Artykuły – Strona 8 – MIKROBIOTOP\nWędrówki Przyrodnicze po okolicach Gdańska\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 31 sierpnia 2011 27 września 2017\nStaraniem Fundacji Karrenwall z Gdańska i Wydawnictwa VIA z Torunia ukazała się "na dniach" książka pt. "Wędrówki przyrodnicze po okolicach Gdańska" autorstwa Marcina Stanisława Wilgi i Sławomira Zielińskiego. W książce zawarto 33 propozycje (trasy wycieczek przyrodniczych) spędzenia wolnego czasu w świecie przyrody (Marcin) oraz opracowanie zasobów przyrodniczych Gdańska-Oliwy (Sławek). Pozycja zawiera 240 stron tekstu, rysunków Marcina (w tym mapki) i fotografii, wydanych na bardzo dobrej jakości papierze. Fotografiami książeczkę uświetnili: Grzegorz Okołów, Jerzy M. Gutowski, Mateusz Ciechanowski, Michał Kochańczyk, Marcin S. Wilga, Mateusz Zieliński i Sławomir Zieliński. Książkę można było do niedawna nabyć (może i nadal) np. w gdańskim EMPIK-u (w tunelu przy Dworcu Głównym PKP), czy w księgarni przy ulicy Szerokiej na Starym Mieście, być może także w księgarni edukacyjnej w Gdańsku-Wrzeszczu przy ulicy Grunwaldzkiej. Cena w okolicach 33-35 złotych za egzemplarz. Polecamy serdecznie i miłej lektury!\nOpublikowano 31 sierpnia 2011 27 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\nO kaczkach na poważnie i z humorem\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 22 sierpnia 2011 25 września 2017\nW czerwcowym numerze "Dzikiego Życia" - miesięcznika wydawanego przez jedno z najbardziej znanych i zasłużonych stowarzyszeń ochroniarskich w Polsce Pracownię na Rzecz Wszystkich Istot, znajdą Państwo - wśród wielu interesujących tekstów, zwłaszcza o wilku - artykuł Mateusza i Sławomira Zielińskich pt. "Kaczki dla dzieci nie dla myśliwych". W tekście nakreśliliśmy założenia i cele "Kaczej akcji", podaliśmy "stan licznika podpisów" oraz nieco refleksji wpisywanych przez wspierających akcję. Miesięcznik można nabyć w salonach prasowych EMPIK, RUCH, GARMOND PRESS i FRANPRESS. Szczegóły związane z prenumeratą na stronie www.pracownia.org.pl/dzikie-zycie-papierowe.\nAutorami załączonych w galerii zdjęć są: Jarek Czochański, Darek Gajuś, Mariusz Warmbier oraz Mateusz i Sławek Zielińscy. Rysunki (z młodszych lat) Mateusza "Kaczki" Zielińskiego.\nZe strony Pracowni o miesięczniku:\n"Dzikie Życie jest jedynym w Polsce pismem, które odważnie, dociekliwie i bez pardonu opisuje problemy niszczenia i ochrony przyrody. Krytykujemy konformizm urzędników państwowych, chciwość sektora biznesowego, marazm i apatyczność tzw. ruchu ekologicznego, które są przyczynami postępującego niszczenia najcenniejszych miejsc przyrodniczych.\nPodejmujemy kontrowersyjne sprawy, których unikają inne media ekologiczne. Gwarantujemy najświeższe informacje, trudne tematy, skuteczne działania. Mamy własne zdanie".\nZapraszamy do fotorelacji ze szkolenia dostępnego: tutaj.\nOpublikowano 22 sierpnia 2011 25 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\n„Marsz ginących gatunków” – Gdańsk – relacja\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 29 czerwca 2011 27 września 2017\nNa dniach ogłoszono (http://www.zrodla.org/) wyniki ogólnopolskiego konkursu przyrodniczego dotyczącego różnorodności biologicznej pt. "Nie znikaj".\nZ przyjemnością i niemałą satysfakcją odnotowaliśmy wśród nagrodzonych placówek aż pięć (na dziesięć w całej Polsce) z naszego regionu (oddziaływań :). Są to:\nPrzedszkole Artystyczno-Teatralne "Dorotka" w Olsztynie\nPrzedszkole Niepubliczne TEMPOO w Olsztynie\nZespół Szkół im. Jana Pawła II w Czersku\nNagrodzonym Nauczycielom i Młodzieży serdecznie gratulujemy. Wszystkim Uczestnikom dziękujemy za udział, także Nauczycielom za aktywny udział w szkoleniach. Ali Szarzyńskiej i Pani Marii Narloch za pomoc w organizacji szkoleń. Życzmy sobie także jak najszybszego dotarcia do Wszystkich gier edukacyjnych.\nIntegralną częścią konkursu były "Marsze ginących gatunków". Nam było dane maszerować w Światowy Dzień Bioróżnorodności 22 maja w Gdańsku-Oliwie z Uczniami, ich Rodzicami i Nauczycielami z Gimnazjum nr 20 im. Hanzy. Głównymi Organizatorkami przesympatycznego marszu były Panie Patrycja Turska i Elżbieta Kulka. Gratulujemy i zamieszczamy fotoreportaż z tego wydarzenia. Autorzy zdjęć: Marta Urbańska oraz Iwona i Mateusz Zielińscy.\nOpublikowano 29 czerwca 2011 27 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\n„Marsz ginących gatunków” – Gdańsk\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 17 maja 2011 26 września 2017\nW najbliższą niedzielę 22 V br. przypada Światowy Dzień Bioróżnorodności. W dniu tym będą miały miejsce w całej Polsce, także w regionie gdańskim, marsze i pikiety nawiązujące do problemu przedwczesnego, tj. przyspieszanego wielokierunkową presją człowieka, wymierania wielu gatunków na Ziemi. Działania te to ostatni etap ogólnopolskiego konkursu pt. "Nie znikaj" Ośrodka Działań Ekologicznych "Źródła" z Łodzi, w którym to konkursie uczestniczy kilkaset szkół i przedszkoli w Polsce, w tym kilkadziesiąt z naszego województwa.\nZapraszamy wszystkich chętnych do wsparcia swoją obecnością tych wydarzeń. Mile widziane "gatunki zagrożone", w które każdy z Was może się wcielić konstruując odpowiednie dla siebie przebranie.\nJeden z marszów będzie miał miejsce na gdańskim Przymorzu - zbiórka przed Gimnazjum nr 20 na ul. Zgody II (niedaleko kościoła "okrąglaka") w najbliższą niedzielę o godzinie 10.00. Pójdziemy w kierunku morza ul. Obrońców Wybrzeża, zakończenie marszu na przymorskiej plaży. Serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału.\nOpublikowano 17 maja 2011 26 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\n„Marsz ginących gatunków” – Czersk\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 15 maja 2011 25 września 2017\n18 maja (w środę) Szkoła Podstawowa nr 1 oraz Gimnazjum im.Jana Pawła II organizuje akcję ekologiczną skierowaną do całej społeczności Czerska i okolic poświęconą zachowaniu bioróżnorodności, korzyści przyrodniczych, gospodarczych i społecznych z niej płynących, zagrożeń związanych z jej utratą oraz zachęceniem do działań i wyborów w życiu codziennym, które spowolnią proces zanikania bioróżnorodności, a co za tym idzie ograniczą wymieranie wielu gatunków. Uczniowie czerskich szkół i przedszkoli wezmą udział w "Marszu ginących gatunków", który rozpocznie się o godz. 10.00 na parkingu naprzeciwko gimnazjum. Uczestnicy marszu przejdą ulicą Batorego, Pocztową, Dworcową, Dr Zielińskiego na Plac Ostrowskiego. Przemarsz odbędzie się w strojach/maskach z transparentami i okrzykami haseł sprzeciwu przeciwko zanikaniu naturalnych obszarów i wymieraniu wielu gatunków w Polsce i na świecie. Zapraszamy wszystkich,którym los otaczającej przyrody nie jest obojętny do wzięcia udziału w marszu i festynie na rynku przy fontannie. Prosimy o solidaryzowanie się z naszą akcją i podjętymi działaniami. W festynie wezmą udział zaproszeni goście: przedstawiciele szkół, urzędu miasta, nadleśnictwa, Technikum Leśnego z Tucholi, sygnaliści i sokolnicy oraz lokalne media. ZAPRASZAMY RÓWNIEŻ WAS!\nOpublikowano 15 maja 2011 25 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\nWycieczka wokół Jeziora Patulskiego\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 22 kwietnia 2011 15 września 2017\nOpublikowano 22 kwietnia 2011 15 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\nSzkolenia olsztyńskie „Nie znikaj” marzec 2011\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 4 kwietnia 2011 25 września 2017\nW dniach 14 i 28 marca 2011 roku mieliśmy przyjemność (I.S. Zielińscy) poprowadzić szkolenia nauczycieli w gościnnych murach Warmińsko-Mazurskiego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli - instytucji macierzystej Olsztyńskiego Centrum Edukacji Ekologicznej (OCEE). OCEE, mylone ponoć przez co poniektórych z muchą tse-tse (Glossina np. morsitans), jest jednostką w błyskotliwy sposób dowodzoną przez Panią Alicję Szarzyńską - nietuzinkowego i żądnego nowych merytorycznych wyzwań i wrażeń geografa (ze wskazaniem na głazy narzutowe).\nOlsztyńskie realia zaskoczyły nas nie tylko ogromnym zainteresowaniem nauczycieli tematyką bioróżnorodnościowego konkursu (w obu szkoleniach wzięło udział prawie 80 osób!), ale i niekoniecznie spotykaną gdzie indziej życzliwością i otwartością na - było nie było - dość egzotyczny dla Mazur "łódzko-gdański przyrodniczy desant".\nDziękujemy Wszystkim Nauczycielom za przybycie i trzymamy kciuki za Was i Wasze Dzieciaki w zmaganiach konkursowych, co najmniej tak mocno, jak za Pomorzan.\nPani Alicji wyrażamy swoje głębokie uznanie i podziw, jednocześnie zazdrościmy niewyczerpanych, jak się wydaje, pokładów energii :).\nDyrekcji WMODN składamy podziękowania za udostępnienie sal wykładowych.\nOpublikowano 4 kwietnia 2011 25 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\nSzkolenie „Nie znikaj” marzec 2011 – Gdańsk\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 9 marca 2011 26 września 2017\nW dniu 9.III.2011 roku w nastrojowym gabinecie fizycznym (sala nr 19) gdańskiego Gimnazjum nr 20 odbyło się szkolenie nauczycieli w ramach projektu "Nie znikaj" dotyczącego różnorodności biologicznej.\nOrganizatorem szkolenia był Ośrodek Działań Ekologicznych "Źródła" w Łodzi, zaś szkolili Iwonka i Sławek Zielińscy. W tym czasie trzeci trener Michał (Misiek) Kochańczyk byczył się gdzieś w Wenezueli (tzn.\neksploracje naukowe i inne pewnie prowadził). W szkoleniu uczestniczyło prawie 20 nauczycieli z różnych zakątków województwa pomorskiego (Kościerzyna, Kolbudy, Szymbark, Sopot, Malbork, Gdynia, Żukowo, Gdańsk, Suchy Dąb, Łęgowo). Grupa była wyjątkowo aktywna i zaangażowana (a także przemiła), w związku z tym czas popłynął "jak z bicza trzasł" i ani się obejrzeliśmy, a trzeba było kończyć. Oczywiście, wszystko, co się miało stać, stało się zgodnie z planem. Przy dźwiękach kumkających żabiorów powalczyliśmy więc z regulaminami, bioróżnorodnością, zareklamowaliśmy "Źródła" :), zorganizowaliśmy "kartowe popołudnie zapoznawcze", pograliśmy w "Zwierzęta z różnych stron świata", liczyliśmy nogi własne i szukaliśmy podobnych stworów, a także zabawiliśmy się (ze sznurkami na\nnogach) w "Rzadkie i wystraszone". Niektórzy nie przeżyli tej gry ... :).\nDziękujemy Wszystkim za przybycie, trzymamy kciuki za Was i Wasze Pociechy w zmaganiach konkursowych, no i życzymy wygranej - ku Waszej chwale, no i naszej :). Dziękujemy Pani Bibliotekarce Eli Kulce za organizacyjną pomoc, zaś Pani Dyrektor Ani Mańkowskiej za wynajęcie sali na potrzeby szkolenia.\nIwona, Mateusz, Sławomir Zielińscy\nOpublikowano 9 marca 2011 26 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\nProjekt „Inwentaryzacja priorytetu ochrony Puszczy Białowieskiej – chrząszczy ujętych w załącznikach Dyrektywy Siedliskowej na potrzeby przygotowania\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 19 lutego 2011 26 września 2017\nW ubiegłym roku miałem przyjemność (traktuję to także jako swoistego rodzaju zaszczyt) prowadzić entomologiczne badania inwentaryzacyjne w administrowanej przez Przedsiębiorstwo Lasy Państwowe części Puszczy Białowieskiej, w towarzystwie kilku niebanalnych Przyrodników, w tym Kolegi Adama Bohdana z Pracowni na Rzecz Wszystkich Istot Oddział Podlaski. Kilka, może i kilkanaście wrażeń z tych eksploracji, nie tylko o charakterze stricte naukowym, postaram się spisać i przekazać Państwu niebawem.\nO projekcie czytaj tu.\nOpublikowano 19 lutego 2011 26 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły\nNie znikaj – Ogłoszenie dla nauczycieli o konkursie\nAutor Sławomir ZielińskiOpublikowano 14 lutego 2011 25 września 2017\nJest to konkurs dla uczniów wszystkich typów szkół. Jego celem jest pogłębienie wiedzy nt. bioróżnorodności i zagrożeń związanych z jej utratą oraz wymierania gatunków i przyczyn gwałtownego nasilenia się tego zjawiska w ostatnich stuleciach, a także zachęcenie do działań i wyborów, które najprawdopodobniej mogłyby spowalniać ten proces.\nWięcej szczegółów możesz przeczytać tutaj.\nOpublikowano 14 lutego 2011 25 września 2017 Autor Sławomir ZielińskiKategorie Artykuły


Jesteśmy grupą przyjaciół zajmującą się eksploracją opuszczonych miejsc od ponad 10 lat. Wszelkiego rodzaju podziemi, pozostałości po militarnych, opuszczonych budynków… Głównie w Polsce choć ostatnio poszerzamy horyzonty o Ukrainę, Białoruś i Niemcy.\nPodróżujemy w większości na własnych nogach często opierając się tylko na zwykłej papierowej mapie i kompasie.\nW 2006 roku postanowiliśmy nie chować naszych przygód i doświadczeń do szuflady. Tak właśnie powstał nasz FP i kanał na YT:\nWciągu ostatnich trzech lat pochłonęła nas Zona, w której byliśmy czterokrotnie, trzykrotnie w Czarnobylskiej Strefie wykluczenia i raz w Białoruskiej. W ciągu tych wszystkich lat poznaliśmy wielu wspaniałych ludzi, którzy podzielają naszą pasję i żyją eksploracją tak jak my. Często razem współpracujemy a przede wszystkim świetnie się bawimy 🙂\nInspiracją do odwiedzenia Strefy oczywiście był legendarny Stalker. Najpierw „Piknik na skraju drogi” Braci Strugackich, a potem sama gra. Choć w obu większość jest po prostu fikcją to spotkanie z prawdziwą Zoną nie było dla nas rozczarowaniem. To jest po prostu inny świat, miejsce w którym chcesz pozostać.\nWiększość rzeczy które robimy to zrządzenie losu. Również fakt, że jesteśmy tu teraz z wami i wspólnymi siłami tworzymy ten projekt razem ze stowarzyszeniami Za Horyzont i Brotherhood of the Irish Whiskey. Spotkaliśmy się w odpowiednim miejscu i czasie z jedną misją, stworzenia świata w którym chcieli byśmy BYĆ…


Pentagon: Rosja nie zagraża krajom NATO - 28.02.2022, Sputnik Polska\nPentagon: Rosja nie zagraża krajom NATO\nRzecznik Pentagonu John Kirby oświadczył, że USA nie widzą zagrożeń ze strony Federacji Rosyjskiej dla partnerów w NATO. 28.02.2022, Sputnik Polska\n„Nie”, odpowiedział Kirby podczas briefingu prasowego, pytany, czy Waszyngton widzi zagrożenia dla sojuszników w kontekście artykułu 5. Traktatu Północnoatlantyckiego, który zakłada wspólną odpowiedź w przypadku zagrożenia dla jednego z członków sojuszu.Jak poinformował Kirby, Pentagon bada potrzebę stworzenia z Rosją mechanizmu bezkonfliktowego w kwestii sytuacji na Ukrainie, ale ze strony Moskwy nie widać póki co zainteresowania.Chodzi m.in. o nawiązywanie kontaktów dotyczących wykorzystania przestrzeni powietrznej. Według Kirby taki mechanizm będzie rozpatrywany raczej w kontekście NATO, a nie dwustronnie na linii USA - Rosja. Zaznaczył, że do stworzenia mechanizmu bezkonfliktowego potrzebne jest odpowiednie pragnienie ze strony Moskwy, ponieważ "jest to droga dwukierunkowa".Ze względu na możliwe blokowanie Sputnika zalecamy czytelnikom subskrybowanie naszego kanału Telegram, gdzie będziemy publikować najnowsze wiadomości. Dołącz do naszego kanału już teraz. Więcej na temat możliwości aplikacji Telegram tutaj.\n20:46 28.02.2022 (Zaktualizowane: 21:30 28.02.2022)\nRzecznik Pentagonu John Kirby oświadczył, że USA nie widzą zagrożeń ze strony Federacji Rosyjskiej dla partnerów w NATO.\n„Nie”, odpowiedział Kirby podczas briefingu prasowego, pytany, czy Waszyngton widzi zagrożenia dla sojuszników w kontekście artykułu 5. Traktatu Północnoatlantyckiego, który zakłada wspólną odpowiedź w przypadku zagrożenia dla jednego z członków sojuszu.\nJak poinformował Kirby, Pentagon bada potrzebę stworzenia z Rosją mechanizmu bezkonfliktowego w kwestii sytuacji na Ukrainie, ale ze strony Moskwy nie widać póki co zainteresowania.\nBadamy możliwości, nie ma konkretnego rozwiązania, nie ma też sygnału ze strony Federacji Rosyjskiej, że takie możliwości byłyby dla nich interesujące - powiedział Kirby na briefingu.\nChodzi m.in. o nawiązywanie kontaktów dotyczących wykorzystania przestrzeni powietrznej. Według Kirby taki mechanizm będzie rozpatrywany raczej w kontekście NATO, a nie dwustronnie na linii USA - Rosja. Zaznaczył, że do stworzenia mechanizmu bezkonfliktowego potrzebne jest odpowiednie pragnienie ze strony Moskwy, ponieważ "jest to droga dwukierunkowa".


