PPO: Fręch i Piter walczyły dzielnie, ale poległy\nDodano środa, 29.07.2015 r., godz. 00.21\nKatarzyna Piter fot. Biuro Prasowe PPO\nDrabinka singla turnieju Powiat Poznański Open już bez reprezentantek Polski. Katarzyna Piter i Magdalena Fręch dzielnie walczyły ze swoimi rywalkami, jednak nie zdołały awansować do drugiej rundy.\nFręch dopiero po trzysetowej walce uległa Raminie Oprandi. Mistrzyni Polski walczyła bardzo dzielnie z o wiele wyżej notowaną rywalką i poległa dopiero w tie-breaku w ostatniej partii. - W końcówce emocje wzięły górę. Meczu nie wygrywa się zdobywając efektownie pojedyncze punkty. Doświadczenie z tego spotkania na pewno będzie procentować w przyszłości. Rywalka pokazała w ostatnich akcjach duże opanowanie, które zdobywa się przez lata gry z najlepszymi tenisistkami - powiedziała po meczu Magdalena Fręch.\nNiespodzianki nie udało sprawić się również Katarzynie Piter, która poległa w starciu z turniejową "jedynką", Sesil Karatanczewą. - Chwilami grałam bardzo dobrze, ale to było trochę za mało, by wygrać z Sesil, która jest w dobrej formie. Jestem zadowolona z drugiego seta, bo po przegraniu kolejnych ośmiu gemów wróciłam do meczu - komentowała poznanianka.\nWe wtorek awansowały niemal wszystkie faworytki. Wyjątek to porażka Kristiny Kucovej, która przed rokiem triumfowała w Sobocie.\nW środę rywalizacja rozpocznie się o 11:00. Szczegółowe informacje i plan gier znaleźć można na www.powiatpoznanskiopen.pl.\n1. runda singla:\nRichel Hogenkamp - Anne Schaefer 7:6(3), 6:2\nJelena Ostapenko - Natalie Suk 6:2, 6:1\nKiki Bertens - Ysaline Bonaventure 3:6, 6:1, 6:2\nRomina Oprandi - Magdalena Fręch 6:7(6), 6:2, 7:6(4)\nBarbora Krejcikova - Ana Vrljic 6:1, 6:1\nStephanie Vogt - Kristína Kucova 6:4, 2:6, 6:1\nMartina Borecka - Pemra Özgen 4:6, 7:5, 6:2\nNicole Vaidisova - Cristina Dinu 6:7(2), 6:3, 7:5\nSorana Cîrstea - Natalia Siedliska 6:1, 7:5\nPetra Cetkovska - Sofia Szapatawa 6:4, 2:6, 6:4\nMaria Sakkari - Jekaterina Aleksandrowa 6:1, 6:3\nTereza Mrdeza - Alberta Brianti 6:1, 4:6, 6:3\nOns Jabeur - Florencia Molinero 6:1, 2:6, 6:1\nReka-Luca Jani - Chloe Paquet 6:2, 2:6, 6:3\nSesil Karatanczewa - Katarzyna Piter 6:2, 7:5\n1. runda debla:\nYsaline Bonaventure/Janette Husarova - Sharrmadaa Baluu/Natalia Siedliska 6:3, 6:0\nKiki Bertens/Richel Hogenkamp - Camila Fuentes/Katerina Stewart 6:3, 6:3\nLenka Kuncikova /Karolina Stuchla - Florencia Molinero/Stephanie Vogt 6:1, 6:3


Gwiazdka TVN w Sejmie. Zapytali o nią Jana Szyszko. „A kto to jest Kinga Rusin?” - odparł poseł. WIDEO | Niezależna\nGwiazdka TVN w Sejmie. Zapytali o nią Jana…\nZAORANE POLSKA / WIADOMOŚĆ / 06.02.2018, godz. 17:55\nGwiazdka TVN w Sejmie. Zapytali o nią Jana Szyszko. „A kto to jest Kinga Rusin?” - odparł poseł. WIDEO\nKinga Rusin / By Serecki - Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=62031317\nKinga Rusin zrobiła wczoraj medialne show w Sejmie. Gwiazdka TVN zarzuciła Janowi Szyszko, że kontroluje posłów PiS. Temat podchwycił młody dziennikarz portalu wp.pl. Co z tego wynikło?\nDziś połączone sejmowe komisje środowiska i rolnictwa przyjęły - przy 19 głosach za, 11 przeciw i jednym wstrzymującym się - sprawozdanie z projektu nowelizacji Prawa łowieckiego. Zakończyły tym samym prace w tej sprawie. Główny cel ustawy to wykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2014 roku, który wskazał na niedostateczną ochronę praw właścicielskich w dotychczasowych przepisach. Chodziło o brak konsultacji z prywatnymi właścicielami gruntów podczas tworzenia obwodów łowieckich czy w czasie polowań na ich terenie. Trybunał dał wówczas 18 miesięcy na zmianę przepisów.\nDebata na ten temat odbywała się wczoraj. W Sejmie pojawiała się Kinga Rusin, kreująca się na obrończynię zwierząt.\nCZYTAJ TEŻ: Kinga Rusin poszła do Sejmu bronić lasów. To musiało się tak skończyć...\nUmówmy się, przegłosujecie tutaj za chwilę państwo ustawę, którą zaproponował minister Szyszko...\n- mówiła gwiazdka TVN.\nW tym czasie pod jej adresem musiała paść jakaś kąśliwa uwaga.\nJa jestem śmieszna? No niech pan spojrzy na siebie\nTemat postanowił drążyć młody dziennikarz wp.pl.\nKinga Rusin powiedziała, że pan przyszedł tutaj, żeby kontrolować sytuację, żeby patrzeć politykom na ręce PiS-u\n- zagadnął Jana Szyszkę na korytarzu sejmowym.\n- z rozbrajającą szczerością zapytał Jan Szyszko.\nTa pani, która zabierała tutaj głos\n- nie dawał za wygraną reporter wp.pl.\nTo proszę zapytać tej pani, bo ja nie wiem, o kogo chodzi\n- odparł Jan Szyszko.\n„Na sejmowej komisji swoje argumenty przedstawiała Kinga Rusin.”. „A kto to jest?”- zapytał Szyszko ? (wywiad dla wp)\n— MatkaPolka?? (@MatkaPolka_) 6 lutego 2018\nPytany o powody przebywania w siedzibie parlamentu, były minister stwierdził:\nJa jestem posłem, moim obowiązkiem jest być w Sejmie.\n- A kto to jest Kinga Rusin? - pyta Jan Szyszko po posiedzeniu sejmowej\nKomisji Ochrony Środowiska dot. prawa łowieckiego pic.twitter.com/FESoBSvZ64\n— Wirtualna Polska (@wirtualnapolska) 5 lutego 2018\nŹródło: niezalezna.pl, wp.pl, twitter.com,\nTVNSejmJan SzyszkoKinga Rusin


