Zwierz bardzo żarłoczny - Miesięcznik Teatr\nfot. Tomasz Urbanek / East News / Archiwum Artystyczne Teatru Narodowego\nŁUKASZ MACIEJEWSKI Przed rozpoczęciem naszej rozmowy zastanawiałem się, jakiej użyć metodologii w opisie Twojej drogi teatralnej, materiał jest bowiem tak obszerny, że wydaje się tematem na książkę, nie na wywiad.\nEWA WIŚNIEWSKA Jestem w teatrze, tak było zawsze. Przy okazji jestem w kinie i w telewizji, ale to, podkreślam, przy okazji. Teatr jest dla aktora szkołą wszystkiego, co istotne: dyscypliny, kindersztuby, pokory. „Chmyzostwo” nie utrzyma się na scenie długo. „Chmyzostwem” określam aktorstwo nieprawdziwe, udawane, promowane niekiedy przez media. W teatrze udawać się nie da. To pokazały czasy stanu wojennego. Zdecydowana większość z nas odmówiła wówczas udziału we wszelkich występach, do głosu doszli koledzy, których nazwisk dzisiaj nikt nie pamięta. Dostali się na scenę na moment, ale na kunktatorstwie nie da się zbudować talentu.\nMACIEJEWSKI Niedawne czasy pandemii udowodniły, że nie można przenieść teatru do sieci, do komputera. Teatr to spotkanie.\nWIŚNIEWSKA I tym różni się od filmu. Na planie filmowym nie ma rozwoju myślenia o postaci, akcencie, który należy położyć w danej scenie. Teatr to ciągłość i sens. W filmie kręcimy obiektami, niechronologicznie, trzeba sobie przypominać scenariusz. Zupełnie inny rodzaj skupienia.\nMACIEJEWSKI Teatr to zadawanie pytań, szukanie odpowiedzi.\nWIŚNIEWSKA Podczas niedawnych prób do spektaklu Piknik pod Wiszącą Skałą Joan Lindsay w reżyserii Leny Frankiewicz z uwagą obserwowałam koleżanki, w większości młode dziewczyny. Pracowały uważanie i z oddaniem. Zaimponowały mi – każdego dnia widziałam, jak walczą o siebie, jak zależy im na tym, żeby ze sobą współgrać, stworzyć zespół. Pogratulowałam im poważnego podejścia do zawodu, i kolejny raz ucieszyłam się, że jestem w teatrze, w którym pracę aktora traktuje się poważnie. Mam zresztą poczucie, że zawsze należałam do takich zespołów.\nMACIEJEWSKI Gabriela Muskała, grająca w tym spektaklu pułkownikową Fitzhubert, opowiadała mi, że dla reszty zespołu świadomość, że – jako pani Appleyard – jesteś z nimi na scenie, to, w jaki sposób pracujesz, jakie formułujesz pytania, to ważna lekcja aktorstwa.\nWIŚNIEWSKA Doświadczenie się przydaje. Nie należę do aktorów, którzy za wszelką cenę starają się poprawiać młodszych, przekonywać do swoich pomysłów. Nigdy nie chciałam być pedagogiem, na scenie również tego unikam. Wiem natomiast, że niekiedy młode osoby, młodzi aktorzy, potrzebują wsparcia. Kiedy pojawiają się ewidentne asynchrony w danej kwestii czy w konkretnej scenie, wynikające chociażby z braku doświadczenia, staram się podrzucać drobne uwagi, nie jest to jednak nigdy nachalne.\nMACIEJEWSKI Doświadczenie ułatwia pracę nad spektaklem?\nWIŚNIEWSKA Nie wiem, jest różnie: i łatwo, i trudno. Na tym zresztą polega fenomen tej profesji. Nigdy nie wiemy na pewno, co się wydarzy, i to jest dla mnie fascynujące. Jeżeli chodzi o samo czytanie tekstu dramatu, adaptacji lub scenariusza, to wielkich zmian u siebie nie zauważam. Zawsze miałam rentgenowski mózg do prześwietlania proponowanego tekstu. Czytając scenariusz, wiem, czy przyjmę go, czy zrezygnuję.\nMACIEJEWSKI Świadomość czy intuicja?\nWIŚNIEWSKA Intuicja. Nie wiem, skąd to się bierze, ale mam coś takiego. Ja to wiem.\nMACIEJEWSKI Wspominałaś o stanie wojennym, o aktorskim bojkocie, teraz również mieliście długą przerwę.\nWIŚNIEWSKA Nie graliśmy spektakli, ale próby do Pikniku odbywały się właściwie przez cały czas. Próbowaliśmy w maskach, robiliśmy testy. W krótkich przerwach pomiędzy lockdownami, przy obostrzeniach sanitarnych, zagraliśmy parę razy. Biliśmy brawo widowni, która mimo strachu przychodziła do teatru. Wtedy to była odwaga. Dzisiaj widownia Teatru Narodowego jest znowu pełna. Nie można dostać biletów. Nasza publiczność wróciła.\nMACIEJEWSKI Kontakt z publicznością, oddech widza, jest nie do przecenienia.\nWIŚNIEWSKA Bez tego teatr nie ma sensu.\nMACIEJEWSKI Czy wielki aktor może funkcjonować poza teatrem?\nWIŚNIEWSKA Bywają takie przypadki, na świecie bywają niewątpliwie. Tyle że od razu można poznać, czy gwiazdor grający obecnie w dużych produkcjach amerykańskich pracował wcześniej w teatrze. Ja to widzę. Chodzi o kwestię świadomości, podawania dialogu, rzemiosła, właściwie wszystkiego. Oglądając i podziwiając chociażby Anthony’ego Hopkinsa, od razu można wyczuć ów teatralny rodowód.\nKino, telewizja również, wymaga innego podejścia, odmiennego sposobu mówienia niż w teatrze. Kino bazuje na zbliżeniu, wtedy człowiek po prostu reaguje inaczej. Underground aktorstwa. Na scenie natomiast każdą kwestię trzeba powiedzieć tak, żeby mówiąc szeptem, zostać usłyszanym w ostatnim rzędzie. I żeby to wybrzmiało wiarygodnie. Na to pracuje się latami – impostacja, oddech. Trzeba wiedzieć, po co się jest na scenie.\nMACIEJEWSKI Wiedzieć, po co się jest na scenie − tego uczył Cię w szkole teatralnej profesor Aleksander Bardini.\nWIŚNIEWSKA Kontekst był nieco inny. Próbowaliśmy Cezara i Kleopatrę George’a Bernarda Shawa. Poszło mi nieźle, byłam z siebie zadowolona. I wtedy profesor Bardini powiedział do mnie: „Dziecko, bardzo dobrze zagrałaś, ale po to będziesz jeszcze dwa lata w szkole teatralnej, żeby wiedzieć, dlaczego dobrze zagrałaś”. To też jest nauka.\nMACIEJEWSKI „Dlaczego”. Zawsze zadajesz sobie to pytanie?\nWIŚNIEWSKA W jakim sensie?\nMACIEJEWSKI Na przykład grając teraz panią Appleyard w Pikniku pod Wiszącą Skałą, szukasz odpowiedzi na pytania dotyczące charakteru postaci – dlaczego nie jest tylko chodzącym złem, dlaczego jest zgorzkniała?\nWIŚNIEWSKA Czasami te pytania są skomplikowane, a dochodzenie do odpowiedzi zajmuje miesiące, często jednak wystarczy intuicja. W tym przypadku od razu czułam, że Appleyard powinna mieć drugą twarz, drugą stronę duszy. Inaczej będzie postacią płaską i jednostronną. Nieinteresującą.\nMACIEJEWSKI W drugim akcie Twoja bohaterka zostaje strącona z piedestału.\nWIŚNIEWSKA Pełna pychy przełożona pensji stara się zachować godność, która jest jej odbierana. Aż do pełnego załamania tej postaci w ostatnim monologu.\nMACIEJEWSKI Oglądając Twoją Appleyard, nie miałem wątpliwości, że w tym przypadku aktor naprawdę wie, kogo gra, rozumie rolę, zdaje sobie sprawę, że wieloznaczność jest kluczem do zrozumienia bohaterki.\nWIŚNIEWSKA To podstawa. I podstawowe zadanie dla reżysera. Jeżeli aktor się zmaga z postacią albo jej nie rozumie, właśnie do reżysera należy odpowiednie ukierunkowanie na właściwe tory, uzmysłowienie błędnych pomysłów własnych, podsunięcie nowych. Praca z aktorem powinna być podstawowym przedmiotem w szkołach teatralnych, a tak nie jest. Spektakl, premiera to zawsze spotkanie pomysłów aktora i wizji reżysera, której aktor stara się podporządkować. Najgorsze są uwagi typu: „Masz zagrać tak i już”. Dlaczego? Wzruszenie ramion. Takich odpowiedzi jako świadoma aktorka nie przyjmuję.\nMACIEJEWSKI Bo to nic nie znaczy.\nWIŚNIEWSKA Absolutnie nic nie oznacza. Oglądałam niedawno w telewizji stary filmik ze szkoły teatralnej. To był archiwalny materiał wyemitowany po śmierci Wiesia Gołasa. Cały jego rocznik, a w środku ich ukochany profesor Aleksander Zelwerowicz. I właśnie profesor Zelwerowicz powiedział w tym filmie zdanie, które mnie zachwyciło: „Jeżeli aktor daje z siebie wszystko, co najlepsze, to nawet gdy reżyser zbłądzi, aktor się obroni”. Spektakl może być oceniony krytycznie, ale publiczność zawsze doceni żarliwą walkę aktora. Czuje, że zrobił wszystko, co mógł, że tam nie było nonszalancji. My to wiemy zawsze, wyczuwamy akceptację widzów, nawet pomimo braku akceptacji dla przedstawienia. Następuje pozawerbalne porozumienie między aktorem a widownią. Nasze serca biją jednakowo. Nie każdy spektakl niesie ze sobą takie święto, broń Boże, ale to dla nas wielkie przeżycie. Jeżeli poczuje się świadomość panowania nad sercami widowni, to jest jak haszysz. Namiętność, coś pięknego.\nMACIEJEWSKI Na ostatnim festiwalu w Gdyni spotkałem Barbarę Krafftównę. Zapytałem, czy kiedykolwiek poczuła się lepsza od innych, odpowiedziała ironicznie: „Proszę pana, ale ja jestem lepsza. Aktorzy są lepsi”. Czujesz się lepsza?\nWIŚNIEWSKA Nie. I nie jest to fałszywa skromność, ja nie lubię kokieterii. Nazwałabym to raczej zadumaniem. Ostatnio ciągle dostaję nagrody za całokształt. Mnie to zadziwia. Może rzeczywiście dobrze coś zrobiłam, pracuję już długo, mam tego pełną świadomość. Nie jest to zatem fałszywa skromność, pojawia się jednak u mnie pełne niepokoju niedowierzanie, że mam tych nagród pełno, a nie zasłużyłam na nie do końca. Chwilę później druga strona mojej osobowości podpowiada, że właśnie zasłużyłam, powinnam się cieszyć i już. Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Myślę, że jako artystka mam zbyt dużą świadomość ułomności, które staram się jakoś przykryć, żebym mogła nawet przez chwilę poczuć, że jestem lepsza od innych.\nMACIEJEWSKI Nagrody, przede wszystkim pamięć widzów, krytyki – to jest efekt nie tylko Twojej pracy, zawodowego szczęścia, ale także konsekwencji. Aktorstwo dla Ciebie było zawsze sprawą serio, ale i szansą na pielęgnowanie pamięci o innych. Przy każdej okazji wspominasz swoich profesorów, wspierasz również tych, którym zawodowo mniej się poszczęściło.\nWIŚNIEWSKA Nie ma co ukrywać, czuję wokół siebie coraz większą pustkę. Niemal każdy miesiąc przynosi informacje o odejściach tych, którzy mnie uczyli, od których chciałam się uczyć, byli moimi wzorcami. Są zastępowani średnią wartością podnoszoną do rangi wzorca.\nMACIEJEWSKI Od najwcześniejszych lat otaczali Cię mistrzowie. Już w szkole teatralnej Hanin, Bardini, Kreczmar, Rudzki, Sempoliński, Romanówna…\nWIŚNIEWSKA Można było czerpać, naśladować.\nMACIEJEWSKI Czy jest jakaś postać, która fascynowała Cię szczególnie?\nWIŚNIEWSKA Oleńka Śląska. Zawsze i wszędzie.\nWIŚNIEWSKA Całokształt. Chodziło i o aktorstwo, była znakomitą artystką, ale i o stosunek do zawodu. Ola genialnie wychowywała swoje roczniki w szkole teatralnej. Zapamiętałam tyle jej rad, uwag. Mam na myśli także kwestie czysto techniczne, na przykład, że dama nie macha rękami, nie kręci tyłkiem w krynolinie. Aleksandra Śląska nauczyła mnie, jak zewnętrzność podkreśla postać, którą chce się zagrać, i jakie to ma znaczenie. I na pewno nie chodzi w tym przypadku o kwestię tak zwanej urody.\nMACIEJEWSKI Powiedziała urodziwa Ewa Wiśniewska.\nWIŚNIEWSKA Uroda przemija, nie warto się ekscytować. Bardzo współczuję koleżankom, a i kolegom, usiłującym przez całe życie wyglądać na dwadzieścia lat. Pomijam fakt, że trzeba się godnie starzeć i uwzględniać przemijający czas, albo mieć chociaż świadomość upływającego czasu. To jest czysta biologia. W filmowej Cudzoziemce nie chciałam grać Róży w młodości (rolę tę zagrała Katarzyna Chrzanowska), ponieważ czułam, że byłoby to błędem. Nigdy nie dążyłam do tego, żeby grać młodsze ode mnie dziewczyny, kokietować wyglądem. Wiem, kim jestem, jakie role mogę jeszcze zagrać, a które są już poza moimi możliwościami. Na pewno moim celem nie jest udawanie dzierlatki, chyba żeby w sztuce oznaczało to coś, co można by nazwać przewrotnością losu albo dramatem. Jako zadanie aktorskie taka postać może być fascynująca, ale w życiu udawanie, że jest się młodszą niż w rzeczywistości, i szukanie takiego repertuaru dla siebie, jest według mnie naiwne, chwilami groteskowe.\nMACIEJEWSKI Kinga Dębska, reżyserka filmowa, z którą pracowałaś ostatnio dwukrotnie – w Teatrze Telewizji (Oscar dla Emily) oraz w filmie (Zupa nic) – mówiła, że w tym momencie nie odnajduje w Twoim pokoleniu żadnej aktorki, która miałaby tak gigantyczną świadomość kina, kamery, a której aktorstwo byłoby tak współczesne, bez żadnych manieryzmów, naleciałości z teatru.\nWIŚNIEWSKA Akurat w kinie nie musiałam się tego uczyć. Telewizja często powtarza stare filmy z moim udziałem, czasami trafiam na te powtórki, a ponieważ w większości to były naprawdę dobre rzeczy, zatrzymuję się do końca seansu. I mam satysfakcję, że nawet w tych najwcześniejszych filmach, które kręciłam jako panienka, studentka, nie przeciążyłam sprawy, byłam naturalna. Chyba dostałam tę wiedzę od losu, bo przecież w szkole nikt nas takich rzeczy nie uczył. A ja zawsze miałam jednak świadomość dystansu między widzem a mną, jeżeli chodzi o kamerę. Nie nadgrywałam, nie dociskałam, czułam, że tutaj na moją rolę pracuje coś zupełnie innego niż w teatrze: charakteryzacja, kostium, zbliżenie. Że głosowo muszę wykonać raczej krok wstecz. I czułam to od pierwszych moich filmów: Zbrodniarza i panny, Życia raz jeszcze, Prawa i pięści…\nMACIEJEWSKI Klasyka polskiego kina. Fotosy filmowe, trofea teatralne, pamiątki rodzinne – to wszystko buduje aurę Twojego wyjątkowego warszawskiego mieszkania, w którym dzisiaj rozmawiamy.\nWIŚNIEWSKA Zobacz, Andrzej Dudziński namalował mi Pokraka w trykotowej koszulce. Oddałam do oprawy, z poleceniem, żeby nabity na blejtram trykot się rozciągnął.\nMACIEJEWSKI A ten Twój portret to Świerzy?\nWIŚNIEWSKA Tak, Waldemar Świerzy. Bardzo go lubię, namalował mi lekko zadarty nosek, zawsze chciałam taki mieć.\nMACIEJEWSKI I wszędzie nagrody.\nWIŚNIEWSKA Ostatnio za całokształt pracy w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia.\nMACIEJEWSKI Nagrody za całokształt prowokują do rozmów o teatralnej drodze Ewy Wiśniewskiej. Jak to się stało, że Twoim pierwszym teatralnym adresem stał się akurat Praski Teatr Ludowy?\nWIŚNIEWSKA Po moich dyplomach, między innymi Polly Peachum w Operze za trzy grosze Bertolta Brechta w reżyserii Aleksandra Bardiniego, miałam inne propozycje angażu, ale bardzo chciałam być w teatrze razem z moim ówczesnym mężem, Robertem Polakiem, i jeszcze jednym kolegą, a na przyjęcie całej trójki zdecydował się tylko dyrektor Jerzy Rakowiecki z Teatru Ludowego.\nMACIEJEWSKI W Praskim Teatrze Ludowym stworzyłaś swoje pierwsze ważne role. Premiera goniła premierę. Tylko w 1964 i 1965 roku, czyli w Twoich pierwszych dwóch sezonach w teatrze, zagrałaś Annę w Warszawiance Wyspiańskiego, Kasię w Gwałtu, co się dzieje Fredry, Hermię w Śnie nocy letniej Szekspira, Niedopasowaną w Niedopasowanych, czyli Goliathcie i Wielorybhie Wojciecha Młynarskiego i Krzysztofa Dzikowskiego (wszystkie w reżyserii Rakowieckiego), Mary w przedstawieniu Tempo, mister Norrison! Ferenca Molnára w reżyserii Mariana Jonkajtysa oraz Kamillę w Nie igra się z miłością Alfreda de Musseta, Nicky w sztuce Przed maturą José-André Lacoura, Córkę w Tym nieznajomym Jerzego Krzysztonia (w reżyserii Jana Bratkowskiego). Naprawdę trudno uwierzyć w takie tempo. Co dwa miesiące premiera.\nWIŚNIEWSKA Tak się wtedy pracowało. Można powiedzieć, że miałam wielkie szczęście, że na starcie otrzymałam tyle zadań i spotkałam się z tak świetnym pedagogiem jak Jerzy Rakowiecki. Teatr Ludowy przechodził wówczas liczne zmiany. Wrócił na Puławską 37/39 do kamienicy Luniaków, czyli tam, gdzie w 1947 roku z inicjatywy Spółdzielni Pracy Aktorów i Pracowników Teatralnych pod kierownictwem Juliana Tuwima rozpoczynał działalność.\nMACIEJEWSKI Kiedy tylko możesz, podkreślasz rolę i zasługi Jerzego Rakowieckiego. W ostatnich latach jego dyrekcji w Teatrze Ludowym zagrałaś u niego jeszcze m.in. Roksanę w Cyranie de Bergerac Rostanda, Polly w Operze za trzy grosze Brechta, Daszę w Drodze przez mękę Tołstoja, Laurę w Zawiszy Czarnym Słowackiego… Można spokojnie powiedzieć, że w Ludowym Rakowiecki postawił na Wiśniewską.\nWIŚNIEWSKA Nie tylko na mnie, ale owszem, byłam przez dyrektora rozpieszczana. Miałam też wrażenie, że on mnie na tych rolach uczył, uświadamiał zawodowo. To była druga szkoła teatralna. Kiedy po zmianie dyrekcji Ludowy objął Janek Kulczyński, byłam już w innym zawodowym momencie. Grałam mniej, pojawiały się propozycje z zewnątrz. Często wówczas wyjeżdżałam za granicę, popularne były wyjazdy słowno-muzyczne, Kulczyński zgadzał się na to. Nie przeszkadzał.\nMACIEJEWSKI W 1974 roku powstaje w Warszawie Teatr Kwadrat. Dyrektorem naczelnym i artystycznym zostaje Edward Dziewoński, z którym pracowałaś wcześniej w Ludowym. W pierwszym, historycznym zespole aktorskim Kwadratu znajdują się m.in. Janusz Gajos, Wanda Koczeska, Krzysztof Kowalewski, Gabriela Kownacka, Włodzimierz Press, Jarema Stępowski, Ewa Wiśniewska.\nWIŚNIEWSKA Zawsze lubiłam zawodowy płodozmian, nie chciałam się nudzić. Po dramacie komedia, po komedii coś poetyckiego i tak dalej. Teatr Kwadrat dał mi kilka zawodowych lat uśmiechu w najlepszym artystycznie towarzystwie. Dziewoński był znakomitym rzemieślnikiem, dawał genialne uwagi. To od niego nauczyłam się na dobrą sprawę, czym jest w aktorstwie pauza, czym różni się w komedii i w dramacie.\nMACIEJEWSKI W Kwadracie występowałaś w sztukach reżyserowanych przez Dziewońskiego i Macieja Englerta, wówczas etatowego reżysera tego teatru. Sztuki Sztaudyngera, Stopparda, ale i kompletnie zapomnianych dzisiaj autorów fars.\nWIŚNIEWSKA No właśnie, repertuar był dosyć jednotonalny. Ja bardzo lubię komedie, nie mam nic przeciwko farsom, natomiast w Teatrze Kwadrat graliśmy tylko taki repertuar, i wydawało mi się to dosyć monotonne. Dlatego kiedy Mariusz Dmochowski zaprosił mnie ponownie do Teatru Ludowego, który w międzyczasie wrócił do pierwszej nazwy Teatr Nowy, nie wahałam się długo. Poza tym – od razu otrzymałam tytuły i role, w których miałam występować. To były piękne propozycje: Katierina w Burzy Ostrowskiego, Marianna w Kaprysach Marianny Alfreda de Musseta, Donna Diana w Zielonym Gilu Tirsa de Moliny czy Jelizawieta Protasowa w Żywym trupie Lwa Tołstoja. Było mi przykro zostawiać Kwadrat, Dudek się trochę obraził, ale powiedziałam mu uczciwie, że mnie pociąga bardziej zróżnicowany repertuar, chciałabym się sprawdzać w wielu gatunkach.\nMACIEJEWSKI Po stanie wojennym Mariusz Dmochowski przestał kierować Teatrem Nowym, u nowego dyrektora, Bohdana Cybulskiego, zagrałaś jeszcze Eleonorę w Tangu Mrożka, potem na długo, bo aż na dwadzieścia cztery lata, zostałaś aktorką Teatru Ateneum.\nWIŚNIEWSKA Z Mariuszem Dmochowskim uwielbiałam grać w Niedźwiedziu Czechowa. To był nasz hit. Reżyserował Wieńczysław Gliński. Myślę jednak, że odeszłam z Nowego w najlepszym momencie. Robiło się tam coraz mniej przyjemnie. Potem z Ateneum po wielu latach przeszłam do Teatru Narodowego − i nie żałuję. Mam wrażenie, że los za mnie decydował. Otrzymywałam propozycje nowych angaży w sytuacjach, kiedy sama czułam, że trzeba coś zmienić w moim zawodowym życiu. To były właściwe decyzje, słuszne wybory.\nMACIEJEWSKI Przez te wszystkie lata byłaś i jesteś aktorką wierną scenom warszawskim. Poza jednym wyjątkiem, spektaklem Kochanka w reżyserii Grzegorza Skurskiego granym w Scenie na Piętrze w Poznaniu, nigdy nie dałaś się namówić na gościnny udział w przedstawieniach granych poza stolicą.\nWIŚNIEWSKA Kochanka to była mała, dwuosobowa sztuka. Ze Zdzisiem Wardejnem dojeżdżaliśmy do Poznania samochodem. Wyjątek potwierdzający regułę. Tak, nie dawałam się namówić na granie i próbowanie poza domem, a dzisiaj to już w ogóle wykluczone. Chodzi o względy czysto praktyczne – nie wyobrażam sobie ślęczenia godzinami nad kalendarzem, uzgadniania terminów z macierzystym teatrem, szukania kompromisów. Po drugie, chodzi o uczciwość wobec widzów, czyli także wobec siebie. Nie chcę się rozdrabniać, nie potrzebuję tego. Nikogo nie oceniam, ale nie lubię miotania się zawodowego. Z Krakowa do Warszawy przez Wrocław, próba, spektakl, plan filmowy, telewizja, słuchowisko i reklama. To nie dla mnie. Ja lubię poukładać sobie życie. Jako warszawianka z krwi i kości chciałam pracować w Warszawie. Kiedy miałam główną rolę w teatrze, nie robiłam nic innego. Podobnie z filmem. Względna higiena w tym mało higienicznym zawodzie jest jednak potrzebna. Dzisiaj dbam o to bardziej niż kiedyś. Sama się zastanawiam, jak udawało mi się kiedyś utrzymać szalone tempo pracy, bo jednak pracowałam bardzo intensywnie, a przy tym, to też ważne, nie zaniedbywałam przyjemności. Zawsze przecież musiał być czas na przykład na brydża w klubie Ściek na Trębackiej.\nMACIEJEWSKI Gdy przyglądałem się Twojej biografii teatralnej, moją uwagę zwróciły spektakle reżyserowane przez aktorów czynnie uprawiających tę profesję, jak Gustaw Holoubek, Edward Dziewoński czy Jan Englert, grających w filmach, jak Krzysztof Zaleski czy Aleksander Bardini, albo niemal rezygnujących z czasem z aktorstwa, jak Maciej Englert czy Agnieszka Glińska. Grałaś również w przedstawieniach reżyserowanych przez Romana Kłosowskiego, Aleksandrę Śląską, Lenę Frankiewicz, Wieńczysława Glińskiego, Krzysztofa Kolbergera…\nWIŚNIEWSKA To bardzo różne indywidualności, ale rzeczywiście pracując z nimi, miałam pewność, że wiedzą wszystko albo prawie wszystko o aktorstwie. Chodzi o kwestię podstawową: świadomość tego, co się proponuje aktorowi. To jest szalenie ważne w pracy. Aktor z reguły rozumie najlepiej drugiego aktora, ma wyczucie, co może zaproponować jako reżyser, ponieważ sam przechodził tę samą drogę. Celem ostatecznym jest udana premiera, dobre przedstawienie. To jest wspólnota różnic, bo różnice są jednak zasadnicze. O Gustawie Holoubku mówi się, że będąc intelektualistą, zawsze, w mniejszym lub większym stopniu, proponował w postaciach siebie. Inaczej Jan Świderski. W Wiśniowym sadzie Czechowa w reżyserii Janusza Warmińskiego w Ateneum, spektaklu, w którym grałam Szarlottę, a Świderski występował jako stary Firs, mój starszy kolega doklejał sobie krostę na nosie. Dla niego to było bardzo ważne. Musiał przedzierzgnąć się całkowicie w kreowaną postać. I dawało to świetne rezultaty – pamiętam wrażenie, jakie zrobił na mnie Świderski jako Generał w Policji Mrożka w jego reżyserii. A zatem nie ma jednej szkoły. Z jednej strony – nienachalny Gustaw Holoubek, z drugiej − siłowy (w dobrym znaczeniu tego słowa) Świderski.\nZ Gustawem pracowałam zresztą najdłużej, spotkaliśmy się najwcześniej. Poznaliśmy się na planie Prawa i pięści Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego. Miałam wtedy zaledwie dwadzieścia jeden lat, a grałam od razu z Holoubkiem, Mrozowską, Skarżanką, Pietruskim. Wyobrażasz sobie, jakie to były rozmowy, jakie anegdoty? Słuchałam ich oczarowana. Kiedy po latach zaczęłam grać u Gustawa Holoubka i z Gustawem Holoubkiem, te piękne wspomnienia powróciły. W telewizyjnej Antygonie Gustaw zagrał Kreona, ja Ismenę, w Teatrze Ateneum zagrałam Podstolinę w Zemście Fredry i Kasztelanową w Mazepie Słowackiego, oba spektakle w jego reżyserii.\nMACIEJEWSKI Stosunkowo często pracowałaś też w teatrze z reżyserami kojarzonymi przede wszystkim z kina: Kazimierzem Kutzem (Ada we Wkrótce nadejdą bracia Janusza Krasińskiego), Tadeuszem Konwickim (Miełanija w J.B. i innych Gorkiego), Robertem Glińskim (Margrabina w Żywej masce Luigiego Pirandella), Markiem Koterskim (Mama w Domu wariatów Koterskiego), Barbarą Sass (Madame de Montreuil w Madame de Sade Yukio Mishimy) czy z Krzysztofem Zanussim (Julia w Romulusie Wielkim Friedricha Dürrenmatta).\nWIŚNIEWSKA Zdarzają się filmowcy, którzy mają wspaniałą świadomość sceny, są i tacy, którzy w teatrze czują się kompletnie bezradni. Próbują robić teatr metodą filmową, montażem, zbliżeniem kamerowym, a to są jednak dwa zupełnie inne światy. Wymienione przez Ciebie przedstawienia to jednak w większości dobre wspomnienia, może dlatego, że niemal ze wszystkimi twórcami spotkałam się również na planie filmowym. Inaczej było z Markiem Koterskim, jakoś nie udało się nam jak dotąd pracować razem w kinie, ale współpraca w teatrze była wzorcowa. Bardzo wymagający, doskonale przygotowany. Precyzja absolutna, ale i absolutne wymagania. Miał pełną świadomość, że to, co proponuje, musi być wykonane precyzyjnie, u niego nie było miejsca na improwizację, na szukanie metody. W Domu wariatów występowałam między innymi z Gustawem Holoubkiem, i Gustaw był przyzwyczajony do innych, bardziej, nazwijmy to, otwartych metod pracy. Tymczasem Koterski precyzyjnie, punkt po punkcie, linijka po linijce, wyjaśnił i pokazał nam, czego po nas oczekuje i jakie to będzie miało znaczenie dla sztuki. Miał rację, w każdym punkcie miał rację. Nie było sensu się spierać. Podobnie zresztą wspominam pracę z Kaziem Kutzem czy z Basią Sass. To byli fachowcy czujący teatr i kochający aktorów, dla nich praca w teatrze była czymś niezmiernie istotnym. Nie zamiast kina, tylko obok kina.\nMACIEJEWSKI Na przestrzeni dekad trzykrotnie występowałaś w sztuce Mishimy Madame de Sade. To jednak dosyć niezwykłe, bo akurat ten dramat rzadko jest u nas wystawiany. W spektaklu w reżyserii Barbary Sass w Ateneum z 2005 roku zagrałaś Madame de Montreuil, w pierwszym wystawieniu Madame de Sade (1988 rok, reżyseria Aleksandra Śląska) grałaś Renée, a w Teatrze Narodowym w przedstawieniu w reżyserii Macieja Prusa grasz ponownie Montreuil.\nWIŚNIEWSKA Czasami, podczas prób wznowieniowych, moja pamięć uruchamia nieoczekiwanie kwestie Renée, zaczynam mówić te kwestie za Dominikę Kluźniak.\nMACIEJEWSKI Wszystkie role zostają w aktorze?\nWIŚNIEWSKA Są uśpione, ale jakoś zostają. Przy czym w moim przypadku działa swego rodzaju naturalna selekcja. Nazywam to „odśnieżaniem pola”. Kiedy wiem, że spektakl na pewno zszedł z afisza, wymiatam go z pamięci. Odśnieżam. To działa w dwie strony. Gdy przechodziłam do Ateneum, w Nowym miałam w repertuarze Eleonorę w Tangu Mrożka. Odeszłam do innego teatru, pożegnałam się z Eleonorą. Odśnieżyłam. Po kilku miesiącach dostałam z Nowego miłe zaproszenie do zagrania tej roli w jubileuszowym, setnym spektaklu Tanga, chętnie się zgodziłam, nie podejrzewając, że będę musiała nauczyć się tekstu od nowa. Ja tę rolę rzeczywiście wymiotłam, zrobiłam w głowie miejsce na inne role, ale jestem przekonana, że gdybym sobie wcześniej powiedziała, że wrócę jeszcze do Eleonory, pamiętałabym wszystko. Tak to u mnie działa. Przez pandemię nie graliśmy długo, ale nie miałam większych kłopotów z moimi rolami, które są w repertuarze Teatru Narodowego. Wszystko pamiętam. Odśnieżyłam tylko z bólem serca Eugenię w Tangu Mrożka w reżyserii Jerzego Jarockiego. Już tego wybitnego przedstawienia nie zagramy.\nMACIEJEWSKI Po raz pierwszy padło w naszej rozmowie nazwisko Jarockiego. A to jeden z najważniejszych, o ile nie najważniejszy reżyser, z którym pracowałaś w ostatnich latach.\nWIŚNIEWSKA Trudny człowiek, choleryk. Kochałam go nad życie.\nMACIEJEWSKI Jak trafiłaś do obsady Błądzenia na motywach utworów Gombrowicza? Wcześniej nie pracowaliście razem.\nWIŚNIEWSKA Nie rozmawiałam o szczegółach z Jerzym, twierdził, że chciał ze mną pracować. Otrzymałam propozycję, przyjęłam ją. Nie sądziłam, że to będzie tak trudna, jednocześnie fascynująca przygoda.\nMACIEJEWSKI Jarocki nie odpuszczał.\nWIŚNIEWSKA Nie odpuszczał, ale dawał w zamian bardzo wiele. U niego nie było żadnej taryfy ulgowej ani wobec nas, ani wobec niego samego. Próby trwały miesiącami. W trakcie przygotowywania Tanga zmieniała się obsada. Odszedł Zbyszek Zapasiewicz, rolę Eugeniusza przejął wtedy Andrzej Łapicki (ostatecznie wuja zagrał Jan Englert). Jarocki wydawał się fizycznie zmęczony, miałam wrażenie, że ledwo chodzi. Na jednej z prób powiedział do Andrzeja Łapickiego: „No i teraz zrobisz przewrót, buch, wstajesz z krzesła”. Łapicki osłupiał. Ostatnią rzeczą, jaką sobie wyobrażał, było namawianie go przez Jarockiego na przewrót i podskoki. Fotel zdecydowanie bardziej mu odpowiadał. Wzrok Andrzeja musiał wyrażać wielkie zdziwienie, chyba nawet zapytał: „Jak to? Przewrót? Ja mam to zrobić?”. Wtedy Jarocki, ten schorowany, ledwo powłóczący nogami Jarocki, naraz nabrał wigoru i z zadziwiającą sprawnością wykonał wszystkie rzeczy, których wymagał od Łapickiego. Szczęki nam opadły. Ta historyjka mówi sporo o reżyserze, ale i o człowieku. Może było trudno, ale z nim było warto. Absolutny mistrz analizy tekstu. Mózg niesamowity, a przy tym artysta elastyczny, czujny.\nChodź, pokażę Ci zdjęcie z profesorem. Nie wiem, gdzie zostało zrobione, siedzimy na walizce, tyłem. Lubię to zdjęcie.\nMACIEJEWSKI Cała seria fotografii: Tadeusz Konwicki, Hanuszkiewicz, Kutz. Pracowałaś w teatrze z tyloma twórcami, że cały czas mam wrażenie, że pomimo szczerych chęci w tej rozmowie więcej będzie pominięć niż wspomnień. Janusz Warmiński, Adam Hanuszkiewicz, Maciej Wojtyszko, Waldemar Śmigasiewicz, Andrzej Domalik, Jacques Lassalle, Wojciech Młynarski, Michał Zadara, Maciej Prus… O każdym warto byłoby porozmawiać osobno, nie mamy na to miejsca, bardzo żałuję. Tymczasem jednak chciałbym zapytać Cię o wieloletnią współpracę z Romualdem Szejdem. Byłaś jedną z najchętniej zapraszanych przezeń artystek występujących na nieistniejącej już Scenie Prezentacje.\nWIŚNIEWSKA Zawsze kiedy przechodzę ulicą Żelazną i widzę marniejący budynek dawnego teatru Szejda, robi mi się smutno. Romuald robił teatr popularny, dla ludzi, ale zależało mu, żeby spektakle miały wysoki poziom, zapraszał najlepszych aktorów scen warszawskich. Dla mnie Teatr Scena Prezentacje był wspaniałą odtrutką. Na początku wywiadu mówiłam, że w zawodowym życiu lubię płodozmian. Kiedy w Ateneum występowałam w klasyce albo w dramatach, propozycje od Romualda Szejda były znakomitym uzupełnieniem aktorskich potrzeb. Trochę radości, komizmu, trochę uśmiechu. Na Żelaznej występowałam często i zawsze z satysfakcją. Zaczęło się od Julii w sztuce Julio, jesteś czarująca Marca-Gilberta Sauvajona, potem była Grace w Zbrodniach kobiet Edith Wharton, Charlotte w sztuce Czasami skrzypce Françoise Sagan, ważna dla mnie rola Anny w Bostońskim małżeństwie Davida Mameta, wreszcie Emily w Oskarze dla Emily. Kawałek mojego teatralnego życia.\nMACIEJEWSKI Dzisiaj rano oglądałem dziesiątki zdęć ze spektakli z Twoim udziałem umieszczone w ogólnodostępnej galerii internetowej Encyklopedii Teatru wydawanej przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Tytuły, postaci, kostiumy, partnerzy. Z niektórymi aktorami, na przykład z Leonardem Pietraszakiem, Jerzym Kamasem, Marianem Kociniakiem czy Wiktorem Zborowskim, grałaś zdecydowanie częściej niż z innymi.\nWIŚNIEWSKA Mieć dobrego partnera to prawdziwy skarb. Lubiłam ich wszystkich. Uwielbiałam grać z Lolkiem Pietraszakiem i Jurkiem Kamasem. Prawdziwie wielkim aktorem był Mariusz Dmochowski, ale nie próbuję nawet rozpoczynać tej listy, bo siłą rzeczy musiałaby to być przede wszystkim lista pominięć. Dla mnie żarliwy aktor jest mięsny. Daje z siebie bardzo dużo, może nie chodzi o bebechy, są jakieś granice, nie można się zagrywać na śmierć, myślę raczej o postawie wobec tego zawodu. Nie da się, moim zdaniem, przejść przez aktorstwo lekko, na palcach, ze wzruszeniem ramion. To znaczy można tak działać, ale nic z tego nie będzie, a przynajmniej nic wielkiego. Pracując z Mariuszem Dmochowskim albo z Gustawem Holoubkiem, czułam, że ich dynamika wewnętrzna działała tak, że chciało się do nich doskoczyć, żeby zaiskrzyło. Kiedy z Dorotą Landowską grałyśmy matkę i córkę w Sonacie jesiennej Bergmana w reżyserii Eweliny Pietrowiak, miałam świadomość, że moje argumenty są równie silne jak kontrargumenty córki. Że my się nawzajem napędzamy i inspirujemy. Na tym polega partnerstwo.\nMACIEJEWSKI W Teatrze Telewizji – kolejny wielki rozdział w Twojej karierze – miałaś okazję spotkać się z aktorami, z którymi nie udało się pracować w teatrze, również z reżyserami teatralnymi niepracującymi w Ateneum czy w Narodowym: Jerzym Antczakiem, Jerzym Gruzą, Stanisławem Wohlem, Kazimierzem Dejmkiem, Januszem Majewskim, Andrzejem Strzeleckim, Feliksem Falkiem.\nWIŚNIEWSKA Mieliśmy poczucie, że to jest coś wyjątkowego. Że naprawdę zazdroszczą nam Teatru Telewizji aktorzy z Europy, ze świata. Wielki teatr, milionowa widownia, często świetne realizacje i pierwszorzędna literatura. W poprzednim ustroju Teatr Telewizji pełnił niekwestionowaną rolę kulturotwórczą, edukował, pokazywał wzorce. Widzowie z małych ośrodków, którzy zapewne nigdy nie dotarliby ani do Warszawy, ani do Krakowa czy Wrocławia, każdego tygodnia mieli możliwość zobaczyć swoich ulubionych artystów, jednak nie w serialach, jak obecnie, ale w sztukach Szekspira, Turgieniewa czy Fredry. Konkurencja była niewielka, dwa programy telewizyjne, era przed Internetem, przed Facebookiem, to naprawdę działało.\nMACIEJEWSKI Wiśniewska – teatralna, telewizyjna i filmowa, komediowa i dramatyczna, ale również Wiśniewska śpiewająca: na estradzie, przed kamerami, na scenie. Wystąpiłaś między innymi w legendarnym przedstawieniu Hemar. Piosenki i wiersze w reżyserii Wojciecha Młynarskiego.\nWIŚNIEWSKA Mnie śpiew przychodził dosyć łatwo – w szkole miałam zajęcia z Aleksandrem Bardinim, Ludwikiem Sempolińskim, z Janiną Romanówną. To była podstawa. Śpiewać lubię, ale nie lubię estrady, występów estradowych. Bezpośredni kontakt z widownią mnie peszy. I jest to rzecz zastanawiająca, ponieważ nie przeszkadzają mi spotkania autorskie z publicznością, ale na estradzie, gdzie musi być żywa reakcja widzów, czuję się niepewnie, sporo mnie to kosztuje. Muszę mieć w teatrze czwartą ścianę. Ja się widowni boję, to jest dla mnie zwierz straszliwy i bardzo żarłoczny. W Pikniku pod Wiszącą Skałą mam monolog, podczas którego zwracam się bezpośrednio do widzów. Sala jest z reguły pełna, ale zawsze wypatrzę sobie jakąś dziurkę, pusty fotel, i o męce pani Appleyard mówię do tego pustego fotela. Wtedy jestem bezpieczna.\nMACIEJEWSKI Ewa Wiśniewska i strach przed widzami?\nWIŚNIEWSKA Wygląda na to, że tak.\nMACIEJEWSKI Być może Twoja bezdyskusyjna siła, charyzma i klasa wynikają również z tego strachu, z tego niepokoju.\nWIŚNIEWSKA Wszystko czemuś służy, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Tyle razy usiłowano mnie wepchnąć w jakieś określone ramy, wygodne akurat dla tego, kto je wymyślał lub upychał, a ja się wymykałam i wymykam nadal. Nie chcę i nie potrafię być określona. Nieokreśloność jest moją aktorską barwą. Tymi kolorami maluję swój czas. Nie tylko beże, brązy, kremy, ale także ostra czerwień albo smutny niebieski. Niejednoznaczność. Tak, to jest ten kolor.\nEwa Wiśniewska (1942)\naktorka teatralna i filmowa. Absolwentka warszawskiej PWST (1963), związana ze stołecznymi scenami: Teatrem Ludowym (1964-1974), Teatrem Kwadrat (1974-1977), Teatrem Nowym (dawniej Ludowym) (1977-1983), Teatrem Ateneum (1983-2000), Teatr Narodowy (od 2000 roku).


