„Kto raz usłyszał głos Azji, innego słuchał nie będzie” – R. Kipling\nChyba otrząsnąłem się już po porażce z wizą. Uczucie kojarzące się z pewnego rodzaju niespełnieniem jednak pozostało. Szkoda. Odkładam to jednak na bok i zaczynam myśleć o Kapadocji. Każdy, kto tam był wracał zachwycony, dlatego tak szybko zdecydowałem się na ten wyjazd. Z jednej strony czuję dreszcz emocji, z drugiej natomiast obawę czy to oby nie za szybko, zbyt chaotycznie. Decyzja podjęta w ekspresowym tempie nawet jak na moje możliwości...\nO 20:30 wyjeżdżam z domu, tankuję mondeo, krótki postój w pracy u małżonki i szybki kurs do Wrocławia. Odbieram od Piotra paszport, chwilę dyskutujemy i życzymy sobie powodzenia.\nCo to się stało z dawnym PKP? 54 zł za bilet do Rzeszowa - jak za takie warunki to czysta drożyzna. Rozkładam manele w jednym z nielicznych czystych miejsc na dworcu - restauracji McDonalds, kupuję „plastelinę” i czekam na pociąg. Czas dłuży się jak szalony, czekam… czekam….. i czekam…..\nW pociągu jak to czasami u nas bywa. Brud, smród, niedomykające się okna oraz banda rozwrzeszczanych i pijanych młokosów. W krótkim podsumowaniu, jeden wielki syf. Znajduję jakiś normalniejszy przedział i pamiętając, aby zawsze trzymać stopą drzwi, szybko zasypiam (stary i sprawdzony sposób - człowiek zawsze się budzi jak ktoś je otwiera).\nDo Rzeszowa przyjeżdżam o 9:40. Mariusz czeka przed dworcem. Jedziemy do niego po Marzenę i po graty. Jeszcze tylko krótkie i szybkie śniadanko i wyjazd. W miedzyczasie sprawdzają się moje zdolności co do pakowania. Kierujemy się w stronę Krosna po Marka i po niecałych dwóch godzinach jesteśmy w komplecie. Mijamy granicę w Barwinku i na dzień dobry płacimy mandat za przekroczenie prędkości na Słowacji. Udało nam się utargować do 40€. Całkiem nieźle skoro cena wyjściowa wynosiła 100. Pięknie się zaczęło. Reszta dnia mija na jeździe i krótkich postojach od czasu do czasu. Mijamy Presov, Kosice i już jesteśmy na Węgrzech. Szczerze mówiąc to nie jest tam tak bardzo daleko z południowo-wschodniej Polski.\nNastępnie Miskolc, Aszalo i w okolicach 17-tej jesteśmy już w Budapeszcie. Nie zatrzymujemy się tam jednak i jedziemy w kierunku Szeged i dalej do Röszke. Węgry mają bardzo ładny krajobraz. Wszędzie widać zagospodarowany każdy kawałek ziemi. Sady owocowe, winnice albo pola ze słonecznikami. Jakże inaczej niż u nas. Późno w nocy dojeżdżamy do granicy serbskiej, którą szybko przekraczamy i kierujemy się w stronę Belgradu. Serbskie drogi nie są takie złe, ale opłaty to już to czysta porażka. Czytałem o tym wiele razy, ale przekonać się na własnej skórze to zupełnie co innego. Chyba mamy z nimi coś wspólnego, gdyż podobnie jak w Polsce tutaj płaci się za przejazd drogą, która jest jeszcze w remoncie. Trochę zniesmaczeni jedziemy dalej przed siebie.\nMijamy stolicę Serbii i zatrzymujemy się na stacji benzynowej, aby odpocząć. Parę godzin snu i o 6:00 ruszamy ponownie. Mijamy Niš i zachwyceni przepięknym górskim krajobrazem w okolicach Ostrovicy jedziemy dalej. Szybko zostawiamy za sobą Pirot, nie wiedzac nawet, kiedy docieramy do Dimitrovgradu i ponownie jesteśmy w UE. Bułgaria przywitała nas śniadaniem w McDonalds’ie. Co prawda plastelina zawsze będzie plasteliną nie ważne gdzie, ale ma ona jedną zaletę: jest ciepła i trochę pożywna. Sofia nie ma obwodnicy, ale pomimo tego przejeżdżamy ją podobnie jak Belgrad, szybko i sprawnie. Zatrzymujemy się jedynie na chwilę, aby kupić karimatę. Rozpoznałem kilka miejsc, po których włóczyłem się w zeszłym roku. Uwielbiam to uczucie, jak widzę coś po raz drugi. Chociaż jest ono proporcjonalnie większe, jeśli zwiększa się odległość od domu. Droga trochę się dłuży, dlatego aby nie tracić czasu prowadzimy trochę na zmianę. Mijamy Plovdiv i kierujemy się w stronę granicy tureckiej. W między czasie w Haskovie zatrzymujemy się jeszcze na jakieś szybkie zakupy w Kauflandzie. Obładowani jak handlarze, ledwo mieszcząc się w aucie docieramy do przejścia granicznego Kapitan Andreewo / Kapkule. Pamiętając spostrzeżenia z zeszłego roku, bacznie obserwuję, czym to tak bardzo różni się Bułgaria od Turcji i dochodzę do wniosku, że wszystkim. Człowiek czuje się tak jakby przekroczył granicę trzeciego świata i wjechał do cywilizacji. Wszystko dosłownie jest inne, większe, ładniejsze, czystsze.