NokautDom.plKatalog artykułówSzkodniki w Twoim ogrodzie? Sprawdź, jak się ich pozbyć!\nJaka jest właściwa kolejność walki ze szkodnikami ogrodowymi? Zacznij od stworzenia na działce takich warunków, by je odstraszać, a jeśli to odpowiednio nie poskutkuje, spróbuj je wypłoszyć domowymi sposobami. Ewentualna walka chemikaliami to koniec Twojej batalii i prawdziwa ostateczność. Odkryj, jak dbać o ogród, by nie pojawiały się w nim żadne szkodniki oraz co zrobić, gdy jednak zamieszkają wśród Twoich roślin.\nOdstrasz szkodniki ze swojego ogrodu\nNaszymi sprzymierzeńcami w walce ze szkodnikami (nawet przed ich pojawieniem się w ogrodzie) są zwierzęta, które odstraszają znaczną część niechcianych gości na działce. To przede wszystkim koty i psy, których wyjątkowo nie lubią myszy, szczury oraz inne gryzonie. Warto więc przygarnąć miłego przyjaciela, będącego jednocześnie strażnikiem w naszym sadzie.\nNatomiast wśród ptaków, jeży, żab, ropuch, jaszczurek, a nawet zaskrońców możemy doszukiwać się odwiecznych wrogów wszelkich owadów, ślimaków oraz drobnych gryzoni. Jednak jak to zrobić, by zechciały regularnie pojawiać się w naszej okolicy? Psa można zabrać ze schroniska, kota przygarnąć wprost z ulicy, ale co zrobić, by ptaki chętnie łowiły u nas na działce? Wbrew pozorom nic skomplikowanego! Jeśli w ogrodzie zadbasz o gęste drzewa, w których ptaki będą mogły wić gniazda, oraz nie będziesz niszczyć jaskółczych gniazd tuż pod strzechą, z pewnością po jakimś czasie będziesz cieszyć się ptasim trelem o poranku i znacznie mniejszą liczbą szkodliwych owadów. Z kolei gady skuszą wszelkie zakamarki – zacienione miejsca, mały stawik na uboczu, mroczna gęstwina. Przyda się również bardzo gęsty żywopłot, sterta gałęzi, a nawet podłoga w domku na narzędzia ogrodnicze (tam również chowają się drobne żaby). W ciągu dnia będą czuły się tam bezpiecznie, a nocą i w bardziej pochmurne dni wybiorą się na łowy w Twoim sadzie.\nJednak zwierzęta to nie wszystko! Również niektóre rośliny działają zniechęcająco na część szkodników ogrodowych. To najczęściej te najbardziej aromatyczne i pachnące zioła, czyli melisa, lawenda, majeranek, tymianek, bazylia i mięta pieprzowa. Skutecznie zadziała również posadzenie czosnku oraz kilku ozdobnych kwiatów, których zapachu nie lubią szkodliwe owady: aksamitek, nasturcji, nagietków i wrotycz. Warto zasadzić również kilka krzaków czarnego bzu, efektywnie odstraszającego owocówki (idealnym miejscem na dziki bez jest sad, w którym rosną jabłonie i grusze, gdyż to one najczęściej padają ofiarą owocówek).\nMożna też przeprowadzać okresowe opryskiwanie roślin, zarówno tych warzywnych, jak i ozdobnych czy drzew. Pierwszy oprysk zaplanujmy na marzec, a następne w zależności od potrzeb i ewentualnych sezonowych prac w ogrodzie. Do tych czynności warto wykorzystać naturalne środki ochrony roślin, stworzone zgodnie z naturą i niebędące tak inwazyjne, jak ma to miejsce w przypadku środków chemicznych. Warto trzymać się reguł Programu Ochrony Roślin, który zawiera dokładne wytyczne co do tego, kiedy i czym najlepiej chronić ogrodowe nasadzenia przed szkodnikami.\nCo różni naturalne opryski od tych tworzonych syntetycznie? Przede wszystkim nie mają niekorzystnego (lub w ostateczności minimalnego) skutku dla środowiska, nie są trujące i nie wymagają okresu karencji od daty oprysku do zbiorów. Nie są groźne ani dla ludzi, co jest ważne szczególnie na działkach, na których przebywają małe dzieci, ani dla domowych zwierząt, bardzo często lubiących podgryzać sobie trawę i liście niskich krzewów. Zazwyczaj są to środki selektywne, a więc wyniszczają konkretne grupy owadów (z tym wiąże się niestety pewna ich negatywna cecha – konieczność stosowania różnych oprysków, gdy w sadzie zagnieżdżą się różnorodne szkodniki). Niestety na ich działanie trzeba też czasem dłużej poczekać niż na efekt oprysków syntetycznych, ale nie można odmówić im skuteczności.\nWybór naturalnych środków owadobójczych nie jest zbyt duży, ale szukajmy wszelkich preparatów zawierających wyciągi z czosnku, piołun, wrotycz (np. Bioczos Płynny, potasowe mydło Hinal), a także składających się z pasożytniczych larw nicieni, które świetnie radzą sobie z pędrakami oraz ślimakami (np. Nemaslug, Larvan). Dobrze też od czasu do czasu wykorzystać środki opierające się na bakteriach wyniszczających szczególnie groźne gąsienice motyli (Biobit) oraz bazujące na oleju parafinowym, który wykazuje dobre działanie w walce z mszycą i misecznikami (Promanal 60 EC).\nJak przegonić myszy polne, karczowniki i norniki?\nMyszy polne, karczowniki i norniki to bardzo natarczywe gryzonie, które zbliżają się do ludzkich domów w celu poszukiwania pożywienia. Bardzo często przy okazji niszczą nasze ogrody, szczególnie grządki warzywne i rabatki. Gryzonie te bowiem uwielbiają podjadać marchew, cebulę, buraki oraz bulwy kwiatowe. Nie pogardzą też zbożami, młodymi pędami, korzonkami oraz trawami ozdobnymi, więc bardzo negatywnie mogą wpłynąć i na wygląd naszego ogrodu, i na jakość zbiorów. Ponadto mogą również zjadać korę drzew, powodując pośrednio choroby drzew w sadzie.\nJak walczyć z myszami, karczownikami i nornikami, które wyrządzają najgorsze w skutkach szkody, a jednocześnie jest ich najwięcej? Pierwszy krok to podjęcie próby wypłoszenia ich z ogrodu, przygarnijmy jakiegoś kota lub psa (najlepsze będą jamniki oraz teriery), a jeśli nie mamy takiej możliwości, zaprośmy przyjaciół czy sąsiadów z ich zwierzęciem do nas przyjemniej kilka razy. Gryzonie wyczują zapach swojego wroga i jest duża szansa na to, że postanowią szukać szczęścia gdzie indziej.\nInny sposób to wspomniane sadzenie roślin, których gryzonie nie znoszą: czosnek, komosa, nostrzyk, wilczomlecz, a także wkładanie fragmentów tych roślin w ich norki, znajdujące się dość płytko w ziemi. Wśród prac prewencyjnych warto uwzględnić również częsty zbiór roślin (opóźnianie zbiorów zachęca gryzonie do żerowania właśnie u nas), usuwanie resztek roślin czy częste wykaszanie chwastów i trawy. Gryzonie lubią także miejsca w ogrodzie, które zostawiamy odłogiem, oraz zbyt wczesne rozkładanie okrywy na zimę (wiją sobie w nich ciepłe gniazda do zimowego letargu).\nJeśli te sposoby nie okazują się skuteczne, trzeba sięgnąć po bardziej drastyczne środki, jakimi są pułapki na myszy, gilotynki umieszczane w widocznych na powierzchni korytarzach lub zapadnie w kształcie cylindrów. W sklepach ogrodniczych można zaopatrzyć się także w urządzenia emitujące ultradźwięki, które są słyszalne wyłącznie przez te małe zwierzątka. Ultradźwięki mają za zadnie wypłoszyć je z naszej działki, ale często nie okazują się wystarczająco skuteczne. Ostateczny sposób to sięganie po chemiczne środki do zwalczania gryzoni, czyli zwyczajowe trutki. Rozkładamy je w norkach zwierząt oraz w miejscach, w których najczęściej żerują.\nŚlimaki potrafią być prawdziwą plagą w ogrodzie! Najgorszy ich gatunek to ślimaki nagie, czyli te pozbawione skorupki. W kilka dni mogą nawet splądrować całą grządkę, a żerują praktycznie na każdej roślinie – od wielorocznych po jednoroczne, ozdobne i warzywa. Zjadają całe liście bądź pozostawiają w nich dziury, które i tak uniemożliwiają prawidłowy wzrost roślin i sieją spustoszenie na naszej działce. Najczęściej spotkamy je po ciepłym deszczu, w temperaturze między 15 a 20 st.C. Nie lubią bardzo wysokich temperatur, powyżej 25-35 st.C oraz tych najniższych (naszym sprzymierzeńcem w zwalczaniu nagich ślimaków mogą być wiosenne przymrozki).\nŚlimaki nagie. Fot. Depositphotos.com\nJak rozprawić się z ślimakami na działce? Ślimaki nagie są aktywne tylko nocą, więc trzeba zwabić je w jedno, zacienione i wilgotne miejsce. Pomoże nam w tym sterta ze szmat, papy, zbutwiałych desek czy liści kapusty. Za przynętę posłużą obierki z marchewek, jabłek, fragmenty buraków bądź ugotowanych ziemniaków. Jeszcze inny sposób to wlanie do miski nieznacznej ilości piwa, gdyż ślimaki je uwielbiają i z pewnością będą lgnęły do jego zapachu. Jeśli użyjemy nieco głębszych naczyń, spowodujemy, że będą się w tym piwie topić.\nPostaw w ogrodzie również na rośliny, które mogą odstraszać ślimaki. To przede wszystkim wspominany już wielokrotnie czosnek, czarny bez, bieluń, macierzanka, majeranek, gorczyca czy aromatyczny tymianek. Niestety na ślimaki nagie te naturalne metody wielokrotnie okazują się zbyt mało skuteczne. Trzeba wtedy posilić się bardziej inwazyjnymi metodami, jakimi są chemiczne środki stosowane do oprysków roślin (np. Ślimak Stop, Ślimakol, Anty-Ślimak Spiess). Może być to wodoodporny żel na ślimaki, tworzący bariery ochronne, których nie przekraczają ślimaki, ale i inne drobne szkodniki poruszające się po powierzchni ziemi.\nCo ciekawe, najbardziej popularne ślimaki winniczki powinniśmy wręcz zapraszać do swoich ogrodów. Rozprawiają się bowiem one z larwami innych ślimaków, a żywią się jedynie martwymi fragmentami roślin.\nKrety niszczące trawniki na działkach\nKrety to gryzonie, które nie do końca można uznać za szkodliwe dla działkowców. Dlaczego? Ponieważ żywią się drobnymi owadami, larwami pędraków i drutownic, a także ślimakami i bardzo drobnymi gryzoniami. Dzięki temu pomagają nam walczyć z częścią szkodliwych gadów i płazów, które niszczą nasze ogrody. Jednak potrafią w krótkim czasie zniszczyć najpiękniejszy trawnik bądź przez przypadek przekopać nasz ogródek warzywny. Stawiają kopce i budują tunele wyniszczające systemy korzeniowe.\nJak pozbyć się ich z działki? Nie wolno zabijać kretów, gdyż te zwierzęta są pod ochroną. Jedyne dopuszczone działania to odstraszanie ich, by przeniosły się gdzieś indziej. Odstraszymy je, wbijając w ziemię wiatraczki i puste puszki po piwie na metalowych drutach, które będą robiły hałas, wzbudzający strach wśród tych płochliwych zwierząt. Można również spróbować wykorzystać patent z pustymi butelkami wetkniętymi do kopców, w których hulający wiatr zacznie gwizdać i straszyć krety.\nZ roślin, które mogą zniechęcać krety do zamieszkania na naszej działce, polecamy bazylię, aksamitki oraz wilczomlecze.\nMyszce to prawdziwy koszmar ogrodnika, gdyż te larwy, drobne zielone, czarne lub żółte, obsiadają absolutnie wszystko – od sadzonek po wieloletnie drzewa i ozdobne kwiaty. Rozpoznasz je w swoim ogrodzie po poskręcanych liściach, czarnych łodygach, pędach zahamowanych w rozwoju oraz oblepionych lepiącą mazią. Są one wyjątkowo trudne do zwalczenia, ponieważ mszyce są bardzo płodne i w ciągu jednego sezonu mogą mieć bardzo wiele pokoleń.\nJednak nie jest to sytuacja bez wyjścia! Trzeba tylko działać szybko, zaraz po zauważeniu pierwszych owadów – z każdym kolejnym tygodniem będzie ich więcej i będą przenosić się na kolejne rośliny w naszym ogrodzie. Prewencyjnie warto postawić na urozmaiconą uprawę, która między innymi będzie zwierała sadzonki cebuli, czosnku, mięty oraz lawendy, czyli roślin, których mszyce wyjątkowo nie znoszą.\nMszyce. Fot. Depositphotos.com\nDo sprawdzonych sposobów walki z mszycami należy spryskiwanie roślin wywarem z cebuli (100g cebuli kroimy, zalewamy 10 litrami wody i gotujemy około godziny), wywarem z czosnku (2 ząbki czosnku na 1 litr wody), gnojówką z pokrzywy (1kg młodych roślin zalewamy wodą i odstawiamy na około 3–4 tygodnie) czy wyciągiem z mniszka lekarskiego (0,5kg mlecza zalewamy 10 litrami wody i odstawiamy na 3 godziny). Poza naturalnymi środkami do walki z mszycą można wykorzystać te chemiczne, lecz wiele z nich jest bardzo groźnych również dla pożytecznych owadów. Dlatego koniecznie zapoznaj się z ulotką! Dla przykładu popularne insektycydy (Decis, Karate Zenon, Fastac) stosujemy wyłącznie w temperaturze powyżej 20 st.C na początku sezonu letniego.\nŚrodek owadobójczy. Insektycyd DIPTRÓN.


Wyróżniamy innowacyjne pomysły, wygrane w sądach i ciekawe transakcje - GWW\nStrona głównaPublikacje Wyróżniamy innowacyjne pomysły, wygrane w sądach i ciekawe transakcje\nWyróżnienia przyznane przez Kapitułę Rankingu firm doradztwa podatkowego\nKOMENTARZ | Kamil Szczęsny, adwokat\nSpory, które prowadziłem dotyczyły zawieszenia postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości. Organy podatkowe pierwszej instancji powzięły wiedzę o toczących się przed sądami powszechnymi postępowaniach z powództw wytoczonych naszemu Klientowi przez trzy inne gminy. Ich przedmiotem było wykazanie nieważności umowy, której skutek podatkowy miał istotne znaczenie dla rozpoznania spraw podatkowych.\nOrgany podatkowe stwierdziły, że przyszłe orzeczenia sądu powszechnego w prowadzonych sprawach będą miały zasadnicze znaczenie dla kwestii określenia naszemu Klientowi wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Uznały tym samym to za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i zawiesiły prowadzone postępowania podatkowe do czasu rozstrzygnięcia spraw z wytoczonych powództw cywilnych. Zdecydowanie zwalczaliśmy takie stanowisko wykazując, że pozew w trybie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej złożony przez organ podatkowy ma wpływ wyłącznie na postępowanie prowadzone przez ten organ.\nOstatecznie potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II FSK 2369/16) i przesądził o słuszności naszego stanowiska. W praktyce oznacza to, że ani ten pozew, ani rozstrzygnięcia sądów w innych sprawach nie będą wpływać na postępowania podatkowe prowadzone przez inne organy podatkowe. Nasza kilkuletnia batalia utrwaliła korzystną linię orzeczniczą i w efekcie organy podatkowe nie mogą już zawieszać biegu terminu przedawnienia w postępowaniach w podatku od nieruchomości, jeżeli nie wystąpią z pozwem w trybie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej.


Jednym głosem dla zwierząt - Otwarte Klatki\nW kwestii zakazu hodowli zwierząt na futra panuje ponadpartyjna zgoda. Takie głosy powtarzały się podczas spotkania pod hasłem Wyzwania polskiej polityki– lepsza ochrona zwierząt.\nW konferencji, zainicjowanej przez Stowarzyszenie Otwarte Klatki, wzięli udział członkowie czołowych komitetów wyborczych. Wszyscy zobowiązali się do podejmowania i wspierania działań mających na celu ochronę praw zwierząt.\nSpołeczna niechęć wobec ferm futrzarskich staje się coraz bardziej widoczna. Zgodnie z wynikami badań Instytutu Badań Opinii Społecznej Homo Homini aż 66% Polaków sprzeciwia się hodowli zwierząt na futra. Jeszcze więcej, bo aż 70%, chciałoby, żeby temat ten został podjęty przez polityków.\nIdea zakazu hodowli zwierząt na futra zyskała też szerokie poparcie w Internecie. Przygotowany przez Otwarte Klatki apel w obronie praw zwierząt poparło prawie 23500 osób.\nZebrane do tej pory podpisy przekazaliśmy wczoraj przedstawicielom komitetów wyborczych, spośród których 25 października będziemy wybierać kandydatów do Sejmu i Senatu.\nKomitety reprezentowali: Agnieszka Pomaska (Platforma Obywatelska), Małgorzata Tracz (Partia Zieloni, Zjednoczona Lewica), Katarzyna Piekarska (Sojusz Lewicy Demokratycznej, Zjednoczona Lewica), Joanna Staniszkis (Nowoczesna), Marek Suski (Prawo i Sprawiedliwość), Jakub Bazylak (Razem) oraz Jacek Najder (Biało-Czerwoni), dzięki któremu możliwe było zorganizowanie tej konferencji.\nPełen zapis konferencji dostępny jest pod adresem http://bit.ly/videosejm\nA tak nasza wizyta wypadła okiem Vege Obiektywu:


20 lat temu mały Wojtek marzył, by zostać strażakiem. Dziś mały Wojciech chce zostać youtuberem, inżynierem albo specjalistą w branży paliwowej. Co to oznacza dla komunikacji marek, produktowej i employerowej, oraz dla nas samych, marketerów, i dla naszej – reklamowej – branży? Kto chce zostać marketerem?\nNiedawno Randstad Employer Brand Research opublikował bardzo ciekawe wyniki badań atrakcyjności branż w Polsce. Co w nich takiego ciekawego? Prawie co drugi przebadany (aż 48 proc.!) chciał pracować w firmach z sektora elektroniki i elektrotechniki oraz surowców i paliw. Potem, na dalszych miejscach znaleźć można firmy AGD, usług dla biznesu, motoryzacyjne czy energetyczne.\nTo intrygująca zmiana.\nGdzie marketing? Gdzie zarządzanie? Gdzie lingwistyczne zawody? Gdzie osławione dziennikarstwo? Choć te zawody wciąż znajdują swoich fanów, już dawno odpadły z czołówki. Pewnie znajdziemy ku temu kilka, poważnych powodów: od mocnego upolitycznienia i braków możliwości rozwoju (dziennikarstwo?) aż po znaczne nasycenie się branży i zabetonowanie struktur w korporacjach (zarządzanie?).\nZ pewnością duży wpływ na ten wybór mają też oczywiście pieniądze. Wspomniana wcześniej branża dziennikarska mocno się kurczy, w wielu innych jedynym rozwiązaniem na znalezienie zatrudnienia jest przejście „na swoje” albo zawsze niepewny freelancing. Na specjalnej stronie willrobotstakemyjob.com, stworzonej przez naukowców z Oxfordu, możemy nawet sprawdzić, które zawody są mocno zagrożone w przyszłości. Gdy pracujecie jako księgowi, operatorzy dźwigu lub taksówkarze – możecie zacząć się poważnie martwić! Istnieje bowiem aż 94 proc. szans (90 i 89, odpowiednio), że w przyszłości zastąpi cię na stanowisku robot!\nTymczasem w sektorze AGD czy elektroniki na pracownika czeka pewny etat i wszelkie związane z nim benefity. I nie mówię tutaj o kartach sportowych, ale raczej o pełnym pakiecie dodatków, szkoleń, premii i wszelkich możliwych udogodnieniach, które pozwalają na bezpieczne planowanie przyszłości swojej i rodziny.\nAle czy nie było tak zawsze?\nTo przecież żadne wielkie odkrycie. Branża IT czy elektroniczna zawsze potrzebowała pracowników i zawsze oferowała im dużo dobrego w zamian za technologiczny know-how. I zawsze garnęli się do niej inżynierowie po „polibudzie”. Zamiast szarpać się na anglistyce czy ekonomii, woleli spokojnie prowadzić swoje kariery w dużym zakładzie czy instytucie badawczym. Co się więc zmieniło? Ano… wszystko.\nCyfrowa rewolucja rozlała się po całym globie, topiąc stary porządek. Świat się zmienił tak szybko, że nawet nie zauważyliśmy kiedy. To już nie tylko więcej komputerów w biurze czy robotów pracujących w fabryce. To zmiana całego procesu myślenia o łańcuchu łączącym dostawców usług czy towarów i ich konsumentów. Wszechobecne drony, sztuczna inteligencja, cyfrowe płatności, software wykorzystywany do zarządzania operacjami back-office i poszerzanie customer experience… Wszystko to mamy tu i teraz. Trajektoria rozwoju technologii cyfrowych już dawno przyjęła charakter wykładniczy, nie liniowy.\nDzieje się tak, bo branże wytwórcze, energetyczne czy sektory ciężkie, od lat przeznaczają niebagatelne sumy na mocno zaawansowane technologie i ogólnie rozumianą wynalazczość. Innowacja, digitalizacja, poszerzanie możliwości hardware, Big Data i serwis IT. Efekty tego widzimy dziś praktycznie na każdym kroku. Otaczają nas pralki z mobilnymi aplikacjami, inteligentne domy zmieniające temperaturę na klaśnięcie dłońmi, wysoce zaawansowane technologicznie rozwiązania dla całych miast czy sektorów obniżające zużycia prądu, paliwa i wody, zanieczyszczenie powietrza, usprawniające ruch pojazdów. Nic dziwnego, że firmy, które wymyślają takie rozwiązania, są magnesem dla potencjalnych pracowników. Po prostu – fajnie jest pracować, być częścią firmy, która wymyśla fajne rzeczy.\nPostrzegane zwykle jako nudne i nierzadko „brudne” zawody, zaczęły przyciągać ludzi z czysto brandingowego punktu widzenia. Jesteśmy w mainstreamie, o naszych produktach mówi się w telewizji, internecie. To one przyspieszają naszą komunikację czy pozwalają na szybsze zakupy online. Dzięki temu czujemy się nowocześnie, czujemy, że świat nas lubi. W badaniu milenialsów z 75 krajów (PWC z 2011 roku, „Millennials at Work: Reshaping the Workplace”), aż 59 proc. z nich przyznało, że stopień zaawansowania technologicznego pracodawcy miał wpływ na ich decyzję o zatrudnieniu się w firmie.\nTechnologia miejsca pracy\nOczywiście, atrakcyjność firm „industrialnych” nie polega jedynie na tym, że robi się w nich fajne rzeczy. To ogólnie są fajne miejsca, bo przedsiębiorstwa te zorientowane są na ściąganiu najlepszych talentów. Dlatego też roztaczają nad sobą aurę miejsca, które jest najlepszym miejscem do zawodowego rozwoju. Miejsca, które stwarza doskonały „work experience” i jest prawdziwą emanacją filozofii całej firmy. Wiedzieliście, że biura Facebooka (także te w Rondo 1) nie mają wykończonych, podwieszanych sufitów? W końcu „sky is the limit”.\nW raporcie CBRE „Live Work Play: Millenials Myths and Realities” (2016 rok) aż 78 proc. milenialsów uważa środowisko pracy, jego wygląd i wzornictwo za kluczowe przy wyborze pracodawcy. A 69 proc. byłoby w stanie wymienić inne korzyści (np. dłużej dojeżdżać) na rzecz lepszej przestrzeni do pracy. Nic dziwnego, że biura największych firm wyglądają jak marzenie świata dzieciństwa.\nCzego tam nie ma? Są „huddle space”, czyli dobrze skomunikowane pokoiki z monitorem i systemem telekonferencji, by móc w ciągu kilku minut zorganizować szybką naradę. Są kolorowe pokoje do burz kreatywnych z dziesiątkami wygodnych puf do siedzenia, sale z piłkarzykami, trampoliny, maszyny z lodami czy sale do paintballa. Nie ma porównania do kanapy w pokoiku socjalnym na 7 piętrze biurowca, prawda? Oczywiście, za tymi wszystkimi uśmiechniętymi historiami czai się też i mroczniejsza strona pracy. Znacie znane w Dolinie Krzemowej pojęcie mikrodawkowania LSD? Podobno pozwala to tworzyć nowe projekty i myśleć w inny sposób. Ale to może temat na kolejny artykuł.\nInżynier, playboy, milioner\nAtrakcyjność nudnych, industrialnych branż podniosła się do poziomu, na jakim nigdy one nie były. I tak jak każda rewolucja, ma ona swoje atrakcyjne twarze. Gdzieś zniknęli nam z mainstreamu panowie w typie Billa, sympatycznego okularnika z lekką nadwagą. Zatarł się w pamięci niedostępny, surowy wizjoner w ciemnym golfie. Etos zawładnięty został przez tak zwanych „tech bro”: menedżerów w koszulkach i dżinsach, proszących, by mówić do nich na ty. Dziś nastały czasy wiecznie uśmiechniętego Larry’ego Page’a czy atrakcyjnych inżynierów-milionerów-playboyów w rodzaju Elona Muska.\nAle niech was nie zwiodą luz, uśmiechy, fajne biura, przybijanie piątek, dynamiczne technologie i żarty na Twitterze. Tu wciąż i zawsze chodzi o jedno: o pieniądze. Pracujesz wydajnie, to jesteś potrzebny. Ociągasz się, opóźniasz, masz inne priorytety? Droga wolna, kolejka chętnych czeka! Świat potrzebuje inżynierów. Ale potrzebuje też ludzi, którzy potrafią gasić pożary. Żeby nie kończyć tak superpoważnie… Zauważyliście, że na liście 10 najbardziej atrakcyjnych sektorów znalazło się też miejsce na drzewno-papierowy? Słyszałem, że tam praca jest w dechę, tylko szefowie czasem lekko porąbani!\nPraktyczne porady by łatwiej było zostać marketerem.\nKomunikacja produktowa: nie wstydź się mówić o swoich produktach, bo być może twoja branża w ostatnich latach zyskała na wizerunku. Tylko mów o nich w sposób ciekawy, inspirujący: gdyby Elon Musk zaczął komunikację Tesli od opisu budowy silnika elektrycznego zamiast od prezentacji eleganckich samochodów, daleko by nie zajechał.\nKomunikacja employerowa: pracownicy mają własne cele, które chcą osiągnąć w pracy. W komunikacji pokazuj więc różnorodność: pracowników sumiennych i pracowników kreatywnych, pracowników prowadzących zajęcia w szkołach i pracowników zakopanych w laboratoriach nad innowacyjnymi produktami. Podkreślaj otwartość i elastyczność firmy, oraz zaangażowanie i odpowiedzialność pracowników.\nMy, marketerzy, jako branża: straciliśmy trochę swojego blasku. Spróbujmy wrócić do ciekawych kreacji, odważnych pomysłów, oryginalnych przesłań. Jeśli nie mogą się pojawić w głównej komunikacji (bo główna kreacja przynosi przychody od 5 lat i CMO nie pozwoli jej zmienić), to chociaż w wersji limitowanej lub designerskiej. Niech marketing znów inspiruje konsumentów do lepszego życia, niech daje rozrywkę i nieco przestrzeni do namysłu.\nPostaw na human to human. Zgłębiaj insighty konsumenckie. W dobie inteligentnych algorytmów, Big Data, czatbotów nie bój się iść pod prąd i odpowiadać prostym, ludzkim, swojskim językiem na potrzeby odbiorcy. Inspiruj, baw i buduj bliski kontakt na prawdziwych emocjach. Powiedz, świeże warzywa i owoce wolisz kupować w sieci czy od pani Zosi z pobliskiego warzywniaka?\nfot.: Newsroom Facebook (biuro w Bostonie)\nGolden Team, opinie ekspertów z GoldenSubmarine


Problemy i bolączki, które spotykają będący w sporym kryzysie rynek księgarski. » Gazeta Edukacyjna\nJedną z najbardziej znanych form rozrywki jest literatura, ludzie od wieków traktowali książki jako świetną formę spędzania wolnego czasu. Lecz książki to również ogromna wiedza, na ich stronach spisano dużą część wiedzy, jaką posiadła przez minione lata ludzkość. Wydawać by się mogło, że literaturze nic nie będzie w stanie zagrozić, lecz niestety minione lata sprawiły że jest zupełnie inaczej. Przynajmniej w naszym kraju, bo jednak nasi sąsiedzi jakoś sobie radzą i tam kryzysu na rynku wydawniczym nie widać.\nW Polsce na gwałtowne przyhamowanie czytania wpłynęło parę czynników. Pierwszym z nich jest internet i technologie komputerowe, jakie od kilku lat są wszędzie dookoła. Ludzie szybko zobaczyli, że przed mniejszym lub większym ekranem czas spędza się znacznie wygodniej, niż nad kartkami książki, no i nie będzie to wymagać aż tyle starania. Poza tym upowszechniły się najróżniejsze czytniki książek, czyli niewielkie sprzęty, na których można w cyfrowej postaci przechowywać setki pozycji i w wolnym czasie je czytać. Ale równocześnie w sieci zaczęły się pojawiać pirackie pliki z książkami, i duża część z tych, którzy dalej czytają książki, ale na czytnikach, nic za nie nie zamierza płacić. Przyczynia się to do upadku wielu niewielkich firm wydawniczych, które przez taki proceder nic nie zarabiają. Tu interesujące i legalne przykłady: zobacz ciekawe przykłady.\nSporo do kryzysu na czytelniczym rynku przyczyniły się niedociągnięcia naszych ustawodawców. Środowisko księgarskie od dawna proponuje wprowadzenie sztywnych cen, dzięki nim każda mała osiedlowa księgarnia dałaby radę rywalizować z dużymi sprzedawcami. Jednak w chwili obecnej tak nie jest, i niewielkie, czasami kilkuosobowe księgarnie nie mogą rywalizować z największymi graczami na rynku i internetową sprzedażą, i po prostu bankrutują. Tym sposobem kurczy się dostępność wielu oryginalnych pozycji, jakimi wielkie sieci nie są zainteresowane, gdyż niewiele by mogły na nich zarobić, a małe księgarnie ich nie mogą sprzedawać, bo ich zwyczajnie nie ma. Na pewno na czytelnictwo w Polsce mają wpływ także zarobki, które są zbyt niskie w porównaniu z cenami książek, i wielu ludzi po prostu nie będzie stać na regularne odwiedzanie księgarni. Można też szukać promocji - e-book podręczniki akademickie.


Horror nie ma końca - Biznes w INTERIA.PL\nPoniedziałek, 16 lutego 2009 (18:20)\nHorror posiadaczy zobowiązań w walutach obcych zdaje się nie mieć końca. Nie często się zdarza, by notowania złotego trafiały na główną stronę Bloomberga, a tak się dziś stało. Bo też były powody - tylko dziś frank podrożał do 3,242 PLN czyli o 4,4 proc. w porównaniu do piątkowego zamknięcia.\nEuro podrożało o 4 proc. do 4,81 PLN i jest najdroższe od 2004 roku, podobnie jak dolar, który podskoczył o 4,9 proc. do 3,772 PLN. Co ważne osłabienie złotego nie ma tradycyjnego oparcia już w teorii zamykania pozycji carry trade, bo jen na arenie międzynarodowej nie zmieniał specjalnie wartości. Mamy raczej do czynienia z czysto lokalną (dotyczącą regionu, nie tylko Polski) spekulacją walutową wykorzystującą w miarę płytki rynek (niewielu chętnych do sprzedaży walut, kolejkę kupujących powiększają... eksporterzy szukający możliwości zabezpieczenia swoich pozycji w opcjach). Wyznaczanie kursów docelowych w tej sytuacji mija się z celem.\nPrzy braku inwestorów z USA (z gry wykluczyło ich święto - Dzień Prezydentów), euro spadło dziś do 1,277 USD (o 0,7 proc.), ale nowego minimum w obecnej fali spadkowej nadal nie wyznaczyło.\n~AS - 16.02.2009 (23:35)\nNa granicach zaroiło się od niemców czechów i słowaków.POlski węgiel znowu się opłąca sprzedawać, statki można tanio budować w polskich stoczniach dzięki bogu nie dokończono ich likwidacji, polska stal, sprzęt elektrotechniczny, obuwie, ubrania. To może być złoty okres w naszym przemyśle. Dodam że Chińćzycy podnoszą ceny swoich wyrobów niekiedy o 50% więc nagle nasz przemysł będzie miał pełne ręce roboty.Nie dramatyzujmy. A kredyty we frankach ? Niższe stopy procentowe pomagają i redyty aż tak nie rosną 100 - 200zł miesięćznie to nie tragedia a za jakiś czas i to wróci do normy.\n~Janek - 16.02.2009 (20:20)\njak była sztucznie utrzymywana to się trzymała,tylko nie wiem po co tak az wysoko? tylko nikt nie przewidział ze kryzys nie ominie Polski, RPP chciała stopy podwyższać jak świat obniżał... wszystko to chore jak nasz cały kraj...\n~basia - 16.02.2009 (19:59)\na ja się ciesze , mój mąż ma stawke 23 ero na godzine ,\n~MJ - 16.02.2009 (19:32)\nno coz, kiedys dolar byl po ponad 4PLN i nikt nie plakal. Dlaczego teraz panika? Przyzwyczaili sie do slabego dolca i wyimaginowanej zlotowki. A mowilam, ze to kwestia czasu. Natura zawsze znajdzie sposob, by wrocic do normy. Mam nadzieje, ze to koniec bzdury polskim El Dorado i silnym zlotym.