Maciej Musiał pojechał na rekolekcje. 'Nie miałem laptopa, a telefon nie łapał zasięgu'\nMaciej Musiał jest jednym z bohaterów artykułu poświęconemu walce postu z karnawałem, jaki znajdziemy w najnowszym wywiadzie magazynu "Pani". Aktor opowiedział, jak trzydniowy wyjazd na rekolekcje, na które pojechał wraz z mamą w lutym, zmieniły jego plany. Po powrocie z Jeleniej Góry, gdzie się odbywały, postanowił przesunąć planowaną na czas postu urodzinową imprezę.\nNie miałem laptopa, a telefon nie łapał zasięgu. Pamiętam, że przez pierwszy dzień byłem załamany i myślałem, że umrę z nudów. Ale brak rozrywek nastrajał do rozmów z innymi. Wyciszyłem się, miałem czas na głębsze przemyślenia. Będąc tam, zrozumiałem, że jestem naprawdę szczęśliwym człowiekiem. I chyba Bóg zawsze dbał o mnie. Dlatego pomyślałem, że trzeba mu jakoś za to podziękować - wyznaje w "Pani" Maciek.\nChłopak powiedział także, że właściwie całe jego dzieciństwo to karnawał. Wszystko za sprawą rodziców, którzy prowadzą teatr dziecięcy. W jego domu zawsze było dużo zabawnych kostiumów, a przebieranki nie kojarzyły mu się jedynie z organizowanymi kilka razy do roku balami, a codziennym życiem. Maciek przyznaje także, że część jego znajomych myślała, że jego życie, jako aktora, to ciągła zabawa, karnawał. Ich podejście zmieniło się, gdy postanowił pokazać im, jak wygląda to, czym się zajmuje.\nA ja jestem zwykłym nastolatkiem, który czasem zerwie się z zajęć, a niekiedy imprezuje. Dla moich kolegów ze szkoły karnawałem chyba był sam fakt, że idę po drugiej lekcji na plan, a potem zaliczam hurtem sprawdziany. Kiedy raz ich tam zabrałem, zobaczyli, że to ciężka praca. "Fajnie - powiedzieli - ale na jeden raz" - Maciek zdradził w rozmowie z "Pani".\nMaciek nie wstydzi się mówić głośno, że Bóg ma wpływ na jego życie. Gdy w Wielkanoc wiele osób wklejało na Facebooka zdjęcia słodkich króliczków i pisanek, on napisał:\nZmartwychwstał! Ciepła, spokoju i prawdziwej radości! :*\nPrzystojny, utalentowany, religijny - Maciek to ideał? A może za dużo w nim skrajności?\nArtykuł "Walka postu z karnawałem" znajdziecie w najnowszym numerze "Pani".


