Noc romantyczna – Halina Krukowska – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Humanistyka » Noc romantyczna\nKilka słów o książce pt. “Noc romantyczna”\nKolejna publikacja z serii „Edukacja dla Mądrości”, inspirowanej koncepcją i dokonaniami Roberta J. Sternberga (teaching for wisdom), stanowi syntetyczne i zarazem nowe ujęcie kategorii mądrości dziecka. Oparta została na wynikach badań własnych autorki przeprowadzonych wśród starszych dzieci prze...\nŻycie pechowej emigrantki to książka przedstawiająca skomplikowane i bardzo dynamiczne losy autorki, której niespokojny charakter i odwaga nie pozwalają zadowolić się w życiu byle czym. Opisane historie, przeżyte m.in. wśród ufnych Norwegów, sprytnych Cypryjczyków i pragmatycznych Holendrów, łączą s...\nZbliża się trudny egzamin, a Ty nie masz już czasu na wertowanie grubych podręczników? A może musisz szybko i skutecznie powtórzyć materiał przed egzaminem z historii ustroju i prawa Polski?Jeżeli na chociaż jedno z tych pytań odpowiedziałeś TAK, ta publikacja jest właśnie dla Ciebie! To wyciąg, opr...\nOPOWIEŚĆ O UTRACONEJ MIŁOŚCI ODKRYTEJ W ROMANTYCZNEJ SCENERII ŚNIEŻNEGO EDYNBURGA Bea nie wierzy w tak zwane drugie szanse. Jest 53-letnią wdową, która musi zmierzyć się z faktem, że już na zawsze pozostanie samotna. Nie mogąc sobie poradzić z nieukojonym żalem i ogromnym poczuciem lęku, ucieka w ci...\nW czasie szkolenia bhp należy omówić zagrożenia na stanowisku pracy operatora wózka widłowego, zidentyfikować czynniki środowiska pracy i przedstawić sposoby ochrony przed nimi....\n„Opowieści celtyckie. Droga do władzy” to kontynuacja niesamowitych przygód Galvana Wercyngetoryksa i Juliusza Cezara! Galvan po wieloletniej nauce wraca do domu, aby objąć władzę nad krajem Arwernów. Wkrótce okazuje się, że nie tylko jego status jest zagrożony, ale również życie, kiedy wychodzi ...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Halina Krukowska\nNoc w polskiej poezji romantycznej nie stała się dotychczas przedmiotem obszerniejszych i tylko jej poświęconych studiów. Wzmianki, luźne uwagi czy dłuższe wywody na jej temat pojawiały się, ale przygodnie, w pracach podejmujących inne problemy badawcze związane z epoką romantyczną1.\nW polskim romantyzmie egzystują różne noce. Celem niniejszej pracy nie jest zaprezentowanie jak największej ilości ich znaczeń. Koncentruje się ona na kilku wybranych utworach, które w sposób szczególny waloryzują noc oraz to, co nocne. Są to: Maria Antoniego Malczewskiego, Zamek kaniowski Seweryna Goszczyńskiego, Konrad Wallenrod, Dziady część II, IV i I orazDziady część III Adama Mickiewicza. Rola obrazów nocy w wymienionych dziełach nie daje się sprowadzić do jednego z konwencjonalnych środków poetyckich, do zewnętrznej orkiestracji towarzyszącej ich tematom. W trzech powieściach poetyckich wczesnego romantyzmu i we wszystkich częściach Dziadów znacząca wydaje się już ilościowa obecność obrazów nocy, ich powtarzalność. Jednakże istotniejszym sygnałem ich ważności jest przede wszystkim miejsce, jakie one zajmują jako węzłowe punkty, skupiające symboliczne znaczenia tych utworów. Daje to podstawę do przyznania w nich obrazom nocy rangi tematu, rozumianego jako określone widzenie świata, a także jako sposób jego ujęcia, jego forma2. W twórczości wymienionych romantyków obrazy nocy nabierają ciężaru ontologicznego, będą sygnalizować przede wszystkim głębinny, skryty, tajemniczy sens bytu i duszy ludzkiej, co w języku epoki – ujmując najogólniej – nazywano ,,nocną stroną”.\nRomantyzm, ze względu na właściwe mu zainteresowanie egzystencją, naturą i historią, przywiązujący szczególną wagę do konkretnych miejsc przestrzeni i czasu, jako znaków niepowtarzalnych wartości duchowych, odnalazł w nocy, w całej różnorodności jej faz, półcieni i kolorystycznych tonacji, zwłaszcza ciemnych, źródło nowej symboliki, zdolnej wyrazić jego filozofię bytu i człowieka.\nDla Mickiewicza, Malczewskiego i Goszczyńskiego noc to główna domena zainteresowań. W jej sferze umieszczają oni naturę, egzystencję, historię oraz metafizykę, a więc zespoły wyobrażeń stanowiące osnowę romantycznego poglądu na świat. Wspólna fascynacja nocą nie oznacza wszakże jednomyślności w jej rozumieniu. Każde z przedstawionych tu ujęć „nocnej strony” uderza swoją innością. Można się domyślać, że ujawnienie ich osobliwości umożliwi jednocześnie wgląd w romantyczne rozumienie tego, co nocne oraz w różne odmiany czy warianty polskiej poezji romantycznej, a co za tym idzie i charakterystyczne dla niej style nocy.\n„Nocna strona” budziła głębokie zainteresowanie w obu fazach polskiego romantyzmu. Zarówno we wczesnym, jak i polistopadowym przejawiała się w dwóch sposobach istnienia, bo nie tylko w utworach poetyckich, ale także w myśli dyskursywnej, estetycznej i filozoficznej, dając tym samym świadectwo „wszechnocnemu” stylowi epoki. Formułowane – nie bez zależności od stworzonych w Europie – teorie „nocnej strony” u Mochnackiego czy Goszczyńskiego określały charakter ich rozumienia poezji, a także refleksję o egzystencji, naturze i historii. Teorie te czasami rozbudowywały się w wielkie, kreślone z rozmachem myśli i wyobraźni, wizje o charakterze eschatologicznym, jak tego dowodzi korespondencja autora Nie-Boskiej komedii3.\nWśród polskich pisarzy wczesnoromantycznych najbardziej uczulony na „nocną stronę” był Maurycy Mochnacki. On też przeniósł do naszej krytyki literackiej zaproponowane przez romantyzm niemiecki kategorie, posłużył się ideami filozofii natury zaczerpniętymi z Novalisa, Schuberta i Schellinga4. Stosując taką perspektywę poznawczą, Mochnacki dokonał oceny ówczesnych polskich nowości literackich. W omówieniu Edmunda Stefana Witwickiego powołał się wprost na dzieło Schuberta – Ansichten von der Nachtseite der Naturwissenschaft – i stwierdził: „W u c z u c i a c h n a s z y c h, w h i s t o r i i, w n a t u r z e, w s p o ł e c z n o ś c i j e s t p e w n a s t r o n a, k t ó r ą b y n o c n ą s t r o n ą n a z w a ć m o ż n a”. Mochnacki poszerzył zakres owej „nocnej strony”, jej przejawianie się dostrzegł nie tylko, jak Schubert, w uczuciach i w naturze, ale także w historii i w społeczności. Zasługą Witwickiego miało być odsłonięcie owej nocnej strony w duszy romantycznego bohatera: „prawdziwą nocną, posępną stronę w sercu i w myślach młodego entuzjasty rozkrył”. To, co nocne, staje się w ujęciu Mochnackiego kluczem do psychologii i charakterologii człowieka romantycznego: „Grała w nim jakaś pieśń straszna, jak dalekie echo cmentarne […]. Od pierwszej chwili imaginacja żywa, ognista pokazała mu wszystko w czarnej barwie […]. Słabość zwana melancholią ciągnęła go do grobu”5.\nMelancholia więc – słynna melancholia romantycznych dzieci wieku – skupiała w sobie oddziaływanie nocnej strony natury i duszy.\nJednakże Mochnacki nie poprzestał na Edmundzie. „Nocną stronę”, stronę melancholii dostrzegł również w Dziadach, w Marii, w Zamku kaniowskim6. Można zatem powiedzieć, że przejęty romantyczną „teorią nocy” krytyk zauważył jej obecność we wszystkich niemal najważniejszych utworach wczesnoromantycznych. Odkrywając ich „nocną stronę”, Mochnacki tworzył na poczekaniu spójną całość estetyczną, którą dziś znamy pod nazwą „literatury wczesnoromantycznej”. Można sądzić – że nie była to spójność narzucona z zewnątrz przez krytyka, że była to s p ó j n o ś ć t k w i ą c a w e w n ą t r z t e j l i t e r a t u r y, wynikająca przede wszystkim z romantycznego odkrycia antropologicznego i psychologicznego, które polegało na odsłonięciu niedocenianej lub niedostrzeganej przez racjonalizm „innej strony” człowieka.\nPrzedstawiona praca nie zajmuje się teoriami „nocnej strony”. Jest ona, co sygnalizuje jej podtytuł, tylko interpretacją wymienionych utworów poetyckich. Taki charakter pracy wynika z istoty zawartych w nich obrazów nocy, które mają znaczenia symboliczne, a więc – przede wszystkim – domagające się zgłębienia. Symbole nocy nie tylko ukazują w nich świat, ale również go – interpretują.\nDla Goszczyńskiego, może najintensywniej „czarnego” z polskich romantyków, kondycję ludzką określa wyłącznie noc, i to noc infernalna7. W symbolice nocy odsłania poeta tę stronę egzystencji ludzkiej, w której ujawnia się fatalistyczne zamknięcie człowieka w naturze, będącej domeną sił zbrodniczych i lucyferycznych. W Marii Malczewskiego noc kosmiczna jest językiem losu metafizycznego człowieka, przemawia ciszą, pustką, nicością. Ujemną waloryzację obrazów nocy w poemacie uwydatnia noc mistyczna, otwierająca przed człowiekiem wartości Absolutu, które nie są jednak wartościami „tego” świata jako ontologicznego pozoru.\nMickiewicza cechuje wielostronność w rozumieniu tego, co nocne. W jego Dziadachwileńsko-kowieńskich noc jest czasem skupienia człowieka nad własną egzystencją, nad jego miejscem w kosmosie. Oznacza chwilę powrotu do samego siebie, a jednocześnie zwrotu do świata, ale ujętego w jego głębinowym, a nie powierzchniowym sposobie istnienia, jaki odsłania się w obrzędzie Dziadów części II. Konrad Wallenrod jest nocną medytacją nad tragicznym losem człowieka w historii. Mickiewicz, nie dezawuując jej porządku, rację ostateczną – w przeciwieństwie do Malczewskiego i Goszczyńskiego – przyznaje naturze, rozumianej jako synonim pierwotnej czystości i doskonałości moralnej, będącej koniecznym odniesieniem egzystencji człowieka historycznego. Poezja Mickiewicza zanurza się w tym, co najbardziej wewnętrzne zarówno w egzystencji indywidualnej, jak i zbiorowej. W symbolice nocy poeta zawarł najistotniejsze problemy ludzkie: miłości i samotności, wspólnoty, narodu, historii, Boga. W dramacie drezdeńskim nastąpiło niezwykłe, w stosunku do poprzednich części Dziadów, poszerzenie znaczeń nocy. Najogólniej rzecz ujmując, w Dziadach części III występują dwie noce: „noc cicha”, wyrażająca mistyczną stronę historii narodowej i „noc wampiryczna” zemsty, związana z tragiczną stroną tej historii. Przejawianie się tych nocy o b o k s i e b i e stanowi sygnał, że mesjanizm nie dominuje w dramacie nad tragizmem. Nocny charakter twórczości Mickiewicza uwydatnia wymowę jego Romantyczności jako manifestu poezji, odkrywającej w „biały dzień” „nocną stronę”.\nI głucho – tylko jakaś w powietrzu rozterkaANTONI MALCZEWSKI MARIA\nChociaż sam Malczewski nazwał w podtytule Marię powieścią, to jednak nie tylko powieściowość1 – z właściwym formie byronicznej powikłaniem przebiegu narracji i nieprzejrzystym układem kompozycyjnym2 – ale przede wszystkim poetyckość i pionowość3 przynoszą w efekcie jej stężały, fascynujący liryzm. Jak każda prawdziwa poezja Maria nie podąża za czasem poziomym prozy, za „czasem życia”4. Swój niepowtarzalny, na tle utworów polskiego romantyzmu, typ ekspresji zawdzięcza eksponowaniu czasu pionowego – unieruchamiającej czas chwili5.\nPowieściowość bowiem rozbudowuje czas linearnie, rozluźnia go, natomiast poetyckość zagęszcza, kondensuje go lub nagle zatrzymuje. Świat Malczewskiego dzięki takiemu „poetyckiemu” traktowaniu czasu zyskuje na głębi. Nie wszystko w Marii jest więc akcją, fabułą, nie wszystko narracją. W tym „nie wszystko” ukrywa się oryginalność Malczewskiego jako poety nocy oraz podstawowa intencja artystyczna jego utworu.\nZostała ona jednak dosyć wyraźnie zasugerowana w jednym z przypisów autora, gdzie wyraził on przeświadczenie, że nasze władze poznawcze: „bez wątpienia ścieśnione są niezmiernie w stosunku (do) nieskończoności, która nas otacza”6. Jeżeli jednak – podkreślił poeta – jej istnienie, czyli: „to, czego pojąć nie możemy, za niepodobne uznamy, tak trudno i mało pojmując, staniemy się podobni do tego sceptyka z komedii, który dlatego tylko wierzył, że żyje, że się mógł w każdej chwili pomacać”.\nTak dobitnie wypowiedziana antyempiryczna przestroga Malczewskiego, wyrażająca konieczność przekraczania granic „władz naszych umysłowych”, daje wiele do myślenia czytelnikowi Marii. Kieruje bowiem jego uwagę na te jej motywy i obrazy, które dotyczą przede wszystkim władz poznawczych, a szczególnie zmysłów; pozwala mu przypuszczać, że być może, w takich obrazach i motywach poeta umieścił istotne sensy swego poematu.\nUkierunkowana przez wyżej przypomniane przekonanie poznawcze Malczewskiego lektura Marii powinna więc zmierzać do odszukania w niej takich obrazów, w których wysunął on, jako ich semantyczną dominantę, motywy związane z przekraczaniem granic zmysłów. Z tego względu musimy zatrzymać się przede wszystkim przy obrazach przedstawiających tytułową bohaterkę, ponieważ właśnie one zawierają charakteryzowany typ motywów. We fragmencie 17 Pieśni I (I, 17) Maria wyznaje, że znajdowała się:\nNieraz, w z m y s ł ó w z a m k n i ę c i u, nad tą dużą Księgą,\nZniżona całym czuciem przed Stworcy potęgą,\nIstotna wydaje się jej uwaga, że w stanie „zamknięcia zmysłów” pogrążała się n i e r a z. Można sądzić, że w taki bezpośredni sposób utwór sygnalizuje znaczenie tego rodzaju obrazów, narzucając je tym samym uwadze czytelnika. Kiedy stykamy się z bohaterką Malczewskiego po raz pierwszy we fragmencie I, 10 uderza nas jej m g l i s t e s p o j r z e n i e (w. 222). Potoczne wyrażenie „widać jak przez mgłę” pozwala zobaczyć to spojrzenie jako przyćmione, zgaszone, mało widzące, w sensie – mało biorące w siebie świata zewnętrznego. Wnikając w znaczenie tego obrazu, należy zauważyć, że w poemacie Malczewskiego dosyć często powracają motywy mgły. We fragmencie II, 6 łączą się one bezpośrednio z dominującym w Marii motywem śmierci: „[…] Śmierci oddech m g ł ą o c z y z a s ł o n i” (w. 915). Również we fragmencie II, 19 księżyc umarłej, martwej Marii: „[…] m g l i s t y m oczom pożyczył oświaty” (w. 1409).