jak słońce: Scott z „Łowcą androidów”, Bigelow z „Dziwnymi dniami”, Trumbull z „Niemym wyścigiem”, Lucas z „Gwiezdnymi wojnami” ~ to oni ukształtowali wyobraźnię i smak młodego reżysera [stażem, nie wiekiem, gdyż liczy sobie lat 39].\n„Moon” to całkowite przeciwieństwo produkcji takich jak „Avatar” ~ niskobudżetowy [powstał za pięć milionów dolarów], skromny film w stylu retro, sentymentalna podróż do kina lat 70′ i wczesnych 80′, sprzed eksplozji komputerowych efektów specjalnych. Jones kłania się nisko przede wszystkim „2001: Odysei kosmicznej” Stanleya Kubricka i choć nie nazwał jego imieniem żadnej z roślin, to umieścił w „Moon” rozliczne odwołania do mistrza i jego dzieła ~ od muzyki klasycznej towarzyszącej scenom w kosmosie, przez elegancki fotel, który fani pamiętają z „Odysei…”, po inteligentnego robota Gerty’ego [przemawia kojącym głosem Kevina Spaceya], którego starszym bratem jest niewątpliwie HALL 9000. Gerty to jedyny towarzysz Samuela, który właśnie kończy swój trzyletni kontrakt na Księżycu, gdzie pracuje dla firmy Lunar Industries pozyskującej tu energię.\nFotografie na ścianach, nieszczególnie efektowny sprzęt, przybrudzony skafander, fasolka na śniadanie i przydeptane kapcie: gdybyśmy dziś zamieszkali na innej planecie, nas też z pewnością otaczałyby zwykłe sprzęty, a nie żaden high-tech. Ta codzienność w kosmicznej scenerii to jedna z zalet nastrojowego, świetnie sfotografowanego filmu, któremu towarzyszy kapitalna, sącząca podskórne napięcie muzyka samego Clinta Mansella [pamiętacie jego doskonałą ścieżkę dźwiękową do „Requiem dla snu”?]. Jones tchnął życie w pozornie martwą rupieciarnię dawnego kina s.f., ale nie poprzestaje na zabawie. Koncentruje się przede wszystkim na stanie umysłu głównego bohatera z samotności powoli wpadającego w szaleństwo. Ha! Tylko czyj to tak naprawdę umysł? Co znaczy „jestem”? Kim właściwie byłem? Czy ciało jest jak skóra, którą można zrzucić? Czy nasza świadomość da się zaszczepić innym? Czy ten film w ogóle ma bohatera, czy są tu tylko jego cienie? „Moon” stawia filozoficzne pytania, konfrontując Samuela z jego samotnością, totalnym wyobcowaniem i… jeszcze kimś. Ten film to aktorski popis Rockwella w podwójnej roli Samuela, człowieka uchwyconego w dwóch różnych momentach, na dwóch różnych etapach.\nAle jest jeszcze jedna odpowiedź na pytanie, z jakiej planety pochodzi Duncan Jones. Jego artystyczni rodzice to słynni twórcy s.f., ale ci prawdziwi są chyba jeszcze słynniejsi ~ ojcem Jonesa jest bowiem sam David Bowie, jego matką była modelka Angela Barnett. Owa para w latach 70. była tak zajęta podróżami, koncertami, ekscesami, narkotykami i erotycznymi przygodami, że na wychowywanie dziecka stanowczo brakowało jej czasu. Barnett dość szybko w ogóle zrezygnowała z opieki nad Duncanem Zowiem Haywardem Jonesem i choć później przez lata sporadycznie się spotykali, dziś syn nie utrzymuje z nią żadnych kontaktów. David Bowie zaś umieszczał syna w dobrych szkołach i daremnie próbował nauczyć go gry na jakimkolwiek instrumencie. W końcu Zowie Bowie zmienił nazwisko na Duncan Jones i wyjechał z Europy do USA, by studiować filozofię w Ohio.\nGdy kolejne lata życia chciał spędzić w równie spektakularnym miejscu, jakim było Nashville, ojciec ściągnął go do Nowego Jorku na plan „Zagadki nieśmiertelności” Tony’ego Scotta. Tu po raz pierwszy chłopak zafascynował się kinem. Za namową Scotta złożył papiery do London Film School i zaczął pracę jako reżyser wideoklipów i reklam. „The Moon” jest jego fabularnym debiutem wyprodukowanym przez żonę Stinga Trudy Styler, która pomogła nie tylko zebrać pieniądze, ale też ułatwiła debiutantowi kontakty, na przykład z Kevinem Spaceyem. Ten ostatni tak bardzo wątpił w możliwość zrealizowania poważnego s.f. za pięć milionów dolarów, że zgodził się użyczyć głosu Gerty’emu dopiero po obejrzeniu filmu.\n„Moon” okazał się sukcesem, i to ogromnym. Po premierze w Sundance w 2009 roku odbył triumfalny festiwalowy pochód i zebrał masę nagród. Wśród najważniejszych wystarczy wymienić dwie: British Independent Film Award i BAFTA dla najlepszego debiutującego reżysera, scenarzysty i producenta. Odbierając tę ostatnią, Jones niemal płakał ze szczęścia. ~ Cholernie dużo czasu zabrało mi odkrycie, czego naprawdę w życiu chcę – mówił wzruszony. – I wreszcie robię to, co naprawdę kocham.\nA co najważniejsze ~ my też to kochamy.\nThis entry was posted on 16 września 2010 by blacksun69. It was filed under Uncategorized .