Przełom w relacjach Polski i Białorusi. Przekazano dokument ws Katynia\n06 listopada 2015, 17:00\nFoto: tvn24 Dokument przekazano polskiej ABW\nTo raport do Ławrientija Berii o zorganizowaniu na terenie Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej "punktów zbiorczych" dla polskich oficerów pojmanych po 17 września 1939 roku.\n- Dokument przekazany nam przez stronę białoruską to znak dobrej woli – potwierdza informacje portalu tvn24.pl Maciej Karczyński, rzecznik ABW. Kierownictwo Agencji i Marek Biernacki, ustępujący koordynator służb specjalnych, tydzień temu spotkali się w Mińsku z szefem Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego Republiki Białorusi.\nOtwarcie archiwów, ochrona granic\n- Szef białoruskich służb przekazał nam ten istotny dokument dotyczący zbrodni katyńskiej. Jest to zapowiedź dalszej współpracy i otwarcia archiwów dla polskich ekspertów – mówi Biernacki.\nDodaje, że służby polskie i białoruskie nawiązują współpracę w związku ze wspólną ochroną granic przed falą nielegalnych emigrantów. – To zjawisko, z którym musimy się wspólnie zmierzyć – mówi ustępujący koordynator.\nFragmenty raportu do Ławrientija Berii dotyczące Katynia\nZbrodniarz realizuje rozkaz zbrodniarza\nPrezydent na otwarciu Muzeum Katyńskiego. "Zostali zamordowani, bo byli polską elitą"\nDokument przekazany przez szefa białoruskich służb cywilnych to "Notatka w sprawie przeprowadzenia nr 19", kierowana do Ławrientija Berii, Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych ZSRR. Nadawcą jest Ławrientij Canawa, także jeden z największych zbrodniarzy stalinowskich, w 1939 roku Ludowy Komisarz Spraw Wewnętrznych Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.\nDokument mówi o realizacji rozkazu Berii (prawa ręka Stalina) o "zorganizowaniu w nowej lokalizacji punktów zbiorczych jeńców wojennych z BSRR (Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka – red.)".\nNotatka datowana jest na na 20 września 1939 roku, czyli 3 dni po sowieckiej agresji na II RP. Mowa w nim jest o zorganizowaniu punktów, w którym będą przetrzymywani w niewoli polscy oficerowie pojmani przez Armię Czerwoną.\nSzukają "listy katyńskiej"\n"Sowiety wkroczyły". 76 lat temu Armia Czerwona napadła na Polskę\nCanawa melduje w nim Berii m.in., że "obóz w Kozielsku został otwarty i jest w stanie przyjąć 10.000 jeńców wojennych"; "Z BSRR ze stacji Żłobin do Kozielska wysłano pierwszą partię jeńców wojennych liczącą 217 osób, do wysyłki przygotowanych jest kolejne 500 osób".\nBiernacki zaznacza, że dokument zostanie przekazany Instytutowi Pamięci Narodowej, a ze stroną białoruską rozmawiał m.in. o tym, by dopuściła do swoich archiwów badaczy z IPN. Czy białoruskie służby mają w swoich archiwach tzw. listę katyńską? Ten dokument ma dotyczyć około 3870 polskich obywateli zamordowanych w 1940 roku przez funkcjonariuszy NKWD, na terenach dawnej BSRR (liczba wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej to ponad 22 tysiące Polaków).\n- Nie wiemy, czy strona białoruska ma tzw. białoruską listę katyńską. Może tak być, ale nie mamy pewności – odpowiada Karczyński. I dodaje: - Z treści "notatki w sprawie przeprowadzenia nr 19" adresowanej do Berii wynika, że jest to raport z organizacji punktów zbiorczych dla polskich żołnierzy aresztowanych po 17 września. Sygnatury na tym dokumencie wskazują, że pochodzi z większego zbioru.\nWideo: Grzegorz Tkaczyk/Fakty TVN / Muzeum Katyńskie 18.09.2015 | „Czekaliśmy bardzo długo na powrót ojca”. Wzruszająca rozmowa z córką ofiary Zbrodni Katyńskiej\n98 nazwisk. Prawdopodobnie figurują na białoruskiej liście katyńskiej\nPodjęło ją 5 marca 1940 roku Biuro Polityczne KC WKP(b) na podstawie pisma, które Ławrientij Beria skierował do Józefa Stalina. Szef NKWD, oceniając w nim, że wszyscy wymienieni Polacy "są zatwardziałymi, nierokującymi poprawy wrogami władzy sowieckiej", wnioskował o rozpatrzenie ich spraw w trybie specjalnym, "z zastosowaniem wobec nich najwyższego wymiaru kary - rozstrzelanie".\nPo trwających miesiąc przygotowaniach, 3 kwietnia 1940 roku, rozpoczęto likwidację obozu w Kozielsku, a dwa dni później obozów w Starobielsku i Ostaszkowie. Pomordowanych polskich żołnierzy pogrzebano później w masowych grobach m.in. w Katyniu pod Smoleńskiem czy w Miednoje koło Tweru.\nMert 02 September 2016\nZosia I !?no co ty chora jestes Zoska ?!Jaka kapitulacje ?A kto wiedzial ze Sowieci zaatakuja ?Poza tym JAKI UKLAD ? Z kim ? z Hitlerem ?i tak i tak JEDEN i drugi by Polske najechal i rozgromil!z jednym przeciwnikiem byloby nam ciezko a co dopiero z dwoma....\nGalicja58 08 November 2015\nTo było młode państwo , dopiero 20 letnie i nie miało tyle siły aby oprzeć na sasiadach .\nNie chcę wymieniać , ale Białoruś to nieagresywny sąsiad i niech tak pozostanie na długo bez zmian/Putin tylko czeka .\nBiałoruś ma wolną przekładnię i na choryzoncie Nikołaja.\nZosia I 07 November 2015\nGdybym stanowiła rząd Polski w 1939 to ogłosiłabym kapitulację wobec Niemiec gdyż zdawałabym sobie sprawę z zagrożenia komunizmu ze wschodu więc z dwojga złego wybrałabym układ z Niemcami,dlatego uważam,że Polski Rząd w 39 jest winien pośrednio zbrodni katyńskiej i że był zwolennikiem propagandy komunistycznej . To logika myślenia. rozwiń\nZYGARYK 07 November 2015\nbede bardzo kontent jak Białoruskie KGB przekaze SWIATU zbrodnie VATYKANU\njawotr 07 November 2015\nŁukaszenko gra w grę Putina, możliwe że z opcją ratunkową dla siebie na wypadek zmian w Rosji. Niech nikt jednak nie ma wątpliwości, że jego szef siedzi na Kremlu i wcale nie jest niespokojny o Białoruś.\nCichy_Szept 06 November 2015\ndobry krok w poznaniu historii\nxaveriusz 06 November 2015\nNależy podziękować Białorusinom oraz przesłać depeszę gratulacyjną z okazji ponownego wyboru Aleksandra Łukaszenki na Prezydenta Białorusi.\njan pierwszy 07 November 2015\n.... w/g protokołu dyplomatycznego partnerem dla Łukaszenki jest Prezydent Duda, kieruj swoje pomysły do szefa kancelarii prezydenta RP.\njakby śmieszne 06 November 2015\ntvn źrólo prawdy ))))\nmarassralas 06 November 2015\nMoże Łukaszenka zdaje sobie sprawę że Rosja to syf i chce dobry grunt przygotować dla swojego syna.\nzdzichkom1 06 November 2015


