Październikowa lektura Ojca Założyciela\nJej święte serce jest przestrzenią, w której możemy znakomicie przebywać w zażyłości z Bogiem.\nZ doświadczenia wiemy, jak mocno wpływa na nasze duszę otaczająca nas atmosfera. Jeśli jest ona przeniknięta zimnym duchem tego świata, zniewolona doczesnością i moralnie skażona, gdy musimy się wciąż nad tym zatrzymywać, to wtedy przychodzi niezwykle ciężko utrzymanie duszy przy Bogu.\nDuchowe inspiracje na październik\n„Weźcie znów ufnie do rąk koronkę różańca!”\n„W chwilach, gdy samo chrześcijaństwo było zagrożone, mocy tej właśnie modlitwy przypisywano ocalenie przed niebezpieczeństwem, a Matkę Bożą Różańcową czczoną jako Tę, która wyjednywała wybawienie". Jan Paweł II\nKończy się na dobre czas wakacji. I chociaż babie lato nas rozpieszcza, to od miesiąca wielu z nas przykłada rękę do nauki i pracy, w tym do regularnej pracy nad sobą. Dobrze się składa, że rozpoczynamy ten etap od miesiąca naznaczonego modlitwą różańcową.\nDroga Rodzino Szensztacka!\nByć może słyszeliście, że o. Jonathan Niehaus ma złośliwego raka i jego stan jest bardzo poważny. Mówi się, że tylko cud może go uratować. Rodzina ojca Niehausa i Ojcowie Szensztaccy proszą o cud przez wstawiennictwo o. Kentenicha i jednocześnie proszą, aby każdy włączył się w upowszechnienie tej prośby o modlitwę tak dalece i tak szybko jak to tylko jest możliwe. Staramy się stworzyć międzynarodowy modlitewny łańcuch. Prosimy, czy możecie pomóc?\nI rocznica Koronacji Królowej Jedności\nSłoneczna i ciepła była w tym roku sobota 10 września, kiedy to członkowie Ruchu Szensztackiego diecezji gliwickiej, parafianie z Rokitnicy, mieszkańcy Zabrza i okolic przybyli do Sanktuarium Matki Jedności, by świętować 11 rocznicę poświęcenia Sanktuarium oraz 1 rocznicę koronacji obrazu MTA na Królową Jedności.\nAuxiliar – w Winowie\n24 września przy sanktuarium Coenaculum na winowskim wzgórzu odbyło się doroczne spotkanie dla opiekunów i członków Apostolatu Matki Bożej Pielgrzymującej. Uczestniczyło ponad 240 osób z 4 diecezji: świdnickiej, legnickiej, gliwickiej i opolskiej. Dla wielu, jak np. dla uczestników z Bolesławca czy Kuźni Raciborskiej była to rewizyta wobec Matki Bożej Królowej Nowej Ewangelizacji, która w Auxiliarze nawiedziła w minionych tygodniach ich parafie. Spotkanie było międzynarodowe, bowiem przybyła tez 15-osobowa grupa z Republiki Czech z ks proboszczem Zbigniewem.


Ziemniak na mniszo | magdalenka\nZiemniak na mniszo\n28 stycznia, 2019 · by ewiater\nNa pewno już ktoś na tę interpretację w historii Kościoła wpadł, ale trudno – odkryłam samodzielnie, to i samodzielnie się podzielę. A co.\nPisałam do następnego numeru „Teofila” tekst z zakresu teologii ciała. Podstawy, więc idąc za Janem Pawłem II, sięgnęłam po opisy stworzenia człowieka i ponownie stanęłam twarzą w twarz z Adamem, którego da się spolszczyć jako Ziemniak, w końcu adama(h) to ziemia, więc filolodzy może nie zlinczują dowcipkujących biblistów, za którym i to cytuję.\nDopiero przy tym czytaniu, nie wiem, którym z kolei, dotarło do mnie, że on miał kopać rów w ziemi. Nic się nie zieleniło i nie poszerzał się okrąg życia, bo nie było komu drążyć w glebie, żeby rozprowadzić wodę. Całe zadziwienie w tym, że przecież on, Adam, też JEST ZIEMIĄ. Co prawda żyjącą i nawet będącą duchem, ale jednak ziemią.\nTu zaczyna się piękna analogia. W Adamie były przestrzenie, do których miała dopłynąć łaska, ale to tego musiał w sobie samym drążyć tunele dla niej. Jak jego ciału życie gwarantowała sieć naczyń krwionośnych i limfatycznych, tam jego duch potrzebował sieci kanalików dla łaski. Dopóki Adam żył w przyjaźni z Bogiem, praca posuwała się lekko i przyjemnie, kiedy jednak przestał Bogu ufać i zgrzeszył, jego ciało; ziemia, z której był uczyniony, zaczęła mu rodzić ciernie i osty, a nad całą pracą wisiała jak mroczny sztandar pamięć o tym, że z prochu jest i w proch się obróci.\nPodczytuję sobie teraz „Rozmowy z Ojcami” Jana Kasjana (mistrzostwo, już wiem, czemu św. Dominik tak je kochał…) i to jest świetne dzieło z agrykultury. A dokładnie o tym, jak najpierw oczyścić miejsce, w którym bije łaska, czyli serce, a potem jak kopać oraz przeprowadzać renowacje systemu irygacyjnego duszy. Jest też sporo o obronie przed wandalami tylko czyhającymi, żeby coś napsuć, a także bardzo dużo o plewieniu cierni i ostów oraz cierpliwości płynącej ze świadomości własnego ubóstwa, czyli zależności od Boga.\nOjcowie Pustyni to byli prości ludzie, w większości egipscy chłopi. Od pokoleń pracujący przy kopaniu rowów i ich renowacji. Nie mieli wielkiej erudycji, często nawet nie byli piśmienni. Byli jednak wytrzymali fizycznie i mieli umiejętność obserwowania siebie połączonego z darem wyciągania właściwych wniosków. Umieli też zaufać swoim abba. Służyli więc Bogu, plewiąc swoje serca postami, czuwaniami i śpiewaniem psalmów, wierząc, że tak odbudowują na ziemi raj i dopełniają w sobie Boże dzieło stworzenia.\n[lokowanie produktu] Kiedy pisałam książkę o Mateuszu Talbocie, uderzyło mnie to, że jego duchowość była duchowością mniszą. Wspaniale się to wpisuje w tradycję jego narodu, w końcu chrześcijaństwo na kontynencie odnowili właśnie mnisi iro-szkoccy. Tętniące życiem duchowym i niesłychanymi wręcz ascetycznymi „osiągami” klasztory Irlandii przechowały, rozwinęły i wzmocniły chrześcijaństwo na Wyspach (i nie tylko). Talbot wpisuje się w ten nurt irygacyjno-renowacyjny.\nJego relacja z Bogiem to na początku wielki wysiłek ascetyczny, rozpoczęty małymi krokami, ale potem systematycznie powiększany i pogłębiany. Potem przychodzi też czas na pustelnię, choć położoną w mieście, rezygnację z założenia rodziny, pogłębioną modlitwę i życie mistyczne. Te wszystkie etapy, łącznie z niektórymi praktykami, znajdziemy opisane u mnichów egipskich a potem irlandzkich.\nJak tam na niego patrzę, to myślę, że to piękny przykład pustyni, która rozkwitła życiem. Wydawało się, że nie ma w nim nawet maciupkiej oazy, miał momenty, że marzył o zostaniem Saharą do zapitego końca, ale łaska dała radę. Nieomylny instynkt mnicha, jaki był w tym irlandzkim Ziemniaku*, pomógł mu zbudować i zatroszczyć się o kanały łaski w jego duszy. Powrócił do raju.\n* Przy okazji takie tam drobne odniesienie do historii Irlandii też się znalazło 😀\nTen wpis został opublikowany w kategorii Zapiski z redakcji i oznaczony tagami Adam, Irlandia, Mateusz Talbot, mnisi, teologia ciała, ziemniak. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n« Czytając W drodze\nDzięki Bogu coś feministycznego »\n6 myśli nt. „Ziemniak na mniszo”\n29 stycznia, 2019 o 2:28 pm\nŁadna analogia. Ziemniak:-). Etymologia co prawda ludowa, a nie rzeczywista, ale niech będzie. Skąd jednak się to kopanie rowów wzięło? Ciekawa jestem. Czyżby z Sumeru?\nAlbo z Egiptu, kto wie? 🙂\n29 stycznia, 2019 o 3:31 pm\nNie wiem, czy jasno się wyraziłam. Skąd się tłumaczowi wzięło. Na szczęście w BT5 jest już ok.\nJeśli już o regionach, to Eden raczej mezopotamski koloryt ma, prawda?\n29 stycznia, 2019 o 3:37 pm\nOba tłumaczenia są przypuszczalne, przynajmniej tak podają komentarze.\nEden, nawet patrząc na nazwy opływających go rzek, jest mezopotamski, ale tłumacz mógł natchnienie zobaczyć w Egipcie 🙂\n29 stycznia, 2019 o 9:52 pm\nW BT3 się przyznają, że tekst poprawiony, tylko nie piszą na podstawie czego. Wg Słownika owo ed to zapożyczenie z akadyjskiego i sumeryjskiego = powódź. Zatem podziemny strumień wody. Czy Adam musiał się do niego dokopywać? Czy raczej sama ta woda wypływała? Użyty czasownik oznacza ruch w górę i do wody odnosi się np. w Lb 21,17. Takie tam rozkminy wieczorne, a robota czeka…\n30 stycznia, 2019 o 7:48 am\nNie znam na tyle hebrajskiego, żeby podejmować tego typu dyskusje 🙂 Komentarze mówią o niepewności odczytania tekstu i tyle wiem.


Śmiertleny wypadek z udziałem autonomicznego pojazdu Ubera » Fintek.pl\nŚmiertelny wypadek z udziałem samochodu bez kierowcy\nOpublikowano March 20, 2018, 1:17 PM\nW niedzielę wieczorem autonomiczny samochód Ubera potrącił kobietę w amerykańskim mieście Tempe, w stanie Arizona. Kobieta nie przeżyła. To pierwszy śmiertelny wypadek z udziałem samochodu bez kierowcy.\nDo tragedii doszło około godziny 22 w niedzielę, czasu lokalnego. 49-cio letnia kobieta prowadziła rower, idąc drogą. Autonomiczny Volvo XC90 (zdjęcie poniżej) poruszał się z prędkością około 40 mil na godzinę (64 km/h). Czujniki zarejestrowały przechodnia i samochód zaczął zwalniać – nie zwolnił jednak wystarczająco i uderzył w kobietę – czytamy w New York Times.\nCzytaj także: Roboty opanowują niemiecki rynek\nZawinił system, nie pomógł człowiek…\nZa kierownicą pojazdu Ubera siedział kierowca bezpieczeństwa, ale nie zareagował, ponieważ wyglądało na to, że auto zwolni i ominie przechodnia. Firma z San Francisco zapowiedziała pełną współpracę z lokalną policją oraz zawieszenie testów autonomicznych samochodów.\nArizona to jeden z amerykańskich stanów, w których wprowadzono regulacje sprzyjające testowaniu autonomicznych samochodów już w 2015 roku. Władze chciały w ten sposób zachęcić gigantów z Kalifornii do przeniesienia części swojego biznesu właśnie do Arizony. Sztuka to częściowo się udała – firmy takie jak Uber, Waymo (należące do Google), czy Lyft prowadziły swoje testy właśnie tam – przenosząc się z sąsiedniej Kalifornii.\nTempe w stanie Arizona to jedno z najlepszych środowisk do testowania aut bez kierowcy. Sprzyjająca pogoda, łagodne regulacje i szerokie drogi. Widząc stopniowy eksodus firm pokroju Ubera władze Kalifornii także zamierzają złagodzić regulacje dotyczące testów tej technologii. Zmiany w prawie są też planowane na poziomie federalnym – nie wiadomo jednak, jak ostatni wypadek wpłynie na zdanie decydentów.\nBezpieczniej bez kierowcy. Czy aby na pewno?\nFirmy eksperymentujące z autonomicznymi samochodami zapewniają, że wyeliminowanie ludzi z procesu prowadzenia auta znacznie poprawi bezpieczeństwo na drogach. Ludzie łatwo się denerwują i dekoncentrują, a maszyna znacznie rzadziej popełnia błędy. Zapewne jest w tym sporo racji, ale technologia jest w fazie testów i ma dopiero 10 lat.\nDo tej pory autonomiczne samochody Ubera pokonały dystans o łącznej długości około 5 milionów kilometrów. Natomiast te od Waymo przebyły trasę ponad 8 milionów kilometrów. To wciąż za mało… Zdaniem ekspertów autonomiczne samochody mogą faktycznie stać się bezpieczniejsze od tych prowadzonych przez ludzi, ale tylko wtedy jeżeli nauczą się przewidywać i reagować na zachowanie człowieka na drodze. Oznacza to, że sztuczna inteligencja musi zacząć spodziewać się niespodziewanego, a do tego daleka droga.\nWe wstępie napisaliśmy, że to pierwszy przypadek śmiertelnego wypadku z udziałem samochodu autonomicznego – chodzi jednak o wypadek z jego winy. W 2016 roku kierowca poruszał się swoją Teslą po autostradzie korzystając z autopilota – uderzył w przyczepę przecinającą trasę i zginął na miejscu. Ekspertyza nie wykazała jednak błędów w systemie Tesli. Elon Musk kilka tygodni temu zapowiedział, że kurs w pełni autonomicznej Tesli to kwestia około 3-6 miesięcy.\nNatomiast w marcu 2017 roku doszło do wypadku z udziałem autonomicznego samochodu Ubera – także w Arizonie. Szczęśliwie wtedy nikomu nic się nie stało. Najprawdopodobniej zawinił sterownik autopilota. Więcej na ten temat można przeczytać tutaj – Wypadek z udziałem autonomicznego samochodu Ubera.\nCzytaj także: Samochody przyszłości – czym będą jeździć Polacy za 10 lat?