Jak działa elektroniczny samobójca/morderca? - Lech Szewczyk - Stowarzyszenie STOPZET\nOtrzymaliśmy na skrzynkę list od pana Lecha Szewczyka, autora książki pt. "Służby Specjalne RP czy mafia" wydanej własnym nakładem w 1995 roku, przez 9 lat nie mógł w Polsce znaleźć kogokolwiek, kto chciałby pomóc mu ujawnić podane informacje i wydac książkę. Pisownia oryginalna.\npowiązany wpis: http://stopzet.org/2017/01/31/stale-zagrozenie-utraty-zycia-dzialaniem-przestepcow-wywiadu-wojskowego-rzadu-polskiego-lech-szewczyk/\n"Lech Marian Szewczyk 28. Cze. 2016\nRzad Rzeczpospolitej Polskiej\nMinister, Koordynator Sluzb Specjalnych\nPan Mariusz Kaminski\nRowniez do wiadomosci Pani Prezes Rady Ministrow\nTemat elektronicznej technologii /bron psychologiczna/, jest doskonale znany sluzbom specjalnym, sektom religijnym i nie tylko. Na pewno doskonale zna go wywiad wojskowy rzadu polskiego ll i lll Rzeczpospolitej.\nChyba najlepiej znaja go ci z tej sluzby, ktorzy jezdza za mna z kraju do kraju, aby uzyskiwac olbzymie łupy i rozpowszechniac przy pomocy korupcji bezprawie. Sadysci i socjopaci. Osobnicy bez morale i zasad. Swołocz.\nTechniki tych dzialan, utrzymywane sa w najwyzszej tajemnicy, a to z powodu ich nikczemnie przestepczego charakteru.\nPoniewaz ja nie naleze do wymienionych przestepcow i nie zobowiazalem sie czegokolwiek ukrywac, a wiec pewne szcegoly na ten temat ujawnie.\nRobie to dlatego, narazajac sie przy tym na utrate zycia, poniewaz stosuja te metode przeciwko mnie a moje dzialania aby im przeszkodzic, nie powiodly sie.\nPoniewaz tekst ten bedzie przekazany rowniez dziennikarzom, a wiec dla latwiejszego zrozumienia tematu, podam wiecaj szczegolow niz potrzeba.\nTo ze sluzby specjalne, wtedy PRLu, exploatuja mnie z uzyciem hipnozy, dowiedzialem sie dopiero gdy bylem w Republice Poludniowej Afryki, /1983 do 1985/. Ktos mi tam o tym powiedzial, przekazujac przy tym niezbedne szczegoly.\nPotrzebowalem jednak dowodow i aby je zdobyc, musialem najpierw dowiedziec sie i zrozumiec, jak funkcjonuje hipnoza i elektroniczna technologia. W tamtych czasach bylo to bardzo trudne. Chwytalem i analizowalem wszystko co sie dalo. Rowniez fakty i sytuacje, ktore przez ludzi, ktorym wydaje sie ze wiedza wszystko najlepiej sa wysmiewane, jako fantazje czy objawy chorob psychicznych.\nDojscie do sukcesu zajelo mi kilka lat. Najbardzie zrozumialem ten temat poprzez analize przesladowania mnie, a raczej torturowania, tymi wlasnie metodam, przez wywiad wojskowy rzadu polskiego ll i lll Rzeczpospolitej.\nW obecnych czasach poznac ten temat to zaden problem, bo wszystko co potrzeba jest w Internecie. Brakuje tylko filmu, okolo 50min, a raczej reportazu, w ktorym jest prawie wszystko. Udalo mi sie go jeszcze obejrzec, ale obecnie opatrzony jest notą, ze jest niedostepny. Powinien byc pod haslem: „Kontrola umyslu. Zbagatelizowany fakt wspolczesnego swiata”.\nKto mogl ten reportaz zablokowac? Oczywiscie ci, ktorzy chca podane w nim fakty utrzymac w tajemnicy, a wiec sluzby specjalne. Moze znajdzie se ktos silny i spwoduje odblokowanie tego filmu. Wtedy kazdy narazony na manipulacje, bedzie mogl dowiedziec sie, w jaki sposob to sie odbywa.\nJak wiec dziala elektroniczny morderca.\nPierwsza metoda, starsza, ale wciaz stosowana, to przy uzyciu hipnozy.\nProgramuje sie w hipnozie psychike tak, ze albo jeszcze w czsie trwania hipnozy, lub pozniej, na podany znak czy okolicznosci, czlowiek dokladnie wykona zadany mu program, np popelni samobojstwo. Mozna tez zaprogramowac mu, jak konkretnie ma to zrobic.\nJezeli czlowiek, ktory ma popelnic samobojstwo jest przy swiadomosci, wtedy zwykle ma zaprogramowane takie mysli: np. „teraz popelnie samobojstwo. To na zlosc wszystkim. Teraz zobacza jak to bedzie zle na swiecie beze mnie, jak wszystko sie zawali i wszyscy beda po mnie plakac”.\nOczywiscie moze byc inna, zaprogramowana sugestia do popelnienia czynu.\nTo dla latwiejszego podjecia decyzji, przelamania ewentualnych oporow.\nObecnie, w hipnoze, przy uzyciu elektronicznej technologii, mozna wprowadzic bardzo latwo. Mozna np. na chwile zasnac siedzac na ławce i obudzic z nalozonym juz programem.\nDruga, latwiejsza metoda, to bezposrednie manipulowanie, sterowanie myslami, sposobem zachowania i postepowania czlowieka, przy urzyciu fal elektromagnetycznych, wysylanych z odpowiednio opracowanego urzadzenia elektronicznego. Obsluga takich urzadzen jest bardzo latwa.\nMozna wtedy natychmiast wymanipulowac czlowiekiem, rowniez i tak, ze nagle popelni samobojstwo, np wyskoczy z okna, rzuci sie pod samochod czy pociag, strzeli sobie w glowe itd. Nie uda sie sie przy tym stwierdzic, ze braly w tym udzial osoby trzecie, a tym bardziej do nich dotrzec.\nDla latwiejszego zrozumienia trzeciej metody dzialania elektronicznego mordercy dla osob postronnych, chcialbym podac pewne wprowadzenie:\nMlody czlowiek ma duzo energii w mozgu. Jest wiec zdrowszy, biega skacze, wydajniej pracuje itd. Energia ta jest uzupelniana poprzez jedzone pokarmy i z zewnatrz, ale tylko czesciowo. W miare uplywu lat energia ta jest jednak wytracana, przez co czlowiekowi nie chce sie juz biegac czy skakac. Najbardziej zuzywaja owa energie choroby oraz zycie w stresie. Gdy czlowiek jest bardzo stary, energia w mozgu mu sie konczy, przez co nie starcz jej do obslugi organizmu, zwlaszcza napedu serca i czlowiek umiera.\nNiestety, opracowana jest elektroniczna technologia, ktora powoduje przyspieszone ujscie energii z mozgu. Pod wplywem odpowiedniego impulsu elektro-magnetycznego mozna spowodowac, ze czesc tej energii ujdzie z mozgu. W glowie odczuwa sie przy tym jakby szum i czuc ze cos /energia/ uszlo z glowy. Przez pewien czas czuc po tym mocne oslabienie, nawet na granicy omdlenia.\nPowtarzajac ten atak wielokrotnie sprawia sie, ze czlowiek staje sie coraz slabszy, mdleje i umiera.\nOczywiscie mozna ta metoda jednorazowo upuscic cala energie z mozgu i czlowiek natychmiast bedzie martwy.\nWezwany lekarz na pewno nie stwierdzi prawdziwej przyczyny zgonu, wiec zwykle pisze w akcie zgony, ze smierc nastapila z powodu ustania pracy serca. Poniekad ma racje, bo rzeczywiscie ustala praca serca, jednakze z powodu upuszczenia energii, potrzebnej do jego napedu.\nNastepna metoda usmiercania poprzez elektronicznego morderce, to dzialanie na mozg, silna dawka energii. Dochodzi wtedy do rozstroju dzialania pradow mozgowych, zawrotow glowy i omdlenia. Gdy dawka ta jest odpowiednio silna, czlowiek taki umiera natychmiast.\nCharakter tej energi jest identyczny jak promieniowanie sloneczne, bo i objawy sa identyczne.\nJezeli ktos dlugo przebywal w silnym sloncu, doznaje porazenia, ktore w odczuciu jest identyczne, jak te spowodowane elektronicznym morderca.\nW zwiazku z powyzszym, bo to rowniez dotyczy mnie, chcialbym zlozyc oswiadczenie:\nW zwiazku z wieloletnim torturowaniem mnie przy pomocy stanow pohipnotycznych i elektronicznej technologii, stalem sie na te dzialania bardzo odporny. Tym bardziej wiec, nie mam zamiaru, z jakiegokolwiek powodu popelnic samobojstwo.\nNie mam tez zamiaru umrzec nagle, z powodu upuszczenia energii z mozgu, czy jego porazenia.\nNie mam tez zamiaru umrzec poprzez uderzenie w kant stolu lub upadek w lazience, z dobiciem elektroniczna technologia.\nRowniez nie mam zamiaru nadziac sie na dzialanie stosownych fal elektro-magnetycznych na mozg i doznac zawalu serca, wylewu krwi do mozgu oroz w inny sposob zostac usmierconym.\nJezeli cokolwiek takiego by mi sie stalo, to sprawcami bedzie wywiad wojskowy. Bardziej jednak chca upozorowac moja smierc, zreinkarnowac i umiescic mnie w miejscu, z ktorego nie da sie uciec. Nastepnie dowolnie eksploatowac i okrutnie torturowac, To samo byloby, gdybym zniknal bez sladu. Dla mnie to byloby znacznie gorzej niz smierc.\nJak mi wiadomo, zamierzaja umiescic mnie na terenie Ukrainy lub bylej Jugoslawii. W Polsce mogloby im sie nie oplacic, bo zbyt duzo ludzi zna te afere, zwlaszcza politykow, z organow scigania oraz agentow sluzb specjalnych. Wszyscy z nich i coraz wiecej nowych, chcieliby udzialy w wyeksploatowanych ze mnie łupach. Pieniadze z tego sa olbrzymie.\nProsze rozpoznac falszywe informacje, rozpowszechniane celem dezinformacji przez sprawcow tej afery.\nKsiążki pana Lecha Szewczyka można jeszcze dostać w antykwariatach, bibliotekach, a w ostatnim czasie dzięki radiu Paranormalium można odsłuchać audiobooka pt. "Służby Specjalne RP czy mafia", co tydzień wychodzi kolejny odcinek.\n← Trzy drogi ujawniania tajemnicy otaczającej fakt istnienia technologii kontroli umysłu\nStałe zagrożenie utraty życia, działaniem przestępców z wywiadu wojskowego rządu polskiego – Lech Szewczyk →\nkontrolerzy HAARP-a z armii USA\nA co z pozostałymi systemami, radarami typu ECHELON itd. ?\nNo cóż u mnie zaczęło się to dziać gdzieś około 12-tu lat temu a w 2008 roku tak mnie torturowano że znalazłam się na om-ie w szpitalu a potem przekazano mnie na inny oddział gdzie spędziłam 7- tygodni tarczyca tak zaczęła szaleć że wynik T4 przekroczył prawie 4-krotnie, wartość normy serce waliło 124 uderzeń na minutę bez żadnego wysiłku , atakowano mnie w tamtym czasie na ulicy prze kilka dni ale bardzo agresywnie, nie mogłam wrócić do domu grunt z pod nóg mi się usuwał, wykonywałam jakieś nieskoordynowane ruchy, szłam do domu jakbym piła alkohol, ale byłam trzeźwa. Dopiero po kilku dniach znęcania się nad moją osobą, kiedy wracałam do domu z kiosku ruchu bo byłam kupić sobie bilety, nie chciałam jechać samochodem w takim stanie do lekarza byłam tak mocno wyczerpana. Gdy byłam koło swojego bloku sąsiadka mnie zobaczyła wyglądałam okropnie nie mogłam mówić bełkotałam w tedy sąsiadka zadzwoniła po pogotowie i zabrano mnie do szpitala leczę się do dziś. Przez jakiś czas się to uspokoiło, mniej mnie atakowano ale teraz kiedy do nas wprowadził się Mariusz Cz. znowu się zaczyna atakowanie, tortury psychiczne i fizyczne, jestem co noc wybudzana. Słyszę jakieś dziwne urządzenie, piski w uszach dzwonienie nie potrafię tego ocenić. Czasami wydaje mi się że to co mnie spotyka to jest nie realne do kogo mam się zwrócić po pomoc, jak już nawet nie ufam policji. Na początku tego roku miałam dziwne zdarzenie rozmawiałam z koleżanką i podszedł do nas mężczyzna i powiedział mi coś o czym wiem tylko Ja i mój mąż byłam zdziwiona w pierwszej chwili pomyślałam że to jakiś jasnowidz. Postawą swoją przypominał jakiegoś wojskowego lub policjanta po cywilnemu. Teraz już wiem skąd wiedział o tej sprawie mają mnie cały czas na celowniku i kontrolują, dlatego znów zwiększyli na mnie atak.