Jajka ze wstążki: modne ozdoby wielkanocne ZRÓB TO SAM - Urzadzamy.pl\n2020-03-19 15:49 Agnieszka Zawadzka\nMarzą ci się modne, niebanalne i niezwykle stylowe ozdoby wielkanocne ze wstążki? Z naszą pomocą możesz stworzyć je samodzielnie! Zainspiruj się na wiosnę - wykonaj samodzielnie modne jajka ze wstążki w cieniowanym stylu ombre.\nW cyklu zrób to sam przedstawiamy ciekawe ozdoby wielkanocne - pomysłowe pisanki ze wstążki.\nZobacz też: Stroik wielkanocny z kwiatów i gałązek. Pomysł na stroik na Wielkanoc >>>\nJak zrobić pisanki ze wstążki? Potrzebne materiały\nAby samodzielnie zrobić jajka ze wstążki w stylu ombre i stworzyć tym samym niebanalną ozdobę wielkanocną, przygotuj wcześniej:\njajko ze styropianu - kacze lub inne, do kupienia w pasmanteriach i sezonowo w centrach handlowych;\nwstążki materiałowe w czterech kolorach, szerokość ok. 2-2,5 cm, w sąsiadujących ze sobą odcieniach, np. różnych odcieniach zieleni; długość po ok. 150 cm dla każdej barwy;\nopakowanie krótkich szpilek;\nDodatkowo możesz się zaopatrzyć w wąziutkie (poniżej 0,5 cm szerokości), dłuższe wstążki materiałowe, na których będzie można zawiesić pisankę. Także różnokolorowe cekiny można wykorzystać wedle uznania i dla dodatkowej dekoracji.\nNie przegap: Jak zrobić pisanki: inspiracje i pomysły >>>\nAutor: Gutek Design Ozdoby wielkanocne: pisanki ze wstążki.\nJak zrobić jajka ze wstążki na Wielkanoc: KROK 1\nDekorację pisanki zaczynamy od jej czubka. Najjaśniejszą wstążkę tniemy na kilka krótkich odcinków o długości ok. 2-2,5 cm. Pierwszy z nich rozciągamy równomiernie na czubku jaja i przytwierdzamy w narożach szpilkami. Na samym środku jaja wbijamy jedną szpilkę. Kolejny odcinek wstążki składamy w trójkąt (rożek), zaginając jego brzegi do środka. Rożek przytwierdzamy do jaja trzema szpilkami wzdłuż jego podstawy i powtarzamy czynność z czterech stron jaja, uważając, aby odległości wierzchołków rożków względem wbitej na środku jaja szpilki były identyczne. Po przytwierdzeniu pierwszych czterech odcinków wstążki kolejne cztery rożki przytwierdzamy do jaja analogicznie, nieco poniżej pierwszego rzędu, kierując wierzchołki trójkątów na przestrzeń pomiędzy wierzchołkami wstążek pierwszego rzędu. W ten sam sposób układamy także trzeci rządek odcinków wstążki jednego koloru.\nPolecamy: Baranek z masy solnej. Jak zrobić baranka wielkanocnego >>>\nJak zrobić jajka ze wstążki: KROK 2\nMając przytwierdzone trzy rządki wstążkowych trójkącików jednego koloru, przystępujemy do zmiany koloru wstążki w następnym rządku. Z kolejnego koloru wstążki w naszej palecie odcieni odcinamy analogiczne paski, składamy je w trójkąciki i przytwierdzamy na tej samej zasadzie co rządki powyżej. Czynność powtarzamy aż do uzyskania dwóch lub trzech rzędów. Metodą tą dobieramy kolejny, ciemniejszy odcień wstążki, aż po ostatni - najciemniejszy.\nSprawdź też: Ozdoby wielkanocne zrób to sam - pisanka ze sznurka instrukcja >>>\nJak zrobić jajka ze wstążki: KROK 3\nGdy już mamy przytwierdzone minimum trzy rzędy odcinków najciemniejszej wstążki i niewiele nam zostało wolnej przestrzeni styropianowego jaja (ok. 1 cm), przytwierdzamy ostatni odcinek wstążki. Aby estetycznie wykończyć naszą ozdobę wielkanocną ze wstążki, przytwierdzamy go na zakładkę, przypinając najpierw dwa naroża, a po wywinięciu odcinka prawą (świecącą) stroną wstążki skierowaną do zewnątrz, podwijamy i mocujemy kolejne dwa narożniki. Dla ozdoby - z odrębnego, dłuższego kawałka wstążki formujemy kokardę, i mocujemy ją szpilkami do podstawy jaja. Alternatywnie można przymocować szpilkami (i punktowo na złączu klejem kropelką!) wąską, dłuższą wstążkę, za którą będziemy mogli powiesić pisankę w oknie bądź na żyrandolu.\nZobacz też: Ozdoby wielkanocne z papieru. Robimy baranki na Wielkanoc z papieru i ciasta>>\nPisanki ze wstążki: ozdoby wielkanocne zrób to sam\nTak przygotowane jajko ze wstążki eksponować możemy na wiele kreatywnych i równie dekoracyjnych sposobów. Jednym z nich jest ekspozycja np. czterech różnej wielkości jaj (kurzego, kaczego, gęsiego, strusiego itd.) zawieszonych na różnej wysokości na żyrandolu nad stołem lub wejściem do salonu. Dekoracyjnymi pisankami ze wstążek przybrać też możemy kwietny stroik na wielkanocnym stole, bądź w wersji wiszącej nad stołem. Pisanki ze wstążek nadają się również jako atrakcyjna dekoracja święconki niesionej do poświęcenia w Wielką Sobotę. Ustawione zaś na płaskich, szklanych świecznikach do tealightów stanowią niezależną dekorację stołu i kredensu - zarówno solo, jak i w towarzystwie.\nJajka wielkanocne - pomysły na ciekawe ozdoby wielkanocne zrób to sam\nJajka wielkanocne dają mnóstwo możliwości dekoracyjnych. Tradycyjne pisanki można śmiało zastąpić dekoracjami wykonanymi samodzielnie. Jak je zrobić? Odpowiedzi znajdziesz w galeriach zdjęć.\nJak zrobić pisankę ze sznurka sutasz? ZRÓB TO SAM - zdjęcia krok po kroku


