Andrychowskie Dni Dziedzictwa Kulturowego - Radio Andrychów\nradioandrychow.pl / Informacje / Andrychowskie Dni Dziedzictwa Kulturowego\nAndrychowskie Dni Dziedzictwa Kulturowego\nInformacje, 10 marca 2022 13:21\nImpreza taka odbędzie się w dniach 4 i 5 czerwca, a jej inicjatorem jest Małopolski Instytut Kultury, który na tegoroczną edycję Dni wybrał właśnie Andrychów. Dzisiaj – 10 marca – odbyło się pierwsze robocze spotkanie w sprawie organizacji imprezy, któremu w andrychowskiej odsłonie będzie przyświecać hasło „Naturalnie”.\nMałopolski Instytut Kultury chce w ten sposób wypromować Andrychów przez jego dziedzictwo etnograficzne, historię, przyrodę i potencjał turystyczny. W czasie wspomnianych dwóch dni (4 i 5 czerwca) odbędzie się np. zwiedzanie Muzeum Historyczno-Etnograficznego przy ulicy Podgórskiej w Andrychowie, spacery historyczne po mieście, przyrodnicze – po Pańskiej Górze i nad Wieprzówką, będą warsztaty dla dzieci, gry terenowe i miejskie, wystawa starych fotografii Andrychowa, plener malarski i kiermasz. To lista otwarta, bo wciąż rodzą się nowe pomysły.\n– Chodzi o to, aby szerzej zaprezentować Andrychów od strony historycznej, przyrodniczej i turystycznej – mówi Małgorzata Rapacz z Małopolskiego Instytutu.\nPani Małgorzata przyjechała dzisiaj do Andrychowa na naradę, którą w Urzędzie Miejskim poprowadził Wojciech Polak, zastępca Burmistrza Andrychowa. W tym roboczym zebraniu wzięli też udział szefowie takich instytucji jak Centrum Kultury i Wypoczynku, Miejskiej Biblioteki Publicznej, Miejskiego Ośrodka Sportu Kultury i Turystyki, Izby Regionalnej i Ludowego Zespołu Andrychów.\nPowstaje też książka o andrychowskiej etnografii, a z jej autorką niebawem spotkamy się Radiu Andrychów. n


Wygrali 100 tysięcy, będą budować przystań nad Odrą - Radio Opole\n2018-05-26, 19:30 Autor: Agnieszka Pospiszyl\nStrażacy wygrali 100 tysięcy, będą budować przystań nad Odrą [fot. archiwum OSP]\nStrażacy ochotnicy z Oddziału Ratownictwa Wodnego w Opolu będą budować nad Odrą „Przystań z zachodzącym słońcem”. 100 tysięcy złotych na ten cel wywalczyli sobie w konkursie Lechstarter. Wystarczy na pierwszy etap prac.\n- Chcemy zbudować pomost pływający, do którego będą mogły dobijać motorówki, łódki, kajaki. To będzie na wodzie cały czas, cały rok dostępne. Oprócz tego chcemy wyremontować slip, czyli miejsce, gdzie te łódki można bezpiecznie zwodować, z przyczepki wrzucić je do wody - mówi Marcin Kwiatkowski, naczelnik Ochotniczej Straży Pożarnej Oddział Ratownictwa Wodnego w Opolu.\nW kolejnych etapach strażacy chcą zbudować wiatę z miejscem ogniskowym oraz wyremontować taras strażnicy, aby mogły się tam odbywać koncerty szantowe. Pierwszy etap będzie realizowany z wygranych 100 tysięcy i środków własnych strażaków.\n- Celem tego grantu jest zrobienie takiego miejsca, centrum wodniackiego, żeby ci ludzie, którzy są związani z wodą czy na kajakach, czy na łódkach, czy na motorówkach, żeby mieli miejsce, gdzie mogą przyjść, porozmawiać, wymienić się doświadczeniami, poglądami, przygodami. Żeby tę rolę, takiego centrum wodniackiego, pełniła właśnie Ochotnicza Straż Pożarna Oddział Ratownictwa Wodnego - tłumaczy naczelnik.\nPrzystań będzie znajdowała się na terenie jednostki OSP, na tyłach zawodowej straży, tuż nad Odrą. Jest już furtka, a niedługo powstanie również brama, żeby każdy mógł mieć dostęp do przystani.\nMarcin Kwiatkowski (część 1)\nMarcin Kwiatkowski (część 2)\nTagi: Marcin Kwiatkowski, Przystań z zachodzącym słońcem, Lechstarter, Ochotnicza Straż Pożarna Oddział Ratownictwa Wodnego, przystań, pomost, slip, wodniacy, żeglarze, Opole


mjl 12.01.2009 08:42\nJesteście ciekawi jaką moc ma najmocniejsza seryjnie produkowana ciężarówka świata? Volvo FH16, dzierżące ten tytuł, w najmocniejszej specyfikacji ma teraz 700 KM\nJeszcze w latach dziewięćdziesiątych najmocniejsze europejskie samochody ciężarowe były napędzane 500-konnymi silnikami. W USA niektóre silniki oferowane na rynku osiągały 600 KM, a uzyskanie wyższej mocy było nieefektywne, ze względu na ograniczenia układów chłodzenia. Jest to spowodowane tym, że amerykańskie ciągniki siodłowe wyposażane są w silniki zewnętrznych producentów (wyjątkiem jest Mack). Europejscy producenci sami produkują silniki montowane w swoich ciężarówkach, więc w przypadku konstrukcji ekstremalnych możliwe jest zoptymalizowanie konstrukcji.\nPonowny wyścig mocy rozpoczął się na przełomie wieków. Najpierw w ofercie pojawiły się silniki o mocy 550 KM, następnie 580, 610 KM. W 2003 roku Volvo przedstawiło konstrukcję 16-litrową, która dotąd oferowana była w wariantach mocy 540, 600 i 660 KM. Teraz najmocniejszy dotąd 660-konny motor zyskał dodatkowe 40 KM stając się najmocniejszym seryjnie produkowanym silnikiem, oferowanym w ciągnikach siodłowych. Moment obrotowy ma niedoścignioną wartość 3150 Nm.\nVolvo FH 16 700 - najmocniejsza ciężarówka świata w akcji\nInżynierowie Volvo Trucks udowodnili, że wzrost mocy nie musi oznaczać wzrostu konsumpcji, a nawet może pociągnąć za sobą znaczną redukcję szkodliwych substancji emitowanych do atmosfery. Przy identycznym 700-konny silnik spełnia normę Euro5 produkując o 40% mniej tlenków azotu, niż poprzednia wersja.\nNowy silnik o oznaczeniu D16G znajdzie zastosowanie w dwóch rodzajach ciągnika siodłowego FH16. Głównym przeznaczeniem ma być ciężki transport kołowy, np. ciężkich maszyn budowlanych, lub wielkich, często ponadwymiarowych elementów konstrukcyjnych. Z myślą o tym powstała czteroosiowa wersjaFH16 700. Dwuosiowa przeznaczona jest z kolei do długodystansowego transportu kołowego. Jej odbiorcami mają być firmy transportowe chcące podnieść swój prestiż.\nMarcin Lewandowski, źródło: Volvo Trucks\nSamochody ciężarowe: Volvo FH 16 - ogłoszenia


Ogólne wytyczne - powtórka - Karol Bocian\nPrzeczytaj jeszcze raz tekst: Ogólne wytyczne\nCreated on December 15, 2019 By\nTest - Ogólne wytyczne\nJaki rodzaj wiedzy najlepiej jest przyswajać rano?\nŁączenie znanych informacji ze starymi\nNadawanie sensu poznanym informacjom\nJaki jest zalecany czas drzemki?\nJaki rodzaj wiedzy najlepiej jest przyswajać wieczorem?\nJakie metody są proponowane jako najlepsze?\nKtóry etap ma największy wpływ na trwałość zapamiętywania?\n← Metanauka — proces DSSS Timothiego Ferrisa Metoda Ciekawskiego dziecka – powtórka →


Wynagrodzenia w twojej firmie - nr ANW 249\nTEMAT NUMERU Do końca lutego poinformuj ZUS o przychodach emerytów i rencistów\nW dniu 29 lutego 2020 r. upływa termin zawiadomienia ZUS o wysokości przychodu uzyskanego w roku 2019. Sprawdź, jakie obowiązki ma pracodawca i na jakim wzorze zawiadomić ZUS o przychodach zatrudnionych emerytów i rencistów.\nPrzykładowe zawiadomienie o wysokości przychodu emeryta »\nWniosek płatnika składek o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek »\nPrzedsiębiorcy, którzy chcą uzyskać zaświadczenie o niezaleganiu z opłacaniem składek społecznych, mogą skorzystać z bezpłatnej usługi serwisu internetowego. Czeka się na nie do 7 dni. Upewnij się, co należy zrobić, aby otrzymać dokument.\nPłatnik składek otrzyma z ZUS podsumowanie konta za 2019 rok\nPrawo pracy w wielu sytuacjach zapewnia pracownikom dodatkowe środki finansowe związane z faktem naruszenia przez pracodawcę uprawnień pracowniczych. Stanowią one rekompensatę za np. rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę. Prawo do nich wynika z przepisów dotyczących właśnie zaistnienia różnych sytuacji, od których zależy zarówno rodzaj wypłacanego świadczenia, jak również wysokość i limity tychże świadczeń.\nPracodawca typując pracownika do złożenia wypowiedzenia zmieniającego, w ramach którego zaproponowano mu dalszą pracę w miejscu odleglejszym niż dotychczasowe, musi się liczyć z tym, że nowe warunki zatrudnienia staną się dla pracownika nieakceptowalne. Oznacza to, że pracodawca musi uzasadnić wypowiedzenie zmieniające przez zaprezentowanie obiektywnych przyczyn, które przekonująco wyjaśniałyby konieczność zatrudnienia pracownika w odległym miejscu. Jeśli pracodawca nie wywiąże się z tego obowiązku, naruszy przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy. Wyrok Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II PK 18/18).\nPytanie: Jakie wnioski kadrowe przechowujemy w teczce personalnej pracownika, a jakie w odrębnej dokumentacji? Gdzie przechowujemy wniosek na urlop ojcowski?\nOd 1 stycznia 2020 r. płaca minimalna dla pracowników wynosi 2600 zł brutto. Oznacza to wzrost wynagrodzenia minimalnego o 350 zł (15,56%) w porównaniu z rokiem poprzednim, a tym samym wzrost świadczeń i potrąceń, które przepisy prawa uzależniają od jego wysokości.\nWzór „czynnego żalu” »


Korona Gór Polskich drewniana rama idealny pomysł dla kochających góry\n» Korona Gór Polskich idealny pomysł dla kochających góry\nJak sprawić przyjemność osobie, której pasją są góry? Podaruj jej tablicę z Koroną Gór Polskich. Z pewnością taki prezent zaskoczy i uszczęśliwi obdarowanego. Ten laserowo wykonany grawer, umieszczony na drewnianej, brzozowej sklejce rozpali serce i wyobraźnię tych, dla których wspinanie się to ważna część życia. Na tablicy umieszczono aż 27 szczytów zlokalizowanych w różnych górskich pasmach. Całość dopełnia komplet samoprzylepnych medali z koroną do zaznaczania górskich sukcesów. Na drewnianym obrazie ujęto przekrojowo cały górski krajobraz zlokalizowany na terenie Polski.\nWzbogać swoje wnętrze o górskie wspomnienia wraz z tablicą Korony Gór Polskich\nTablica to swoisty obraz górskich wypraw. Będzie idealnym dopełnieniem wnętrza osób, które regularnie udają się na szlaki turystyczne. Szczyty umieszczone na tablicy są zaprezentowane w kolejności od najniższych do najwyższych. Uzyskano przez to ciekawy przestrzenny efekt. Oprócz dużej wartości estetycznej grafika pozwala także na planowanie kolejnych wycieczek, ponieważ umieszczono na niej aktualne dane dotyczące wysokości. Daje to możliwość kontroli nad postępami oraz umożliwia określanie jaki będzie następny cel.\nUnikalny podarunek dla miłośników wspinaczki.\nTablica Korona Gór Polskich jest oprawiona w pasującą do całości dębową ramę. Można ją bezpiecznie zawiesić na ścianie przy pomocy dołączonego uchwytu. Jasne drewno sklejki dobrze komponuje się z rozmaicie urządzonymi wnętrzami. Pasuje zarówno do ascetycznych przestrzeni w których dominują naturalne materiały, jak i bardziej kolorowych, bo jej neutralny charakter nie zdominuje kompozycji. Może, więc stanowić prezent bez obaw, że nie przypadnie do gustu obdarowanemu. Precyzyjne grawerowanie oraz cięcie laserem sprawiają, że szczyty mają przestrzenny charakter. Tablica to zarówno piękny, dekoracyjny dodatek, jak i sposób na kolekcjonowanie górskich wspomnień.


Polecam - tta.org.pl\n„14 MINUT. HISTORIA LEGENDARNEGO BIEGACZA I TRENERA” Alberto Salazar, John Brant\n11.11.2013 | Polecam\nLondyn, 2012 rok. Mo Farah zdobywa na olimpiadzie złoto na pięć i dziesięć tysięcy metrów, Galen Rupp – srebro na dystansie dziesięciu tysięcy metrów. Ci dwaj rywale mają jednego trenera: jest nim Alberto Salazar. „14 minut to historia...\n3 dni biegu, 560 km bez snu 50 maratonów w 50 dni The Relay – 320 km biegu sztafetowego. Zamiast 12 zawodników, Dean wystawia jednego – siebie. Dean Karnazes biegi maratońskie traktuje jak rozgrzewkę. Potrafi przebiec ponad 560 km w trzy dni...\n„DZIENNIKI KOŁYMSKIE” Jacek Hugo-Bader\n22.09.2013 | Polecam\nza stroną: http://czarne.com.pl „Jadę na Kołymę, żeby zobaczyć, jak się żyje w takim miejscu, na takim cmentarzu. Najdłuższym. Można się tu kochać, śmiać, krzyczeć z radości? A jak tu się płacze, płodzi i wychowuje dzieci, zarabia, pije wódkę, umiera? O tym...\nza stroną: http://czarne.com.pl Rajską doliną jest były Związek Radziecki wspominany przez bohaterów reportaży Jacka Hugo-Badera jako kraina mlekiem i miodem płynąca. Mleko było wprawdzie chudziutkie, a miód rzucano do sklepów tylko z okazji świąt...\nza stroną: http://czarne.com.pl „Pojechałem do ZSRR kilka razy w 1991 i 1992 roku i więcej nie chciałem. Fantastyczni ludzie i obraza rozumu. Wielka sztuka i poniżające poszukiwania z opuszczonymi spodniami choć kawałka papieru toaletowego. Wspaniała...\nza stroną: http://czarne.com.pl Abchazja ma swoje terytorium, granice i obywateli. Prezydenta, premiera, parlament i armię. Centralna Komisja Wyborcza organizuje wybory, poczta emituje znaczki. Trzydziestoletni helikopter Abchaskich Linii Lotniczych...