Salazar António - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nSalazar António de Oliveira, ur. 28 IV 1889, Vimieiro (dystrykt Viseu), zm. 27 VII 1970, Lizbona,\nportugalski polityk i ekonomista.\nUrodził się 28 IV 1889 w Vimieiro (dystrykt Viseu). Pochodził z niezamożnej rodziny, 1900–08 uczył się w niższym seminarium duchownym w Viseu, a 1910–14 studiował prawo na uniwersytecie w Coimbrze; specjalizował się w prawie finansowym, 1918 został profesorem ekonomii tej uczelni. Od czasu studiów działał w organizacjach katolickich: Akademickim Centrum Demokracji Chrześcijańskiej, potem w Portugalskim Centrum Katolickim. W 1921 został wybrany do parlamentu, ale po 1. sesji, zrażony panującymi w nim stosunkami, złożył mandat.\nPo przewrocie wojskowym (1926), który położył kres rządom republikańskim i zaprowadził wojskową dyktaturę, Salazar otrzymał propozycję objęcia funkcji ministra finansów. Nie przyjął jej wówczas, jednak wobec pogłębiania się kryzysu finansów państwa, 1928 zgodził się zostać ministrem — lecz na wyjątkowych, zażądanych przez siebie warunkach posiadania pełnej kontroli nad wydatkami wszystkich ministerstw. Przystąpił do równoważenia budżetu i redukcji zadłużenia zagranicznego, radykalnie ograniczył wydatki państwa, doprowadził do zwiększenia dochodów z podatków i stabilizacji waluty. Osiągnięcia gospodarcze umacniały jego pozycję polityczną; 1930 założył Unię Narodową.\n5 VII 1932 został powołany przez prezydenta państwa, generała Ó. Carmonę, na urząd premiera. Poglądy Salazara ukształtowały się pod wpływem tomizmu i społecznej nauki Kościoła katolickiego, a także prac Ch. Maurrasa; był zdecydowanie wrogi wszelkim ideom lewicowym i krytyczny wobec liberalizmu, dążył do odnowy narodu portugalskiego w duchu chrześcijańskim, przywrócenia jedności narodowej i porządku w życiu publicznym oraz zorganizowania państwa i społeczeństwa wg zasad korporacjonizmu. W pewnym stopniu wzorował się na faszyzmie włoskim (ale 1934 rozbił portugalską organizację faszystowską Ruch Narodowo-Syndykalistyczny). Wywarł decydujący wpływ na kształt konstytucji z 1933; proklamowane przez nią tzw. Nowe Państwo (Estado Novo) opierało się na zasadach: korporacjonizmu, solidaryzmu narodowego, dominacji władzy wykonawczej, nierozerwalności imperium kolonialnego i prawie państwa do kierowania gospodarką (tzw. kapitalizm zorganizowany); formalnie ustanowiono prezydencki system rządów, faktycznie władzę skupił premier, którym pozostał Salazar (był też do 1940 ministrem finansów, 1936–47 spraw zagranicznych i 1936–44 wojny).\nDo 1968 sprawował władzę dyktatorską. Parlament miał tylko uprawnienia doradcze; w organizacji społeczeństwa główną rolę odgrywały różnorodne korporacje, pośredniczące między obywatelem a państwem; ograniczono prawa polityczne i pracownicze; zakazano strajków; związki zawodowe zastąpiono kontrolowanymi przez państwo syndykatami branżowymi grupującymi pracowników i pracodawców; 1935 zakazano działalności partii (prócz Unii Narodowej); życie społeczne poddano kontroli policji politycznej (PVDE, od 1945 PIDE) i cenzury. Od 1945 opozycja była dopuszczana do udziału w wyborach parlamentarnych i bezpośrednich wyborach prezydenckich (do 1958), ale poddawana represjom (wyroki więzienia, deportacje do kolonii) dysponowała bardzo ograniczoną swobodą działania (cenzura, zakaz istnienia partii). Kościołowi katolickiemu Salazar przywrócił uprzywilejowaną pozycję; 1940 zawarł konkordat z Watykanem, ale zachował rozdział Kościoła od państwa.\nPolityka zagraniczna i kolonialna\nProwadził ostrożną politykę zagraniczną; najbliższe kontakty utrzymywał z Hiszpanią generała F. Franco – udzielał mu poparcia od początku hiszpańskiej wojny domowej (1936–39), a w III 1939 zawarł z Hiszpanią traktat przyjaźni (tzw. pakt iberyjski). Z drugiej strony utrzymywał dobre stosunki z W. Brytanią. Z rezerwą odnosił się do faszystowskich Włoch i Trzeciej Rzeszy; wrogo — do ZSRR i komunizmu. Podczas II wojny światowej zachował neutralność Portugalii, rozwijając zyskowny handel (eksport wolframu) z Niemcami i W. Brytanią; 1943 udostępnił wojskom brytyjskim i amerykańskim bazy na Azorach. W okresie zimnej wojny wzmocnił kontakty z USA: wojska amer. pozostały w bazie na Azorach, 1949 Portugalia była współzałożycielem NATO.\nZdecydowany zwolennik utrzymania imperium kolonialnego, Salazar dążył do ściślejszego związania kolonii (nazwanych prowincjami zamorskimi) z Portugalią; za politykę kolonialną był coraz ostrzej krytykowany na forum międzynarodowym, zwłaszcza po 1960, gdy Portugalia pozostała ostatnim imperium kolonialnym. Zacieśnił współpracę z białymi rządami RPA i Rodezji. Nie uznał zajęcia 1961 Goa, Daman i Diu przez Indie. Po wybuchu buntów w posiadłościach Portugalii w Afryce odrzucił możliwość przyznania im niepodległości i zaangażował Portugalię w walki kolonialne.\nRządził, w swym przekonaniu, dla dobra narodu portugalskiego, któremu zapewnił stabilizację polityczną i gospodarczą oraz względną izolację od konfliktów i wpływów zagranicznych. Bardzo rzadko występował publicznie i prawie nie opuszczał Portugalii; nie szukał poklasku ani kontaktów ze społeczeństwem; prowadził ascetyczny, pracowity i zdyscyplinowany tryb życia; nie ożenił się i nie miał dzieci. 6 IX 1968 doznał wylewu krwi do mózgu, po którym nie wrócił do zdrowia; nowym premierem został jego dawny minister, M. Caetano. Salazar zmarł 27 VII 1970 w Lizbonie. Stworzony przez niego system istniał do 25 IV 1974, gdy przewrót dokonany przez młodych oficerów (tzw. rewolucja goździków) obalił rząd Caetano.\nMinister finansów„Nowe Państwo”Polityka zagraniczna i kolonialnaKoniec rządów


Digicos S.A. jest firmą inżynierską powstałą w 2010 r. z połączenia dwóch firm działających na rynku usług dla telekomunikacji od 1997 roku. Połączenie firm Digicos oraz Erpol pozwoliło na rozszerzenie katalogu świadczonych usług oraz zwiększenie zasięgu terytorialnego działania połączonego podmiotu. Rozwój branży telekomunikacyjnej znajduje swoje odzwierciedlenie w stale udoskonalanej i rozwijającej się strukturze wewnętrznej, jak i w stale uaktualnianej i rozszerzanej ofercie świadczonych usług. Działanie na rynku od 20 lat pozwoliło na stworzenie sprawdzonej i stale rozbudowywanej sieci firm partnerskich obejmującej swoim zasięgiem teren całego kraju.\nDigicos S.A. poszukuje kandydata na stanowisko:\nDo obowiązków zatrudnionej osoby będzie należało kierowanie projektem prowadzonym dla operatora telefonii komórkowej. W tym:\nKoordynacja oraz uzyskiwanie pozwoleń oraz uzgodnień wymaganych do budowy oraz rozbudowy stacji telefonii komórkowej;\nWspółpraca z operatorami telekomunikacyjnymi, urzędami, projektantami oraz działami realizacji;\nŚcisłe raportowanie postępu prac do klienta oraz przełożonego;\nWspółpraca z działem projektowym, z działem realizacji Inwestycji;\nWykształcenie w dziedzinie telekomunikacji, budownictwa, administracji lub pokrewne;\nBiegła znajomość pakietu office;\nPrawo jazdy kat. B z praktyką;\nUmiejętność dobrej organizacji pracy w ściśle określonych ramach czasowych;\nZnajomość prawa budowlanego, przepisów KPA oraz branży telefonii komórkowej;\nDyspozycyjność, motywacja i orientacja na wyznaczone cele;\nMile widziane doświadczenie w pracy z operatorami telefonii komórkowej.\nZatrudnienie w oparciu o umowę o prace;\nPrace w ambitnym dynamicznym zespole;\nMożliwość stałego podnoszenia kwalifikacji;\nMożliwość awansu w strukturach firmy;\nOferty prosimy kierować na adres mailowy: praca@digicos.pl.\nZastrzegamy, że skontaktujemy się z wybranymi kandydatami.\nAdministratorem Pani/Pana danych osobowych jest spółka DIGICOS S.A. spółka zarejestrowana w Sądzie Rejonowym Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu Sąd Gospodarczy VIII Wydział KRS pod numerem 0000669275 NIP 972-07-33-480, REGON 630975627, 60-179 Poznań, ul. Kamiennogórska 22.\nW sprawie ochrony Pani/Pana danych osobowych może się Pan/Pani kontaktować się z koordynatorem ds. danych osobowych pod adresem jak w pkt 1 powyżej lub pod adresem email: rodo@digicos.pl\nAdministrator przetwarza Pani/Pana dane w celu przeprowadzenia procesu rekrutacji.\nOdbiorcą Pani/Pana danych osobowych będą podmioty, którym Administrator powierzył przetwarzanie danych osobowych, w tym podmioty świadczące usługi techniczne, systemowe oraz doradcze na rzecz Spółki (np. usługi informatyczne). W odniesieniu do osób poruszających się po terenie Zakładów Azotowych (dotyczy biura Administratora w Kędzierzynie Koźlu), odbiorcą Pani/Pana danych będzie podmiot zarządzający drogami wewnątrzzakładowymi oraz świadczący usługi ochrony na obszarze Zakładów Azotowych.\nPani/Pana dane osobowe będą przechowywane do czasu zakończenia rekrutacji, nie dłużej niż 6 miesięcy lub do czasu wycofania Pani/Pana zgody, a po tym czasie przez okres oraz w zakresie wymaganym przez przepisy prawa lub dla zabezpieczenia ewentualnych roszczeń.\nPani/Pan prawo do żądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia swoich danych , jak również do cofnięcia zgody bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, które miało miejsce do czasu realizacji jednego z tych praw, zgodnie z szczegółowymi regulacjami zawartymi w Rozdziale III RODO oraz wniesienia skargi do organu nadzorczego.\nPodanie przez Pana/Panią danych osobowych jest dobrowolne lecz niezbędne dla udziału w procesie rekrutacji.\nPani/Pana dane osobowe nie będą poddane zautomatyzowanemu podejmowaniu decyzji, w tym profilowaniu.