Policja wpadła na trop nielegalnej pseudohodowli w województwie opolskim. W Brzegu przeprowadzono interwencję policyjny we współpracy z członami opolskiego Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Nieczuli na cierpienie zwierząt hodowcy prowadzil\nPolicjanci z brzeskiego oddziału we współpracy z pracownikami organizacji prozwierzęcej TOZ zlokalizowali nielegalną pseudohodowlę psów. Mundurowi od pewnego czasu dostawali niepokojące sygnały ze strony okolicznych mieszkańców oraz wójta gminy, którzy zgłaszali, że na terenie jednej z posesji prowadzona jest nieetyczna działalność z wykorzystaniem psów rasy moskiewski stróżujący. Gdy funkcjonariusze dotarli na miejsce, okazało się, że podejrzenia mieszkańców były jak najbardziej słuszne.\nPolicja rozbiła nielegalną fabrykę szczeniąt\nKilka dni temu funkcjonariusze policji razem z aktywistami weszli na teren jednej z posesji w powiecie brzeskim. Policjanci oraz wolontariusze pracujący nad tą sprawą ustalili, że miała tam być prowadzona hodowla rzadkiej rasy czworonogów. Zdaniem świadków hodowcy psów rażąco gwałcili obowiązujące przepisy i nie przestrzegali koniecznych wymogów sanitarnych.\nTuż po wkroczeniu na teren posesji mundurowi nie mieli żadnych wątpliwości co do prawdziwości zarzutów pod adresem właścicieli zwierząt. Ponad 70 psów w typie rasy moskiewski stróżujący znajdowało się za siatką lub w środku budynku. Czworonogi leżały w brudnych, ciasnych kojcach, spoglądając smutnym wzrokiem na przybyłych wolontariuszy.\nW ciągu ostatnich lat grono miłośników rasy moskiewski uległo powiększeniu. Nic dziwnego, zwierzęta przynależące do tej rasy są silne, odważne i pewne siebie, czym wzbudzają zachwyt w przyszłych właścicielach. Dzięki muskularnej budowie i gęstej sierści świetnie spełniają się w roli stróżów nawet w najbardziej wymagających warunków. Są przy tym lojalne i oddane opiekunom, co jest ich ogromną zaletą.\nNiestety właściciele pseudohodowli wykorzystali popularność rasy hodowanych zwierząt, zmuszając suki do ciągłego rozrodu. Niekończący się cykl ciąż i wydawania na świat kolejnych miotów szczeniaków doprowadziła do skrajnego wyczerpania u znalezionych zwierząt. Najwidoczniej chętnych do zakupu uroczych piesków nie brakowało, dlatego biznes kwitł w najlepsze, a właściciele wzbogacali się na cierpieniu nieszczęśliwych i wyeksploatowanych do granic możliwości pupili.\nNa pomoc odebranym psom\nNa miejscu policjanci wykonali szereg czynności. Między innymi sporządzili dokumentację fotograficzną i udzielili wsparcia pracującym wolontariuszom i weterynarzom. W działania zaangażowali się również strażacy, którzy pomagali w bezpiecznym przygotowaniu psów do transportu.\nPostępowanie toczy się w sprawie znęcania się nad zwierzętami. To, w jakim kierunku się potoczy, zależy przede wszystkim od opinii weterynarza, który oceni stan zwierząt. Za znęcanie się nad zwierzętami grozi kara do 3 lat więzienia.\nZ fabryki szczeniąt w Brzegu odebrano blisko 70 schorowanych zwierząt, a następnie przetransportowano je do schroniska. Na miejscu opiekę nad nimi przejęli doświadczeni lekarze weterynarii. Widząc zdjęcia uratowanych moskiewskich, można przypuścić, że ich leczenie będzie nie tylko kosztowne, ale i czasochłonne\nCzłonkowie opolskiego TOZu relacjonują postępy stan zdrowia cudem uratowanych zwierząt na swoim oficjalnym fanpage'u na Facebooku. W chwili odebrania ich z rąk właścicieli większość psów miała chore oczy, u kilkunastu potwierdzono entropium, czyli podwinięcie powieki. Wśród nich są też zwierzętami zmagające się ze skrajnym wychudzeniem, a także z guzami i problemami skórnymi. Jeden z czworonogów walczy o życie.\nWolontariusze apelują o wsparcie darczyńców oraz pomoc finansową, która w obecnej chwili jest na wagę złota. Zebrane pieniądze pozwolą pokryć koszty leczenia blisko siedemdziesięciu moskiewskich oraz koszty umieszczenia ich w psich hotelikach. Po tym, jak zwierzęta wrócą do zdrowia, prawdopodobnie mogą liczyć na to, że wkrótce zostanie rozpoczęty proces adopcyjny w ich imieniu. Wciąż mają wielkie szanse na znalezienie domu, gdzie właściciele będą ich szczerze kochać.


Różne leki, jedna substancja - FARMAKOTERAPIA\nRóżne leki, jedna substancja\nAutor: LJX/rynekaptek.pl 22-08-2011, 14:10\nPolacy najczęściej nie zwracają uwagi na informacje zawarte w ulotce, a to często skutkuje poważnymi konsekwencjami - alarmują eksperci Ogólnopolskiego Programu Ulga w bólu.\nLeki dostępne bez recepty są powszechnie dystrybuowane i stosowane. Jak pokazują wyniki badań przeprowadzonych przez TNS OBOP w ramach ogólnopolskiego programu „Ulga w bólu”, do najczęściej zażywanych należą środki przeciwbólowe i przeciwzapalne.\n54% Polaków w celu uśmierzenia bólu zażywa leki przeciwbólowe dostępne bez recepty. Bez problemu znajdzie je na każdej stacji benzynowej czy w supermarkecie. Często jednak nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji związanych z nadużywaniem tych leków bądź stosowaniem niezgodnie z zaleceniami dołączonych do nich ulotek.\n- Brak wiedzy na temat zażywanych leków, przeciwwskazań ich stosowania oraz możliwości interakcji z innymi lekami może prowadzić do poważnych konsekwencji. Czytanie ulotek informacyjnych pozwoli na bezpieczne korzystanie z farmaceutyków i pomoże uniknąć błędów – mówi ekspert programu „Ulga w bólu” Magdalena Kocot-Kępska, z Zakładu Badania i Leczenia Bólu Katedry Anestezjologii i Intensywnej Terapii UJ CM w Krakowie.\nJak podkreśla, wśród bólów, które najczęściej leczymy sami, są przede wszystkim bóle krzyża, głowy, stawów, zębów oraz bóle menstruacyjne. W celu uśmierzenia tych dolegliwości sięgamy zwykle po łatwo dostępne środki przeciwbólowe. Nie wszyscy jednak wiedzą, że bez recepty dostępnych jest jedynie kilka substancji, które sprzedawane są pod różnymi nazwami handlowymi.


CTM rozwija kolejne funkcjonalności systemu SCOT - Gospodarka morska.\nWiadomości CTM rozwija kolejne funkcjonalności systemu SCOT\n„Dzięki modułowej architekturze SCOT-a jesteśmy w stanie dostarczyć taki wariant systemu, jaki jest wymagany z punktu widzenia zadań realizowanych przez konkretny okręt lub klasę okrętu. Potrzeby Polskiej Marynarki Wojennej zdecydowały, iż w pierwszej wersji został on dostarczony dla okrętów przeciwminowych. Aktualnie wychodząc naprzeciw dalszym wymaganiom, rozwijamy warianty przeznaczone dla okrętów wsparcia oraz okrętów, które często określa się jako uderzeniowe.” - stwierdził Prezes Zarządu OBR CTM S.A. dr inż. Andrzej Kilian.


II Konferencja ProfiAuto - ProfiAuto - profesjonalne sklepy i serwisy samochodowe\nStrona główna»Wydarzenia»Kalendarium wydarzeń»II Konferencja ProfiAuto II Konferencja ProfiAuto\n18 października br. miała miejsce kolejna, druga już odsłona Konferencji ProfiAuto. Tym razem prelegenci i ponad 150 gości (z Polski i zagranicy) spotkali się w stolicy, by w kontekście marki ProfiAuto wspólnie przeanalizować kierunki działań i pomysły na współpracę między siecią a jej Partnerami - sklepami motoryzacyjnymi, hurtowniami i serwisami samochodowymi z całej Polski.\nKonferencję w hotelu Novotel Warszawa Airport oficjalnie rozpoczął Michał Tochowicz, Manager Projektu ProfiAuto. Podczas swojego wystąpienia dedykowanego Partnerom sieci skupił się na wartości dodanej projektu ProfiAuto oraz na nowym projekcie ProfiAuto Serwis, który zakłada współdziałanie Partnerów ProfiAuto z największymi i najlepszymi ich klientami - mechanikami. Dokonał też zestawienia potencjału rynków lokalnych i potencjału Partnerów ProfiAuto, bardzo interesującego z punktu widzenia partnerów sieci z wielu rejonów Polski.\nTemat plusów wynikających z występowania wielu punktów pod wspólnym brandem z punktu widzenia PR-owego zaprezentował Rafał Czechowski z agencji Imago PR, która zajmuje się obsługą medialną sieci. Na uczestnikach konferencji duże wrażenie zrobiło podsumowanie roku z punktu widzenia rozpoznawalności marki ProfiAuto - działania Imago PR w roku 2014 objęły 500 publikacji w radiu, telewizji i internecie, które mogły dotrzeć do 25 000 000 osób!\nAby zapewnić trwałe utrzymanie wysokiej jakości badań osoby odpowiedzialne za diagnostykę i dopuszczanie pojazdów do ruchu powinny ustanowić system zapewniania jakości, który obejmuje proces wydawania zezwoleń na prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego, ich nadzoru oraz cofania, zawieszania i anulowania - mówił podczas swojego wystąpienia Leszek Turek z Polskiej Izby Stacji Kontroli Pojazdów, który przybliżał wszelkie zmiany w Okręgowych Stacjach Kontroli Pojazdów, jakie nastąpiły na przestrzeni ostatnich lat.\nWystąpienie Alfreda Franke reprezentującego SDCM i FIGIEFA skupione było na temacie telematyki w nowoczesnych samochodach oraz wynikającej z nich rewolucji na rynku części samochodowych. Tematyka, którą zainteresował uczestników Franke wynikła z decyzji Komisji Europejskiej, o tym, aby od października 2017 roku powstała na skalę europejską infrastruktura do obsługi samochodów wyposażonych w systemy telematyczne. Swoje wystąpienie zakończył bardzo odważną tezą - każdy warsztat samochodowy, w którym nie będzie dostępu do takich systemów w ciągu najbliższych lat przestanie być opłacalny i będzie musiał zostać zamknięty.\nFotios Katsardis, Prezes Stowarzyszenia Temot International w oparciu o swoje wieloletnie doświadczenie zobrazował globalną sytuację na rynku aftermarketowym auto części. Doradzał Partnerom ProfiAuto, by mieli odwagę wyjść poza przyjęte standardy i chcieli się zmieniać na korzyść swoją i klientów, bo jak nauczyła nas nie tylko branża motoryzacyjna, ale i inne gałęzie przemysłu - w dzisiejszych czasach trzeba wyprzedzać i przewidywać sytuację na rynku, aby nie zostawać w tyle za konkurencją. Odpowiednio przygotowani, z dobrymi inwestycjami i odpowiednimi partnerami możemy zdziałać bardzo wiele - mówił Fotios Katsardis - bo aktualne możliwości na rynku części zamiennych nigdy nie były bardziej sprzyjające rozwojowi.\nKonferencję podsumował Piotr Tochowicz, Prezes Zarządu firmy Moto-Profil. Dziękując wszystkim prelegentom, Partnerom sieci ProfiAuto i Przyjaciołom firmy, podkreślał, że Zawsze trzeba mieć oczy dookoła głowy, szeroko otwarte, na informacje, oraz na nowości. Nie bać się wyzwań, nie bać się dobrej współpracy! Tak dobrej, jak ta, która dzięki zaangażowaniu z dwóch stron, rozwija się w ProfiAuto.


autor: Josephine » 06 grudnia 2019, 19:35 - pt\nWydaje się, że perfumy to fajny prezent. Jednak trzeba znać gust drugiej osoby.\nautor: NikolaM » 08 grudnia 2019, 19:24 - ndz\nWychodzę z założenia, że prezenty powinny być praktyczne, więc takie, które się obdarowanemu przydadzą i będzie je wykorzystywał. Nie ma nic gorszego, niż jakaś głupota, która w pierwszej chwili jest śmieszna, ale potem i tak jest rzucona w kąt.\nautor: alfredo » 09 grudnia 2019, 20:13 - pn\nPolecam do świątecznych prezentów dołączyć życzenia w formie kartki świątecznej z własnym zdjęciem, którą możesz zamówić w Empik Foto. To bardzo oryginalna forma tradycyjnej kartki. Z pewnością nie zostanie wyrzucona po święta ze względu na twoje zdjęcie, zwłaszcza gdy wybierzesz takie z miłym wspomnieniem z daną osobą.\nautor: Melaska » 10 grudnia 2019, 10:22 - wt\nNie wiem jak wy, ale ja to bardzo lubię dawać prezenty, chyba nawet bardziej niż dostawać:) Dlatego też nie kupuje byle czego, staram się wymyślić coś fajnego, dopasowanego do każdego, choć wiadomo, że ciężko kupić prezenty świąteczne dla rodziny. Tak myślę, że również i wam bardzo przyda się portal https://prezentmarzen.com/prezenty-na-swieta/ gdzie można łatwo znaleźć coś bardziej oryginalnego na prezent, jak np. skok ze spadochronem.\nautor: jajecznica » 14 grudnia 2019, 14:05 - sob\ncaramela pisze: Proponuję dość niebanalny prezent, a jest nim podświetlana choinka https://ogrodolandia.pl/choinka-christmas-tree-S która będzie się cudownie prezentować nie tylko w domu, ale także w ogrodzie i na tarasie. Można pilotem zmieniać kolory, a choinka jest łatwa w czyszczeniu.\nJa w kwestii drzewka bożonarodzeniowego polecam zakupić choinki warszawa Teraz jest na to najwyższy czas,bo potem może być za późno. Warto wejść do nich na stronę i zabookować termin dostawy. Bo potem może być ciężko z dowozem. Polecam tą firmę, są bardzo terminowi\nautor: brzózka » 26 grudnia 2019, 13:06 - czw\nNa prezent dla kobiety to bez wątpienia można zakupić biżuterię. W końcu kobiety lubią takie świecidełka, także na pewno będą zadowolone. Jeśli będziecie szukać ciekawych bransoletek to tutaj https://www.pranashop.pl/pol_m_Bransole ... e-301.html mają dobre propozycje w jeszcze lepszych cenach\nautor: jajecznica » 31 grudnia 2019, 12:21 - wt\nBorys33 pisze: Jakie masz ramy wydatków, ile przeznaczasz na prezent?\nJa ostatnio dostałem grill broil king to świetny model , jeden z lepszych i droższych na rynku. Będzie jak znalazł na letnie imprezy w altance. Bardzo jestem zadowolony z takiego praktycznego prezentu.\nautor: loreto11 » 06 lutego 2020, 23:23 - czw\nTutaj https://pinbook.pl/zyczenia-kartki/bozonarodzeniowe dowiecie się jak wysłać życzenia i wierszyki Bożonarodzeniowe przez internet.\nautor: kitkaja » 21 kwietnia 2020, 05:31 - wt\nZgadzam się z poprzednikami że fotoksiążka jest fajnym prezentem. Sama kiedyś taką dostałam od przyjaciółki. Wtedy jeszcze nie znałam tego rozwiązania. Od tamtej pory sama takie robię w https://www.cewe.pl/ I obdarowywuję bliskich. Wspólnych zdjęć mamy mnóstwo.\nautor: monteo » 30 kwietnia 2020, 11:37 - czw\nŚwieta za ponad pół roku jednak mimo to za prezentami mozna sie rozejrzeć, na przykład na stronie https://www.taniaksiazka.pl/providence- ... 47152.html Kupisz bardzo interesujace ksiązki które moga zainteresować nie jednego czytacza. Warto o tym pomyśleć.