Juliusz Kaden-Bandrowski, Piłsudczycy – opracowanie\nDzieło wyrosło w tradycji światopoglądowej samego Juliusza Kadena-Bandrowskiego. Był piłsudczykiem z przekonania, podobnie jak wielu mu współczesnych był w szkole Legionów, gdzie awansował nawet do stopnia kapitana. W swojej twórczości wielokrotnie nawiązywał do sprawowanej przez siebie funkcji adiutanta Józefa Piłsudskiego. Piłsudczyków napisał i wydał w 1915 roku (6 sierpnia) i w ten sposób wprowadził to określenie w obieg powszechny. Książka stanowi zbiór szkiców literackich, dotyczący zwolenników działań politycznych Józefa Piłsudskiego.\nPodobnie jak inne utwory prozaiczne pisarza (reportaże, opowiadania czy listy), Piłsudczycy mają cele werbunkowe. Autor przedstawia tam portrety i postawy ludzi należących do I Brygady Legionów Polskich. W szkicach znajdziemy opis zarówno ideologii wyznawanej przez krąg zwolenników Marszałka, jak i relacje z różnorodnych, obozowych zwyczajów i wydarzeń m.in. imienin komendanta czy codziennego gospodarowania zasobami. Wśród portretów stworzonych przez Bandrowskiego znajdziemy kapitana Śniadowskiego, kapitana Brzozę, doktora Kukiela, Grudzińskiego i Fleszara i innych. W pewnym sensie Juliusza Kadena-Bandrowskiego można uznać za współtwórcę legendy legionowej.\nDo grona ludzi tak określanych należeli ochotnicy, u których silnie rozwinięte było uczucie patriotyczne, a którzy uważali Marszałka za swój największy autorytet. W II Rzeczpospolitej mianem tym nazywano jeszcze szerszy krąg zwolenników Piłsudskiego. Współcześnie Piłsudczykiem jest osoba kontynuująca tradycję ruchów społecznościowych sprzed okresu wojennej Polski. Taka osoba uznaje zasługi wodza, a także w swoich działaniach i myślach nawiązuje do jego myśli politycznej.


Oakley A-FRAME OO7001 kolor 01-947\nOakley A-FRAME OO7001 kolor:01-947\nGeneza marki - Oakley\nMarka Oakley została założona w 1975 roku w Południowej Kalifornii. Oakley to z założenia połączenie nauki i sztuki, z myślą o odrzuceniu wszelkich ograniczeń i konwenansów.\nOakley to marka sportowa, przeznaczona dla osób lubiących aktywny styl życia. Marka istnieje ponad 40 lat, to na tyle długo by móc wykazać się jakością, innowacją i zaawansowaną technologią. Oakley oferuje nie tylko wysokiej jakości produkty, ale również wiedzę na temat jak połączyć jakość, piękno i funkcjonalność. Idea marki Oakley polega na wykorzystywaniu możliwości świata inżynierii. Wiarygodność stosowanych innowacji jest wsparta przez badania naukowe i produkcyjne udogodnienia.\nMarka Oakley postrzegana jest jako jedna z najbardziej pożądanych marek pod względem innowacyjnych, trwałych technologii oraz modnych rozwiązań wizualnych.\nOakley - wyróżnij się!\nMarka Oakley zasłynęła głównie z produkcji okularów przeciwsłonecznych. W swoich wyrobach firma zastosowała najnowsze technologie, co wyróżnia ją wśród innych marek tej branży. Pasja innowacyjności w dziedzinie okularów i gogli znalazła również odzwierciedlenie w ofercie obuwia sportowego, odzieży i akcesoriów Oakley. Firma Oakley zyskała ponad 600 światowych patentów w dziedzinie technologii i wzornictwa. Oakley stale zaskakuje, odrzuca ograniczenia, a wszystko to z myślą o ludziach, którzy twórczo podchodzą do swych życiowych osiągnięć, nie tylko sportowych.


Obiekt Warsaw City View Apartment położony jest w miejscowości Warszawa i oferuje ogród oraz klimatyzację. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Muzeum Powstania Warszawskiego – 1,6 km, Centrum handlowe Złote Tarasy – 1,8 km.\nW naszej ofercie m.in.: bezpłatny parking, taras, pokoje rodzinne, zwierzęta domowe są akceptowane, całkowity zakaz palenia, prywatny parking, fryzjer / salon piękności, bar przekąskowy, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), ogrzewanie, parking, prasa do spodni, pokoje dla niepalących, restauracja, klimatyzacja, Możliwe wystawienie faktury, ogród, centrum fitness, dostęp do Internetu, wypożyczalnia rowerów (dodatkowa opłata), ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, WiFi, transfer lotniskowy, bezpłatne WiFi, winda.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Warsaw City View Apartment o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)


Roszady w kierownictwie policji: Odchodzi wiceszef Kamil Bracha - RMF 24\nRoszady w kierownictwie policji: Odchodzi wiceszef Kamil Bracha\nWtorek, 5 stycznia (11:27)\nAktualizacja: Wtorek, 5 stycznia (12:27)\nRoszady w kierownictwie policji. Jak dowiedzieli się reporterzy RMF FM, odchodzi wicekomendant główny Kamil Bracha. Zastąpi go szef stołecznych policjantów Paweł Dobrodziej. Do Warszawy przychodzi natomiast dotychczasowy komendant wojewódzki z Kielc Paweł Dzierżak.\nKamil Bracha przechodzi na emeryturę / Leszek Szymański /PAP\nNa razie komenda główna oficjalnie mówi, że Kamil Bracha na własną prośbę przeszedł na emeryturę. "Na prośbę Komendanta Głównego Policji, który bardzo dobrze ocenia jego służbę, na stanowisku swojego zastępcy, pozostał do końca roku, aby dokończyć rozpoczęte projekty" - poinformował rzecznik KGP insp. Mariusz Ciarka.\nBracha zastępcą Komendanta Głównego Policji był od 27 lutego 2019 roku. Wcześniej pracował w katowickiej i śląskiej policji.\nKomendant główny na jego miejsce wziął swojego zaufanego człowieka z Warszawy.\nPaweł Dobrodziej - kim jest\nPaweł Dobrodziej / Leszek Szymański /PAP\nPaweł Dobrodziej do Warszawy przeniósł się z Łodzi w pod koniec 2017 roku. "To bardzo doświadczony policjant" - mówi o nim rzecznik KGP.\nJednak awans Dobrodzieja jest zastanawiający - twierdzą rozmówcy RMF FM. Jak zwracają uwagę, za komendanta Pawła Dobrodzieja w stolicy znacznie zwiększyła się liczba wakatów. Brakuje grubo ponad tysiąca policjantów. Natomiast cały wydział do spraw przestępczości samochodowej został rozwiązany, a jego kierownictwo trafiło do aresztu z zarzutami korupcyjnymi.\nPaweł Dzierżak - kim jest\nPaweł Dzierżak / Leszek Szymański /PAP\nDla Pawła Dzierżaka przejście do Warszawy to duży awans. Przed dowodzeniem świętokrzyską policją był wicekomendantem odpowiadającym za prewencję w komendzie wojewódzkiej w Krakowie.\nZ Pałacu Prezydenckiego do NBP. Ile będzie zarabiał Paweł Mucha?


Majówka z psem. 7 pomysłów na weekend majowy z pupilem\nZnów spacer po parku? Jest tyle innych możliwości! Jeśli nie teraz, gdy pięknie i ciepło, to kiedy? Twojego psa też ucieszy odmiana!\nNie życzymy wam takiej majówki jak ta, podczas której w drodze na Mazury yoreczka znajomych przegryzła w aucie szelki. Nie wzięli zapasowych, więc spędzili pół dnia na szukaniu sklepu dla zwierząt… Majówka z psem to idealny czas, by zaplanować nie tylko dla swojego pupila, ale także dla siebie wiele atrakcji!\nTo bardzo fajny sposób spędzania czasu, ale jak w przypadku ludzi, trzeba zacząć umiejętnie, by nie zrobić psu krzywdy i by go nie zniechęcić do ćwiczeń. Zwierzak nie może być gruby ani stary, mieć problemów ze stawami ani z sercem. Jeśli spełnia te warunki, zastanówmy się, co lubi. Czy chętnie aportuje, jest zwinny i skoczny? To może polubić frisbee!\nUwielbia biegać, włazić na meble, umie wdrapać się na stół, by coś zwinąć? W domu to kłopot, ale takie zdolności ekwilibrystyczne przydadzą się na torze przeszkód agility. A może woli sobie spokojnie powęszyć i wyczuwa z daleka, wracając ze spaceru, że ktoś z domowników wrócił niedawno do domu? W takim razie odpowiednim dla niego sportem będzie tropienie.\nGdy już ustalisz, co lubi twój pies, wpisz w wyszukiwarkę internetową nazwę sportu, poczytaj o nim i nawiąż kontakt z klubami i osobami, które się nim zajmują! Powodzenia!\n1. Spotkanie przy grillu\nMajówka z psem na grillu? Czemu nie! Jeśli znajomi zaprosili nas z psem na grilla, to koniecznie nakarmmy go przed spotkaniem. Co prawda nie zobojętni go to całkiem na smakowite zapachy, ale ryzyko żebraniny będzie trochę mniejsze. Można też zabrać z sobą jakiś zajmujący kąsek, który odwróci uwagę zwierzaka od centralnego miejsca imprezy, np. suszony gryzak. Jeśli i to nie pomoże – trudno, pozostaje smycz…\n2. Zlot rasowy\nCzasem chcielibyśmy zobaczyć, jak nasz pies się prezentuje w gronie innych przedstawicieli rasy. Nie trzeba jechać na wystawę, bo coraz popularniejsze są zloty miłośników ras – od kilkugodzinnych wspólnych spacerów po dwu-, trzydniowe imprezy, podczas których wszystko jest podporządkowane zwierzakom: gry wykorzystujące ich naturalne predyspozycje, konkursy, wykłady specjalistów (psich fryzjerów, szkoleniowców, hodowców itp.).\nJednym z najbardziej znanych jest cykliczny zlot buldożków francuskich. Spotkania organizują również właściciele pinczerów miniaturowych, retrieverów, terierów, a także kundelków. Można też samemu umówić się na spacer z kilkoma lub kilkunastoma właścicielami psów, w czym mogą pomóc aplikacje internetowe, np. Ding Dog czy Dogest. Na Facebooku działa wiele grup tematycznych (np. „Pies w Warszawie”, „Wspólny Spacer – Psy i My” – tu zwołują się psiarze z Krosna i okolic, „Podlaskie spacery z psem” itd.).\nMoże chwila przerwy w codziennych zajęciach zaowocuje opanowaniem sztuki relaksacyjnego masażu? Ogólne założenia są takie, że to opiekun – osoba najbliższa psu – wykonuje masaż, zwracając uwagę na samopoczucie zwierzaka i to, co on sygnalizuje. Nic nie może się dziać pod przymusem, psiak powinien to lubić.\nMasaż można robić w pomieszczeniu albo na trawie w zacisznym miejscu w parku lub w lesie. Niedawno ukazała się książka Marty Balcerek-Muchy „Rozmowa przez dotyk. GaSa – masaż relaksacyjny psów”. Inną technikę – TTouch – można obejrzeć na kanale YouTube (trzeba tylko zaznaczyć, że chodzi o psy, bo masaż ten wywodzi się ze świata koni) . Masaż odpręża, uspokaja i zmniejsza napięcie mięśni.\n4. Lekcja tropienia\nA może zacząć naukę tropienia (czyli podążania za śladem człowieka) albo zabawę w odnajdywanie zgubionych przedmiotów? Pierwszy ślad to krótka prosta ścieżka, na końcu której może się schować znana psu osoba. Jeśli wędrujemy sami, zostawiamy tam ulubioną zabawkę psiaka albo miseczkę z nagrodami.\nStopniowo wydłużamy ślad i odczekujemy coraz dłużej, nim każemy psu tropić. Powstaje coraz więcej grup tropiących, są organizowane warsztaty, ale by zacząć tę przygodę, wystarczą filmy na YouTube lub np. książka „Nowoczesne szkolenie psów tropiących” Bogusława Górnego.\n5. Pies na łódce\nDo tej rozrywki nadają się psy, które lubią wodę, ale… zwierzak, który za bardzo ją kocha, może wyskoczyć z łódki. Sprawdźmy, jak nasz pupil zachowuje się na chwiejącej się łodzi, i przećwiczmy z nim przywołanie (w warunkach mocno rozpraszających), by mieć pewność, że nas usłucha. Sklepy dla zwierząt oferują kapoki dla psów (w cenie 50-140 zł). Trzeba wcześniej przyzwyczaić do niego psiaka.\n6. Miniwczasy z psem\nOśrodki szkolenia psów organizują miniwczasy: obozy tematyczne, poświęcone konkretnemu sportowi: agility, posłuszeństwu lub tropieniu. Możemy się też dowiedzieć np., jak motywować psy, rozwiązywać problemy z ich zachowaniem lub udzielić im pierwszej pomocy. Aby znaleźć informacje, wpiszmy w wyszukiwarkę hasło „majówka z psem”.\n7. Z deszczem za oknem\nA gdy pogoda nie dopisze i pies rozrzuci z nudów swoje zabawki po całym mieszkaniu… to nauczmy go rozróżniać nazwy poszczególnych przedmiotów. Zacznijmy od najbardziej ulubionego – za dotknięcie go nosem na naszą prośbę pupila nagradzamy. Potem wybieramy kolejne. I po nudzie!\nUdana majówka z psem – o czym trzeba pamiętać?\nPrzygięte łapy, niepewne spojrzenia rzucane nam kątem oka, odwracanie głowy, oblizywanie się i spowolnienie ruchów to sygnały, że powinniśmy dać mu odetchnąć i wolniej realizować nasze plany.\nNie przesadzajmy z ilością wrażeń\nNajczęściej zwierzak sygnalizuje, że czuje się przeciążony nadmiarem nowych bodźców, ziejąc, kręcąc się, próbując odejść. Dajmy mu czas na odpoczynek i oswojenie się z sytuacją.\nUstalmy sygnał „koniec zabawy”\nPowiedzmy głośno „Kończymy” i zbierzmy zabawki. Nie reagujmy na zaczepki zwierzaka rozochoconego zabawą i próbującego nas namówić na kolejną sesję znajdowania i przynoszenia przedmiotów.