\nParking przy granicy bułgarsko - tureckiej, Bułgaria\nW trakcie kupna wizy obserwowałem samochód osobowy z tureckimi pseudo-niemcami. Obładowany do granic możliwości. Na samym tylko bagażniku dachowym było tyle sprzętu ile mieści się w naszym starym poczciwym Żuku. Nie mam pojęcia jak Oni to pakowali? Formalności załatwiliśmy bardzo szybko a szkoda, gdyż chciałem zobaczyć jak będą ponownie pakować ten majdan. Mimo ogromnej ciekawości to szczerze im współczułem.\nZatrzymujemy się na chwilę w Edirne, pierwszym tureckim mieście. Od razu widać lokalny folklor. Folklor, który to będzie nam towarzyszył przez najbliższe 3 tygodnie.\nKrótka przerwa w Kesan minęła na rozprostowaniu kości i poszukiwaniu noclegu. Większe miasteczko i bardzo urokliwe. Szczególnie ładnie prezentowało się nocną porą. Wszędzie mnóstwo świateł, wszędobylski gwar i uroki tureckich kierowców. Ceny noclegów jednakże skutecznie zachęciły nas do wznowienia poszukiwań w innym miejscu.\nPóźno w nocy znaleźliśmy mały motel nad zatoką Sares. Dostaliśmy tam pokój o bardzo dźwięcznej nazwie: Çipura 10. Pierwszy nocleg w Turcji, jeden z najdroższych noclegów a zarazem najbardziej obskurny. Warunki makabryczne, ale oby tylko przespać się w łóżku. Był nawet prysznic, chociaż syf, jaki tam panował zmusił mnie do poświęcenia ręcznika na tymczasowy dywanik (oczywiście zapomniałem klapek). Zmęczony byłem na tyle, że nie przeszkadzał mi brak ciepłej wody i pijące moją błękitną krew komary.\nRankiem obiekt okazał się całkiem niezłym motelikiem, jedynie bardzo zapuszczonym. Wychodząc z pokoju oczom ukazywał się piękny widok na zatokę. Przy wejściach drzewa figowe i oliwne utwierdzały nas w tym, iż jesteśmy daleko od domu. Za każdym razem widząc dzikie granatowce gęsto oblepione owocami dumałem sobie; kurcze, a u nas sprzedawane są one na sztuki. Ociągając się leniwie zjedliśmy po zupce chińskiej i w drogę.\nDojechaliśmy do Gallipoli. Wiąże się z nim smutna historia. Tutaj właśnie od marca 1915 r. do stycznia 1916 r. roku odbyła się wielka bitwa, będąca początkiem wielkiej operacji mającej za zadanie zdobyć Stambuł. Wyeliminowałoby to Turcję z I Wojny Światowej, jednakże na skutek nieudolnego dowodzenia połączone siły wojsk brytyjskich, francuskich, nowozelandzkich, australijskich i indyjskich zostały odparte. Dardanele nie zostały zdobyte, ale stały się grobem dla ponad 130 tysięcy żołnierzy. Tutaj o tym właśnie miejscu Atatürk, napisał słynne słowa: „(...) Po tym jak stracili życie na naszej ziemi, stali się także naszymi synami (...)”. Wielkie słowa.\nŁącznie na całym półwyspie jest ponad 30 cmentarzy alianckich i ponad 50 tureckich. Trudno uwierzyć, iż te niewielkie przyczółki o łącznej powierzchni ok. 5 km kwadratowych były kiedyś polem bitwy, gdzie stłoczono tak wielkie wojska. Dzisiaj sprawiają wrażenie wielkiego cmentarzyska.\nNastępnie skierowaliśmy się w stronę wąskiego przesmyku łączącego Europę z Azją. Cieśnina Dardanele zwęża się tutaj do zaledwie 1,2 km. Tutaj to przeprawił swe wojska Kserkses, ruszając na podbój Grecji. Prawie w tym samym miejscu przeprawiał się również Aleksander Macedoński podczas swej wielkiej wyprawy do Indii. Przeprawimy się więc i my. Niewielkie miejsce o wielkim znaczeniu strategicznym. Zwiedziliśmy jeszcze pobliski Kalidibahir z ogromna twierdzą i skierowaliśmy się ku przystani. Przez cieśninę przeprawiliśmy się promem wypływającym z Eceabat do Çanakkale. Miasto trochę nas zaskoczyło, niby Azja, ale tak jakoś europejsko. Chociaż bardzo tętniące życiem. Postanowiliśmy jeszcze dojechać dzisiaj do Troi.