\nW mglistym spojrzeniu bohaterki już we fragmencie I, 10 należy zatem widzieć antycypujący znak przechodzenia jej na „tamtą stronę”, znak zawłaszczania jej przez śmierć, a tym samym proces „zamykania zmysłów”. Wyraz „mgliste” łączy się z polem semantycznym wyrazu „woda”. W utworze Malczewskiego oznacza on żywioł, który ma waloryzację wybitnie negatywną. Woda-mgła przesuwa tu ziemię i człowieka w stronę ontologicznego pozoru, odbiera im bytową wyrazistość. Rozsiane w utworze motywy mgły uwydatniają więc widmową, „nocną stronę” bytu. Takie znaczenie wyrazu „mgła” wydobywa poeta poprzez bezpośrednie łączenie z nim określenia: „ciemna”. A ciemność jest, obok czerni i kiru, jednym z podstawowych przejawów symboliki nocy w poemacie.\nFragmentI, 10 zawiera jeszcze jeden obraz, dotyczący wzroku bohaterki, a pozostający w kręgu metafory „w zmysłów zamknięciu”. Maria ma nie tylko mgliste spojrzenie, ale także „c z a r n e o c z y s p u s z c z o n e” (w. 204). Jakiej wagi intencja poetycka ukrywa się w tym obrazie, może uwydatnić ujęcie go w kontekście fragmentów dwóch utworów romantycznych. W Nie-Boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego powracają bowiem charakterystyczne określenia oczu ślepnącego Orcia – poety:\nCo znaczą twoje błękitne o c z y, p o c h y l o n e […]\n[…] często o c z y m a s z g a s n ą c e […]\nSymboliczne znaczenia takich obrazów tekst Krasińskiego odsłania bezpośrednio w wypowiedziach samego bohatera:\nM g ł ą zachodzi mi wszystko – wszystko […]\nKiedy s p u s z c z ę powieki, w i ę c e j w i d z ę niż z otwartymi oczyma.\nGdzie oko twoje, zwyczajne słońcu, nie dowidzi – tam duch mój stąpać umie. – Ciemności, idźcie do ciemności!\nW i d z ę d u c h e m […]7.\nW cytowanych fragmentach Nie-Boskiej występuje, tak charakterystyczne dla romantyzmu, przeciwstawienie wzroku cielesnego, „zwyczajnego słońcu” i – widzenia duchem8. Jako drugi tekst romantyczny, w którym to przeciwstawienie zostało szczególnie uwydatnione, można wymienić Upadek Hyperiona Johna Keatsa, gdzie w obrazie bohaterki musi uderzyć ilość motywów, odnoszących się do oczu:\n[…] bladą twarz ujrzałem,\nNie przez człowiecze smutki wyniszczoną, ale\nŚwietliście wybieloną przez jakąś chorobę\nNieśmiertelną, co trawi, ale nie zabija, […]\nGdyby nie oczy, uciekłbym w trwodze. Jej oczy\nZatrzymały mnie, tak niezmiernie łagodne,\nŚ c i s z o n e j e s z c z e c i e n i e m p o w i e k p ó ł p r z y m k n i ę t y c h\nI chyba c a ł k o w i c i e o ś l e p ł e na wszystko,\nCo było dookoła […]9\nW powtarzalności, w trzech utworach, tego rodzaju obrazów można widzieć jakąś poznawczą konieczność romantycznej wyobraźni poetyckiej. O c z y p o c h y l o n e, s p u s z c z o n e, m g l i s t e, p ó ł p r z y m k n i ę t e i o ś l e p ł e n a w s z y s t k o nie wyrażają tu „narcystycznego” zamykania się bohaterów w sobie samych, a symbolizują ideę widzenia duchem; stają się znakiem zmysłu metafizycznego, otwierającego ich świat wewnętrzny na duchowy wymiar bytu.\nUjęcie Marii w kontekście przywołanych wyżej utworów romantycznych pozwala przypuszczać, że i inne jej motywy i obrazy mogą pozostawać w związku z wyżej wymienioną ideą. Bohaterka Keatsa ma oczy: „Ś c i s z o n e jeszcze cieniem powiek p ó ł p r z y m k n i ę t y c h”.\nW poemacie Malczewskiego również daje się zauważyć tajemna korespondencja semantyczna pomiędzy motywem spuszczenia oczu i motywem ciszy. Tytułowa bohaterka ma bowiem nie tylko oczy m g l i s t e i s p u s z c z o n e, ale i „c z o ł o, c o s c h y l a w c i c h o ś c i” (w. 205). Łączność wymienionych motywów wydaje się istotna ze względu na miejsce ciszy i cichości w Marii i to w konstelacjach jej znaczeń, związanych z nocą mistyczną i nocą kosmiczną – bowiem obie te noce – do takiej interpretacyjnej konstatacji zmierza prowadzony niżej wywód – wyznaczają kreowany w niej świat poetycki. Motyw ciszy powraca w utworze w najważniejszych jego momentach kompozycyjnych i stylistycznych, prawie we wszystkich obrazach, których intencją semantyczną jest „zamykanie zmysłów”. Mgliste i spuszczone oczy bohaterki, jej wewnętrzna cichość – to istotne sygnały właściwego dla Malczewskiego, jako romantycznego poety nocy, rozumienia świata i człowieka nie w powierzchniowym i nie w zmysłowym sensie. Cisza stanowi w jego Marii nie tylko znak pozazmysłowego aktu poznawczego, ale i konieczny jego warunek, a także i jego najgłębszą treść.\nM g l i s t e s p o j r z e n i e bohaterki kojarzy się z wyglądem oczu ludzkich w stanie choroby. Takie skojarzenie nie jest sprzeczne z duchem utworu Malczewskiego. Nawet nieuważnego czytelnika musi zastanowić powtarzalność w nim motywów choroby, właśnie w obrazach, przedstawiających tytułową bohaterkę. O jej chorobliwym wyglądzie mówi się w utworze wprost:\nMario! Czyś ty nie chora? bo masz taką postać,\nJakbyś się do Aniołów pragnęła już dostać; I, 17, w. 537–538\nPytanie to wyrywa się z ust zatroskanego Wacława. Miecznik, wyrażając swój niepokój o córkę, również czyni uwagę o jej więdnięciu. Poeta okrywa jej twarz: „Pięknym, lecz przykrym blaskiem – j a k s u c h o t k o l o r y” (I, 13, w. 394). FragmentI, 12 zawiera obraz sugerujący, że to, co jest w Marii ze świata, rozkłada się w niej jak męty osiadłe „w stojącej a popsutej wodzie” (w. 319). Żywioł wody został tu wprowadzony w swym najbardziej śmiercionośnym aspekcie, bo jako woda stojąca, a więc taka, która rozkładając w sobie męty, staje się wodą trującą, zabijającą. To „woda”, która powleka bladą twarz Marii chorobliwym, „zielonym odcieniem” (I, 12, w. 322). Staw, w którym bohaterka Malczewskiego została utopiona, w tym kontekście obrazowym, nabiera znaczenia symbolicznego, wyraża bowiem samą potworność i ohydę ziemi: jest ona, jak stojąca woda, miejscem zatrucia10 i rozkładu, i to zatrucia nagłego, ponieważ warzy „pąk młodych uczuć” jak jesień (I, 10, w. 213–214), a serce ludzkie „zdradzone, pokłute” psuje „w truciźnie przez jedną minutę” (II, 18, w. 1372–1373).\nMaria jest piękna, ale ma w sobie coś z żywego trupa. Dlaczego – jak i bohaterkę Johna Keatsa – choroba ją „trawi, ale nie zabija”? Właściwe romantyzmowi czytanie świata i człowieka poprzez symbole zawłaszczyło także i chorobę, została ona, zwłaszcza gruźlica, poddana w tej epoce silnej metaforyzacji11. Chorobliwy wygląd zaczyna oznaczać to, co jest romantyczne, a więc interesujące, niezwykłe, tajemnicze, delikatne, uduchowione. Światopogląd epoki cechowało bowiem przekonanie, że stany chorobowe wyostrzają wrażliwość egzystencjalną jednostki, potęgują w niej skłonność do ekstaz, oświeceń wewnętrznych i poznawczych iluminacji. W związku z tym jedną z najbardziej uchwytnych konwencji literackich romantyzmu stały się właśnie metafory związane z chorobą. Poemat Malczewskiego zawiera szczególne ich bogactwo. Trudno jednak byłoby określić konkretnie chorobę jego bohaterki, która wygląda zawsze tajemniczo, umierająco, blado i mdło. W obrazach ją przedstawiających (I, 10) dominują metafory spalania, gaśnięcia, spopielania, motywy czerni, żałoby, cieni, śmierci. Romantyk Maurycy Mochnacki powiedziałby o Marii, że znajduje się ona „w stanie j a k i e j ś n i e z l e c z o n e j n i e m o c y” 12 i tym samym przyznałby jej wyższe, p o z a z m y s ł o w e możliwości poznawcze. Nie inaczej rozumiałby chorobę bohaterki Malczewskiego Seweryn Goszczyński, który wypowiedział następującą opinię: „Kiedy choroba obali ciało, kiedy je cierpienia strawią […] dusza wtedy bierze przewagę, buja swobodnie między ziemskim a nieziemskim światem […]”13.\nW cytowanych wyżej wypowiedziach, dających świadectwo romantycznej skłonności do metaforyzacji choroby, zostało wyrażone przeświadczenie o istnieniu tajemniczych związków pomiędzy stanami ciała a aktywnością ducha. Charakter wielu obrazów Marii Malczewskiego, a zwłaszcza tych, które przedstawiają tytułową bohaterkę jako postać symbolizującą to, co w najwyższym stopniu jest romantyczne, określony został przez to przeświadczenie.\nChodzi tu zwłaszcza o obraz zawarty we fragmencie I, 11, w którym Maria została przedstawiona w momencie, kiedy jej z i e m s k a, z m y s ł o w a s t r o n a u l e g ł a z u p e ł n e m u z a w i e s z e n i u:\nWzbijała ducha wiary: i skrzydły drżącemi\nSzukała swego gniazda daleko od ziemi.\nA że nad przepych świata i blasków pozory\nI drży nić, którą serce do nieba związane: […]\nI wznosząc w górę oczy z tym tkliwym wyrazem,\nBiegnie jak czuła siostra łączyć się w spojrzeniu –\nI wznosząc w górę oczy – doznała – jak lubo […]\nGdy już z ziemskich i chęci, i strachu ochłódła,\nTęsknić szlachetnej duszy do swojego Źrzódła!\nI, 11, w. 228–242\n„Dusza jej – mówił Mickiewicz w Prelekcjach paryskich o bohaterce Malczewskiego – jak gołębica wzbija się do nieba i znajduje tam jedyną pociechę, jaka jej została w życiu. Na twarzy jej i w oczach cichość […]”14. Znamienne, że Mickiewicz zwrócił uwagę szczególną na ten właśnie obraz z fragmentu I, 11 i wydobył z niego motywy, będące przejawem symboliki wstępowania, tak charakterystycznej dla wizji i ekstaz mistycznych15. „Gdy tylko w ludzkim sercu jakieś uczucie w z n o s i s i ę, wyobraźnia – twierdzi Gaston Bachelard – przywołuje niebo i ptaka”16.\nRuch sensów całego fragmentu jest bowiem wyraziście wertykalny. Motywy góry, ptaka – gołębicy, skrzydeł, wzbijania się, wznoszenia, reprezentując tutaj symbolikę wstępowania, oznaczają przekraczanie przez Marię ludzkiego sposobu istnienia, w sensie połączenia w ekstazie, „w jednym rzucie” wszystkich uczuć w spojrzeniu pozazmysłowym z niebem. Symbolika wstępowania, tak licznie manifestowana, wskazuje wyraziście na intencje semantyczne fragmentu I, 11. W polskim romantyzmie Maria wznosi się najwyżej. Uniesienia i wzloty przynależą przecież do jego istoty. W samym jego jądrze zawiera się tendencja, którą określić można jako „dążenie-ku-górze”17. W romantycznym wzlocie Konrada czy Kordiana Bóg milczy. Do Marii Bóg mówi, rozmawia z nią, ale jest to rozmowa milcząca. Tylko w takiej rozmowie bez słów bohaterka Malczewskiego doznaje szczęścia spełnienia tęsknoty duszy rwącej się z kajdan ciała do „swojego źródła”, otrzymuje potwierdzenie, skąd jest i dokąd powróci. Tylko jedyny raz w utworze, właśnie we fragmencie I, 11 Maria ma twarz jednoznacznie promienistą. Bóg udzielił się jej b e z p o ś r e d n i o, j a k u d z i e l a s i ę t y l k o w d o ś w i a d c z e n i u m i s t y c z n y m.\nPrzekonanie, że przytłumienie zmysłowej strony człowieka jest koniecznym warunkiem „ruchu ku górze”, a zarazem ku wnętrzu, czyli warunkiem prawdziwego, duchowego widzenia, podziela Malczewski z wieloma utworami romantycznymi. Przewija się ono także w różnych systemach filozoficznych i religijnych, a zwłaszcza u wielkich mistyków chrześcijańskich. W komentarzu do poetyckiego utworu Noc ciemna oraz w Drodze na górę Karmel święty Jan od Krzyża swoje doświadczenie mistyczne wyraził w symbolice nocy. Wielokrotnie porównywał, właściwe temu doświadczeniu wewnętrznemu, z a n i k a n i e ś w i a t ł a z m y s ł o w e g o d o z a p a d a n i a n o c y 18. AutorkaStudium o św. Janie od Krzyża, Edyta Stein, pragnąc dotrzeć do istoty jego doświadczenia mistycznego, usiłowała wskazać te właściwości nocy kosmicznej, które mogły mu posłużyć do wyrażenia tego, co duchowe. Według Stein, noc kosmiczna nie jest ani przedmiotem ani obrazem („jeśli się pod tym rozumie postać widzialną”), ponieważ nie zawiera w sobie punktów oparcia, jako bezcielesna, bezpostaciowa i niewidzialna. Noc jest przeciwieństwem światła, ponieważ pochłania rzeczy i „zdaje się także pochłaniać nas”. Pozbywając możności używania zmysłów, aktywnych w dzień, noc kosmiczna wchodzi sama w nasze wnętrze: „hamuje ruchy, wpędza w samotność i czyni nas zaciemnionymi i widmowymi”. Jest też przedsmakiem śmierci. Kładąc kres krzykowi i pośpiechowi dnia, przynosi uciszenie świata. W ten sam sposób, twierdzi autorka, noc działa w duszy ludzkiej, w której istnieje „nocna jasność ducha”, kiedy wchodzi ona „w głębię powiązań swej istoty i życia, świata i nadświata. I znajduje głębokie uciszenie w głębi takiej nocy”19.