Wykonanie remontu budynku Posterunku Policji w Zalewie [2016-07-27] Przetargi.pl\nWykonanie remontu budynku Posterunku Policji w Zalewie\n1. Przedmiotem zamówienia jest wykonanie remontu budynku Posterunku Policji w Zalewie przy ul. 29 Stycznia 7, obejmującego remont dachu i elewacji, zgodnie z dokumentacją projektową, stanowiącą załącznik do SIWZ. 2. Zamawiający zleca wykonanie robót zgodnie z dokumentacją techniczną, specyfikacją techniczną wykonania i odbioru robót budowlanych, zasadami sztuki budowlanej, obowiązującymi w tym zakresie przepisami i na ustalonych w projekcie umowy warunkach. 3. Przedmiotem zamówienia, poza robotami ujętymi w kosztorysie ofertowym, są także: a. roboty budowlane przewidziane w projekcie budowlanym, a nie tylko wyszczególnione w przedmiarach robót; b. roboty zamienne w stosunku do robót przewidzianych w dokumentacji technicznej; c. roboty niezbędne do wykonania przedmiotu umowy zgodnie z projektem budowlanym i z zasadami wiedzy technicznej, które nie zostały uwzględnione w projekcie budowlanym i kosztorysie ofertowym. 4. Szczegółowy opis robót budowlanych zawarty jest w Przedmiarach robót stanowiących załącznik Nr 8 do niniejszej SIWZ. 5. 8. Zaleca się, aby Wykonawca zapoznał się z lokalnymi warunkami realizacji przedmiotu zamówienia oraz zdobył wszelkie informacje niezbędne do właściwego przygotowania oferty i prawidłowego wykonania robót objętych przedmiotem zamówienia. Wszelkie utrudnienia wynikające z warunków realizacji przedmiotu zamówienia należy uwzględnić w cenie podanej w ofercie. Zamawiający umożliwi Wykonawcom dokonanie wizji lokalnej przed przystąpieniem do przygotowania oferty celem sprawdzenia warunków związanych z wykonaniem prac będących przedmiotem zamówienia oraz celem uzyskania jakichkolwiek dodatkowych informacji koniecznych i przydatnych do oceny prac. Koszty odwiedzenia miejsca budowy poniesie Wykonawca.\nInformacja na temat wadium: Zamawiający żąda od Wykonawców wniesienia wadium. Zamawiający określa wadium na kwotę: 4.000,00 PLN (słownie: cztery tysiące złotych 00/100)


\tForum Strefy Rodzica w Katowicach - Uniwersytet SWPS\nForum Strefy Rodzica w Katowicach\nTegoroczne Kolokwia Psychologiczne odbędą się pod hasłem „Wdrożenia – między psychologią naukową a potrzebami praktyki”. Poruszymy zagadnienia dotyczące problemów współczesnej psychologii oraz zastanowimy się nad kierunkami jej rozwoju.\nELSEVIER RESEARCH IMPACT\nMamy kolejny powód do dumy! Po raz drugi z rzędu Uniwersytet SWPS otrzymał nagrodę Elsevier Research Impact Leaders Award. Kapituła nagrody doceniła prace naszych badaczy publikowane w najbardziej prestiżowych czasopismach naukowych, co ma istotny wpływ na odbiór polskiej nauki na świecie. Gratulujemy!\nJak być rodzicem we współczesnym świecie i stworzyć ze swoim dzieckiem prawdziwą więź opartą na szczerych emocjach? Czy możliwe jest stworzenie doskonałej metody wychowawczej, która znajdzie zastosowanie w praktyce? Czym się kierować, wychowując dziecko – własną intuicją, radami rodziny i bliskich znajomych czy może mądrościami zawartymi w poradnikach dla przyszłych i obecnych rodziców? Z myślą o rodzicach i ich pociechach Uniwersytet SWPS już po raz kolejny organizuje Forum Strefy Rodzica, wydarzenie będące znakomitą okazją do wymiany doświadczeń i wiedzy na temat rodzicielstwa oraz budowania mądrej relacji rodzic-dziecko.\nForum Strefy Rodzica odbędzie się 10 września 2016 r. (sobota). Wstęp na wszystkie wydarzenia jest bezpłatny po wcześniejszym wypełnieniu formularza zgłoszeniowego.\nDzieci (6 – 10 lat)\n10.30-11.15 – Mój bohater z bajki – analiza systemu wartości u dziecka na podstawie rysunku – Anna Krysztofowicz (warsztat), sala 012\n11.30-12.15 – Mroźne eksperymenty – pokaz animatorów z Fabryki Wiedzy, Aula\n12.45-13.30 – LiterObrazki – Anna Woźniak, Magdalena Nowak, Aleksandra Żyłkowska (warsztat), sala 012\n13.45-14.30 – pokaz capoeiry – grupa UNICAR Śląsk, sala 204\n15.00-15.45 – Aktywni razem – zajęcia sportowe dla dzieci z rodzicami – Mirela Nowicka, sala 012\n15.45-16.00 – zakończenie\nMłodzież (11 – 16 lat)\n10:00-10:30 – rejestracja\n10.30-11.15 – Gazowy zawrót głowy – pokaz animatorów z Fabryki Wiedzy, Aula\n11.30-12.15 – Dzieci w sieci – niebezpieczeństwa i korzyści cyberprzestrzeni – Szymon Pluta (wykład), sala 014\n12.45-13.30 – Jabłko, banan, gruszka… a gdzie marchewka? Czyli kilka słów o tym, jak jeść zdrowo – Kamila Czepczor i Katarzyna Kościcka (warsztat), sala 014\n13.45-14.30 – Pokaz pierwszej pomocy – Joanna Gładczak, sala 207\n15.00-15.45 – Niepełnosprawność na luzie – inny nie znaczy gorszy – Anna Kominek (warsztat), sala 014\n10.30-11.15 – Jak radzić sobie z emocjami dziecka… i nie tylko – Zbigniew Wajda (warsztat), sala 111\n11.30-12.15 – Dlaczego tak trudno zmienić styl życia, a zwłaszcza nawyki odżywiania się? – Bożena Boruta-Gojny (wykład), sala 111\n12.45-13.30 – Rodzic – jak wspierać dziecko w sporcie bez wywierania presji – Ewa Serwotka (warsztat), sala 111\n13.45-14.30 – Relacja dorosły-dorosły – co z tego wynika dla dzieci – Karolina Zalewska-Łunkiewicz (warsztat), sala 111\n15.00-15.45 – Kiedy kończą się żarty, a zaczyna prześladowanie w szkole – Żaneta Rachwaniec-Szczecińska (warsztat), sala 111\nMój bohater z bajki – analiza systemu wartości u dziecka na podstawie rysunku\nKażdy z nas ma jakiegoś ulubionego bohatera z bajki. Kogoś, kto jest dla niego wzorem. Wybór ukochanego bajkowego bohatera nie jest jednak kwestią przypadku. Dlaczego lubimy właśnie tego bohatera? Co to dla nas oznacza? Na warsztacie rysunkowym dzieci będą miały możliwość porozmawiania o swoich bohaterach, o wartościach, jakimi się kierują, o tym, co jest dla nich ważne, co dobre a co złe. Słowem, warsztat to znakomita okazja, by dzieci mogły rozwinąć swoje kompetencje społeczne.\nmgr Anna Krysztofowicz – absolwentka psychologii klinicznej Uniwersytetu SWPS w Katowicach. Zajmuje się warsztatami z filmoterapii dla dzieci i młodzieży. Szczególnie interesuje ją analiza bajek i kreskówek oraz ich wpływ na psychikę dziecka. Obecnie dokształca się w zakresie diagnozy zaburzeń osobowości. Zainteresowania naukowe to przede wszystkim psychoanaliza, psychologia transportu (głównie badań związanych z kierowcami jednośladów) oraz psychologia wieku późnej dorosłości, w szczególności depresja osób starszych oraz przemoc względem osób w wieku podeszłym.\nMroźne eksperymenty – pokaz animatorów z Fabryki Wiedzy\nKiedy możemy powiedzieć, że jest zimno? Jaka temperatura kojarzy Wam się z mroźnymi porankami? Zero, - 5 a może -10 stopni Celsjusza? Na początku porozmawiamy o powietrzu, którym oddychamy (a konkretnie o jego składzie, ze szczególnym uwzględnieniem dwóch składników: dwutlenku węgla i azotu).\nSpotkanie zaczniemy od suchego lodu (czyli dwutlenku węgla w postaci ciała stałego) – zbadamy jego właściwości, zobaczymy, jak wygląda, jaki ma zapach i przeprowadzimy z nim związane doświadczenia. Na najmłodszych naukowców czekają: ogromna mgła rodem z filmów fantasy, gaszenie świeczek przy użyciu suchego lodu, duże banki mydlane i wybuchy. Drugim bohaterem spotkania będzie ciekły azot, którego właściwości zaprezentujemy poprzez kilka ciekawych eksperymentów (zamrażanie różnych substancji – kwiatek, wąż gumowy, chrupki; znikające balony, wybuch kontrolowany, wielka zadyma).\nŁukasz Adam – chemik z wykształcenia i zamiłowania. Ciekawy świata i niecodziennych rozwiązań, poszukuje i odkrywa, uwielbia mówić, być w ciągłym kontakcie z ludźmi, bo to dla niego największa skarbnica wiedzy.\nMarcin Maszka – magister wychowania fizycznego. Animator do zadań specjalnych. Wierzy, że otwarty umysł jest kluczem do większości drzwi. Wyznaje zasadę: nauka poprzez zabawę! Zaraża uśmiechem i pozytywną energią.\nW ramach warsztatu, prowadzonego w oparciu o książkę Iwony Chmielewskiej, uczestnicy zaprojektują litery, które w efekcie stworzą książkę. Warsztat jest skierowany do dzieci i młodzieży, choć nie tylko… Mile widziane są wszystkie osoby, którym nieobce są poczucie humoru i wyobraźnia.\nAnna Woźniak (plastyk) i Magdalena Nowak (bibliotekarz), miłośniczki literatury i sztuki dziecięcej, z Miejskiej Biblioteki Publicznej w Katowicach oraz Aleksandra Żyłkowska (psycholog) absolwentka psychologii klinicznej. Interesuje się seksuologią i psychologią kliniczną.\nPokaz capoeiry – grupa UNICAR Śląsk\nGrupa Capoeira UNICAR powstała w 2002 roku. Jest obecna w Brazylii, Niemczech, Polsce, Portugalii i na Ukrainie. UNICAR w Polsce rozwija się szczególnie prężnie za sprawą licznej i wykwalifikowanej kadry instruktorskiej. Instruktorzy i kierownicy ośrodków mają za sobą wieloletnie doświadczenie treningowe i szkolenie w centrali UNICAR, Salvador da Bahia w Brazylii; prowadzą samodzielne ośrodki UNICAR, otwierają akademie i nauczają swoich uczniów w ponad 25 miastach w Polsce.\nProf. Adama Faba – capoeirę praktykuje od 20 lat. W 1993 r. rozpoczął naukę capoeiry w Holandii, gdzie przez pewien czas mieszkał. Po powrocie do kraju stał się żarliwym propagatorem tej sztuki walki. Jest nauczycielem wielu znakomitych trenerów i zawodników. Swoją edukację kontynuował w Brazylii w Salvador da Bahia, kolebce capoeiry. W 2003 r. zaproszony przez brazylijskich mistrzów współtworzył grupę UNICAR, której obecnie szefuje w Polsce. Adam Faba jest również założycielem i prezesem Polskiego Stowarzyszenia Capoeira. Naucza capoeiry w środkach UNICAR w Katowicach i Krakowie.\nAktywni razem – zajęcia sportowe dla dzieci z rodzicami\nDorosłych i dzieci zapraszamy na 45-minutowe zajęcia z elementami aerobiku, które poprawią kondycję i… humor! Wyśmienita zabawa dla małych i dużych.\nMirela Nowicka – od najmłodszych lat związana ze sportem. Ukończyła AWF w Katowicach, uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego, ukończyła także studium zawodowe, otrzymując tytuł trenera II klasy siatkówki. Obecnie doktorantka na Wydziale Wychowania Fizycznego AWF w Katowicach.\nFitness jest jej pasją, którą rozwija, biorąc udział w licznych szkoleniach, m.in. w Międzynarodowej Szkole Fitnessu IFAA – step&aerobik licencja „B”. Licencjonowany, międzynarodowy instruktor FACTS (Functional and Carefull Training, program Christiane Reiter).\nGazowy zawrót głowy – pokaz animatorów z Fabryki Wiedzy\nCiała fizyczne są zbudowane z różnych substancji. Mogą występować w stanie stałym, ciekłym lub właśnie gazowym. Razem z pomocą małych studentów sprawdzimy, czy powietrze istnieje, z czego się składa, czy coś waży, czy na nas naciska.\nNa pokaz zaprosimy dwóch bohaterów: suchy lód (gaszenie świeczek, zmiana koloru roztworu, bańki mydlane) oraz ciekły azot (wybuch kontrolowany, smocze chrupki i zabawa balonami). Dodatkowo zawitają hel, dzięki któremu zmienimy głos, i wodór, który zaprogramuje wybuchowe bańki.\nInteraktywny pokaz Fabryki Wiedzy łączący zabawę z nauką. Chcemy pokazać, jak ciekawy, kolorowy (czasami nawet wybuchowy) jest świat nauki. Prowadzone przez nas pokazy pomogą najmłodszym lepiej zrozumieć otaczający ich świat.\nDzieci w sieci – niebezpieczeństwa i korzyści cyberprzestrzeni\nW dobie Internetu pojawiły się zjawiska, które są nierozłącznie z nim związane i które towarzyszą ludziom każdego dnia. Część z nich jest oczywiście pozytywna, a część już niestety nie. Podczas wykładu skoncentrujemy się na ciemnej stronie Internetu. Czy słowa mogą skrzywdzić? Czym jest cyberbullying? Jak reagować i przeciwstawiać się przemocy w Internecie? To tylko nieliczne z pytań, na które prowadzący udzieli odpowiedzi w trakcie wykładu.\nmgr Szymon Pluta – absolwent psychologii na Uniwersytecie SWPS w Katowicach. Jest związany z Kołem Naukowym „Logos”. Zajmuje się również szeroko pojętą działalnością społeczną i obywatelską. Swoimi działaniami stara się pokazać psychologię jako użyteczną zarówno dla jednostek, jak i społeczeństwa. Jego życiowym i zawodowym celem jest budowanie pomostów i porozumienia między ludźmi. Wśród zainteresowań naukowych dominują psychologia humanistyczna, społeczna i transpersonalna.\nJabłko, banan, gruszka… a gdzie marchewka? Czyli kilka słów o tym, jak jeść zdrowo\nNa naszym spotkaniu zabierzemy uczestników w Krainę Zdrowego Odżywiania. Razem z prowadzącymi odwiedzimy cztery części Krainy: „Rola diety w życiu człowieka”, „Prawidłowe odżywianie”, „Nawyki żywieniowe” oraz „Co jeść, by być zdrowym i silnym”. Każda część Krainy zarządzana jest przez prastarego Mędrca, który dla odwiedzających przygotował wyzwanie… – tylko najsprytniejsi i najwytrwalsi posiądą wiedzę na temat Zasad Prawidłowego Żywienia.\nWarsztat będzie przeprowadzony w formie gry edukacyjnej, która ma na celu zapoznanie uczestników z zasadami prawidłowego żywienia i rolą zdrowych nawyków żywieniowych w życiu człowieka. Jego formuła zakłada aktywny udział uczestników w ćwiczeniach oraz zabawach (indywidualnych i grupowych), których częścią jest rozwiązywanie zagadek oraz rebusów dotyczących zdrowego żywienia. Nie zabraknie niespodzianek i dobrej zabawy!\nmgr Kamila Czepczor – absolwentka Uniwersytetu SWPS w Katowicach, współzałożycielka Koła Naukowego Corpusculum Consilii. Prowadzi warsztaty w ramach katowickiej Strefy Młodzieży. Interesuje się psychologią (nie)jedzenia oraz obrazem ciała. Czynnie uczestniczy w konferencjach krajowych i międzynarodowych. Od ponad roku wspólnie z Katarzyną Kościcką prowadzi bloga Wokół Ciała.\nKatarzyna Kościcka – absolwentka psychologii na Uniwersytecie SWPS, studentka dietetyki. Swoje zainteresowania naukowe skupia wokół obrazu ciała i jego zaburzeń, czynników społecznych i kulturowych wpływających i kształtujących obraz ciała oraz obszaru psychodietetyki. Uczestniczka i prelegentka konferencji naukowych. Współautorka bloga (www.wokol-ciala.parkpsychologii.pl) w serwisie Park Psychologii, ulotki pomocowej dla osób zmagających się z nadwagą oraz otyłością (napisanej we współpracy z Ogólnopolskim Centrum Zaburzeń Odżywiania we Wrocławiu) oraz współorganizatorka Interdyscyplinarnej Studencko-Doktoranckiej konferencji Ciało, Ciału, Ciałem.\nWarsztaty pierwszej pomocy będą przeprowadzone przy pomocy fantomu – dostępny będzie fantom osoby dorosłej i niemowlęcia. Po krótkim omówieniu i pokazie każde chętne dziecko będzie mogło spróbować swoich sił w udzielaniu pierwszej pomocy.\nJoanna Gładczak – specjalista chorób wewnętrznych. Wykładowca na Uniwersytecie SWPS oraz GWSH. Autorka wielu publikacji medycznych przy współpracy z wydawnictwem Forum i PZWL. Ponadto autorka artykułów na portalu abczdrowie.pl. Promotorka zdrowia, praktyk, a przede wszystkim mama 10-letniej Małgosi.\nNiepełnosprawność na luzie – inny nie znaczy gorszy\nJak to jest być „innym” w grupie? Jak zachować się wobec odmienności kogoś w naszym otoczeniu? Na co dzień stykamy się z różnymi formami odmienności. Czasem to my jesteśmy inni w grupie, czasem do grupy dołącza ktoś, kogo postrzegamy jako niedopasowanego.\nChoroba, okulary, dokuczliwy trądzik, kolor włosów, nadwaga, brak markowych ciuchów – nie sposób wymienić wszystkich powodów wykluczenia. W trakcie warsztatu chciałabym zachęcić do zastanowienia się w luźnej i swobodnej atmosferze nad tym, jak zachowywać się wobec odmienności, ale też jak radzić sobie z byciem „innym” w grupie.\nmgr Anna Kominek – psycholog, psychoterapeuta na drodze do certyfikatu. Ukończyła studia psychologiczne na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, psychoterapii uczyła się w Ośrodku Psychoterapii Systemowej w Krakowie. Pracuje jako terapeuta w Ośrodku Terapii Rodzin i Par w Gliwicach oraz w Poradni Zdrowia Psychicznego w Rybniku, ma także 13-letnie doświadczenie pracy w szkole podstawowej jako psycholog szkolny. Pracuje zarówno z dorosłymi, jak i dziećmi. W pracy nad tymi zagadnieniami wykorzystuje wiedzę zdobytą w trakcie szkoleń Learning Potential Assessment Device oraz Instrumental Enrichment organizowanych przez The International Center For The Enhancement Of Learning Potential w Jerozolimie.\nJak radzić sobie z emocjami dziecka… i nie tylko\nZaangażowany w wychowanie własnego dziecka rodzic zadaje sobie szereg pytań: co powinienem robić, aby moje dziecko rozwijało się prawidłowo?, jak postępować, aby było szczęśliwe?, jak skutecznie się z nim komunikować?\nW istocie są to pytania o własne kompetencje wychowawcze, umiejętności komunikacyjne, o prawidłowości rozwojowe oraz o własną osobowość. Na szczęście na te pytania rodzice nie muszą odpowiadać sobie sami!\nWarsztat jest znakomitą okazją do rozmowy z psychologiem, wymiany doświadczeń i ćwiczeń warsztatowych z elementami psychoedukacji.\nmgr Zbigniew Wajda – psycholog, pedagog, psychoterapeuta z certyfikatem (nr 611) Sekcji Naukowej Psychoterapii i Sekcji Naukowej Terapii Rodzin Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Obecnie w trakcie specjalizacji z psychologii klinicznej. Jest autorem publikacji z zakresu psychologii, psychoterapii i terapii rodzin. Pracuje w Ośrodku Leczenia Nerwic i Zaburzeń Odżywiania „Dąbrówka” w Gliwicach oraz w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Rybniku, od kilku lat współpracuje z Uniwersytetem SWPS w Katowicach. W swojej codziennej pracy zajmuje się między innymi psychologiczną diagnozą i terapią dzieci i młodzieży oraz ich rodzin.\nDlaczego tak trudno zmienić styl życia, a zwłaszcza nawyki odżywiania się?\nPotrzeby fizjologiczne, w tym jedzenie, należą do podstawowych czynności w piramidzie Maslowa. Ta niby prosta funkcjonalność, ostatnimi czasy zaczęła być dla nas bardzo problematyczną kwestią. W XXI wieku jedzenie, ale również forma przygotowywania posiłków, stało się dla nas zarówno przyjemnością, jak i skumulowaniem strapień.\nWprowadzenie do psychologii tajemnic utrwala złe nawyki spożywania jedzenia. Dlaczego współcześnie mamy aż tyle zaburzeń odżywiania? Na wykładzie poruszymy różne kwestie, począwszy od funkcji i charakterystyki procesu jedzenia, po zagadnienia dotyczące nawyków żywieniowych oraz stylów jedzenia.\nBożena Boruta-Gojny – psycholog, praktyk, psychoterapeuta, posiada certyfikat EPC. Współautorka metody i trener intermentoringu pracowniczego. Zajmuje się psychoterapią indywidualną, grupową i rodzinną. Wieloletni organizator i kierownik ośrodków pomocy psychologicznej, terapii, szkolenia i doradztwa. Współautorka i trener metody intermentoringu oraz podręcznika dla trenerów tej metody. Łączy bezpośrednią pracę psychoterapeutyczną, coachingową i mentoringową z dydaktyką.\nRodzic – jak wspierać dziecko w sporcie bez wywierania presji\nRodzic i trener to osoby, który posiadają największy wpływ na funkcjonowanie młodego zawodnika oraz kształtowanie jego wizji sportu. Mimo dobrych chęci, zdarza się, że wysokie zaangażowanie rodzica i emocje panujące na arenie sportowej dziecka, powodują, że ten wpływ nie jest pozytywny. Sprzyja to nieporozumieniom i staje się dodatkowym źródłem stresu dla dziecka. Presja ze strony rodzica często bywa destrukcyjna dla optymalnego rozwoju dziecka w sporcie. Podczas spotkania rodzice będą mogli zapoznać się ze sposobem patrzenia na sport dziecka w nurcie psychologii w sporcie pozytywnym. Otrzymają także szereg praktycznych porad dotyczących wzmacniającej rozmowy z dzieckiem.\nEwa Serwotka – rekomendowany psycholog Polskiego Komitetu Olimpijskiego (2012 r., 2015 r.). Członkini Association for Applied Sport Psychology (AASP) i Polskiego Towarzystwa Psychologicznego (PTP). Absolwentka psychologii społecznej na Uniwersytecie SWPS we Wrocławiu oraz studiów podyplomowych Psychologia w sporcie pozytywnym na Uniwersytecie SWPS w Sopocie. Obecnie pisze pracę doktorską pod kierunkiem prof. dr. hab. Andrzeja Nowaka z zakresu narracji w sporcie. Współpracuje z zawodnikami różnych dyscyplin indywidualnych i drużynowych, w tym głównie: piłka nożna, tenis, golf, szermierka, karate.\nRelacja dorosły-dorosły – co z tego wynika dla dzieci\nDzieci są bacznymi obserwatorami tego, co dzieje się w diadzie rodzicielskiej. Wyczuwają atmosferę między dorosłymi, nawet jeśli nie potrafią ubrać w słowa tego, co dzieje się na linii dorosły-dorosły. Okazuje się, że w wychowaniu nie tylko ważne jest to, co mówi się do dziecka i jak wobec niego postępuje się, lecz także to, co mówi się i jak postępuje się w stosunku do swojego partnera i innych dorosłych w domu.\nJak i czy w ogóle relacje między partnerami oraz pozostałymi bliskimi dorosłymi członkami rodziny mogą wpływać na rozwój dzieci? Jakie zmiany w zachowaniu dziecka szkolnego mogą informować, że rejestruje ono w życiu rodziny coś, co je zaniepokoiło lub coś, co mocno przeżywa? Czym jest przekaz transgeneracyjny? Co to jest relacja z obiektem? O tych tematach porozmawiamy podczas warsztatu.\nKarolina Zalewska-Łunkiewicz – psycholog, zajmuje się psychologią kliniczną dorosłych i młodzieży, psychoterapią oraz psychologią zjawisk społecznych, w tym związanych z płcią. Powoływana jako biegły psycholog w sprawach karnych osób dorosłych i młodzieży. Interesuje się psychospołecznymi uwarunkowaniami zaburzeń psychicznych, kliniczną diagnozą psychologiczną i jej zastosowaniem w sądownictwie oraz psychoterapią psychodynamiczną.\nKiedy kończą się żarty, a zaczyna prześladowanie w szkole\nNastolatkowie zapytani, czym jest przemoc, odpowiadają często, że to kopanie, że szarpanie, że wyzwiska. W ich definicji przemocy rzadko pojawiają się obmawianie czy obraźliwe wpisy w Internecie. „Przecież to tylko żarty” – kwitują.\nŻarty, które jak pokazują statystyki, potrafią zabijać. Przemoc i prześladowanie są najczęstszym powodem zmiany szkoły oraz samobójstw wśród dzieci i młodzieży. Niejednokrotnie sprawcy nie zdają sobie sprawy, że działania, które wydają się im żartami, powodują cierpienie psychiczne innych osób.\nPodczas spotkania uczestnicy dowiedzą się: kiedy kończą się żarty, a zaczyna się prześladowanie, jak pracować ze sprawcami, jak rozpoznać osobę doznającą przemocy. I wreszcie, jak skutecznie pomóc i ograniczyć przypadki szkolnych prześladowań.\nŻaneta Rachwaniec-Szczecińska – psycholog, socjolog. Absolwentka licznych szkoleń i kursów (m.in. studiów podyplomowych z zakresu psychologii sportu, Szkoły Trenerów Warsztatu Umiejętności Psychospołecznych oraz Akademii Liderek i Animatorek Społecznych). Aktywnie współpracuje z organizacjami pozarządowymi. Pracowała z młodzieżą i nauczycielami jako psycholog szkolny oraz prowadząc warsztaty i kursy (m.in. z efektywnych metod uczenia się, kreatywności, komunikacji interpersonalnej, radzenia sobie ze stresem) dla uczniów i grona pedagogicznego, a także konsultacje dla młodych sportowców.\nAby wziąć udział w wydarzeniu, należy wypełnić poniższy formularz. Na warsztaty dla rodziców i dzieci nie ma możliwości zapisu samego dziecka. Termin zapisów mija 8 września br. W ciągu 48 godzin od wypełnienia formularza otrzymają Państwo wiadomość zwrotną od Uniwersytetu SWPS na podany w formularzu adres mailowy. Wiadomość ta będzie stanowić potwierdzenie uczestnictwa. W razie rezygnacji z udziału w wydarzeniu, prosimy o krótką informację e-mailową. Uwaga! Prosimy o rozważne zapisy na wydarzenia, zwłaszcza o sprawdzenie, czy poszczególne warsztaty i wykłady nie odbywają się w tym samym czasie. Udostępniony Państwu formularz zgłoszeniowy służy do zapisu tylko jednej osoby. Każda osoba, która chce wziąć udział w wydarzeniu, musi zapisać się oddzielnie.\n[Form ForumStrefyRodzica_2016_Katowice not found!]\ntel. 32 750 60 84, 512 358 247\nUniwersytet SWPS, ul. Techników 9, Katowice