\nZawsze wyobrażałem sobie Troję, jako wielką twierdzę. Dopuszczałem myśl, iż może być to twierdza popadająca w ruinę lub tą ruiną będąca, ale zawsze twierdza to twierdza. Kiedy dotarliśmy na miejsce okazało się, że starożytne miasto Troja nie pozostawiło po sobie wiele śladów. Ciągle trwają tam prace archeologiczne i odkrywane są nowe fragmenty. Cała trudność polega na tym, że Troja to nie jedna ruina, lecz kilkanaście warstw różnych budowli jedna nad drugą. Wybudowanych na przestrzeni 4000 lat. Skojarzenia z miejscem, w którym w zasadzie obecnie nic niema – kupa kamieni porosłych trawą – są niesamowite: Helena, Parys, Agamemnon, Achilles i Odyseusz. No i oczywiście Homer. Niejaki Schliemann, który Troję odkopał zrobił to na tyle skutecznie, że prawie nie ma czego tam oglądać – skarb zabrał sobie. Największą atrakcją jest drewniany koń trojański postawiony specjalnie dla turystów, aby nie skarżyli się, że w Troi nie ma nic ciekawego. No to mają konia, do którego mogą wejść i zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie.\nCałkiem niespodziewanie udało nam się szybko znaleźć tani i przytulny nocleg w Troja Pension. Przypadliśmy chyba do gustu właścicielowi, spędzając z nim na pogawędkach prawie pół nocy. Żalił się, iż rzadko ma takich turystów, z którymi usiądzie i porozmawia. Miał bardzo dobry interes: pensjonat, gdzie sezon trwa cały rok i obłożenie praktycznie 100%. Mimo to narzekał, że od dwóch lat nie wyjechał stąd ani razu. Poczęstował nas nawet prawdziwym trojańskim winem. Chciał abyśmy zostali na dłużej – niestety zmuszeni byliśmy odmówić.\nW nocy ponownie pożarły mnie te cholerne komary. Muszę mieć coś chyba z krwią, bo nigdy żaden mi nie odpuści. Bardzo źle spałem – chyba przez nie.\nÓsma rano i blisko 30ºC. Całkiem cieplutko i milutko biorąc pod uwagę jak chłodno było u nas jak wyjeżdżałem. Mocna turecka kawka szybko postawiła mnie na nogi.\nDzisiaj jedziemy do Bergamy. Pierwszą miejscowością, w jakiej się zatrzymujemy jest wioska Behramkale z ruinami starożytnej greckiej twierdzy Assos. Została ona założona na wysokim wzgórzu tuż nad brzegiem morzu egejskiego w VII w. p.n.e. Na szczycie wzgórza znajdowało się starożytne Akropolis. Miejsce, gdzie lokowane były najważniejsze budowle miasta – świątynie i gmachy publiczne. Niestety pozostały tylko ruiny świątyni Ateny, wybudowanej ok. 530 r. p.n.e. Większą jednak atrakcją wydają się widoki okolic, a w szczególności pobliskiej greckiej wyspy Lesbos.\nAssos, widok na Lesbos, Turcja\nDrugą odwiedzoną tego dnia miejscowością był Ayvalik. Dojechaliśmy do niego bardzo malowniczą i krętą drogą wzdłuż wybrzeża. Nieduże tureckie miasteczko urzekło nas swoimi wąziutkimi, krętymi uliczkami stromo pnącymi się w górę. Spacerowaliśmy tam kilka godzin zachwyceni prostym życiem miejscowej ludności. U nas nazwalibyśmy je slumsami a tam czując się nad wyraz bezpiecznie, wędrowaliśmy ulicami chłonąc wzrokiem dosłownie wszystko. Życie zwykłych, ale szczęśliwych ludzi. Śmieci i bardzo dużo wałęsających się kotów dodawało uroku zaniedbanym budynkom. Zaniedbanym, ale na swój sposób ładnych budynków. Z wszystkich tureckich miasteczek odwiedzonych przez 3 tygodnie to właśnie Ayvalik najbardziej utkwiło mi w pamięci.