Nowości książkowe - Blog Bernadetty Darskiej: kwietnia 2016\nNierówna walka (A. Sundaram, Złe wieści. Ostatni niezależni dziennikarze w Rwandzie)\nReporterska książka Sundarama to znakomite uzupełnienie tego wszystkiego, co znamy z innych tekstów na temat ludobójstwa w Rwandzie. Tytuł książki nie pozostawia złudzeń – w kraju naznaczonym tak wielką i totalną traumą nie dzieje się dobrze. Autor pokazuje bowiem, jak pod podszewką pozornie odradzającego się po katastrofie państwa kryje się zupełnie inny, zdecydowanie mniej optymistyczny niż tego chciałby Zachód, obraz Rwandy. Sundaram rekonstruuje swoją walkę o stworzenie grupy dziennikarzy, którzy nie baliby się mówić, pisać, działać krytycznie. Nie chodzi wcale, autor to zaznacza, o konfrontację, raczej o możliwość portretowania rzeczywistości takiej, jaką faktycznie jest, o zdolność zadawania pytań, zmuszających do myślenia, o oprotestowywanie tego, co niesie ludziom krzywdę, o upominanie się o prawdę. Niestety, jego opowieść okazuje się wyjątkowo przygnębiająca. Ci wszyscy, którzy próbują coś robić, są niszczeni przez dyktaturę. Po kolei przegrywają. Albo przechodzą na stronę władz, albo paraliżuje ich strach uniemożliwiający normalne funkcjonowanie, albo są zamykani w więzieniach, albo ukrywają się, by całkiem realne groźby nie zostały wprowadzone w czyn. Sundaram jako reprezentant świata Zachodu pozostaje bezradny. Nie wie, komu może ufać. Czuje się rozczarowany tym, że państwo pokonuje ludzi, którzy mogliby wnieść coś dobrego w codzienność, której są częścią. Jest rozdrażniony z powodu blokady niektórych wiadomości oraz budowania sztucznie optymistycznego wizerunku kraju i prezydenta w mediach. Ma poczucie, że nie tylko przegrywają jego podopieczni, ale i on przegrywa, a z nim Zachód, który reprezentuje. Sundaram nie ukrywa, że w walce z dyktaturą największą siłę rażenia ma słowo. Można je rozpowszechnić, ale i można długo ukrywać, kto za nimi stoi. Radio i telewizja za sprawą głosu oraz obrazu umożliwiają szybszą identyfikację. Słowo, o które walczy Sundaram i które próbował zaszczepić swoim uczniom staje się coraz bardziej bezużyteczne. Największą przegraną jest bowiem mówienie, że nic złego się nie dzieje i traktowanie łamania praw jako normy, z którą trzeba się pogodzić. Takie postawy zaczynają wykazywać uczniowie autora. Rwanda przegrywa więc w walce o wolność słowa.\nAnjan Sundaram, Złe wieści. Ostatni niezależni dziennikarze w Rwandzie, przeł. Iga Noszczyk, Wyd. Czarne, Wołowiec 2016.\nSmutek nie do przezwyciężenia (K.J. Fowler, Nie posiadamy się ze szczęścia)\nFowler proponuje czytelnikom opowieść, która nie tylko wzrusza, zaskakuje, ale i prowokuje do zadania sobie kilku ważnych pytań. Powiedzenie, że historia ta jest opowieścią o zranionej, złamanej przez kłamstwo rodzinie, stanowi zaledwie część prawdy. Pisarka postanawia bowiem zmierzyć się z dużo głębszymi pokładami traumy, zawiedzionego zaufania, koszmaru, którego nie da się cofnąć, wreszcie ostateczności, z którą tak do końca nie da się pogodzić. W trakcie lektury książki czytelnik jest cały czas zaskakiwany. Kiedy wydaje się, że już wszystko wiadomo, ujawnione zostają kolejne fakty, które odwracają wszystko do góry nogami. Zasadne wówczas staje się zastanowienie nad granicami winy i kary. Portretowane przez Fowler postaci, niezależnie od tego, czy należą do świata ludzi, czy do świata zwierząt, zachowują się bardzo podobnie – kochają, nienawidzą, naśladują się wzajemnie, zdradzają, rozpaczają, przeżywają dramat kłamstwa, który burzy wszystko to, co wcześniej zbudowano i co wydawało się trwałe. Główna bohaterka powieści, Rosemary Cooke, pozornie wydaje się całkiem przeciętną dziewczyną z problemami. Nie spodziewamy się tego, co przed nami się odsłoni, a specyfika przeżyć młodej kobiety utrudnia nam utożsamienie się, jednocześnie wywołując smutek, przerażenie i współczucie. Fowler, wbrew temu, co można by sądzić na podstawie tego, co napisałam powyżej, nie epatuje okrucieństwem, nie zmusza do bycia świadkiem koszmaru trudnego do wyobrażenia. Zarówno wtedy, gdy opowiada o maskach włożonych przez członków rodziny, jak i wówczas, gdy zostajemy dopuszczeni do tajemnicy, pozostaje delikatna, dyskretna, a przez to niezwykle wymowna. Kluczowym elementem biografii Rosemary i całej rodziny jest zniknięcie Fern. O siostrze, traktowanej wcześniej jak bliźniaczka bohaterki, nikt nic nie mówi. Jej istnienie, a następnie nieistnienie, stają się tematem tabu. Dowiedzenie się, kim była Fern, na co zgodzili się w imię nauki rodzice Rosemary, co zrobiła bohaterka, a co odkrył później jej brat, to kluczowe elementy tego poruszającego, budzącego niepokój, rozdrapującego rany dramatu. Jesteśmy świadkami mniej lub bardziej skrywanej tragedii matki, która traci tę, którą uważała za swoje dziecko, ojca, który próbuje uzasadniać wszystko nauką i koniecznością, syna, który odkrywa prawdę i nie może znieść jej koszmaru, wreszcie córki, która wypiera wszystko z pamięci, uciekając od wiedzy, wspomnień i poczucia winy. To znakomita powieść o granicach, które gotowi jesteśmy przekroczyć, by uwierzyć w międzygatunkowe więzi, o bólu, którego nie da się ukoić, bo na zawsze jesteśmy odpowiedzialni za to, co oswoimy, o zapomnieniu, które niczego nie załatwia, bo pamięć i tak upomni się o swoje, sprawi, że przeszłość zaboli, ale i da ukojenie. Bardzo dobre.\nKaren Joy Fowler, Nie posiadamy się ze szczęścia, przeł. Kamila Sławińska, Wyd. Poradnia K, Warszawa 2016.\nSztuka, głód i śmierć (B. Moynahan, Leningrad. Oblężenie i symfonia)\nZnakomicie napisana, trzymająca w napięciu, porażająca, świetne oddająca dramat oblężonego Leningradu, koszmar głodu i jednocześnie ciągle istniejącą tęsknotę za sztuką – takimi słowami można określić książkę Briana Moynahana. Autor z wielką precyzją, literackim talentem, umiejętnością łączenia tego, co zwyczajne, z tym, co wydarza się w czasie szczególnym, rekonstruuje losy miasta skazanego na nierówną walkę z dojmującym brakiem tego wszystkiego, co potrzebne do życia. Jednocześnie częścią tej historii staje się biografia wybitnego kompozytora Dmitrija Szostakowicza i jego „VII Symfonii” powstałej ku chwale Leningradu. Można by więc powiedzieć, że to, co wzniosłe, pełne ideałów, piękne cały czas towarzyszy temu, co poraża swoją brzydotą, okrucieństwem, paraliżującym strachem. Wielkim atutem tej zapadającej w pamięć książki jest pieczołowite odtworzenie atmosfery panującej w mieście naznaczonym klęską głodu. Moynahan nie tylko opisuje wygląd ulic, trupy ludzi i koni na ulicach, masowe umieranie, ale też rozpaczliwe próby szukania pożywienia. Mamy więc historie zjadanych szczurów, kotów i psów, ale też porażające w swojej wymowie świadectwa powtarzających się aktów kanibalizmu. Autor koncentruje się nie tylko na dramacie oblężonego miasta, pokazuje również, jak traktowano artystów za rządów Stalina i jak próbowano tłumić idee w imię karykaturalnego pojmowania sztuki jako służby państwu. Wyjątkowo dramatycznie wybrzmiewają informacje o losach twórców – zniszczonych przez system, umierających z głodu, odchodzących z powodu wyziębienia organizmu. Finał książki, w którym „VII Symfonia” Szostakowicza zostaje wykonana w Leningradzie, mieście, któremu utwór został poświęcony, okazuje się wielkim zwycięstwem sztuki nad pozornie niedyskutowaną siłą zniszczenia. Wzruszenie budzi zachowanie muzyków, ich gotowość grania wbrew wszystkiemu i pomimo wszystko, wreszcie spełnione pragnienie upodlonych ludzi, by choć na chwilę dotknąć tej rzeczywistości, która była czymś zwyczajnym przed rozpoczęciem oblężenia. Moynahan, choć pokazuje wiele momentów, o których można mówić, że portretują przekroczenie granic człowieczeństwa (wspomniane akty kanibalizmu), jednocześnie nie przestaje opisywać niepojętej tak naprawdę mocy tkwiącej w ludziach, umożliwiającej przetrwanie i dającej nadzieję, że cywilizacja nie została jednak doszczętnie zniszczona. Przeżycia jednostek, świadectwa konkretnych ofiar wojny sąsiadują tutaj z opowieścią o charakterze uniwersalnym – rozrysowującą zasady funkcjonowania państwa totalitarnego, odsłaniającą reguły rządzące złamanym społeczeństwem, wreszcie pokazującą zadziwiającą wręcz miłość do sztuki, która nie ginie w cieniu realnego zagrożenia własnego życia. Pozycja obowiązkowa.\nBrian Moynahan, Leningrad. Oblężenie i symfonia, przeł. Jerzy Korpanty, Wyd. W.A.B., Warszawa 2016.\nChwilo trwaj (M. Głowiński, Carska filiżanka)\nTom wspomnieniowej prozy Michała Głowińskiego rozpoczyna się tekstem pt. „Epifania”, w którym natkniemy się na intrygujące rozważania dotyczące przemijania. Starość skojarzona zostaje ze zmęczeniem, które przychodzi nagle, zdradziecko, sprawia, że praca, jaką wcześniej mogliśmy wykonywać godzinami, zaczyna zajmować nam trochę więcej czasu, bo poprzetykana jest koniecznością odpoczynku. Jednocześnie pojawia się krótkie wspomnienie z przeszłości, jakby niedokończone, na pewno niedopowiedziane, a wszystko z tego tylko powodu, że czasu, co oczywiste, nie da się cofnąć, nie można więc wiernie zrekonstruować tego, co umknęło częściowo w mrokach niepamięci. Michał Głowiński nie ukrywa zresztą, że są doświadczenia, których nie da się zapomnieć, a osoby, sytuacje, rzeczy uruchamiają chwile i sceny z przeszłości, które wydawały się zniknąć całkowicie w czasie minionym. Autor pisze: „Jeśli zaznało się Zagłady nawet w dzieciństwie, to nie można się od niej zdystansować. Naznacza ona na całe życie” (s. 14). Kolejne opowieści przypominają obrazy, które wyłaniają się z cienia, mgły, pewnego zamazania skazującego na przypatrywanie się ze wzmożoną uwagą. Oddają emocje trudne do uchwycenia i zdefiniowania. Naznaczone są utratą i poczuciem, że coś ważnego umknęło, nie wydarzyło się, choć mogło mieć miejsce, albo wręcz przeciwnie, stało się, choć nie zostało do końca uświadomione. Tak jest na przykład wtedy, gdy Głowiński przypomina sobie dni urodzin z okresu, gdy ukrywał się w czasie wojny, a jego prawdziwa data urodzenia nie była znana. W „Kaszance i śniegu” to, co w świecie zwyczajnym byłoby może mało znaczące, staje się chwilą, której się nie zapomina. W cieniu Zagłady nawet padający śnieg może okazać się fantastycznym prezentem. W „Zabójczym chlebie” przywołane zostaje wspomnienie, które odwraca tradycyjne skojarzenia. Chore, wygłodzone dziecko zostaje nakarmione chlebem przez ojca, który cudem go odnajduje u sióstr zakonnych. Niestety, ta historia nie ma happy endu, jak zresztą wiele podobnych z czasów wojny. Opowieść zatytułowana „Carska filiżanka” nie jest pochwałą kolekcjonerstwa ani kruchości wpisanej w niektóre przedmioty. Michał Głowiński deklaruje: „[…] filiżanka interesuje mnie jako ślad przeszłości, jako swego rodzaju świadectwo, a przede wszystkim – paradoksalnie – to, że w istocie nie wiadomo, o czym […] miałaby świadczyć” (s. 67). W „Najstarszym” pojawia się postać studenta i podziwianego przez niego profesora. To, w jaki sposób młody mężczyzna mówi o swoim mentorze, okazuje się ujawnieniem pewnego drugiego dna – podziału, który nie został zniesiony, słownictwa, które nie przez każdego byłoby użyte, wreszcie szacunku specyficznego rodzaju, który nie przez wszystkich właśnie tak byłby wyrażony. „Helmut (Z opowieści Dawida W.)” to historia przyjaźni w miejscu, które zmuszało do mierzenia się z ostatecznością. Wyjście z obozu staje się nie tylko rozpoczęciem nowego życia, ale i próbą wypełnienia zobowiązania w stosunku do tego, kto okazał się bliski w chwilach najtrudniejszych. Niestety, okazuje się również koniecznością zetknięcia się z wyjątkowym okrucieństwem i pogardą człowieka dla człowieka. „Rapsodia rumuńska” to z kolei przejmujący portret niespełnienia, erotycznej fascynacji, zakazanego uczucia, niemożności osiągnięcia stanu, który jest upragniony. Z podobną sytuacją homoseksualnego zachwytu, a jednocześnie odebrania sobie samemu szansy na spełnienie pragnień mamy do czynienia w opowieści „I ja miałem stracone noce”. Przeszłość, brak możliwości cofnięcia czasu, wyraziste obrazy tego, co miało miejsce przed laty, wreszcie namacalne wręcz odczuwanie sensualności minionego – taki ton dominuje w zamieszczonych w tomie tekstach.\nMichał Głowiński, Carska filiżanka. Szesnaście opowieści, Wyd. Wielka Litera, Warszawa 2016.