\nNoc kosmiczna, podkreśla Stein, nachodzi nas z zewnątrz w przeciwieństwie do nocy mistycznej, która jest doświadczeniem głęboko wewnętrznym, powodującym jednak podobne do tej pierwszej skutki duchowe: „A więc jest to jakieś zatopienie światła zewnętrznego, choćby na zewnątrz świat ten rozpościerał się w jasnym świetle dnia. Osadza duszę w samotności, w pustce i próżni, podcina żywotność jej sił, zastrasza ją tym, co w sobie kryje. Lecz i tutaj istnieje światło nocne, otwierające nowy świat wnętrza i oświetlające jednocześnie światłem pochodzącym z tego wnętrza świat zewnętrzny tak, że widzi się go zupełnie inaczej niż dotychczas”20. Mistyk zatem widzi świat zewnętrzny „w biały dzień” takim, jaki jawi się on w nocy kosmicznej, w czym właśnie ukrywa się źródło porównania zapadania światła zmysłowego w sensie duchowym do zapadania nocy.\nPrzedstawione w syntetycznym ujęciu intuicje Edyty Stein, dotyczące rozumienia nocy mistycznej i jej symbolicznego związku z nocą kosmiczną, w porządku niniejszych rozważań zostały uobecnione przede wszystkim ze względu na intencje semantyczne, jakie promieniują na cały utwór Malczewskiego z jego fragmentu I, 11. Jeżeli poeta usiłował w nim przedstawić doświadczenie mistyczne bohaterki, to fakt ten musi rzutować na sposób interpretacji motywów utworu, związanych z metaforą „w zmysłów zamknięciu”. We wspomnianym fragmencie światło zmysłów gaśnie zupełnie, „zamykają się” oczy cielesne bohaterki. Jej stan duchowy można więc porównać do m i s t y c z n e j n o c y z m y s ł ó w, przez jaką Bóg przeprowadza swych wybranych, Marii została dana łaska oświecenia wewnętrznego, doświadczenie Absolutu, widzenia duchem w ciemnościach. Jednakże łaska wybrania przez Boga jest także bolesnym doświadczeniem egzystencjalnym, podcinającym żywotność jej sił. Można skonstatować, że to duch odrywa bohaterkę Malczewskiego od życia i zwraca w stronę śmierci i nocy. W związku z powyższym obecność w fragmencie I, 11 motywu śmierci:\nZniknąć – na zawsze zniknąć pod Śmierci objęcie!\nnależy ujmować jako wyrazisty sygnał mistycznego doświadczenia bohaterki. Bowiem, jak wyznaje święta Teresa z Ávila, pożądanie śmierci jest jednym z najbardziej bolesnych doznań „ciemnej nocy” mistyków, co znalazło przejmujący wyraz w jej twórczości poetyckiej:\nO! jakże czekam mej śmierci zjawienia! –\nBo tylko ona otworzy mi drogę […]\nWybawi duszę z ciasnego więzienia! […]\nWięc tym umieram, że umrzeć nie mogę!\nWięc z głębi duszy tęsknotą trawionej\nWzywam cię, śmierci! O wyrwij mię z ciała!21\nUkształtowanie stylistyczne wyżej cytowanego dwuwersu Marii sugeruje podobne odczucie śmierci jako upragnionej drogi przekroczenia ludzkiego sposobu bytowania, przejścia na „tamtą stronę”, które, co znamienne, jest tu ruchem „wstępowania”. Istotny pozostaje także fakt, że bohaterka Malczewskiego została przedstawiona jako „dla nieba istota”, uwięziona „w ciężkich kajdanach ziemi” (I, 10, w. 215–216), w czym należy widzieć kolejną wewnątrztekstową informację o charakterze jej duchowych przeżyć. Jednakże Maria, jak wszyscy bohaterowie Malczewskiego, poddana jest również działaniu nocy kosmicznej. W portrecie bohaterki, szkicowanym za pomocą antynomicznych motywów światła i cienia, znalazło bowiem wyraz romantyczne przeciwstawienie człowieka wewnętrznego i zewnętrznego22.\nAby zbliżyć się do intencji poznawczej Malczewskiego, zawartej w 11 fragmencie Pieśni I, a także odnaleźć momenty wzajemnych powiązań i zależności, jakie w jego utworze istnieją pomiędzy nocą mistyczną i nocą kosmiczną, należy się odwołać do znakomitego Henri Bremonda: „[…] nie poeta wyjaśnia nam tajemnicę mistyka, ale przeciwnie – mistyk, i to poprzez swoje najwznioślejsze stany, pomaga nam przeniknąć tajemnicę poety”23.\nDoświadczenie mistyka jest jednak z istoty swej nieprzekazywalne w słowie, ale poeta – „dlatego właśnie, że jest poetą” – musi dotknąć słowem tego, co zostało dane mistykowi w akcie bezsłownym24. A taki akt poznawczy dany został bohaterce Malczewskiego. I nie ona o nim mówi, ale poeta. Jeżeli Maria należy do najświetniejszych utworów polskiego romantyzmu, to właśnie dlatego, że Malczewski sprostał genialnie owemu „musi poety”.\nMaria w mistycznym uniesieniu znajdowała się „daleko od ziemi” („i skrzydły drzącemi / Szukała swego gniazda daleko od ziemi”; I, 11, w. 229–230). To d a l e k o o d z i e m i dane było także przeżyć samemu Malczewskiemu. W jego podróży na Mont Blanc również znalazło spełnienie romantyczne „dążenie-ku-górze”. Dla zrozumienia Marii w jej głębinowym sensie niezmiernie istotną wagę ma fakt, że do wersów z fragmentu I, 11:\nWidniejsze pióra b i a ł e z n i ż o n e j P o k o r y.\nMalczewski dołączył przypis, w którym przekazał swe niezwykłe doznania z pobytu na Białej Górze: „[…] w podróży tej straciłem żywy z oczów i z myśli dziedzinę, na której panuje człowiek […] domy, miasta […] barwy, blaski c i e m n ą m g ł ę t w o r z y ł y […]. Wszystko, co dziełem człeka, znika przez swą małość […], n i e b o p r a w i e c z a r n e g o k o l o r u, s ł o ń c e p r z y ć m i o n e […] nadludzkim jakimś czuciem i uczuciem przejmują śmiertelnika; i pewny jestem, iż oprócz innych przyczyn, nawet dla niezmiernej różnicy tego dziwnie górnego widoku, a s ł a b o ś c i n a s z y c h z m y s ł ó w nikt by go długo znieść nie potrafił”25.\nPowyższą wypowiedź autoraMarii należy rozpatrywać w kontekście historii religii, zawierającej liczne świadectwa symbolicznego wartościowania gór26. Przejawy takiego wartościowania zawiera i poezja romantyczna. Odnajdujemy je także w wypowiedziach dyskursywnych romantyków. Seweryn Goszczyński w Dzienniku podróży do Tatrów podkreślił, że wpływ gór na duszę ludzką odczuwały wszystkie ludy, wszystkie religie świadczyły o nim27. „Wyżyny były zawsze miejscami wybranymi do modłów, […] do wiązania ziemi z niebem”. „Cóż to jest, o góry, ta dziwna potęga przywiązana do was – pyta Goszczyński – owa tajemnica, która was uświęca najświętszymi chwilami życia ludzkości”28. Jakiekolwiek są tego przyczyny – odpowiada poeta – nie są one materialne, zmysłowe. Przypisał on górom jednoznacznie potęgowanie n a d z m y s ł o w e j, duchowej strony człowieka. Twierdził, że stoi on tu „duchem w obliczu nieba”, że staje się za ich sprawą jednym porywem uczucia „ku wzniosłości niematerialnej”29. Malczewski także wspomniał w wyżej cytowanym przypisie, że widok ziemi z góry przejmuje jakimś n a d l u d z k i m c z u c i e m śmiertelnika, że istnieje niezmierna różnica między dziwnie górnym widokiem a s ł a b o ś c i ą n a s z y c h z m y s ł ó w. Istotę romantycznego „bycia na górze” syntetycznie ujął także Goszczyński w Zamku kaniowskim:\nKrążymy po niej spojrzeniem w p ó ł-b o ż e m,\nIII, w. 282–28530\nNie będzie chyba nadużyciem interpretacyjnym wyjaśnienie sytuacji poznawczej autora Marii tekstem Goszczyńskiego. Spojrzenie z góry Mont Blanc na ziemię nie jest już spojrzeniem tylko ludzkim, ale „wpół-bożem”. Spojrzeniem prawie boskim krąży „nad otchłanią pognębienia” tylko Maria, gdyż w mistycznym „d a l e k o o d z i e m i” zostało dane jej poznanie, że:\n[…] nad przepych świata i blasków pozory\nWnikając w intencję poetycką Malczewskiego złożoną w tym obrazie, należy przypomnieć, że jego znaczenia nie mogą być rozpatrywane poza symboliką wstępowania, wyznaczającą ruch sensów fragmentu I, 11. W związku z powyższym Pokora może oznaczać tu tylko czysty, duchowy akt poznawczy, w sensie momentalnego zrozumienia wyższej prawdy, osiągnięty przez bohaterkę w chwili „oderwania się”, duchowego „oddalenia” od ziemi. Pokora jest tu, w sensie symbolicznym, światem „wysoko wzniesionym”, co sygnalizuje także jej określenie: „biała”. W tym kontekście określenie to domaga się bowiem przywołania znaczeń koloru białego, jakie ma on w mistyce, gdzie nieskalana biel odpowiada czystemu światłu, sygnalizującemu to, co boskie31. Biała Pokora Marii jest bowiem utożsamiona z boskim światłem, które ma w sobie czystość anielską, nieznoszącą niczego, co ziemskie. A symbolika światła jest przecież wyraziście obecna zarówno w I, 10, jak i we fragmencie I, 11: „a świeci jak zorza”, „twarz promienistą”, „jasność i wonie”, „pod jasności wrota”, „po jasnym promieniu”, „pióra białe zniżonej Pokory”. Istotę omawianego obrazu, w którym obok motywu bieli występuje motyw zniżenia, należałoby oddać przez znamienną wypowiedź mistyków, według której: „[…] S z c z y t ś w i a t ł a j e s t s z c z y t e m m r o k u” 32. Wydaje się, iż w tej mistycznej ontologii światła ukrywa się między innymi źródło ciemnych, mrocznych obrazów Marii. Nakładanie się semantyczne motywów światła i mroku daje się zauważyć zwłaszcza w partiach przedstawiających tytułową bohaterkę.\nCały fragmentI, 10 odsłania jej przynależność do sfery mrocznej, nocnej33. Nie ma w nim ani jednego wyrazu, związanego z tym, co „dzienne”, światowe. Nawet wyrazowi „młoda” odbiera jego „dzienny” akcent nie tylko motyw mgły, ale także zawieszona intonacja pierwszych wersów\n[…] czemuż kiedy młoda,\nW świetle tych uwag istotę pozazmysłowego stanu poznawczego Marii może wyrazić wyżej przywołana formuła mistyczna: bohaterka „wzniesiona” duchowo na szczyt światła, jednocześnie doświadcza szczytu mroku. Widzi ziemię tylko jako ciemną i mroczną. W utworze noc mistyczna, w wyżej ujętym syntetycznie sensie, występuje w ramach odkrywanych przez poetę pozazmysłowych, nadnaturalnych, „nocnych” sposobów poznania tego, co nazwał on nieskończonością. Im z odleglejszego „szczytu” duchowego oglądana jest ziemia, tym bardziej wydaje się mroczna.\nA taką z i e m i ę m r o c z n ą ujrzał sam Malczewski ze szczytu Mont Blanc. Znamienne, że w jego widzeniu dominowały dwa kolory: biel i czerń. Z tego względu w przywołanym wyżej przypisie poety należy się szczególna uwaga jeszcze dwóm fragmentom, które dotyczą „białej Pokory”: „Wyrażenie to stosowane do ducha religii chrześcijańskiej, nie jest może niewłaściwym i co do sposobu, pod jakim się p r z e d s t a w i a j ą o k u w z n a c z n e j w y s o k o ś c i u t w o r y d u m y l u b d o w c i p u c z ł e k a […]”.\nJak się przedstawiają oku w z n a c z n e j w y s o k o ś c i utwory człowieka, pokazał Malczewski w następujących zdaniach przypisu: „[…] i tylko z jego siedziby przedmioty b i a ł e j f a r b y, a te właśnie, których swą władzą odmienić nie zdołał, rozróżnić się dawały […]”.\nA zatem mistyczne „daleko od ziemi” Marii i sposób „p o d j a k i m p r z e d s t a w i a j ą s i ę o k u w z n a c z n e j w y s o k o ś c i” utwory człeka – odpowiadają sobie poznawczo. I w przeżyciu mistycznym bohaterki i w przeżyciu kosmicznym Malczewskiego waloryzowana jest biel. Tylko ona jest widniejsza, tylko przedmioty białej farby dają się rozróżnić.\nNa górze Mont Blanc Malczewski doświadczył znacznej słabości zmysłów: „straciłem – pisał – żywy z oczów […] dziedzinę, na której panuje człowiek […] barwy, blaski ciemną mgłę tworzyły”. Osłabienie zmysłów sprawiło, że widział on tylko ciemną mgłę, ponieważ „wszystko, co dziełem człowieka, znika przez swą małość”. Można zatem przypuszczać, że jak bohaterka utworu, istota wybrana przez Boga, przeżywa noc mistyczną, jej światło i jej mrok, tak i poeta Malczewski przeżył na szczycie Mont Blanc światło i mrok nocy kosmicznej: słońce przyćmione, ciemną mgłę, niebo prawie czarnego koloru, ujawniające mu ziemię od strony posępnej grozy. Ujrzana z takiej odległości, nie miała w sobie barw i blasków dnia, które zniknęły, tworząc ciemną mgłę lub szary tuman. Tak mogła wyglądać ziemia – stwierdził Malczewski – w chwili, gdy „Bóg chaos utwarzał”. Wiążąc z zawartym we fragmencie I, 11 obrazem zniżonej, białej Pokory taki widok ziemi, poeta czynił mistyka tłumaczem swojej nocy kosmicznej. Uwagi powyższe wydają się, w toku prowadzonych tu rozważań, istotne, ponieważ charakter wielu obrazów Marii pozwala przypuszczać, że poeta pragnął przedstawić w niej podobny do widzianego ze szczytu Mont Blanc widok ziemi i wypowiedzieć w nim swoją myśl o świecie i człowieku.\nTrudno byłoby wniknąć w znaczenia obrazów nocy w powieści Malczewskiego bez uświadomienia wzajemnych zależności i powiązań, jakie istnieją pomiędzy nocą mistyczną a nocą kosmiczną. Skorzystamy i tutaj z głębokich przemyśleń Edyty Stein: „Noc kosmiczna, jak i mistyczna, jest czymś bezpostaciowym, czymś tak rozległym, że do pełni jej znaczenia można tylko zrobić aluzję […]. Z a m y k a o n a w s o b i e c a ł e w i d z e n i e ś w i a t a i c a ł ą k o n c e p c j ę e g z y s t e n c j i. W t y m w ł a ś n i e z a w i e r a s i ę t o, c o j e s t i m w s p ó l n i e. I tu, i tam, w obu wypadkach zachodzi coś, czego nie można uchwycić, a jednak jest na tyle wyraźne, że jednego można użyć do objaśnienia drugiego, nie przez arbitralny wybór ani przez zaplanowane porównanie, ale w d o ś w i a d c z e n i u s y m b o l i c z n y m, które wskazuje na jakieś pierwotne i początkowe p o w i ą z a n i a i pozwala wyrazić o b r a z o w o to, co jest niewyrażalne”34.\nPrzywołując tę wypowiedź, należy jednocześnie podkreślić, że obraz nocy kosmicznej w poemacie Malczewskiego jest efektem krzyżowania się zasadniczo dwóch punktów widzenia: mistycznego i ziemskiego. Jest przecież w Marii czas Dnia, czas „świetnych uczuć” – miłości, patriotyzmu, czas rycerskiej powinności; jest piękno natury i piękno człowieka. Jednakże, można stwierdzić, że Dzień u Malczewskiego n i e z a w i e r a w s o b i e ś w i a t ł a b e z c i e n i a. To, co jest tu właśnie z Dnia, szybko gaśnie, ciemnieje, przemija.