ZABAWA DLA DZIECKA W DOMU - Niemowle, dziecko, przedszkolak - Edziecko.pl\njest urządzona bezpiecznie, tak by w wirze zabawy dziecko nie zrobiło sobie krzywdy. Jeśli dotąd nie korzystaliście z takiej formy spędzania czasu z dzieckiem, przeczytajcie, co o swoich doświadczeniach piszą internauci na forum edziecko.pl. - Urozmaicone zabawy Chodzimy na zajęcia dla dzieci w wieku\ndostępny dla wszystkich dzieci. Dlatego zapewniamy, że wprowadzone zostaną zmiany w regulaminie i dostosujemy funkcjonowanie naszej sali zabaw dla potrzeb dzieci z niepełnosprawnościami, umożliwiając bezpieczne korzystanie z niej każdemu dziecku, także poruszającemu się na wózku inwalidzkim". A co\nw domu. Jak je zrobić? Zobaczcie: Zabawy karnawałowe dla dzieci: bawimy się nie tylko w przedszkolu W balu przebierańców dzieci najczęściej uczestniczą tam, gdzie spędzają większość dnia, czyli np. w przedszkolu. Jednak jeśli twoje dziecko tam jeszcze nie chodzi, nic straconego. Zabawy karnawałowe\nprzerażona mama dziewczynki. Mam taki odruch, że gdy słyszę szczęk łańcucha, to od razu co sił w nogach lecę nawet z drugiego końca domu. Być może bowiem nasz mały Houdini jest już w połowie drogi na pobliski placyk zabaw - dowcipkował Ben Sullivan w reality show. Jak zapanować nad dzieckiem\nznudzi. Przeklina przy innych dzieciach, podczas rodzinnych imprez Kiedy dziecko przeklina w miejscu publicznym, np. na placu zabaw, na urodzinach kuzyna, weź je na stronę i powiedz: "Jeżeli jeszcze raz tak brzydko powiesz, będziemy musieli wrócić do domu". Używanie brzydkich słów weszło\nzachowania bezpieczeństwa warto zachować pewien umiar. Obecnie istnieje wiele parków trampolin, gdzie dorośli mogą skakać bez obaw o bezpieczeństwo swojej pociechy. Na placach zabaw powinniśmy pamiętać nie tylko o obuwiu dla dziecka. Ważne jest także rozsądne korzystanie z takich miejsc w upalne dni. Przez\njednocześnie uczą. Taka zabawa pobudza ich kreatywność i korzystnie wpływa na spostrzegawczość. Układanie puzzli pomaga ćwiczyć umiejętność logicznego myślenia. Jak zrobić puzzle dla dziecka? Jeśli wasze dzieci uwielbiają układać puzzle, macie już dużo różnych w domu i nie chcecie kupować kolejnych, możecie\ndzieckiem 2 godziny zanim ono zaśnie i ma w tym czasie do wykonania jeszcze wiele czynności w domu, trudno wymagać od niego, aby miał ochotę na spontaniczną zabawę z dzieckiem. Babcia pożera wilka "I wtedy ona zaczęła płakać, bo potwór gonił ją w lesie, a ona uciekała i uciekała..."- opowiada mała\nzieloną przestrzeń, w której organizowane są różnego rodzaju warsztaty, konkursy, gry i zabawy. Informacje o wydarzeniach dla rodziców i dzieci publikowane są w lokalnych portalach i prasie, warto szukać ich także w mediach społecznościowych. Pomysłów na zorganizowanie dziecku wolnego czasu można znaleźć\nwykorzystać do nauki. Segregujcie literki, liczcie przedmioty, układajcie przedmioty w różne zbiory. Możecie też położyć się obok i opowiadać sobie różne historie - taka statyczna forma zabawy dla dzieci w domu też jest fajna. Więcej propozycji na zabawy z dzieckiem w domu znajdziecie także w naszych działach\nmetalowe zabawki, nie zjeżdżały z rozgrzanych zjeżdżalni. Przebywając na słońcu, sprawdzajcie zabawki, którymi chce się bawić dziecko, dotykajcie elementów na placach zabaw. I pamiętajcie, jeśli coś dla was jest gorące, dla dziecka może okazać się parzące. Moja córka akurat nie poparzyła się na placu zabaw\nniespecjalne". To zaledwie kilka wypowiedzi z forów o tytule "Dziecko wszechstronne niezdolne", "Czy któraś z was ma tępe dziecko" , "Mało zdolne dziecko", " Czy są tu mamy dzieci przeciętnie się uczących?" W każdym z wyżej wymienionych wątków dyskusyjnych\nlekarz stomatolog usg w ciąży smoczek urlop macierzyński sport w ciąży angina u dziecka dziecko w aucie seks po porodzie nauka siadania trzeci migdał mama w uk choroba w ciąży hb w ciąży emocje dziecka kanaliki łzowe


Kredyty bez BIKu Aleksandrówek, pożyczka bez BIK Aleksandrówek\nKredyty bez BIKu Aleksandrówek\nStrona główna » łodzkie » Aleksandrówek\nPożyczki, chwilówki bez BIKu Aleksandrówek\nPoniżej znajdziesz ofertę kredytów bez BIKu Aleksandrówek różnych instytucji finansowych, które możesz dostać przez Internet. W zależności od kwoty pieniędzy jaką potrzebujesz, powinieneś wybrać odpowiednią instytucję lub wnioskować do kilku różnych. Chwilówki udzielane są najcześciej w wysokości 500 zł, 1000 zł, 1500 zł, 2000 zł, 2500 zł, 3000 zł, 4000 zł lub 5000 zł. Jednak nie są to jedyne kwoty, o jakie może wnioskować zadłużony kredytobiorca. Pożyczka bez BIKu Aleksandrówek może być również udzielana na kwoty wyższe lub niższe. Wszystko zależy od potrzeb wnioskującego.\nKto może dostać kredyt bez BIKu Aleksandrówek\nJak dostać pożyczkę bez BIKu Aleksandrówek\nAby dostać pożyczkę bez BIKu Aleksandrówek musisz w pierwszej kolejności wypełnić wniosek internetowy u jednej z wielu instytucji finansowych, które oferują tego rodzaju usługi finansowe. O chwilówkę bez BIKu starać mogą się osoby zadłużone, bezrobotne oraz takie, którym bank nie udzieli kredytu gotówkowego ze względu na obecność w BIK lub KRD.\nPo wypełnieniu wniosku skontaktuje się z Tobą przedstawiciel instytucji finansowej przez Internet lub telefon i omówi warunki lub umówi spotkanie w Aleksandrówek w celu podpisania umowy i przekazania pieniędzy.\nPożyczki bez BIKu Aleksandrówek\nWybór odpowiedniej pożyczki bez BIKu Aleksandrówek przez Internet nie nastręcza obecnie wielu problemów. Jest to proces, który możemy zrealizować w swoim domu, bez konieczności wychodzenia. Pożyczkę bez BIK Aleksandrówek może dostać osoba, która jest zadłużona, a banki nie chcą udzielić jej kredytu.\nChwilówki bez BIKu Aleksandrówek\nUzyskanie chwilówki bez BIKu Aleksandrówek przez Internet jest proste. Wystarczy, że wypełnisz prosty wniosek internetowy w odpowiedniej instytucji, która udziela pożyczek pozbankowych osobom zadłużonym i mającym wpis w BIKu. Chwilówka Aleksandrówek przez Internet


Jak usunąć Guratterjecrec.pro | PC Threats\nJeśli Guratterjecrec.pro przekierowania występują, można ad obsługiwane aplikacje, które są zainstalowane na komputerze. Rzucił się bezpłatnej instalacji oprogramowania często prowadzi do naszej ery dostawca aplikacji zagrożeń. Jak jest naszej ery dostawca oprogramowania może zainfekować niewidzialny i może działać w tle, niektórzy użytkownicy nawet nie wiedzą o takich programach ustawienia na swoim PC. To, że reklama obsługiwane oprogramowanie zrobi to on będzie bombardować swój ekran z inwazyjnych wyskakujące okna zamykać, ale nie będzie bezpośrednio zagrażać urządzeniem, bo to nie jest złośliwy wirus komputerowy. Jednak, przekierowanie do złośliwej witryny, znacznie bardziej szkodliwe infekcja może zainfekować urządzenie. Zdecydowanie zaleca, aby usunąć Guratterjecrec.pro, zanim on może spowodować więcej szkód.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Guratterjecrec.pro\nPonieważ ludzie nie potrzebnie zabudowy reklam aplikacji, korzystają z wolnego oprogramowania jako środek do infiltracji SYSTEMU. Jeśli jeszcze tego nie zauważyliście, większość wolnego oprogramowania i niechcianych gości dołączył do niego. Reklam aplikacji, przekierowanie wirusa i innych, chyba, niepotrzebnych programów (PUP) należą do grona osób, które mogą przejść obok. Ustawienia domyślne nie powiem, że coś dodano, a towar będzie jest dozwolone dostosować. Polecamy Zaawansowane lub niestandardowe. Będzie można zobaczyć i usuwamy wszystkie elementy dodane w te ustawienia. Jeśli chcesz, aby zapobiec te rodzaje zanieczyszczeń, zawsze wybieraj tych, którzy siedzi.\nTo łatwo zauważyć zanieczyszczenia adware z powodu stałych reklam pop-up. Można spotkać się z reklam wszędzie, jeśli używasz Internet Explorer, Google Chrome lub Mozilla Firefox. Jesteś w stanie pozbyć reklam, jeśli usuniesz Guratterjecrec.pro, więc trzeba, aby kontynuować to jak najszybciej. Im więcej reklam widzisz, tym więcej zysku jest naszej ery dostawca aplikacji będzie generować, więc możesz być spotkawszy ich tak wiele.Wszyscy teraz i wtedy pojawi się okienko radzę ci uzyskać pewnego rodzaju programy, ale pobrać z takich stron, jak proszą o infekcji złośliwym oprogramowaniem.Użyj oficjalne strony do pobierania aplikacji i zatrzymać pobieranie od wyskakujących okienek i dziwnych stronach internetowych. Jeśli zdecydujesz się coś kupić z niezaufanych źródeł, takich jak pop-upy, można w końcu kupując zamiast malware, więc miej to na uwadze. Można również zauważyć, że twój komputer działa wolniej niż zwykle, a twoja przeglądarka zawali częściej. Naszej ery dostawca oprogramowania będą tylko niedogodności, dlatego zalecamy, aby usunąć Guratterjecrec.pro tak szybko jak to możliwe.\nJak rozwiązać Guratterjecrec.pro\nIstnieją dwa sposoby, aby usunąć Guratterjecrec.pro, ręcznie i automatycznie. Najszybszym sposobem Guratterjecrec.pro likwidacji, zalecamy, aby otrzymywać anty-spyware oprogramowanie. Można również zakończyć Guratterjecrec.pro ręcznie, ale to może być bardziej skomplikowane reklam trzeba dowiedzieć się, gdzie adware ukrywa.\nDowiedz się, jak usunąć Guratterjecrec.pro z komputera\nKrok 1. Jak usunąć Guratterjecrec.pro od Windows?\nKrok 2. Jak usunąć Guratterjecrec.pro z przeglądarki sieci web?\na) Usuń aplikację Guratterjecrec.pro od Windows XP\nb) Odinstalować program Guratterjecrec.pro od Windows 7 i Vista\nc) Usuń aplikacje związane Guratterjecrec.pro od Windows 8\nd) Usunąć Guratterjecrec.pro z systemu Mac OS X\nKliknij na odpowiednie oprogramowanie Guratterjecrec.pro\nWybierz odpowiednią aplikację Guratterjecrec.pro\nWybierz programy Guratterjecrec.pro\nW aplikacji, musisz znaleźć wszystkich podejrzanych programów, w tym Guratterjecrec.pro. Kliknij prawym przyciskiem myszy na nich i wybierz przenieś do kosza. Można również przeciągnąć je do ikony kosza na ławie oskarżonych.\na) Usunąć Guratterjecrec.pro z Internet Explorer\nb) Wyeliminować Guratterjecrec.pro z Mozilla Firefox\nc) Usuń Guratterjecrec.pro z Google Chrome\nd) Usuń Guratterjecrec.pro z Edge\nUsunąć Guratterjecrec.pro i wybrać nowy silnik\nPrzejdź do zakładki wyszukiwania i wyeliminować Guratterjecrec.pro\nRozwiązać Guratterjecrec.pro i wybierz nowy dostawca


Iskierka - Patrycja Żurek - audiobook – Ibuk.pl\nIskierka to pełna ciepła opowieść o walce, trudnych uczuciach i kruchym życiu, ale przede wszystkim o sile rodzicielskiej miłości.\nW Thulecampie rośnie kolejne pokolenie mieszkańców baraków. Baddi wrócił zza oceanu w aureoli chwały, Danni ma swoje miejsce w wielkiej szafie. W Starym Domu pojawiają się oznaki dobrobytu: radio, auto, telewizor, wycieczki. Mimo dobrej... więcej >


Dreamies Kaczka przysmak dla kota 60g | keko.pl\nPetstages Orka Robaczek dla kota\nRobaczek nasączony jest kocimiętką a miękka guma masuje kocie dziąsła podczas zabawy\nWitamina A: 5297 IU, witamina B1 14,7 mg, witamina B2: 7,3 mg, witamina B6: 5,9 mg, witamina D3: 584 UI, Witamina E: 88 mg, siarczan miedzi pięciowodny: 22,6 mg, mangan (II) siarczanów monohydrat: 44,6 mg, jodek potasu: 1,9 mg cynku monowodny: 199 mg\nPodawać do 20 sztuk dziennie.\n(ME) (kcal/100g) 416\nPopiół surowy 9,50%\nMoja kotka jest uzależniona od tych przysmaków! Szaleje na sam ich widok. Super sprawa\nsą super. gorąco polecam\nRewelacyjny przysmak dla kota!