\nObowiązek (Pamiętnik Mary Berg. Relacja o dorastaniu w warszawskim getcie)\n„Pamiętnik Mary Berg” to bardzo wczesne świadectwo tego, jaki los Niemcy zaplanowali Żydom. Książka ukazała się po raz pierwszy drukiem już w 1945 roku. Autorka zapisków po dotarciu do Stanów Zjednoczonych stała się zresztą bardzo aktywnym świadkiem Zagłady. Dzięki jej opowieściom wielu ludzi dowiedziało się, jak wyglądało życie w getcie i jak dramatyczne przeżycia były udziałem Żydów. Pamiętnik nastolatki okazuje się wyjątkowo dojrzały. Mary Berg jest nie tylko świadoma tego, że sytuacja Żydów staje się coraz trudniejsza, umie również dostrzec liczne niuanse znakomicie charakteryzujące relacje międzyludzkie i codzienność panującą w warszawskim getcie. Mocnym akcentem w relacji autorki jest opis działań Polaków wskazujących Niemcom Żydów. Mary Berg wyraża zdziwienie i przerażenie faktem, iż mimo wspólnoty doświadczeń wojennych istnieje aktywna grupa tych, którzy w imię nienawiści gotowi są na traktowanie innych w brutalny i pogardliwy sposób. Autorka nie sili się na interpretację tych faktów, nie próbuje tłumaczyć miedzysąsiedzkiej zdrady, z lękiem natomiast odnotowuje, że wrogami Żydów są nie tylko Niemcy, ale i niektórzy Polacy. Ważnym wątkiem, który powraca w dzienniku Mary Berg jest kwestia różnic ekonomicznych i klasowych podtrzymywanych wśród ludzi zamkniętych w getcie. Nastolatka ma świadomość, że jest osobą uprzywilejowaną chociażby z tego powodu, że nie brakuje jej jedzenia. Razem ze znajomymi dosyć szybko stara się odtworzyć normalne towarzyskie życie. Młodzi spotykają się więc by rozmawiać, przygotowują sztukę, uczestniczą jako twórcy i widzowie w życiu artystycznym getta. Mary Berg jest również, tak chyba można powiedzieć, szczęściarą z innego powodu. Jej matka to obywatelka Stanów Zjednoczonych i dzięki temu cała rodzina ma szansę na ocalenie. Autorka dzienników zdaje się odczuwać ogromny ciężar z tego powodu – z jednej strony jest pełna nadziei, z drugiej wie, że zderza się na co dzień z ostatecznością i niczego z dawnego świata tak naprawdę nie da się odtworzyć. Szczególnie dramatyczna jest wymiana listów między Mary a jej chłopakiem, który wie, że po rozstaniu nigdy już się nie zobaczą i że w getcie czeka go śmierć. Nastolatka mimo młodego wieku czuje się zobowiązana do pamiętania i przekazania możliwie największej ilości faktów tym, którzy nie umieją sobie wyobrazić koszmaru codzienności za wzniesionymi w środku miasta murami. Obowiązek ten wypełnia pisząc, a następnie, już po ocaleniu, dając świadectwo.\nPamiętnik Mary Berg. Relacja o dorastaniu w warszawskim getcie, przeł. Adam Tuz, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2016.\nAutor: Bernadetta Darska o 15:50 Brak komentarzy:\nWybrane, by latać (A. Sulińska, Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u)\nReportaż Anny Sulińskiej można by porównać z popularnym serialem amerykańskim pt. „Pan Am”. Bohaterkami książki są stewardesy LOT-u, natomiast serial opowiada o losach kobiet pracujących w liniach lotniczych Pan Am. W obu przypadkach mamy do czynienia ze zderzeniem faktycznej ciężkiej pracy z wyobrażeniem na temat tego zawodu. Ludzie zazwyczaj uważali, że stewardesy przede wszystkim są ozdobą każdego lotu. Stereotyp ten podtrzymywał zawsze nieskazitelny wizerunek pracownic linii lotniczych, ich pojawianie się na okładkach pism, wreszcie podwójnie uprzywilejowany status zawodu za sprawą dostępności do dóbr Zachodu oraz niewielka liczba kobiet, które tę pracę wykonywały. Sulińska proponuje czytelnikowi bardzo ciekawy wycinek her-story. Wiele wspomnień, które udało się jej usłyszeć, zostały opowiedziane po raz pierwszy. Za sprawą hermetyczności środowiska autorka miała trudności z dotarciem do swoich rozmówczyń i z namówieniem ich na zwierzenia. Najciekawsze bowiem, jak to często bywa, zdarzało się nie w oficjalnej opowieści, ale w tej towarzyskiej, prywatnej, czasami intymnej. Bardzo znaczący jest fakt, iż w przypadku „Wniebowziętych” mamy możliwość wysłuchania głosu tych, które wcześniej milczały. Byłe stewardesy opowiadają o tym, co w wersji zachodniej możemy oglądać we wspomnianym serialu. Tyle że tutaj słuchamy historii naznaczonych życiem w systemie komunistycznym. Stewardesy wspominają na przykład przewożenie różnych towarów, dzięki którym mogły się wzbogacić, opowiadają o dostępności do strojów i produktów z krajów, do których przeciętny obywatel nie mógł wyjechać, wspominają kupowanie leków dla tych, którzy w medykamentach z Zachodu widzieli często ostatni ratunek dla chorych bliskich. Oprócz licznych anegdot bohaterki reportażu przywołują również chwile dramatyczne, jak np. porwania samolotów, awaryjne lądowania, katastrofy lotnicze czy ucieczki z kraju. Książka Sulińskiej to interesujący reportaż o stewardesach w okresie PRL-u, jednocześnie lektura ta staje się ciekawym świadectwem funkcjonowania w komunizmie i doświadczania odrobiny tego, co tak bardzo pociągało w Zachodzie, a mianowicie wolności. Autorce udaje się uchwycić klimat tamtych czasów, oddać atmosferę ciągłego braku rzeczy najpotrzebniejszych, ale i tych, które można by określić mianem dostępnego luksusu, wreszcie pokazać odwagę i siłę charakteru często bardzo młodych kobiet, które zdecydowały się latać.\nAnna Sulińska, Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u, Wyd. Czarne, Wołowiec 2016.\nKłopotliwi (M. Caparrós, Głód)\nW przypadku „Głodu” Caparrósa mamy do czynienia z reportażem społecznie zaangażowanym. Autor zresztą nie ukrywa tego faktu. Co więcej, niektóre momenty kojarzyć się mogą nawet z manifestem wzywającym do działania i nakazującym odrzucenie dotychczasowej bierności. Jednocześnie Caparrós próbuje pokazać problem głodu na świecie w możliwie szerokim kontekście. Reportaż ten jest nie tylko bogaty w fakty, dramatyczne historie konkretnych bohaterów, portrety całych grup społecznych dotkniętych tragedią braku odpowiedniej ilości jedzenia, ale również we wspomniane wezwania do zrobienia czegoś w tej sprawie, oskarżenie systemu, wreszcie bezpośrednie zwroty do czytelnika, by poczuł, że to również jego prywatna sprawa. O ile emocjonalne deklaracje odautorskie na początku książki są dobrym wprowadzeniem do problemu, pokazującym konieczność włączenia się w próby zmieniania świata na lepsze, o tyle powtarzające się co jakiś czas pełne oburzenia i zdziwienia fragmenty oskarżające świat, wszystkich ludzi, system wydają się kompozycyjnie i ideowo zbędne. Wbrew oczekiwaniom autora stają się tym, co można by nazwać nadmiarem słów. Fakty przytaczane przez autora są na tyle mocne, porażające i dramatyczne, że nie ma najmniejszej potrzeby, by je dodatkowo w ten sposób wzmacniać. Caparrós opisuje przeludnienie, osłabienie organizmu, brak szansy na jakąkolwiek zmianę, umieranie z głodu, wreszcie szukanie pożywienia na ogromnych wysypiskach śmieci. Akcentuje płciowy charakter głodu, zwracając uwagę, iż dramat ten dużo częściej dotyczy kobiet, często bardzo młodych, i ich dzieci. Pokazuje estetyzowanie problemu przez państwa syte, które unikają słowa głód, a zamiast tego chętnie decydują się na używanie różnego rodzaju eufemizmów. Portretuje złożoność rzeczywistości, odwiedzając Niger, Indie, Bangladesz, Argentynę, Sudan Południowy i Madagaskar. Na przykładzie Stanów Zjednoczonych przygląda się otyłości jako znakowi biedy (efekt taniego, niezdrowego jedzenia), nie zaś zamożności. Ujawnia systemowy charakter głodu, przypominając, że chodzi tak naprawdę o niesprawiedliwą reglamentację dostępu do pożywienia. Ci, którzy nie mają, co jeść, traktowani są jak ludzie zbędni, niepotrzebni, kłopotliwi. Syte społeczeństwa najczęściej nie dostrzegałyby tego, że gdzieś na świecie, a często i wśród nich, są ci, którzy mogą nie dożyć jutra z powodu doświadczanego głodu. Caparrós, mimo wielkiego zaangażowania w sprawę, nie jest naiwny. Pozostawia czytelnika bez łatwych odpowiedzi, za to z drażniącym poczuciem, że jeśli wszyscy rozłożymy bezradnie ręce, w pewnym sensie będziemy współwinni.\nAutor: Bernadetta Darska o 19:18 3 komentarze:\nBez zachwytu (R. Foryś, Gambit hetmański)\nPowieść Roberta Forysia obliczona jest na komercyjny sukces – piękne wydanie, atrakcyjna kobieta na okładce, sugestia, iż poznawać będziemy historie mężczyzn, którzy mają władzę, ale tak naprawdę rządzeni są przez kobiety, wreszcie imponująca objętość książki (ponad tysiąc stron, trzy tomy w jednym). Brak jakiejkolwiek informacji o autorze na okładce jest w powyższym kontekście dziwny i, tak bym to nawet ujęła, karygodny. „Gambit hetmański” to próba połączenia stylistyki charakterystycznej dla opowieści spod znaku płaszcza i szpady (Dumas się kłania) z powieścią historyczną, przygodową i teoriami spiskowymi. Akcja książki rozgrywa się za panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Marysieńka Sobieska marzy o tym, by zdetronizować króla i wprowadzić na tron męża. Jesteśmy świadkami walk o wpływy, licznych knowań, plotek i nieuczciwych poczynań, planów, w których życie ludzkie okazuje się mało ważne, oraz igrania z emocjami i kupczenia ciałami w imię zdobywania kolejnych sojuszników. Książka Forysia niewątpliwie ma potencjał. Niestety, nie został on w dużej mierze wykorzystany. Autor sięga po zgrane chwyty i bardzo szybko można się zorientować, w jaki sposób będą eliminowani ci, którzy stoją na drodze do realizacji niecnych planów. Owa przewidywalność nie byłaby może tak rażąca, gdyby nie to, jak powieść została napisana. Foryś właściwie zrezygnował z jakiejkolwiek stylizacji, cała historia opowiedziana jest więc tak, jakby działa się współcześnie. Taki zabieg można by jeszcze momentami próbować zrozumieć, gdyby nie stosunkowo szkolny, mało literacki język. Niektóre sformułowania w ustach osób żyjących w XVII wieku brzmią po prostu śmiesznie. Dodatkową wadą powieści są opisy scen seksu – wyjątkowo kuriozalne i zabawne. Próba oddania erotycznych uniesień to często duże wyzwanie dla autora. U Forysia fragmenty te przypominają sceny rodem z marnego harlequina, są zdecydowanie nieudane, pretensjonalne, kiczowate. Finał trylogii również rozczarowuje. Okazuje się bowiem, że kobieta po przejściach i mężczyzna z przeszłością będą żyć długo i szczęśliwie w sielankowej atmosferze, a wszystko to, co działo się wcześniej, zostaje zapomniane. Tak po prostu, bez żadnego psychologicznego uzasadnienia. Dla kogo jest więc książka Forysia? Na pewno nie dla wielbicieli powieści historycznych, bo od takiej Elżbiety Cherezińskiej Foryś mógłby się dużo nauczyć. Raczej dla fanów romansów i to tych mniej wymagających.\nRobert Foryś, Gambit hetmański, Wyd. Otwarte, Kraków 2016.\nAutor: Bernadetta Darska o 22:14 2 komentarze:\nWrzucone w nieistnienie (M. Abramowicz, Zakonnice odchodzą po cichu)\nKsiążka Marty Abramowicz to publikacja ważna, pionierska, niezwykle mocna w swoim przekazie. Pokazuje bowiem nie tylko, jak wygląda świat kobiet decydujących się na życie w zakonie, ale – co dużo ważniejsze – odsłania okrucieństwo budujące fałszywe podstawy służby Bogu. Autorka nie ukrywa, że dotarcie do kobiet, które zdecydowały się zrezygnować z bycia zakonnicą, przypominało działanie skazane od początku na porażkę. Nie dlatego, że takich kobiet nie ma, ale z tego powodu, że decydują się one zazwyczaj na milczenie i nie opowiadają o trudnych, często traumatycznych, przeżyciach. Fakt, iż udaje się autorce znaleźć bohaterki, które chcą się podzielić swoimi doświadczeniami, jest więc wielkim sukcesem. Nie chodzi, oczywiście, o sukces związany z możliwością sfinalizowania projektu, jakim jest książka. Mam na myśli raczej wagę tego, o czym mówią byłe zakonnice. Każde z tych świadectw to istotny głos na temat prawdziwej twarzy Kościoła oraz niechęci tej instytucji do wykorzystywania zapału i inteligencji kobiet. W relacjach bohaterek książki powracają te same momenty: nagłe odkrycie, że ich wiara nie liczy się, a najważniejsze jest posłuszeństwo; nagłe poczucie, że jest się przedmiotem, nie zaś podmiotem, bo myślenie podlega w zakonie karze; nagłe wątpliwości, czy jest się we właściwym miejscu, skoro potencjał zakonnic marnuje się na wykonywanie zbędnych, powtarzalnych czynności, zamiast inwestowania w głoszenie Dobrej Nowiny wśród ludzi. To, co szczególnie uderza w opowieściach byłych zakonnic, to próby uczynienia kobiet bezwolnymi poprzez odbieranie im tego, co jest ich prywatną własnością, kontrolowanie korespondencji, niszczenie rodzących się więzi przyjaźni i osłabianie relacji rodzinnych, ubezwłasnowolnienie prowadzące do konieczności pytania się o pozwolenie w każdej, nawet najbłahszej sprawie (np. zakup środków higienicznych). Szczególnie interesującym wątkiem jest zderzenie upokorzenia zakonnic polskich z zupełnie innym statusem zakonnic na Zachodzie oraz zakonników w naszym kraju. W tle tych opowieści wybrzmiewa dramat podeptanej godności, zniszczonej wiary i zawiedzionych ideałów. A wszystko to, rzekomo, w imię posłuszeństwa sile najwyższej. Bardzo dobre.