Pogoda dla Lewina Brzeskiego na 2 sierpnia 2020 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Lewina Brzeskiego na 2 sierpnia 2020\nW niedzielę 2 sierpnia, w Lewinie Brzeskim będzie występowało przejściowe zachmurzenie.\nBędzie to kolejny gorący dzień. Najniższą temperaturę nad ranem zanotujemy około godziny piątej, wyniesie ona zaledwie 12 stopni Celsjusza. Od tego momentu będzie ona wykazywała tendencję rosnącą i około godziny siódmej wynosić ona będzie 14 stopni. Maksymalną temperaturę 28 ºC termometry wskażą o godzinie szesnastej, a odczucie ciepła będzie nieznacznie, o 1 stopień wyższe. Wieczorem temperatura zacznie spadać i o 22:00 termometry pokażą 21 stopni Celsjusza.\nW Lewinie Brzeskim nie padało od kilku dni. Nie zapowiada się także, aby deszcz padał tego dnia.\nWschód słońca nastąpi o 5:18, a zachód o 20:32. Dzień potrwa 15 godzin i 14 minut i będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o godzinę i 15 minut.\nKsiężyc zajdzie o 3:25, a ponownie pojawi się na niebie o 20:18. Osoby wrażliwe na jego oddziaływanie może zainteresować informacja, że nasz naturalny satelita będzie widoczny w 98 procentach i zbliży się do pełni, która będzie miała miejsce następnego dnia.


Pospolite pisanie. Pospolite ruszenie.: Archeologia w islamie czyli zmiana charyzmatów imperialnych\nArcheologia w islamie czyli zmiana charyzmatów imperialnych\nAutor: Gabriel Maciejewski (toyah)\nWiększość tak zwanych wykształconych ludzi wierzy, że badania prowadzone w dziedzinach, nie wiedzieć czemu zwanych humanistycznymi to kwestia nie do podważenia, aktywność inspirująca, wewnętrznie piękna i spójna, a także mająca przeszłość i przyszłość. Nie niepokoją tych biedaków nawet tak spektakularne fakty jak dewastacja zabytków i stanowisk archeologicznych przez członków ISIS. A jeśli niepokoją to nieznacznie, tyle jest bowiem ciepłych stanowisk i posadek w świecie uczelnianym i pokrewnych światach, tyle jest miejsce do zasiedlenia, że zniszczenie Palmiry, Perty czy innych stanowisk nikomu nie spędza snu z powiek. Poza tym każdy wie, że armie tak zwanego zachodu, kiedy wkroczyły do Iraku zachowywały się może troszkę lepiej niż ISIS ale to tylko dlatego, że poprzestały na kradzieży i paserce, nie dewastując cennych obiektów. No, ale gdzie są dziś tak pracowicie gromadzone w muzeach bagdadzkich artefakty z czasów babilońskich i asyryjskich? O to należałoby spytać żydowskich pośredników w handlu antykami działających na terenie USA i Wielkiej Brytanii.\nMuzułmanie z ISIS niszczą najcenniejsze zabytki odkopane przez europejskich archeologów. Trzeba więc zadać sobie pytanie co to znaczy, jakiego rodzaju event mamy przed oczami. Tłumaczy się nam, że to jest zacieranie pogańskiej przeszłości na chwałę Allacha i proroka Mahometa. Otóż nie, to jest coś innego zgoła. To jest wymazywanie śladów politycznej obecności europejskich imperiów na Bliskim Wschodzie. A skoro tak rozważyć wypada kolejne kwestie. Jak to jest, na przykład, że poza walką i seksem arabski mężczyzna nie daje się nakłonić do żadnej fizycznej aktywności, jak jest w bardzo trudnym położeniu będzie sprzedawał kebaby, ale to zajęcie dla jakichś nierozgarniętych nędzarzy bez pomysłu i kontaktów w różnych agencjach. Normalnie oni nie robią nic, poza wymienionymi wyżej czynnościami i paleniem fajki wodnej. No i nagle telewizja pokazuje tych facetów jak z ciężkimi młotami w rękach latają po salach muzealnych i rozwalają te asyryjskie posągi. To jest poważny wysiłek, żartów nie ma. Ktoś powie, że niesie ich nienawiść i gorliwość religijna. Akurat. Takie rzeczy to możecie opowiadać Janowi Tomaszowi Grossowi. On z pewnością w nie uwierzy. Ktoś im za to płaci, to jasne. Ktoś tych ludzi wynajął, żeby niszczyli zabytki. Jeśli uznamy dewastowane obiekty za imperialne charyzmaty Brytyjczyków, albo ogólnie Zachodu, wypada zapytać kogo najbardziej interesuje zatarcie tych śladów, tych gigantycznych posągów pychy imperialnej, która kazała przerzucić miliony ton piachu i kamieni, by odsłonić wielkie pogańskie miasta? No, chyba tych, którzy rządzili tam przed Brytyjczykami, czyli Turków, a mówiąc wprost premiera Erdogana i jego kolegów. Na to wychodzi i inaczej być nie chce. Oczywiście można mówić o fanatyzmie, ale doświadczenie i historia uczą, że fanatyzm to jest masa plastyczna, fanatyzm bez jedzenia, picia, taniego burdelu i narkotyków nie działa. Jedyni, którym udało się oszczędzić na kosztach fanatyzmu to bolszewicy, ale oni w miejsce narkotyków, burdeli i jedzenia wprowadzili oddziały zaporowe, tak pięknie pokazywane w filmach Nikity Michałkowa. To wystarczyło, by stymulować fanatyzm żołnierza radzieckiego.\nWracajmy do archeologii. Postawmy taką oto hipotezę: przeszłość zawsze jest ukradziona. Nie dość, że jest fragmentaryzowana przez idiotyczne metody badawcze, nie dość, że wykorzystuje się ją do doraźnej propagandy, to jeszcze zawsze musi być ukradziona. W sensie dosłownym, poprzez kradzież zabytków do muzeów, oraz w sensie metaforycznym poprzez sugestię, że imperia współczesne są dziedzicami imperiów starożytnych i proponowany przez nie ład nie opiera się na nagiej sile, ale na tradycji. Jakiej? Pogańskiej rzecz jasna.\nIdźmy dalej. Co jest najwdzięczniejszym obiektem badań archeologicznych? Świątynie. Czy współczesne imperia mają jakieś świątynie, takie które mogłyby być nazwane ich własnymi w sensie dogmatycznym? Nie, nie mają. Poza bankami i armią współczesne imperia nie dysponują żadnymi świątyniami. Mogą co najwyżej roztaczać opiekę nad kultem. I tu znamienne jest to przekształcenie się księcia Karola z obrońcy wiary w obrońcę wiar. To jest znak wyraźny, że Imperium się odradza. No, ale jak widzimy po poczynaniach ISIS na Bliskim Wschodzie nie ono jedno. No i widzimy też, że jeśli idzie o charyzmaty naszego ulubionego imperium to są one dewastowane w sposób modelowy i systematyczny. W dodatku jeszcze są one niszczone przez pośrednika, sprawca rzeczywisty jest ukryty. Pośrednik zaś przyjmuje na siebie całe odium i wściekłość tak zwanego cywilizowanego świata. Napisałem „wściekłość”? Przepraszam, o żadnej wściekłości nie ma dziś mowy. Imperialni uczni milczą, bo wiedzą doskonale o co chodzi. Głos zabierają tylko polscy archeologowie i jak zwykle pieprzą oni o wspólnym dziedzictwie kulturowym i innych, podobnych dyrdymałach. To jest typowe dla ludzi, którzy nie rozumieją w czym uczestniczą. Tym biedakom wydaje się, że sensem archeologii jest ratowanie zabytków przeszłości i gromadzenie jak największej ilości śmieci w muzeach, do których zapędza się potem szkolne wycieczki. To jest postawa typowa dla aspirujących głupków, kolejny kult cargo w wydaniu lokalnej, naszej czeredki. Im się zdaje, że Arsenał w Warszawie to prawie to samo co British Museum. Otóż jest to zgoła coś innego. Muzeum archeologiczne, narodowe i inne polskie muzea, to tylko naśladownictwo fragmentu imperialnej polityki Wielkiej Brytanii i Niemiec sprzed 200 lat. Nic więcej. To jest juma wewnętrzna, bo tamci przynajmniej zwozili fanty ze świata. Nasi kradną u siebie i stworzyli przy tym kastę, która rości sobie prawo do wszystkiego co leży w ziemi, nawet jeśli nie ma pojęcia co to jest i nikt z nich nie uczynił ani jednego kroku, ani nawet nie pomyślał o tym, by to coś znaleźć i wydobyć.\nJak wiecie zapewne prawo w Wielkiej Brytanii działa tak, że lokalni poszukiwacze skarbów stają się właścicielami tego co znajdą, a Korona ma jedynie prawo pierwokupu i sporządza dokumentację znaleziska, a czasem jeśli jest ono duże pomaga znalazcy je wydobyć z ziemi. On zaś, jeśli nie odkopał skarbu na swoim terenie musi się podzielić znaleziskiem z właścicielem gruntu. To też jest element polityki imperialnej, która integruje poddanych. Tak to zostało pomyślane. W Polsce jak wiemy jest inaczej, każdy kto wykopie coś z ziemi jest z miejsca przestępcą lub potencjalnym przestępcą, grozi mu areszt, grzywna i konfiskata. Sensem tego prawa nie jest integracja obywateli wokół idei wspólnego dziedzictwa, ale wyodrębnienie spośród tychże obywateli hierarchicznej kasty pośredników zajmujących się obrotem wykopanymi lub ukradzionymi fantami. Jak wszyscy wiemy organizacje hierarchiczne o charakterze lokalnym podlegają – o ile nie służą doktrynie obowiązującej lokalnie lub jakiejś innej niż imperialna doktrynie uniwersalnej – organizacjom imperialnym. W posłuszeństwie utrzymywane są zaś poprzez systemy subsydiów i grantów, a także wtajemniczenia. Imperiom – czego uczy nas przykład prawa dotyczącego skarbów znalezionych w brytyjskiej ziemi – zwisa, gdzie fanty będą się znajdować, byle tylko były pod kontrolą zaufanych ludzi i spoczywały miękko w wyściółce propagandowej, której centralnym i najważniejszym momentem jest tak zwane wspólne dobro. Jeśli coś znajdziesz w ziemi to nie jest to twoje, ale należy do skarbu państwa. Otóż nie, to nie należy do skarbu państwa, bo nasze państwo nie prowadzi żadnej uczciwej polityki wobec swoich obywateli i wobec swojej przeszłości. Muzea zaś, gdzie gromadzone są artefakty to jedynie imperialne magazyny przedmiotów, których obecność świadczyć ma o ciągłości imperialnej tradycji na dużym obszarze.\nCzy już teraz rozumiecie dlaczego z taką zaciekłością islam niszczy zabytki na bliskim wschodzie? Mam nadzieję, że tak. Musimy jednak zdawać sobie sprawę, że to tylko etap. Niszczenie tradycji imperialnej, tradycji zachodu zbudowanej w XVIII i XIX wieku to dopiero początek. Imperia mogą nagle zmienić doktrynę i okaże się, że muzea nie są im do niczego potrzebne, a to co do tej pory uważane było za wartościowe, o ile nie jest wykonane ze złota, trafi na śmietnik, albo na materiał do utwardzania dróg. Już raz to widzieliśmy w innym nieco wymiarze. Im więcej muzeów powstawało na świecie im większe obszary włączano w programy badań wykopaliskowych tym sztuka stawała się coraz bardziej odjechana i nieczytelna. Imperiom nie zależy bowiem na wychowywaniu mistrzów. Wszelkie bowiem przejawy geniuszu muszą być zawłaszczone. Jeśli nie ma mistrza, albo jest on martwy, pojawia się miejsce dla kogoś, kto o martwym mistrzu lub jego braku będzie opowiadał, kto będzie stał na straży tego pustego miejsca po artyście wybitnym. I to zawsze będzie urzędnik imperialny, nazywany czasem kustoszem, a czasem kuratorem wystawy. Tak zwana współczesność zadowala się płytką hucpą, która nie ma nic wspólnego z warsztatową praktyką, albo pośrednictwem. A ta doskonałość i mistrzostwo skąd się brały, spyta ktoś. Z wiary. Kościół nie budował muzeów, ale świątynie, nie kształcił urzędników, ale artystów, nie zmuszał do uczestnictwa w hucpie, ale dawał wolność i stwarzał kanony. A co najważniejsze stworzył rynek sztuki i system edukacji artystycznej. Dziś zaś ludzie stojący na straży przedmiotów, którym odebrano pierwotną funkcję, na polecenie organizacji imperialnych, wypożyczają je prowokatorom medialnym, po to, by ci mogli zdewastować tę i tak już prawie nieważną funkcję. Tak było z pamiętnym sprofanowaniem krucyfiksu w Zamku Ujazdowskim. Ten szmaciarz, zwany artystą, pożyczył sobie legalnie, w majestacie prawa krucyfiks z muzeum, potem się rozebrał i kładł się obok wyobrażenia Chrystusa. To jest coś, co nasze, tak wrażliwe na los pamiątek przeszłości państwo akceptuje w pełni. Jeśli ktoś zaś znajdzie w ziemi guzik od gaci austriackiego żołnierza i zrobi to za pomocą kupionego legalnie detektora jest przestępcą.\nTo wszystko jednak jest, jak powiadam, dopiero początek. Kulminacja już nadchodzi i będzie nią burzenie świątyń i palenie zabytków sztuki chrześcijańskiej. Czyli mówiąc wprost niszczenie pamiątek po jedynej organizacji, która potrafiła się przeciwstawić ładowi imperialnemu. Nie łudźcie się bowiem, że imperia zachodu przeciwstawią się tym, reaktywowanym na wschodzie uzbrojone w doktrynę, którą już znacie. To się nie uda, nadchodzi bowiem zmiana imperialnych charyzmatów, muzea już nie będą miały znaczenia, podobnie jak starożytna architektura. Inne sprawy zajmą miejsce centralne w kulcie imperialnym. Głównym zaś wrogiem jednych i drugich będzie jak zwykle Kościół. No i my, ludzie, którzy nie nadajemy się na imperialnych urzędników, my ludzie wolni.\no poniedziałek, września 14, 2015\nEtykiety: ISIS, muzułmanie, zabytki