\nOgląd najbardziej znaczących miejsc kompozycyjnych poematu potwierdza jednokierunkowy przepływ znaczeń: Malczewski otwiera go obrazem zachodzącego słońca, a zamyka obrazem cmentarnej nocy. Powtarzalność tej fazy czasu kosmicznego wyznacza głęboką strukturę symboliczną Marii, sygnalizując tym samym nieuchronny, nieodwracalny ruch życia, biegnącego z dnia ku nocy, a więc zamknięcie przed człowiekiem jako istotą ziemską, „wygnaną” wszelkich możliwości i perspektyw, tak w wymiarach historii, jak i egzystencji indywidualnej. W związku z tym, że kreowany świat poetycki w Marii wyznaczają dwie noce: mistyczna i kosmiczna, przypomnienie wyżej cytowanej wypowiedzi Edyty Stein, akcentującej symboliczną zależność obu nocy, może okazać się istotną pomocą interpretacyjną w procesie wnikania w znaczenia nocy kosmicznej. Jeżeli dla wyrażenia istoty nocy mistycznej, wewnętrznej używa się porównania: z a n i k a n i e ś w i a t ł a z m y s ł o w e g o j e s t j a k z a p a d a n i e n o c y, to uzasadniona wydaje się myśl, że może ono być odniesione i do nocy kosmicznej. Należy tylko ująć jego człony w następującym, odwróconym porządku: z a p a d a n i e n o c y j e s t j a k z a n i k a n i e ś w i a t ł a z m y s ł o w e g o.\nPorównanie to może „objaśnić” znaczenia wielu obrazów Marii, a przede wszystkim znaczenia centralnego w jej świecie poetyckim obrazu zachodzącego słońca. Jak zapadanie, zamykanie zmysłów w nocy mistycznej, tak i zapadanie słońca w nocy kosmicznej Malczewskiego jest koniecznym warunkiem zerwania łudzącej zasłony zmysłów i eliminacji „dziennego”, pozornego poznania, warunkiem zbliżenia się ku poznaniu głębszemu, „nocnemu”, odrzucającemu świat, jego maski, jego mowę. Symbolem tego zbliżenia jest właśnie u Malczewskiego obraz zachodzącego słońca, a więc słońca zmierzającego w stronę nocy. To z niego poeta wysnuwa zasadnicze motywy Marii, w których kulminuje jej artystyczne napięcie. Na jego szczególne znaczenie w utworze wskazuje fakt, że najistotniejsze z nich, motywy ciszy i pustki – powracają jako ciemne, finalne akordy obu jego pieśni. Zamykając zmysły, odrzucając złudne blaski dnia, Malczewski aktywizuje te władze duchowe swoich bohaterów, które mają moc wejrzenia w mroki bytu, ciemności egzystencji, a także – jak Maria – w światło Absolutu. Obrazy nocy w poemacie Malczewskiego są więc językiem romantycznej epistemologii. Obraz zachodzącego słońca funkcjonuje w nim między innymi na prawach symbolu wyrażającego główną intencję poznawczą poety: odsłanianie, dotykanie niedostępnej zmysłom „drugiej strony” bytu.\nDla zrozumienia istoty obrazów nocy kosmicznej Malczewskiego i wzajemnych jej powiązań z nocą mistyczną ogromne znaczenie ma spotkanie w tekście Marii trzech motywów: bieli, pokory i ciszy:\nWidniejsze pióra b i a ł e zniżonej P o k o r y\nI, 11, w. 232\nI z tą c i c h ą P o k o r ą co się nie użala\nII, 20, w. 1435–1437\nBiała Pokora nocy mistycznej staje się tłumaczem cichej pokory nocy kosmicznej, jej martwej ciszy i pustki. Mówiąc słowami Bremonda – to mistyk objaśnia tajemnicę poety. Jak głęboka jest tu koegzystencja tych motywów, ujawnia fakt, że łączą się one często z czasem pionowym, którego istotę można byłoby wyrazić paradoksalnym: im niżej, tym wyżej:\n[…] czoło, co s c h y l a w cichości,\nI, 10, w. 205\nZ p o z i o m e g o z n i ż e n i a, gdzie go wiara tłoczy\nII, 20, w. 1440\nZ n i ż o n a całym czuciem przed Stworcy potęgą,\nI, 17, w. 553\nWidniejsze pióra białe z n i ż o n e j Pokory,\nW swej niemej pobożności jakby w b i t a w z i e m i ę?\nII, 20, w. 1437\nCzas ciszy i pokory opada w dół, ale jednocześnie ma głęboką pamięć „góry”. Pokora jest cicha i zniżona, ale, co sygnalizowano, jest „światem wysoko wzniesionym” bieli, czyli światłem, którego „szczyt”, będący symbolem mistycznej transcendencji, łączy się ze szczytem mroku zmysłów. To, czego doświadcza mistyk w akcie bezmownym, milczącym, poeta usiłuje dotknąć słowami: światło, biel, cichość, zniżenie, mrok. W porządku nocy kosmicznej funkcję tę przejmuje słowo „cisza”, które oznacza podobne widzenie ziemi, jakie jest dane Marii w akcie mistycznej cichości. W tym sensie noc mistyczna w utworze Malczewskiego poręcza wagę ontologiczną obrazów nocy kosmicznej.\nZarówno noc mistyczna w Marii, jak i noc kosmiczna są wyrazem symbolicznym centralnej dla romantyzmu idei, zgodnie z którą za światem widzialnym, zmysłowym ukrywa się rzeczywistość irracjonalna i tajemnicza. Malczewskiego jako poetę romantycznego interesuje przede wszystkim ta strona bytu i kondycji ludzkiej, którą wyraża w jego poemacie noc kosmiczna. Cała Maria zbudowana została na opozycji Dnia i Nocy, ciemności i światła. W związku z tym należy zwrócić szczególną uwagę na te obrazy alegoryzowane Marii, w których zawarte są bezpośrednie sygnały tej opozycji, a zatem przede wszystkim na fragment II, 3:\nGdy N o c, zazdrośnym palcem ścierając D n i a ślady,\nSposób istnienia alegorii w utworach poetyckich polega na jej bezpośrednim byciu tym, co nazywa się ich wyższą wymową czy ogólniejszym sensem35. Uczestnicząc w linearnym ruchu znaczeń, alegoria istnieje zarazem w porządku pionowym utworu, będąc momentalną syntezą, właśnie uogólnieniem ich cząstkowych sensów, bądź oświetleniem tych znaczeń, które ukrywa symbolika.\nW związku z powyższym w strukturze tej figury semantycznej zawierać się musi bardziej bezpośrednio niż w innych środkach poetyckiego obrazowania sugestia interpretacyjna autora. Można więc przepuszczać, że „uogólnione” cechy Nocy kosmicznej, które zawiera alegoryzowany obraz z fragmentu II, 3, zostały „rozpisane” w wielu obrazachMarii, mających bardziej konkretny, ale mniejszy zakres semantyczny. Zazdrosne ścieranie śladów Dnia oraz ciemność jako sfera zbrodni i zdrady to w świetle wyżej omawianego obrazu najistotniejsze cechy Nocy kosmicznej Malczewskiego. Istotnie, można potraktować Marię jako poetycki wyraz owego gestu ścierania śladów życia przez siły kosmiczne, ukryte za światem dostępnym zmysłom, a przejawiające się w naturze i w duszy ludzkiej natarczywie i z nieuchronną koniecznością. Znaki ich niszczącego działania dostrzega poeta we wszystkich żywiołach kosmosu. Siły te, a sugeruje to semantyka czasowników utworu – pędzą, gonią, grożą, wiercą, zasnuwają mgłą, rozdmuchują wszystko do znaku, uśmiercają, trują nagle. Są – taki ich obraz pojawia się w Marii – prześladującym człowieka tajemniczym, c z a r n y m w i d m e m. Bohaterowie Malczewskiego wskutek działania tych niepojętych sił najczęściej znajdują się w stanach trwogi, niepokoju, strachu, obawy, czy co złego się nie stanie. Noszą w sobie stale przeczucie nieuchronnego nieszczęścia, co wyraża się w sferze obrazowania w dominacji motywów związanych z czernią, ciemnością, kirem, żałobą. Noc Malczewskiego zmierza zazdrośnie do odebrania człowiekowi wszystkich niesionych przez Dzień wartości, pokazuje je jako złudę, pozór, a co więcej – jako przewrotnie zastawianą nań pułapkę. Noc ta ma jedyny cel – pogrążyć człowieka w czarnej rozpaczy, smutku, rozterce, zgryzocie i czym prędzej uczynić go zbrodniarzem lub uśmiercić.\nPowieść Malczewskiego, jak sam poeta wyznał w liście dedykacyjnym, namalowana została czarną farbą, która ma tu wiele znaczeń. Motywy czerni, mroku, cieni eksponuje poeta na pierwszym planie semantycznym utworu, co pozwala sądzić, że to one przede wszystkim wyrażają jego „nocną” wrażliwość kosmiczną, to znaczy – szczególne wyczulenie na to, co jest w świecie złem, zbrodnią, śmiercią, żałobą, rozpaczą, martwą ciszą, a co n i e d a j e s i ę r o z j a ś n i ć r a c j o n a l n i e, a jedynie na zasadzie uznania irracjonalnego, nadnaturalnego pierwiastka bytu i duszy ludzkiej. Motywy czerni korespondują w utworze najsilniej z motywem ciszy. To w nim poeta umieścił najciemniejsze, „nocne” jego sensy, najcięższą ekspresję smutku, melancholii i pustki. Motywy ciszy swymi znaczeniami zbliżają się bowiem najbardziej do tych znaczeń, jakie zawarł Malczewski w alegoryzowanym obrazie z fragmentu II, 3. Cisza w jego poemacie to najbardziej negatywny rezultat zazdrosnego ścierania przez Noc śladów Dnia. W Marii motyw ciszy wyraża najskrajniejsze, prawie takie, jakie dane jest nocy mistycznej, widzenie świata jako pozoru i nicości.\nPierwszym krytykiem, który zwrócił uwagę na znaczenie obrazów nocy w Marii, był Maurycy Mochnacki. Na postawione przez siebie pytanie, w jakim świetle Malczewski pojął i wykonał myśl swego poematu, udzielił następującej odpowiedzi: „Nie jest to brzask zaranny, ale zmierzch dnia chmurzącego się ku wieczorowi dzikiej, ponurej, melancholijnej fantazji”36.\nUwaga autora O literaturze polskiej w wieku dziewiętnastym w świetle wszystkich warstw poematu – obrazowej, kompozycyjnej i językowej wydaje się w pełni uzasadniona. Eksponowany przez Malczewskiego czas kosmiczny nazwał on zmierzchem. Jego częścią jest i zachodzące słońce jako początkowa faza nocy. Powyższą konstatację niech potwierdzą wybrane z tekstu wersy z motywem zachodzącego słońca37:\nPędzą – a wśród promieni z n i ż o n e g o s ł o ń c a,\nI, 2, w. 19\nNa rozciągnięte niwy s ł o ń c e z k o s a ś w i e c i –\nI, 8, w. 169\n[…] – i gdy w owym stawie,\nI, 16, w. 473–474\n[…] aż pomrok przedmioty zasini;\nI, 17, w. 500\nA żółtym drgając światłem po ziemi i wodzie,\nNa swym bogatym tronie płonęło w zachodzie:\nII, 3, w. 787–790\nZ tyłu – słońce, już wówczas schowane za borem,\nSzarzały wszystkie farby – […]\nII, 13, w. 1132–1134\nMarian Maciejewski w znakomitym studium Śmierci „czarne w piersiach blizny”. O „Marii” Malczewskiego, podejmując problematykę imion śmierci, wiele wnikliwej uwagi poświęcił obrazowi zachodzącego słońca; między innymi stwierdził: „Kluczowe a zarazem śmiercionośne zdarzenia rozgrywają się w Marii przy zachodzie słońca, które zamyka Dzień, a otwiera bramy Nocy”38.\nObraz zachodzącego słońca w Marii należy traktować jako symbol, który w sposób konieczny zawiera sprzeczności, ponieważ zespala w sobie motywy dnia i nocy. Tym samym wyraża istotę człowieka jako bytu dwoistego. Jednakże jest to dwoistość szczególnego rodzaju, bowiem dla świata kreowanego w Marii decydujące znaczenie ma taka proporcja dnia i nocy, w której dzień zawsze „chyli się”, chmurzy, zmniejsza, a noc – powiększa, rośnie, czarnieje.\nNawet pobieżne prześledzenie semantyki utworu pozwala stwierdzić, że prawie każdy wyraz „dzienny” ma w nim swój „n o c n y” c i e ń. Radość Malczewskiego jest zawsze posępna, ufność zdradliwa, przyszłość zatruta, szczęście owleczone chmurą, wiosna życia krótka i mdłym pachnąca światłem. Jeżeli pojawi się w świecie Marii uroczy połysk, to zaraz go śmierć gasi, jeżeli uśmiech, to w śmiertelnej chorobie, jeżeli uścisk, to tylko po to, by topić w nim trwogi; jeżeli słodycz – to w rozpaczy: jeżeli lubość – to w żałobie. Taki podwójny „nocno-dzienny” charakter semantyki ukazany w obrazie-symbolu zachodzącego słońca odciska swoje piętno i na innych warstwach utworu. Jednostki składniowe Marii pojedyncze, proste czy bardziej rozbudowane zwykle tworzone są na zasadzie kontrastu „nocno-dziennego”, w którym jednakże jeden z członów, związany znaczeniowo z nocną, znosi znaczenia drugiego:\nA kiedy radość mignie, to zaraz i mija,\nI, 12, w. 264\nI, 17, w. 497\nBujno rośnie, odludnie kwiat stepowy ginie;\nII, 1, w. 641\nGdy każdy dobry przymiot w gorszki żal się zmienia –\nII, 7, w. 947\nLinia tematyczna, jak i składnia Malczewskiego nie tylko są horyzontalne, nie rozbudowują się wciąż linearnie, ale rwą się, rozdwajają, pozostawiając niepokojące luki, szczerby, szczeliny39, otwierające głębszy plan semantyczny utworu, sugerujący rzeczy poza obrębem świata zmysłowego – a co za tym idzie – i poza obrębem słowa istniejące. Poeta te szczerby i luki często uwydatnia w ten sposób, że umieszcza je w uprzywilejowanych miejscach stylistycznych w wersie:\nŚcięte silniejszą władzą: […]\nII, 16, w. 1269–1271\nPauzy średniówkowe i przerzutnia zabarwiają silną ekspresją wszystkie człony składniowe pomieszczone w obrębie trzech wersów. Malczewski w ten sposób zatrzymuje bieg linearny tekstu, co szczególnie akcentuje przerzutnia „usta ścięte”, pozostawiająca niesione przez składnię i wers znaczenia – w zawieszeniu. Podobne zabiegi stylistyczne poety można zauważyć i w następujących wersach:\nTaż sama w ustach słodycz, a w czole sędziwość –\nTaż sama bladość twarzy, ale oczu żywość –\nCzapka, wąsy, dla Polski straszydło na wrogi –\nI żupan ten sam czarny – tylko że gdy trwogi\nNie porwał się do korda – już spał – spał na wieki.