zadbany mężczyzna | leksykon spokojny\nXXI wiek zmusza do pielęgnacji swojego ciała nie tylko kobiety. Także panowie bardzo często łapią się za rozwiązania do tej pory dedykowane kobietom.\nErgo nie dziwi widok mężczyzny z maseczką na twarzy czy poddającego się innym zabiegom kosmetycznym.Bardzo wielu mężczyzn korzysta z fachowej pomocy specjalistów co powinno nieśc nadzieję na zmianę.Nadal jednak zadbany facet kojarzy się wielu osobom ze zniewieścieniem (zupełnie krzywdząco). Mężczyznom także przysługuje odrobina luksusu a i coraz więcej dziewczyn żąda od swoich mężczyzn czystych rąk czy stóp lub aplikowania kremów do twarzy.\nOdmienną sprawą jest to, że odpowiednie dbanie o skórę to konieczność wymuszona przez postępujące zanieczyszczenie środowiska. Nasza twarz jest wyeksponowana na wpływ niechcianych składników z tego powodu pielęgnacja skóry to już nie tylko kwestia estetyki, ale również dbania o zdrowie. Jako, że mężczyzna u kosmetyczki już tak nie zadziwia zobaczmy które zabiegi dedykowane są facetom.Zatem, podobne jak dziewczynom czyli: oczyszczanie twarzy, pielęgnacja dłoni i stóp. Maseczki, peelingi, zabiegi wyszczuplające.Dlaczego panowie z więszym zainteresowaniem chodzą do salonu kosmetycznego?\nUroda jest nadzwyczaj znacząca, nie tylko dla kobiet, ale również dla mężczyzn. Szkoda tylko, że mężczyźni zwracają uwagę na urodę naturalnie u kobiet, a mniej dbają o siebie. Mimo to na szczęście w coraz to większym stopniu także troszczą się o siebie, oraz próbują wygrzebać z siebie zakamuflowane piękno. Tak czy inaczej uroda, piękno oraz ich wydobywanie w najogromniejszym stopniu w dalszym ciągu należy do dam. Do kobiet przynależy także związana z urodą pielęgnacja ciała. Ciało bowiem może być pielęgnowane na co dzień, a dzięki temu na pewno będzie takie jak być powinno. Chociaż wiadomo, że nawet pielęgnacja ciała ludzkiego nie uczyni, że kobieta będzie z niego zaspokojona w stu procentach, to można chociaż spróbować dochodzić do tego, aby wyglądało coraz odpowiedniej. Uroda bo mija, a pielęgnacja ciała ma trwać pełny czas. Przeróżne są sposoby na to, aby tę urodę pielęgnować i różnie to pielęgnowanie przebiega. Jednak pielęgnacja ciała jest przydatna i co do tego nie ma żadnych, nawet najmniejszych niepewności. Dziś nie jest to takie zawikłane, bo jest sporo wspierających w tym kosmetyków. Mimo to spostrzegamy, że mężczyźni również troszczą się o siebie. Golenie profesjonalnym osprzętem, z użyciem preparatów lub też pielęgnacja twarzy – coraz to częściej widuje się kosmetyków i kremów wyłącznie dla mężczyzn. Z jakiej przyczyny? Ponieważ XXI wiek to wiek zmian w kwestii spostrzeżenia pielęgnacji ciała przez facetów. Obecnie facet zadbany to spełniony facet, z popularnością pośród dam. Tego pragniemy i do tego zmierzamy. Należałoby wobec tego ofiarować chwilę, by zatroszczyć się o własne ciało.\nEstetyka – niesłychanie relewantny substrat dla pań


Jak bezpiecznie jeździć po drogach ekspresowych i autostradach - Smartdriver\n16 stycznia 2014 26 lutego 2020 Bezpieczeństwo\nW Polsce przybywa tras szybkiego ruchu. Poruszając się po nich można jednak dostrzec, że nie wszyscy kierowcy wiedzą, jak po nich jeździć z zachowaniem zasad bezpieczeństwa i kultury drogowej.\nJeszcze w 2007 r. w naszym kraju długość sieci dróg szybkiego ruchu wynosiła ok. 1000 km. W ciągu ostatnich lat nastąpiła wyraźna poprawa w tym względzie. Według danych z grudnia 2013 r. do dyspozycji kierowców jest obecnie 1494 km autostrad oraz 1335 km dróg ekspresowych.\nZ zestawienia przygotowanego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad wynika, że już tylko pięć państw Unii Europejskiej wyprzedza pod tym względem Polskę: Niemcy, Francja, Hiszpania, Włochy i Wielka Brytania. Ten ostatni kraj mamy wyprzedzić w 2017 r.