\nAutor: Bernadetta Darska o 19:01 1 komentarz:\nMigawkowo (M. Hawranek, Sz. Opryszek, Tańczymy już tylko w Zaduszki)\nZbiór reportaży Marii Hawranek i Szymon Opryszka z pewnością budzi zaciekawienie. Potencjalnie interesująca jest bowiem informacja z podtytułu. Ameryka Łacińska ciągle wydaje się miejscem dosyć mało znanym, zdecydowanie rzadziej opisywanym niż inne rejony świata. Niestety, choć autorzy odwiedzili różne kraje, choć odwołują się do zainteresowania człowiekiem deklarowanego przez Ryszarda Kapuścińskiego, choć czasami stają się częścią opowieści, to jednak trudno oprzeć się wrażeniu, iż książce tej czegoś brakuje. Postawiono tutaj na migawkowość i mozaikowość, trochę podobne w swoim zamyśle do tego, co dostrzegalne jest u Artura Domosławskiego w „Gorączce latynoamerykańskiej”. O ile jednak u autora „Wykluczonych” przeplatanie historii z różnych miejsc układa się w zwartą całość, mocny głos na temat dyktatur wojskowych, o tyle u Hawranek i Opryszka pomysł ten realizowany jest trochę przypadkowo, tak, jakby reporterzy chcieli napisać o wszystkim, co ich zaciekawiło. W efekcie zamiast intrygującego tomu odsłaniającego nam nieoczywisty obraz takich krajów jak Kolumbia, Ekwador, Peru, Boliwia, Meksyk, Brazylia, Wenezuela i Paragwaj, otrzymujemy dość chaotyczny zbiór, w którym dominuje powierzchowny przekaz turystyczny. Trudno oprzeć się wrażeniu, że część problemów zostało potraktowanych nazbyt anegdotycznie. Szkoda, bo zasługują często na dużo pełniejszy i bardziej zniuansowany obraz. Owszem, jest tutaj kilka całkiem dobrych tekstów, odsłaniających uniwersalność pewnych doświadczeń, ale i ich szczególność, zważywszy na przeżycia jednostek. Mam tu na myśli chociażby tekst „Mój tato jest głupiutki”, gdzie kwestia pamięci sprowadzona zostaje do choroby, przeznaczenia i nierównej walki o to, by znaleźć antidotum na zapomnienie. Warto też zatrzymać się przy reportażu „Lepiej nago”, opisującym akcję solidarności z upokorzonym przez policję studentem, i przy tekście „Zgniłe jabłka” portretującym zamkniętą, małą społeczność, w której dochodzi do powtarzalnych gwałtów na śpiących kobietach.\nMaria Hawranek, Szymon Opryszek, Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej, Wyd. Znak, Kraków 2016.\nAutor: Bernadetta Darska o 21:07 Brak komentarzy:\nZagrożeni (J. Ambroziewicz, Zaraza)\nPrzypomnienie reportażu Ambroziewicza współczesnym czytelnikom to pomysł doskonały. Nie tylko z tego powodu, że mamy do czynienia ze znakomitym tekstem, ale również z tego powodu, że zbeletryzowany dokument autora świetnie wpisuje się w całkiem aktualne lęki i niepokoje odsłaniając uniwersalność strachu przed śmiercią i bezradność człowieka w niektórych potyczkach z chorobą. Już na początku jesteśmy zaintrygowani – najpierw mocny, zapadający w pamięć, pozornie tylko oczywisty tytuł, potem pełen niemalże namacalnego niepokoju początek, sugestywne oddanie lęku z powodu stanu chorej kobiety, wreszcie ostateczność tego, co się wydarza. Mamy zatem trzęsienie ziemi – nagłą śmierć zdrowej osoby na trudną do zidentyfikowania dolegliwość, no a potem, zgodnie z regułą Alfreda Hitchcocka, napięcie tylko rośnie – natkniemy się na lekarza, który głośno dzieli się podejrzeniami, rozpoczyna się akcja odizolowania pacjentów, którzy mogli zostać zarażeni, i próby walki z chorobą. Walki nierównej, na wszystkich frontach, obejmującej różne sfery życia, zmuszającej do przewartościowania planów oraz nawyków. Mieszkańcy Wrocławia jednak nie protestują. Wiedzą, że chodzi nie tylko o ich zdrowie, ale i życie. Choroba, którą próbują pokonać lekarze, to ospa prawdziwa. Sytuacja jest więc poważna i tę powagę udaje się Ambroziewiczowi znakomicie oddać. Będą ofiary śmiertelne, będzie poszukiwanie tych, którzy mogą zarażać, ale nie stawili się w szpitalu, będą organizowane izolatoria, w których pojawią się trudności typowe dla funkcjonowania w zamknięciu wśród obcych sobie ludzi. Można by więc powiedzieć, że ów fabularyzowany reportaż stanowi oryginalne połączenie powieści psychologicznej, thrillera medycznego i powieści sensacyjnej. Duszną atmosferę miasta naznaczonego zarazą i skazanego na osamotnienie będące skutkiem przymusu izolacji dodatkowo wzmaga fakt, iż trwa właśnie gorące lato 1963 roku. Opowieść o Wrocławiu ma więc w sobie coś apokaliptycznego, a jednocześnie przedziwnie krzepiącego. Ci, którzy podejmują walkę z wrogiem trudnym do opanowania, nie są wielkimi bohaterami, lecz zwykłymi ludźmi. W chwili próby odnajdują jednak w sobie cechy, których sami się nie spodziewają. Stają się przywódcami, którzy dowodzą w poszczególnych bitwach na tyle skutecznie, że pewnego dnia można już powiedzieć, że zaraza została pokonana. Pozycja obowiązkowa.\nJerzy Ambroziewicz, Zaraza, posłowie: Szymon Słomczyński, Wyd. Dowody na Istnienie, Warszawa 2016.\nWrzuceni w niepewność (W. Lord, Titanic. Pamiętna noc)\nDla tych, którzy interesują się historią „Titanica”, książka ta stanie się lekturą obowiązkową. Dla tych natomiast, którzy wcześniej wiedzieli o katastrofie niewiele, znali tylko podstawowe fakty, książka Lorda pozwoli wyobrazić sobie panującą na statku atmosferę oraz uświadomić sobie, jak różne były postawy ludzi w chwili krytycznej. Dla jednych i drugich to z pewnością tekst potencjalnie istotny. Mamy przecież do czynienia z klasyczną pozycją, jeśli chodzi o portretowanie ostatnich chwil pasażerów „Titanica”. Fakt, iż autor rozmawiał z wieloma ocalonymi z katastrofy, jest dodatkowym atutem (książka ukazała się w 1955 roku). Zwłaszcza że Lord jest świadomy względności pamięci. Opisując różne momenty, kluczowe dla rozwoju sytuacji, świetnie oddaje to, iż są one odmiennie wspominane przez pasażerów. Autor koncentruje się na nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku, kiedy to „Titanic” po zderzeniu z górą lodową tonie. W trakcie lektury widać wyraźnie, iż mamy do czynienia z intrygującym przykładem literatury faktu. Lord proponuje zbeletryzowaną opowieść o ostatnich chwilach transatlantyku, który podobno był niezatapialny. Nie tylko z dużą wrażliwością dawkuje napięcie – sceny, gdy wszyscy myślą, że tak naprawdę nic się nie stało, gdy bagatelizowany jest fakt otarcia się o górę lodową, gdy obserwujący „Titanica” ze stosunkowo niedużej odległości statek „Californian” nie reaguje na dziwne sygnały, to prawdziwy majstersztyk. Udowadniają bowiem, jak trwale w umysłach pasażerów zakorzenił się mit o możliwości pokonania natury. Równie interesujące są fragmenty pokazujące, w jaki sposób ci, którym dano szansę na ratunek, zachowywali się wobec namacalnego, tak można by rzec, doświadczenia ostateczności. Lord opisuje i bohaterstwo, i tchórzostwo, i próby oszustwa, i brutalne odwracanie się od drugiego człowieka, by przypadkiem nie narazić własnego życia. Zwraca również uwagę na klasowy i ekonomiczny kontekst otrzymania szansy na ratunek. Choć pomagano najpierw kobietom i dzieciom, to jednak pasażerom trzeciej klasy było dużo trudniej dotrzeć do szalup i otrzymać w nich miejsce. W efekcie proporcje dotyczące tych, którzy zginęli i którzy przetrwali, odtwarzają istniejącą hierarchię społeczną. Wśród bogatych przedstawicieli elit ci, którzy przeżyli, byli najliczniej reprezentowani. Ciekawym wątkiem, na który zwraca uwagę Lord, jest reakcja mediów na to wydarzenie, które – jak powszechnie uważano – nie powinno mieć miejsca. Na podstawie kilku stron poświęconych temu problemowi można wysnuć kilka ciekawych wniosków na temat tego, jak opisuje się wielkie tragedie i jak traktuje się osoby, które choć mogą być dostarczycielami informacji, jednocześnie, a może przede wszystkim, są ofiarami. Pozycja obowiązkowa.\nWalter Lord, Titanic. Pamiętna noc, przeł. Maria Zawadzka, Wyd. Agora, Warszawa 2016.\nAutor: Bernadetta Darska o 21:09 Brak komentarzy:\nKto kogo potrzebuje? (L. Groff, Fatum i furia)\nPomysł, by podzielić książkę na dwie części i pokazać tę samą historię jako inną, bo opowiedzianą z perspektywy dwóch różnych osób, nie jest, oczywiście, niczym nowym. Mówienie zatem o pewnym nowatorstwie, jeśli chodzi o formę, jest w tym przypadku nadużyciem. Groff proponuje czytelnikom opowieść o małżeństwie – doskonałym na pokaz, doskonałym w czterech ścianach domu, a jednocześnie karykaturalnym, gdy weźmiemy pod uwagę prawdziwe myśli i ukrywane czyny obojga. Jeśli więc potraktowalibyśmy tę historię jako świadectwo niemożności porozumienia się ludzi sobie najbliższych, otrzymalibyśmy historię, w której związek oparty jest na kłamstwie i prawdzie jednocześnie. Mathilde, jak się okaże, jest świetną kreatorką – kształtuje więc swoje życie po to, by uciec od traum nad nią ciążących, kształtuje codzienność męża, by stworzyć mistrza i aby trwać w poczuciu spełnienia, próbuje wreszcie swoich sił w panowaniu nad innymi ludźmi, prowadząc chociażby grę z matką partnera. Powieść tę można jednak z powodzeniem czytać jako świadectwo nierównomiernego podziału zadań. Lancelot od dzieciństwa szykowany jest na kogoś wielkiego, nie rozpatruje więc nawet wersji, że może być mężczyzną zwyczajnym. Z kolei jego żona godzi się na rolę towarzyszącą, choć tak naprawdę okazuje się demiurgiem tego wszystkiego, co w ich życiu się przydarza. Obserwujemy dramat samotności w tłumie – każda z osób, które są częścią biografii bohaterów, w jakiś sposób nie jest sobą, wkłada maskę i szybko się do niej przyzwyczaja. Zresztą imprezy i spotkania ze znajomymi są tutaj przedstawione w specyficzny, typowo amerykański sposób. Przyglądamy się ludziom znudzonym, sztucznym, bogatym, mającym zwykle pozorne problemy. Pierwsza część powieści jest w związku z tym dosyć pretensjonalna. Na uwagę zasługuje relacja Lancelota z matką i Mathilde z teściową. Toksyczna więź nie przestaje być uzależnieniem nawet wówczas, gdy jest kontrolowana i ostatecznie przerwana. Książka Groff to jeszcze jedna wersja opowieści o małżonkach, którzy mają przed sobą tajemnice i nie umieją pokazać się partnerowi w wersji prawdziwej. Całkiem ciekawa, na pewno jednak klasyfikowanie jej jako lektury, której nie da się zapomnieć, jest dużą przesadą.\nLauren Groff, Fatum i furia, przeł. Mateusz Borowski, Wyd. Znak, Kraków 2016.\nCzłowiek człowiekowi (P. Short, Pol Pot. Pola śmierci)\nW angielskiej wersji podtytułu monumentalnej biografii Pol Pota natkniemy się na określenie „Anatomia koszmaru”. W wersji polskiej zdecydowano się na czytelne odniesienie do jednego z najważniejszych świadectw na temat dyktatury Czerwonych Khmerów, a mianowicie do książki Hanga Ngora „Pola śmierci”. W obu przypadkach zaakcentowany zostaje dramat mieszkańców Kambodży, co w tym kontekście jest najistotniejsze, sam Pol Pot natomiast jawi się jako sprawca, demiurg, okrutny ideolog. Philip Short na początku swojej książki mocno akcentuje fakt, iż historyk bardzo przypomina detektywa. Tym samym opisuje swój sposób pracy oraz wyzwania czyhające na badacza zajmującego się historią XX wieku: „Współczesne dokumenty, zeznania świadków, ich późniejsze wspomnienia, porównane i połączone z innymi źródłami dostarczają zasadniczych wskazówek co do natury ukrytej za nimi »zbrodni«, czyli prawdy historycznej. Badacz stara się wydobyć z tej amorficznej masy szczegółów portret bohatera lub antybohatera opowieści” (s. 9). Deklaracja Shorta każe nam się zastanowić nad pułapkami czyhającymi na tego, kto czerpie ze świadectw osób, które były świadkami, ofiarami lub uczestnikami wydarzeń. W zależności od tego, jaką rolę ludzi ci pełnili i jaki jest ich stosunek do wydarzeń z przeszłości, takie są też ich wypowiedzi. Historyk, co sugeruje Short, musi więc być czujmy i uważny. W przypadku Pol Pota mamy do czynienia z człowiekiem odpowiedzialnym za, jak podają niektóre źródła, śmierć blisko 2,5 miliona ludzi. Mówienie o nim jako o zbrodniarzu wydaje się oczywiste. Tymczasem Short pokazuje, że nie dla wszystkich ocena decyzji przywódcy jest jednoznaczna. Są i tacy, którzy nadal go podziwiają. Wielkim atutem sposobu opowiadania historyka jest więc pokazanie dwuznaczności ocen wpisanej w wydarzenia, które określamy mianem ludobójstwa. W efekcie więc Pol Pot – antybohater – dla niektórych staje się bohaterem. Oprócz szczegółowej rekonstrukcji wydarzeń prowadzących do objęcia władzy w państwie przez Czerwonych Khmerów Short skupia się na barwnych, intrygujących, nieoczywistych portretach twórców rewolucji. Relacjonując wprowadzane przez nich w życie idee pokazuje, jak nasiąkli ideami komunistycznymi we Francji, by następnie stworzyć niepowtarzalną, wyjątkowo okrutną i bezlitosną wersję komunizmu w Kambodży. Rekonstruowanie kolejnych składowych ideologii, a także pokazywanie w jaki sposób los Kambodżan powiązany był z decyzjami Zachodu (Francja i USA) oraz Chin, Wietnamu i Tajwanu, okazuje się arcyciekawą lekturą ujawniającą wzajemne zależności, uwikłania i wyrzeczenia związane z chęcią uzyskania korzyści. Bardzo interesujące są na przykład różnego rodzaju kwestie kulturowe wyjaśniane przez autora. Na uwagę zasługuje na przykład wątek traktowania kraju przez monarchę jako prywatnej własności lub motyw praktykowania pewnych obyczajów w Kambodży, które można porównać z niektórymi zwyczajami w Afryce. Książka Shorta to nie tylko znakomicie opisana biografia Pol Pota, ale również opowieść o idei, której celem było zniszczenie człowieka jako jednostki i uczynienie z niego bezmyślnej maszyny pracującej na rzecz, rzekomo będącej wcieleniem doskonałości, wspólnoty. To, że człowiek uczynił takie rzeczy człowiekowi, oczywiście, przeraża. Short jednak nie pozwala nam pozostać w zadziwieniu i oburzeniu jako reakcjach na okrucieństwo, sugeruje bowiem, że zło jest cały czas obecne wśród nas, ciągle czyha na swój czas i zawsze może się obudzić. Także dzisiaj. W efekcie więc jego historyczna opowieść staje się również ostrzeżeniem natury moralnej.