Neo Rauch, „Regel”, olej, 2000. Fot. P. Łubowski, powyżej „Übung”, olej, 1999. Fot. P. Łubowski\nNeo Rauch, „Tank”, olej, 1999. Fot. P. Łubowski\nNeo Rauch, „Mittag”, olej, 1999. Fot. Archiwum K. Stanisławskiego\nPowrót malarstwa – kontrolowany\nJednym z najbardziej charakterystycznych zjawisk związanych z tzw. powrotem malarstwa (od ok. 2005 r.), było pojawienie się – zbiorowe lub indywidualne – twórców „szkoły lipskiej” na dużych wystawach międzynarodowych, jak np. biennale weneckie. Warto jednak pamiętać, że zjawisko to nie zaistniało tak zupełnie nagle, lecz było konsekwencją wielu długoletnich procesów oraz że należy rozpatrywać je z uwzględnieniem wielu punktów odniesienia.\nJak się wydaje, jednym z najbardziej oczywistych odniesień do najnowszych zjawisk w malarstwie jest fala neoekspresjonistycznego malarstwa z przełomu lat 70. i 80. I znów, tak jak wtedy, na czele zmian są Niemcy – młodzi, zbuntowani, biedni i żądni sławy oraz natychmiastowych profitów. Tyle, że Niemcy ze wschodnich landów, z dawnego NRD. A to ogromna różnica, stanowiąca o całkowitej odmienności sztuki dzisiejszych 30-latków z Lipska, Drezna czy Berlina (najczęściej wschodniego, który jest dziś najbardziej „cool”) od sztuki pokolenia ich rodziców z Kolonii, Hamburga czy Berlina Zachodniego. Jednak pomimo tego, że wychowali się w siermiężnym klimacie NRD, tego najsmutniejszego baraku w obozie socjalistycznym, pomimo tego, że naturalne byłyby próby odreagowania szarości bloków z wielkiej płyty i trabantów czy krytyka, a nawet szyderstwo i kpina z komuny, niczego takiego nie znajdujemy w ich obrazach. Mieliby prawo krzyczeć głośniej nawet od „dzikich”, ale nie krzyczą. Ich prace są dużo mądrzejsze, dotykają poważniejszych problemów, są lepiej zakomponowane i namalowane. Wzbudzają szacunek poziomem warsztatu oraz nieskrępowaną wyobraźnią.\nWarsztat to zasługa enerdowskich uczelni i z reguły partyjnych profesorów, którzy skupiali się na rzetelnej nauce zawodu, a nie wyłącznie eksperymentowaniu, zaś wyobraźnia, no cóż, może i ona jest wytworem NRD – kiedyś była pewnie terenem ucieczki przed obrzydliwością rzeczywistości dookoła, a dziś nieskażoną konsumpcyjną miałkością kultury Zachodu krainą naiwności i szczęśliwości. Ten warsztat i naiwność robią furorę i świetnie się sprzedają.\nInnym dość oczywistym punktem odniesienia dla karier grupy nowych malarzy niemieckich końca lat 90. i pierwszej dekady nowego wieku, są dzieje Young British Artists, którzy startowali niemal dokładnie 10 lat wcześniej wystawą „Freeze” w 1998 r. w londyńskich Docklands. Podobny jest scenariusz karier Brytyjczyków i wschodnich Niemców. Zarówno jedni, jak i drudzy wyszli z murów jednej uczelni – w pierwszym przypadku londyńskiego Goldsmiths College, w drugim – lipskiej HGB (Wyższej Szkoły Grafiki i Sztuki Książki). Zaczynali w postindustrialnej i alternatywnej biedzie – pierwsi doków londyńskich, a drudzy – pomieszczeń pofabrycznych przędzalni Baumwollspinnerei. To dzięki nim te opuszczone niegdyś miejsca stały się tętniącą życiem mekką dla malarzy, galerzystów i kolekcjonerów. Młodzi i gniewni: Damien Hirst, Ian Davenport, Angela Bullock, Gary Hume, Sarah Lucas, Angus Fairhurst. Dziś już starsi o 20 lat, już mniej gniewni, bardzo uznani i – przynajmniej niektórzy – bogaci.\nI jeszcze jedno podobieństwo, może najmniej romantycznej natury i pozornie niezwiązane ze sztuką. Otóż i jedni, i drudzy spotkali na swojej drodze tego samego człowieka – Charlesa Saatchiego – magnata rynku reklamy, nazywanego przy tym „superkolekcjonerem” czy nawet „największym kolekcjonerem sztuki naszych czasów”, który w dodatku ma ambicję kreowania mód i tendencji artystycznych w skali globalnej. Dopiero od spotkania Saatchiego kariery Young Brits nabrały przyspieszenia i rozmachu.\nPo 2000 r. stosunki Saatchiego z niektórymi z britartystami, zwłaszcza z Hirstem, znacznie się ochłodziły. Przepołowione rekiny w formalinie, tabletki, namioty, niezasłane łóżka i śmieci jako dzieła sztuki, jeszcze do niedawna uchodzące za głębokie, niepokojące i ostre – a więc dobre i wartościowe – po prostu uległy dewaluacji. W powietrzu wisiało już coś nowego, nowego starego. I Saatchi znów znalazł się we właściwym czasie we właściwym miejscu, tak jak kiedyś na wystawie absolwentów w Goldsmiths. W 2002 i 2003 r. w lipskich halach poprzędzalnianych, ale i w Dreźnie, Londynie, w Stanach, Holandii, a nawet Polsce znalazł skromnych, bo uchodzących za niemodnych, malarzy sztalugowych. A może wcale nie pojechał do tych miejsc, lecz tylko zobaczył katalogi, skromne pokazy w niezależnych galeriach i incydentalne wystąpienia na międzynarodowych biennale, albo wysłał w świat swoich researcherów? Nieważne jak natrafił na młodych malarzy, ważne, że do swojego dwuletniego projektu wystawowego pt. „The Triumf of Painting” (2005-07) w nowej pałacowej siedzibie Saatchi Gallery zaprosił silną grupę m.in. reprezentantów „nowej szkoły lipskiej”: Weischera, Ruckhäberlego, Baumgärtela oraz drezdeńczyków: Scheibitza i Eberharda Havekosta.\nNie przeceniając znaczenia zainteresowania lub jego braku ze strony Saatchiego i jego galerii, warto spojrzeć na sam mechanizm rodzenia się, rozwoju i zdobywania uznania przez grupy artystów, którzy w krótkim czasie zyskują nazwy stające się synonimem niemal całej sztuki narodowej, jak „Britart”, albo szkoły, jak „szkoła lipska”. Dziś nowe tendencje kreuje się metodami reklamy i marketingu – stąd zawód wykonywany przez „super kolekcjonera” znad Tamizy jest jak najbardziej przydatny w jego działalności zbieracza, kuratora czy kreatora mód. Dziś pracuje on nad kampanią reklamową poświęconą nowemu malarstwu i wykreowaniu nowych gwiazdorów sztuki. Zadanie ma trudniejsze niż w czasach „Sensation”, gdyż chce reklamować produkty niemodne i konwencjonalne – obrazy olejne na płótnie, z którymi trudniej o skandal obyczajowy czy obrazę uczuć religijnych, i które wyróżniać mają: świetny warsztat i oryginalność tematyki.\nSzkoła w NRD, kariera w RFN\nTak się składa, że liczni malarze niemieccy, którzy dziś znajdują się na czele rankingów (np. „Capitalu”) przeszli przez, a niektórzy nawet ukończyli, NRD-owskie uczelnie artystyczne. Gerhard Richter – Akademię Drezdeńską (w latach 1952-57, a więc pełen kurs), Georg Baselitz – wschodnioberlińską Hochschule für Bildende und Angewandte Kunst (w latach 1956-57, jako Hans-Georg Kern). Kerna-Baselitza relegowano z uczelni za „społeczną i polityczną niedojrzałość”. Spytałem artystę po latach: „Rozpoczynał Pan studia na akademii w Berlinie wschodnim. Został Pan relegowany z powodów politycznych. Czy to znaczy, że tworzył Pan sztukę polityczną? Georg Baselitz: Właściwie wszyscy byliśmy wtedy zmuszeni tworzyć sztukę polityczną. Też myślałem, że to, co robię, jest sztuką polityczną. Na przykład namalowałem świecę i puszkę na chleb, taki aluminiowy chlebak, w którym nosi się drugie śniadanie do roboty. Zrobiłem to troszkę w picassowskim stylu. Uznano, że to jest zbyt formalistyczne, pesymistyczne, itd. I wyleciałem. Uzasadnienie: niedojrzałość społeczno-polityczna”. Niepokorny był również, ale chętny do podjęcia nauki, przyjaciel Baselitza A. R. Penck, wtedy Ralf Winkler, którego w 1955 r. nie przyjęto jednak na Akademię w rodzinnym Dreźnie, a później także Berlinie wschodnim. Podjął pracę w państwowej firmie reklamowej, zaczął wystawiać, co nie było łatwe dla twórcy bez cenzusu i przynależności związkowej (w 1966 r. odrzucono jego kandydaturę do Verband Bildender Kunstler der DDR). NRD nie chciała go.\nGünther Uecker studiował malarstwo na Akademii Sztuki i Designu w Berlinie Wissensee. Był jednym z 500 pierwszych powojennych studentów tej uczelni kultywującej tradycje Bauhausu. Zajęcia rozpoczęli w lecie 1946 r. w ruinach. W okresie studiów Ueckera była to szkoła walcząca o niezależność, aż do początku lat 50., kiedy rozpoczęło się polityczne „przykręcanie śruby” i wdrażanie zasad realizmu socjalistycznego. W 1953 r. Uecker zmienił miejsce zamieszkania i podjął dalsze studia na ASP w Düsseldorfie.\nSigmar Polke, znajdujący się dziś na topie większości rankingów, we wschodnich Niemczech się wychował, był jednak za młody, by studiować w NRD, w momencie przenosin rodziny do RFN w 1953 r. miał 12 lat.\nGdyby nie Lüpertz, Immendorff i Kiefer, można by twierdzić, że wszyscy najwyżej cenieni dziś w Niemczech i na świecie malarze niemieccy pochodzą z dawnej NRD i tam studiowali przed przeniesieniem się do RFN. Czy można zatem w związku z tym zadawać sobie pytanie, na ile NRD-owskie korzenie odegrały jakąś rolę w ich rozwoju artystycznym? Myślę, że najważniejsze były: talent i praca. No dobrze, ale na wschodzie tego nie brakowało, było wielu utalentowanych i pracowitych twórców. Tylko, że obok talentu i pracowitości, ważny był jeszcze jeden czynnik, jakiego na wschodzie nie było – rynek sztuki. I dopiero dzięki talentowi, pracy i rynkowi sztuki ci artyści osiągnęli to, co osiągnęli. A nie osiągnęliby, pozostając w NRD. Tak jak nie osiągnęli artyści NRD-owscy, starając się nadrobić stracony czas w ostatnim 15-leciu (z różnym zresztą skutkiem).\nChoć z drugiej strony nigdy artyści z zachodu nie mieli tak uprzywilejowanej pozycji społecznej, jak na wschodzie. Nie oferowano im posad, funkcji, mieszkań, pracowni, ale nierzadko też daczy, przydziałów na samochody, wyjazdów na Kubę czy do Bułgarii i żaden twórca RFN nie ma takiej rotundy jak Werner Tübke. Komunizm umiał nagradzać swoich ulubieńców. Choć relatywnie umiarkowany w wymiarze finansowym, na płaszczyźnie zaszczytów był nie do prześcignięcia. Odwrotnie na zachodzie – kapitalizm, oferujący właściwie nieograniczone dochody w przypadku powodzenia rynkowego, nie dbał o zaszczyty. Dlatego zamiast medali artystom miały wystarczyć notowania rankingowe. A o wyższości pozycji w rankingu „Capitalu” od NRD-owskiej nagrody państwowej, pierwszego czy drugiego stopnia albo innych tego typu wyróżnień, nie ma co dyskutować – przede wszystkim dlatego, że NRD-owskich nagród już się nie przyznaje.\nPrzypadek Bernharda Heisiga\nUrodził się w 1925 r. we Wrocławiu, jako syn znanego malarza Waltera Heisiga. Początkowo uczył się podstaw malarstwa i rysunku w pracowni ojca, w latach 1941-42 studiował w Szkole Przemysłu Artystycznego. Była to uczelnia działająca po zamknięciu Akademii Sztuki i Przemysłu Artystycznego we Wrocławiu w 1932 r. W okresie wojny zakres nauczania był bardzo zminimalizowany. W 1942 r. młody Bernhard zgłosił się na ochotnika do wojska – do 12. Dywizji Pancernej SS „Hitlerjugend” i z tą jednostką brał udział w ofensywie w Ardenach oraz w obronie Wrocławia zamienionego w twierdzę. Przeżył, ale ciężko ranny trafił do radzieckiej niewoli. Zwolniony jako inwalida, powrócił do polskiego już Wrocławia. Traumatyczne przeżycia wojenne odcisnęły piętno na całej jego twórczości.\nMłody malarz, mocno rozczarowany zbrodniczymi decyzjami dowódców III Rzeszy, którzy skazali na niebyt jego ukochany Wrocław i setki tysięcy młodych żołnierzy broniących Festung Breslau, zdecydował się na wyjazd do NRD. W 1947 r. został członkiem Niemieckiej Partii Socjalistycznej. W 1948 r. podjął studia w Wyższej Szkole Grafiki i Sztuki Książki w Lipsku i z tą uczelnią związał całe życie. W latach 50. tworzył w obowiązującym stylu socrealizmu, choć stosunkowo prędko go porzucił, gdyż od początku najbliższy był mu ekspresjonizm. Jednocześnie rozwijał karierę akademicką – w 1961 r. był już profesorem i rektorem lipskiej szkoły.\nJednak symbioza artysty z systemem nie trwała cały czas. W 1964 r. Heisig wystąpił na kongresie Związku Artystów (VBK) z ostrą krytyką polityki kulturalnej i partii, co poskutkowało natychmiastowym usunięciem go z funkcji rektora. Rozpoczął się okres niełaski, który był zresztą dla artysty niezwykle twórczy.\nW 1971 r. Heisig został zrehabilitowany przez Ericha Honeckera i zyskał nowe funkcje. Przede wszystkim we władzach Związku Artystów – w 1974 r. był wiceprezesem, a w latach 1978-88 jego prezesem. W 1976 r. wrócił na uczelnię jako rektor i pełnił funkcję do 1987 r., tj. do objęcia tego stanowiska przez swojego ucznia, prof. Arno Rinka. Po 1987 r. Heisig nie zrezygnował całkowicie z pracy dydaktycznej, prowadząc własną pracownię mistrzowską. Ulubionym studentem profesora był ponoć Neo Rauch, który jednak nie w pełni odwzajemniał tę sympatię (w latach 1993-98, gdy pracował na HGB, był asystentem Rinka).\nW 1989 r. znów obudził się w Heisigu buntownik i na znak protestu przeciwko polityce rządu i partii, niedostrzegających przemian zachodzących w Europie wschodniej, głównie w Polsce, zwrócił przyznane mu przez Honeckera w 1972 i 78 r. najwyższe wyróżnienia NRD – Nagrody Państwowe I i II klasy. W 1989 r. odbyła się także jego pierwsza duża wystawa retrospektywna w Niemczech zachodnich, wcześniej, w 1986 r., Heisig namalował portret Helmuta Schmidta do oficjalnej galerii prezydentów RFN.\nProces wzrostu znajomości i rangi jego twórczości w zjednoczonych już Niemczech, której zwieńczeniem były wystawy z okazji 80-lecia artysty w najważniejszych muzeach niemieckich, nie był jednak tak gładki i spokojny. Już w końcu lat 90. podniosły się głosy krytyki, wytykające Heisigowi służbę w Waffen SS w czasie wojny oraz ponad 40-letnią służbę w strukturach partyjnych i związkowych NRD.\nPrzypadek Bernharda Heisiga to przypadek wielkiego artysty uwikłanego w historię i badacze dziejów być może kiedyś ocenią jego postawę i wybory. I choć nie można oddzielać człowieka od jego sztuki, w przypadku Heisiga najważniejsza wydaje się sztuka. Jego indywidualne dokonania artystyczne o niezmiennie humanistycznej i antywojennej wymowie, nawiązują do najwspanialszych tradycji niemieckiego ekspresjonizmu – twórczości np. Otto Dixa czy Maxa Beckmanna i Oscara Kokoschki. Nieocenione są też zasługi artysty dla powstania i rozwoju jednej z najważniejszych w Niemczech uczelni artystycznych – Wyższej Szkoły Grafiki i Sztuki Książki w Lipsku. I jeszcze jedno – zainicjowanie i rozwój jednego z najważniejszych zjawisk w powojennej sztuce niemieckiej – „lipskiej szkoły”, która swoje apogeum i rozkwit przeżywała w latach 70.\nPierwsza „szkoła lipska”\nNie był to jednolity nurt czy stylistycznie zbieżna tendencja, raczej skupisko indywidualności wierzących w malarstwo jako ważny język wypowiedzi o rzeczywistości. Określenia „szkoła lipska” użył po raz pierwszy w 1972 r. berliński krytyk Lothar Lang, w następnych latach termin upowszechnił się, stając się dziś dość jednoznacznym w niemieckiej historii sztuki najnowszej. „Szkołę” tworzyli m.in. ekspresjoniści, z Bernhardem Heisigiem na czele. Najbliższy stylistyce mistrza i nauczyciela był w latach 70. Hartwig Ebersbach, którego prace, np. seria „Widmung an Chile” (1974) czy „Kaspar” (1973) odwoływały się do ważkich tematów społecznych lub historycznych przy użyciu ostrych, ekspresyjnych środków wyrazu. O ile jednak Heisig wypowiadał się najczęściej tworząc rozbudowane, wielopostaciowe sceny figuralne, Ebersbach koncentrował się na pojedynczych postaciach na obrazach, które układał w serie. Swoisty był również sposób malowania: Ebersbach malował na rozłożonych na podłodze płótnach przy użyciu długich pędzli, nie żałując farb i rozchlapując je, co zbliżało go bardziej do Jacksona Pollocka. Pozostawał jednak rasowym figuratywistą, nawet w ostatnich pracach, coraz bardziej abstrakcyjnych, zachowując ogólne kształty figur.\nW twórczości młodszego o 10 lat od Ebersbacha Waltera Libudy, który w latach 70. należał do najważniejszych ekspresjonistów z kręgu „szkoły lipskiej”, a w latach 80. (kiedy po 1985 r. opuścił Lipsk i przeniósł się do Berlina) najważniejszych neoekspresjonistów w skali ogólnoniemieckiej, nietrudno odkryć wpływy nauczyciela, choć widać też zamiłowanie do bardziej uproszczonych form, z kręgu tradycji bliższej np. Die Brücke czy Ensora niż Kokoschki czy Corintha. Również on przekraczał tradycyjne ramy obrazu – zamalowując nie tylko płótna, ale i ściany, sufit i drzwi swojego mieszkania, co sprawiało, że nie tylko malował, ale żył w swoich obrazach. W latach 80. ekspresjonistyczne tendencje jego malarstwa jeszcze się wzmocniły, co było pewnie spowodowane bardziej bezpośrednią konfrontacją z artystami Neue Wilde (do czego łatwiej mogło dojść w Berlinie niż Lipsku). W numerze „Sztuki” z 1986 r., poświęconym w znacznej mierze Neue Wilde, zamieściliśmy także tekst młodego krytyka NRD-owskiego, który tak pisał o Libudzie: „Kompozycja i barwa są sprawdzane, konkretyzowane i porządkowane wzdłuż jednego kierunku tematycznego w stale pokrywającym się nakładaniu się farb. Kształtowanie formy przez farbę uwalnia przedmioty stopniowo od ich naturalnych kształtów, zdobi je i przyodziewa w nową szatę. Wszystko sprowadzane jest do nieznanej, samodzielnej formy istnienia mającej w obrazie swoją własną miarę i ideał. Powstaje coś autonomicznego, istotnego, czego wewnętrzna forma witalizowana jest przez farbę”. Słowa Makarinusa sprzed lat mogłyby odnosić się do metody każdego rasowego ekspresjonisty, lecz w stosunku do twórczości Libudy oddają także nastrój jego prac, również tych najnowszych. To prawdziwa alchemia malarska.\nEkspresjoniści byli, być może, najbardziej widoczni w zakresie „szkoły lipskiej”, lecz nie byli jedyni. Silną grupę stanowili artyści z kręgu realizmu symbolicznego czy czasami magicznego, by posłużyć się terminem z zakresu krytyki literackiej. Najwybitniejszym twórcą tej frakcji był Wolfgang Mattheuer – artysta swobodnie stosujący poetykę realistyczną, momentami prymitywistyczną, by naturalnie przejść do oniryzmu czy surrealizmu. Operujący skrótami, śmiałymi zestawieniami barwnymi i kształtami z pogranicza snu i realności, Mattheuer nierzadko poddawał zawoalowanej, choć czytelnej krytyce rzeczywistość realnego socjalizmu, któremu naprawdę często bliżej było jeśli nie do surrealizmu, to na pewno absurdu.\n„Szkoła lipska” to także twórczość malarzy bardziej nowoczesnych, jak Volker Stelzmann, portretujący NRD-owskich punków w niemal fotorealistycznej manierze (ale jednocześnie twórca dixowskich – z ducha – scen „karnawałowych” („Karneval I, II”, 1980).\nStosowali chwyty bliskie fotografii, ale niekonieczne fotorealistyczne, dwaj malarze – Arno Rink i Uwe Pfeifer. Nierzadko krytykujące i śmiałe obyczajowo obrazy tych dwóch artystów stanowią jeden ze znaków szczególnych, określających fenomen „szkoły lipskiej” i oddających ducha czasu i miejsca: lat 70. w Lipsku.\nZupełnie osobnym rozdziałem w zakresie „szkoły lipskiej” jest twórczość malującego w stylu archaicznym, bliskiego tradycjom renesansu, ale i Neue Sachlichkeit Dixa, Wernera Tübkego, którego kunszt można śmiało porównywać z warsztatem dawnych mistrzów i któremu ów kunszt służył do tworzenia głębokich, wielopłaszczyznowych wizji o walorach ontologicznych i historiozoficznych, ale również do malowania dzieł propagandowych – jak uznawany za arcydzieło socrealizmu, tyle że powstały w 1971-72 r., obraz „Brygada” („Brigadebild”). Tak mówił o swojej metodzie twórczej: „Kultywowanie wiedzy o minionych kulturach, spuścizna, jak to się mówi. Za swoje najważniejsze zadanie uznaję wprowadzenie w najprzeróżniejszy sposób do mojego warsztatu w charakterze wzorców decydujące etapy kultury europejskiej, zarówno do naśladowania, jak i przetwarzania. W procesie twórczym następuje zetknięcie się idei czasów minionych i współczesności”\nDo ok. 2002 r. to twórczość Heisiga, Tübkego, Wolfganga Mattheuera oraz młodszego pokolenia z Arno Rinkiem na czele, znana była pod nazwą „szkoły lipskiej” – bez żadnych dodatkowych określeń. Na wielkiej retrospektywie w Neue Nationalgalerie pt. „Sztuka w NRD”, która miała za zadanie przedstawienie rzeczywistych i uniwersalnych wartości tej sztuki (chyba z powodzeniem), „szkole” poświęcono osobną salę, dodajmy, że jedną z najciekawszych na całej wystawie. Dopiero po wystąpieniach grupy uczniów Heisiga i Arno Rinka w końcu lat 90., a zwłaszcza po 2002 i 2003 r., gdy ochrzczono młodych dość prędko mianem „szkoły lipskiej”, zaczęto rozróżnić szkołę „pierwszą” i „nową”, chociaż dla wielu krytyków i recenzentów, zwłaszcza spoza Niemiec lub słabiej znających dzieje sztuki NRD zjawisko historyczne, jakim był ruch z lat 70., ustępowało głośniejszym manifestacjom z ostatnich lat – stąd w ich świadomości „szkoła lipska” jest jedna, ta najnowsza. Niesłusznie.\nPomiędzy „pierwszą” a „nową”...\n...upadł mur berliński i zniknęło państwo pod nazwą NRD. Ale zanim do tego doszło odbyła się jubileuszowa „X. Wystawa sztuki NRD” („Kunstausstellung der DDR”), trwająca w Albertinum w Dreźnie od 3.10.1987 r. do 3.04.1988 r., pod egidą Ministerstwa Kultury i Związku Artystów. Chyba ostatnia tak duża i przygotowana z taką pompą i rozmachem wystawa sztuki w NRD. Manifestacja potęgi państwa i jego kultury. Jednocześnie triumf i zapowiedź nieuchronności upadku.\nObszerny (550 s.) katalog „X. Wystawy” był ułożony z jednej strony bardzo hierarchicznie, a z drugiej demokratycznie. Otwierał go, rzecz jasna, Willi Sitte, naczelny malarz NRD, czyli najwyższy w hierarchii artysta, później zaprezentowano reprodukcje m.in. Tübkego, Heisiga i Mattheuera, ale jeszcze później można odnaleźć prawdziwe rodzynki – młodych, którzy właśnie debiutowali i z racji swojej przynależności do Związku mieli prawo do obecności na wystawie i w katalogu.\nWśród tych rodzynków znaleźli się neoekspresjoniści z Drezna: Hubertus Giebe, Johannes Heisig (syn Bernharda) i zachwycająca Angela Hampel oraz berlińczyk Trakia Wendisch. To była prawdziwa „mieszanka wybuchowa” NRD-owskich „nowych dzikich”. Jednak ten wybuch trwał stosunkowo krótko – to nie oni zrobili w następnych 15-20 latach największe kariery. Zrobili je – raczej niezauważeni na „X. Wystawie” dwaj młodzi malarze z Lipska: Neo Rauch i Axel Krause, zwłaszcza pierwszy z nich. Koledzy ze studiów, razem stawiający pierwsze kroki (w 1987 r. zadebiutowali w berlińskiej Galerie Schaufenster), a także członkowie nieformalnej grupy, do której należeli jeszcze Michael Kunert i Roland Borchers. Cała czwórka związana była z głośną i uchodzącą za alternatywną, lipską Galerie am Kraftwerk.\n„W owym czasie Lipsk – pisze krytyk – był miastem gorącym: namacalnie wyczuwało się agonię systemu, który nie potrafił już zapanować nad pojawiającymi się wszędzie możliwościami rozwoju. Za fasadą szarmanckiej melancholii wrzało, wszechobecne dążenie do wolności zdobywało coraz to nowe, do niedawna nie do pomyślenia terytoria, by w końcu znaleźć ujście w historycznych już wydarzeniach jesieni 1989 r. Młodzi artyści zareagowali, jak można było przypuszczać, gwałtownymi gestami: ostry krzyk i dynamiczny ładunek barw należały do repertuaru tego okresu, tak samo jak powstawanie grup twórczych o podobnych poglądach. Również Neo Rauch przyjął z powagą i zapałem postawę „młodego gniewnego”, nie wychodząc jednak, jak wielu innych, poza arenę wyznaczoną przez ramę obrazu i nie szukając uznania jako twórca instalacji, akcji typu performance czy imprezach multimedialnych”.\nWraz z upadkiem muru berlińskiego i nagłym zaistnieniem możliwości swobodnego podróżowania, wymiany doświadczeń i kontaktów z prawdziwym rynkiem sztuki, entuzjazm i solidarność grupowa „młodych gniewnych” ulotniły się – każdy z nich poszedł własną drogą. Przede wszystkim porzucili neoekspresjonizm na rzecz – w przypadku Raucha – poetyki magicznego i romantycznego w duchu realizmu, zderzanego często ze stylem reklam i designu NRD-owskiego lat 60., zadziwiająco bliskich reklamom amerykańskim lat 50., oraz typowo postmodernistycznej manii mnożenia cytatów i motywów. W przypadku Krausego mamy do czynienia z bardzo oryginalną formą surrealizmu, również opartego na swobodnym kojarzeniu motywów i cytatów, w tym cytatów (może niedosłownych) z obrazów socrealistycznych. Podobną drogę obrał Kunert, ale dopiero w ostatnich latach, gdyż jeszcze w połowie lat 90. nie zerwał ostatecznie z ekspresjonizmem.\nKariera Neo Raucha, zapoczątkowana serią nagród w Europie (m. in. Nagroda Vincenta van Gogha w 2002 r.) oraz podjęciem stałej współpracy z galeriami nowojorskimi od 2000 r., zwróciła uwagę międzynarodowej krytyki i publiczności na sztukę wschodnich Niemiec i w szczególności Lipsk. To Rauch utorował w świadomości galerzystów i kolekcjonerów drogę następnemu pokoleniu, które zostało nazwane „nową szkołą lipską”, do której – nota bene – dość często zalicza się z rozpędu także jego.\nJednak przynajmniej od 2007 r. i wystawy „Para” w MoMA w Nowym Jorku, Raucha nie włącza się już w obręb żadnej szkoły czy grupy. Został uznany – przede wszystkim dzięki swojej oryginalności i indywidualnemu stylowi – jednym z największych dziś mistrzów malarstwa przełomu XX i XXI w. Tę najwyższą rangę udowadniała również wystawa w warszawskiej Zachęcie, przygotowana w oparciu o dwie równoległe ekspozycje jubileuszowe (w 50-lecie urodzin artysty) z 2010: w Museum der Bildenden Künste w Lipsku i Pinakothek der Moderne w Monachium.\nMitologia osobista Raucha opiera się na solidnych podstawach bogatej ikonografii niemieckiego (ale nie tylko, lepiej powiedzieć: europejskiego) malarstwa od czasów renesansu, uzupełnionej poetyką socrealizmu NRD-owskiego, w połączeniu z motywami literackimi, baśniowymi i filmowymi. Filmowy charakter ma sama metoda twórcza Raucha, który stosuje zabieg tzw. stopklatki. Opowiadane przez niego malarskie historie, bez względu na to, na ile jesteśmy w stanie prześledzić przebieg ich narracji oraz ich sens, zdają się urywać w pewnym momencie, jakby taśma filmowa przestawała się przesuwać w projektorze i na ekranie widać tylko jedną, niedokończoną (pod względem rozwoju akcji) sekwencję. Mówił o tym artysta w rozmowie z krytykiem Klausem Wernerem: „Zależy mi na tym, aby uchwycić wydarzenie na sekundę przed możliwym ekscesem”. Polska krytyczka dodawała: „W innej rozmowie twierdził [Rauch – przyp. K.S.], że obraz musi zachować zarówno w sferze narracji, jak i formy zasłonę tajemnicy. Nie dostaniemy więc narzędzi do jednoznacznej interpretacji. Malarz jest głęboko przekonany, że dzieło sztuki jest tym doskonalsze, im mniej oczywiste, a jego sens pozostaje głębiej ukryty. Ta pewność wydaje się towarzyszyć malarzowi od początku niezwykle konsekwentnej drogi twórczej. (…) Rauch ma skłonność do zatrzymywania akcji w czasie, wydłużania i celebrowania chwili, do ukazywania rzeczywistości jak w stopklatce”. Mówił o sobie: „Ze mną jest trochę jak z Indianinem, który prosi taksówkarza, żeby zatrzymywał się co dwa kilometry, po to, by jego dusza mogła do niego dojść”.\nNowa „szkoła lipska”\n„My w Lipsku nawet nie wiedzieliśmy, że ogłoszono koniec malarstwa. Dla nas ono nigdy nie umarło. Miało się jak najlepiej” – mówił Gerd Harry Lybke, właściciel EIGEN + ART, najważniejszej galerii reprezentującej artystów „nowej szkoły” oraz Neo Raucha, któremu kiedyś pozował jako model do aktów, a dziś negocjuje najlepsze warunki wystaw i zakupów na całym świecie. Wtóruje mu, choć z zupełnie innej pozycji, profesor Arno Rink, indagowany przez krytyka „The New York Timesa”: „Jeśli chce pan mówić o antenatach, to można powiedzieć o kontynuacji tradycji od Cranacha i Beckmanna [obaj pochodzili z Lipska – przyp. K.S.]. Ta tradycja chroni sztukę przed wpływami Josepha Beuysa”. Owszem, trzeba przyznać, że brzmi to bardzo anachronicznie i obrazoburczo, wszak Beuys jest ikoną sztuki nowoczesnej. Jednak to właśnie takie podejście profesorów lipskiej Akademii sprawiło, że do HGB jak pszczoły do miodu zaczęli w latach 90. zlatywać się studenci nie tylko z Niemiec wschodnich, ale także z dawnej RFN (m. in. Eitel i Weischer), w tym z Düsseldorfu, matecznika Beuysowskiej rewolty (pomimo tego, że tamtejsza ASP uchodziła od 20 lat za jedną z najlepszych uczelni nie tylko w Niemczech, ale i całej Europie).\nMłodych artystów pociągała sława „tradycjonalizmu” oraz sama atmosfera miasta – trochę zrujnowanego, prowincjonalnego w stosunku do Berlina, zanieczyszczonego spalinami i wyziewami fabrycznych kominów. I jeszcze jedno, nie bez znaczenia był fakt, że za cenę pokoju lub dwóch w Stuttgarcie, Kolonii czy Berlinie, można było wynająć w Lipsku obszerną pracownię lub mieszkanie, albo przejąć przestrzeń w Przędzalni Bawełny, którą odnawiano z przeznaczeniem na galerie i pracownie artystyczne (ma tam również duże atelier Neo Rauch).\nAle najważniejsza była akademia. Starzy profesorowie i młodzi asystenci – głównie Neo Rauch, który był swoistym łącznikiem pomiędzy młodymi, a poważnymi mistrzami, wciąż jednak zaplątanymi w relacje partyjno-związkowe jeszcze z epoki NRD. „Uczyliśmy się malować dom z zastosowaniem podwójnej perspektywy, albo spiralne schody” – wspomina z entuzjazmem Tilo Baumgärtel, jeden z filarów „nowej szkoły”, uczeń Rinka i Raucha. Uczyli się zasad malowania, opartych na tradycji sięgającej od Cranacha do Beckmanna i – można też powiedzieć – Heisiga.\nJedną z pierwszych, a jednocześnie najważniejszych manifestacji „nowej szkoły lipskiej” była wystawa „Sieben mal Malerei” w 2003 r., stanowiąca podsumowanie kilkuletniej działalności grupy młodych malarzy – „garażowej”, a właściwie „fabrycznej” w Przędzalni, a także wystawowej w galeriach Lipska i Berlina. Była to również próba wykreowania i jednocześnie nobilitacji rodzącego się zjawiska, która miała miejsce w najbardziej renomowanych salach wystawowych Lipska w nie tak dawno otwartym Muzeum Sztuk Pięknych – jednym z najnowocześniejszych i najbardziej okazałych budynków muzealnych, jakie powstały we wschodnich Niemczech po zjednoczeniu. A więc oddano muzeum do dyspozycji grupy „młodych gniewnych”, których wtedy jeszcze prawie nikt nie znał: Tila Baumgärtela, Petera Buscha, Tima Eitela, Martina Kobe, Christopha Ruckhäberlego, Davida Schnella i Matthiasa Weischera. I bardzo dobrze – młodzi zyskali prestiż, a muzeum świetną wystawę, która niemal od razu przeszła do historii najnowszej sztuki niemieckiej. „Nowa szkoła lipska” została niejako zdefiniowana i oficjalnie uznana. Później wszystko potoczyło się szybko, choć już nie grupowo, lecz indywidualnie – serie wystaw na najbardziej renomowanych przeglądach międzynarodowych, w tym biennale weneckim i w Sao Paulo, w prestiżowych galeriach europejskich i amerykańskich, kończących się najczęściej podpisaniem długoletnich kontraktów, oraz nagrody – krajowe i międzynarodowe. Niemal od razu zaczęła też funkcjonować „marketingowa machina nowej szkoły lipskiej”, o czym pisał krytycznie Harald Kunde, krytyk i teoretyk sztuki, dyrektor Ludwig Forum w Aachen, w katalogu wystawy indywidualnej Matthiasa Weischera, zorganizowanej w tym samym lipskim muzeum w 2005-06 r. z okazji wyróżnienia go nagrodą artystyczną pisma „Leipziger Volkszeitung”. Warto przypomnieć, że ta sama nagroda zapoczątkowała międzynarodową karierę Neo Raucha w 1997 r. O ile jednak dla Raucha był to prawdziwy początek, dla Weischera tylko kolejny dowód uznania i rosnącej rangi – wszak pokazano prace, jakie do lipskiego muzeum przyjechały prosto z Wenecji, gdzie na wystawie programowej „Doświadczenie sztuki” („The Experience of Art”) były jedną z największych atrakcji 51. Międzynarodowego Biennale Sztuki, zaświadczając dobitnie fakt powrotu malarstwa na największe światowe ekspozycje.\n„Eitel, Baumgärtel i kilku ich kolegów, wśród nich Matthias Weischer, David Schnell, Christoph Ruckhäberle i Martin Kobe – są grupowym fenomenem, który według słów Joachima Pissarra, kuratora malarstwa i rzeźby Muzeum of Modern Art w Nowym Jorku, wypowiedzianych w 2006 r. – nieoczekiwanie stał się najgorętszym zjawiskiem na ziemi”. Nawet biorąc poprawkę na typową dla Amerykanów egzaltację i przesadę, te słowa zmuszają do zastanowienia.\nAmerykanie chyba naprawdę mieli w pewnym momencie, w 2006-08 r., bzika na punkcie „nowych Niemców” – Neo Raucha i „nowej szkoły lipskiej”, której przedstawicieli, głównie „wielkiej siódemki”, nazwali „Neogardą” (ang. „Neo Garda”), czyli jednocześnie: „strażą (przyboczną) Neo”, jak i „nową awangardą”.\nRauch i jego uczniowie zauroczyli międzynarodową publiczność, jak się wydaje, właśnie tą lunatyczną z ducha atmosferą swoich obrazów, ich narzucającą się poetyckością i duchowością, staroświeckim stylem, jednocześnie nawiązującym do klasyki i solidności malarstwa europejskiego od renesansu do Neue Sachlichkeit, jak również do motywów czy akcentów z kręgu pogardzanego, ale i coraz modniejszego socrealizmu.\nBez względu na to, na ile kariery artystów „nowej szkoły lipskiej” okażą się trwałe w Niemczech, Europie i za oceanem (o trwałość osiągnięć Neo Raucha możemy być spokojni), warto zwrócić uwagę na fakt, że takich karier nie zrobiła żadna grupa ani żaden samodzielny malarz od czasów eksplozji Neue Wilde w końcu lat 70. i początku 80., a więc od ćwierćwiecza. Choćby z tego względu warto odnotować to zjawisko – prawda, że jeszcze zbyt świeże, by mówić o jego epokowym znaczeniu i nowatorstwie.\n Do góry nogami. Z Georgiem Baselitzem rozmawia Krzysztof Stanisławski, „Art & Business” 2001, nr 6.\n J. Makarinus, Zwrot ku ekspresywności – o tendencjach w najnowszej sztuce NRD, „Sztuka” 1986, nr 3.\n P. Michel, Panorama Wernera Tübke, „Sztuka” 1986, nr 5.\n H. Kunde, Scalanie cezury między akademią i współczesnością (1990-94), [w:] Neo Rauch. Obrazy w kolekcji Deutsche Banku, MCK, Kraków 2001.\n Rauch. Begleiter. Mit realizmu, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 12 marca – 15 maja 2011.\n Arno Rinka [w:] The New Leipzig School, „The New York Times Magazine”, 08. 01. 2006 r.