\nTrasy szybkiego ruchu są najbezpieczniejsze. Ze statystyk policyjnych wynika, że wypadki na drogach ekspresowych i autostradach stanowią ok. 1 % wszystkich wypadków w Polsce. Ze względu na większe prędkości należą one jednak do naprawdę niebezpiecznych.\nWciąż sporej liczbie kierowców brakuje doświadczenia w jeździe po trasach tego typu. Opinią publiczną co jakiś czas wstrząsają informacje o wypadkach spowodowanych przez kierujących, którzy np. jechali autostradą pod prąd.\nKażdemu kierowcy przyda się od czasu do czasu odświeżenie przepisów i zasad etykiety drogowej. Podstawą jest zapamiętanie, że na autostradzie obowiązuje maksymalna prędkość 140 km/h, a na drodze ekspresowej dwujezdniowej 120 km/h.\nNa tego rodzaju drogach nie wolno cofać. Za złamanie tego zakazu grozi 5 punktów karnych oraz 300 zł mandatu. Taka sama kara czeka na kierowcę, który na autostradzie lub drodze ekspresowej będzie zawracał.\nTakże 300 zł obciąży konto osoby, która nie będzie przestrzegała zakazu zatrzymania i postoju w innym miejscu, niż jest to wyznaczone (zatoka, parking). Dodatkowo karane jest to 1 punktem.\nNiesygnalizowanie lub niewłaściwe sygnalizowanie postoju pojazdu silnikowego z powodu uszkodzenia lub wypadku na autostradzie lub drodze ekspresowej to również 300 zł, ale akurat za to przewinienie nie są przyznawane punkty.\nMandat w wysokości 250 zł otrzyma kierowca, który wjedzie na trasę szybkiego ruchu pojazdem, dla którego tego typu drogi nie są przeznaczone. Po autostradach i drogach ekspresowych można się poruszać tylko pojazdami mogącymi rozwinąć minimalną prędkość 40 km/h na równej, poziomej jezdni (dotyczy to też motocykli i samochodów ciągnących przyczepę).\nZabronione jest także holowanie. Karą za to wykroczenie jest 200 zł mandatu.\nWróćmy jeszcze do prędkości. Dopuszczalne szybkości na autostradach i ekspresówkach są wyższe niż na pozostałych drogach, ale musimy pamiętać o dostosowywaniu prędkości do panujących warunków.\nBardzo ważne jest właściwe korzystanie z pasów ruchu. Lewy pas służy do wyprzedzania. Po wykonaniu manewru powinniśmy wrócić na pas prawy. Dotyczy też to dróg o trzech lub więcej pasach w jedną stronę. Nierzadko na takich odcinkach można się natknąć na kierowców, którzy podróżują pasem środkowym nie zwracając uwagi na otoczenie i prędkość innych uczestników, przez co są wyprzedzani zarówno pasem lewym, jak i prawym.\nWspomniana obserwacja otoczenia jest szczególnie istotna. Powinniśmy często zerkać w lusterka i być zorientowanym, czy nie dojeżdżają do nas inne pojazdy. Gdy jedziemy prawym pasem i przygotowujemy się do wyprzedzania upewnijmy się, czy lewym pasem nie zbliża się do nas szybszy motocykl lub samochód. Nam będzie łatwiej poczekać kilka sekund, przepuścić pojazd i dopiero przyspieszyć, niż jadącemu z większą prędkością kierowcy gwałtownie zwolnić.\nWyprzedzając kolumnę wolniejszych pojazdów (np. ciężarówek) lewym pasem także patrzmy, czy nie jesteśmy doganiani przez dużo szybszy pojazd. W takiej sytuacji często można znaleźć lukę w kolumnie i zjechać na moment na prawy pas nawet bez utraty prędkości.\nMiłośnicy jazdy lewym pasem powinni pamiętać o tym, żeby nie jechać przyklejonym do zderzaka pojazdu poprzedzającego. Należy też uważać zbliżając się do grupy samochodów. Trzeba stosować metodę ograniczonego zaufania. Nigdy nie wiadomo, czy któryś z nich nie zajedzie nam drogi rozpoczynając manewr wyprzedzania. Dotyczy to szczególnie wozów ciężarowych. Lepiej na moment odpuścić gaz i przełożyć stopę nad hamulec, co skróci czas potrzebny do nagłego wytracenia prędkości.