Wykapana Mama: Mama też człowiek\nOstatnio natknęłam się na fajny artykuł w gazecie dla przyszłych i świeżo upieczonych rodziców (ostatnio niemal tylko na takie lektury udaje mi się wygospodarować nieco czasu). Natchnęło mnie to do refleksji nad macierzyństwem. Gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży snułam marzenia i nie raz wyobrażałam sobie siebie w roli matki. Muszę przyznać, że życie zweryfikowało wiele z moich wyobrażeń o życiu we trójkę. Wydawało mi się, że będzie to o wiele prostsze, że takie maleńkie dziecko o wiele więcej śpi, szybko się najada i idzie spać dalej, a kiedy nie śpi to grzecznie leży i ślicznie uśmiecha się do mamy :-) Tymczasem okazało się, że dzieci robią kupkę za kupką (albo nie robią jej w ogóle, co jest jeszcze gorsze), siusiu co chwila i czasami nie można nadążyć ze zmianą pieluchy. Śpią jak mysz pod miotłą, kołysane godzinę usypiają na 15 minut i znowu się budzą, a jeśli już śpią dłużej niż kwadrans to tylko na rękach - odkładane do łóżeczka gwałtownie się budzą. Zamiast grzecznie jeść kręcą się, gryzą, szarpią, odwracają głowę, przez co łykają więcej powietrza niż mleka. Każde prutniecię obarczone jest 5 minutami płaczu. Nie chcą odwracać główki z boku na bok, nie lubią leżeć na brzuszku, albo wręcz nie znoszą innej pozycji, nie wodzą wzrokiem za grzechotką, a przecież w książce było napisane, że powinny! Nie jedzą regularnie, nie chcą grzecznie poczekać na mleko, a producent pisze, że powinny dostawać butelkę co 4, a nie co 3 godziny. Płaczą nieraz godzinami i nie chcą powiedzieć dlaczego, mają kolki, niezależnie od płci (choć podobno chłopcy mają częściej), ulewają, wydawałoby się, że nieraz więcej niż zjadły. Krzyczą wniebogłosy gdy tylko położy się je do wózka i nagle wizja matki spokojnie czytającej książkę w parku przy śpiącym w wózku dziecku odchodzi w niepamięć. Okazuje się też, że nie wszystkie dzieci uwielbiają spać w samochodzie. I nagle nic nie jest takie proste, jak wydawało się przez te 9 miesięcy błogosławionego stanu.\nKiedy w końcu udaje się położyć małego terrorystę spać i po całym dniu walki idziesz do łazienki, patrzysz w lustro z nadzieją, że zobaczysz boginię domowego ogniska, w czystym, ładnym ubraniu, z nienagannym makijażem, fryzurą prosto od stylisty i świeżo zrobionym manikiurem. Tymczasem co widzisz? Z lustra patrzy na Ciebie zmęczona, smutna, sfrustrowana kobieta, w rozciągniętych dresach, z uczesaniem które nie wie kto to fryzjer, z podkrążonymi oczami, pociążowym brzuszkiem i jeszcze większą ilością kompleksów niż przed ciążą. Usiłujemy pogodzić wszystkie życiowe role: matki, żony i kochanki, córki, wnuczki, przyjaciółki. Nie pamiętasz jednak o najważniejszej roki - roli kobiety, człowieka, siebie. W pewnym momencie trzeba powiedzieć dość i przestać terroryzować się rolą bycia "idealną matką", wyłączyć TV, z którego krzyczą do nas wyidealizowane stereotypy Matki Polki i trochę odpuścić, pomyśleć o sobie. Przecież szczęśliwa matka to szczęśliwe dziecko i o tym przede wszystkim trzeba pamiętać. Nie jest najważniejsze, żeby dziecko chodziło w firmowych ciuszkach, chodziło na spacery 1,5 godziny dziennie w wózku z najwyższej półki, spało tylko w swoim łóżeczku (bo spadnie z rodzicami jest zabronione), bawiło się tylko edukacyjnymi zabawkami, nie dostawało smoczka, nie płakało. Wszystko jest dla ludzi, najważniejsze, żeby nasze dziecko było szczęśliwe... Tylko jak tu nie dać się zwariować?\nAutor: wykapanamama o 09:06


udostępnienie informacji publicznej - Gminny Zakład Usług Komunalnych\nul. Młynarska 10, 84-351 Nowa Wieś Lęborska\nJesteś tutaj:Strona główna»Dostęp do informacji publicznej»udostępnienie informacji publicznej\nNa podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 Nr 112 poz. 1198) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną\nw rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych ustawą.\nTryb udostępniania informacji publicznych\nUdostępnianie informacji publicznych następuje m.in. w drodze:\nogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej Gminnego Zakładu Usług Komunalnych\nudostępniania na wniosek lub w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych np. na tablicy ogłoszeń Gminnego Zakładu Usług Komunalnych\nUdostępnianie na wniosek:\nInformacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek, natomiast informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku.\nUdostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych\nz wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje GZUK, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.\nJeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, GZUK powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub\nw formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.\nJeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w ww terminie podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz\no terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.\nDostęp do informacji publicznej jest bezpłatny, chyba, że w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom.\nGminny Zakład Usług Komunalnych w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.\nUtworzono dnia 13.02.2018, 14:07\nUtworzono dnia: 13.02.2018\n13.02.2018 14:07, Administrator\nDodanie załącznika: wniosek o udostępnienie informacji publicznej\n13.02.2018 14:06, Administrator\nDodanie strony: udostępnienie informacji publicznej


» Wycieczki szkolne 3 dniowe | Trybala.com.pl\nWycieczka szkolna to nie tylko wspaniała przygoda, ale także niezapomniane chwile i emocje. Nic tak nie cieszy uczniów bardziej, jak możliwość „oderwania” się od zajęć szkolnych choć na krótką chwilę. Wycieczki szkolne 3 dniowe to wyjątkowa okazja, by wzbogacić cały proces dydaktyczno-wychowawczy o nowe treści. Dzięki nim, uczniowie poznają trasy turystyczne, zabytki, historyczne miejsca i podziwiają otaczającą ich przyrodę. Kilkudniowe wycieczki dają możliwość poznania najciekawszych i najbardziej charakterystycznych miejsc w krótkim czasie. Ta skondensowana wiedza połączona z przygodą, to nie tylko uzupełnienie treści szkolnych podręczników, ale także nowe, praktyczne umiejętności. Nieco dłuższa rozłąka z rodzicami, uczy dzieci odpowiedzialności, samodzielności i odwagi. Wycieczka rozbudza w nich naturalną chęć poznawania świata, a także rozwija wyobraźnię. 3 dniowe wycieczki szkolne to atrakcyjna metoda pracy dla każdego nauczyciela, a dla dzieci sposób na kreatywne spędzenie wolnego czasu.


11 – 14 lipca 2022\nWszyscy młodzi mężczyźni, którzy po kontakcie z naszym duszpasterstwem zdecydują się na rozpoczęcie drogi życiowej w naszym Zakonie, wezmą udział w rekolekcjach przed wstąpieniem. Rekolekcje rozpoczną się w poniedziałek (11.07) około godziny 17.00, a zakończą w czwartek (14.07) po obiedzie.\nZainteresowanych proszę o zgłoszenia mailowo, lub telefoniczne.\no. Tarsycjusz ofm\nRekolekcje powołaniowe NA PUSTELNI\nPustelnia św. Marii Magdaleny w Kalwarii Zebrzydowskiej.\nCisza, modlitwa, rozeznawanie, las, Eucharystia, adoracja, Słowo Boże.\n29 sierpnia – 1 września 2022\nWszyscy młodzi mężczyźni, którzy po kontakcie z naszym duszpasterstwem zdecydują się na rozpoczęcie drogi życiowej w naszym Zakonie, wezmą udział w rekolekcjach przed wstąpieniem.


Nie jest to przemijająca moda ani najnowsze panaceum na bolączki kadry kierowniczej. Dane, które przemawiają za poważnym traktowaniem tej nowej miary, oparte są na badaniach dziesiątków tysięcy pracowników o różnych zawodach. Wykazują one z niespotykaną wcześniej dokładnością, jakie cechy predestynują do zostania znakomitym pracownikiem, zwłaszcza na kierowniczym stanowisku. Bez względu na to, jaki masz zawód, zrozumienie, w jaki sposób możesz doskonalić te umiejętności, może mieć kluczowe znaczenie dla twojej kariery.\n− W szkole inżynierskiej miałem najniższą średnią ocen − mówi mi współdyrektor jednej z firm doradczych. − Ale kiedy poszedłem do wojska i trafiłem do szkoły oficerskiej, byłem pierwszy w klasie… chodziło o to, jak dawać sobie radę z samym sobą, układać stosunki z ludźmi, pracować w zespole, dowodzić. I to samo sprawdza się w świecie pracy.\nInnymi słowy, tym, co się liczy, jest bycie bystrym w inny sposób.\nLudzie tacy jak ów konsultant z niską średnią ocen mówili mi, że przekonali się, iż największe znaczenie dla osiągnięcia doskonałości w pracy, ma nie wiedza techniczna ani wyniesiona ze szkół czy książek znajomość zagadnień, lecz inteligencja emocjonalna. […]\nMówili z niezwykłą szczerością o tym, co odgrywa istotną rolę w pracy, a co znajduje się poza zasięgiem radarów specjalistów z dziedziny stosunków międzyludzkich.\nWielu opowiadało szczegółowo, co się nie sprawdza. Inni opowiadali o sukcesach, potwierdzając praktyczną wartość wykorzystywania inteligencji emocjonalnej w pracy.[…]\nPoszukiwania doprowadziły mnie z powrotem do badań, w których uczestniczyłem jako doktorant, a później pracownik naukowy na Harvardzie. Zakwestionowały one po raz pierwszy zasadność otaczanego wielkim kultem ilorazu inteligencji − fałszywą, ale szeroko rozpowszechnioną opinię, że dla osiągnięcia sukcesu potrzebny jest sam intelekt.\nPrzyczyniły się też do powstania specyficznego miniprzemysłu zajmującego się analizą rzeczywistych umiejętności, dzięki którym odnosimy sukcesy we wszystkich rodzajach zawodów i organizacji, a odkrycia te są zaskakujące.\nAnalizy dokonywane niezależnie od siebie przez dziesiątki różnych ekspertów w blisko pięciuset korporacjach, agencjach rządowych i organizacjach nie nastawionych na zysk prowadziły do zadziwiająco podobnych wniosków, a są one szczególnie przekonujące z tego powodu, że wolne były od wpływów, jakie może mieć przychylne lub negatywne nastawienie jednej osoby czy jednego zespołu do przedmiotu badań, i od nieuniknionych w indywidualnych czy zespołowych badaniach ograniczeń. Uzyskane wyniki wskazują na to, że inteligencja emocjonalna ma fundamentalne znaczenie dla wybitnych osiągnięć w pracy, niemal we wszystkich zawodach i na wszystkich stanowiskach.\nIdee te nie są z pewnością niczym nowym dla osób zajmujących się pracą − to, jak panujemy nad sobą i w jakich pozostajemy stosunkach z ludźmi z naszego otoczenia jest ośrodkiem zainteresowania wielu teorii zarządzania. Nowością są natomiast dane − dysponujemy obecnie wynikami prowadzonych od dwudziestu pięciu lat badań empirycznych, ukazujących z nie znaną wcześniej precyzją, w jakim stopniu sukces zależy od inteligencji emocjonalnej.\nStare części mózgu będące ośrodkami emocji są również siedliskiem umiejętności potrzebnych do skutecznego kierowania sobą i uzyskania sprawności społecznej. A zatem umiejętności te są solidnie zakotwiczone w zdolnościach do przetrwania i przystosowania się, które otrzymaliśmy w ewolucyjnym spadku.\nNeurologia dowodzi, że emocjonalna część mózgu uczy się inaczej niż jego część myśląca. Spostrzeżenie to stało się osią niniejszej książki.\nSkłania mnie ono do zakwestionowania znacznej części konwencjonalnych poglądów na szkolenie i dokształcanie kadr różnych firm i instytucji.\nNie jestem w tym osamotniony.\nOd dwóch lat pracuję jako współprzewodniczący w Konsorcjum do Spraw Badań Inteligencji Emocjonalnej w Organizacjach, które zrzesza badaczy ze szkół biznesu, władz federalnych i przemysłu. Nasze badania ujawniają ubolewania godne wady w szkoleniu przez firmy pracowników w zakresie potrzebnych im umiejętności, od słuchania i przewodzenia poczynając, a na tworzeniu zespołów i wprowadzaniu zmian kończąc.\nWiększość programów szkolenia opiera się na modelu akademickim, co jest wielkim nieporozumieniem, które kosztuje miliony straconych godzin i miliardy wyrzuconych w błoto dolarów. Potrzebny jest zupełnie nowy sposób myślenia o tym, co trzeba robić, aby pobudzać inteligencję emocjonalną.\nKiedy objeżdżałem świat, kontaktując się z ludźmi interesu, zetknąłem się z pewnymi szeroko rozpowszechnionymi błędnymi poglądami na temat inteligencji emocjonalnej.\nPostaram się już na wstępie wyjaśnić niektóre z najczęstszych nieporozumień. Po pierwsze, inteligencja emocjonalna nie oznacza po prostu „bycia miłym”.\n– W kluczowych momentach może ona wymagać nie tyle „bycia miłym”, ile − na przykład − jednoznacznego i bezpośredniego przedstawienia komuś niewygodnej, ale mającej dalekosiężne skutki prawdy, której ten ktoś unika jak ognia.\n– Po drugie, nie jest ona równoznaczna z pozbyciem się kontroli nad uczuciami, ze spuszczeniem ich z wodzy. Oznacza ona raczej takie kierowanie nimi, by wyrażane były odpowiednio i skutecznie, pozwalając wszystkim na wspólną, gładko układającą się pracę i dążenie do osiągnięcia wspólnego celu.\nNie jest również prawdą, że kobiety mają wyższą inteligencję emocjonalną niż mężczyźni. Każdy z nas ma w zakresie tych umiejętności silne i słabe punkty.\nNiektórzy posiadają wielką zdolność empatii, ale brak im pewnych zdolności niezbędnych do pocieszenia samego siebie w strapieniu, inni mogą wprawdzie uświadamiać sobie najdrobniejszą zmianę swojego nastroju, ale nie radzą sobie w stosunkach z innymi ludźmi.\nPrawdą jest, że w ujęciu grupowym mężczyźni i kobiety wykazują swoisty dla płci ogólny schemat wad i zalet. Analiza inteligencji emocjonalnej tysięcy mężczyzn i kobiet wykazała, że przeciętnie biorąc, kobiety są bardziej świadome swoich emocji, charakteryzują się większą empatią i lepiej sobie radzą w stosunkach interpersonalnych.\nMężczyźni natomiast są bardziej pewni siebie, bardziej optymistycznie nastawieni, łatwiej się przystosowują i lepiej radzą sobie ze stresem.\nJednak ogólnie biorąc, więcej jest tu podobieństw niż różnic. Niektórzy mężczyźni odznaczają się taką samą empatią jak najbardziej wrażliwe na kłopoty i cierpienia innych osób kobiety, natomiast niektóre kobiety potrafią przeciwstawiać się stresowi z taką samą niezłomnością jak najbardziej odporni emocjonalnie mężczyźni.\nW istocie rzeczy, jeśli spojrzy się na ogólne oceny umiejętności mężczyzn i kobiet, to słabe i mocne punkty uśredniają się, tak że w kategoriach ogólnej inteligencji emocjonalnej nie ma żadnych różnic między obu płciami.\nNa koniec powiedzieć trzeba, że poziom inteligencji emocjonalnej nie jest zdeterminowany genetycznie ani nie kształtuje się we wczesnym dzieciństwie. W odróżnieniu od ilorazu inteligencji, który od kiedy ukończymy kilkanaście lat zmienia się w niewielkim stopniu, inteligencja emocjonalna wydaje się w dużej mierze wyuczona i rozwija się przez całe życie w wyniku naszych doświadczeń, a zatem może stale wzrastać.\nPrawdę mówiąc, badania, w czasie których mierzono inteligencję emocjonalną u tych samych osób przez wiele lat, pokazują, że w miarę jak coraz lepiej dajemy sobie radę z naszymi emocjami i impulsami, coraz skuteczniej potrafimy się motywować do różnych działań i rozwijamy w sobie coraz większą empatię oraz zdolność do odnajdywania się w sytuacjach społecznych, umiejętności te wzrastają. Jest takie staromodne słowo na określenie tego zwiększania się potencjału inteligencji emocjonalnej − dojrzałość.\n1 thought on “Inteligencja emocjonalna a praca zawodowa”\n22/02/2009 o 6:18 pm\nBardzo ciekawy artykuł nasycony dobrymi radamy.