\nPojechaliśmy dalej w kierunku Bergamy, jednocześnie szukając noclegu. Niestety chyba prześladował nas pech. Po długich i bezowocnych poszukiwaniach w mieście daliśmy za wygraną i udaliśmy się na camping. Z jego znalezieniem także mieliśmy niemałe problemy, więc poprosiliśmy o pomoc policję. Ku naszemu zdziwieniu, bardzo mili policjanci pojechali z nami. Jednak jak pech to pech. Na campingu byli Francuzi i przyznam szczerze: drugi raz w życiu przekonałem się o tym, jakimi są bufonami. Zażądali abyśmy przenieśli się w całkiem dobytkiem inne miejsce bo nie czuli się komfortowo. Próby protestu doprowadziły do postawienia przez kierownictwo campingu ultimatum: „Albo przenosiny albo dobranoc”. Żadne inne słowo jak „kurwa mać” nie przychodzi mi do głowy. Wiele osób opowiadało mi, jacy potrafią być francuscy turyści i jakoś w to nie wierzyłem - od tamtej pory zmieniłem zdanie diametralnie. Na pocieszenie łez wypiliśmy resztki bułgarskiego wina i poszliśmy spać.\nTej nocy nie było komarów, ale za to było bardzo ciasno, super twardo i zimno.\nBudziłem się w nocy ze 20 razy dając za wygraną w okolicach 6 rano. W przeciwieństwie do wczorajszego poranka dzisiaj było jedynie kilka stopni. Lodowaty prysznic przy zimnym poranku szczerze zniechęcił mnie do wszystkiego. Chociaż oliwy do ognia dolał szef campingu, który nie pozwolił mi skorzystać z kuchni. Pokłóciłem się z nim, ale co z tego - rozumiał jedynie turecki. Rozumiem, że była ona tylko do jego dyspozycji, ale będąc tak przemarznięty chciałem zaparzyć jedynie herbatę. Jedyna nieuprzejma osoba spotkana w Turcji to właśnie On. Kawał prostaka, materialisty i zwykłego hama.\nHumor poprawiła mi dopiero świątynia Trajana. Chociaż widząc cenę wstępu stwierdziłem, że z Tureckim Ministerstwem Kultury i Turystyki coś jest nie tak. Nie był to wyjątek - ceny biletów wstępu w całej Turcji są wręcz odstraszające. Turcy kupują za równowartość 40 zł kartę i mają wstęp za darmo do ok. 600 obiektów w całym kraju a turyści płacą tyle za jeden bilet. Zdzierstwo w biały dzień.\nŚwiątynia Trajana, Pergamon, Turcja\nPergamon okazał się przeogromnym miastem ze zlokalizowanymi na wielkim wzgórzu ważnymi antycznymi obiektami. Między innymi Wielka Biblioteka Pergamońska, teatrem, świątyniami i pałacem. Na akropolu znajduje się także częściowo zrekonstruowana świątynia Trajana. Zbudowano ją i poświęcono Zeusowi, Trajanowi oraz Hadrianowi. Jedyna budowla z czasów cesarstwa, która przetrwała do dziś. Pergamon, był niegdyś stolicą rzymskiej prowincji Azji. Pergamon był również ważnym ośrodkiem wczesnego chrześcijaństwa. Został wspomniany w Apokalipsie świętego Jana jako jeden z Siedmiu Kościołów. Należał do najpiękniejszych miast hellenistycznych. W starożytności miasto to musiało sprawiać niesamowite wrażenie.\nWyruszyliśmy do położonego nad malowniczą zatoką Kuşadasi. Obecnie jest to chyba jeden z najpopularniejszych kurortów na egejskim wybrzeżu Turcji. W języku tureckim Kuşadasi czyli wyspa ptaków.\nMiasto trochę jak nasz Sopot w sezonie tyle, że i większe i ładniejsze. Masa ludzi zasiadających w restauracjach, chociaż nie mam pojęcia czy to turyści czy miejscowi. Wielki port z mnóstwem wielkich statków i całą masą jachtów. Zgiełk, harmider i galimatias. A jednak trochę inaczej niż u nas i dodatkowo bardzo ciepło. Czuć orient o wiele bardziej niż kilka dni wcześniej w Çanakkale.\nZnalezienie taniego noclegu w takim mieście graniczy z cudem. Szczęściem mój kolega przeprowadził się tutaj na jakiś czas ze Stambułu. Tutaj to właśnie spałem pierwszy raz na dachu. Było, co prawda trochę twardo, ale świeże morskie powietrze i brak komarów wpłynęło pozytywnie na moje samopoczucie. Niesamowite przeżycie. Szkoda, iż w Polsce nie ma takich warunków. Rankiem oczywiście standardowo muezin.\nPo śniadaniu, mając jeszcze w ustach smak pysznej i bardzo mocnej tureckiej kawy wyruszyliśmy do Didim, aby zwiedzić świątynię Apollina.