\nZbliżając się do węzła czy stacji benzynowej obserwujmy, czy jakieś pojazdy nie będą włączały się do ruchu. Dobrą praktyką jest zjazd na lewy pas (o ile jest to możliwe) i zwolnienie prawego pasa. Z drugiej strony kierowcy włączający się do ruchu nie muszą koniecznie od razu wjeżdżać na autostradę czy drogę szybkiego ruchu. Lepiej wykorzystać całą długość pasa rozbiegowego, niż ryzykować zajechanie komuś drogi.\nWiedząc, że będziemy zjeżdżać z trasy nie szarżujmy lewym pasem aż do zjazdu. Ustawmy się wcześniej na pasie prawym, abyśmy nie prowokowali niebezpiecznej sytuacji przecinając nagle drogę innym uczestnikom.\nPrzy samym zjeździe należy uważać na prędkość. Po jeździe ze 140 km/h na liczniku i wytraceniu szybkości do np. 60 km/h może powstać wrażenie, że poruszamy się wyjątkowo powoli. Będzie ono złudne. Drogi wyjazdowe potrafią być bardzo ostre, a zbyt duża prędkość może skończyć się uderzeniem w barierę ochronną.\nNa autostradach i drogach ekspresowych istotne jest zachowywanie się w sposób przewidywalny. Sygnalizujmy manewry z wyprzedzeniem. Myślmy o innych i za innych kierowców.\nCzy spotkaliście się z nieodpowiedzialnymi zachowaniami kierowców na drogach szybkiego ruchu?\nKoniec z agresywną jazdą i poganianiem. Autostrady mają być bezpieczniejsze Odblaski ratują życie. Ważne, by spełniały odpowiednie normy! Korytarz życia – przepisy, zasady. Jak się zachować?\nRekordowe kary za brak OC


Życie w Izraelu nadal nie wiele znaczy. Rodzina spalonego żywcem niemowlęcia walczy o życie - Portal 3droga.pl\nŻycie w Izraelu nadal nie wiele znaczy. Rodzina spalonego żywcem niemowlęcia walczy o życie\nRodzice i brat spalonego żywcem przez syjonistycznych osadników palestyńskiego noworodka kolejny dzień walczą o życie. W tym samym czasie trwają protesty Palestyńczyków, dla których izraelskie bestialstwo po raz kolejny przekroczyło jakiekolwiek dopuszczalne granice. Podpalenie ich domu w wyniku którego zginął 18-miesięczny Ali Saad Dawabsha wywołało międzynarodowe oburzenie. Tylko czy kiedykolwiek słowa uratowały, chociaż jedno życie na Bliskim Wschodzie?\nOjciec wspomnianego noworodka został przewieziony do miejscowego szpitala ze stwierdzonymi oparzeniami trzeciego stopnia. Jego matka wraz ze starszym bratem leczeni są w placówce nie daleko Tel-Avivu, ich stan został określony jako „zagrożenie życia”. Na ścianach ich zrujnowanego domu, żydzi namalowali gwiazdę Dawida z podpisem: „Zemsta”.\nTa niewypowiedziana zbrodnia wywołała szybką i bardzo stanowczą reakcję samych Palestyńczyków. Starcia z policją i z izraelskimi siłami bezpieczeństwa wybuchły na całym Zachodnim Brzegu, nie omijając nawet wschodniej Jerozolimy. Na północy Ramallahu, żołnierze zastrzelili 17 letniego Laitha Khaldiego, który wczoraj rano został obwołany męczennikiem. Na północy Zachodniego Brzegu, starcia z Izraelczykami trwały do momentu, kiedy przybyłe wojsko ogłosiło wspomniany teren zamkniętą strefą militarną. We wschodniej Jerozolimie, w wyniku protestów 10 Palestyńczyków zostało ciężko rannych, jak poddają media związane z Palestyną.\nŹródło: Electronic Resistance


Jagodowa mama: Karmienie piersią. Czyli o tym, co powinno być naturalne, a jest trudne.\nMonika Chrzanowska 28 sierpnia 2014 06:59\nAga a może to przez ząbkowanie? Ja ekspertem w karmieniu piersią nie jestem, ale widzę po moim skrzacie ze jak dziąsła dokuczają to woli jeść łyżeczką a podczas picia z butelki bardzo się denerwuje.\nJagodowa Mama 28 sierpnia 2014 08:50\nTo był mój pierwszy trop. Ale jak zaczęłam szukać kiedy zaczęły się problemy to.. trwają już 4 miesiące :(\nMonika Chrzanowska 29 sierpnia 2014 11:44\nU Mańki problem z dziąsłami trwa od 3 m-ca życia, a jak dotąd nie dorobiła się żadnego zęba. Nie przekreślałabym tego tropu, bo zęby nie zawsze wyskakują znienacka. Dopiero teraz widzę że przebija się górna jedynka. Górna zamiast książkowej dolnej. Ząbkowanie jest w cały świat.