\nII, 20, w. 1460–1465\nPowtarzalność jednorodnych pod względem składniowym jednostek, wzmocniona tożsamością wyrazów „taż sama”, staje się tłem dla członu eliptycznego – „ale oczu żywość –”. Jako zdanie urwane, umieszczone w finalnej pozycji wersu i opatrzone graficznym znakiem – pauzą – posiada spotęgowaną ekspresję, gdyż pojawia się po nim właśnie niedopowiedzenie, otwierające drugi plan semantyczny utworu. Ujawnia się on również w miejscu przerzutni „gdy trwogi Odgłos” oraz po zdaniach następnych wydzielonych myślnikiem. Po pierwszym „– już spał –” tworzy się także silnie wyczuwalna luka semantyczna.\nRelacje „dzień – noc” Malczewski często przekłada na synonimiczne w stosunku do nich relacje „powierzchnia – głębia”, co wyraziście widać już we fragmentach I, 4 i I, 6, rysujących zagadkowy, niejasny portret Wojewody. Większość motywów obu fragmentów łączy zasada przeciwstawienia świata zewnętrznego i głębi, czyli, w tym wypadku, skrywanego świata uczuć wewnętrznych bohatera:\nŚwietna mowa, dla ludzi – imię znakomite –\nCo w sobie, to na zawsze dla wszystkich ukryte;\nI, 4, w. 69–70\nW ustach mieszka wesołość – w oczach myśl zgadnienia –\nW głębi, to w głębi serca, robak przewinienia;\nI, 6, w. 93–94\nObrazyMarii są zwykle rozbudowywane w głąb, mają, jak wyżej zacytowane, dwa plany semantyczne, będące efektem doszukiwania się przez poetę we wszystkich przejawach świata, tak zewnętrznego jak i wewnętrznego, ukrytej, złowrogiej rzeczywistości nocnej. We fragmencie I, 6, przedstawiającym Wojewodę, powracają motywy skrycia – „w bocznym skrzydle obszernej budowy”, „w ustroniu”. „Tam jego myśl skryta samotnie się żarzy” – sugerujące, że to, co nocne jest właśnie skryte w głębi, schowane w najbardziej ciemnych sferach duszy ludzkiej40. Jak w romantycznej powieści grozy Malczewski uczynił symbolicznym odpowiednikiem rzeczywistości wewnętrznej czarność i ciemność nocy oraz architekturę gotycką, funkcjonującą tutaj jakby na zasadzie cytatu z tradycji literackiej. Zanurzenie się Wojewody w ciemność oznacza jego poddanie się irracjonalnym siłom zła. To „miejsce” oddalone od widoku ludzi emanuje „czarnym tchnieniem”. Tu „wydobywa się” z Wojewody jego zbrodniczy zamiar skrytej zbrodni. To noc pomaga mu znaleźć „rękę krwawej, zgubnej przyjaźni”. Jego noc wewnętrzna odsłania się jako sfera zła, zbrodni, podstępu i zdrady, skrytych w głębi, bowiem:\nW głębi to, w głębi serca robak przewinienia.\nW płaszczyźnie składniowej tę skrytą głębię, tę nocną „czarność” duszy Wojewody Malczewski uwydatnił wyrazem „tam” umieszczonym w powracających zdaniach:\nNicht tam nie zawołany wnijść się nie poważy –\nTam jego myśl ukryta samotnie się żarzy –\nDepce burzliwym krokiem po ciemnościach nocy,\nJakby w jej czarnym tchnieniu chciał gdzieś znaleźć rękę\nKrwawej, zgubnej przyjaźni – lub zgasić swą mękę!\nI, 6, w. 107–112\nTrzykrotne powtórzenie podobnych składniowo zdań z akcentem na wyrazie „tam”, oznaczającym miejsce „w głębi”, jest środkiem uwydatniającym „drugą stronę”. Zdania w cytowanym fragmencie z a w ę ź l a j ą s i ę wokół jednego centrum semantycznego, zatrzymują się, „drążą w głąb”. Takie zawęźlanie się zdań jednorodnych należy do częstych środków „składniowego” wdzierania się poety do tego, co skryte w głębi nocy.\nDla autora Marii najistotniejsze


MARIT BJOERGEN Sport -\nNajbardziej utytułowana zawodniczka w historii zimowych igrzysk olimpijskich, czterdziestoletnia Marit Bjoergen, wróciła tej wiosny do treningów biegowych po drugiej przerwie macierzyńskiej. Norweżka ma w planach starty w biegach długodystansowych...\n- Ludzie! Nie ma co płakać, trzeba świętować - mówiła Justyna Kowalczyk do grupy wzruszonych dziennikarzy z Polski. - Podsumowania i inne takie rzeczy będą miały znaczenie, ale za 10 lat - dodawała. Właśnie mija 10 lat od jej olimpijskiego złota w...\nNorweska biegaczka narciarska, a zarazem wieloletnia największa rywalka Justyny Kowalczyk, zakończyła karierę sportową. Była jedną z najwybitniejszych w historii.\nBiegi narciarskie. "Marit Bjoergen? Wygląda jakby miała sto lat"\nRoar Hjelmeseth, trener norweskiej kadry, ocenił szanse doświadczonej zawodniczki na zbliżających się zimowych igrzyskach w Pjongczang. Stwierdził, że nie są one zbyt duże.\n- Niektórzy pytają, czy takie efekty może przynieść coś innego niż trening - spekuluje fińska gazeta "Ilta-Sanomat" o bicepsach Marit Bjoergen. - Jestem rozczarowana, że ten temat znowu wraca - powiedziała Norweżka.\nJustyna Kowalczyk biegnie o 12.22 w ćwierćfinale sprintu klasykiem w Lillehammer. W bardzo ciekawym towarzystwie: pierwszy raz od półtora roku zmierzy się z Marit Bjoergen w bezpośredniej walce, ale walczy też ze świetną Heidi Weng i z siostrą...\n- Pierwsze starty Justyny w nowym sezonie pozwalają nam wyciągnąć dużo wniosków - mówi były trener kadry polskich biegaczek, prof. Szymon Krasicki. Mentor Justyny Kowalczyk po jej 16. miejscu w sprincie i dziewiątym w biegu na 10 km (oba starty...\n- Być mamą i wygrywać to niewiarygodne uczucie. Syn mnie poznał na ekranie ale już po dwóch sekundach chciał robić co innego - mówi Marit Bjoergen, która wróciła do Pucharu Świata po 20 miesiącach przerwy i wygrała już w drugim starcie, na 10 km...\nJustyna Kowalczyk odjedzie z Kuusamo z mieszanymi uczuciami: na 10 km była dziewiąta, czyli poniżej oczekiwań, w sprincie szanse na dobre miejsce odebrały taktyczne błędy. Tak się zaczynają ostatnie dwa sezony w karierze Justyny: pogoń za dwoma...\nTrybunał Arbitrażowy ds. Sportu bada sprawę próbek Kristiny Smigun-Vahi z igrzysk w Turynie. Ponowne badanie na obecność zakazanych środków dało wynik pozytywny. Estonka może stracić złote medale z 2006 roku.\nTak (nie) testuje Międzynarodowa Federacja Narciarska: nie tylko Therese Johaug miała długą przerwę w kontrolach antydopingowych, Marit Bjoergen nie była testowana przez siedem ostatnich miesięcy 2016 roku - pisze "Verdens Gang"\n"Szarapowej wystarczyłoby złożenie wniosku o możliwość brania leku. Niektórym daje się zgodę wsteczną"\n- Bjoergen dzięki wyłączeniu terapeutycznemu brała lek zabroniony, który został z listy zdjęty, a u Szarapowej było odwrotnie. Jeśli była chora, mogła poprosić o zgodę - mówi Michał Rynkowski, sekretarz polskiej komisji antydopingowej\nZnów kłótnia o astmę w narciarstwie: tym razem Norwegów zaatakowała Jelena Wialbe, szefowa rosyjskich biegów. - Co to za astma, z którą Martin Johnsrud Sundby biega tak dobrze? - Już trzeci raz z rzędu Norwegowie wygrywają Tour de Ski i u mężczyzn...\nWszystko wskazuje na to, że przed nami jeszcze trzy zimy z rywalizacją Marit Bjoergen z Justyną Kowalczyk. Bjoergen przyspieszyła ogłoszenie decyzji, co dalej z karierą. Ale do pożegnania z nartami jej się nie spieszy.\nBiegi narciarskie. Marit Bjoergen nie kończy kariery\nMarit Bjoergen wbrew wcześniejszym spekulacjom nie kończy jeszcze kariery. - Miałam trochę czasu na przemyślenia wiosną i teraz jestem już w stu procentach pewna, że biegnę dalej w przyszłym sezonie - powiedziała Norweżka.\nMŚ w Falun. Kowalczyk czwarta w sprincie. Była moc. I był jeden błąd\nFormę miała na medal. Ale zabrakło dobrego początku w finale. Justyna Kowalczyk nie dogoniła w nim miejsca na podium, zajęła w sprincie stylem klasycznym czwarte miejsce. Ze złotem znów Marit Bjoergen.\n- W trzech pierwszych biegach Justyna spisała się świetnie, niestety, w najważniejszym popełniła błąd, przez który nie stanęła na podium. Wielka szkoda, bo w formie była nawet na złoto - mówi prof. Szymon Krasicki po pierwszej konkurencji MŚ w...\n- Żal mi Justyny Kowalczyk. Mam nadzieję, że coś się zmieniło i będzie na mistrzostwach świata w dobrej formie. Potrzebujemy jej - powiedziała Marit Bjoergen na konferencji przed rozpoczynającymi się w środę mistrzostwami świata w narciarstwie...\nDwa lata temu na mistrzostwach świata w Val di Fiemme były przypadki niewykrytego dopingu wśród medalistów w biegach narciarskich. Tak przynajmniej twierdzi Rasmus Damsgaard, ekspert ds. zwalczania dopingu Międzynarodowej Federacji Narciarskiej...


Krzywy zgryz- zagrożenia – Uwaga\nGdybyśmy kogoś zapytali, jakie niesie zagrożenia ze sobą krzywy zgryz to powiedzą nam, że głownie chodzi o to, że nie ładnie wyglądamy. Oczywiście jest to prawda, ale wygląd nie jest najważniejszy. Tylko ortodonta śląskie jest wstanie nam powiedzieć, co się wiąże z krzywym zgryzem, a co gorsza ta lista jest naprawdę bardzo długa. Przede wszystkim możemy nie doczyścić zębów, na których zacznie zbierać się duża ilość bakterii. Możemy mieć próchnice czy paradontozę, a zatem jest to spore zagrożenie. Zacznie się krzywego zgryzu, a zakończy wyrywaniem zębów. Wtedy to będzie dopiero tragedia i nie można w żaden sposób do tego doprowadzić. To nie koniec smutnych wiadomość dla osób, które mają problemy ze zgryzem. Problem polega na tym, że można mieć nawet zaburzenia równowagi, można mieć problemy z gryzieniem. Lista jest jeszcze dłuższa i lepiej żeby nami zajął się już teraz ortodonta śląskie, który szybko zacznie działać. Teraz jeszcze nie jest za późno, ale to szybko może się zmienić i wtedy niestety, ale leczenie będzie zajmowała mnóstwo czasu i będzie o wiele bardziej kosztowne. Musimy zadbać już teraz o swoje zęby, a wtedy nie będziemy mieć pogłębiających się problemów.\nJuż po pierwszej wizycie i ortodonty będziemy wiedzieć, co trzeba robić i jak żeby efekty z tego były bardzo dobre. Tylko ortodonta śląskie nam doradzi, wybierze najlepsze metody i będzie wstanie to doglądać tak żeby nam się poprawiał zgryz. Jeśli wybierzemy prawdziwego specjalistę to będziemy z jego usług bardzo zadowoleni. Nasza świadomość jest coraz większa, dlatego coraz więcej osób można zobaczyć z aparatami na zębach. Na ulicach i w telewizji widać nie tylko młodzież, ale również osoby starsze. Nigdy nie jest przecież zbyt późno żeby mieć piękny uśmiech. Dbając o swoje zęby będziemy wyglądać o wiele lepiej, będzie nam się lepiej jadło i życie od razu będzie o wiele przyjemniejsze. Zęby mamy jedne i trzeba o nie dbać skutecznie, bo inaczej czeka nas proteza albo bardzo drogie implanty zębów.\n« Autoryzowany serwis Nissan Kruszenie materiałów »


O Szkole - GLOKER Kraków – Niepubliczna Szkoła Policealna – Nauka bez matury, za darmo - Kraków\nOdwiedź naszego facebooka lub bloga i dowiedz się więcej:\nTa placówka posiada uprawnienia szkoły publicznej – oznacza to, że w ramach nauki uczniowie otrzymują od nas legitymacje szkolne oraz uczą się na kierunkach dofinansowanych (darmowych przez cały okres trwania nauki). To duża szansa dla tych, którzy po skończeniu szkoły średniej chcą w niedługim czasie uzyskać zawód, poświadczony dyplomem Ministerstwa Edukacji Narodowej i tytuł zawodowy TECHNIKA, przyznawany po egzaminach zawodowych. Nasza szkoła jest jednocześnie ośrodkiem egzaminacyjnym Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej. W pełni realizujemy program nauczania przygotowujący do zdania egzaminów państwowych, opierając się na wymogach MEN.\nW ramach tej placówki prowadzimy weekendową i dzienną szkołę masażu, oraz terapii zajęciowej, a także stacjonarną naukę na kierunkach Technik usług kosmetycznych i Technik informatyk.\nPo ukończeniu dwuletniej nauki (i zdaniu egzaminu państwowego) absolwenci otrzymują tytuł Technika w danym zawodzie. Nowoczesne i doskonale wyposażone pracownie masażu i kosmetyki pozwalają w pełni rozwinąć swoje umiejętności. Ciągle modernizowane pracownie informatyczne są naszą dumą. Przyszli Terapeuci zajęciowi będą mogli szkolić swój warsztat na zajęciach praktycznych w Domach Pomocy Społecznej, z którymi współpracujemy.\nPolicealna Szkoła Medyczno-Społeczna Gloker\nTa placówka kształci w kierunku zawodów związanych ze zdrowiem i rekreacją ruchową. Zajęcia praktyczne odbywają się w nowoczesnych, odpowiednio przygotowanych salach, a prowadzący je nauczyciele to dyplomowani, aktywni zawodowo instruktorzy z wieloletnim doświadczeniem, pracujący w renomowanych salonach i promujący zdrowy, aktywny tryb życia.\nNiepubliczna Placówka Kształcenia Ustawicznego Gloker\nTa szkoła zapewnia najefektywniejszy tryb nauki – umiejętności potrzebne do wykonywania nowego zawodu zdobywa się już w rok. Także w ramach tej placówki organizujemy krótkie (od 4 dni do 4 tygodni) kursy, uczące obsługi najpopularniejszych programów (m.in. księgowych – Symfonia, Płatnik; komputerowych – Photoshop, MS Office, Kwalifikacyjne Kursy Zawodowe (po ukończeniu których otrzymuje się uprawnienia do wykonywania zawodu) oraz kierunki roczne (które pozwalają nabyć od podstaw lub podszkolić posiadane już umiejętności, jednak nie kończą się egzaminami zawodowymi).\nMarketing i dziennikarstwo\nManager jednostek hotelowych spa i wellness\nkurs obsługi programu Symfonia Kadry i Płace\npakiet warsztatów Photoshop\nkurs grafiki komputerpwej\nbezpłatne warsztaty z kosmetyki i masażu\nkurs stylizacji fryzur wieczorowych i fantazyjnych\nkurs manicure i pedicure klasyczny, biologiczny i hybrydowy\nkurs stylizacji i zdobienia paznokci\nWszystkie nasze placówki mają siedzibę w jednym budynku – w centrum Krakowa na ul. Szlak 32/1. Tam, w Sekretariacie, można załatwić wszelkie formalności dla każdej z nich. Na temat zapisu do szkoły więcej na naszej stronie internetowej w zakładce zapisy.