\nPhilip Short, Pol Pot. Pola śmierci, przeł. Sebastian Szymański, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2016.\nAutor: Bernadetta Darska o 21:29 Brak komentarzy:\nZ ogłoszenia (K. Oprzędek, Polak sprzeda zmysły)\nKonrad Oprzędek wzoruje się na najlepszych. Inspiruje się książką Krzysztofa Kąkolewskiego „Trzy złote za słowo” i podobnie jak znany reporter przed laty buduje swoje opowieści w taki sposób, że początkiem historii jest ogłoszenie. Oprzędek, wbrew pozorom, wcale nie próbuje ośmieszyć swoich bohaterów. Nawet gdy opisuje kobietę handlującą swoją używaną bielizną lub gdy jego bohaterka sprzedaje własny mocz, próbuje zrozumieć tych, których słucha. Klienci obu pomysłowych bizneswoman, choć mają dość specyficzne upodobania, nie są zabawni, raczej smutni, przygnębieni, przekonani, że ponieśli życiową porażkę. Wątek ten zresztą często w książce powraca. Samotni i przegrani są nie tylko ci, którzy wydają pieniądze na czyjś intymny zapach i podniecają się złudzeniem erotycznych namiętności, ale również te osoby, które ogłaszają, że chciałaby sprzedać nerkę. Czasami taki anons jest rozpaczliwym wołaniem o pomoc, innym razem próbą zwrócenia na siebie uwagi lub prośbą o ratowanie życia, które właśnie znajduje się na zakręcie. Oprzędkowi udaje się zachować lekkość nawet wówczas, gdy w tle pojawiają się całkiem poważne tematy. Reporter umie pokazać, że absurd towarzyszy tragedii, a śmieć może istnieć w sąsiedztwie rozpaczy. Jednocześnie łatwo zauważyć warte docenienia zachowanie proporcji. Tam, gdzie ogłoszenie sugerować może banał, pojawia się historia całkiem poważna – jak w przypadku kobiety poszukującej swoich kolegów sprzed lat, choć ci od dawna nie żyją. Czasami ogłoszenie odsłania upływ czasu i zmieniające się priorytety tych, którzy są właścicielami przedmiotu, którego dotyczy anons – tak jest chociażby w tekście o zużytym od pocałunków Jezusie na krzyżu, ważnym punktem odniesienia dla matki, mało znaczącym przedmiotem dla syna. Reporterską książkę Oprzędka można więc uznać za portret Polaków zdominowany ich samotnością, pomysłowością i historiami kryjącymi się za pozornie mało istotnymi przedmiotami. Cóż bowiem ciekawego może być w używanych majtkach, lodówce, suplementach diety czy mającym wiele lat, zmechaconym kocyku? – spytałby ktoś lekceważąco i zrezygnowawszy z lektury, na pewno popełniłby błąd.\nKonrad Oprzędek, Polak sprzeda zmysły, Wyd. Dowody na Istnienie, Warszawa 2016.\nAutor: Bernadetta Darska o 21:16 Brak komentarzy:\nWiele różnych traum (Antologia studiów nad traumą, red. T. Łysak)\n„Antologia studiów nad traumą” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla tych, którzy specjalizują się w badaniach nad Zagładą. To również intrygująca inspiracja do nowych dróg interpretacyjnych oraz pretekst do dyskusji dla tych, których zajmuje problematyka ludobójstwa, kulturowego postrzegania zbrodni, wpisania świadectw w nierozerwalną grę pamięci i zapomnienia, wreszcie popkulturowego zawłaszczania niektórych wizerunków i sposobów narracji. Teksty zamieszczone w tomie można więc uznać za uniwersalne w swojej wymowie – nawet jeśli dotyczą konkretnego, szczegółowego zagadnienia, da się je odnieść do szczerszych kontekstów i wykorzystać do wpisania danego problemu w przestrzeń znaków mówiących inaczej, zaskakująco, w nieoczywisty sposób. Antologia intryguje już na początku za sprawą refleksji nad różnymi sposobami definiowania traumy, jej rozróżniania i umieszczania na tle zagadnień, dzięki którym wybrzmiewa mocniej lub zaczyna być wymazywana. W książce natkniemy się na przykład na rozważania dotyczące emocjonalności pamięci powiązanej z traumatycznym doświadczeniem (Bessel A. van der Kolk, Onno van der Hart, Natrętna przeszłość: elastyczność pamięci i piętno traumy), na wątek powiązania woli widzenia z traumą, a więc na rozważania dotyczące fotografii (Ulrich Baer, Ku spojrzeniu demokrytejskiemu), na opis pionierskich badań nad fotografiami z miejsca zbrodni i wpisanymi w nie relacjami władzy związanymi z udostępnianiem zdjęć (Henry Bond, Twardy dowód), na refleksje dotyczące filmu i tego, na ile pokazana w nim trauma bliska jest tej doświadczonej (Joshua Hirsch, Postmodernizm, drugie okolenie i międzykulturowe kino posttraumatyczne), na próbę analizy współczesnego horroru jako opowieści kompensującej traumy historyczne (Adam Lowenstein, Moment alegoryczny), na przemyślenia dotyczące seryjnych morderstw i związków miedzy katem a ofiarą (Mark Seltzer, Kultura rany). Pozycja obowiązkowa.\nAntologia studiów nad traumą, red. Tomasz Łysak, przeł. Tomasz Bilczewski, Katarzyna Bojarska, Jan Burzyński, Anna Kowalcze-Pawlik, Agnieszka Rejniak-Majewska, Wyd. Universitas, Kraków 2015.\nAutor: Bernadetta Darska o 18:10 Brak komentarzy:\nUpomnieć się o najsłabszych (A. Dziewit-Meller, Góra Tajget)\nAnna Dziewit-Meller w swojej najnowszej książce decyduje się zmierzyć z tematem ważnym i poruszającym z punktu widzenia wywoływanych w czytelniku emocji. Formalnie proponuje czytelnikowi raczej zbiór opowiadań niż klasyczną powieść, popularyzuje zagadnienie. Teksty powiązane są ze sobą dramatem wynikającym z wojennej traumy i świadomością, że brutalność w stosunku do najsłabszych bywa szczególnie trudna do zrozumienia. Taki zamysł formalny ma swoje wady i zalety. Pierwszy tekst, którego akcja dzieje się współcześnie, z jednej strony sygnalizuje temat, który będzie w książce powracał, z drugiej sprawia wrażenie zaplanowanego na większą całość, ale z jakiegoś powodu urwanego. Aptekarz, któremu rodzi się dziecko, jest zachwycony faktem, iż stał się ojcem, ale i przerażony tym, co może jego dziecko spotkać. Wszędzie widzi zagrożenie, wyobraża sobie różne niebezpieczeństwa, obsesyjnie myśli o tym, co niepokoi i przeraża. Jego emocje są dodatkowo podsycane świadomością tego, że w pobliskim szpitalu psychiatrycznym w okresie II wojny światowej w ramach akcji T4 zabito dwieście dzieci. Szkoda, że tego akurat motywu autorka nie zdecydowała się rozrysować trochę inaczej. Rosnące przerażenie odnośnie do teraźniejszości nie jest w przypadku bohatera przekonujące, świadczy raczej o jego niedojrzałości, a ponieważ problem ten zostaje wyeksponowany także poprzez długość tekstu, czytelnik niepotrzebnie otrzymuje na początku jeden ze słabszych fragmentów książki. Drugi tekst, na którego pozbyciu się książka by zyskała, to opowiadanie ostatnie, w którym pojawia się wątek „co by było gdyby” w kontekście Hitlera. Tak więc klamrowa budowa tomu osłabia jego wymowę, a szkoda. Szkoda, bo pozostałe opowiadania można uznać za bardzo interesujące. Autorce udaje się stworzyć intrygujące portrety kobiet. Warto zwrócić uwagę na Gertrudę Luben, lekarkę, która aktywnie działała w ramach akcji T4, nie została ukarana, a po latach nie czuje żadnych wyrzutów sumienia. Dziewit-Meller przekonująco oddaje napięcie, jakie rodzi się między dziennikarzem a odpytywaną z przeszłości kobietą. Pokazuje, iż między bohaterami nie może dojść do porozumienia, pochodzą bowiem z innych światów, a wyznawane przez nich wartości nie mają ze sobą nic wspólnego. Dziennikarz, choć oczekuje pokajania się ze strony lekarki, tak naprawdę kompletnie nie rozumie jej sposobu myślenia. Z kolei Luben jest przekonana, że spotykają ją niesłusznie szykany, przecież wykonywała tylko swoje obowiązki i pracowała na rzecz nauki. Najciekawszą postacią opisaną w książce jest Zefka, stara kobieta, która leży w szpitalu i jest ciężko chora. Ta, która ją odwiedza, symbolicznie stanowi jej przeciwieństwo – jest młoda i w ciąży. Życiorys ciotki, który poznajemy stopniowo od dzieciństwa, przez dorastanie, po dramatyczne przeżycia wojenne zmuszające ją do przyspieszonego dojrzewania, to zapadający w pamięć opis losu wielu kobiet. Tutaj oprócz naznaczenia problemem tożsamościowej identyfikacji, oprócz odrzucenia przez matkę i doznania miłości ze strony tych, którzy mieli być wrogami, dochodzi jeszcze gwałt zbiorowy i pogarda dla kobiecych ciał ze strony radzieckich zwycięzców. Stara, schorowana ciotka, kiedy dotyka brzucha ciężarnej, na chwilę staje się znowu młoda, jeszcze nie zniszczona przez zło, jeszcze marząca o lepszym życiu. Dziewit-Meller nadaje tej scenie ważny, symboliczny wymiar. Z kolei chłopiec o imieniu Ryszard to dziecko pozostawione, by umrzeć, tylko dlatego, że nowy partner matki uznał je za niepotrzebne. Zaprowadzony do szpitala psychiatrycznego skazany zostaje na doświadczenie tego, co jest udziałem innych pacjentów – leczenie prowadzić miało nie do ratowania, lecz do uśmiercania tych, których uznano za niepotrzebnych dla społeczeństwa. Dziewit-Meller pisze dla dzieci-ofiar akcji T4 rodzaj modlitwy pożegnalnej. Postać Ryszarda z jednej strony ma w sobie jasność, bo ktoś z oprawców wyciąga do niego pomocną dłoń, jednocześnie jest potwierdzeniem tego, że wiele innych dzieci umarło w bólu i samotności. Autorce udaje się więc pokazać, że biografia tej akurat postaci nie jest typowa, choć chciałoby się, by właśnie tak było. Paradoksalnie jednak ocalenie Ryszarda stanowi potwierdzenie braku nadziei doświadczanego przez innych młodych pacjentów.\nAnna Dziewit-Meller, Góra Tajget, Wyd. Wielka Litera, Warszawa 2016.\n(Nie)znośne towarzystwo (G. Uzdański, Wakacje)\nPowieściowy debiut Uzdańskiego to powieść specyficzna – nie ma tu szybko rozwijającej się akcji, wspomnienia nie są jakieś szczególnie traumatyczne, a wspólne bycie bohaterek, matki i córki, opiera się na codzienności, w której tak naprawdę niewiele się dzieje. Antyreklama? Niekoniecznie. Autorowi udaje się świetnie oddać emocje łączące kobiety. Dwugłos, którego jesteśmy świadkami, zarówno ten wypowiadany, jak i rozgrywany w myślach, znakomicie pokazuje więź, która choć istnieje, to jednak opiera się nie na czułości, miłości i radości z możliwości przebywania razem, ale na tłumionej niechęci, przewrażliwieniu, sztucznej uprzejmości i nieumiejętności prawdziwej rozmowy. „Wakacje” to zresztą powieść, która obnaża brak komunikacji miedzy najbliższymi. Wyjazd do gospodarstwa agroturystycznego, który ma zbliżyć do siebie matkę i córkę, okazuje się zupełnie czymś innym. Na pewno nie rewolucją w ich relacjach, ale i nie rozczarowaniem. Być może, historia opowiedziana przez Uzdańskiego wyraźnie to sugeruje, czasami nie da się nic zmienić, a zwyczajność może być tylko zapowiedzią kolejnej sztucznej, niewiele wnoszącej wymiany zdań. Dialogi, które mogą śmieszyć, obnażają przecież paradoks, który dotyczy wielu ludzi, stają się nie tylko zabawne, ale i tragiczne w swojej wymowie. Wychodzi bowiem na jaw, że nawet wspomniana uprzejmość, gdy jest przerysowana i nie opiera się na szczerości, może irytować i budzić zdenerwowanie. Zresztą bohaterki powieści Uzdańskiego nie przestają się wzajemnie oceniać. Jednocześnie zapewniają same siebie w myślach, że akceptują i tak naprawdę nie odczuwają tej niechęci, która tak naprawdę w nich jest. Codzienność okazuje się w tym przypadku pretekstem do pokazania, że czasami najbliżsi – matka i córka – nie potrafią się zrozumieć i nie umieją ze sobą być. Tak jest wówczas, gdy każde słowo, zachowanie, przewidywalna reakcja drugiej osoby drażnią, a nad owym rozdrażnieniem trudno jest zapanować.\nGrzegorz Uzdański, Wakacje, Wyd. W.A.B., Warszawa 2016.\nNierówna walka (A. Sundaram, Złe wieści. Ostatni n...\nSmutek nie do przezwyciężenia (K.J. Fowler, Nie po...\nSztuka, głód i śmierć (B. Moynahan, Leningrad. Obl...\nObowiązek (Pamiętnik Mary Berg. Relacja o dorastan...\nWybrane, by latać (A. Sulińska, Wniebowzięte. O st...\nWrzucone w nieistnienie (M. Abramowicz, Zakonnice ...\nMigawkowo (M. Hawranek, Sz. Opryszek, Tańczymy już...\nWrzuceni w niepewność (W. Lord, Titanic. Pamiętna ...\nCzłowiek człowiekowi (P. Short, Pol Pot. Pola śmie...\nWiele różnych traum (Antologia studiów nad traumą,...\nUpomnieć się o najsłabszych (A. Dziewit-Meller, Gó...


Bardzo stylowy i użyteczny gadżet – bardzo spodoba się każdemu, kto kocha muzykę! Pomimo niewielkich rozmiarów, jest potężnym źródłem dźwięku, dzięki któremu ukochanymi brzmieniami można cieszyć się niezależnie od miejsca. Biorąc go ze sobą na wiele różnych okazji, klienci nie będą rozstawać się z Państwa logiem. To też bardzo miła dla oka kolorystyka. Połączenie szarości i różu nadaje urządzeniu wyróżniający się wygląd, dzięki któremu Państwa klienci na pewno zwrócą uwagę na znajdujący się na nim logotyp.