NACOMI OLEJ INCA INCHI, 50ml - opinie, cena, ulotka, skutki uboczne - Apteka Słoneczna\nNACOMI OLEJ INCA INCHI, 50ml\nZ wiekiem nasza skóra poddaje się oznakom upływającego czasu, traci witalność, pojawiają się pierwsze zmarszczki. Jest to proces, którego niestety nie możemy uniknąć, ale możemy go spowolnić i zatrzymać. Dlatego specjalnie z myślą o tych potrzebach powstał NACOMI INCA INCHI. Posiada bardzo wysoką zawartość nienasyconych kwasów tłuszczowych (nawet 92 % całej masy oleju – co czyni go rekordzistą wśród wszystkich naturalnych olejów roślinnych). W jego składzie znajdziemy również Witaminę E i A. W oleju Inca Inchi odnajdziemy całą gamę kwasów tłuszczowych - Omega-3 alfa-linolenowy (do 54%) i Omega-6 linolowy (33%) oraz protein. Dzięki zawartości tych dobroczynnych składników jego zastosowanie jest bardzo szerokie. Olej ten jest jedynym, znanym do tej pory, aktywnym powierzchniowo olejem. Posiada zdolność odbudowy kolagenu. Efekt wygładzenia i uelastycznienia skóry, a co za tym idzie wyraźnego spłycenia zmarszczek, widać już w drugim tygodniu stosowania. Olejek łagodzi podrażnienia i zaczerwienienia. Jeśli mocno wysuszamy skórę złym doborem kosmetyków i pojawiają się już na niej pierwsze zmarszczki to olejek Inca Inchi na pewno sobie z tym poradzi.\nNACOMI INCA INCHI b Wskazania:\nNACOMI INCA INCHI Sposób użycia: Niewielką ilość oleju rozsmarować w dłoniach i nakładać na skórę twarzy lub ciała.\nNACOMI INCA INCHI Skład: Pulkenetia Volubilis Linneo 100%\nWolny od olejów mineralnych\nWolny od pochodnych ropy naftowej\nNACOMI OLEJ INCA INCHI, 50ml - Opinie\nNACOMI OLEJ INCA INCHI, 50ml - Cena 30,48 PLN\nKlienci, którzy kupili: NACOMI OLEJ INCA INCHI, 50ml, kupili również:


Zdrowym Krokiem i Agarun Kids – Agnieszka Janasiak – Biegowy trener personalny Terapeuta\nZdrowym Krokiem i Agarun Kids\nStandard / by Agnieszka Janasiak / 6 marca 2021 / No Comments\nDruga godzina to Joga Medyczna – autorska odmiana Jogi oparta o wiedzę fizjoterapeutyczną i osobiste doświadczenia. ,,Stabilność nad mobilność to moja dewiza. Zajęcia dla wszystkich (też dla osób niebiegających) dla młodszych i starszych. Wiek nie ma znaczenia.\nZajęcia dla dzieci w każdym wieku. Chodzi o dobrą zabawę , gdzie bieg jest naturalną formą ruchu. To zajęcia ogólnorozwojowe, gdzie liczy się zaszczepienie w młodym pokoleniu aktywności fizycznej.\nKażda środa start godz 18:00 Park Aktywności Fizycznej ul. Druskiennicka/Strzeszyńska . Zapisy przez formularz kontaktowy. Aktualności będą umieszczane na Fb . Tu link do wydarzenia\nW miarę rozwoju zajęć możliwy podział na grupy wiekowe.\nNext Od dyszki do maratonu- sprawdź swoją formę\nPrevious Do pierwszego kilometra….