zapomniałam Wam powiedzieć co mi się śniło - Forum 2021 - RODZICE.PL\ndwie noce temu przyśniło mi się coś baaaaardzo fajnego, a mianowicie mój własny brzuszek z fasolką w środku i to nawet już trochę widoczną, znaczy podrośniętą, jejku jak ja lubię te sny, od pewnego czasu w moim cyklu “sny o byciu w ciąży” zmienia się scenariusz, już nie tylko w nich wiem że jestem w ciąży ale też i brzuszek rośnie. Uważam to za dobry znak i…chłopaczki już czekają, może nawet oblegają moją komóreczkę, kto wie? Życzę wszystkim takich snów i żeby się w rzeczywistość jak najszybciej zamieniły :-))))))))\nu mnie gdy snie ze jestem w ciazy albo widze kobiete ciezarna oznacza ze w najblizszym czasie dowiem sie jakiejs nowiny i najczesciej okazuje sie ze dowiaduje sie o nastepnej zaciazonej kolezance, moze kiedys wysnie siebie 🙂 Tobie tez tego zycze !!!!!!!:)\nWiesz co mi sie przysnilo kiedy bylam w ciazy? Ze urodzilam… kota… Mowie Ci, ale mialam pietra 🙂\nNo wiesz..typowo przedmalpkowe to typowo ciazowe… A tempke masz wysoka.. Dopoki nie spadnie…ciesz sie, co Ci szkodzi :).\nZnasz odpowiedź na pytanie: zapomniałam Wam powiedzieć co mi się śniło