\nŚwiątynia Apollina, Didim, Turcja\nW czasach starożytnych miejscowość ta dorównywała sławą i prestiżem wyroczni delfickiej. Niestety została zniszczona podczas najazdu Persów. Zrabowano wówczas wielki posąg Apollina wraz z wieloma skarbami. Odzyskał je Aleksander Wielki, ale odbudowy nie udało się dokończyć. Ostateczny kres położył rzymski dekret zakazujący pogańskich praktyk religijnych. Przebudowano ją wówczas nieznacznie i zamieniono na kościół katolicki. Służyła chrześcijanom do czasu, kiedy runęła podczas trzęsienia ziemi w 1453 roku.\nNiedaleko Didymy znajdował się Milet. Któż nie słyszał o Talesie. Przy wejściu można podziwiać zachowany w przeciętnym stanie starożytny amfiteatr. Z racji, iż miasto położone było na płaskim terenie widoczny jest on z odległości wielu kilometrów. Nie bacząc na upał, dosyć długo chodziliśmy po ruinach. W czasach swojej świetności musiało być gigantyczne. Niegdyś był wielką potęgą gospodarczą i kulturową, gdzie swoje zaczątki ma grecka filozofia. Posiadał potężną flotę, której żeglarze docierali nawet do Gibraltaru. Rónież zniszczony przez Persów. Odbudwany jednak przez Aleksandra Wielkiego. Jego znaczenie wzrosło w czasach rzymskich, jednak stopniowe zamulanie portu ostatecznie przyczyniło się do jego upadku. Obecnie morza to tutaj nawet nie widać.\nZ Miletu pojechaliśmy do trzeciej ważnej osady: Priene. W starożytności tutaj właśnie odbywały się zjazdy miast Związku Jońskiego. Samo jego położenie jest dalece inne od pobliskich miast. Założone i wybudowane na stoku bardzo stromej góry u podnóża szerokiej doliny, często zalewanej płynącą nieopodal rzeką. Obecnie dosyć zrujnowane, aczkolwiek mające w sobie to „coś”, co zachęciło nas do spędzenia pewnego czasu.\nDługi i upalny dzień zakończyliśmy bardzo miłym wieczorem ponownie w Kuşadasi. Pierwszy raz jadłem mrożone figi i piłem gruzińskiego szampana. A kolejny nocleg na dachu pozytywnie nastawił mnie na dalszą podróż.\nRano podobnie jak dzień wcześniej zjedliśmy tureckie śniadanie. Pożegnaliśmy się serdecznie z gospodarzami i pojechaliśmy zwiedzić Efez. Pierwszy raz od czasu wjazdu do Turcji spotkaliśmy Polaków. Zapłacili 50€ za wycieczkę fakultatywną z hotelu. Co za zdzierstwo.\nEfez jest super. Wielki i dobrze zachowany. Z fasadą biblioteki Celsusa na czele, której to zdjęcie widnieje praktycznie na każdej pocztówce stąd. Całkiem nieźle zachowany amfiteatr i cała masa innych zabytków.\nDawno, dawno temu w pewnej grocie Rzymscy żołnierze zamurowali siedmiu mnichów. Ci według legendy nie umarli ale zasnęli i po 200 latach przebudzili sie i wyszli na zewnątrz. Zatrzymaliśmy się na chwilę tam. Jednak Grocie Siedmiu Śpiących Mnichów okazała się porażką. Mimo legendy nie było tam tak naprawdę nic ciekawego.\nOstatnim miejscem, które odwiedziliśmy był Ostatni dom Matki Bożej. Ponoć to właśnie tutaj Jan zabrał Maryję po śmierci Jezusa. Ponoć żyła tutaj w ciszy i spokoju do końca swoich dni. Bardzo ciekawe miejsce będące obowiązkowym punktem pielgrzymek. Jest tam wielki mur z przyczepionymi do niego tysiącami zwiniętych karteczek. Na nich wszelakie prośby. Niesamowicie to wygląda. No dobra, a co z Wniebowzięciem?\nDom Maryi, Efez, Turcja\nZatrzymaliśmy się na targu w Kösk, małej miejscowości przy głównej drodze Aydin - Nazalli. Wzbudziliśmy małą sensację wśród miejscowych, którzy to wołali za nami Amelikalilar. Zjedliśmy coś (1,25 TL za coś w stylu zapiekanki), kupiliśmy owoce i wieczorem dojechaliśmy do Pamukkale. Taktyka szukania noclegu wśród miejscowych okazała się całkiem niezła. Zapytany o to pracownik stacji benzynowej od razu wiedział gdzie nas skierować. Zorganizował nawet samochód z kierowcą abyśmy nie błądzili. Mały, przytulny i kameralny hotelik z basenem okazał się jednym z lepszych podczas całej podróży. Zostawiamy bagaże i idziemy na wieczorne zwiedzanie uzdrowiska. Kupiliśmy bilet wstępu na dzień następny, ale mimo to pozwolono nam wejść aby porobić trochę zdjęć. Jak miło.\nNieźle wygląda, aż ciężko sobie wyobrazić jak będzie się to wszystko prezentowało za dnia.