Skład węgla, materiały budowlane – Bostar\nBostar to dobrze usytuowane na rynku przedsiębiorstwo z 25 letnim doświadczeniem. Oferujemy swoim klientom najlepszej jakości paliwa opałowe oraz materiały budowlane.\nFirma "Bostar" ® powstała w 1995 roku.\nPodstawową działalnością firmy od początku była sprzedaż węgla energetycznego i materiałów budowlanych oraz transport wyspecjalizowanymi do tego celu pojazdami.\nW 1996 roku powstał nowy skład, znajdujący się w Krzeszowicach na ul. Krakowskiej 43, w którym prowadzona jest sprzedaż i dystrybucja materiałów budowlanych.\nDynamiczny rozwój Firmy spowodował, iż po pięciu latach działalności uruchomiliśmy własny skład węglowy, w Krzeszowicach na ul. Zagrody 5, w którym obecnie mieści się nasza siedziba.\nDalszy rozwój firmy zaowocował uruchomieniem w marcu 2004 roku kolejnego własnego składu opałowo-budowlanego w Regulicach.\nObecnie firma posiada trzy oddziały i zatrudnia ponad 50 pracowników.\n600 000+ Zrealizowanych zamówień\nKażdy załadunek odbywa się bezpośrednio z przesiewaczy na samochody, więc węgiel jest czysty i bez miału.\nWieloletnia współpraca z najlepszymi dostawcami czyni nas najbardziej konkurencyjną cenowo firmę na rynku.\nGwarantujemy szybką i sprawną obsługę bez zbędnego tracenia czasu w oczekiwaniu na załadunek\nMożliwość transportu samochodowego lub odbiór własny na naszych składach. Posiadamy również własną bocznicę kolejową.\nChcesz złożyć zamówienie albo uzyskać więcej informacji?\nUczestniczymy w programie "POIR.03.04.DOTACJA NA KAPITAŁ OBROTOWY" z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.\nZamknięte w Soboty\nUWAGA!!! Od 27/05/2022 Nasz skład w Krzeszowicach przy ulicy Zagrody 5 w soboty będzie zamknięty, przepraszamy za utrudnienia.\nul. Zagrody 5


Opinie na temat kolumny\nRejestracja: środa, 22 sie 2018, 07:19\nPostautor: pannalewka2018 » wtorek, 28 sie 2018, 09:21\nSzykuje się do zakupu kolumny. Niestety jestem ograniczony finansowo ( 1500 - 1800 zł)? Jestem początkującym psotnikiem i nie chce źle wydać pieniędzy. Czy ktoś z Was kupował ten konkretny sprzęt z tego sklepu: https://www.aabratek.pl/produkty/781/elektryczny_sprezynki_kat.html. Jakie macie opinie o tym konkretnym sprzęcie i sprzedawcy?\nProszę o kontakt na forum lub privie posiadaczy tego modelu.\nPostautor: johnex » wtorek, 28 sie 2018, 12:26\nPoczytaj wątki z działu: pytania-o-kompletne-destylatory-z-internetu.html\nTemat wałkowany już setny raz!!!\nPostautor: PETER29 » wtorek, 28 sie 2018, 13:02\nSprzęt jak najbardziej konkretny jak na początek. Z czasem dokupisz regulator napięcia i będzie komplet. Możesz wziać tylko troszkę dłuższą kolumnę i poprosić o wspawanie nypla pod późniejsze odejście OVM. Konstruktor bardzo polecany na forum.\nPostautor: Doody » wtorek, 28 sie 2018, 13:59\nRównież mogę ten sprzęt polecić. Łatwy do rozbudowy.\nPostautor: silvio2007 » wtorek, 28 sie 2018, 17:56\nPostautor: 70-MAREK » wtorek, 28 sie 2018, 18:50\nNo już nie przesadzajcie z tymi kegami\nOd wielu lat działam na 30, i jakoś sobie radzę, chyba że ktoś nastawia się na jakieś działania "półprzemysłowe"\nJak na domowe warunki 30 spoko wystarcza\nPostautor: masterpaw2 » wtorek, 28 sie 2018, 19:27\nMaruś zależy jaką kto ma rodzinę, i ilu znajomych\nPrzy kegu 50l jest prawie dwa razy więcej urobku, a robota ta sama, jedynie czasowo dłużej.\nPostautor: Drupi » wtorek, 28 sie 2018, 19:28\nOj nawet bardzo małe ilości tylko keg 50 L . Bo każde wyłączenie sprzętu czy to dużym czy małym kegiem pozostawia w kolumnie jakieś 0,6 L spirytusu na sprężynkach.\nPostautor: rastro » wtorek, 28 sie 2018, 20:13\nNajlepiej niech kolega kupi z 80 albo setką... bo każde wyłączenie sprzętu... takie pier****nie za przeproszeniem. Jak komuś zależy na tym co może zostać w rurze to sobie może pogon pogonić i dolać do następnej partii. Najlepiej pojemność dopasować do potrzeb i tyle.\nPostautor: seneka » wtorek, 28 sie 2018, 20:53\nMam kega 30, kociał z płaszczem 50 i 70. I nie uważam że 30 jest zła. Zawsze jak będzie chciał to kega zamieni albo dokupi 50 i wtedy nie będzie gotował 3 a jedynie 2 razy . Pierwszy w 50, drugi w 30.\nRejestracja: piątek, 28 wrz 2018, 08:56\nPostautor: Sciopowica » poniedziałek, 1 paź 2018, 07:30\nWitam, co myślicie o tym sprzęcie?\nPostautor: kmarian » poniedziałek, 1 paź 2018, 07:55\nPytasz, co myślimy. Ja myślę, że chciałbym go mieć. Nie mam z 3 powodów: 1 - jestem z tych biedniejszych i mnie nie stać, 2 - Jestem sknerą i mi szkoda takiej kasy (a szkoda, że mi szkoda), 3 - rozwodu nie chcę, bo mi wygodnie jak mam na stół podane i zasiadam w wypranym i wyprasowanym.\nInnymi słowy, jak na to patrzę to mi się micha sama śmieje.\nPostautor: PETER29 » poniedziałek, 1 paź 2018, 08:17\nJak masz tyle kasy to bierz. Na chwilę obecną chyba najlepszy sprzęt w stosunku cena/jakosc. Konstruktor polecany na forum. Będziesz zadowolony a wiem co pisze.\nPostautor: Sciopowica » poniedziałek, 1 paź 2018, 08:43\nDo najbogatszych to i ja nie znależę, ale ze znajomym mamy zamiar ją kupić, a żoneczkę swoją urobie jak postawię pyszną zdrową naleweczke na stół haha bardziej się znacie czy moglibyście napisać mi co na tej kolumnie da się wyrobić odprócz czystego spirtu? I tak na marginesie owoce lepiej zalewać właśnie spirtem, czy zacier z owoców przez kolumnę? Dzieki za odpowiedź panowie


SPECJALNE POROZUMIENIA – Społeczeństwo\nPaździernik 24, 2013 Międzynarodowe stosunki finansowe Brak komentarzy\nDziałania w charakterze agenta lub korespondenta danego banku centralnego;współpracy z poszczególnymi bankami centralnymi i wspierania ich interesów; zawierania porozumień i uczestniczenia w rozrachunkach międzynarodowych.Bank ten może zawierać specjalne porozumienia z bankami centralnymi w celu ułatwienia rozrachunków związanych z międzynarodowymi transakcjami pomiędzy tymi bankami. W tym celu są otwierane w nim rachunki, przez które banki transferują środki w różnych walutach. W banku są przetrzymywane depozyty banków centralnych, a bank rozporządza około 10% zagranicznych środków rezerwowych. Udziela on również pożycżek. I tak, w latach 1982— -1983 w związku z krytyczną sytuacją zadłużeniową niektórych krajów Ameryki Łacińskiej udzielono znacznej pomocy Meksykowi, Brazylii i Argentynie.


Włamał się przez szyb wentylacyjny do jubilera. Ukrainiec oskarżony - RMF 24\nPoniedziałek, 31 grudnia 2018 (07:11)\nMężczyznę zarejestrowały kamery monitoringu, gdy przed napadem był w salonie /Policja\nDo zdarzenia doszło w nocy z 27 na 28 listopada 2017 roku. Sprawca został zatrzymany dopiero w czerwcu tego roku. Udało się go ująć, ponieważ na miejscu zostawił ślady DNA.\nWłamywacz - jak ustalili śledczy - ukrył się w pomieszczeniu technicznym jednej z toalet w czasie, gdy galeria była jeszcze otwarta. Tam miał wcześniej ukryte przedmioty potrzebne do włamania. Tuż po zamknięciu centrum handlowego dostał się do szybu wentylacyjnego w podwieszanym suficie, skąd przeczołgał się nad zaplecze salonu jubilerskiego. Do pomieszczenia spuścił się po linie, wyjął z biurka klucz do sejfu, w którym ukryte były wyroby jubilerskie warte około 715 tysięcy złotych. Zabrał ponad 50 zegarków, kolczyki, pierścionki, bransolety, obrączki, breloki oraz ponad 7 tysięcy złotych w gotówce. Następnie wrócił przez szyb wentylacyjny do toalety, gdzie do rana czekał na otwarcie centrum handlowego i opuścił budynek.\nNa zapleczu salonu nie było kamer monitoringu. Główny ślad, jaki został po włamywaczu, to lina, na której zostawił ślady DNA. W oparciu o badania DNA ustalono, że profil sprawcy kradzieży wprowadzony do systemu przez polską policję odpowiada profilowi DNA sprawcy kradzieży na terenie Niemiec, przypisanemu do Yevhenieja K. Mężczyzna był w Niemczech poszukiwany w ramach procedury Europejskiego Nakazu Aresztowania - mówi prok. Łukasz Łapczyński rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie.\nYevhenieja K. zdradziły także ślady butów i odciski palców. Prokuratura powołała również biegłego antropologa, który stwierdził, że podejrzany Ukrainiec to mężczyzna, którego kamera monitoringu nagrała, gdy dzień przed datą włamania kupował linę na terenie Arkadii. Tuż przed włamaniem Ukrainiec miał być też w salonie jubilerskim.\nW oparciu o dane straży granicznej ustalono, że Yevheniej K. przyjechał do Polski 22 listopada, czyli kilka dni przed kradzieżą, a strefę Schengen opuścił już 1 grudnia. Kiedy ponownie wracał do Polski, w czerwcu tego roku, został zatrzymany przez straż graniczną na podstawie niemieckiego listu gończego. Prokuratura przedstawiła mu zarzut kradzieży z włamaniem. 35-letni Ukrainiec, stolarz z zawodu, przyznał się do winy na pierwszym przesłuchaniu.\nOpisał przebieg kradzieży. Rozpoznał siebie na zabezpieczonych nagraniach z monitoringu galerii handlowej. Wyjaśnił, że skradzione rzeczy przekazał za kwotę 30 tysięcy złotych mężczyźnie, by ten sprzedał je w lombardzie - poinformował prok. Łapczyński.\nYevheniej K. od tamtej pory przebywa w areszcie. Grozi mu do 10 lat pozbawienia wolności.\nZ materiału dowodowego wynika, że w organizacji włamania do Arkadii brała udział co najmniej jeszcze jednak osoba. Z postępowania przeciwko Yevheniejowi K. wyłączono materiały dotyczące udziału w kradzieży nieustalonego dotychczas mężczyzny - podał prok. Łapczyński.\nNewsUkradli biżuterię wartą 200 tysięcy zł. Zobacz, jak wyglądał napad w Koszalinie


Zdolności poetyckie – Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Gowidlinie\nw XIV Wojewódzkim Konkursie Poetyckim\nna ?Wiersz o muzyce?\nUczniowie naszej szkoły, uczęszczający na język kaszubski, mieli okazję zaprezentować swoje zdolności poetyckie w konkursie zorganizowanym przez Zespół Szkół w Czeczewie. Zadaniem było napisanie wiersza, którego tematyka związana była z muzyką. Utwory napisane zostały głównie w języku kaszubskim. Jury konkursu, złożone z pisarzy Wybrzeża, postanowiło przyznać nagrody naszym uczennicom.\nI miejsce w kategorii klas I-III zajęła Amelia Formela;\nI miejsce w kategorii klas IV-VI zajęła (podobnie jak w ubiegłym roku) Dominika Pioch;\nII miejsce w kategorii klas gimnazjalnych zajęła Kamila Szela,\na III miejsce Edyta Wenta.\nSerdecznie gratulujemy finalistkom oraz tym, którzy zgłosili swoje prace do konkursu. Pisanie wierszy jest sztuką, jak również sztuką jest poddanie jej wnikliwej ocenie. Nad pracami uczniów czuwały panie: Bożena Lejk i Janina Wenta.\nOto wiersze najmłodszej naszej poetki. Jeszcze po polsku, ale w przyszłym roku może już w języku kaszubskim\nGdziekolwiek jestem w szkole czy w domu\nLubię gdzieś usiąść w kąt po kryjomu\nWsłuchać się w szelest liści za oknem,\nktóre śpiewają, gdy wiatr je dotknie.\nUwielbiam z mamą chodzić do lasu,\ngdzie niby jest cicho, lecz wiele hałasu.\nSwym śpiewem ptaki serce radują\nOne muzykę kochają i czują.\nJa również jestem jak mały skowronek\nI także kocham muzykę jak one\nTylko, że śpiewać tak pięknie nie umiem\nDlatego też słucham, podziwiam, bo lubię\nI będę zawsze kochać muzykę,\nBo ta muzyka, to moje życie.\nDyrygował pan dyrygent\nSwą orkiestrą głośną\nLatem , zimą ? zimą latem\nNo i także wiosną.\nLecz tu nagle pan dyrygent krzyczy:\n? Pusta scena ?!?\nSzuka, szuka, woła, woła.\nA orkiestry nie ma.\nUsiadł sobie zaczął myśleć\n?Nic z tego nie będzie…\nWystęp bez mojej orkiestry\nJuż się nie odbędzie …?\nLecz miał pomysł, pomysł świetny\nMożna prosić instrumenty\nTym występ ozdobić.\nA więc grały instrumenty\nCały wieczór, ranek\nBo najlepsze są występy\nGdy są przemyślane.\nTotal Visit : 196718