Wczasy w domku letniskowym nad morzem | Haugen Business\nPiękna pogoda, pełna złotego piasku plaża i urlop to trzy rzeczy o których marzy wielu z nas. Lato dopisuje, więc nie pozostaje nic innego, jak tylko ustalić miejscowość, zabukować domek letniskowy i wsiąść do samochodu.\nBałtyk to ulubione miejsce spędzania beztroskich chwil naszych rodaków. ponieważ aktualnie mamy lato nadmorskie miejsca wypoczynkowe cały czas oblegane są przez kuracjuszyJezioro Długie domki – kliknij i sprawdź -ele i domki letniskowe nad morzem doświadczają prawdziwego oblężenia. Aby ustrzec się przed nieprzyjemnym rozczarowaniem, powinno się dużo wcześniej szukać swojego lokum podczas wakacji.\nDomki letniskowe to idealne rozwiązanie dla rodzin z dziećmi. duża przestrzeń, wygodne położenie, zewnętrzna brama uniemożliwia samotne wydostanie się poza teren wypoczynkowy. Z reguły całkowite wyposażenie pozwala cieszyć się czasem wolnym bez konieczności pamiętania o niezbyt przyjemnych obowiązkach.\nNie możesz się doczekać nowych intrygujących wpisów na ten temat? Przekazujemy Ci świetną wiadomość – kliknij po więcej w ten link i rozkoszuj się tekstem.\nDomki wakacyjne nad morzem rozmieszczone są tak, aby czerpać z przyrody to, co najdroższe. Z jednej strony piękny śpiew ptaków, szept drzew i zapach kwitnących dzikich roślin, z drugiej szum morza i dźwięk uderzania fal o piasek. W chłodniejszych porach roku spotykana jest tam cisza i spokój. Latem słychać śmiech dzieci, echo zabawy piłką i czuć aromat pochodzący z kuchni.\nDomki letniskowe nad morzem to gwarancja wymarzonegorelaksu, wygody a także radości z wyczekiwanych długi czas wakacji. Często do dyspozycji urlopowiczów są takie rozrywki jak stół do ping ponga, stół do gry w piłkarzyki, boisko do gry w piłkę siatkową lub koszykówkę, piłki i grill. Najmłodsi pensjonariusze mają do dyspozycji duży plac zabaw, na którym każde z nich znajdzie coś dla siebie.\nW miejscach, gdzie można wynająć domki letniskowe nad morzem rdzenni mieszkańcy chronią przyrodę, żyją zgodnie z naturą i nie niszczą środowiska. Wczasowicze mogą czuć się swobodnie i w pełni korzystać z czystego powietrza, zdrowych lokalnych warzyw i owoców, oraz napawać się smakiem pysznych ryb z okolicznej smażalni.\nDomki wakacyjne nad morzem zapraszają do swoich wnętrz.\nboisko do gry dzieci gry morza plaża


Witamy na stronie internetowej naszego zespołu\nZapraszamy na nasz myspace: http://www.myspace.com/quickshotduet\nJesteśmy duetem z Lublina, grającym covery i własne kompozycje.\nNasza muzyka to: połączeniu Djingu, żywych wokali i instrumentów; przez nas zaaranżowane, na żywo modelowane i miksowane sample, uzupełnione solówką, dwoma głosami i zaangażowaniem.\nJeśli chcielibyście bawić się przy prawdziwych klasykach, których nie grają inni, my to zrobimy.\nNie jesteś skazany na mieszankę diskopolo/feel/doda czy smutnego pana z gitarą stojącego w koncie, my gramy coś innego... sprawdź zakładkę mp3!\nNowocześnie przearanżowane klasyki dance, pop, rock, folk na nutę klubową przygotowane z rockową pasją i współczesnym bitem. Największe hity lat 70' 80' 90' oraz współczesna muzyka rozrywkowa polska i zagraniczna w zaskakujących wersjach, które wprost porywają do tańca!\nJeśli zastanawiasz się dlaczego wybrać właśnie nas zajrzyj do zakładki poradnik!\nRóżnorodny repertuar pozwoli zaspokoić najrozmaitsze potrzeby muzyczne każdego z Was, piosenki na życzenie, które chcielibyście usłyszeć będą przygotowane tak, że ich brzmienia nigdy nie zapomnicie.\nNie wykonujemy tylko coverów, sami również komponujemy!\nW muzyce wykorzystujemy profesjonalny oraz najbardziej uznany przez światowych muzyków DAW: Ableton Live 8. Jest to najlepszy na rynku DAW do "live act'ów", czyli wykonywania muzyki elektronicznej na żywo. Jak wieść gminna niesie jesteśmy pierwszym polskim zespołem używającym ABLETON LIVE jako podstawowego instrumentu!\nDodatkowo używamy stacji roboczej NOVATION XIOSYNTH, dzięki czemu jesteśmy w stanie zapewnić brzmienie z najwyższej półki. Używamy także klasycznych instrumentów czołowych marek: gitary Fender, pianina Roland oraz kontrolera AKAI MPD 24. Mamy też od niedawna Novation Launchpad i Novation Nocturn.\nNie stawiamy sobie granic muzycznych oraz wykonawczych, ale wygladamy przyzwoicie:) galeria!\nAutorem wszystkich zdjęć na stronie jest Janek Adamowicz: http://www.adamowicz.ayz.pl/\ntel.: 513 469 379, 668 774 704\n(nasz Twitter potrzebuje troszkę czasu na wczytanie:)\nStrona z naszą autorską muzyką:


Banki centralne ignorują ryzyko niestabilności finansowej | Obserwator Finansowy: ekonomia, debata, Polska, świat\nBanki centralne zrzekają się efektywnej kontroli nad gospodarką, zarządzanie którą im powierzono. Można to uznać za ostateczny akt rozpaczy. Najpierw były zerowe stopy procentowe, potem poluzowanie ilościowe, a teraz oprocentowanie ujemne. Jedna daremna próba rodzi następną.\nDwa pierwsze zagrania nie zdołały nadać znaczącego napędu gospodarce, znajdującej się w kolejnych fazach chronicznie słabego ożywienia. Teraz będzie podobnie; przejście na ujemne stopy nasili jedynie zagrożenie niestabilnością finansową i przygotuje grunt pod następny kryzys.\nPrzyjęcie ujemnych stóp procentowych – początkowo wprowadzonych w 2014 roku w Europie, a obecnie zastosowanych w Japonii – stanowi dla bankowości centralnej punkt zwrotny o zasadniczym znaczeniu. Poprzednio kładziono nacisk na zwiększenie popytu zagregowanego – przede wszystkim poprzez obniżenie kosztów pożyczkowych, ale także przez pobudzanie efektów majątkowych, wynikających z wyceny aktywów finansowych. Teraz natomiast, gdy przetrzymywane w banku centralnym nadmierne rezerwy obciążono karnymi opłatami, ujemne stopy procentowe oddziałują poprzez stronę podażową równania kredytowego. W efekcie zmusza to banki do udzielania nowych pożyczek niezależnie od popytu na takie fundusze.\nRozumowanie to pomija samą istotę dolegliwości pokryzysowego świata. Jak bowiem w odniesieniu do Japonii stwierdza ekonomista banku Nomura, Richard Koo, zainteresowanie powinno się skupiać na popytowej stronie nękanych kryzysem gospodarek. Ich wzrost osłabia syndrom odmowy zadłużania się, pojawiający się nieodmiennie w następstwie „recesji bilansowej” .\nOsłabienie to ma zasięg globalny. Dotyczy nie tylko Japonii, gdzie potężne jakoby pchnięcie ze strony Abenomiki nie zdołało poruszyć gospodarki, która od 24 lat boryka się z tempem wzrostu na poziomie 0,8 proc. (po uwzględnieniu inflacji). Dotyczy także USA, gdzie realny wzrost popytu konsumpcyjnego – a był on główną przyczyną amerykańskiej Wielkiej Recesji – od ośmiu lat zatrzymał się na mizernym poziomie średnio 1,5 proc. rocznie. Jeszcze gorzej jest w strefie euro: w okresie 2008-2015 realny wzrost PKB wyniósł tam przeciętnie 0,1 proc. na rok.\nWszystko to świadczy o niemocy banków centralnych. Nie są one w stanie „zapalić na pych” gospodarki tych krajów, które wpadły w „pułapkę płynności” w stylu lat 30. XX wieku. Współczesne ucieleśnienie tego dylematu stanowi Japonia – co Paul Krugman zauważył już prawie 20 lat temu. Gdy we wczesnych latach 90. pękły tam bańki na rynku akcji i na rynku nieruchomości, pod ciężarem nadmiernego zapożyczenia załamał się system keiretsu, tworzony przez „główne banki” oraz ściśle z nimi powiązane przedsiębiorstwa niebankowe.\nTak samo jest w przypadku nadmiernie zadłużonych i zbyt mało oszczędzających amerykańskich konsumentów. Nie mówiąc już o strefie euro, gdzie właściwie ciągle trwało lewarowanie, wynikające z przesadnych nadziei na wzrost w peryferyjnych krajach tego ugrupowania – w Portugalii, Włoszech, Irlandii, Grecji i Hiszpanii. We wszystkich tych przypadkach naprawa bilansów udaremniła odrodzenie się popytu zagregowanego, a stymulacja monetarna jako zapłon klasycznego odbicia cyklicznego okazała się w większości nieskuteczna.\nByła to największa być może porażka nowoczesnej bankowości centralnej. Wypieranie się tej porażki ma jednak długą tradycję. Dobry tego przykład stanowi „podsumowujące misję” wystąpienie byłego przewodniczącego Rezerwy Federalnej, Alana Greenspana, z początku 2004 roku. Greenspan zebrał laury za posłużenie się super-luźną polityką pieniężna do uprządkowania bałaganu po pęknięciu w 2000 r. bańki dotcomów [początkujących firm internetowych – przyp. tłum.], a jednocześnie podkreślał, że Fed powinien czuć się usprawiedliwiony z tego, że nie opierał się spekulacyjnemu szaleństwu późnych lat 90. XX wieku.\nNastępcę Greenspana postawiło to w sytuacji, z której nie ma łatwego wyjścia. Po wybuchu Wielkiego Kryzysu z końca 2008 roku Benowi Bernanke szybko zabrakło amunicji, zastosował więc nowy cudowny lek w postaci poluzowania ilościowego. Dla znajdujących się w opałach rynków była to silna odtrutka, ale okazało się ono nieskuteczne jako narzędzie, służące do zatkania luki w bilansach konsumentów i „odpalenia” istotnego ożywienia popytu.\nNa tę samą ścieżkę zaprowadziła Europejski Bank Centralny słynna obietnica jego prezesa, Mario Draghiego, z 2012 roku – że zrobi „wszystko, co potrzeba”, żeby obronić euro. Najpierw były zerowe stopy procentowe, potem poluzowanie ilościowe, a teraz oprocentowanie ujemne. Gubernator Banku Japonii, Haruhiko Kuroda , podkreśla wprawdzie, że tak zwane QQE (poluzowanie ilościowe i jakościowe – quatitative and qualitative easing) skończyło się destrukcyjną deflacją. Mimo to zdecydował się obecnie na ujemne stopy procentowe, zaś osiągnięcie przez BoJ celu inflacyjnego na poziomie 2 proc. odsunął do połowy 2017 roku.\nPozostaje jeszcze zobaczyć, czy Fed oprze się pokusie ujemnych stóp procentowych. Większość najważniejszych banków centralnych skłania się jednak ku błędnemu przekonaniu, że nie ma różnicy między skutecznością konwencjonalnej taktyki polityki pieniężnej – którą napędzają korekty podstawowych stóp procentowych, na poziomie powyżej zera – a narzędziami niekonwencjonalnymi, takimi jak poluzowanie ilościowe i ujemne stopy procentowe.\nI na tym właśnie polega problem. W epoce konwencjonalnej polityki pieniężnej kanały jej transmisji ograniczały się głównie do kosztów pożyczkowych oraz związanego z tym oddziaływania na cechujące się „wrażliwością kredytową” sektory gospodarki realnej. Chodzi o takie sektory jak budownictwo mieszkaniowe, produkcja pojazdów i nakłady kapitałowe przedsiębiorstw.\nW reakcji na zmiany podstawowych stóp następował wzrost i spadek produkcji w tych właśnie sektorach, a ich rezonans w całym systemie (tak zwany efekt mnożnikowy) wzmacniały często realne i psychologiczne zyski na rynkach aktywów (to efekt majątkowy). Tak było kiedyś. W nowej wspaniałej epoce niekonwencjonalnej polityki pieniężnej kanały transmisji biegną głównie przez efekty majątkowe z rynku aktywów.\nZ podejścia tego wynikają dwie poważne komplikacje. Pierwsza – że banki centralne ignorują ryzyko niestabilności finansowej. Nadmiernie akomodacyjna polityka pieniężna – która z niskiej inflacji czerpie złudne poczucie bezpieczeństwa – prowadzi do ogromnych baniek na rynkach aktywów i rynkach kredytowych. Efektem tego są istotne zaburzenia w gospodarce realnej. Gdy bańki te pękają, wpędzając niezrównoważoną gospodarkę w recesję bilansową, nastawione na osiąganie celu inflacyjnego banki centralne mają już niewiele amunicji. Wiedzie to je szybko w mętną sferę zerowych podstawowych stóp procentowych oraz zastrzyków płynności poluzowania ilościowego.\nDruga komplikacja polega na tym, że czerpiący z napęczniałych rynków fałszywe poczucie bezpieczeństwa politycy mają mniejszą skłonność do opowiadania się za stymulacją fiskalną. Skutecznie tym samym zamykają jedyną realistyczną trasę ucieczki z pułapki płynności. Przy braku stymulacji fiskalnej banki centralne wciąż podnoszą stawkę, wpuszczając na podatne na bańki rynki finansowe jeszcze więcej płynności – i nie potrafiąc przyznać, że ich postępowanie to nic innego jak tylko „popychanie sznurka” – tak jak w latach 30. XX wieku.\nTu krótkie wyjaśnienie – „popychanie sznurka” (pushing on a string) – to sytuacja, gdy polityka pieniężna, nawet poluzowana, nie jest w stanie zachęcić konsumentów do wydawania pieniędzy czy inwestowania ich w gospodarkę. To odnoszące się do lat 30. XX wieku określenie przypisuje się często Johnowi Maynardowi Keynesowi [przyp. tłum.]\nPrzestawienie się na ujemne stopy procentowe jest jeszcze bardziej problematyczne. Zważywszy, że popyt zagregowany jest na całym świecie uporczywie ospały, karanie banków za to, że nie udzielają nowych pożyczek, oznacza wprowadzanie nowego zestawu zagrożeń. Jest to funkcjonalny odpowiednik propagowania kolejnego skoku „pożyczek zombie” – jak nazywano pozbawione uzasadnienia ekonomicznego pożyczki, jakich w latach 90. udzielano w Japonii niewypłacalnym klientom. Banki centralne zbłądziły i są w kryzysie. A czy gospodarka światowa może od nich daleko odstawać?