\nNa styku dwóch płyt tektonicznych powstało coś co przyciąga rzesze turystów z całego świata. Z głębin wypływa gorąca woda bogata w związki wapnia i dwutlenek węgla, a ochładzając się na powierzchni tworzy osad. Biały a jednocześnie twardy jak skała. Z tego wszystkie tworzą się różnego rodzaju nacieki, stalaktyty a przede wszystkim półkoliste i eliptyczne baseny w formie tarasów. Oddzielone od siebie małymi zaporami, po których nieprzerwanie od 14.000 lat spływa woda. Wiele można byłoby napisać o samym Pamukkale, ale nie odzwierciedli to przepięknych widoków. Wygląda trochę jak gigantyczny, roztapiający się lodowiec. Jedyne co dziwi, to lekka chropowatość podłoża. Wędrując boso przez niektóre odcinki, mimo wody po kostki, nie należy się obawiać żadnego poślizgnięcia.\nJuż w starożytności było bardzo popularnym miejscem uzdrowiskowo - wypoczynkowym. Spędzała tutaj czas między innymi Kleopatra. Na samym szczycie są ruiny starożytnego Hierapolis. Było Jest bardzo ślicznie. Wielkie do tego stopnia, że nie sposób obejść wszystkiego w ciągu dnia. Mają zachowany w bardzo dobrym stanie amfiteatr, w którym to pierwszy raz w życiu byłem świadkiem testu akustyki. Po co komu mikrofon jak istnieje coś takiego? Po prostu coś nie do wyobrażenia.\nCałkiem niedaleko Pamukkale znajduje się mniej popularne, aczkolwiek także ciekawe miejsce. Niby bliźniacza siostra w miniaturze a jednak wybijające tam wody zawierają żelaza, sodu i magnezu. Karahayit. Wypływające wody barwią wszystko na czerwono, zielono i żółto. Niezła odmiana i także fantastyczne widoki.\nSkierowaliśmy się na południe. Mieliśmy zatrzymać się w Korkuteli ale znalezienie noclegu graniczyło z cudem. Niektórzy byli wręcz na tyle bezczelni, że oferowani zwykłe nory za 20 Lirów od osoby. Chciwość ludzka nie zna granic. Pojechaliśmy więc do Antalyi, widząc jednak rzesze turystów postanowiliśmy zatrzymać się gdzieś na prowincji. Wybór padł na pobliskie Çıralı. Jak się później okazało kończył się Ramadan i pojawiły się problemów ze znalezieniem noclegów. Wszystko zajęte, bez wyjątku. Udało się nam dopiero bardzo późno. Zatrzymaliśmy się za to na 3 dni. Chyba akurat to najbardziej przekonało właściciela.\nDzisiaj obchodzony jest Ramadan Bayram. W muzułmańskich krajach świętuje się wówczas zakończenie miesiąca postu, ramadanu. Córka właściciela pensjonatu pielęgnując tradycję, przyniosła nam rano ciastka składając jednocześnie życzenia. Jakże miło nam się zrobiło. Ani Nim ani Nam, nic a nic to nie przeszkadzało. Podobnie jak wszyscy także postanowiliśmy spędzić dzień na błogim lenistwie. Plaża, trochę inna na jakich bywałem wcześniej. Zamiast piasku, kamienie i to całkiem spore. Mimo to nie przeszkadzało to nam aby spędzić czas nas morzem.\nPoszedłem pozwiedzać okolicę. Takie przysłowiowe miejsce, gdzie wrony mają rondo, ale właśnie to sprawia, że jest uroczo. Wioska nad morzem u podnóży wysokich gór. Trochę pensjonatów, wiejskich sklepów i małych gospodarstw. Znalazłem małą knajpkę, gdzie popijając leniwie piwko podziwiałem kaczki właściciela płatające się między stolikami. Folklor w pełnej krasie.\nZawiało i przywiało. Nagle z nieba lunęła dosłownie ściana wody. Postanowiliśmy przeczekać nawałnice w lokalnej knajpce. Kawka i lokalne jedzonko. Każdy z nas siedział po turecku na specjalnych podestach a na środku stał stolik na króciutkich nóżkach. Ciężko przyzwyczaić się do takiej pozycji, ale mimo wszystko jest ciekawa.