MySpace - historia upadku największego konkurenta Facebooka | Gadżetomania.pl\nCzy dawny symbol sukcesu podniesie się z ruin? (Fot. Flickr/Alun Salt/Lic. CC by-sa)\nKilka lat temu dominacja serwisu Marka Zuckerberga nie była oczywista – pod względem popularności zdecydowanie wyprzedzał go MySpace. Poznaj historię serwisu, który będąc na szczycie w krótkim czasie stał się jedynie marnym cieniem samego siebie.\nZałożony w 2003 roku przez Toma Andersona i Chrisa DeWolfe'a serwis przez długi czas był uważany za kwintesencję mediów społecznościowych. Choć MySpace wystartował w tym samym roku, co Facebook, znacznie szybciej zyskał popularność.\nPorównanie popularności MySpace'a i Facebooka (Fot. BusinessWeek.com)\nRosnąca liczba użytkowników szybko przełożyła się na zainteresowanie inwestorów. Przyszłość MySpace’a przedstawiała się bardzo optymistycznie zwłaszcza po tym, gdy w 2005 roku serwis został kupiony przez Ruperta Murdocha.\nRupert Murdoch inwestuje\nRupert Murdoch (Fot. Flickr/World Economic Forum/Lic. CC by-sa)\nTen medialny gigant – właściciel m.in. wytwórni 20th Century Fox i gazety "The Times", zapłacił za serwis społecznościowy aż 580 mln dolarów. Czy była to dobra inwestycja?\nW szczytowym okresie, czyli w grudniu 2008 roku z MySpace’a korzystało – tylko w USA – niemal 76 milionów użytkowników miesięcznie. Później było już gorzej.\nLiczba użytkowników zaczęła szybko spadać, a razem z nią zyski MySpace’a. W 2009 roku umieszczone w serwisie reklamy przyniosły 470 mln dolarów dochodu. Ocenia się, że w 2011 roku kwota ta nie przekroczy 184 mln.\nGoogle uruchomiło klon Facebooka. Jak bardzo jest źle? [wideo]\nWegetacja zamiast rozwoju\nRupert Murdoch — tu byłem ;) (Fot. Flickr/suburbanbloke/Lic. CC by-sa)\nW rezultacie na początku 2011 roku MySpace został wyceniony na 100 mln dolarów. Marne 100 mln w czasie, gdy społecznościowa bańka wydaje się pęcznieć bez końca!\nDla porównania – wycena LinkedIn to 6,4 mld, Groupona – 6 mld, nie wspominając o bijącym kolejne rekordy Facebooku.\nSymbolem upadku MySpace’a stały się zamieszczane w serwisie reklamy. Serwis przyjmuje najgorsze, najmniej wartościowe oferty, stając się – jak ocenił reprezentujący grupę inwestorów szef Activision Blizzard, Robert Kotick – paskudztwem dla News Corp.\nDlaczego niedawny lider społecznościowego wyścigu nazywany jest obecnie „paskudztwem”?\nSerwis uruchomiony został jako luzacka, nastawiona na niezobowiązującą zabawę alternatywa dla platformy społecznościowej Friendster. Jego zaletą, wyróżniającą go na tle innych propozycji, była możliwość personalizacji profilu.\nGdzieZaIle.pl – nowy serwis, który ułatwi tanie zakupy w Sieci [test]\nCzy startup może przetrwać w strukturach korporacji?\nTwórcy MySpace'a tracą znaczenie (Fot. Flickr/KAZVorpal/Lic. CC by-sa)\nZalety MySpace szybko zostały docenione przez muzyków i celebrytów. To właśnie dzięki temu serwisowi popularność zdobyła znana z tego, że jest znana Tila Tequila. Początkowo próbowano zachować elitarność serwisu, pokazując profile wyłącznie zalogowanym użytkownikom, jednak szybko zaniechano tej praktyki.\nPocałunkiem śmierci dla MySpace’a okazała się – paradoksalnie – inwestycja Ruperta Murdocha. Zmiana właściciela zmieniła sposób zarządzania serwisem.\nDotychczasowi szefowie i założyciele – Tom Anderson i Chris DeWolfe – stracili na znaczeniu na rzecz przedstawicieli News Corp, których pojęcie o rozwijaniu serwisów społecznościowych było dość marne.\nWidać tu dużą różnicę w stosunku do innych startupów. Wspierane przez fundusze venture capital serwisy Tumblr, Twitter czy Facebook zachowywały bardzo dużą autonomię. Inwestorzy nie wywierali również przesadnej presji w kwestii natychmiastowych zysków reklamowych.\nPogoń za szybkim zyskiem\nNie lepije poczekać na większą kasę? (Fot. Flickr/Andres Rueda/Lic. CC by)\nMySpace nie miał takiego szczęścia. Serwis został wpisany w strategię News Corp jako lokomotywa, ciągnąca za sobą inne witryny koncernu, a zespół menedżerów, kierowany przez Rossa Levinsohna od początku rozliczany był z kwartalnych przychodów.\nCiśnienie na stałe podwyższanie rentowności serwisu wzrosło, gdy Google zgodził się płacić przez 3 lata 300 mln dolarów rocznie za wyłączność w zakresie obsługi wyszukiwania w MySpace. Serwis przestał koncentrować się na rozwoju, a skupił na generowaniu jak największych zysków.\nShawn Gold, były szef MySpace ds. marketing i treści, podkreśla, że nie było możliwości wprowadzania nowych, ciekawych propozycji dla użytkowników. Każda zmiana – nawet na lepsze – niosła z sobą ryzyko czasowego zmniejszenia liczby odsłon, a to nie mogło zostać zaakceptowane.\nWprowadzenie kolejnych funkcji ograniczało się do modyfikacji narzędzi komunikacyjnych, dodaniu odtwarzacza wideo, muzyki, listy książek czy filtru prywatności. Nie było to nic przełomowego.\nZupełnie inne podejście prezentował Facebook, skupiający się na opracowaniu solidnej platformy, która pozwoliłaby zewnętrznym programistom na tworzenie nowych aplikacji.\nPozwolisz dziecku korzystać z MySpace'a? (Fot. Flickr/Capture Queen ™/Lic. CC by)\nW dłuższej perspektywie zaowocowało to niesłychanie bogatą ofertą dla użytkowników, tworzoną przez osoby niezwiązane z serwisem. MySpace robił wszystko sam, a gdy zorientowano się, że nie jest to dobra strategia, było już za późno. Kolejnym błędem było ograniczenie badań nad użytecznością serwisu.\nGwoździem do trumny MySpace’a okazały się jednak problemy wizerunkowe. W 2006 roku prokurator generalny Connecticut, Richard Blumenthal, ogłosił rozpoczęcie śledztwa w sprawie prezentowania nieletnim pornografii za pośrednictwem serwisu.\nPowszechne, podsycane przez media przekonanie, że MySpace to miejsce, gdzie zgromadziły się wszystkie możliwe zagrożenia, jakie mogą spotkać nieletnich, przylgnęło do serwisu na długie lata. Osłabienie konkurenta wykorzystał Facebook.\nUpadek dawnego lidera\nCzy MySpace podniesie się po upadku? (Fot. Flickr/Greencolander/Lic. CC by)\nZaawansowane narzędzia do komunikowania i przejrzysty, niemal wolny od reklam interfejs oferowały użytkownikom nową jakość. Poza sentymentem, internauci nie mieli powodu, by pozostawać na MySpace.\nRozpoczął się odpływ użytkowników, oznaczający wizerunkową i biznesową śmierć serwisu. Jedyna nisza, którą udało się utrzymać, to muzyka – serwis stał się platformą dla fanów i garażowych (choć nie tylko) zespołów, które mogą za jego pośrednictwem pochwalić się swoimi dokonaniami.\nTę niszę wyceniono ostatecznie na marne 35 mln dol., gdy 29 czerwca doszło do sprzedania witryny. Stronę kupiła sieć reklamowa Specific Media, co nie wróży zbyt dobrze na przyszłość. Jednym z nowych udziałowców został rzekomo znany muzyk Justin Timberlake.\nNie jest do końca jasne, co nowi właściciele chcą zrobić z serwisem, który został sprzedany przez Murdocha ok. 6% początkowej wartości; wycenianym obecnie na jakieś 0,05% wartości Facebooka. Przyznacie, że inwestorzy nie mają zbyt wielkiego pola manewru.\nPorno dla każdego III Zotero dwa zero Uwaga na phishing! Użytkownicy Allegro celem cyberprzestępców Paul Bettany i Jennifer Connelly w filmie o miłosnych kulisach teorii ewolucji Snake: wąż, który zmienił mobilną rozrywkę. Od 1-pikselowej linii do grafiki 3D Rozwiązanie I etapu konkursu Braun Jak pobudzić własną kreatywność Mamy projekty wizualizacji sklepów Microsoftu Komputer z Chrome OS za dwa tygodnie? Heavy Rain ozłocony, a demo coraz bliżej Uniwersytet Stanforda udostępnia wykłady dla użytkowników klientów BitTorrent'a Jak nie robić podróbek Google Chrome OS