Nowoczesny warsztat 5/2014 - Launch Polska, Tester diagnostyczny, testery diagnostyczne, interfejs diagnostyczny, interfejsy diagnostyczne, komputer diagnostyczny, komputery diagnostyczne, diagnoskop samochodowy, diagnoskopy samochodowe, przyrząd do obsługi samochodowych systemów elektronicznych, wymiana testera diagnostycznego, wymiana testerów diagnostycznych, tester diagnostyczny na wymianę, launch, X-431 PRO, X-431 PRO 3, X-431 PAD II, diagnozowane elektronicznych systemów samochodowych, zdalna diagnostyka pojazdów, zdalne diagnozowanie pojazdów samochodowych, diagnostyka pojazdów na odległość, diagnozowanie pojazdów na odległość, golo, golo carcare, golo easy diag +, golo x, interfejs diagnostyczny golo, interfejsy diagnostyczne golo, interfejs do zdalnej diagnostyki pojazdów, interfejsy do zdalnej diagnostyki pojazdów, interfejs do zdalnego diagnozowania pojazdów samochodowych, interfejsy do zdalnego diagnozowania pojazdów samochodowych, platforma diagnostyczna golo, diagnostyka internetowa pojazdów samochodowych, CRP-123, CRP-129, CRP-229, Creader V+, Cresetter II, Crecorder, Easy Diag, geometria kół, geometria kół pojazdu, parametry geometrii kół i osi pojazdów, przyrząd do geometrii kół pojazdu, przyrządy do geometrii kół pojazdu, przyrząd do pomiaru geometrii kół pojazdu, przyrządy do pomiaru geometrii kół pojazdu, przyrząd do kontroli geometrii kół pojazdu, przyrządy do kontroli geometrii kół pojazdu, przyrząd do kontroli i pomiaru geometrii kół pojazdu, przyrządy do kontroli i pomiaru geometrii kół pojazdu, przyrząd do pomiaru geometrii ustawienia kół pojazdu, przyrządy do pomiaru geometrii ustawienia kół pojazdu, urządzenie do geometrii kół pojazdu, urządzenia do geometrii kół pojazdu, urządzenie do pomiaru geometrii kół pojazdu, urządzenia do pomiaru geometrii kół pojazdu, urządzenie do kontroli geometrii kół pojazdu, urządzenia do kontroli geometrii kół pojazdu, urządzenie do kontroli i pomiaru geometrii kół pojazdu, urządzenia do kontroli i pomiaru geometrii kół pojazdu, urządzenie do pomiaru geometrii ustawienia kół pojazdu, urządzenia do pomiaru geometrii ustawienia kół pojazdu, geometria kół 3D, geometria kół w systemie 3D, geometria kół w systemie trójwymiarowego modelowania parametrów podwozia, geometria kół z ekranami pasywnymi, geometria kół z głowicami pasywnymi, kompensacja bicia kół przez przetoczenie, geometria kół na podnośnik, urządzenie do pomiaru geometrii kół na podnośniku, geometria kół na kanał, urządzenie do pomiaru geometrii kół na kanale, urządzenie do pomiaru geometrii ustawienia kół na stanowisku kanałowym, głowice pasywne, ekrany pasywne, X-631, X-831M, X-712, podnośnik, dźwignik, podnośnik samochodowy, dźwignik samochodowy, podnośniki samochodowe, dźwigniki samochodowe, podnośnik warsztatowy, podnośniki warsztatowe, dźwigniki samochodowe, dźwignik warsztatowy, dźwigniki warsztatowe, podnośnik kolumnowy, podnośniki kolumnowe, dźwignik kolumnowy, dźwigniki kolumnowe, podnośnik dwukolumnowy, podnośniki dwukolumnowe, dźwignik dwukolumnowy, dźwigniki dwukolumnowe, podnośnik elektrohydrauliczny, podnośniki elektrohydrauliczne, dźwignik elektrohydrauliczny, dźwigniki elektrohydrauliczne, podnośnik samochodowy elektrohydrauliczny, podnośniki samochodowe elektrohydrauliczne, podnośnik czterokolumnowy, podnośniki czterokolumnowe, dźwignik czterokolumnowy, dźwigniki czterokolumnowe, podnośnik nożycowy podnośniki nożycowe, dźwignik nożycowy, dźwigniki nożycowe, podnośnik łapowy, podnośniki łapowe, podnośnik podprogowy, podnosniki podprogowe, podnosnik najazdowy, podnosniki najazdowe, dźwignik łapowy, dźwigniki łapowe, dźwignik podprogowy, dźwigniki podprogowe, dźwignik najazdowy, dźwigniki najazdowe, podnośnik diagnostyczny, podnośniki diagnostyczne, dżwignik diagnostyczny, dźwigniki diagnostyczne, podnośnik do geometrii, podnośniki do geometrii, dźwignik do geometrii, dźwigniki do geometrii, podnośnik samochodowy wysokiego unoszenia, podnośniki samochodowe wysokiego unoszenia, dźwignik samochodowy wysokiego unoszenia, dźwigniki samochodowe wysokiego unoszenia, podnośnik obsługowy, podnośniki obsługowe, dźwignik obsługowy, dźwigniki obsługowe, podnośnik serwisowy, podnośniki serwisowe, dźwignik serwisowy, dźwigniki serwisowe, TLT-235 SB, TLT-235 SBA, TLT-240 SCA, TLT-250 ATC, TLT-440W, TLT-455W, TLT-632 AF, TLT-830 WA, dynamiczna wymiana oleju w automatycznej skrzyni biegów, urządzenie do dynamicznej wymiany oleju w automatycznej skrzyni biegów, urządzenie do dynamicznej wymiany oleju w automatycznych skrzyniach biegów, urządzenie do wymiany oleju w automatycznej skrzyni biegów, CAT-401A, CAT-501S, urządzenie do czyszczenia wtryskiwaczy benzynowych, urządzenie do testowania wtryskiwaczy benzynowych, urządzenie do czyszczenia i testowania wtryskiwaczy benzynowych, czyszczenie i testowanie wtryskiwaczy benzynowych, CNC601A, CNC-602A, CNC-801A, stacja serwisowa klimatyzacji, stacja serwisowa układu klimatyzacji, stacja obsługowa klimatyzacji, stacja obsługowa układu klimatyzacji, automatyczna stacja serwisowa systemu klimatyzacji, czynnik R134a i R1234yf, VALUE-200, ECK TWIN, wyposażenie warsztatu samochodowego, wyposażenie serwisu samochodowego, wyposażenie warsztatów samochodowych, wyposażenie serwisów samochodowych\nSamochodowe układy klimatyzacji.\nJeszcze w niedalekiej przeszłości, bo zaledwie kilkanaście lat temu większość produkowanych pojazdów samochodowych posiadało wyłącznie system nawiewu ciepłego i zimnego powietrza, co nie gwarantowało niestety najkorzystniejszych dla kierowcy warunków klimatycznych. Odpowiedni komfort prowadzenia samochodu, czyli temperaturę w zakresie 21-27 0C i wilgotność 35-60%, zapewniły dopiero wprowadzane coraz powszechniej do wyposażenia pojazdu systemy klimatyzacji, które obecnie są już praktycznie standardowym wyposażeniem nowych pojazdów. To właśnie dzięki nim, kierujący ma zapewniony właściwe warunki prowadzenia pojazdu, co znacząco wpływa na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.\nSamochodowe systemy klimatyzacji i ogrzewania zapewniają regulację temperatury i wilgotności oraz odpowiednią cyrkulację powietrza w kabinie pojazdu przez ochładzanie powietrza wewn1)ątrz, gdy na zewnątrz jest gorąco lub jego ogrzewanie, gdy na zewnątrz jest zimno. Zadaniem systemu klimatyzacji jest utrzymywanie zadanych przez kierowcę wielkości parametrów powietrza dla poszczególnych miejsc w kabinie. Zasada działania systemu klimatyzacji samochodowej polega bardziej na usuwaniu ciepłego powietrza z wnętrza pojazdu niż jego chłodzeniu. Proces ten możliwy jest dzięki wykorzystywaniu zjawiska wchłaniania ciepła we wnętrzu pojazdu i przenoszenia go na zewnątrz do otoczenia. Samochodowe systemy klimatyzacji są w stanie zapewnić utrzymywanie we wnętrzu pojazdu temperaturę na poziomie 10-15 0C niższą od temperatury otoczenia. Jest to możliwe dzięki zmianie parametrów przemieszczającego się w układzie klimatyzacji czynnika chłodniczego.\nW skład układu klimatyzacji samochodowej wchodzą następujące elementy:\n- filtr odwadniacz lub zasobnik czynnika chłodniczego,\n- zawór rozprężny lub dysza dławiąca,\n- układ rurek sztywnych i przewodów elastycznych.\nCały układ podzielony jest na dwa obwody: wysokiego i niskiego ciśnienia czynnika chłodniczego. Granica obwodów ulokowana jest pomiędzy sprężarką, a zaworem rozprężnym lub dyszą dławiącą. Obwód wysokiego ciśnienia charakteryzuje się wysoką temperaturą i podwyższonym ciśnieniem czynnika chłodniczego, niskiego, analogicznie niższą temperaturą i niskim ciśnieniem.\nPodzespołem układu klimatyzacji zapewniającym przemieszczanie się czynnika chłodniczego w układzie i zwiększanie jego ciśnienia i temperatury jest sprężarka, napędzana paskiem z wału korbowego silnika pojazdu. W celu zabezpieczenia sprężarki przed zatarciem, do czynnika chłodniczego dodawany jest olej sprężarkowy, przemieszczający się razem z czynnikiem po całym układzie klimatyzacji. Kolejnym elementem każdego układu klimatyzacji samochodowej jest skraplacz. Umiejscowiony jest bezpośrednio przed chłodnicą silnika i pełni funkcję wymiennika ciepła. Czynnik chłodniczy dopływając ze sprężarki do górnej części skraplacza w postaci gorącej sprężonej pary, przepływa przez jego kanaliki, oddając przy tym duże ilości ciepła. W efekcie czynnik stopniowo zamienia się w ciecz, na skutek skraplania. Aby zapewnić odpowiednią ilość przepływającego przez skraplacz powietrza, niezbędnego do odbierania ciepła zawartego w czynniku chłodniczym, proces ten musi być wspomagany pracą wentylatora.\nPozostałe elementy układu klimatyzacji stanowią w zależności od konstrukcji:\n- filtr odwadniacz,\n- zawór rozprężny,\n- dysza dławiąca,\n- zasobnik czynnika chłodniczego.\nW przypadku pierwszego rozwiązania czynnik chłodniczy w postaci cieczy po opuszczeniu skraplacza przepływa do filtra odwadniacza, gdzie następuje oczyszczenie cieczy i usunięcie wilgoci. Pełni on również funkcję zapasowego zbiornika dla ciekłego czynnika chłodniczego, opuszczającego skraplacz. Dalej czynnik w postaci cieczy o wysokim ciśnieniu przepływa do zaworu rozprężnego, w którym następuje regulacja dopływu czynnika chłodniczego do parownika poprzez obniżenie jego ciśnienia, a tym samym i temperatury, zapewniającej jego całkowite odparowanie w parowniku, który pełni funkcję typowego wymiennika ciepła. Przepływ chłodnego czynnika przez rurki parownika powoduje, że ciepło przechodzi z cieplejszego powietrza do chłodniejszego czynnika chłodniczego, efektem czego jest odparowanie ciepłego czynnika chłodniczego i zmiana stanu skupienia z cieczy o niskim ciśnieniu na parę o niskim ciśnieniu. Zadaniem parownika jest więc odebranie jak największej ilości ciepła z wnętrza pojazdu. Czynnik chłodniczy po przejściu przez parownik jest parą o niskim ciśnieniu i powraca z powrotem do sprężarki, skąd zaczyna się kolejny obieg czynnika chłodniczego w układzie.\nW przypadku konstrukcji układu klimatyzacji z dyszą dławiącą, czynnik chłodniczy w postaci cieczy o wysokim ciśnieniu wpływa do dyszy dławiącej, która ogranicza przepływ i redukuje jego ciśnienie. Przepływ czynnika przez dyszę uzależniony jest wyłącznie od pracy sprężarki, przerywanej temperaturowym lub ciśnieniowym wyłącznikiem sprzęgła. Czynnik chłodniczy w postaci cieczy o niskim ciśnieniu przepływa dalej do parownika, w którym tylko jego część zamieniona zostaje na parę, chłodząc przepływające przez parownik powietrze. Czynnik chłodniczy w postaci mieszanki cieczy i pary o niskim ciśnieniu przepływa dalej do zasobnika, który zabezpiecza układ przed wilgocią oraz pełni rolę zapasowego zbiornika na ciekły czynnik wypływający z parownika. Czynnik w postaci cieczy zbiera się na dnie zasobnika, natomiast sprężarka zasysa, czynnik w postaci pary przez kalibrowaną rurkę powrotną.\nW zależności od funkcji i konstrukcji układy klimatyzacji można podzielić na trzy rodzaje. Pierwszym typem są manualne układy klimatyzacji. W tego typu układach temperaturę, rozdział powietrza i moc nawiewu nastawia i reguluje się ręcznie. Regulacja realizowana jest w tym przypadku poprzez włączanie i wyłączanie pracy sprężarki, a temperaturą we wnętrzu pojazdu steruje się poprzez dozowanie do niego dopływu schłodzonego powietrza.\nKolejnym rodzajem układu jest klimatyzacja z regulowaną temperaturą. W tym przypadku zadana wartość temperatury utrzymywana jest na stałym poziomie przez układ. Rozdzielenie schłodzonego powietrza na poszczególne strefy wewnątrz pojazdu oraz siła nawiewu ustawiana jest ręcznie. Tryb pracy sprężarki regulowany jest poprzez elektroniczny sterownik.\nOstatnim typem układu klimatyzacji jest system automatyczny tzw. klimatronic. Regulacja temperatury wewnątrz pojazdu realizowana jest automatycznie na poziomie zadanej wartości, dzięki sygnałom dostarczanym do sterownika układu z wielu różnych czujników, które mierzą temperaturą w różnych miejscach wnętrza kabiny oraz otoczenia. System elektroniczny całkowicie reguluje zarówno temperaturę, jak również strumień i siłę dmuchawy w sposób zadany przez kierowcę.