[ Posty: 1106 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 41, 42, 43, 44, 45 Następna strona\nNapisane: Wt, 23 kwietnia 2013, 18:58\nChodzi mi o to czy jak dodam 100 GRAM UGOTOWANYCH ZIAREN DO ZANETY to czy one nasycą ryby bardziej niż 100 GRAM UGOTOWANYCH A POTEM ZMIKSOWANYCH DODANYCH DO ZANETY?\nNapisane: Wt, 23 kwietnia 2013, 19:33\nA powiedz mi jak zjesz kilo ziemniaków ugotowanych albo zrobionych na pure to czym sie bardziej najesz?? Kilo to jest kilo i nie ważne w jakiej postaci zjesz to i tak bedzie nadal to kilogram... Chłopie weź sie za treningi a nie za wymyślanie, jak nie spróbujesz to sie nie dowiesz ... proste jak ....\nNapisane: Wt, 23 kwietnia 2013, 20:35\nWidzę przyjacielu , że nie jesteś zadowolony z odpowiedzi bo zaczynasz na mnie krzyczeć ( Drukowane pismo oznacza krzyk ) . No cóż , jestem już za stary aby bać się byle straszaka .\nPrzeczytaj uważnie co napisał Ci Błażej i zastanów się jak wprowadzić w czyn jego radę . Nie będzie z Ciebie zawodnika jak nie nauczysz się szacunku i pracowitości . Tak jak Pisze Błażej , trening czyni mistrza a nie kilogram konopielki czy gołębiej kupy .\nNapisane: Śr, 24 kwietnia 2013, 00:20\nAle o co chodzi z tym polem? :D\nNapisane: Śr, 24 kwietnia 2013, 00:43\nChyba ZIMKU ( ) chodzi o tyczkę, ale co poeta, tfu mistrz miał na myśli, to niech on sam wyjawi.\nSwoją drogą, jak to się można zakręcić przy dwuzdaniowej wypowiedzi.\nNapisane: Śr, 24 kwietnia 2013, 05:51\nChodzi o tyczkę tak......a co do tych ziemniaków to całych ugotowanych zjem tylko 1 kg a w postaci zgniecionych zjem jeszcze więcej (serio)=taki przykład.\nNapisane: Śr, 24 kwietnia 2013, 06:06\nW zanęcie nie masz samych konopi i ryby nie będą się zajadały tylko tym dodatkiem , który podobno zniewala rybki . Czy ryby się szybko nasycą będzie zależało od tego jaką zanętę zrobisz oraz ile ryby ci w nią wejdzie .\nNapisane: Śr, 24 kwietnia 2013, 09:48\na co do tych ziemniaków to całych ugotowanych zjem tylko 1 kg a w postaci zgniecionych zjem jeszcze więcej (serio)=taki przykład.\nA wiecie ze ja mam podobnie\nCo do zawodów drogi ZIMKU to wyznaje taką zasade że startuje po to żeby rybki łowic a nie je karmic.Ubogo ale mądrze.Pozdrawiam.\nNapisane: Pt, 3 maja 2013, 11:12\nUżywał ktoś zanęt Dragona Ukleja? U mnie są po 13 zeta.W zeszłym roku kupiłem paczkę na zawody-przetarłem tylko raz.Lepiło się z niej dziwne kulki,takie jakby suche ale zaneta sie nie rozpadała.I wrzucalem te kule do wody i łowiłem ukleje.\nKiedy używa sie zanety póĺ-suchej na ukleje?\nNapisane: Pt, 3 maja 2013, 13:30\npytanie pierwsze: nie\npytanie drugie: jak chcesz mieć wiecej problemów z nęceniem i zużyć wiecej zanęty niż potrzeba.\nNapisane: N, 5 maja 2013, 16:58\nI zakończyłem zawody z wyzerowaniem. Ehh teraz tylko lece na sensasie i glinie rozpraszającej z ziemią bełchatowską wszystko w proporcjach 1 : 1. Jak będą wyniki dam znać\nNapisane: N, 5 maja 2013, 19:29\nJa nie narzekam Wygrałem zdecydowanie obie tury mistrzostw koła, drugą z przewagą 7000pkt\nW obu turach używałem: 1kg Traper Grand Prix, 0,5kg Traper Expert i do tego ćwierć litra pinki. Większość wagi zrobiły spore krąpie 20-30cm i rzadsze, ładne płocie.\nOstatnio edytowano So, 18 maja 2013, 08:51 przez 91RobertM, łącznie edytowano 1 raz\nNapisane: Pn, 6 maja 2013, 08:53\nUżywacie wogóle ziemi albo gliny ? RobertM używałeś czy nie ?\n[ Dodano: Pon Maj 06, 2013 10:01 am ]\nGold Series - Select - leszcz, karp, amur 0, 5kg\nZanęta Gold Series - Competition - płoć, leszcz 0,5 kg\nNa najbliższych zawodach spróbuję tego. Tylko zobaczę czy dodawać ziemi albo gliny czy sama spożywka\nGdybym miał możliwość użyłbym na moim łowisku do tego 2kg ziemi torfowej i 1-2kg argile. Jednak zawody były tak na spontanie zaplanowane 4 dni wcześniej i nie miałem już czasu się wyposażyć.\nCzy na twoim łowisku ta mieszanka się sprawdzi? Czy konieczna jest ziemi/glina? Nie wiem, musisz po prostu iść na trening i się przekonać ;d\nNapisane: N, 6 lipca 2014, 20:09\nDołączył(a): N, 6 lipca 2014, 12:43\nLokalizacja: Chłopia Łąka\nwłóczykij a czy do zanęty można dodać normalny chleb?\n[ Dodano: Pon Lip 07, 2014 11:56 am ]\nZanęta na węgorza:\nPosiekane rosówki, Pokrojone fileciki z uklei, Wątróbka wieprzowa pokrojona, Trochę mleka w proszku. Walimy w jedno miejsce wieczorem przez 3 dni.\nNapisane: N, 17 sierpnia 2014, 13:13\nKupiłem ok 15 kg grochu od gospodarza. Zalałem ok 1 kg w nocy zimną wodą i dzisiaj gotowałem. Dodam, że groch jest w łuskach. Czy właśnie taki groch rzuca się do zanęcenia łowiska? Czy powinien być groch łuskany? Jak wyjmę groch z łuski natychmiast sie rozpada na dwie części. Czy zrobiłem coś źle?\nNapisane: Pt, 12 września 2014, 08:49\nZa tydzień w sobotę mam zawody. Odbędą się one na Kanale Ulgi w Koninie. Dno piaszczysto-muliste. Głęboko aż tak to nie jest. 1m - 2m, nie więcej. Zawsze miałem problem z dobraniem zanęty, więc pytanię kieruję do Was. Jaką zanęte i dodatki wybrać na tą porę roku? Przeważa tam głownie krąp, płoć, leszcz. Dodać ziemi bełchatowskiej, czy też gliny?\nNapisane: Pt, 12 września 2014, 14:11\nCzego można się spodziewać więcej, płoci czy leszcza i jakich rozmiarów ?\nNapisane: Pt, 12 września 2014, 14:30\nMyślę, że raczej leszcza, głownie tzw. podleszczaków, ale na ostatnich zawodach tam zerwałem naprawde sporego.\nNapisane: Pt, 16 stycznia 2015, 23:53\nHej. Możecie opisac jak, gdzie, z czym, mieszac gline z dodatkiem zanety? Jaka glina na jaką głębokość. Łowisko to jezioro.\nTytuł: Re: Zanęty\nNapisane: Cz, 4 czerwca 2015, 03:02\nWitam. Za tydzień rozpoczynam urlop. Między spinem na (w końcu będę miał czas ) Wieprzu i Bystrzycy D. w godzinach porannych i wieczorem codziennie będę łowił na spławik. Na niewielkich rzeczkach jest sens nęcenia kupną zanętą bo nieraz miałem taki efekt że ryby wpływały na dosłownie 10 min brały agresywnie i za chwilę znikały.Będę łowił kukurydzę, pokutkę i białego. Mam nadzieję coś do GPWŚ zgłosić Pozdrawiam\nNapisane: Pn, 8 czerwca 2015, 21:56\nsuchi,lepiej jakimś grochem chyba posypać zamiast zanętą. Po 2,3 dniach już coś powinno się regularnie pojawiać.\nPS Na małych rzekach, na "przepływankę z doskoku" najlepsze moim zdaniem są larwy kłódki, te z piaskowych domków.\nNapisane: Wt, 9 czerwca 2015, 13:41\nNęcąc zanętą nie miałem zamierzonych efektów więc zanęcę samymi ziarnami. Wiosną dawało to efekty. Tak jak w poprzednim poście napisałem będę łowił na kłódki tylko użyłem lokalnej nazwy.\nNapisane: Śr, 3 lutego 2016, 18:37\nApropo nęcenia ziarnami.\nZnajomy nęci na Warcie konkretnie i regularnie kukurydzą. Zamierzam też spróbować. Tak sobie myślę, czy zamiast kupowania puszki kukurydzy dziennie, nie taniej by było kupić ileś tam kilogramów od razu i ją samemu przygotować.\nI takie pytanie. Kupuję kukurydzę. Jest twarda jak kamień. Jak ją przygotować? Jak długo gotować itd.?\nNapisane: Śr, 3 lutego 2016, 22:53\nChyba niedługo, możliwe, że wystarczy tylko sparzyć. Słyszałem nawet teorię, że duża płoć ma na tyle silne zęby gardłowe że radzi sobie nawet z surową kukurydzą. Twierdził tak jeden mazurski wędkarz, reszta wędkarzy z tej miejscowości twierdziła, że gada głupoty. Wyniki mieli podobne, więc trudno rozstrzygnąć kto miał rację


National Geographic - Mikroskop Optyczny z Mikro projektorem 300X - 1200 X Bresser - B9118100 - Baby Vip\n» National Geographic Bresser - nauka i zabawa\n» Mikroskopy Bresser\n» National Geographic - Mikroskop Optyczny z Mikro projektorem 300X - 1200 X Bresser\nZabawa w terenie(31)\nLunety - teleskopy Bresser(23)\nLiterka K Kapitan Sharky / Spiegelburg\nSkrzyneczka na Ząbki Mleczne / Spiegelburg\nMiseczka z melaminy Hipcio / Spiegelburg\nBrelok miara Nature Zoom/ Spiegelburg\nWalizka Travel Kids/ Spiegelburg\n347,00 zł 219,00 zł\nMiseczka z melaminy Lew/ Spiegelburg\nMiecz Piracki Capt'n Sharky/ Spiegelburg\nBusik do ciągnięcia Love & Peace/ Spiegelburg\nLiterka L Kapitan Sharky / Spiegelburg\nMagiczna Tablica Kochana Siódemka / Spiegelburg\n58,00 zł 43,00 zł\nLillifee - Zaczarowana Parasolka / Spiegelburg\nKod produktu: B9118100\nWysokiej jakości mikroskop optyczny z mikro projektorem oraz wyposażeniem dodatkowym. Przeznaczony dla młodych odkrywców i przyrodników. Dzięki niemu będą mogli rozwijać swoje naukowe zainteresowania, obserwować rzeczy których nie można zobaczyć gołym okiem. Preparaty mogą być podświetlane za pomocą zwierciadła lub lampki podświetlającej którą można uruchomić automatycznie przekręcając zwierciadło. Dużym atrybutem zestawu jest dołączony mikro projektor, dzięki któremu oglądane obrazy z preparatów można wyświetlać na białej ścianie lub podobnym ekranie.\n- okular 40x\n- 3 obiektywy:7,5x, 15x, 30x\n- powiększenie od 300x do 1200x\nZintegrowany okular (40x)\n3 obiektywy (7,5x, 15x, 30x)\nZbiornik na hodowlę\nDrożdże (pokarm dla krewetek)\n5 szkiełek podstawowych\n10 szkiełek nakrywkowych\nIgła do przygotowywania preparatów\nLupa z tworzywa sztucznego 3x\n5 butelek do przechowywania\nProdukt dostarczany bez baterii, potrzebne 2 x AA.\nSzanowni rodzice i opiekunowie, pamiętajcie aby ostrzec dziecko przed patrzeniem przez elementy optyczne bezpośrednio w kierunku słońca, może to spowodować uszkodzenie wzroku. Zalecane jest też przed podaniem dziecku, usunięcie wszelkich, plastikowych torebek, gumek recepturek, tasiemek itp. dołączonych do opakowania\nWymiary 24 x 13 x 10 cm.\nWaga produktu 0,79 kg\nKolory jak na zdjeciach\nZasilanie baterie 2 x AA\nCena: 24,00 zł 45,00 zł\nNational Geographic - Lornetka 6 x 21 Bresser\nWysokiej jakości kompaktowy teleskop dla młodych adeptów astronomii. Łatwy w.....\nWysokiej jakości kompaktowy teleskop dla młodych adeptów astronomii. Łatwy w.......\nWysokiej jakości duży teleskop ze statywem. Idealny dla młodych adeptów........\nWysokiej jakości domowe Astro-Planetarium. Dzięki niemu dzieci mogą rozwijać swoje zainteresowania naukowe oraz mieć dobrą zabawę. Planetarium wyposażone jest dodatkowo w radio FM oraz możliwość odtwarzania plików MP3. Zabawa polega na włożeniu do wyświetlacza klisz z mapami gwiazdozbiorów i wyświetlaniu ich na........................................\nWysokiej jakości kompaktowa lornetka Bresser dla młodych odkrywców. Posiada 10X Zoom optyczny z dobrej jakości optyką..........\nLupa przydatna podczas wycieczek lub zabawy w terenie. Dzięki niemu dziecko może obserwować przyrodę, łapać i oglądać pod powiększeniem drobne robaczki, motylki, rybki lub inne małe stworzonka.\nCena: 28,00 zł 31,00 zł\nCena: 15,00 zł 22,00 zł\nBresser Junior - Mikroskop Optyczny 40X - 640 X (zielony)\nWysokiej jakości mikroskop optyczny. Przeznaczony dla młodych odkrywców i przyrodników. Dzięki niemu będą mogli rozwijać swoje naukowe zainteresowania...\nSzkło powiększające Terra Kids o zbliżeniu 2 x, posiada wbudowane szkła 3x oraz 4x....\nCena: 52,00 zł 75,00 zł\nLornetka Capt'n Sharky/Spiegelburg\nLornetka dla młodych odkrywców.\nCena: 47,00 zł 74,00 zł\nBresser Junior - Mikroskop Optyczny 40X - 640 X (niebieski)\nWysokiej jakości mikroskop optyczny. Przeznaczony dla młodych odkrywców i przyrodników. Dzięki niemu będą mogli rozwijać swoje naukowe zainteresowania, obserwować rzeczy których nie można zobaczyć gołym okiem. Preparaty są podświetlane za pomocą lampki LED ............\nCena: 42,00 zł 64,00 zł\nCena: 279,00 zł 345,00 zł\nWysokiej jakości mikroskop-teleskop 3 w 1 dla młodych adeptów astronomii i przyrody. Łatwy w użyciu, wystarczy\nWysokiej jakości mikroskop optyczny. Przeznaczony dla młodych odkrywców i przyrodników. Dzięki niemu będą mogli rozwijać swoje naukowe zainteresowania. Posiada przystawkę do smartfona\nBRESSER JUNIOR - Mikroskop Optyczny 300X - 1200X\nWysokiej jakości podstawowy mikroskop optyczny przeznaczony dla młodych odkrywców....\nWysokiej jakości zestaw przeznaczony dla młodych biologów oraz astronomów. Dzięki niemu będą mogli rozwijać swoje naukowe...\nWysokiej jakości mikroskop optyczny z mikro projektorem oraz wyposażeniem dodatkowym. Przeznaczony dla małych przyrodników i odkrywców.................\nKamera Inspekcyjna Endoskopowa idealne narzędzie dla młodych odkrywców i miłośników przyrody. Fantastyczna zabawa w terenie...\nNational Geographic - Mikroskop Światło Odbite 20 X Bresser\nWysokiej jakości podstawowy mikroskop z powiększeniem 20x przeznaczony dla młodych odkrywców........\nBresser Junior - Mikroskop Światło Odbite 20 X Bresser\nNational Geographic - Mikroskop Optyczny 40X - 800 X Bresser\nWysokiej jakości mikroskop optyczny z przystawką do smartfona. Przeznaczony dla młodych odkrywców i przyrodników...\nBresser - Zestaw Preparatów do Mikroskopu - Histologia\nBresser - Zestaw Preparatów do Mikroskopu - Zwierzęta\nWysokiej jakości mikroskop optyczny z przystawką do smartfona. Przeznaczony dla młodych odkrywców i przyrodników..........................\nWysokiej jakości mikroskop optyczny z podłączeniem do komputera............................\nOUTLET|BRESSER JUNIOR - Mikroskop Optyczny 300X-1200X