Istnieją książki, istnieją dzieła, o których myśli się przez całe życie. Każdy rok przynosi spostrzeżenia… czy zastrzeżenia […]. Tak jest z Teatrem – czy Instytutem – Laboratorium. […] Nigdy nie przeżyłem głębiej żadnego przedstawienia niż Akropolis, które oglądałem niegdyś w Opolu wraz z kilkunastoosobową widownią… Byłem od początku przekonany, że na moich oczach rodzi się niezwykłość (Błoński, 1981, s. 91).\nBłoński umieszcza to wyznanie w Romansie z tekstem z 1981 roku, a więc odniesieniem mogą być już wszystkie dzieła Konrada Swinarskiego, prace Tadeusza Kantora z Umarłą klasą aż po Wielopole, Wielopole, wreszcie słynne krakowskie inscenizacje Andrzeja Wajdy, Biesy czy Noc listopadowa. Najpewniej Błoński wspomina przedstawienie z lata lub jesieni 1964 roku, bo 29 listopada w tygodniku „Przekrój” ukazała się jego relacja z Opola 13 Rzędów nie takich jak inne. Z raportów kasowych przytaczanych przez Zbigniewa Osińskiego wynika, że dla kilkunastu widzów grano Akropolis 30 sierpnia, 6 września i 15 listopada; wcześniej, 14 czerwca, z braku widzów spektakl został odwołany, 29 sierpnia publiczność liczyła czterech widzów, a 26 września sprzedano trzy bilety – przedstawienie się nie odbyło (zob. Osiński, 1997). Przywołuję drobiazgowo te dane, aby uzmysłowić, jak dalece niszowe zjawisko zdecydował się wprowadzić Błoński na łamy poczytnego, najbardziej modnego i stylotwórczego czasopisma PRL-u. W późniejszym o dekadę wywiadzie Błoński powraca do tego wątku:\nPodczas studiów w Krakowie również często bywaliśmy w teatrze. Z tym okresem wiąże się początek chyba najważniejszego w moim życiu doświadczenia teatralnego. Myślę o Jerzym Grotowskim. Poznałem go wcześnie, w Krakowie, potem jeździłem na pierwsze przedstawienia do Opola. Mieli niewiele publiczności, starałem się pomóc trochę teatrowi i coś o nim napisać (To wielkie szczęście…, 1991).\nI dodaje, że dużo ze sobą rozmawiali.\nCiekawe wydaje się usytuowanie Jana Błońskiego (rocznik 1931) w koleżeńsko-generacyjnej konstelacji legendarnej już „czwórki” ze „szkoły krytyków” Kazimierza Wyki. Uznawszy najwidoczniej, że Grotowski jest nie do ominięcia – tak to przynajmniej dzisiaj wygląda – panowie jakby się zmówili i rozdzielili między siebie role: Ludwik Flaszen (rocznik 1930) znalazł się od razu najbliżej Grotowskiego, jako współtwórca przyszłego Laboratorium; Konstanty Puzyna (rocznik 1929) wybrał rolę krytyka wspierającego, dał bodaj najlepszy opis Apocalypsis cum figuris, przeprowadzał z Grotowskim rozmowy dla „Dialogu” i zabiegał o publikację jego tekstów; Andrzej Kijowski (rocznik 1928) zachowywał nieufny dystans, a raz nawet posunął się do ogłoszenia pamfletu Grotowski jest geniuszem na łamach „Tygodnika Powszechnego” w 1971 roku. Błoński tymczasem usytuował się pomiędzy biegunami: do jednego ucha szeptał mu Ludwik Flaszen z Konstantym Puzyną, do drugiego ucha perorował Andrzej Kijowski, a on sam szedł, rzecz jasna, własną drogą: „Do pewnego momentu utożsamiałem się z filozofią teatru Grotowskiego, potem coraz mniej” (To wielkie szczęście…, 1991).\nObok Witkacego, Gombrowicza, Miłosza i Mrożka to niewątpliwie jeden z najważniejszych artystów polskich XX wieku w refleksji krytycznej Błońskiego, mimo że poświęcił mu tak niewiele publikacji – z pisania o czterech wymienionych złożyły się osobne książki, tymczasem Grotowski pozostał jedynie rozdziałem Romansu z tekstem, gdzie autor pomieścił dyptyk w oparciu o dwa wcześniejsze artykuły: Teatr Laboratorium z „Dialogu” z 1969 roku oraz Znaki, teatr, świętość z „Tekstów” z 1976 roku. Na dobrą sprawę, wliczając wspomniany już rekonesansowy artykuł dla „Przekroju”, jest zatem Błoński autorem zaledwie trzech samoistnych tekstów na temat Jerzego Grotowskiego i jego dokonań1. Tym bardziej więc warto wrócić do tego pierwszego artykułu. Błoński wyraźnie podąża tu tropami podsuwanymi przez Ludwika Flaszena, cytując bądź parafrazując jego programowe eksplikacje Akropolis, od siebie zaś dodaje takie określenia jak „osobliwy teatr” czy „osiągnięcie na niezwykłą miarę”, a samych artystów nazywa „mnichami teatru”. Spodziewam się, że Grzegorz Niziołek zwróciłby jednak uwagę przede wszystkim na ten passus:\n[...] nie należy ograniczać się do odtwarzania codziennej rzeczywistości: znaki umowne, symboliczne, skrótowe – uderzają w widza silniej jeszcze i dokładniej. Liczne lektury i badania, podróże do Chin i środkowej Azji, studia nad teatrem przeszłości i teatrem ludów pierwotnych, pozwoliły „13 Rzędom” na opracowanie zdumiewającej techniki sceny, która zniewala i poraża publiczność (Błoński, 1981).\nMoże jednak tym, co porażało publiczność, nie były efekty podróży azjatyckich i studiów nad przeszłością, lecz raczej to, co właśnie pozostało nieopisane, a Niziołek zapewne powiedziałby: wyparte. Błoński referuje zakulisowe prace, ale nie bardzo chce pisać o tym, co zobaczył na scenie. Tłumaczy (się): „Żaden z widzów nie może objąć całości widowiska, tak bogatego, jak obrazy dawnych mistrzów, gdzie każdy szczegół wymaga kontemplacji”. To zestawienie scenografii i kostiumów Józefa Szajny, artysty o wyobraźni dotkniętej doświadczeniem oświęcimskim, z obrazami dawnych mistrzów zdecydowanie oddala, a nie przybliża do materii widowiska. Zamiast przeżycia szoku rozpoznania, widzowie mieliby oddawać się kontemplacji! Oto jeszcze jedno potwierdzenie tego, co skonstatował Niziołek o niedopełnionej recepcji Akropolis: „nawet najwięksi entuzjaści dzieła Grotowskiego nie ośmielili się zobaczyć wszystkiego, co można było w tym przedstawieniu zobaczyć” (Niziołek, 2013, s. 298).\nGdyby zapytać wprost o miejsca wspólne Błońskiego z Grotowskim, to wskazać by należało właśnie twórczość Stanisława Wyspiańskiego (poza Akropolis Grotowski wystawił jeszcze Studium o „Hamlecie”, a z wykładów Błońskiego i jego rozproszonych tekstów Małgorzata Sugiera z Mateuszem Borowskim ułożyli książkę Wyspiański wielokrotnie – Błoński, 2007). Drugim powinowactwem byłoby zainteresowanie wizją teatru Antonina Artauda. We wstępie do edycji Teatr i jego sobowtór Błoński (1966), tłumacz i komentator, już w pierwszym akapicie przywołuje Grotowskiego, dodając w przypisie: „Powołuję się na rozmowę z reżyserem, którego pojęcia o teatrze wydają się bliskie programowi Artauda”. Wkrótce zresztą sam Grotowski wypowie się o Artaudzie w artykule Nie był cały sobą na łamach wrocławskiej „Odry” (1967). Do tych oczywistych punktów styku sam Błoński doda jeszcze – jak to określi – „osobliwe pokrewieństwo między Genetem a Grotowskim”, a to przecież on, Błoński-francuski łącznik, przyswajał Geneta Polakom. Nie można przy tym zapominać, że od 1961 do 1966 roku Błoński pracował we Francji, a do Polski przyjeżdżał na wakacje: „Bardzo mało wiedziałem o tym, co się dzieje w teatrze, a nawet w kraju” – przyzna w rozmowie z cyklu „Goście Starego Teatru” w 1993 roku. Tymczasem akurat na te lata przypadają prawie wszystkie najważniejsze, opolskie i wrocławskie premiery Teatru 13 Rzędów/Laboratorium: Dziady (1961), Kordian (1962), Akropolis (1962), Tragiczne dzieje doktora Fausta (1963), Studium o „Hamlecie” (1964), kolejne wersje Akropolis (1964 i 1965), wreszcie Książę Niezłomny (1965). Błoński mógł oglądać te przedstawienia podczas swoich wizyt w kraju, ale niejako poza kontekstem kolejnych sezonów teatralnych. Miał za to inną, paryską perspektywę i lepszy wgląd w początki światowej kariery Grotowskiego. Oto wyimek z paryskiego listu Błońskiego do rezydującego we Włoszech Sławomira Mrożka, z 16 lutego 1966:\nCóż jeszcze z drobiazgów? Widziałem Grotowskiego […] Grotowski jest dla mnie po trosze moralnym wzorem postępowania w obecnej sytuacji w Polsce: tak zupełne oddanie się sztuce własnej, że w wyniku nie tyle obojętność, ile niewrażliwość na otoczenie. Owszem, widzi on wszystko jasno, ale zepchnął to wewnętrznie na drugi plan, a w działaniu artystycznym bezkompromisowy (Błoński, Mrożek, 2004, s. 353-354).\nBłoński widział więc w Grotowskim twórcę bez reszty skupionego na własnym dziele pojmowanym jak misja, któremu raczej obce były typowo polskie dylematy artysty czy intelektualisty zawieszonego pomiędzy PRL-em a wolnym światem.\nTrzeba również mieć na uwadze, że z kolei w latach 1967-1970 oraz 1977-1981 Błoński był kierownikiem literackim Starego Teatru, najpierw za dyrekcji Zygmunta Hübnera, a następnie w końcówce dyrekcji Jana Pawła Gawlika. Etatowe powiązanie z teatrem niewątpliwie oddalało od fotela recenzenta. Tymczasem w 1969 roku, wkrótce po premierze Apocalypsis cum figuris, Błoński pisze pierwszą syntezę Teatru Laboratorium. Zastrzega się kokieteryjnie, że czuje się „zupełnym ignorantem w dziedzinie sztuki aktorskiej”, po czym diagnozuje: „Osobiście podejrzewam, że – jako przewodnik aktora – Grotowski działa nie tyle jako pedagog, ile jako mistrz duchowy. Chcę przez to powiedzieć, że więź, jaką nawiązuje z aktorem, jest szczególnie mocno spersonalizowana, nacechowana bądź jednostronną, bądź – kto wie? – dwustronną fascynacją osobowościową”. Błoński przenikliwie rozpoznaje, że Grotowski nie tyle inscenizuje tekst dramatyczny, ile reżyseruje (prowokuje) dramat duchowy między aktorem-adeptem a reżyserem-przewodnikiem, i ten dramat – uformowany w toku prób – pokazuje widowni, która nie w pełni zdaje sobie sprawę z tego, co ogląda (a ogląda, na przykład, aktorską symulację aktu seksualnego). Pisząc w 1969 roku o Apocalypsis…,Błoński nie może, rzecz jasna, wiedzieć, że rozprawia o dziele granicznym, co uwydatni w tekście następnym, Znaki, teatr, świętość, z 1976 roku:\nOglądałem to przedstawienie tylko dwa razy i wrażenia, jakie odniosłem, pozostały sprzeczne. Byłem wstrząśnięty, porwany, oburzony, ale także znudzony i zmęczony, całość zacierała mi się w mgłę, w niewyrazistość. Dlatego niewiele o nim napisałem; teraz myślę czasem, że nie mogło być inaczej… i że kto wie, czy nie tak właśnie zostało to przedstawienie pomyślane? (Błoński, 1981, s. 129)\nPrzedstawienie, które będąc wciąż jeszcze dziełem-spektaklem, pełniło już funkcję dzieła-wehikułu, przenoszącego odbiorcę w nową domenę poszukiwań, ówcześnie nazywanych parateatralnymi, a co wedle słów Flaszena było „wyjściem poza sztukę teatru, penetrowaniem stref, gdzie nie ma już widzów ani aktorów, lecz jest – poprzez czynne uczestnictwo – szczególne doświadczenie życia w działaniu całym sobą” (1983).\nBłoński podąża tropem Grotowskiego z teatru poza teatr – jednak zatrzymuje się w pół drogi, a trzyma go kotwica dzieła jako autonomicznego obiektu, wbrew nowej formule dzieła jako procesu w realnym życiu. W pół drogi, bowiem Błoński decyduje się napisać o nowych poszukiwaniach Laboratorium, chociaż – inaczej niż, na przykład, Zbigniew Osiński czy Leszek Kolankiewicz – nie uczestniczy w stażach i opiera się jedynie na wypowiedziach programowych oraz na relacjach pierwszych uczestników2. Z lektury tych świadectw wyłania się Błońskiemu patchworkowy scenariusz inicjacyjny, „szczególne misterium inicjacyjne”, w którym czynności „sprawnościowe” przeplatają się z „kontemplacyjnymi”, nakładają się elementy „znane z tradycji szamańskiej, animistycznej, masońskiej, żydowskiej czy chrześcijańskiej nawet”. W ten sposób rozpracowując scenariusz staży, rozkładając na poszczególne elementy i ujawniając ich synkretyczny rodowód, Błoński faktycznie dokonał dekonstrukcji projektu Grotowskiego, i to u samego początku, zanim jeszcze zdążył okrzepnąć.\nBłoński nie taił, że jest towarzysko zbliżony do Flaszena, kierownika literackiego Laboratorium, i do samego Grotowskiego, a jednocześnie uważał za stosowne podkreślać dystans, jaki przystoi zachować krytykowi:\nNie umiałbym jednak zostać ani sprawozdawcą, ani ministrantem wrocławskiego Instytutu: bardziej niż deskrypcja lub poddanie zajmowało mnie ogarnięcie ludzkiego zamiaru, który staram się odszukać w wypowiedziach czy przedstawieniach (Błoński, 1981, s. 91).\nIroniczny przytyk o ministranturze jest dostatecznie czytelny, niemniej w przypisie Błoński kwituje „dziesiątki artykułów, częściej jednak wyznawczych lub sprawozdawczych aniżeli analitycznych czy interpretacyjnych” (s. 93). Istotnie, niektórzy komentatorzy stawali się niejako mediami Grotowskiego, transmitowali „autoryzowane” sensy. W swych poteatralnych pracach Grotowski dążył do zawieszenia interpretacji na rzecz współbycia; a i wcześniej, w okresie spektaklowym, pożądane wykładnie interpretacyjne podsuwał recenzentom i krytykom Ludwik Flaszen w programach teatralnych czy innych tekstach programowych. Błoński pilnie studiuje wszystkie te materiały, ale po swojemu dramatyzuje własną eksplikację, stale się zarzekając: o ile rozumiem, o ile mogę rozumieć... Zwłaszcza tekst Znaki, teatr, świętość nasycony jest wprost niewiarygodną liczbą zastrzeżeń, mających osłabić – ale dlaczego? – konsekwencję wywodu: „Odpowiedź lepię sobie z napomknięć i decyzji Instytutu, nie chciałbym więc, aby uchodziła za coś innego niż za domysł”, „Bardzo nie lubię przyklejania etykietek. […] Jeśli to więc zrobię, to smutny i z poczuciem winy…”, „jeśli zaś kropki nad i stawiam mylnie czy grubo, chętnie się ze swoich uproszczeń wycofam”, „moja etykietka wprawia mnie w zakłopotanie”, „powiem więc prosto to, co wydaje mi się mniej więcej pewne”, „sucho to brzmi pod moim piórem, niestety”. W istocie Błoński zdeszyfrował uwodzicielski, ezoteryczny język Grotowskiego, a sam zamysł uznał za przynależny „do wielkiej rodziny mistyk panteistycznych” – i to właśnie o tym eseju krąży legenda, że Grotowski nie chciał dopuścić do jego opublikowania, a potem wielokrotnie okazywał swoje niezadowolenie. Zbigniew Osiński w książce Spotkania z Jerzym Grotowskim przytacza jego wypowiedź zanotowaną 4 stycznia 1997 roku:\nZupełnie błędne jest stwierdzenie Jana Błońskiego, który napisał, że myśmy w Apocalypsis wyrzucili Chrystusa. To jest taka ograniczona tępota prawomyślnego katolicyzmu, nawet u bardzo inteligentnego skądinąd człowieka. Jego ograniczenie katolickie (Osiński, 2013, s. 115).\nOsiński dodaje od siebie: „Po raz któryś już poruszył ten problem, jak widać, bardzo dla niego ważny i bolesny” (s. 155). Nawet po blisko trzydziestu latach.\nO pogłębiającym się rozziewie sam Błoński opowiedział po latach w rozmowie dla „Dialogu”, nagranej wiosną 1988 roku:\nCo do mnie, to pod koniec lat siedemdziesiątych trudno mi z nim było się dogadać. […] usłyszałem, że powinienem pojechać do Wrocławia, wziąć udział w ćwiczeniach, w Special Project… […] Takie zaproszenie znaczyło: zaufaj mi, poddaj się, nie dyskutuj. I tu otwiera się problematyka wolności, której chyba Grotowski nie przemyślał, przynajmniej w odniesieniu do innych” (Grotowski… 1989, s. 122).\nJest to wypowiedź szczególnie ciekawa w kontekście wcześniejszego listu Błońskiego do Czesława Miłosza z kwietnia 1980. Oto najbardziej wymowne wyimki oddające wyznawczą aurę tej korespondencji:\n[...] moje przylgnięcie do Twojej poezji było – teraz to sobie uprzytamniam – niesłychanie irracjonalne, nie zawsze dobrze ją rozumiałem, ale nie odczuwałem nawet potrzeby, żeby ją „badać”, rozbierać na części, analizować itd. […] Trudno pisać o tym, co przyjmuje się – a pewnie też odczuwa – całkowicie, z zupełnym zaufaniem (przytoczenie zawdzięczam Małgorzacie Szumnej, podkr. moje – ZM).\nJeżeli ma się w pamięci aurę stylistyczną wypowiedzi Grotowskiego, nietrudno posłyszeć w tej epistolarnej konfesji te same rdzenie kluczowych słów. Grotowski mówił o akcie całkowitym (w okresie Teatru Laboratorium) i o ufnym spotkaniu (w okresie Instytutu Laboratorium): „powinno dziać się to, co najprostsze, najbardziej elementarne, ufne między istnieniami” (to zdanie zostało zresztą zacytowane przez Błońskiego w eseju Znaki, teatr, świętość). A zatem w odniesieniu do poezji Miłosza Błoński zawiesza krytyczną praktykę, przyjmując postawę oczekiwaną przez Grotowskiego.\nWydaje się, że poza szczególnym przypadkiem Miłosza Błoński nie potrafił porzucić roli, a właściwie należałoby już powiedzieć: kondycji krytyka. A krytyk potrzebuje dzieła-obiektu. Sztuka uczestnictwa, taka jak parateatr, oznacza bezpośrednie działanie człowieka na człowieka. „Nie ma medium” – i to rozstrzyga o wycofaniu się Błońskiego: „Mnie to, przyznaję, odrzucało” (Grotowski… 1989, s. 122). W jednym z programów teatralnych (do przedstawienia Andrzeja Wajdy Z biegiem lat, z biegiem dni, 1978) Błoński napisał o swojej przyteatralnej praktyce krytycznej: „wiedziałem mniej więcej, w czyim imieniu zabieram głos. Najogólniej: w imieniu tekstu”. Nie znaczy to jednak, by chciał być filologiem ortodoksyjnym. Pisząc o opolskim przedstawieniu Akropolis,nie roztrząsa w ogóle kwestii wierności autorowi, z takim upodobaniem podnoszonej w owych czasach przez krytyków i recenzentów warszawskich, lecz w pełni uznaje rekompozycję oryginalnego porządku dramatu: „Wbrew pozorom, do tekstu Wyspiańskiego nie dopisano ani słowa; przemontowano go jedynie zgodnie z potrzebami inscenizacji” (Błoński, 1964). Być może teatr interesował Błońskiego głównie jako przestrzeń doświadczania literatury, mówiąc inaczej, interesowała go literatura również w doświadczeniu teatralnym, tak przynajmniej sam to deklarował:\n[...] nie byłem człowiekiem teatru, teatr był dla mnie przy literaturze. […] nie mam dostatecznej pamięci do przedstawień. Lepiej pamiętam to, co jest tekstem i tu mogę syntetyzować. Mam inną wrażliwość, bardziej klasyczną (To wielkie szczęście…, 1991).\nA przecież, zajmując się Wyspiańskim, Witkacym, Gombrowiczem, skupiał uwagę na twórcach, którzy mieli wyjątkowe wyczucie teatru, a nade wszystko teatralności istnienia, więc nie zawierzałbym bez reszty tej autocharakterystyce.\nSwoją rezerwę wobec pozaspektaklowych przedsięwzięć Grotowskiego Błoński zachowa, a nawet wzmocni w radiowej rozmowie z Ludwikiem Flaszenem na antenie RFI w 1999 roku – a jest to prawdopodobnie jego ostatnia zarejestrowana wypowiedź na temat Laboratorium:\nMnie to o tyle nie przekonuje, że nigdy nie brałem udziału w takich szkoleniach czy treningach uczuciowo-intelektualnych. Bardzo trudno byłoby mi się poddać takiej praktyce; ten rodzaj działań jest takim czarownictwem trochę; obawiam się, że jest pewnego rodzaju gwałtem na człowieku – gwałt to jest słowo za mocne – manipulowaniem człowiekiem, to może być niebezpieczne, a mnie takie rzeczy były bardzo obce.\nBłoński lubił powtarzać za Miłoszem: „Mali są ludzie, wielkie są ich dzieła”. I może dlatego wolał pisać o dziełach, a nie wikłać się w formę międzyludzką. Byłby gotów wejść w dialog nawet z dziełem-procesem (w końcu każde grane na żywo przedstawienie teatralne ma taki charakter), ale w utopijnym programie Grotowskiego nie widzi miejsca na krytykę, nie znajduje zadania dla krytyka. W nowym wspaniałym świecie współbycia, współczynienia, nie ma już oczekiwania na interpretację – i z tym właśnie najtrudniej przychodzi pogodzić się Błońskiemu. Owszem, jeszcze interpretuje sam scenariusz inicjacji w ten świat, ale nie zamierza oddać się temu scenariuszowi we władanie. To świat nie do dyskusji, a Błoński zapewne uważał dyskusję, dialog („nawiązanie dialogowej styczności z coraz to innymi zjawiskami”, by użyć słów Janusza Sławińskiego), a chociażby pogawędkę za konieczny aspekt istnienia. „Pokój szczęśliwość, ale bojowanie byt nasz podniebny”.\nTekst wygłoszony podczas konferencji „Czytanie Błońskiego” zorganizowanej przez Wydział Polonistyki UJ w maju 2014 roku.\nJan Błoński, 13 rzędów nie takich jak inne, „Przekrój” 29 XI 1964 nr 1025, s. 5-6.\nTegoż, Romans z tekstem, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1981.\nTegoż, Teatr Laboratorium, „Dialog” 1969 nr 10, s. 110-118. Przedruk [w:] tegoż: Romans z tekstem, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1981.\nTegoż, Wstęp, [w:] Antonin Artaud, Teatr i jego sobowtór, tłum. Jan Błoński, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1966.\nTegoż, Wyspiański wielokrotnie, oprac. i red. Mateusz Borowski, Małgorzata Sugiera, wykłady z języka francuskiego przetłumaczyli Janina i Krzysztof Błońscy, Universitas, Kraków 2007.\nTegoż, Znaki, teatr, świętość, „Teksty” 1976 nr 4-5, s. 27-43. Przedruk [w:] tegoż: Romans z tekstem, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1981.\nJan Błoński, Sławomir Mrożek, Listy 1963-1996, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2004.\nEklektycy czy doktrynerzy?, rozmawiają Jan Błoński, Jerzy Broszkiewicz, Ludwik Flaszen i Jerzy Jarocki,„Dialog” 1971 nr 11.\nLudwik Flaszen, Teatr skazany na magię, Wydawnictwo Literackie, Kraków, Wrocław 1983.\nGrotowski ciągle tajemniczy, rozmawiają Jan Błoński, Tadeusz Burzyński, Krzysztof Czyżewski, Małgorzata Dzieduszycka, Małgorzata Dziewulska, Zbigniew Osiński i Konstanty Puzyna, „Dialog” 1989 nr 5.\nJerzy Grotowski, Nie był cały sobą, „Odra” 1967 nr 1 (71).\nGrzegorz Niziołek, Polski teatr Zagłady, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2013.\nZbigniew Osiński, Spotkania z Jerzym Grotowskim, Wydawnictwo Słowo/Obraz Terytoria, Gdańsk 2013.\n1 Dla ścisłości można by jeszcze dorzucić garść wypowiedzi w publikowanych wywiadach i dyskusjach, szczególnie: Eklektycy czy doktrynerzy?, Grotowski ciągle tajemniczy.\n2 W połowie 1976 roku ukazują się relacje Leszka Kolankiewicza w „Odrze”, Tadeusza Burzyńskiego w „Scenie” i Zygmunta Rymuzy w „Literaturze”.