przez Maro 21 mar 2015, o 20:47\nNr 1 - ... hmmm... wiesz, że miałem taniej to marudziłeś Mam bardziej odpowiednie ET i też marudzisz Mogę Ci oddać w tej samej cenie co na aukcji + jak sobie doliczysz do tych ET38 dystanse za ok. 200 zł\nNr 2 - nie pasują do Omegi\nNr 3 - kozackie i ciekawa opcja. Cena tyż konkretna\nprzez benji 21 mar 2015, o 22:00\nMaro napisał(a): Nr 1 - ... hmmm... wiesz, że miałem taniej to marudziłeś\nAkurat do tych nie marudziłem ,marudzę do tych z et30 .Po za tym cena z aukcji nie odzwierciedla faktycznej ceny felg\nMaro napisał(a): Nr 3 - kozackie i ciekawa opcja. Cena tyż konkretna\nNo właśnie one też mnie bardzo kręcą i mam zagwostkę\nprzez benji 3 kwi 2015, o 15:56\nDobra padło na szmery,zakupione\nDoradźcie jakie opony kupić?\nZ racji ograniczonego budżetu będę musiał kupić chinole,tylko jakie i jaki rozmiar.Teraz w modzie są Zetexy o takie:\nhttp://www.oponeo.pl/dane-opony/zeetex- ... wgodUCIA_Q.\nprzez jaggi 3 kwi 2015, o 21:18\n225/40 moim zdaniem ciut za niska przy tej szerokości.\nja mam 235/40 wszystkie i jest spoko.\nzaraz przyleci Maro i ci powie, że na tył to co najmniej 265\nPS. gratki słuszny zakup\nprzez Maro 4 kwi 2015, o 01:11\nWyglądają na 4x8J więc wystarczy\njaggi napisał(a): 235/40\nbenji napisał(a): Teraz w modzie są Zetexy\nSam mam z przodu i nie narzekam. Ale co mam narzekać jak prawie nie jeżdżę\nprzez benji 4 kwi 2015, o 07:35\njaggi napisał(a): PS. gratki słuszny zakup\nMaro napisał(a): Wyglądają na 4x8J więc wystarczy\nA może 225/45/18?Mają lepszą etykietę:\nhttp://www.oponeo.pl/dane-opony/zeetex- ... l#88438569 niż,\nhttp://www.oponeo.pl/dane-opony/zeetex- ... eviewslist\nprzez KAFARMAN 4 kwi 2015, o 15:11\nNie ogarniam tych chinoli\npo chuj kupować wielkie drogie felgi jak nie ma kasy na opony\nMaro napisał(a): Sam mam z przodu i nie narzekam. Ale co mam narzekać jak prawie nie jeżdżę\nUświadom mnie proszę jak to się sprawuję bo może ja i masakryczna ilość osób wywala kasę w błoto kupując nowe opony firmowe.\nBiorąc pod uwagę iż masz to z przodu nie bał byś się rozpędzić furmankę do ponad 200-tu na tej oponie\ntylko tak szczerze\njak z przyczepnością na suchym/mokrym ? hałasem, zużyciem, opór toczenia jest większy jak w gumie firmowej\nbo jeśli wszystko jest ok to po jaki chuj płacić za gumę ponad 500 jak można ją mieć za niecałe 200\nSory Benji za OT\nprzez Maro 4 kwi 2015, o 15:32\nbenji napisał(a): :tak:\nA może 225/45/18?\n195 może najlepiej\nJak masz ET30 i wyrwałeś za lepszą kasę niż ode mnie to SZACUN. Inaczej to... pizda ze Cię Dystans konieczny. A wg mnie na dystansie to jak z gumą na kutasie\nKAFARMAN napisał(a): jak z przyczepnością na suchym/mokrym ? hałasem, zużyciem, opór toczenia\nZużywalności nie skomentuje ale reszta jest na "+"\nA poza tym Zeetex to... z Dubaju Zapewne arabscy drifterzy na nich latają więc zużycie musi być na poziomie\nprzez piotrek920101 4 kwi 2015, o 17:42\nco do tych etykiet, to sa one wiarygodne bo slyszalem nie sa.\nprzez benji 4 kwi 2015, o 19:52\nKAFARMAN napisał(a): po chuj kupować wielkie drogie felgi jak nie ma kasy na opony\nFelgi nie były drogie,a co do opon KAFAR one mają bardzo dobre opinie w necie jako jedne z nielicznych chinoli czy arabów kij wie co,więc jeżeli nie widać różnicy to po co przepłacać .Kupię te opony,pojeżdżę trochę i dam znać,jeżeli będą chujowe to osobiście odszczekam na forum że wyjebałem osiem stów w błoto\nKAFARMAN napisał(a): Sory Benji za OT\nMaro napisał(a): 195 może najlepiej\nPytam poważnie a Ty się już nabijasz\nMaro napisał(a): Jak masz ET30 i wyrwałeś za lepszą kasę niż ode mnie to SZACUN\nPisałem w poprzednim poście że et38,nie czytasz dokładnie\nMaro napisał(a): Inaczej to... pizda ze Cię Dystans konieczny. A wg mnie na dystansie to jak z gumą na kutasie\nZnowu czytasz po łebkach,dystanse mam od momentu zakupu auta .A wygląd to kwestia gustu,z przodu i tak muszę mieć dystans bo mi zacisk haczy o felgę.Także z tyłu poprzedni właściciel dał dystans bo to hujowo wyglądało,żeby tył był bardziej schowany niż przód\npiotrek920101 napisał(a): co do tych etykiet, to sa one wiarygodne bo slyszalem nie sa.\nPrzyznaję że nie wiem sugeruję się tym co jest w necie\nprzez piotrek920101 4 kwi 2015, o 20:39\ni tak zle napisalem. dopiero teraz zobaczylem. slyszalem i czytalem ze sa one NIE WIARYGODNE. sam sie glowie jakie oponki kupic i wybiore albo z 1 polki 2 3 letnie albo nowki typu barum debica itepe.\nprzez Maro 6 kwi 2015, o 10:56\nNie czytam dokładnie, bo trzeci dzień\nCo do opon to jest coś takiego jak kalkulator opon\n225/40 będzie najbliższa normie. Ja mam takie z przodu. Z tyłu 265/35 ale felga 9J\nprzez benji 13 maja 2015, o 17:02\nPany będę miał wyciąganą przednią szybę,a mam czujnik deszczu czy na coś uważać czy to normalnie wycinać\nprzez benji 18 maja 2015, o 10:09\nTrochę z opóźnieniem,ale wklejam:oma już na iszmerach\nZakupione opony 235/40/18,pierwsze wrażenie pozytywne,nie są głośne.Trochę na mokrym nie trzymają w zakrętach,ale może za ostro je traktuję ale i tak są lepsze od moich używek.Przegoniłem ją trochę ponad 200 na AOW,auto dobrze się na nich prowadzi.\nTutaj na dystansie 30mm z tyłu\nW między czasie wleciał nowy wydech,2 środkowe i końcowy.\nprzez omega2001 18 maja 2015, o 21:16


ących wykonywanie takich przelewów. Jednak internauci, zanim zdecydują się na wykonanie przelewu internetowego najczęściej dokładnie sprawdzają bezpi\nW obecnych czasach wykonywanie bezpiecznych przelewów online jest bardzo popularne. Dlatego stale rośnie liczba stron internetowych umożliwiających wykonywanie takich przelewów. Jednak internauci, zanim zdecydują się na wykonanie przelewu internetowego najczęściej dokładnie sprawdzają bezpi\nOsuszaczJak korzystać z pomocy prawnej?Wynajem foteli i innych mebli. Czy warto?Kilka porad dla zdrowych zębówO kancelariach, prawnikach oraz sądachJak sobie poradzić z niechcianymi gośćmi?Biznes i Google - pozycjonowanie stronPakowanie się i organizacja miejscaOdzież i bielizna termoaktywna. Czy warto?Ślub i wesele - najważniejsza chwilaWspomaganie treningu suplementamiNagrzewnice, kaloryfery, ogrzewanie - kilka cieplych slówCar problems - find the best solutionOdżywkowe rady dla sportowcówOgólnie o frezarkachStylowe woreczki do przechowywaniaDla przedsiębiorców: podatki, biura rachunkowe, księgowośćJak promować się w sieciBiznes i Google - pozycjonowanie stronPolskie prawo bywa skomplikowaneEleganckie kreacje i proste sukienki, czyli kilka faktów o sukienkach i tunikachCzy żeby zobaczyć pokaz tańca Warszawa trzeba wydać dużo?Każda z nas zasługuje, by być pięknąJak skutecznie wypozycjonować stronę? Pozycjonowanie GdańskProfesjonalne dbanie i czyszczenie skór- krótki wpisBhp-pulsar.plRozpoznanie i walka z bakteriamiIdziemy do dentysty!Ważne zagadnienia i problemy w kwestii pozycjonowaniaSkuteczne pozycjonowanie


Maria Dąbrowska. Przyjaźń_6 | Дівчата райської яблуні ~ Dziewczęta rajskiej jabłoni ~ Girls of the Apple Tree of Paradise\nStrona główna » Maria Dąbrowska. Przyjaźń » Maria Dąbrowska. Przyjaźń_6 » Maria Dąbrowska. Przyjaźń_6\nNa koniec przyszedł dzień, kiedy doktor Łopuszewski spotkawszy Karola na korytarzu szpitala, rzekł:\n– Gorączka spadła!\nKarol zapytał strasznie spokojnie i cicho, zająknąwszy się tylko cokolwiek:\n– Czy można do niego, do niego iść?\n– A można. Tylko nie siedź długo. Jest osłabiony.\nNie siedź długo! Łatwo to powiedzieć ludziom, którzy się wydostali z dna przepaści i zobaczyli słońce. Czyż tak nie było?\nGdy Karol zbliżył się tym razem do łóżka, Stefan powiedział:\n– No, widzisz, wszystko dobrze.\n– Ja zawsze byłem dobrej myśli — odparł, biorąc go za wychudzone ręce i wpatrując się w zbiedzone rysy przyjaciela.\n– Ty mnie uratowałeś — zaszeptał po chwili Stefan.\n– Cóż ty za rzeczy mówisz. Pomyślę, że znów majaczysz.\n– A tak. Niejeden raz wcale nie miałem przytomności, ale jak ty tu stałeś i brałeś mnie za rękę, to taka zażarta moc we mnie wstępowała, mówię ci — życie.\n– Naprawdę? Naprawdę byłem ci na coś potrzebny?\nPotem zdarzało się jeszcze niekiedy, że temperatura się pojawiała, ale nie była wysoka i prędko przechodziła. Karol przesiadywał u chorego coraz to dłużej.\nObjąwszy leżącego przyjaciela, całymi godzinami toczyli z nim szeptem rozmowy. Niekiedy marzyli o przyszłości. Mieli swoje poglądy na wszystko, dużo rzeczy pragnęli zmienić. Czekali tylko chwili, kiedy pochwycą ster życia w ręce.\n– Posłuchaj — mówił Stefan. — Ci starzy myślą, że jak mają niepodległość, to już jest wszystko. A cóż, dla nas to dopiero początek. Patrz na mnie. Byłem chory. Zrobili mi operację. Wyleczyli. To co, mam teraz siedzieć i cieszyć się? Ha, teraz dopiero do pracy! Dalej! Muszę ponauczać ludzi, że mają być dobrzy dla siebie. I prawdziwi żeby byli. Muszę wszystko zdobyć, do wszystkiego dojść.\nKarol przeciwnie. Chciał wszystko tracić, trwonić, porzucać. Pienił się mówiąc:\n– Żadnego spadku nie uznaję, a mnie co po tym, wszystko na szkoły, na oświatę.\nW marzeniach były to rzeczy bardzo łatwe.\nInnym razem nadarzały się do rozstrzygnięcia praktyczne zagadnienia. Te były trudniejsze.\nOto raz Karol ni stąd, ni zowąd spotkał na korytarzu znajomą twarz. Z początku oczom nie wierzył, później poznał. Był to ów brodacz z otwartą gruźlicą, który go nagabywał w początkach lata. Więc w istocie był chory! On Karola nie poznał.\nW pierwszej chwili Karol ucieszył się, że nie został poznany. Ale gdy już szczęśliwie minął “bandytę”, na którego przygotował był kiedyś swój młotek od krokieta, pomyślał, że wymykanie się chyłkiem nic tutaj nie pomoże. Przeciwnie, trzeba zawrócić, dać się poznać i może jakoś przeprosić.\n– Dzień dobry! — rzekł z takim uczuciem, jakby przełykał nieuniknioną łyżkę tranu. — Pan był u nas. Pan przychodził...\nCzy była to zbyt nieokreślona forma przypomnienia się, czy też chory brodacz uważał, że Karolowi nie należało się nic lepszego, nie wiadomo. Odpowiedział bowiem szorstko, a zarazem lękliwie:\n– Co się kawaler czepia. Ja już nigdzie nie przyjdę, tylko mnie na Bródno stąd powiozą.\nKarolowi wydało się, że usłyszał stęknięcie nieubłaganego losu — stracił odwagę do dalszej rozmowy.\n– Słuchaj — spowiadał się potem Stefanowi. — Ja go niesłusznie posądziłem, że jest bandytą. Co ja mam zrobić? Jeżeli mu powiem i przeproszę, to mu będzie przykro, że mogłem go tak posądzić. A zresztą on wcale nie chce ze mną rozmawiać.\nStefan myślał nad tym do następnego dnia. Potem rzekł:\n– Są takie rzeczy, że nie zawsze można je naprawić. Ale mogą służyć na drugi raz, jak się jeszcze co takiego zdarzy, żeby za prędko nie posądzać.\nOto do czego doszedł Stefan. Ledwo się wykpił śmierci, już ma pełno myśli o życiu, już coś\nSiostra szpitalna patrzyła krzywo na te ich długie szepty.\n– Proszę pana. Czy chory nie za dużo mówi? Nie zanadto się męczy? — pytała, podchodząc z termometrem. — Doktor kazał mu wypoczywać.\n– Dobrze, proszę siostry — odpowiadał Karol ulegle. — Już odchodzę.\nI uśmiechali się do siebie troszeczkę. Doktorzy mają różne lekarstwa, ale czy wiedzą, jak dużo lekarstw mieści się w dobrej przyjaźni? Wracając ze szpitala, Karol spoglądał już teraz przytomnie dookoła, wszystko zaczynało go na powrót interesować. Zauważył, zdumiony, że lato się już kończy. Więc przebył w udrękach i w radościach prawie dwa miesiące.