Problem zmiana karmy - Forum o Królikach\nProblem zmiana karmy\nForum Forum o Królikach Strona Główna -> Żywienie\nWysłany: Śro 11:04, 30 Kwi 2014 Temat postu: Problem zmiana karmy\nkrólik przyzwyczajony jest do jednej karmy - nie chce jeśc nic innego - jak zmienić mu to\nInnej nieje zostawia lub nawet wysypuje całą miske\nWysłany: Wto 13:36, 06 Maj 2014 Temat postu:\nZostawić to z głodu zje. Ogólnie króliki wszystko praktycznie zjedzą co dostaną także nie ma co panikować niepotrzebnie.\nWysłany: Pią 1:15, 16 Maj 2014 Temat postu:\nnazrywaj trawki swierzej i bedzie wsuwał jak szalony po co kase na jakies karmy wydawac\nWysłany: Pią 12:14, 23 Maj 2014 Temat postu:\nPopieram Pasze to sama chemia\nWysłany: Śro 11:48, 13 Sie 2014 Temat postu:\npomieszaj jedno z drugim moze wtedy zje\nWysłany: Sob 14:38, 07 Lut 2015 Temat postu:\njak zgłodnieje to zje\nWysłany: Pią 17:09, 13 Mar 2015 Temat postu:\nA nie możesz mu dawać tej karmy, którą je? Przecież co to za problem. Królik też stworzenie żywe i jak człowiek może nie lubić czegoś\nWysłany: Czw 11:36, 16 Kwi 2015 Temat postu:\nSam z głodu nie umrze z pełną miską żarcia obok. Spokojnie, będzie miał ochotę to zje;)\nWysłany: Pią 21:04, 19 Sty 2018 Temat postu:\nJa chciałam się zapytać ogólnie o karmę. Niedługo będę miała malutkiego królika i nie za bardzo wiem jaka karma będzie dla niego odpowiednia. Znalazłam coś takiego [link widoczny dla zalogowanych] jednak nie znam się na tym i chciałabym zapytać czy będzie ona okey? Jeżeli macie jakieś sprawdzone karmy napiszcie mi ich nazwy albo wklejcie mi bezpośrednio linki bym mogła od razu kupić\nForum Forum o Królikach Strona Główna -> Żywienie Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Już jutro najnowszy numer „Książki. Magazyn do czytania” | wirtualnywydawca.pl\nJutro, 3 grudnia, do rąk czytelników trafi najnowszy numer magazynu „Książki. Magazyn do czytania”. Tematem przewodnim dwumiesięcznika, będzie twórczość tegorocznej noblistki Olgi Tokarczuk.\nNajlepsza książka roku? Najciekawszy komiks? Najładniejsza okładka? W najnowszym wydaniu „Książek. Magazynu do czytania” redakcja prezentuje listę 10 najlepszych tytułów wydanych w 2019 roku, światowe gwiazdy literatury opowiadają o genialnych tegorocznych premierach, a polscy pisarze podpowiadają, co podarować tym, którzy czytają nie tylko od święta. Grudniowe wydanie dwumiesięcznika z nowym logotypem i odświeżoną szatą graficzną w sprzedaży od 3 grudnia br.\nPoza tym w najnowszym numerze „Książek. Magazynu do czytania”: Magdalena Środa zastanawia się, na ile błędy polskiego Kościoła wypaczają nasz stosunek do chrześcijaństwa; Wojciech Orliński sprawdza jak działa cenzura w nowoczesnej korporacji; Katarzyna Wężyk czyta na nowo „Małe kobietki” tuż przed premierą kolejnej ekranizacji powieści; Ignacy Kasprowicz zdaje relacje z festiwalu wagnerowskiego w Bayreuth – jednej z najbardziej snobistycznych imprez kulturalnych na świecie, a Adrianna Rozwadowska opisuje historię Ubera. Dodatkowo czytelnicy mogą poznać siedem mało znanych faktów, które warto znać o autorze „Buszującego w zbożu” J.D. Salingerze.\nMały teatr według Olgi Tokarczuk w Big Book Cafe 15…