Organizatorem przedsięwzięcia była Komenda Powiatowa Policji oraz gmina Wyszków. Program „Profilaktyka a Ty”(PaT) Komendy Głównej Policji, w ramach którego odbyło się wydarzenie, ma na celu profilaktykę uzależnień wśród młodzieży szkolnej, ale nie tylko. Społeczność PaT budowana jest na relacjach łączenia środowisk, wzajemnego wsparcia, wymiany doświadczeń i twórczych prezentacji, a dowodem na to jest współpraca wyszkowskiego PaT-u z lokalną grupą teatralną „Farsa”. W poniedziałek, w Wyszkowskim Ośrodku Kultury „Hutnik” zgromadziła się młodzież szkół średnich i gimnazjalnych, nauczyciele, pracownicy Urzędu Miejskiego oraz przedstawiciele Komendy Powiatowej Policji w Wyszkowie. Tego dnia „Farsa” zaprezentowała dwa premierowe spektakle. „To tylko zakład”, do którego scenariusz napisała i który wyreżyserowała Aleksandra Szulc. Traktuje on o problemie wykluczenia społecznego, a także uzależnieniu od alkoholu i narkotyków. Widzowie zostali przeniesieni do świata współczesnej młodzieży, którym rządzi beztroska, lekkomyślność i brak „hamulców”.\n– My, jako teatr młodych chcemy mówić głośno o problemie uzależnień naszym rówieśnikom – powiedział Dawid Nowakowski z „Farsy”. – Coraz więcej słyszymy o wypadkach, przestępstwach i tragediach przy udziale osób pod wpływem substancji odurzających, zwykle alkoholu.\n– W natłoku informacji, jakie do nas płyną, można przestać zauważać istotę problemu, jaki niesie za sobą to zjawisko. Stajemy się mniej czuli na krzywdę i tragedię ludzką, a alkoholizm i uzależnienie traktujemy jako chleb codzienny, z którym za zadanie ma walczyć tylko policja – dodała Aleksandra Szulc w komentarzu do spektaklu.\nDrugie przedstawienie – „Online” (scenariusz i reżyseria Dawid Nowakowski), poruszało takie problemy jak uzależnienia od mass mediów i telefonów czy komputerów, anglicyzacja języka ojczystego, niebezpieczeństwa wynikające z anonimowości w sieci, obłudne wirtualne życie, konflikty interpersonalne, zanikanie wartości społecznych i zaburzenia zasad molarnych.\n– Żyjemy w XXI wieku, wieku postępu technologicznego, komputerów, Internetu. Coraz trudniej wrócić nam już teraz wspomnieniami do sielskich dni, kiedy to dzieci wychodziły na podwórka, ulice, wspólnie bawiły się i grały – powiedział Dawid Nowakowski. – Teraz są komputery. Zjawisko globalizacji, ułatwiony dostęp do Internetu, co najmniej jeden smartfon u każdego dziecka i obowiązkowo już komputer w każdym domu są dobre. Należy jednak umieć rozsądnie z nich korzystać.\nPrzemarsz ulicami Wyszkowa\nPo zastrzyku emocji, jakie zafundowała widzom „Farsa”, odbył się happening „Przestańmy biec”, czyli przemarsz ulicami Wyszkowa do parku miejskiego. W marszu uczestniczyła młodzież z Gimnazjum nr 1w Wyszkowie, IV LO w Wyszkowie, Gimnazjum nr 2, Gimnazjum w Leszczydole Nowinach, Gimnazjum w Rybnie, Gimnazjum nr 3, Zespołu Szkół nr 3 w Wyszkowie, ZS 2, I LO w Wyszkowie, Publicznego Gimnazjum nr 2 w Woli Mystkowskiej. Uczniowie mieli transparenty z hasłami promującymi modę na życie bez uzależnień, nawołującymi do radości, miłości i pokoju jak: „Baw się z kolegami, nie z narkotykami”, „Daj mi pół litra miłości i działkę rozmowy”, „Szczęście jest dla każdego”, „Życie masz tylko jedno”, „Nie żyj wirtualnie”, „Żyj wolny”, czy „Bez uzależnień jest o niebo lepiej”.\nW parku również nie brakowało atrakcji. Wydarzenie poprowadzili: inspektor ds. profilaktyki uzależnień w Urzędzie Miejskim Kamilla Puławska, rzecznik Komendy Powiatowej Policji w Wyszkowie sierż. Marta Gierlicka i lider wyszkowskiej grupy PaT Karol Pych\nNa scenie wystąpiła wokalistka Klaudia Ambroziak, która budowała PaT w powiecie wyszkowskim, pierwsza liderka i założycielka teatru „Farsa”. Po niej zaśpiewała tegoroczna finalistka konkursu „Supertalent”, członkini grupy teatralnej „Farsa” Daria Kiełczewska. Na koniec zagrał finalista programu „Must be the music. Tylko muzyka” Jakub Szyperski.\nWśród widzów znaleźli się przedstawiciele władz samorządowych, a także kapitanowie i opiekunowie PatPortów z całego powiatu wyszkowskiego: Karol Garlacz, Karolina Kownacka, Bartosz Baliński, Mateusz Borkowski, Julia Banaszek, Weronika Szymańska, Beata Skóra, Dawid Nowakowski, Martyna Baranowska, Justyna Radau, Dorota Mróz, Iwona Ochmańska, Agnieszka Wasik, Marzena Sobczyńska, Monika Lipka, Lidia Chmielewska, Dorota Popławska.\nUczestnicy imprezy wspólnie odśpiewali hymn programu, odbył się taniec belgijski, a na koniec nie zabrakło „Zrywu wolnych serc” – wolnych od uzależnień, przemocy i obojętności na drugiego człowieka. Jest to ogólnopolska akcja, w której cała Polska łączyła się we wspólnym geście ku życiu wolnemu od uzależnień. Inicjatywa ta polega na wykonaniu gestu, w którym prawą dłonią, położoną na lewej piersi, należy wybijać rytm serca przez 60 sekund.\nZapraszamy też do oglądania zdjęć na naszej stronie internetowejwww.wyszkowiak


Inne galerie Jak kobiety kastrują mężczyzn? Tłumaczy Zbigniew Lew-Starowicz\tNachosy, tortille i... grzyby halucynogenne, czyli Meksyk od kuchni\tPowstanie warszawskie powinno być przestrogą Borowiec o powstaniu: Żadna późniejsza wojna nie była tak porażająca\tLektura jest kobietą, czyli książki na lato dla pań\tNiewygodny świadek największej kradzieży nazistów?\t15 najgłupszych i najdziwniejszych książek dla dzieci. Uważaj na nie!\tWszystko, co chcielibyście wiedzieć o penisie, ale wstydziliście się zapytać\tNajwiększa tajemnica "Riese"?\t"Za granicą Allah nie patrzy": prawdziwa historia saudyjskich księżniczek