\nPewnego dnia, wróciwszy, zastał u Szostaków swojego stryja.\nPowitanie było bardzo serdeczne, chociaż z początku troszeczkę zawstydzone. Stryj powiedział, że ojciec wróci dopiero w końcu września i że Karol ma się zaraz przenieść do ciotki i zacząć systematycznie naukę. Bardzo dobrze. Teraz Karol nie może już nic mieć przeciw temu. Gdy się jednak żegnali z Szostakami, zdawało mu się, że stryj był mało serdeczny. Wobec tego podszedł i, tak jak pierwszego wieczoru, pocałował Rozalię w rękę. I ona tak samo zawołała:\n– Widzicie go. Cóż to za taki chłopiec!\nPrzyszłość zapowiadała się szczęśliwa i przyjemna, wsparta na wypróbowanej przyjaźni jak na opoce. Lecz gdzież na świecie jest miejsce, w którym by nie tkwił cierń. Teraz kiedy wzburzone uczucia Karola zaczęły się pogodnie uspokajać, obnażyły się niby zdradzieckie rafy — wszystkie grzechy, przez które szedł za głosem swego serca. Porzucił dom w tajemnicy, obraził stryja, zawiódł rodziców, a co gorsza, prawie że o nich zapomniał, prawie nie czytał ich listów, kazał Rozalii do nich pisać.\nWszystkiemu temu trzeba będzie stanąć nie na żarty do oczu i stoczyć walkę albo się upokorzyć. Tak jedno, jak i drugie przerażało Karola. Najgorsze zaś było, że nie mógł o tym wszystkim pomówić ze Stefanem. Nie było rzeczy, o której by ze sobą nie mówili, a o tej niedoli nie można mu powiedzieć. Gdyż stała się ona dla niego i przez niego. Delikatność i godność przyjaźni kazały milczeć.\nKu tej sprawie zbliżał się już ktoś inny — ojciec. Idą teraz ku sobie. Gdzie się spotkają? Jak to będzie? Karol gubił się w myślach.\nW październiku, nieco później, niż było zapowiedziane, przyszedł list ojca.\nPrzyjeżdżam. Za tydzień będę w domu. Jeżeli chcesz się ze mną rozmówić, to przyjedź na taki a taki dzień. Konie będą. Pieniądze na drogę przysyłam.\n“Jeżeli chcesz się ze mną rozmówić” — tak pisał ojciec. Jak gdyby nie do syna. O mamie ani słowa!\nWe właściwym czasie Karol poszedł ostatni raz do szpitala pożegnać się ze Stefanem.\nChory chodził już po korytarzu w szpitalnym szlafroku w niebieskie prążki. Skryli się w niszy pod oknem, Karol powiedział, że ojciec przyjeżdża i że on jedzie się z nim zobaczyć, bo będzie na wsi pewno z tydzień.\n– Przez ten czas i ja już wyjdę ze szpitala — rzekł Stefan. — Za tydzień ojciec ma po mnie tu przyjechać.\n– I stanowczo idziesz do tej preparandy?\n– Tak. Jak będziesz u ojca, to dowiedz się o warunki. Przecie to niedaleko. Idzie o to, czy można wstąpić od Bożego Narodzenia.\nPreparanda, o której mówili, mieściła się we dworze sąsiedniego, rozparcelowanego majątku.\n– Będziesz tak blisko nas — zaczął się żalić Karol. — Moglibyśmy się tak ciągle widywać. A tymczasem ja teraz właśnie będę stale w Warszawie. Będziemy rozłączeni.\nStefan rzekł z namysłem:\n– Przychodzi taki czas, że trzeba się rozłączyć.\n– Ale ten czas nie był taki? — zapytał trwożnie Karol.\n– Jaki “ten”?\n– Ten... ten — rzekł Karol znacząco i potrząsnął ręce Stefana.\n– Nie, nie, ten był taki, żeśmy powinni byli być razem. Ten był taki — uspokoił go Stefan ze\n– I nie żałujesz, co?\n– Jak możesz pytać?! Jak możesz?!!\nNazajutrz nastąpił odjazd. W pociągu Karol spał cały czas i to go pokrzepiło. Mimo to, kiedy siadał na bryczkę, serce biło mu jak szalone, a zanim dojechał, zmarzł z niepokoju.\nZa bramą ogrodu powitał go krajobraz późnej jesieni. Ciemnozielone świerki stały się bardziej widoczne, ogród bez liści wyglądał przezroczyście i smutno. Naokoło panowała złowroga, śmiertelna cisza.\nLecz kiedy bryczka stanęła, okazało się, że cisza ta nie jest zupełna. Pomimo że nie było wiatru, tylko zaledwie przewiew snuł się w powietrzu, świerki szumiały trochę. Oparte na swych gałęziach jak na łapach, szumiały od dołu aż do góry. Ten szum potoczysty i rzewny ukołysał Karola.\nPrzede dwór wyszedł Mateusz.\n– Dzień dobry, Mateuszu! Czy ojciec jest u siebie?\n– Pewno jest u siebie w pokoju.\nKarol wszedł do pokoju ojca i stanął w progu. Niebo zrobiło się przez ten czas żółte, jak bywa często jesienią nad wieczorem, i napełniło pokój swym pałaniem. Na pół przytomnymi oczami Karol zobaczył, że ojciec podniósł się z kanapy, stojącej w głębi pokoju, i szedł ku niemu aż do progu. Cóż to miało znaczyć, że szedł ku niemu aż do progu?\nNagle Karol zobaczył coś, na widok czego zdrętwiał. Ojciec osiwiał!\nI tak jak gdyby nie był siwy, zapytał wprost:\n– Cóż? Dawno nie widzieliśmy się, synu.\n– Tatuś... osiwiał.\n– A tak, miałem trochę zmartwienia.\n– A mama? — i Karol przełknął głośno.\n– Z mamą było różnie. Jakiś czas była... mama bardzo niepokoiła się o twoje sprawy. Właściwie... rozumiała ciebie, a jednak przyplątały się jakieś cierpienia nerwowe, ale to szczęśliwie minęło. Za to tak w ogóle z płucami — nie bardzo...\nTym słowom ojca Karol z gniewem zaprzeczył:\n– Ależ mama jest zdrowa! — wykrzyknął. — Ależ mama jest zdrowa!\nTak to jest na tym świecie. Od czego ojciec siwieje, temu syn wcale nie wierzy. Cóż robić. Karol nie wierzył, żeby komu mogło co złego grozić. Czyż nie przekonał się na Stefanie, że wszystko dobrze się kończy?\n– Oby, mój synu! Oby...\nTak powiedział i wziął syna za rękę, schyliwszy się nieco, aby tej ręki dosięgnąć. Wtedy dopiero na te niewyraźne słowa, pragnące przebłagać nieznany los — Karol zapłakał.\n– Będzie zdrowa? — zapytał wśród łez. — Będzie zdrowa?\n– No, tak — rzekł ojciec ciężkim głosem, a potem w milczeniu przyciągnął syna do siebie. Cofnął i do kanapy i usiadł. Karol stał przy nim i zakrywał sobie rękami ojca spłakaną twarz. Lecz to była za mała bliskość, uczuł potrzebę większej, ukląkł, wtulił się w ojca, skrył głowę na jego piersi, rękami opasał go ze wszystkich swoich sił. I wtedy się oskarżył.\n– Patrz, co ja narobiłem — szepnął. — Dom zostawiłem. Mamie przeze mnie było gorzej. Przyplątały się te nerwy.\n– Tak, to prawda — przytakiwał wszystkiemu ojciec.\nLecz kiedy rozpacz Karola stawała się coraz bardziej niepocieszona, zaczął mu przeczyć.\n– Zdarza się czasem, że jedne rzeczy porzuca się dla drugich — mówił całując syna.\n– Ale nie dom...\n– Bardzo często dom...\n– Ale nie matkę...\n– Czasem także i matkę...\n– Ale to nie dla takich rzeczy. Dla idei.\n– Przyjaźń jest także ideą, dziecko.\nKarol wytarł nos i obtarł sobie oczy.\n– Dobrze — szepnął. — Ale nie zrobiłem tak, jak trzeba, bobym nie płakał. I ty sam mówiłeś, kiedy się przyznawałem, “tak, to prawda”. Więc powiedz mi, jak zrobić, żeby nie zmartwić nikogo kochanego?\n– Nie jest to takie łatwe — rzekł ojciec kiwając głową.\n– Ale tak trzeba. Nie?\n– Trzeba, dziecko. Przychodzi taki czas — zaczął ojciec słowami Stefana — kiedy się człowiek nauczy tego spokoju, który jest potrzebny, żeby nie ranić po drodze, kiedy się pędzi na ratunek czy na pomoc drugiemu. Wtedy wszystkim naokoło jest lepiej. Ale...\n– Co ale, o Boże! Co ale?\n– Nic złego. Cóż się tak trwożysz? Chciałem powiedzieć... — ojciec znowu się zawahał. — Chciałem powiedzieć tobie, że trzeba mieć w sobie coś, nad czym warto panować. Mieć owo szalone serce. Nie chwalę ciebie, narobiłeś głupstw, ale... rozumiesz mnie? Jeżeli kto ma w sobie zaschnięte serce, obojętne na wszystko, to może nikogo nie rani i nie martwi, ale co komu po tym sercu? Trzeba mieć w sobie bezbrzeżną miłość, żarzyć się nieustającym pałaniem. A potem już będziemy mówili, jak zdobywać mądrość i spokój. Rozumiesz mnie?\n– Nie jestem taki głupi — mruknął Karol i zamilkł.\nPo długiej chwili, z ustami przy sercu ojca, Karol zapytał:\n– Tatusiu, ty mnie powiedz. Ale ty nie chciej mnie pouczać. Powiedz mi prawdę. Ja przez to się nie popsuję. Ja wiem. Teraz jesteś taki mądry, że potrafiłbyś wszystko lepiej urządzić. Ale żebyś był taki jak ja. Niedoświadczony. I żebyś miał przyjaciela. Powiedz. Jak byś ty zrobił? Powiedz, jak?\nOjciec milczał. Karol myślał, że mu już nie odpowie i że to lube porozumienie zapadnie się na wieki.\nJednakże odpowiedział. Odpowiedział po cichu:\n– Tak... jak ty, synu...\n‹ Maria Dąbrowska. Przyjaźń_5 w górę


Zapytanie ofertowe. Konserwacja przyłącza wodnego - Archiwum Państwowe w Zielonej Górze\n- Zapytanie ofertowe. Konserwacja przyłącza wodnego\nJesteś tutaj: Start / Informacje / Zamówienia publiczne / Zapytanie ofertowe. Konserwacja przyłącza wodnego\nZapytanie ofertowe. Konserwacja przyłącza wodnego\nAktualizacja 2020.09.17 / DAK.222.28.2020.Informacja o wyborze wykonawcy\nKonserwacja przyłącza wodnego znajdującego się w studzience wodomierzowej wraz z wymianą zaworu antyskażeniowego, wodomierza sprzężonego, zasuw żeliwnych i filtra skośnego.\nPrzedmiotem zapytania jest wykonanie konserwacji przyłącza wodnego znajdującego się w studzience wodomierzowej przy budynku Archiwum Państwowego w Zielonej Górze. Zakres poszczególnych zaworów określa norma PN-EN 806-5:2012: Wymagania dotyczące wewnętrznych instalacji wodociągowych do przesyłu wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Szczegółowy zakres prac konserwacyjnych:\n1) Wymiana zasuwy żeliwnej kołnierzowej - DN 80 1 szt.\n2) Wymiana zasuwy żeliwnej kołnierzowej – DN 100 2szt.\n3) Wymiana żeliwnego filtra skośnego - DN 80 1 szt.\n4) Wymiana zaworu antyskażeniowego typ BA - DN 80 1 szt.\n5) Wymiana wodomierza sprzężonego - DN 80 1 szt.\nCały zestaw należy zabudować prawidłowo według schematu zamieszczonego w załączniku nr 1.\nDo połączeń kołnierzowych używać należy śrub ocynkowanych oraz oczyścić i zabezpieczyć farbą antykorozyjną kołnierze zamontowane na wejściu i wyjściu z komory wodomierzowej. Obiór przedmiotu zamówienia zostanie dokonany na postawie protokołu odbioru uwzględniającego szczegółowy zakres wszystkich wykonanych prac konserwacyjnych. Przed złożeniem oferty wskazane jest dokonanie niezbędnych oględzin i pomiarów.\nRealizacja przedmiotu zamówienia nastąpi w terminie uzgodnionym z Zamawiającym nie później jednak niż do dnia 30.10.2020 r.\n1) Załącznik nr 2 do zapytania – Formularz ofertowy.\n1) Ofertę należy złożyć do dnia 16.09.2020 r.\n3) Zamawiający zastrzega sobie możliwość unieważnienia postępowania na każdym jego etapie. W przypadku unieważnienia postępowania, Wykonawcy nie przysługują żadne roszczenia w stosunku do Zamawiającego.\n1) Otwarcie złożonych ofert nastąpi w dniu 17.09.2020 r. w siedzibie Zamawiającego.\nZapewniamy możliwość dokonania wizji codziennie od godz. 8,00 do godz. 13,00, jednak po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu\n2) O udzielenie zamówienia mogą ubiegać się Wykonawcy, którzy spełniają ponadto warunki określone we wzorze oferty, stanowiącej zał. nr 2 do zapytania.\n1. Załącznik nr 1 Schemat studni wodomierzowej\nDAK.222.28.2020.Zapytanie ofertowe.Konserwacja studzienki wodomierzowej.pdf (174.81 KB)\nDAK.222.28.2020.Załącznik nr 1.Schemat studni wodomierzowej.pdf (101.10 KB)\nDAK.222.28.2020.Załacznik nr 2.Wzór oferty.docx (26.69 KB)\nWzór umowy.docx (26.47 KB)\nKlauzula informacyjna.pdf (352.39 KB)\nDAK.222.28.2020.Informacja o wyborze wykonawcy.pdf (201.25 KB)