Znikające kasowniki w pociągach lotniskowych. Wkrótce więcej - Transport Publiczny\nZnikające kasowniki w pociągach lotniskowych. Wkrótce więcej\nKolej na lotnisko, Koleje Mazowieckie, wspólny bilet, ZTM Warszawa\nWspólny bilet ZTM-KM-WKD daje warszawiakom bardzo dużo możliwości przemieszczania się po mieście. Dotyczy to jednak osób, które zakupią co najmniej bilet dobowy. Wyjątek stanowią pociągi lotniskowe Kolei Mazowieckich, które wyjęte są spod tej regulacji. Podróżni na linii „RL” mogą skasować jednorazowy bilet. Ostatnio jednak pojawiły się z tym drobne problemy, bo czasami brakuje kasowników ZTM-u w pociągach.\nLinię „RL” Kolei Mazowieckich wyjęto w ramach wyjątku od zasady posiadania co najmniej biletu dobowego w ramach tzw. wspólnego biletu. Z myślą o podróżnych, którzy do stolicy przylecieli samolotem, w pociągach lotniskowych istnieje możliwość skasowania biletu jednorazowego warszawskiej komunikacji miejskiej. Jest to możliwe, bo zadbano, żeby w składach pojawiły się kasowniki ZTM-u.\nOstatnio jednak urządzenia te trudno znaleźć, albo widać jedynie mocowanie od kasownika. Nie wszyscy jednak, zwłaszcza obcokrajowcy, wiedzą, co w takiej sytuacji zrobić. Chociaż jak zaznacza Jolanta Maliszewska z biura prasowego Kolei Mazowieckich, informacja o tym, że w razie braku ważnego biletu pasażerowie obowiązani są udać się do czoła składu, znajduje się w każdym pojeździe. – Po dwie naklejki na każdym pomoście – informuje.\nMaliszewska podkreśla, że sytuacja z brakiem kasowników w pociągach jest przejściowa. – Demontaż kasowników jest jedynie tymczasowy, podyktowany koniecznością rekonfiguracji systemowej. Po ponownym zamontowaniu i odbiorze technicznym dokonanym przez ZTM kasowniki będą działać – mniej więcej w połowie sierpnia – mówi rzeczniczka.\nNic o tym zdaje się nie wiedzieć ZTM. – Nie zdemontowaliśmy kasowników w pociągach KM. Nie prowadzimy także żadnych prac, które wymagałyby ich demontażu – mówi Magdalena Potocka, rzeczniczka prasowa ZTM-u.\n– Obecnie kasowniki są zamontowane w pięciu pociągach Elf należących do Kolei Mazowieckich. Jednocześnie montowane są kasowniki w dodatkowych 11 pociągach, aby zwiększyć pulę pojazdów wyposażonych w kasowniki, które będą mogły obsługiwać połączenie lotniskowe – zaznacza Potocka. Być może sytuacje te które zaobserwowali podróżni dotyczyły pociągu, w którym obecnie są montowane kasowniki (wykonane okablowanie i zamontowane podstawki pod kasowniki, ale jeszcze bez uruchomienia urządzeń). Dodatkowo obecnie trwają obowiązkowe przeglądy pociągów Elf u producenta, co może wiązać się z czasowym brakiem pociągów wyposażonych w kasowniki na linii lotniskowej – dodaje.\nDodatkowo, po naszym sygnale, pracownik ZTM-u sprawdził, jak przedstawia się sytuacja w pociągach lotniskowych. Jak wymienia Potocka, w trzech przypadkach, w jednym brakowało kasowników. – Zgłosiliśmy to do przewoźnika jako uchybienie – podkreśla.\nPomorska Komunikacja Samochodowa dowiezie do PKM. Na jednym bilecie\nWitold Urbanowicz 28 czerwca 2016\nJakie szanse na więcej wspólnego biletu na WKD\nMartyn Janduła 27 czerwca 2016\nWspólny bilet – pilne wyzwanie\nMichał Szymajda 26 marca 2016


Soundtracks.pl - Muzyka Filmowa : 5. FESTIWAL MUZYKI FILMOWEJ - RELACJA - DZIEŃ 2\n5. FESTIWAL MUZYKI FILMOWEJ - RELACJA - DZIEŃ 2\n03 Grudzień 2012, 17:16\nDZIEŃ II – 25 MAJA 2012:\n„Muzyka filmowa i fenomen społeczności fanów muzyki filmowej” to temat drugiej Akademii Festiwalowej. O tym zjawisku dyskutowali twórcy oraz producenci muzyki filmowej, a także krytycy skupieni w The International Film Music Critics Association (IFMCA). Spotkanie poprowadził Johnatan Broxton, a uczestniczyli w nim również Łukasz Waligórski (MuzykaFilmowa.pl / IFMCA), Damian Sołtysik (Soundtracks.pl / IFMCA), Łukasz Wudarski (Filmmusic.pl / IFMCA), Robert Townson (szef Varese Sarabande), Emmanuel Chamboredon (Milan Records) i Bartosz Chajdecki (kompozytor m.in. Czasu honoru)\nJonathan Broxton o Międzynarodowym Stowarzyszeniu Krytyków Muzyki Filmowej (IFMCA):\nIstniejemy, ponieważ kochamy muzykę filmową. Chcemy, aby się sprzedawała. Mamy 50 członków na całym świecie. Piszemy o niej, by podnieść jej prestiż i zachęcić publiczność, by odkryła ten rodzaj muzyki. Wręczamy również nasze nagrody. To są jedyne nagrody (w tej branży – przyp.) przyznawane przez profesjonalnych dziennikarzy. Skupiamy się tylko na ocenie wartości muzycznej, bez całego kontekstu filmowego, bez takich rzeczy jak Oscary itp. Chodzi o docenienie samej kompozycji bez względu na pochodzenie kompozytora czy rodzaju filmu.\nZajmujemy się także współorganizowaniem festiwali na całym świecie. (...) Nasi członkowie przygotowują artykuły do albumów płytowych, piszą książki, opracowują programy koncertów, przygotowują audycje radiowe i telewizyjne. Mamy internetowy portal, na którym pojawiają się recenzje, oraz profil na Facebooku, gdzie nasi członkowie mogą prezentować swoje opinie. (...)\nDamian Sołtysik (Soundtracks.pl) o początkach swojej pasji:\nMój pierwszy świadomy kontakt z muzyką filmową miał miejsce jakieś 20 lat temu, gdy usłyszałem Tajemnice Sahary Ennio Morricone. Jednak tym, co sprawiło, że naprawdę się nią zainteresowałem, była muzyka Johna Barry'ego z filmów o Bondzie. To było około 15 lat temu. Niesamowite przeżycie. Space March, ta muzyka akcji, muzyka romantyczna... Potem odkryłem Tańczącego z wilkami. Przez parę lat byłem zainteresowany tylko muzyką Barry’ego. Potem pojawił się Georges Delerue i Jerry Goldsmith. Obecnie najbardziej interesuje mnie kameralna, niezależna muzyka, którą staram się promować poprzez mój udział w IFMCA. Większą radość daje mi odkrywanie takich małych ścieżek dźwiękowych, które są znacznie bardziej oryginalne niż muzyka hollywoodzka, oparta na temptrackach.\nŁukasz Wudarski (Filmmusic.pl) o początkach swojej pasji:\nOdkryłem muzykę filmową, kiedy mój tata na początku lat 90. kupił antenę satelitarną. To były pionierskie czasy. W Polsce był jeden program czy tam dwa programy telewizyjne, i kiedy pojawiła się antena satelitarna, mieliśmy dostęp do praktycznie całego świata. Zacząłem nagrywać sobie muzykę z seriali, które leciały, na kasetę magnetofonową. To było bardzo śmieszne. Ta muzyka mnie w jakiś sposób inspirowała i zawsze mnie interesowało, jak ona kreuje nastrój w filmie czy serialu. A potem życie się różnie toczyło i gdzieś tak około 1994-1995 r. obejrzałem po raz pierwszy Park Jurajski z niesamowitą ścieżką dźwiękowa Johna Williamsa. Myślę, że wielu z Was zaczynało swoja przygodę właśnie od Johna Williamsa i tego dzieła. To był szok, że można pisać muzykę, która wspaniale oddziałuje w filmie, a jednocześnie możemy sobie kupić sobie kasetę czy płytę i słuchać w odłączeniu od filmu. Zacząłem wtedy kupować kasety magnetofonowe i pisać o tej muzyce. Chciałem się nią chwalić. Uważałem, że to jest taka fajna rzecz, którą warto promować. To były w Polsce czasy, kiedy portale zajmujące się muzyką filmową raczkowały. Nie istniało tego dużo. Nikt z nas tak naprawdę nie wiedział jak pisać recenzje. Wszyscy eksperymentowali. Najpierw napisałem parę recenzji gdzieś tam dla jakiegoś jednego portalu, potem do drugiego, aż w końcu gdzieś około roku 2005 razem z kolegami po wielu burzliwych dyskusjach założyliśmy portal Filmmusic.pl, który istnieje do dziś i który razem z dwoma pozostałymi ważnymi portalami w Polsce – Soundtracks.pl i MuzykaFilmowa.pl -kreuje modę na muzykę filmową.\nObecnie, no cóż, nie mam za bardzo czasu, by zajmować muzyką od strony pisania recenzji i promowania tego wszystkiego, ale staram się robić to troszeczkę inaczej. Ponieważ w życiu prywatnym jestem kierownikiem artystycznym w centrum kultury „Dwór Artusa” w Toruniu, od czasu do czasu staram się promować ją, tworząc jakieś programy z muzyką filmową, co nie jest łatwe w Polsce. Musimy siebie to jasno powiedzieć, że muzyka filmowa jest pewnym undergroundem. Chodzi o to, żeby tak podać tę muzykę, by trafiła do masowego słuchacza. To co robią ludzie tutaj na FMF-ie jest naprawdę cudną sprawą, bo opakowują ją w kolorowy papier. Opakowują trudną sztukę, która – nie oszukujmy się – nie jest popularna w taki trochę popowy sznyt, dzięki czemu Państwo tak tłumnie przychodzą na te koncerty. (...)\nŁukasz Waligórski (MuzykaFilmowa.pl) o początkach swojej pasji:\nJa zainteresowałem się muzyką filmową jakieś 10 lat temu. Pamiętam dokładnie, że miałem takie radio „jamnik”, Przejeżdżałem suwakiem przez wszystkie staje radiowe i nagle usłyszałem muzykę, która mnie zainteresowała. To był Braveheart Jamesa Hornera. I tak zostało do dzisiaj.\nSłucham muzyki filmowej, szukam jej wszędzie. Wtedy pamiętam, że kiedy usłyszałem ten Braveheart to chciałem szukać informacji o muzyce filmowej, szukać recenzji. Oczywiście pierwszym miejscem był internet. W polskim internecie 10 lat temu muzyka filmowa praktycznie nie istniała. W pewnym momencie stwierdziłem, że z odbiorcy mogę stać się nadawcą. Pierwszym moim artykułem była recenzja z koncertu Alberto Iglesiasa, który odbywał się gdzieś w Poznaniu na dachu jakiegoś centrum handlowego. Ten artykuł pojawił się na stronie Klubu Miłośników Filmu. Później napisałem dla nich jeszcze kilka artykułów i tekstów, aż w końcu stwierdziłem, że może warto publikować to pod swoim szyldem. I tak powstał portal MuzykaFilmowa.pl, który w tym momencie ma około 7 lat.\nJeżeli pisze się o muzyce filmowej i robi się to dobrze, a jest to bardzo wąska specjalizacja, to zapotrzebowanie na tekst o muzyce filmowej pojawia się także ze stron innych mediów. Ja miałem okazję pisać do bardzo prestiżowych pism, jak Beethoven Magazine czy FilmPRO. Przeprowadzałem tam wywiady z kompozytorami, między innymi z Bartoszem Chajdeckim, który tutaj siedzi w pierwszym rzędzie. W międzyczasie dostałem zaproszenie do IFMCA, co było dla mnie zaszczytem.\nTak jak Łukasz powiedział, muzyka filmowa to jest nisza. 10 lat temu praktycznie nikt się tym w naszym kraju nie interesował. To zainteresowanie narasta. Takie festiwale jak ten, które opakowują muzykę filmową w bardzo atrakcyjną formę, to jest miód na nasze serca. Zawsze z przyjemnością przyjeżdżamy tutaj i staramy się pomagać, promować muzykę filmową swoją wiedzą i swoimi znajomościami, których troszkę jest. I na razie wychodzi to naprawdę bardzo dobrze.\nEmmanuel Chamboredon (Milan Records) o winylowych fetyszystach:\nNa początku chciałbym powiedzieć, że bardzo się cieszę, że sala jest wypełniona praktycznie po brzegi. Gdy płyty winylowe odchodziły do przeszłości, sądziłem, że wraz z nimi zniknie rzesza kolekcjonerów muzyki filmowej. Pamiętam jednego z nich, z którym rozmawiałem w Paryżu, a który był bardzo zasmucony tym, że wypuszczamy już tylko CD. Miał do mnie żal, że nie wydajemy już więcej winylów. To mnie wtedy bardzo przygnębiło.\nW tamtych czasach, 20 lat temu, byliśmy inni niż wy teraz. Byliśmy fetyszystami. Trzymaliśmy płyty w opakowane fabrycznie i nie słuchaliśmy ich, bo po 3 przesłuchaniach traciły na jakości. Prawdziwy kolekcjoner mógł je sobie pooglądać, ale ich nie słuchał. [śmiech] Byliśmy większymi indywidualistami, nie interesowały nas mody i szukaliśmy nowości.\nDziś, jeśli coś nam się podoba, można to ściągnąć za 99 centów. Wszedłem dziś na polski sklep iTunes. Wczoraj miało miejsce wykonanie Pachnidła. Na drugi dzień soundtrack z tego filmu znalazł się na 32 miejscu w zestawieniu iTunes. Pokazuje to jednocześnie, że rynek muzyki cyfrowej nie jest jeszcze duży. Pokazuje to również, że właściwe działanie może przynieść odpowiedni skutek. Publiczność się cieszy, gdy uda się nam dostarczyć prawdziwe emocje. Sądziłem, że fanami nie są tacy dojrzali dżentelmeni jak ja, ale jak widzę, i tacy się znajdą, z czego się cieszę.