Łącznica kraków - artykuły | Kraków Nasze Miasto\nPodgórska łącznica kolejowa zmieni swoje oblicze? [WIZUALIZACJE]\nŁącznica kolejowa Kraków Zabłocie - Kraków Krzemionki, otwarta kilkanaście miesięcy temu, do dziś wzbudza dużo emocji. Chodzi przede wszystkim o jej wygląd i - zdaniem wielu osób - nieestetyczne ekrany akustyczne. Grupa architektów ma pomysł, jak ją "ulepszyć".\n6 grudnia 2018, 16:14\npkp zabłocie kraków\npkp krzemionki kraków\n3 listopada 2017, 17:16\nKraków. Zmiany w ruchu przy budowie łącznicy kolejowej\n20 marca 2017, 8:02\nłącznica kraków pkp\nW nocy z wtorku na środę (28.02/01.03) nastąpi tymczasowa zmiana w organizacji ruchu w rejonie łącznicy kolejowej Zabłocie - Krzemionki.\nBudowa łącznicy kolejowej na Zabłociu. Ruch będzie bardziej płynny?\nWczoraj Kraków został sparaliżowany w związku z kolejnym etapem prac przy budowie łącznicy kolejowej na Zabłociu. Najwięcej utrudnień spowodowało zamknięcie estakady Obrońców Lwowa. Teraz kolejarze tak mają poprowadzić prace, aby jak najmniej utrudnień było dla ruchu od strony Nowej Huty.\n17 listopada 2016, 13:08\n2 listopada 2016, 11:50\nKraków. Duże utrudnienia w ruchu przy budowie łącznicy jeszcze przez miesiąc\nBudowa łącznicy kolejowej Kraków Krzemionki-Kraków Zabłocie jest na półmetku. Największe utrudnienia w ruchu potrwają do listopada, a potem będzie ich coraz mniej. Już od tego weekendu na skrzyżowanie pod powstającymi estakadami kolejowymi wrócą autobusy komunikacji miejskiej. Zobacz zdjęcia pokazujące na jakim etapie jest inwestycja.\n29 września 2016, 8:01\nbuQdowa łącznicy kraków\n11 sierpnia 2016, 9:14\nBudowa łącznicy idzie pełną parą, wkrótce duże zmiany w ruchu\nPrace przy łącznicy kolejowej Zabłocie-Krzemionki utrzymują dobre tempo. Dla pasażerów przygotowano już nowy peron Kraków Krzemionki i wznowienie bezpośrednich połączeń do Skawiny i Zakopanego. Wygodniej będzie na krakowskich ulicach – jeszcze przed ŚDM wróci ruch samochodowy w obrębie skrzyżowania ulic Wielickiej i Powstańców Śląskich.\nbuqdowa lacznicy krakow