Kubiak: Takich chwil się nie zapomina do końca życia | Siatka24.pl\nHome / Reprezentacja / ME / Kubiak: Takich chwil się nie zapomina do końca życia\nKapitanowi reprezentacji Polski, Michałowi Kubiakowi wytykaliśmy od początku ME2021, że nie ma formy i gra wręcz słabo. W spotkaniu z Rosją pokazał, że jest kapitanem z krwi i kości, a sportowo odnotował również dobre spotkanie. Oto co powiedział po meczu ćwierćfinałowym CEV Euro Volley 2021.\nBardzo naładowany byłeś przed meczem, bo wybiegałeś praktycznie sprintem na boisko?\nTaką mamy tradycję z Zatorem (libero Paweł Zatorski-przyp.red.), który biegnie za mną i On mnie dopinguje, aby jak najszybciej wbiec na boisko.\nRośniecie z każdym meczem, widać coraz większą pewność siebie na boisku, to się musi podobać?\nMecz się nam podobał, chyba wszystkim się podobał. Mnie najbardziej się podobało to co robili kibice, co się działo w hali. Takich chwil się nie zapomina do końca życia.\nJak to wygląda z Waszej perspektywy, kiedy grasz o stawkę a tam 11 tys kibiców dopinguje od pierwszej do ostatniej piłki?\nBardzo trudne pytanie. Ta atmosfera, która jest w hali jest atmosferą, której na pewno nie ma nigdzie indziej na świecie. To co się dzieje w naszych halach przechodzi ludzkie pojęcie. Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że właśnie my mamy tych kibiców po swojej stronie i że możemy grać u siebie przed tą publicznością.\nCel minimum na ten czempionat jest zrealizowany?\nNie wiem czy to był cel minimum, czy maksimum. Nasze założenie na ten turniej było takie, że chcieliśmy się cieszyć na tym turnieju siatkówką i każdym kolejnym meczem. Cieszyć się, że jeszcze chwilę możemy ze sobą spędzić i pograć.\nMecz z Rosją, to była gra jaką chcecie prezentować i oglądać w swoim wykonaniu?\nMyślę, że tak. Trudno jest nam z boiska ocenić jak to wyglądało, tak na gorąco, bez spoglądania w statystyki. Zagraliśmy mecz, który mieliśmy pod kontrolą od początku do końca. To na pewno nas cieszy, że taki mecz mieliśmy cały pod kontrolą i to grając z Rosjanami.\nPamiętasz równie przekonujące zwycięstwo nad Rosją w swojej karierze?\nTak, ostatnie trzy sety podczas VNL w Rimini…\nZ Gdańska: Ludmiła Kamer\nbiało-czerwoniCEV Euro Volley 2021ćwierćfinałMichał Kubiakmistrzstwa europy 2021newspolskareprezentacja Polski siatkarzyrozmowasiatkówkaWywiad\n← Previous Story Gogol: Z założeń wywiązaliśmy się bardzo dobrze\nNext Story → Drzyzga: Nasi przeciwnicy mieli swoje problemy


Pensjonat Ślepowron - Międzywodzie\nPensjonat Ślepowronapartamenty - mieszkania\nPensjonat Ślepowron usytuowany jest w miejscowości Rekowo, 30 km od Świnoujścia. Wszystkie apartamenty obejmują część wypoczynkową. Każdy z nich dysponuje także aneksem kuchennym z lodówką i płytą kuchenną.\nW naszej ofercie m.in.: Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, całkowity zakaz palenia, udogodnienia dla niepełnosprawnych, pokoje rodzinne, piesze wycieczki, parking, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, zwierzęta domowe są akceptowane, jazda na rowerze, bezpłatny parking, Apteczki pierwszej pomocy są dostępne, sprzęt do grillowania, plac zabaw, dostęp do Internetu, Wszystkie naczynia i sztućce są poddawane dezynfekcji, plaża, taras słoneczny, całodobowa recepcja, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, pokoje dla alergików, miejsce na ognisko, taras, prywatny parking, parking na miejscu, Przedmioty używane przez wiele osób, np. wydrukowane karty menu, czasopisma, długopisy czy gazety zostały usunięte, plac zabaw dla dzieci, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, ogród, pokoje dla niepalących, ogrzewanie, bezpłatne WiFi, Płatności bezgotówkowe są możliwe, Termometry dla gości zapewnione przez obiekt, WiFi, WiFi dostępne w całym obiekcie, miejsce na piknik, meble ogrodowe, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie.\nW odpowiedzi na koronawirusa (COVID-19) ten obiekt zapewnia obecnie dodatkowe środki bezpieczeństwa i środki sanitarne. Zwierzęta są akceptowane, ale nie można ich zostawiać bez opieki w pokoju. Pobyt zwierząt podlega dodatkowej opłacie w wysokości 25 PLN za zwierzę za noc.\nOferta naszego partnera Booking.com BG.265787


Pokrzywa liść 50g - Herbapol Kraków\n» POKRZYWA LIŚĆ 50g\nLiść pokrzywy (Urticae folium) - 100%\nZawartość liścia pokrzywy w przeliczeniu na zalecaną do spożycia dzienną porcję produktu wynosi 3,0 g.\nSuplement stanowi uzupełnienie codziennej diety. Liść pokrzywy posiada właściwości moczopędne, wspomaga przemianę materii, oczyszcza krew oraz wzmacnia organizm. Liść pokrzywy wpływa korzystnie na funkcjonowanie stawów.\n1 łyżeczkę (ok. 1 g) zalać szklanką wrzącej wody, zaparzać pod przykryciem przez 10 minut. Zaleca się sporządzanie naparu do 3 razy dziennie. Nie przekraczać zalecanej do spożycia dziennej porcji.\nliść pokrzywy, moczopędna, przemiana materii, oczyszczanie krwi, stawy, wzmocnienie organizmu\nZioła 1 klasa, to jest to czego oczekiwałam, pachną pięknie, znaczy -świeże, ;-) Dziękuję\ndobra jakość- na oczyszczanie działa super\nbardzo dobra jakość zioła


Xavi dementuje doniesienia na temat objęcia posady trenera Barcy - PrimeraDivision.pl\nPrimeraDivision.pl › Newsy › Xavi dementuje doniesienia na temat objęcia posady trenera Barcy\nŹródło: Marca 10:06, 12. stycznia 2020 Luka Pawlik 0\n– Nie jest żadną tajemnicą, że moim marzeniem jest poprowadzić kiedyś FC Barcelonę jako trener – powiedział Xavi w rozmowie z dziennikiem Marca.\n– Mówiłem już niejednokrotnie, że Barca to klub, który na zawsze pozostanie w moim sercu. Na razie jednak skupiam się na swoich obowiązkach w Al Sadd – dodał Hiszpan.\n– Spotkałem się z Abidalem, bo to mój przyjaciel. Rozmawialiśmy na różne tematy, ale tak jak już wspomniałem, skupiam się na swoich aktualnych obowiązkach. Chcę wypełnić swoją umowę z Al-Sadd, mając jednocześnie szacunek do Barcelony i trenera Ernesto Valverde – skwitował 39-latek.


Pierwsza taka elektrownia - Technologia - Forum Kopalni Wiedzy\nU wybrzeży Portugalii uruchomiono pierwszą na świecie komercyjną elektrownię, która pozyskuje energię z ruchu wód morskich. W pierwszej fazie elektrownia wykorzystuje trzy Konwertery Energii Fal firmy Pelamis (Pelamis Wave Energy Converters - PWEC), które znajdują się w odległości około 5 kilometrów na północ od miejscowości Agucadoura. Kosztowały one 9 milionów euro i dostarczą 2,25 megawata mocy. Jeśli projekt okaże się opłacalny, zostanie dodanych kolejnych 25 PWEC. Moc całego systemu wzrośnie do 21 megawatów, co zapewni energię dla 15 000 gospodarstw domowych.\nKażdy z konwerterów ma długość 140 metrów, szerokość 3,5 metra i jest częściowo zanurzony w wodzie. Konwertery przypominają węża, stąd nazwa ich i samej firmy. Pęz dwubarwny (Pelamis platurus) to wąż morski występujący w tropikalnych oceanach całego świata.\nZasada działania elektrowni wydaje się dość prosta. Poszczególne fragmenty całości poruszają się pod wpływem fal. Pomiędzy PWEC, połączonymi za pomocą systemów hydraulicznych, umieszczono niewielkie generatory energii. Gdy PWEC się poruszają, powodują ruch systemów hydraulicznych. To z kolei powoduje, że znajdujący się w nich płyn przepływa do wysokociśnieniowych zbiorników, skąd jest stopniowo uwalniany, napędzając generatory. Uzyskana energie wysyłana jest kablami na ląd do podstacji. Rzeczywista wydajność systemu zależy od pogody. Jego twórcy prognozują, że w skali rocznej wyniesie ona 25-40 procent maksymalnej teoretycznej wydajności.\nJeśli system zostanie rozbudowany, to w ciągu roku pozwoli on na zmniejszenie emisji dwutlenku węgla o 60 tysięcy ton. Z ocen Brytyjskiego Towarzystwa Energii Wiatrowej wynika, że pełne wykorzystanie potencjału fal oznaczałoby, iż w skali globu można zmniejszyć emisję CO2 aż o 1-2 miliardów ton rocznie.\nSpecjaliści, tacy jak profesor Ian Fells, zalecają jednak ostrożność. Zauważa on, iż niezwykle trudno jest skonstruować urządzenie, które oparłoby się niszczycielskiemu działaniu fal. Zauważa jednak, że pozyskiwanie energii z ruchu oceanów ma olbrzymią przyszłość, a obecne technologie są w powijakach.\nPierwsza elektrownia korzystająca z ruchu fal to wspólne przedsięwzięcie firm Pelamis Wave Power Limited, Babcock and Brown Ltd, Energias de Portugal oraz grupy energetycznej EFACEC.\nTo bardzo dobrze!!.\nTrans-humaniści stworzyli by więcej alternatywnych elektrowni ;D\nAle w Polsce Racjonalistów jest bardzo mało...\nA mnie zastanawia, co tam słychać w biznesie elektrowni pływowych. Jakiś czas temu mówiono o uruchomieniu pilotażowej elektrowni, która składała się z tamy i generatorów. Miała działać na zasadzie identycznej z klasyczną elektrownią wodną, tyle, że zamiast wody z rzeki miała wykorzystywać unoszenie się powierzchni morza podczas przypływu. Woda miała się przelewać nad koroną tamy, a w czasie odpływu spływać z powrotem przez specjalnie przygotowane kanały "zaopatrzone" w generatory. Fajna była ta koncepcja. Ciekawe, czy udało się ją wdrożyć na jakąś użyteczną skalę.\nNa Sycylii otwartą pierwszą na świecie elektrownie słoneczną wykorzystującą technologię skoncentrowanej energii (CSP), w której zamiast zwyczajowego oleju użyto roztopionej soli. Substancję tę można rozgrzewać do temperatury bliskiej 600 stopniom Celsjusza i jest ona w stanie przechowywać więcej ciepła niż syntetyczne oleje. Dzięki takiemu rozwiązaniu nowa elektrownia będzie mogła produkować prąd po zachodzie słońca czy w dni pochmurne.\nCiepło z roztopionej soli jest wykorzystywane do podgrzewania wody, która napędza turbinę.\nDotychczas niektóre elektrownie CSP wykorzystywały stopioną sól, ale tylko w roli substancji pomocniczej. Takie rozwiązania wymagają dwóch etapów transferu ciepła. Z oleju do soli i z soli do wody. To zwiększa stopień skomplikowania instalacji i zmniejsza jej efektywność.\nElektrownia Archimede wytwarza 5 megawatów mocy, lustra zajmują powierzchnię 30 000 metrów kwadratowych, a instalacja z solą ma długość około 5 kilometrów. Całość kosztowała 60 milionów euro.


BLUZA DUNLOP PERFORMANCE WARM UP MEN 19 NV M - 8009457748 - oficjalne archiwum Allegro\nBLUZA DUNLOP PERFORMANCE WARM UP MEN 19 NV L\nNo Respect Kulki Pop-Up 15 mm Houmr\nSPÓDNICZKA DUNLOP CLUB SKORT WOMEN 15 WH XS PROMO\nBLUZA DUNLOP PERFORMANCE WARM UP MEN 19 NV M (8009457748)\nZakończona o 8:58 dnia 04.11.2019 r.\noferta nr 8009457748\nBLUZA DUNLOP PERFORMANCE WARM UP JACKET MEN 2019\nDunlop Performance Warm Up Jacket Men - męska bluza treningowa z zawodniczej kolekcji. Idealna w drodze na treningi oraz na korty w chłodne dni. Minimalizuje efekt wychłodzenia mięśni utrzymując ciepło zarówno w trakcie treningu jak i w przewie np. pomiędzy setami.\nBluza o regularnym kroju, zapinana na całej długości na solidny suwak. Specjalna listwa pod zamkiem oraz panel na wysokości podbródka chronią przed otarciami naskórka. Wygodny kaptur z regulacją obwodu oraz stójka pod szyją zabezpieczają przed chłodem. Miękki, elastyczny materiał w technologii AeroDry charakteryzuje się bardzo dobrą gospodarka wilgoci. Dodatkowo jest łatwy w praniu i szybkoschnący. Długie rękawy zakończone szerokimi mankietami dobrze układają się na ciele nie ograniczając ruchów. Boczne kieszenie z suwakami np. na piłki lub akcesoria. Elastyczny ściągacz w pasie zapewnia odpowiednie dopasowanie do sylwetki co zwiększa swobodę ruchów. Jaskrawe pasy i wykończenia poprawiają widoczność w trakcie wieczornych treningów.\nSzerokość pod pachami: ok. 54 cm*\nDługość z tyłu: ok. 73 cm*\n* - wymiary w centymetrach, mierzone na płask, bez rozciągania.