\nWiedziałem, że istnieją takie festiwale jak ten, ale nie bywałem na nich. Jestem jednym z założycieli Festiwalu w Gandawie, ale pierwszy raz na nim byłem w tym roku, bo mi syn powiedział, że muszę tam wreszcie pojechać. Wczorajszy koncert Pachnidła dał mi wiele siły. Byliście świetną publicznością. To niesamowite, że to wszystko jednak wciąż działa.\nRobert Townson (Varese Sarabande) o zmianach na rynku muzyki filmowej:\nPodobnie jak Emmaneuel przez lata obserwowałem jak zmieniała się muzyka filmowa, zarówno pod względem tego, jak się ją wydaje, a także jak zmienia się podejście fanów. Sam wydaję soundtracki. Swoją pierwszą firmę, Masters Filmmusic, założyłem w Kanadzie w połowie lat 80. W tamtych czasach, po fali sukcesów Gwiezdnych wojen, Supermana, Star Treka czy Obcego, które to filmy przywróciły zainteresowanie muzyką filmową, ponownie zaczęto ograniczać produkcję soundtracków. Już w 1981 r. niektóre dzieła Johna Williamsa i Jerry'ego Goldsmitha w ogóle nie ukazały się na rynku. Między Poszukiwaczami zaginionej Arki a E.T. Williams zrobił taki mały film pt. Heartbeeps. Nie wypuszczono do niego soundtracku. W tym samym czasie Jerry napisał muzykę do takich obrazów jak The Raggedy Man czy Omen III. Jej również nie wydano. Elmer Bernstein przez okres 5 lat nie miał ani jednej wydanej płyty.\nJako że coraz bardziej interesowałem się muzyką filmową, poszukiwałem jej. Zależało mi, by móc ją kupić, ale gdy okazywało się, że jej nie było, frustrowało mnie to. Byłem młody, więc zamiast czekać na wydanie soundtracków, które chciałem kupić, postanowiłem sam się tym zająć.\nMoim pierwszym albumem był Omen III Jerry'ego Goldsmitha. Potem zająłem się innymi dziełami, które stały za moim zaangażowaniem. Nawiązałem umowę na dystrybucję z Varese Sarabande, firmą, którą w końcu przejąłem. Wydałem The Raggedy Man, Heartbeeps, aż w końcu doszło do tego, że wypuszczaliśmy 50 albumów rocznie. Przeszliśmy drogę od czasów, gdy albumów z muzyką filmową było tyle co wody na pustyni, do teraz, kiedy możemy mówić o prawdziwym ich zalewie. Przesadnym, jak sądzę. Ludzie tracą z pola widzenia te najbardziej wartościowe wydania. Wydaje się klasyka sprzed 40 albo 50 lat, nierzadko po raz pierwszy w historii, ale już na drugi dzień jest coś nowego w sklepach, więc nikt się tamtym nie interesuje. To przykre. Czujesz, że muzyka filmowa stała się produktem masowym.\nBartosz Chajdecki o międzynarodowym przyjęciu jego muzyki do Czasu honoru:\nWiększość tego, co się wydarzyło, a co było najlepsze, stało się dzięki ludziom. Łukasz Waligórski zadzwonił do mnie i powiedział, że zrobił się ruch w zagranicznym internecie na temat muzyki filmowej do Czasu honoru, że ludzie się o to pytają itd. W Polsce nie jest tak, że jak producenci usłyszą coś dobrego, to mówią: – Ok, to teraz my Ci teraz damy 10 propozycji. Producenci mówią: – Ok, fajnie, dostaliśmy to co chcieliśmy. Cześć! Czekaj na następny telefon. (...)\nMuzyką do Czasu honoru zainteresowali się ludzie spoza grona generalnie zainteresowanych muzyką filmową. To jest dla mnie największa przyjemność. Ruch, jaki się wokół tego zrobił, zwrócił uwagę producentów. Mówię o tym, żeby podkreślić, jak duża siła jest w ludziach, którzy chcą tego słuchać, którzy piszą o muzyce w internecie. To bardzo pomaga. Gdyby nie społeczność, gdyby nie słuchacze, prawdopodobnie nie byłoby mnie tutaj, bo, szczerze mówiąc, producenci mają tyle propozycji i tylu kompozytorów do wyboru, że wolą zmieniać, próbować i nie zależy im tak bardzo, by mieć tego jednego konkretnego.\nŁukasz Waligórski o tym, co sprawia, że polska muzyka filmowa odnosi takie sukcesy:\nMyślę, że o to należałoby zapytać producentów i reżyserów, dlatego że to oni zatrudniają polskich kompozytorów. Z tego co wiem z moich rozmów z zagranicznymi kompozytorami, którzy nie są zbyt szczęśliwi z tego, że muszą często konkurować z polskimi kompozytorami, to jest pewien specyficzny sposób podejścia do komponowania, bardzo artystyczny. Chodzi o bardzo szerokie wykorzystanie instrumentów smyczkowych, które nie jest spotykane w Hollywood. Europejska muzyka filmowa ma swój specyficzny ton, swój smak i przy określonych gatunkach muzycznych to świetnie działa. Między innymi dlatego byliśmy świadkami sukcesu Jana Kaczmarka przy Marzycielu. Tam w ogóle miała miejsce niesamowita historia przy zatrudnianiu kompozytora do tego filmu. Między innymi dlatego Abel Korzeniowski odnosi coraz większe sukcesy w Stanach, a jego muzyka, jakiej by nie napisał, jest nominowana do Złotych Globów.\nNas jako krytyków i dziennikarzy zajmujących się muzyką filmową w Polsce bardzo to cieszy. Staramy się taką muzykę promować. Mogę na przykładzie Bartosza tutaj dużo opowiedzieć. Było parę telefonów między nami. Zastanawialiśmy się, jak można muzykę do Czasu honoru, która bardzo dużą popularność zdobyła w Polsce, wypromować poza Polską. Wpadłem na pomysł, by wykorzystać nasze stowarzyszenie. Co roku przyznajemy nagrody w różnych kategoriach. Jedną z nich jest „Muzyka do serialu telewizyjnego”. Co roku generalnie niewiele się tam działo, bo największe seriale to, oczywiście, te amerykańskie, gdzie nazwiska kompozytorów nieczęsto się zmieniają. Wpadliśmy na szalony pomysł, że może polski serial się tam znajdzie. Bartosz przesłał mi kilkanaście utworów z Czasu honoru, ponieważ nie mogliśmy udostępniać płyty, która została wydana przez Polskie Radio. Ja z nich, ku zgrozie Bartosza, wybrałem kilka i ułożyłem z nich swoje promo, które kompletnie się mu nie podobało. No ale to promo zadziałało. Udostępniliśmy je na forum naszego stowarzyszenia. Wysyłałem setki maili do członków, zachęcałem do robienia wywiadów z Bartoszem i to chwyciło. Muzyka obroniła się swoja jakością i okazało się, że jest w piątce najlepszych ubiegłego roku wg stowarzyszenia. Tak więc w tej polskiej muzyce jest coś takiego, że przykuwa uwagę i potrafi konkurować z produkcjami amerykańskimi.\nBartosz Chajdecki o promocji Czasu honoru:\nChciałem się wytłumaczyć [śmiech]. Problem z demem, które Łukasz przygotował, polegał na tym, że on wybrał takie wielkie utwory, a w Polsce jest tak, że jak się ma takie duże utwory, wszyscy mówią: – Jezus! Maria! W ogóle! Absolutnie! Nie wolno takiej muzyki pisać, trzeba napisać trzy nuty na fortepian! Jak usłyszałem takie duże demo, pomyślałem, że to w ogóle się nie sprawdzi. Ta nominacja zrobiła bardzo dużo, głównie dlatego, że moje nazwisko pojawiło się w kontekście naprawdę wielkich nazwisk. Powiem szczerze, że to zaczęło robić psychologiczne wrażenie na reżyserach. To było dla mnie duże wydarzenie i za to jestem wdzięczny.\nŁukasz Wudarski o tym, co sprawia, że polska muzyka filmowa odnosi takie sukcesy:\nWracając do pytania, moim zdaniem bardzo ważnym jest kryterium oryginalności. Nasi kompozytorzy nie do końca są zobowiązani do trzymania się temptracku. Myślę, że u nas to nie jest jeszcze na tyle rozpowszechnione. Przynajmniej nie było jeszcze jakiś czas temu, bo niestety ten temptrack wkracza wszędzie i zabija muzykę filmową. Powiedzmy to sobie szczerze – jeśli będzie istniał temptrack i dalej będzie się tak rozwijał, to w pewnym momencie muzyka filmowa zupełnie zje swój ogon. Chyba wszyscy widzą, że muzyka jest traktowana przez producentów jako coś wyjątkowo użytkowego. W Polsce jeszcze istnieje myślenie, że to jest w pewien wyzwanie, sztuka. Jeżeli takie myślenie będzie istniało, to będzie dobrze z muzyką filmową. Jeśli będziemy myśleli o tym tylko i wyłącznie w kategoriach rzemiosła, to się to rozpłynie.\nDruga sprawa to rzecz prozaiczna: cena. Kompozytor europejski, szczególnie młody, jest tańszy od kompozytora amerykańskiego. To ma na pewno dosyć duże znaczenie.\nŁukasz powiedział, że nasi kompozytorzy sprawdzają się w kilku gatunkach, i to jest prawda. Ten specyficzny polski światopogląd ma tu znaczenie. Na przykład w dramacie to jest wspaniała rzecz. Nasi kompozytorzy wiedzą, jak dobrze wykorzystać smyczki, jak wprawić słuchacza w osłupienie, jak, brzydko powiedziawszy, zmanipulować jego emocje. Natomiast – powiedzmy też sobie szczerze – nasi kompozytorzy nie sprawdzają się we wszystkich gatunkach. Myślę, że nasi w większości nie są wszechstronni, chociaż może, jakby otrzymali takie projekty, byłoby bardzo ciekawie. Na przykład byłoby ciekawie zobaczyć Jana A.P. Kaczmarka w kinie science-fiction, takim batalistycznym, do jakiego pisze np. Brian Tyler. Boję się jednak, że Jan A.P. Kaczmarek by poległ na tym polu. Podobnie np. Michał Lorenc czy Wojciech Kilar. O ile jeszcze te action movies nasi kompozytorzy są w stanie zrobić, to jednak, nie posiadając w tej dziedzinie swojego języka, pewnie ograniczyliby się do imitacji języka hollywoodzkiego.\nDamian Sołtysik o tym, co sprawia, że polska muzyka filmowa odnosi takie sukcesy:\nJa bym chciał zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt: melodię. W tym polscy kompozytorzy zawsze byli bardzo mocni, co też sprawia, że ich muzyka jest bardzo popularna. Owa melodia służy jako łącznik do tych wszystkich filmowych zdarzeń, pozwala wracać do nich pamięcią. Ponadto jest jeszcze wspomniana już orkiestrowa szata, która przyciąga dzięki swojej elegancji, oraz ta specyficzna polska dusza, ta melancholijność, która sprawia, że Polacy są zatrudniani w Hollywood do specyficznych projektów. Jan Kaczmarek kiedyś opowiadał, że bardzo ciężko było mu przekonać producentów Marzyciela do swego angażu, ale swoją muzyką udowodnił, że potrafił się w takim lżejszym gatunku sprawdzić. Myślę jednak, że w związku z pewnymi cechami Polacy preferowani są do gatunków cięższych. Trudno mi wyobrazić sobie np. Michała Lorenca w hollywoodzkiej komedii czy Wojciecha Kilara w jakiejkolwiek komedii.\nEmmanuel Chamboredon o szufladkowaniu kompozytorów:\nGdy słyszę, jak niektórzy mówi, że ten potrafi robić soundtracki do sci-fi, a ten do komedii, nie mogę się z tym zgodzić. Przypomina mi się historia o Maurice’u Jarre i Davidzie Leanie. Maurice dostał Oscara za Lawrence'a z Arabii. Parę lat później David Lean, gdy rozpoczął pracę nad Doktorem Żywego, wybrał się któregoś razu do studia MGM i złożył wizytę szefowi działu muzycznego. Tamten zapytał się: – Kogo chcesz? Odpowiedział, że Maurice'a Jarre. Dla tamtego Francuz mieszkający we Francji to był tylko jeden wielki kłopot, ale nie mógł się postawić komuś takiemu jak David Lean, więc zaczął tak: – Panie Lean, jeśli chodzi o „muzykę pustynną”, pan Jarre jest wspaniały, ale my tu, w Kalifornii, mamy ludzi, którzy napiszą cudowną „śnieżną muzykę”.\nMój obecny tu kolega Damian Sołtysik, mówiąc, że Kilar nie mógłby napisać muzyki do komedii, jest w błędzie. Wiele lat temu z powodzeniem zilustrował we Francji komedię dla wytwórni Gaumonta. Jeśli natomiast chodzi o sukces polskich kompozytorów za granicą, wynika on przede wszystkim z tego, że macie bardzo dobrą edukację muzyczną. To gwarantuje spory warsztat. Po drugie mieliście świetnych reżyserów jak Zanussi czy Wajda, którzy angażowali takich ludzi jak Kilar.\nJeśli chodzi o Kilara, gdy Coppola rozpoczął przymiarki do produkcji Draculi, powiedział producentom z Sony, że życzy sobie kompozytora z Europy Środkowej. Dla Sony w tamtym czasie było to jak Mars. Był tam jednak jeden człowiek, który zwrócił się do mnie, bym podał mu parę nazwisk. Podesłałem mu 3 kasety. Jedna była serbskiego kompozytora Simjanovića, który napisał muzykę do filmu Kusturicy Ojciec w podróży służbowej, nagrodzonego Złotą Palmą w Cannes. Druga była kaseta Zdenka Tamássy, kompozytora Istvana Szabo, do filmu Pułkownik Redl, ale tamten jakoś w tym czasie zmarł. Trzecia była właśnie Kilara. Copolla dostał te kasety, ale ich nie przesłuchał, tylko oddał swojemu wujkowi, Antonowi, który był dyrygentem. Okazało się, że Anton ma płytę Kilara w swojej dyskografii. No i w ten sposób wybrali Kilara.