\nWieczorem pojechaliśmy na Chimaerę. Nigdy wcześniej nie słyszałem o czymś takim i bardzo pozytywnie mnie to zaskoczyło. Wysoka góra z pokładami gazu w swoich wnętrznościach. Gazu tego musi być dużo i to z wysokim ciśnieniem, gdyż ulatnia się on różnymi szczelinami i ulega … samozapłonowi. Fantastycznie to wygląda, kiedy wędruje sie między skałami a dookoła płoną lub wręcz buchają ognie. Udało mi się zgasić niektóre z nich ale po chwili następował samozapłon i ognie płonęły dalej. Jest to bardzo popularne miejsce wśród miejscowych, gdyż spędzają tutaj czas na grillowaniu. Naprawdę oryginalnie prezentowały się stojaki z kawałkami mięsa rozłożonymi nad niektórymi płomieniami. Spędziliśmy tutaj czas do zachodu słońca, kiedy to zaczęło się ściemniać. Wówczas efekty były wręcz ekscytujące.\nWieczorem posiedzieliśmy delektując się lokalnym tureckim winem.\nPlan na dzisiaj to Kekova. Krótki postój w Kamluca, czyli zagłębiu pomidorów oraz całej masie innych warzyw i kierujemy wzdłuż wybrzeża na zachód. Droga między Finike a Demre jest oszałamiająca. Wijąca się serpentynami, wykłuta w skale nad wysokimi urwiskami morza. Zatoczki do złudzenia przypominające fiordy, wzdłuż których wiła się droga. Człowiek zastanawia się ile w to wszystko włożono pracy. Ciekawy jestem czy tutejsi drogowcy daliby radę wyremontować naszą poczciwą A4.\nW Demre pojechaliśmy od razu nad morze, gdzie w pierwszym napotkanym na plaży barze zapytaliśmy o wynajem kutra. Nie musieliśmy długo czekać. Krótkie negocjacje i po 10 min zjawił sie kapitan, który za 200 zł zgodził się na 4 godzinny kurs. Całkiem nieźle jak podzieliśmy tę kwotę na 4 osoby. Mogliśmy zatrzymywać sie gdzie chcemy i na jak długo chcemy. Żadnej zorganizowanej wycieczki ze znudzoną przewodniczką. Widoki zatoki były iście bajkowe. Zakotwiczyliśmy w niewielkiej zatoczce i pływaliśmy do woli w cieplutkim morzu. Woda była tak czysta, że bez problemu widać było dno na kilkunastu metrach. Przepięknie i niesamowicie relaksująco.\nNastępnie popłynęliśmy Zatopionego Miasta. Wzdłuż brzegu Wyspy Kekova, od kilka centymetrów do kilku metrów pod wodami morza rozciągają się ruiny. Miejscowi przewodnicy opowiadają o apokaliptycznym trzęsieniu ziemi, które miało nawiedzić w przeszłości ten teren i które spowodowało zatopienie miasta. Przyczyna jest jednak zupełnie inna i dotyczy po prostu wzrastania poziomu morza. Podziwianie podwodnych schodów, kolumn i innych pozostałości nie wymaga specjalnych umiejętności w nurkowaniu. W krystalicznie czystej wodzie wszystko widać jak na dłoni. Niezapomniany widok. Chcieliśmy wejść na jednej z okolicznych wysepek na szczyt, gdzie były ruiny twierdzy ale 8 lirów wydawało się dla co niektórych zbyt wygórowana. Szkoda mi było tego, ale cóż począć. Pozostały widoki z dołu, na które nie można było narzekać. W sumie rejs był bardzo ciekawy i wart swojej ceny.\nBiskup Mikołaj, Myre, Turcja\nW drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na chwilę w Myre. Hollywood wyprało wszystkim mózgi reniferami, saniami i śniegiem, ale Święty Mikołaj pochodził właśnie stąd. W centrum miasta stoi nawet Jego pomnik. Odwiedziliśmy kościół, stary i trochę podupadły, ale czuć wewnątrz coś niesamowitego.\nWielki, pożywny kebab w połowie chleba za 3 liry i wracamy do pokoju. A wieczorem pokazałem współtowarzyszom jak naprawdę gra się w tysiąca.\nPobudka o 7:00. Wszyscy zaspani i bez życia. Zaparzyłem sobie kawkę i siedzę na werandzie. Dzisiaj mam imieniny a rano uzmysłowiłem sobie, że zgubiłem 20$. Fajny prezent. Plan na dzisiaj - Fethiye. Ponownie jedziemy uroczą i niesamowicie wijącą się drogą wzdłuż wybrzeża. Trzy godziny widoków, jakich nie odzwierciedli żadne zdjęcie. Przepiękne serpentyny wycięte bezpośrednio w stronnym zboczu.