Mecz Legia Warszawa - Pogoń Szczecin Relacja na Żywo Online PKO Ekstraklasa 2019/2020 PrzyczepyMarter\nŚledź relację na żywo online z meczu piłki nożnej pomiędzy Legia Warszawa - Pogoń Szczecin w trakcie 1. kolejki PKO Ekstraklasa 2019/2020, który rozpocznie się 21 Lipiec (17:30). Która drużyna okaże się lepsza Legia Warszawa czy Pogoń Szczecin? Poniżej znajdziesz pełną relację na żywo z meczu piłki nożnej Legia Warszawa - Pogoń Szczecin online, aktualizowanego minuta po minucie w serwisie motoryzacyjnym PrzyczepyMarter! Obserwuj na portalach społecznościowych #legpog\nRelacja Legia Warszawa - Pogoń Szczecin na żywo online!\nRelacja na żywo z meczu Legia Warszawa - Pogoń Szczecin online, gdzie dokładnie zobaczysz strzelone gole przez zawodników oraz sprawdzisz potencjalne przewinienia z żółtymi i czerwonymi kartkami.\nGoool! Zawodnik Kozulj Z. z Pogoń Szczecin strzela gola na wynik 1 - 2!\nFaul! Zawodnik Gvilia V. z Legia Warszawa otrzymuje żółtą kartkę za przewinienie na boisku...\nGoool! Zawodnik Buksa A. z Pogoń Szczecin strzela gola na wynik 1 - 1!\nGoool! Zawodnik Kulenovic S. z Legia Warszawa strzela gola na wynik 1 - 0!\nFaul! Zawodnik Kozulj Z. z Pogoń Szczecin otrzymuje żółtą kartkę za przewinienie na boisku...\nFaul! Zawodnik Luquinhas z Legia Warszawa otrzymuje żółtą kartkę za przewinienie na boisku...\nStatystyki meczu Legia Warszawa - Pogoń Szczecin dla każdej drużyny!\nPełne statystyki meczu Legia Warszawa - Pogoń Szczecin dla obu drużyn, które zawierają Posiadanie Piłki, Oddane Strzały, Strzały na Bramkę, Strzały Niecelne, Rzuty Rożne, Spalone, Obrony Bramkarza, Faule, Żółte Kartki, Ilość Podań, Ataki, Niebezpieczne Ataki.\n44 Remy W.\nJeśli śledzisz teraz mecz Legia Warszawa - Pogoń Szczecin piłki nożnej, możesz skorzystać z 15 minutowej przerwy pomiędzy pierwszą a drugą połową spotkania i zapoznać się z pełną ofertą nowych przyczep samochodowych do kupienia w sklepie motoryzacyjnym PrzyczepyMarter.pl Wykorzystując szansę zachęcam wszystkim kibiców piłki nożnej, w tym klubów Legia Warszawa oraz Pogoń Szczecin, do zapoznania się ze szczegółową charakterystyką poszczególnych modeli przyczepek do transportu!\nPogoda Warszawa - Prognoza pogody na dziś i jutro dla Warszawa przed spotkaniem Legia Warszawa - Pogoń Szczecin\nPrognoza pogody dla miejscowości Warszawa przed najbliższym spotkaniem Ekstraklasy 2019/2020 Legia Warszawa - Pogoń Szczecin w relacji online na żywo na portalu motoryzacyjnym PrzyczepyMarter. Na stronie oprócz aktualnych wyników dla drużyny sportowej Legia Warszawa i Pogoń Szczecin znajdziesz także szczegółową prognozę pogody na najbliższe dni oraz prognozę długoterminową dla Warszawa na najbliższe 10 dni.\nPKO Ekstraklasa Legia Warszawa - Pogoń Szczecin, mecz 21 Lipiec (17:30) - Gdzie oglądać, transmisja, stream, online, na żywo, wynik meczu Legia Warszawa - Pogoń Szczecin!\nJuż dokładnie 21 Lipiec (17:30), Legia Warszawa zmierzy się na własnym boisku z Pogoń Szczecin w meczu 1 kolejki piłkarskiej PKO Ekstraklasy w sezonie 2019/2020. Chcesz szybko sprawdzić wynik meczu online i dowiedzieć się kto wygrał? Sprawdź gdzie oglądać mecz Legia Warszawa - Pogoń Szczecin w live stream na żywo online z pełnymi statystykami, składami poszczególnych drużyn na ten meczyk oraz aktualną pogodą w Warszawa przed otwarciem? Standardowo transmisja video z meczu dostępna będzie w telewizji na dedykowanym kanale sportowym. Oprócz tego pełną relację na żywo z meczu pomiędzy Legia Warszawa - Pogoń Szczecin można sprawdzać i śledzić przez internet na stronie motoryzacyjnej PrzyczepyMarter.pl! Relacja jest automatyczna, dlatego odwiedzając regularnie portal internetowy PrzyczepyMarter nie stracisz żadnych ciekawych wiadomości o każdym sportkaniu w Ekstraklasie piłkarskiej w Polsce.\nJuż teraz możemy zapowiedzieć iście interesujące spotkanie, gdzie na przeciw siebie staną dwa zespoły - 22 gladiatorów z Warszawa i Szczecin, rozgrywające swoje mecze w najwyższej klasie rozgrywkowej w piłkę nożną w Polsce. Legia Warszawa po 11 kolejkach zajmuje obecnie 9 miejsce w tabeli, mając na koncie 17 punktów. Jeśli jesteście ciekawi jakim wynikiem zakończy się mecz z Pogoń Szczecin to śledź relację na żywo już 21 Lipiec (17:30) na PrzyczepyMarter. Drugim zespołem będzie Pogoń Szczecin, która po 11 kolejkach zajmuje 1 miejsce w tabeli z dorobkiem 21 punktów. Jak sądzisz czy Arka Gdynia pokona Legia Warszawa na wyjeździe? A może ten mecz zakończy się remisem?\nMecz Legia Warszawa - Pogoń Szczecin na żywo 21 Lipiec (17:30). Najświeższe wiadomości z PKO Ekstraklasa 2019/2020! Śledząc naszą relację z meczu piłki nożnej pomiędzy Legia Warszawa - Pogoń Szczecin w czasie rzeczywistym masz dostęp do najświeższych informacji z boiska piłkarskiego PKO Ekstraklasy w sezonie 2019/2020. Po pierwsze co 1 minutę odświeżany jest widok z kilkoma szczegółowymi danymi. Oczywiście podstawową informacją będzie aktualny wynik bramkowy tych dwóch zespołów (Legia Warszawa - Pogoń Szczecin) oraz wynik meczu po pierwszej połowie. Następnie minuta po minucie w wersji tekstowej wyświetlana jest relacja z informacją o golach oraz otrzymanych kartkach przez konkretnego zawodnika z jednego bądź drugiego zespołu.\nDrugą ważną sekcją dla każdego fana piłki nożnej jest dział ze statystykami meczu Legia Warszawa - Pogoń Szczecin, oczywiście aktualizowanymi na żywo, w takcie trwającego meczu minuta po minucie. Dowiesz się z nich jak wygląda procentowe posiadanie piłki dla obu drużyn, ile oddano strzałów, jak wyglądała sytuacja na boisku i kto częściej atakował na bramkę przeciwnika. Jest to spora dawka informacji, aby móc zaznajomić się z aktualną sytuacją w meczu Legia Warszawa - Pogoń Szczecin w 1 kolejce PKO Ekstraklasy w trwającym sezonie 2019/2020.\nNa sam koniec przy każdym wydarzeniu prezentowanym w naszym serwisie znajduje się aktualna pogoda dla miejscowości, gdzie odbywa się dany mecz. Dzięki temu każdy kibic może śledzić to w jakich warunkach pogodowych zostanie rozegrany mecz Legia Warszawa - Pogoń Szczecin! Więcej aktualnych informacji zbiorczych o obu zespołach znajdziesz na konkretnych podstronach drużyn - Legia Warszawa i Pogoń Szczecin. Zachęcam Cię do udostępniania tej relacji swoim znajomym na różnych portalach społecznościowych, tak aby jak najwięcej osób dowiedziało się o portalu PrzyczepyMarter i mogło śledzić aktualne wyniki meczy PKO Ekstraklasy 2019/2020 na żywo przez internet!


Capra Demon | Jak zabić bossa w Dark Souls - Dark Souls - poradnik do gry | GRYOnline.pl\nCapra Demon | Jak zabić bossa w Dark Souls poradnik Dark Souls\nNastępna Jak zabić bossa Ceaseless Discharge Poprzednia Jak zabić bossa Bell Gargoyle\nHumanoidalny wojownik o głowie kozła, uzbrojony w dwie bronie sieczne. Jego szybkość i siła ciosu mogą być problemem.\nCaprę zabolą obrażenia od błyskawic. Demon dysponuje następującymi atakami:\n1) Siekanie horyzontalne - wymachy z lewej na prawą i odwrotnie, które składają się na sekwencje. Można je zablokować, ale przy dłuższej kombinacji, skończy się wytrzymałość.\n2) Uderzenie oburącz - Capra unosi miecze do góry i wali na wprost. Potężny cios, który da się zablokować, ale sporym kosztem. Najlepiej więc uskoczyć lub odsunąć się.\n3) Naskok - w pewnej odległości przeciwnik wykonuje powyższy cios oburącz, naskakują przy tym na postać.\n1) Zabij psy - w tej walce naszym największym przeciwnikiem są psy. Po zabiciu ich walka stanie się łatwijesza.\n2) Omijaj potężne ciosy Capry... - możesz walczyć z demonem jeden na jednego, chociaż...\n3) ...albo zastosują poniższą taktykę - lepiej skorzystać z metody ze schodami. Capra lubi wbiegać za nami na schody znajdujące się na arenie. Gdy demon zeskakuje z nich, przez chwilę jest podatny na ciosy - animacja zeskoku jest bowiem powolna.\nZ tym demonem można walczyć na kilka sposobów. Standardowo, przedstawiamy relatywnie najprostszą taktykę. Po wejściu na arenę wykonujemy następujące kroki:\n1) Jak najszybciej zabijamy psy - na arenie są dwa. Wbrew pozorom, to one stanowią główny problem w tej potyczce. Żeby ułatwić sobie walkę z czwornogami, wbiegamy na schody po lewej stronie (unikając ciosu Capry) i tutaj próbujemy je pokonać. Jeśli demon wbiegnie za nami, zeskakujemy z góry schodów w lewo.\n2) Po zabiciu psów działamy według prostego schematu: wbiegamy na schody i czekamy aż Capra podąży za nami. Gdy demon znajdzie się na górze, zeskakujemy w lewo na posadzkę. Przeciwnik zrobi to samo - atakujemy go tylko i wyłącznie w momencie lądowania. Animacja tej czynności trwa na tyle długo, że będziemy mogli zadać 1-2 ciosy. Powtarzamy czynność do skutku.\nKrok 1 - wbiegamy na arenę i przeskakujemy na schody po lewej.\nKrok 2 - na szczycie schodów zabijamy psy (to kluczowe!)\nKrok 3 - Capra wbiegnie na schody. Gdy będzie przy nas, skaczemy w lewo, aby spaść na dół.\nKrok 4 - Czekamy aż Capra także zeskoczy na dół - tutaj zadajemy mu 2-3 ciosy. Powtarzamy.


Odinstalowywanie Magei | DrakX instalator Mageia\nJeśli Mageia cię potrafiła Cię do siebie przekonać lub nie byłeś w stanie jej poprawnie zainstalować po prostu musisz się jej pozbyć. To jest Twoje prawo i Mageia daje Ci taką możliwość. Co nie jest takie oczywiste w przypadku innych systemów operacyjnych.\nUruchom system za pomocą instalacyjnej płyty DVD z Mageią, wybierz System ratunkowy, a następnie Przywróć program rozruchowy Windows. Po następnym uruchomieniu będziesz mieć dostęp wyłącznie do Windows, bez opcji wyboru systemu opracyjnego.\nAby odzyskać miejsce na dysku użytę przez Mageią należy pod Windowsem: kliknąć Start -> Control Panel -> Administrative Tools -> Computer Management -> Storage -> Disk Management aby dostać się do narzędzia zarządzającego partycjami. Rozpoznasz partycję Magei ponieważ będą one oznaczone jako Nieznane (Unknown). Kliknij prawym przyciskiem myszy na te partycje i wybierz Usuń (Delete). Miejsce zostanie oznaczone jako wolne.\nJeśli używasz Windows XP, możesz utworzyć nowe partycje i sformatować je jako FAT32 lub NTFS. Zostanie im przydzielona "litera dysku".\nJeśli używasz Vista lub 7, masz dodatkowo jedną możliwość, możesz rozszerzyć istniejącą partycję, która znajduje się po lewej stronie od wolnego miejsca. Dostępne są również inne narzędzia do partycjonowania, takie jak gparted, działające zarówno pod Windows jak i Linux. Jak zawsze, przy operacji zmieniania partycji, bądź bardzo ostrożny i upewnij się że masz kopię wszystkich ważnych danych.