\nŁukasz Waligórski o tym, co stanęło na drodze hollywoodzkiej karierze Kilara:\nKluczowe jest stwierdzenie, że sukces za granicą polski kompozytor może osiągnąć tylko wtedy jak wyjedzie z kraju i zamieszka tam, gdzie chce sukces odnieść, czyli np. w Stanach. Przeszkodą w dalszej karierze Wojciecha Kilara, po sukcesie Draculi, m.in. było to, że kompozytor nie chciał wyjeżdżać z kraju. Mimo że pojawiały się dalsze propozycje, musiały zostać odrzucone. Tak działo się z wieloma polskimi kompozytorami, którzy dostawali szansę, ale usilnie woleli zostać w kraju i tutaj kończyła się ich ścieżka kariery – jak Michał Lorenc czy Zbigniew Preisner.\nŁukasz Wudarski o pokorze:\nŻeby zaistnieć w Hollywood, trzeba mieć to, o czym wielokrotnie wspominał Jan A.P. Karczmarek – bardzo dużo pokory. To jest inny system. Trzeba myśleć inaczej o tym, jak tam traktowana jest muzyka filmowa. Tam kompozytor jest na usługach reżysera. (...) To jest bardzo ważne. Trzeba stawiać kroki bardzo powoli, tak jak robił to Abel Korzeniowski, który pracował bardzo, bardzo długo, by dostać jeden porządny projekt, taki naprawdę dobry. Gdyby nie to, nikt by o Ablu nie słyszał, mimo że tutaj w Polsce tak naprawdę osiągnął w zasadzie wszystko. Tej pokory trzeba mieć bardzo dużo. Abel robił jakieś tam niszowe gatunki. Tak samo Jan A.P. Kaczmarek, który zaczynał od jakiś niskobudżetowych horrorów, czy coś takiego. Jeśli się zaakceptuje te reguły gry, jest szansa, żeby tam zaistnieć. Między innymi dlatego, że tych reguł nie potrafił albo nie chciał zaakceptować Michał Lorenc, nie jest on znany na całym świecie, a w Polsce ma fanów bardzo dużo.\nRobert Townson o produkcji soundtracków:\nNie ma jednej zasady, jednego standardowego podejścia do tego, jak powinno się wydawać muzykę filmową. Każdy soundtrack wymaga indywidualnego traktowania. Gdy mówimy o czymś takim jak Spartakus (7-płytowe rocznicowe wydanie Varese z 2010 r. - przyp.), idea stojąca za moim poświęceniem, by to wypuścić w taki sposób, była następująca: Jeśli już jakiś score zasługiwał na tak ekstremalne wydanie – przy czym nie uważam, byśmy w czymkolwiek przegięli – należało zaprezentować go w sposób, który pozwoli zgłębić go w sposób najlepszy z możliwych oraz pokazać jak wielki wkład Alex (North – przyp.) miał do tego filmu. Pokazać jak ważna to muzyka i jak znaczącym kompozytorem był Alex. Wiedziałem, że należy stworzyć rozbudowaną książeczkę. Sam przygotowałem do niej zapiski, których wyszło jakieś 168 stron. Było dla mnie jednak jasne, że nawet one w pełni nie oddadzą znaczenia Spartakusa. Wiedziałem, że należy spojrzeć na temat z wielu perspektyw.\nSkorzystałem ze schematu spotykanego na płytach DVD, gdzie często spotyka się 10-, 15-minutowe filmy dokumentalne, w których wypowiadają się reżyserzy i kompozytorzy. Pomyślałem, że taki trwający kwadrans dodatek to dobry pomysł. Zacząłem zapraszać kompozytorów, którzy okazywali podobny entuzjazm wobec Alexa i jego dzieła. Zacząłem od Johna Williamsa, który z wielkim zaangażowaniem i typową dla siebie elokwencją opowiadał o Alexie i jego dorobku, o starym Hollywood itd. Otrzymałem z tego co najmniej pół godziny wartościowego materiału. Już po pierwszym z wywiadów mój dokument wydłużył się dwukrotnie w stosunku do tego, co założyłem, a tego dnia miałem jeszcze rozmowy z Alexandrem Desplat i Markiem Ishamem. Następnego dnia umówiony byłem jeszcze z Christopherem Youngiem, Brianem Tylerem i Davidem Newmanem. W ten sposób dokument osiągnął około 96 minut.\nAlbum z wariacjami tematu miłosnego to z kolei coś, co od samego początku było zgodne z dziedzictwem Spartakusa. Alex North napisał go w 1960 r. a już w okresie 1961-1963 swoich aranżacji (tego tematu – przyp.) dokonał przynajmniej dwukrotnie Bill Evans. Podobnie zrobił Yusef Lateef. Znałem również wykonania Ramseya Lewisa i Santany z lat 70., tak więc pomyślałem, że byłoby ciekawie przedstawić ten fragment historii Spartakusa i zdobyć licencje na niektóre z tych utworów, bo one też są częścią tej spuścizny. To jest wyjątkowe, że w muzyce filmowej są melodie, które trafiły do repertuaru tylu legendarnych muzyków.\nPomysł ostatecznie zaowocował dwupłytowym albumem z 22 wariacjami tematu miłosnego, zarówno tymi klasycznymi, jak i autorstwa dzisiejszych twórców, moich kolegów kompozytorów. Dave Grusin zrobił aranżację fortepianową. Alexandre zrobił swoją na 12 fletów, wykonując ją w całości samodzielnie. Mark Isham zagrał tę melodię na trąbce z akompaniamentem swojego jazzbandu. Obawiałem się z początku, że – jakkolwiek przepiękna jest ta melodia – na trzeciej z rzędu wariacji ludzie powiedzą: – Dość! Jednak zachwyciła mnie mnogość i różnorodność wykonań.\nKażdy z kompozytorów dostał ode mnie dużo swobody, z jednym zastrzeżeń, by nie utracić melodii. Chodziło o to, by to nadal był Spartakus. Zaowocowało to bogactwem pomysłów. Diego Navarro, nasz dyrygent, który jest również świetnym kompozytorem, przygotował fantastyczną wersję tango.\nTak wielopłaszczyznowa prezentacja tamtego soundtracku to było coś, co wydawało mi się jak najbardziej naturalne. Z drugiej strony w ubiegłym tygodniu zapowiedziałem wznowienie Chinatown Jerry'ego Goldsmitha. To klasyczny soundtrack, który przez lata funkcjonował tak, że zamiast odzwierciedlać muzykę w sposób, w jaki pojawia się w filmie, w oryginalny sposób łączył ze sobą różne utwory, mieszając je z kilkoma kawałkami z epoki. Tak powstał bardzo wyjątkowy album. W takiej postaci wypuściłem go na CD w latach 90. i tak też robię to teraz. W jego przypadku nie widzę potrzeby dekonstrukcji, układania utworów w kolejności filmowej ani uzupełniania brakujących 90 sekund muzyki. Niektóre z internetowych forów uznały to za zbrodnię i zrobiły straszny raban. Dla mnie jednak to klasyk i nie powinien być zmieniany, gdyż wiązałoby się to z większą stratą niż zyskiem. To właśnie pokazuje, że każdy projekt trzeba traktować indywidualnie. Dotyczy to zarówno wznowień starych soundtracków, jak i tych najnowszych wydań. Czasami wypuszcza się tylko piosenki, innym razem tylko ilustracje. Nieraz wydaje się 70 minut muzyki, a innym razem tylko 30 lub 40.\nRobert Townson o oczekiwaniach społeczności fanów względem wydań muzyki filmowej:\nJeśli o mnie chodzi, to nie przykładam do niej większej wagi. Fora internetowe stwarzają złudzenie reprezentatywności pojawiających się tam opinii. W tego typu miejscach zazwyczaj pojawia się bardzo aktywna grupa 30 czy 40 ludzi, która sądzi, że reprezentuje cały świat, a tak nie jest. Na festiwalach jak ten spotykam tuziny, setki a nawet tysiące osób, których reakcja jest o wiele bardziej pozytywna. Moim zadaniem jest zaprezentowanie soundtracku w sposób, który jest moim odczuciu najlepszy. Jeśli nie miałbym swojej koncepcji, nie powinienem tego robić. Miałem szczęście pracować z Jerrym Goldsmithem, Elmerem Bernsteinem czy Alexem Northem i oni byli tego samego zdania. Gdy z Jerrym przygotowywałem wydanie deluxe Pamięci absolutnej, on był bardzo pomocny. Jedyną wątpliwość miał odnośnie utworu z muzyką z reklamy, którą napisał do filmu, a którą ukryłem na płycie. Przekonałem go, że zostawienie jej będzie fajne. W dzisiejszych czasach wiele wydań rozszerza się o alternatywne wersje utworów czy muzykę źródłową. Jeśli się czegoś nie zamieści, nawet jeśli to nie jest soundtrack per se, zaczynają się narzekania. Nie jestem w żadnym razie przeciw rozszerzaniu wydań, jednak są pewne granice. Wiele powstało tylko dlatego, żeby można było napisać „Wersja rozszerzona” i sprzedać raz jeszcze tę samą muzykę. Ja tego nie pochwalam.\n„Biomechaniczna symfonia” to termin, który po raz pierwszy pojawił się w książce-opracowaniu Pedro Meridy poświęconemu sadze Obcy. Wyjątkowa muzyka, jaka złożyła się na ścieżki dźwiękowe tej słynnej filmowej serii, do dziś stanowi jeden z jej najważniejszych wyróżników. Nie przypadkiem to jej poświęcona została trzecia Akademia Festiwalowa 5. FMF-u. O kompozycjach do filmów o Obcym rozmawiali Elliot Goldenthal (kompozytor), Robert Townson (szef Varese Sarabande), Pedro Merida (producent) i Richard Martinez (kompozytor i współpracownik Elliota Goldenthala przy Obcym 3). Przedstawiamy najważniejsze wypowiedzi tego wieczoru.\nPedro Merida o tym, skąd wzięła się „Biomechaniczna symfonia”:\nJeśli rozmawiamy o sadze Obcy, jedno z jej największych osiągnięć zawdzięczamy twórcy potwora – H.R. Gigerowi. W swoich grafikach Gieger stworzył koncepcję 'biomechaniczności'. Gdy Ridley Scott i Dan O'Bannon zaprosili go do współpracy przy pierwszym filmie, sporządził wiele projektów, które nigdy nie zostały zrealizowane. Ridley był pod wrażeniem książki Necronomicon, zawierającej ilustracje Gigera, które można określić jako „erotomechaniczne” i „biomechaniczne”. Chciał, by jego Obcy właśnie tak wyglądał. Producenci uznali, że to szaleństwo, ale w końcu zgodzili się, by to Giger został designerem filmu. W ten sposób „biomechaniczność” stała się jednym ze znaków rozpoznawczych serii.\nGdy kończyliśmy drugi Fimucite, wpadliśmy na pomysł, by uczcić przypadającą w następnym roku 30. rocznicę powstania Obcego – 8. pasażera Nostromo. Zaczęliśmy opracowywać koncept przedsięwzięcia i próbowaliśmy znaleźć odpowiedni tytuł. Uznaliśmy, że „Symfonia biomechaniczna” będzie tym właściwym, albowiem to, co spaja ze sobą wszystkie części, to właśnie wizja Gigera.\nElliot Goldenthal o swojej pracy nad Obcym 3:\nGdy obejrzałem pierwszego Obcego, tak mnie przeraził, że wybiegłem z kina. (…) Było to niewiarygodne osiągniecie w gatunku horroru i sci-fi. Generalnie nie lubię kina sci-fi. Każda minuta mojego życia to science fiction, więc to dla mnie chleb powszedni.\nStarałem się podejść do Obcego 3 na świeżo, nie oglądając się na to, co zrobili inni kompozytorzy. W przeciwnym wypadku zacząłbym albo kopiować ich pomysły, albo popełniać ich błędy.\nKażdy film zrobił inny reżyser, każdy inaczej wyglądał. Obcy 3 w założeniu miał trwać 3 godziny, jednak zwolniono reżysera, a film skrócono do 2 godzin. Niemiłosiernie go pocięto. Nie był podobny do tego, czym miał być. Miał opowiadać o człowieku i jego samotności w kosmosie. Tam na tej planecie byli sami mężczyźni i celibat. Nagle w tym układzie pojawia się Sigourney Weaver. Kobieta. Ma miejsce bardzo dramatyczna konfrontacja. Według mnie producentom bardziej zależało na pokazaniu potwora niż dramatu. Jest mi przykro, że nie starczyło im odwagi, by pozwolić Davidowi Fincherowi zrealizować swoją wizję.\nJednym z powodów (dlaczego ta praca była tak ciężka – przyp.) były zamieszki, jakie miały miejsce w Los Angeles między rokiem 1991 a 1992. Całe miasto stanęło w płomieniach. To był horror. W moim hotelu policja założyła bazę, natomiast z naprzeciwka zaczęto rzucać koktajlami Mołotowa. To był bardzo trudny okres.\nPraca z Davidem Fincherem była pełna artystycznej wolności. Otrzymałem cały rok, by eksperymentować z elektroniką, by stworzyć właściwą atmosferę. Gdy tylko studio przejęło projekt, zostały z tego strzępki.\nRichard Martinez o roli elektroniki w soundtracku do Obcego 3:\nŚcieżka dźwiękowa w tym filmie to w 100% dzieło Elliota. Dla niego elektronika to miała być przygoda. Od samego początku założył, że z niej skorzysta, a ja stałem się jego przewodnikiem po tym świecie. Zajmowałem się sprawami związanymi z komputerami i samplerami. Podeszliśmy do elektroniki w sposób organiczny. Każdy z naszych odgłosów odzwierciedlał rzeczywiście istniejące dźwięki, nawet jeśli wcześniej zostały jakoś przerobione. Wiedzieliśmy, że użyjemy elektroniki do naśladowania orkiestry a także orkiestry, by emulować efekty elektroniczne. Elliot zrobił to w dwie strony. Wykorzystał elektronikę, by odtworzyć partyturę, która w tamtym czasie była w surowym stanie. Sytuacja się odwróciła, gdy musieliśmy przerobić ją z powrotem na elektronikę. Mieliśmy sporo obaw, jednak w tamtym czasie czuliśmy, że jesteśmy na fali. Ludzie z Hollywood przyjeżdżali do nas do Nowego Yorku i słuchali tych wczesnych dem. Do dziś ten sprzęt jest w stanie odzwierciedlić brzmienie partytury niczym pełna orkiestra.