Klasyczny spacer po starówce Drezna - Stadtführungen Dresden - Karolina Borowski Stadtführungen Dresden Karolina Borowski | deutsch und polnisch\n© Fotolia/ Foto: Ansebach - Dresden Altstadt\nW krótkim czasie jak najwięcej zobaczyć i zwiedzić? Czy to możliwe? Tak, bowiem w centrum Drezna wszystko co piękne, sławne i ciekawe położone jest blisko siebie. Zobaczą Państwo słynne zabytki Drezna: oczywiście barokowy Zwinger, Operę Sempera na Placu Teatralnym, kompleks zamkowy i wytworne, odtworzone kamiennice na Nowym Rynku.\nMistrzowskie budowle sakralne: Kościół Najświętszej Marii Panny (Frauenkirche) czy Katedrę – dworski kościół katolicki, gdzie do dzisiaj odbywają się msze w języku polskim.\nOraz wiele innych ciekawych miejsc i budwoli które trzeba oczywiście również zobaczyć. Zapoznają się Państwo z ciekawą historią miasta, jego mieszkańców oraz o ścisłych, a czasem też zaskakujących połączeniach z historią Polski.\nczas zwiedzania: 2 godziny = 93,– Euro.\nOferta w zależności od czasu, zainteresowania lub jako kombinacja z możliwością zwiedzania innych miejsc czy muzeów. Podczas tego spaceru zwiedzanie wyłącznie z zewnątrz.\nNastępna kategoria to Tour →


Hipp Pierwsze chrupki po 7. miesiącu 30 g Bio - sklep Bee.pl\n> Mama i dziecko > Żywienie dziecka > Słodycze i przekąski > Pierwsze chrupki po 7. miesiącu\nHipp Pierwsze chrupki po 7. miesiącu 30 g Bio\nZbożowa przekąska do chrupania – w domu i w podróży! Niemowlęta, u których pojawiają się pierwsze ząbki, uwielbiają chrupiące przekąski. Naturalne, lekkie chrupki o prostym składzie idealnie sprawdzają się w każdym miejscu i czasie. Pierwsze Chrupki HiPP BIO zostały wytworzone w 100% z...\nz ekologicznych zbóż: prosa, kukurydzy i ryżu\nZ prosa, kukurydzy i ryżu BIO.\nBez dodatku soli, bez dodatku aromatów.\nSkładniki - Hipp Pierwsze chrupki po 7. miesiącu 30 g Bio\nZmielone zboża* 100% (pełnoziarniste proso* 34%, kukurydza* 34%, ryż* 32%), *z rolnictwa ekologicznego.\nwartość energetyczna kJ/kcal: 1652/390,\nw tym cukry*: 0,5 g,\nW 1 sztuce (ok. 0,6 g):\nwartość energetyczna kJ/kcal: 10/2,\nw tym cukry*: <0,1 g,\nDzienna porcja: po 7. miesiącu 3-5 chrupek, po 9. miesiącu 5-10 chrupek. Podawaj jako część drugiego śniadania lub podwieczorku. Zadbaj o zdrowy tryb życia swojego dziecka. Jakość tego produktu w momencie opuszczania zakładu produkcyjnego była bez zarzutu – przed użyciem upewnij się, że opakowanie nie zostało naruszone.\nWażne dla bezpieczeństwa Twojego dziecka: Niebezpieczeństwo zadławienia!\nNie podawaj, gdy dziecko leży\nChrupki powinny być spożywane wyłącznie pod opieką osoby dorosłej\nZadbaj o regularną higienę jamy ustnej już od pojawienia się pierwszego ząbka\nMoże zawierać: gorczyca_x000D_\nSzczegóły - Hipp Pierwsze chrupki po 7. miesiącu 30 g Bio\nWymiary: 20.4 x 17.1 x 4.1 cm


Aż 3% na 3-letniej lokacie - Credit Agricole\nAż 3% na 3-letniej lokacie\nOd 16 marca br. wprowadzamy nowe oferty lokat terminowych ze stałym oprocentowaniem. Możesz na nich zarobić nawet 3% w skali roku, jeśli zdecydujesz się na założenie lokaty na 3 lata. Lokata na 1 rok da Ci zysk w wysokości 2,5%, a 2-letnia - 2,7%.\nMaksymalna kwota, na jaką możesz założyć lokaty to 100 000 zł na każdy z okresów. Limit obejmuje bowiem sumę wszystkich lokat założonych od 16 marca br., w ramach danego okresu.\nLokaty możesz założyć z nowych środków, czyli środków stanowiących przyrost salda w stosunku do stanu środków zgromadzonych na Twoim koncie na dzień 28 lutego 2015 r. Szczegóły znajdziesz w Tabelach oprocentowania kont.\nOferta dostępna jest w placówkach bankowych i serwisie telefonicznym CA24.\nPodane powyżej stawki obowiązują dla klientów indywidualnych oraz Rolników indywidualnych; dla klientów instytucjonalnych wysokość oprocentowania jest niższa odpowiednio o 0,1 punktu procentowego.


Krakowscy naukowcy poznają procesy spalania biomasy » GLOBEnergia\nGrupa EDF zainaugurowała w kwietniu br. działalność swojego Centrum Badań i Rozwoju w zakresie spalania węgla i biomasy. Siedzibą Centrum, będzie teren Elektrociepłowni Kraków, należącej do Grupy EDF Opierając się na unikalnych polskich doświadczeniach we współspalaniu biomasy i węgla, Centrum będzie poszukiwało innowacyjnych rozwiązań w zakresie czystych technologii węglowych i współspalania biomasy, tak aby poprawić efektywność polskich elektrowni i elektrociepłowni należących do Grupy EDF, zredukować ich wpływ na środowisko naturalne oraz obniżyć koszty funkcjonowania i remontów.\nGrupa 13 specjalistów Centrum Badawczo-Rozwojowego EDF Polska wywodzących się ze spółek Grupy EDF w Polsce i polskich środowisk naukowych będzie prowadziła badania w czterech głównych obszarach:\n– Spalanie i współspalanie biomasy\n– Redukcja emisji do atmosfery (NOx, SO2, CO2 i innych)\n– Wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla (CCS)\n– Opracowanie nowych kierunków zagospodarowania ubocznych produktów spalania\nJednym z projektów prowadzonych już przez POLe R&D jest na przykład ECOALBOILER, który skupia się na poprawie efektywności operacyjnej kotłów i zmniejszeniu kosztów ich utrzymania. W tym celu prowadzone są badania mające na celu: redukcję emisji tlenków azotu (NOx) z ograniczeniem korozji niskoemisyjnej; rozwiązywanie problemów wynikających ze współspalania wysokich ilości biomasy oraz ograniczenia emisji CO2 przez podniesienie sprawności kotłów.\nKrakowskie Centrum Badań i Rozwoju będzie blisko współpracowało z innymi podmiotami z Grupy EDF oraz z polskimi uniwersytetami poprzez platformę współpracy, na którą będą się składały:\nPozostałe centra badawczo-rozwojowe EDF znajdujące się we Francji, Wielkiej Brytanii, Niemczech i Chinach.\nSpółki z Grupy EDF w Polsce: Elektrownia Rybnik, Elektrociepłownia Kraków, wrocławska Kogeneracja, Elektrociepłownie Wybrzeże, Elektrociepłownia Zielona Góra, toruńska Cergia, PEC Tarnobrzeg\nPolskie uniwersytety i uczelnie techniczne: Akademia Górniczo-Hutnicza, Politechnika Krakowska, Politechnika Wrocławska, Politechnika Śląska, Politechnika Gdańska oraz Uniwersytet Zielonogórski\n„Jesteśmy dumni z utworzenia w Polsce Centrum Badań i Rozwoju EDF Polska, bo podkreśla to ogromną rolę, jaką odgrywają polskie spółki Grupy EDF na polu wytwarzania energii z paliw kopalnych i biomasy. Stworzenie takiego ośrodka to realizacja ambicji Grupy EDF, aby uczynić Polskę centrum rozwoju Grupy w Europie środkowej i wschodniej” powiedział Philippe Castanet, prezes EDF Polska.\nUtworzenie Centrum Badawczo-Rozwojowego EDF Polska jest elementem strategii Grupy EDF tworzenia światowych centrów eksperckich, zaangażowanych w opracowywanie i wdrażanie nowych innowacyjnych technologii. Kraków jest siedzibą piątego centrum po Francji, Niemczech, Wielkiej Brytania i Chinach. Dzięki unikalnemu polskiemu doświadczeniu w spalaniu węgla i biomasy, krakowskie « Pole R&D » będzie mogło służyć swoją wiedzą ekspercką nie tylko polskim spółkom Grupy EDF, ale całej Grupie EDF. Centrum to wesprze również wartą 1,8 miliardów Euro inwestycję w Rybniku w wysokosprawną elektrownie węglową na parametry nadkrytyczne o mocy 900 MW.\nEDF jest obecny na polskim rynku od 15 lat. Dynamicznie rozwijająca się Grupa posiada w Polsce 7 spółek produkujących energię elektryczną i ciepło. EDF jest największym w branży energetycznej inwestorem zagranicznym produkującym 10% krajowej energii elektrycznej i 15% ciepła sieciowego.


Zintegrowany system transportu zbiorowego w aglomeracji krakowskiej | Magazyn Kolejowy - Katalog Firm Kolejowych I kolej.com.pl\n4 kwietnia 2011 roku PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. podpisały umowę na wykonanie robót budowlanych dla zadania „Modernizacja linii kolejowej nr 109 Kraków Bieżanów – Wieliczka Rynek oraz wykonanie robót na przystanku osobowym Kraków Łagiewniki”. Kontrakt o wartości 45 383 593,00 PLN netto (55 821 819,39 PLN brutto) zrealizuje konsorcjum firm: Eurovia Polska S.A. i EUROVIA CS, a.s.\nModernizacja linii kolejowej na odcinku Kraków Bieżanów – Wieliczka Rynek, liczącym ok. 5,5 km obejmuje swym zakresem nawierzchnie, podtorze, perony, obiekty inżynieryjne (tj. wiadukty, mosty, przepusty), sieć trakcyjną, a także elektroenergetykę i urządzenia sterowania ruchem kolejowym.\nWykonanie robót na przystanku osobowym Kraków Łagiewniki obejmuje zabudowę systemu informacji dla podróżnych, monitoringu oraz oznakowania węzła przesiadkowego.\nWszystkie perony zostaną przebudowane i wyposażone w nową infrastrukturę, w tym oświetlenie, nagłośnienie, wizualną informację dla podróżnych oraz małą architekturę. Na dojściach do peronów usunięte zostaną przeszkody architektoniczne dla osób z ograniczoną możliwością poruszania się. Likwidacji ulegną zbędne tory i rozjazdy, a przystanek osobowy Wieliczka Rynek zmieni lokalizację i nazwę na po. Wieliczka Kopalnia w związku ze skróceniem linii kolejowe. W ramach modernizacji planowana jest budowa nowego przystanku Bogucice, który zostanie zlokalizowany pomiędzy przystankiem osobowym Kraków Bieżanów Drożdżownia i stacją Wieliczka. Realizacja robót budowlanych obejmuje także wykonanie prac związanych z zagospodarowaniem terenu oraz zabezpieczeniem środowiska przed czynnikami wynikającymi z ruchu kolejowego.\nCelem inwestycji jest podniesienie parametrów techniczno – eksploatacyjnych wynikających z istniejącego układu geometrycznego linii i stanu podtorza, które po modernizacji osiągną prędkość 70 km/h. Na przedmiotowej linii, z uwagi na zły stan obiektów inżynieryjnych i toru zlokalizowanych jest siedem ograniczeń eksploatacyjnych (trzy odcinki z ograniczeniem prędkości do 20 km/h i cztery odcinki do 30 km/h), w których istnieje zagrożenie zamknięcia toru. Infrastruktura kolejowa zostanie przystosowana do obowiązujących standardów i przepisów w zakresie ochrony środowiska, likwidacji barier architektonicznych dla osób niepełnosprawnych, bezpieczeństwa oraz informacji dla podróżnych.\nInwestycja zostanie zakończona do końca maja 2012 roku.\nZadanie pn.: „Modernizacja linii kolejowej nr 109 Kraków Bieżanów – Wieliczka Rynek oraz wykonanie robót na przystanku osobowym Kraków Łagiewniki” realizowane jest w ramach Projektu „Zintegrowany System Transportu Zbiorowego w aglomeracji krakowskiej” ( POIiŚ 7.3-7), którego celem jest poprawa efektywności funkcjonowania systemu przewozu osób w aglomeracji krakowskiej, poprzez integrację różnych gałęzi transportu. Położenie na przecięciu międzynarodowych korytarzy transportowych, w połączeniu z obsługą bardzo gęsto zamieszkałego obszaru aglomeracji Krakowa, tworzy bardzo duże, różnorodne i przecinające się potoki transportowe, wymagające odpowiedniego prowadzenia ruchu w poszczególnych gałęziach transportu zbiorowego. Istotne jest również przygotowanie odpowiedniej infrastruktury przesiadkowej. Projekt ma bezpośredni związek z obsługą podróżnych (m.in. turystów, mieszkańców, osób dojeżdżających do pracy i uczących się).\nStrategia Komunikacyjna Miasta Krakowa zakłada m.in. ograniczenie ruchu samochodowego w strefach przylegających oraz w centralnej części miasta. Przyjazd turystów, mieszkańców, osób dojeżdżających do pracy i uczących się z różnych miejscowości oraz z aglomeracji krakowskiej, będzie realizowany za pomocą szybkiego, efektywnego oraz ekologicznego transportu kolejowego zintegrowanego z komunikacją miejską. W stacji Kraków Główny powstanie węzeł przesiadkowy, na którym podróżni będą mogli się przesiadać na miejską komunikację zbiorową. Dla wykonania projektu zostaną zastosowane materiały ograniczające hałas, drgania oraz wibracje. Wszystkie inwestycje będą wykonywane w technologii przyjaznej dla środowiska.\nProjekt ubiega się o do finansowanie przez Unię Europejską ze środków Funduszu Spójności w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.