\nOdkryliśmy, że możemy połączyć ze sobą organiczne i mechaniczne dźwięki. (…) Wystarczało na chwilę opuścić pokój i już pojawiał się jakiś pomysł. Przeszliśmy z 16-ścieżkowego magnetofonu na 24-ściężkową cyfrówkę. Okazało się zaraz, że potrzebujemy dwóch takich. Nie była to może jakaś eksplozja technologiczna, ale wystarczyło, by Elliot zrozumiał, że możemy stworzyć muzykę organiczną mimo użycia elektroniki. Po prostu biomechaniczną.\nRobert Townson o tym co wyróżnia sagę Obcy:\nWedług mnie każda seria filmowa, która wypuszcza liczne sequele, musi być w jakiś sposób wyjątkowa. Gwiezdne wojny to po prostu Gwiezdne wojny. Podobnie filmy o Obcym, Powrót do przyszłości, Władca pierścieni... Pod względem muzycznym seria Obcy wyróżnia się tym, że tamte, które wymieniłem, miały zawsze tego samego kompozytora. Filmy o Obcym nie były tak spójne. (...)\nSam pomysł na „Biomechaniczną symfonię” urodził się 15 lat temu przy okazji albumu, który nagrałem z udziałem Royal Scottish National Orchestra – The Alien Trilogy. Po raz pierwszy muzyka ze wszystkich trzech odcinków została zaprezentowana obok siebie. Zależało mi, by poszczególne partie układały się razem w spójną całość, niczym części w symfonii. Na początku było 25 minut muzyki Jerry'ego. Sam dokonałem jej wyboru, a on go zaakceptował. Następne 3 utwory były Jamesa Hornera a kolejne Elliota. To był rok 1997. Album zaczął żyć swoim życiem. Ludzie po raz pierwszy mogli doświadczyć tej muzyki równocześnie. Gdy pracowaliśmy nad programem festiwalu Fimucite 2009, Pedro i Diego zgodzili się przenieść koncepcję mojego albumu na żywą orkiestrę. Tak właśnie przebiegła ewolucja projektu „Biomechanicznej symfonii”. (…)\nMuzyka filmowa z reguły, gdy tylko się ją nagra, staje się nierozerwalnie związana z obrazem, do którego powstała. Jednak największe dzieła można poznać po tym, że potrafią żyć swoim życiem, czy to na płytach, czy podczas koncertów. Nie każde ma na to szansę. Prawdę mówiąc większość jej nie ma, jednak stopniowo muzyka filmowa zyskuje coraz większe uznanie jako przedmiot wykonań na żywo. Programy koncertów stają się coraz odważniejsze. Do niedawna jeszcze opierały się wyłącznie na szlagierach – Przeminęło z wiatrem, trochę Jamesa Bonda, Gwiezdne wojny... To wszystko świetne kompozycje, ale typowo pod publiczkę. Dziś wieczór niczego takiego nie usłyszymy. Cieszy mnie to, że tym razem idziemy krok naprzód.\nElliot Goldenthal o wykonaniach swojej muzyki:\nGdy słucham swojej muzyki na żywo, odbieram ja w dwójnasób. Po pierwsze uświadamiam sobie jej wszystkie niedociągnięcia. Z drugiej strony widzę, jak w kontakcie z publicznością zyskuje zupełnie nowe znaczenie. Wszystkie emocje, jakie niesie muzyka, stają się rzeczywistym, mającym swoje miejsce w czasie przeżyciem.\nPedro Merida o muzyce do serii Obcy:\nPodobnie jak Robert, muszę podkreślić, jak spójne są te wszystkie soundtracki. Każdy z nich ma wpływ na to, jakie są filmy, do których powstały. Sam Obcy – 8 pasażer Nostromo nie był niczym szczególnie oryginalnym. Bazował na pomysłach z obrazów sf z lat 50. czy opowieściach o nawiedzonych domach, gdzie każdy z bohaterów po kolei ginie. Oryginalny był wygląd filmu. Ridley Scott uczynił go mocno industrialnym, zrezygnował z elementów przygodowych. Wszystko było realistyczne, postaci rozmawiały o swoich zarobkach czy warunkach pracy. Ripley zupełnie nie przypominała typowej heroiny. Przez dwie trzecie filmu w ogóle nie figurowała jako główna bohaterka. Nie była nawet specjalnie sympatyczna. Muzyka Goldsmitha to z kolei piękna i bestia w jednym.\nW drugim filmie pojawiają się nawiązania do Wietnamu. Pojawiają się dwa główne wątki – macierzyństwa i wojny. Oba uchwycone są w muzyce Jamesa Hornera, przynajmniej w stopniu, na jaki James Cameron mu pozwolił. To zresztą też kolejny wspólny element tych filmów, że za każdym razem relacje między reżyserem a kompozytorem były napięte. (…)\nJeśli chodzi o muzykę Elliota Goldenthala, sądzę, że ona pełniej odzwierciedla koncepcję Davida Finchera niż kinową wersję filmu. Elliot poszedł w kierunku awangardy. Do czasu Obcego 3 najbardziej znanym utworem serii był Bishop Countdown z Obcych – puszczano go przy każdym zwiastunie filmu akcji w latach 80.\nMuzyka Elliota jednak pozostała ze mną po obejrzeniu filmu, nawet mimo zawodu, jakim sam obraz był dla mnie. Nic tam się nie układało, a jednak poszedłem do kina ponownie już następnego dnia, bo było to dla mnie jak uczestnictwo w koncercie.\nElliot Goldenthal o różnicy we współpracy z Davidem Fincherem i Michaelem Mannem:\nFincher dawał mi dużo swobody do wyrażania siebie. Michael Mann był z kolei jak członek biura politycznego. Wszystko u niego zmieniało się z dnia na dzień. Nie wiadomo było, jaką polityką się kieruje, ani jaki efekt psychologiczny chce osiągnąć. Zrobiłem z nim Gorączkę i Wrogów publicznych. Za każdym razem to była mordęga dla nas obojga. To było niczym życie w Rumunii za rządów Ceauşescu. Ludzie zaczynali chorować, skakało ciśnienie. Zawziąłem się, by dać mu to, czego oczekiwał, ale gdyby to od niego zależało, nadal bym był w tamtym gułagu.\nFincher był tego zupełnym przeciwieństwem. Mówił, że jestem kompozytorem, więc wiem najlepiej co robić. On jest reżyserem, więc każdy z nas powinien robić to, co do nas należy, a dopiero potem będziemy dyskutować. Oczywiście, były między nami nieporozumienia i różnice, ale to było zupełnie inne doświadczenie. Ja naturalnie doceniam Michaela Manna za jego dokonania. Zresztą, gdy się z nim nie pracuje, to jest prawdziwy dżentelmen.\nElliot Goldenthal o swojej pracy przy zakończeniu Obcego 3:\nW ostatniej chwili zdecydowano się zmienić zakończenie filmu. Rozesłano do kin 2 wersje. To było jeszcze przed czasami cyfrowymi, więc słało się całe rolki. Do 2 tysięcy kin w USA trafiła wersja ze zmienionym zakończeniem. Oryginalny finał Davida Finchera postanowiono uczynić bardziej heroicznym. Prawdę mówiąc, nie pamiętam już, jak tamto wyglądało. Nie pamiętam, co ja tam zrobiłem. Nie wiem, czy to obecne jest właściwe, ale na pewno działa pod względem muzycznym.\nRobert Townson o pracy kompozytora przy Obcym – 8. pasażerze Nostromo:\nPodobnie przebiegała produkcja pierwszego obrazu, do którego muzykę napisał Jerry Goldsmith. (…) Mimo że jego muzyka jest w znacznej części filmu, niewiele utworów trafiło do scen, do jakich zostały napisane. Main Title, które pewnie wiele osób zna z albumu, to pierwsza wersja tej kompozycji. Słychać w niej temat przewodni, któremu Goldsmith poświęcił dużo czasu. Gdy myślimy o muzyce z Obcego, myślimy o tej melodii, ale – o ironio – w ogóle jej w filmie nie słychać. Gdy się go pytało, ile czasu poświecił na napisanie utworu, który pojawia się w czołówce, odpowiadał zwykle, że nie więcej niż 5 minut. (…) Jeśli chodzi o muzykę do napisów końcowych, tu w ogóle nie dano mu szansy na napisanie czegoś nowego. Zastąpiono ją fragmentem symfonii Howarda Hansena, co miało niejako stanowić nawiązanie do Odysei Kosmicznej. Można się sprzeczać, czy to słuszny wybór. Według mnie muzyka Hansena kompletnie nie pasuje do tego świata. Oczywiście, to nie jest uwaga do samej kompozycji, która jest piękna. Jest jednak zbyt romantyczna i pozytywna, by oddać mrok i niuanse oryginalnego dzieła Goldsmitha. Mimo że stworzył jedno ze swoich licznych arcydzieł, samo zaangażowanie w pracę nad Obcym było jednym z najbardziej niewdzięcznych doświadczeń w jego karierze. Szczególnie, biorąc pod uwagę wysiłek, który poświęcił na jego napisanie i instrumentację. Na przykład motyw samego Obcego powstał na instrumenty o nazwach didgeridoo i serpent. Stworzył ten groteskowy, biologiczny dźwięk, w którym słychać całą tę oślizgłość potwora, Wyszło bardzo przerażająco. Jerry podszedł do zadania wyjątkowo poważnie, więc w efekcie poczuł się odrzucony. Do tego stopnia, że nie chciał już więcej pracować z Ridleyem Scottem. Nie odmówił mu jednak, gdy przyszło do ilustrowania Legendy, tylko dlatego, że zawsze chciał zrobić taki film. Wszyscy wiemy, jak się potoczyła ta przygoda. Jeśli Obcy był ciężkim przeżyciem, nie równało się to z koszmarem, jakim okazała się Legenda.\nElliot Goldenthal o polskich kompozytorach filmowych:\nMuzyka Kilara z Draculi była bardzo efektywna i ciekawa, ale nie inspirowałem się nią przy Wywiadzie z wampirem. Przy tamtym filmie pracował już wcześniej jeden kompozytor (George Fenton – przyp.red.), ale nie układało mu się z reżyserem. Ich wizje się rozminęły, a że nie był w stanie tego odkręcić, został zwolniony. Ja miałem 3 i pół tygodnia, prawie 4, by stworzyć nowy soundtrack. Film już był zmontowany. Moim zadaniem było wykreowanie atmosfery homoerotycznego romansu, który był wpisany w tę historię, a także, paradoksalnie, napięcia, gdyż wampiry nie uprawiają seksu. Musiałem również zbudować pewien rytm charakterystyczny dla muzyki ludowej, cygańskiej, typowej dla okolic Rumunii, Transylwanii. Taki pełen wigoru. To były punkty odniesienia. Tak krótki czas na pracę bywa darem od losu. Film już jest gotowy a jego twórcy muszą brać, co im się daje, W przeciwieństwie do sytuacji, o jakiej mówił Robert w przypadku Jerry'ego, dla mnie taka praca to było jak Niebo.\nCo do moich planów na przyszłość, to nie sądzę, by w ogóle jakaś praca była.[śmiech] Kryzys, globalne ocieplenie, wszystko się rozpada. Przemysł filmowy zmienia się całkowicie, tracimy poczucie prywatności, zasada własności prywatnej przestaje istnieć i nie da się nic z tym zrobić. Tak więc nie ma przyszłości, jest tylko mrok. Nie skupiajmy się na przyszłości, bo jej nie będzie. Świat się skończy 21 grudnia w tym roku. To dobry moment, by kupić jakąś działkę w Meksyku. [śmiech]\nElliot Goldenthal o swojej ulubionej własnej muzyce:\nBardzo lubię Drugstore Cowboy z początku mojej kariery. Za ważną również uważam Tytusa Andronikusa, także ze względu na mój związek i współpracę zawodową z Julie Taymor. No i z powodu tego utalentowanego scenarzysty, Williama Szekspira, który każdego dnia pozwalał mi odkrywać coś nowego o świecie i ludziach, a także o swojej muzyce. Zrozumiałem, że jest we mnie coś buntownika, który obcina ręce świętym tego świata, coś z klasycysty, który dąży do równowagi, i wreszcie z kompozytora, któremu zależy na zachwyceniu publiczności diabelskimi sztuczkami. Prawdopodobnie to właśnie Tytus Andronikus jest moim ulubionym dziełem. Przynajmniej na następne parę dni.\nElliot Goldenthal ogólnie o kinie i muzyce:\nJako młody człowiek zauważyłem, że nie mogę uprawiać seksu, gdy w tle leci muzyka. Po prostu za bardzo się na niej skupiam, analizuję ją, zastanawiam się, co mógłbym w niej zmienić. [śmiech] Ale wracając do pytania, na początku roku widziałem taki irański film, Rozstanie. Bardzo mnie poruszył. W zeszłym oglądałem Biutiful w reżyserii Inarritu. Też mnie bardzo wzruszył. Nie znaczy to, że nie lubię tworzyć do s-f czy horrorów, ale z reguły kompozytor w takich filmach poprzestaje tylko na naciskaniu właściwych guzików, by przestraszyć albo zachwycić widza. To jest tak naprawdę dość proste i przewidywalne zadanie.\nElliot Goldenthal o pracy z Mary Lambert i filmie Smętarz dla zwierzaków:\nPamiętam taką anegdotę związaną z tym filmem. Jaraliśmy sobie z Mary trawę w Nowym Orleanie i jednego razu tak się upaliłem, że zasnąłem na skwerku pod pomnikiem Stonewalla Jacksona, bohatera Wojny Secesyjnej. Rano obudziłem się kompletnie zagubiony.\nMary nieźle poradziła sobie z tym filmem. To był jeden z moich pierwszych obrazów. Chciałem zilustrować go wyłącznie przy użyciu instrumentów smyczkowych, jako nawiązanie do Psychozy Bernarda Herrmanna. Nagranie jednak nie udało się najlepiej. Sam film był dość straszny. Moi znajomi nigdy nie słuchają tej muzyki, gdy nikogo innego nie ma w domu.\nNa koniec przepraszam, że wspomniałem coś o używaniu narkotyków. To nie tak, że ja tak robię ciągle. Po prostu tamtego dnia tak wyszło. [śmiech]\nWojciech Kilar - Uroczysta Gala z okazji 80. urodzin kompozytora.\nMuzyka filmowa Wojciecha Kilara wykonywana na żywo, ilustrowana fragmentami filmów\nPrzypadająca w bieżącym roku 80. rocznica urodzin Wojciecha Kilara zaowocowała chwalebnymi uroczystościami i koncertami, odbywającymi się na przestrzeni kilku tygodni. W Katowicach, gdzie od lat mieszka nasz legendarny już kompozytor, został on uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Śląskiego. Artyście poświęcono również serię koncertów („Noc Kilara”), szeroko nagłośnionych w okolicy. Zaprezentowano w nich przede wszystkim pozafilmowe kompozycje z późnego okresu jego twórczości.\nNajwiększy rozgłos towarzyszył jednak urodzinowej gali odbywającej się drugiego dnia 5. Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie. Na tle wcześniejszych krakowskich koncertów ten był wyjątkowy - po pierwsze retransmitowany przez Telewizję Polską, po drugie muzyka przeplatała się tu z życzeniami współpracujących z kompozytorem reżyserów i aktorów, m.in. Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Zanussiego, Grażyny Szapołowskiej. Po trzecie wreszcie, Wojciech Kilar, który tego wieczoru zaszczycił nas swą obecnością, został uhonorowany złotą płytą za kompilację wydaną kilka lat temu przez Polskie Radio w serii Wielcy Kompozytorzy Filmowi, jak również otrzymał z rąk prezydenta Krakowa Jacka Majchrowskiego pamiątkowe klucze do miasta.\nKoncert został podzielony na dwie części: w pierwszej Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia (pod batutą mieszkającego w Polsce brazylijskiego dyrygenta José Marii Florencio) zaprezentowała nam muzykę Wojciecha Kilara napisaną dla rodzimych produkcji filmowych (przede wszystkim kino Wajdy i Zanussiego), natomiast w drugiej usłyszeliśmy głównie utwory z najbardziej znanych produkcji zagranicznych z muzyką Polaka – m.in. Dracula i Portret damy.\nNiestety to repertuar był najsłabszym elementem krakowskiego koncertu. Sam pomysł by połączyć popularyzację mało znanych utworów z prezentacją przebojów muzyki filmowej jest godny pochwały, jednak problem leżał w doborze konkretnych utworów. Filmografia Wojciecha Kilara jest przebogata, pełna różnorodności i było naprawdę z czego wybierać, jednak tego wieczoru, szczególnie w pierwszej części koncertu postawiono głównie na liryczne utwory o charakterystycznej dla polskiego kompozytora repetywnej konstrukcji, co sprawiło, iż w hali zapanowała nieco senna atmosfera. Na szczęście jednak obok kompozycji ze Smugi cienia, Trędowatej czy Iluminacji pojawiły się wprowadzające na kilka chwil ożywienie: marsz z Kroniki wypadków miłosnych a także tango z Zazdrości i medycyny.\nDruga część koncertu za sprawą otwierającego ją mocnego akcentu w postaci Vampire Hunters z Draculi zaostrzyła apetyty, ale ostatecznie skończyło się podobnie jak przy części pierwszej rozczarowaniem. O ile długa suita z Draculi była dość sycącą ucztą (duży plus za odegranie nieobecnej na albumie ilustracji transylwańskiego pościgu), to już Portret damy, Gorzkie gody i Pianista na żywo wypadły, co najwyżej poprawnie. Były też Dziewiąte wrota, niestety reprezentowane tylko przez wokalizę, wykonaną bez dbałości o detale przez sopranistkę Iwonę Hossę. Gdy na scenie pojawił się chór, aby wraz z orkiestrą wykonać koncertową wersję The Storm z Draculi, rozbudzone zostały nadzieje na wykonanie Balkan’s Death ze wspomnianych Dziewiątych wrót – ten duszny utwór wypadłby zapewne znakomicie w hutniczej scenerii, ale niestety musieliśmy obejść się smakiem.\nPozostając przy kwestiach programowych – tym, czego szczególnie zabrakło były utwory o charakterze religijnym i mistycznym. Wojciech Kilar jest jednym z najbardziej uduchowionych polskich kompozytorów, mającym na koncie świetne utwory przybliżające słuchacza do Boga i tak szczególny koncert, jak koncert urodzinowy, w dodatku będący swoistym podsumowaniem zamkniętej już filmowej kariery kompozytora po prostu nie może być pozbawiony utworów o takowym charakterze. Pomimo, iż generalnie wykonawcy i prowadząca koncert Grażyna Torbicka, stanęli na wysokości zadania, w repertuarze zaś pojawiła się niejedna wspaniałość, to ze względu na wspomniane braki koncert poświęcony Wojciechowi Kilarowi pozostawił spore uczucie niedosytu.\nDamian Sołtysik – koncert i zdjęcia\nKrzysztof Ruszkowski – akademie festiwalowe\nTransatlantyk Festival Poznań 2014 ...\nNie wierzcie bliźniaczkom (The Paren...


Chciałbym Wam podziękować za zorganizowanie wycieczki dla męża. Dostał ją ode w mnie w prezencie i był z niego w pełni zadowolony. Cała organizacja podróży, zakwaterowania oraz zamówienie biletów wyższej kategorii była super!!!! Jeszcze dodać do tego wynik meczu Manchester United-Aston Villa - po prostu wspaniale. Z pewnością skorzystamy jeszcze z Waszych usług i z przyjemnością polecę Was znajomym! Podziękowania za wyjazd przesyła również współtowarzysz mojego męża.\nDziękuję oraz miłego dnia.\nTym mailem chciałbym Wam bardzo podziękować za zamówienie oraz zorganizowanie wyjazdu do Francji na turniej French Open. Wszystko odbyło się w jak najlepszym porządku, bilety oraz zakwaterowanie były zamówione według naszych próśb. Szczególne podziękowania chciałbym przesłać Pani Dlohue która była zawsze do naszych usług, chętnie nam we wszystkim pomagała na profesjonalnym poziomie! Także jeszcze raz Pani Dlouha. Bardzo dziękujemy. Gdy przyjadę do Pragi przyjdę Wam podziękować osobiście! Na pewno skorzystamy z Państwa usług jeszcze nie raz i życzę Wam wielu zadowolonych klientów!\nChciałbym Wam podziękować za zorganizowanie wspaniałego przeżycia. Oszczędzałem na mecz ukochanego Bayernu bardzo długo a dzięki Wam spełniło się moje wielkie marzenie.\nBardzo dziękuje oraz pozdrawiam.\nJestem bardzo szczęśliwy, że dzięki Wam w wieku 60 lat spełniło się moje największe marzenie, nie tylko zobaczyć morze ale przede wszystkim zobaczyć Chelsea, której kibicuje od czasu, kiedy nauczyłem się czytać i kiedy zobaczyłem po raz pierwszy w gazecie Demokracja Ludowa tabelę angielskiej ligi. Nazwa Chelsea obudziła we mnie coś, czego się nie da opisać. Pominę to, że Chelsea grała w II lidze, pominę niepowodzenie Terrego w finale Ligi Mistrzów z Manchesterem United przed trzema laty, ale naszedł 2012 rok i sławny Didier. Zdobyliśmy Ligę Mistrzów! Tego majowego dnia 2012 roku na obudziłem chyba wszystkich śpiących ludzi w okolicy Stamford Brigde, kiedy okazywałem swoją radość! Ale było wspaniale...\nChelsea FC – AC Sparta Praga\nByliśmy bardzo zadowoleni nie tylko z poziomu spotkania, mimo złego wyniku ale również z organizacją wyjazdu łącznie z opieką naszych klientów przez delegata. Z pewnością w przyszłości jeszcze nie raz skorzystamy z Waszych usług.\nJuventus Turyn – FC Genua\nChciałbym Wam bardzo podziękować za zorganizowanie wyjazdu do Turynu na mecz Juventusu dzięki czemu spełniło się moje wielkie marzenie. Cała organizacja wyjazdu była po prostu wyśmienita. Jeszcze raz bardzo dziękuje.\nLew Praga – Slovan Bratysława\nChciałbym wyrazić zadowolenie z podejścia pana delegata Mikolajského. Był bardzo pomocny i podobało mi się jego profesjonalne podejście. Cieszę się, że skorzystałem z Waszej oferty.\nBayern Monachium – Bate Borysów\nDziękujemy za wspaniałe chwile ze spotkania Bayern-Bate Borysów. W załączniku wysyłam kilka zdjęć z tego wyjazdu.\nChciałbym bardzo podziękować za wyjazd na mecz Bayernu z waszym biurem podróży. Wszystko przebiegło bezproblemowo, świetni kierowcy oraz pan delegat Luboš. Jeszcze raz bardzo dziękuje. Na wiosnę wybierzemy się ponownie!\nChciałbym Wam bardzo podziękować za wspaniałą organizację wyjazdu do Anglii na mecz Arsenalu. Wszystko odbyło się tak jak uzgadnialiśmy. Byliśmy razem z moją przyjaciółką bardzo zadowoleni. Zwiedzanie stadiony było niesamowite, zakwaterowanie również było w porządku, pogoda dopisała...a o spotkaniu nie muszę nic pisać \nWycieczka do Madrytu była sukcesem, dobre zakwaterowanie, atutem była bliskość stadionu ( można się było szybko dostać na pieszo) i metra. Nie było żadnego problemu z biletami na mecz – miejsca były super. Mecz oczywiście ze znakomitą atmosferą i syn był bardzo podekscytowany. Pomimo tłumów ludzi strajkujących w centrum służby bezpieczeństwa poradziły sobie doskonale – zupełnie nie dotyczyło to turystów, którzy nie musieli bać się o swoje bezpieczeństwo. W ciągu 3 dni pobytu w Madrycie oprócz meczu zobaczyliśmy wiele zabytków oraz muzeów. Dziękujemy Wam za uprzejmość oraz dobrze przygotowany wyjazd – świetny prezent urodzinowy dla syna.\nBayern Monachium - 1.FC Kaiserslautern\nMuszę pochwalić wyjazd do Monachium, który dzięki Wam odbyliśmy, były to wspaniałe chwile. Delegat oraz kierowcy na świetnym poziomie. Byliśmy bardzo zadowoleni oraz myślimy, że jeszcze wybierzemy się z wami na jakiś mecz.\nWyjazd na mecz Bayernu Monachium był z Waszej strony super! Bardzo dobry autobus, kierowcy otwarciem autobusu na godzinę przed meczem umożliwili przebranie się, przygotowali kawę oraz sprzedali piwo. Delegat był bardzo pomocy oraz gościnny, doradził się jak dostać do centrum oraz podał bardzo wyczerpujące informacje. Ocena 5 z plusem. Byliśmy razem z wnukiem bardzo zadowoleni. Na pewno w przyszłości jeszcze coś wybierzemy z waszej oferty.\nChciałbym Wam bardzo podziękować za dobrze przygotowany wyjazd do Londynu na mecz Arsenalu. Byliśmy razem z synem bardzo zadowoleni i przesyłamy kilka zdjęć z wycieczki.\nTradycyjnie już byliśmy bardzo zadowoleni z wyjazdu na Swiss Open. Nie mamy do czego się przyczepić.\nZakwaterowanie blisko dworca kolejowego dzięki czemu jeździliśmy do Bazylei każdego dnia pociągiem i w dodatku za darmo. Super.\nChciałbym wam podziękować za wspaniałą organizację wyjazdu na mecz piłki nożnej do Anglii dla mnie oraz mojego syna. Wyjazd bardzo nam się podobał i wszystko co było zorganizowane wyszło znakomicie. Był tylko jeden szkopuł przy check in hotel. Było oczywistym, że byliśmy tak bardzo wcześnie bo już przedpołudniem, natomiast wierzyłem, że uda sie dostać pokój wcześniej. Recepcjonistka nam powiedziała, że pokój jest wolny ale musi być posprzątany i przekazała nam go dopiero o 10:00 rano. Wnosiliśmy o służbę pokojową o przygotowanie pokoju ale się to nie udało więc czekaliśmy zgodnie z zasadami do godziny 14:00. Wydaje się, że trochę brakowało tam organizacji. Tak czy inaczej wszystko było w jak najlepszym porządku. Następnym razem zamówimy wyjazd również z pozytywnym wynikiem spotkania.\nZe względu na fakt, iż nie był to mój pierwszy wyjazd na mecz w Europie a tym bardziej w Anglii mogę obiektywnie stwierdzić, że wyjazd zorganizowany przez Was był naprawdę dobrze. Hotel, bilety na mecz, po prostu wszystko wypadło idealnie i chciałbym Wam za to bardzo podziękować.\nChelsea – FC Kopenhaga & Manchester United - Olympique Marseille\nWyjazd muszę ocenić tylko pozytywnie. O wspaniałej atmosferze na stadionach chyba nie trzeba nic mówić. Zakwaterowanie w hotelu było dobre. W Manchesterze oceniał bym nawet jako bardzo dobre. Wszystkie przejazdy były zorganizowanie perfekcyjnie, chciałbym szczególnie podkreślić nocny przejazd w Manchesterze z lotniska do hotelu. To samo muszę powiedzieć o przejeździe pociągiem z Londynu. Co dotyczy własnego programu to na pewno bardzo ciekawe było zwiedzanie stadionu Manchesteru City. Bardzo pomogły dostarczone informacje na temat poruszania się po Londynie oraz zakreślenie interesujących miejsc, dzięki temu nie mieliśmy problemów z odnalezieniem się po mieście. Jedynym minusem było tylko to, że spotkanie Chelsea skończyło się wynikiem bezbramkowym...ale za to nikt z Waszego biura nie odpowiada. Wierzę, że gdybyście mieli jakiś wpływ na to – mecz skończył by się wynikiem chociaż 4:3....\nJeszcze raz bardzo bym chciała Wam podziękować za niezapomniane chwile, którzy dzięki Wam oraz Waszemu biurowi podróży przywieźliśmy z mężem z Londunu. Doradziliście mi mecz Chelsea i myślę, że był to dobry wybór. W podziękowaniu przesyłam Wam parę zdjęć.