\nŻółw spotkany wcześniej, Assos, Turcja\nPojawiły się znaki drogowe: Uwaga żółwie! Zatrzymaliśmy się w na chwilę na pobliskiej plaży, jednak mimo szczerych chęci nie spotkaliśmy ani jednego. Daliśmy więc za wygraną i pojechaliśmy do pobliskiego Saklikent. To dopiero była atrakcja. A pojechaliśmy tam tak sobie, bez specjalnego planu. Wysokie góry Taurus między nimi wąski wąwóz wydrążony przez rzekę Ešen. Długi na około 18 km z prostymi białymi ścianami sięgającymi 300 metrów wysokości. A aby było ciekawiej, idzie się środkiem płynącej rzeki w górę strumienia. Woda miała jedynie 5oC mimo to nie przeszkodziło nam to w ponad kilometrowym marszu jej nurtem aż do wodospadu. Z racji, iż czasami głębokość znacznie się zmieniała, bywały momenty, że brodziliśmy w wodzie sięgającej połowy ud. Przemoczeni ale nad wyraz zadowoleni po południu pojechaliśmy dalej.\nPrzejeżdżając przez pewną wioskę zatrzymaliśmy się przy pewnym gospodarstwie, gdzie serwowano jedzenie dla lokalsów. Na małej łączce palenisko otoczone małym kamiennym murkiem a na wierzchu położona do góry dnem miska. Gospodyni z przygotowanych wcześniej kul ciasta szybko uformowała wielki i cienki placek. Położyła go dosłownie na minutę na tę miskę, obróciła na kolejną i gotowe. Miseczki z gotowym farszem do wyboru do koloru. Z serem 1 lir, z mięsem 3 liry, warzywa natomiast do woli. Jak później policzyliśmy to za równowartość 17 zł najadły się 4 dorosłe osoby. Gözemle przygotowane w tradycyjny sposób są fantastyczne. A jak to mawiał kiedyś Makłowicz, najprostsze jedzenie jest najlepsze.\nWieczorem dojeżdżamy do Fethiye. Poszczęściło się nam i bez najmniejszego problemu od razu znaleźliśmy tani i bardzo przyzwoity hotel w samym centrum miasta. Udaliśmy się na wieczorne zwiedzanie. Bardzo ciekawie, dookoła masa turystów a mimo to jakoś spokojnie i cicho. Można by rzec, romantycznie. Taki lokalny kurort z pełną komercją. Marina z wielkimi, luksusowymi jachtami jak gdzieś na lazurowym wybrzeżu. Co ciekawe, wiele z nich do wynajęcia. Fajnie by było kiedyś skorzystać z takie luksusu. Pierwszy raz w życiu zobaczyłem turecką pannę młodą. I jak to panna młoda, pięknie ubrana, pomalowana, ufryzowana a jednak ta szczypta orientu dodawała czegoś specjalnego.\nWróciłem do hotelu późno, ponownie pokazałem współtowarzyszom jak należy grać w tysiąca i poszedłem spać.\nRano okazało się, że mamy okna niemalże na poziome chodnika. Ciekawostka, bo pokój dostaliśmy na trzecim piętrze. Współczuję gościom ulokowanym poniżej. Zwiedzamy trochę miasto i jedziemy zobaczyć słynne grobowce wykute w skale. Przyznam szczerze, że jak na IV wiek przed naszą erą to istna perełka. Wielkie fasady bogato zdobionych bram wykute w litej skale. Sztuka sama w sobie.\nWczesnym popołudniem wyruszamy do Konyi. Droga daleka, więc przyjdzie nam zatrzymać się gdzieś po drodze. Pamiętając posiłek z dnia wczorajszego i tym razem zatrzymujemy się w jedynej z mijanych wiejskich jadłodajni. Jest wypisz, wymaluj jak poprzednio. Smacznie, tanio i przyjemnie.\nWieczorem dojeżdżamy do Eğirdir. Szybko z znajdujemy całkiem przyzwoity nocleg i idziemy coś zobaczyć. Pensjonat jest niedaleko jednostki Turkish Komando przez co dookoła od czasu do czasu widać żołnierzy z bronią. W sumie im dalej w głąb kraju tym wydaje się on bardziej zmilitaryzowany. Tutaj nawet policja wyposażona jest w długą broń a ich samych jest co nie miara. Z racji wysokości i bliskości jeziora jest dosyć chłodno.\nPoranek jak wiele innych. Każdy się krząta i tłucze, coś je, pije albo grzebie w ciuchach. Trochę zaczyna mnie to już irytować. Zaparzyłem kawkę i poszedłem na taras podziwiać widoki. Jezioro Eğirdir z granatową wodą otoczone niskimi wzgórzami przykuwa wzrok. Jesteśmy wysoko w górach więc z racji tego jest dosyć chłodno, chociaż bardzo słonecznie. Dookoła zadaszenia wiszą kiście winogron, którymi właściciel obsadził pensjonat. Sielanka taka, że aż nie chce się ruszać. Musi być to bardzo popularne miejsce, bo wszędzie dookoła wille i pensjonaty.\nJezioro Eğirdir, Turcja\nZwiedzamy trochę Eğirdir i jedziemy do Konyi. Po drodze mijamy Beyşehir, podobnie ulokowane nad wspaniałym jeziorem o tej same nazwie. Krajobrazy iście wspaniałe jak te poranne. Dookoła muszą mieć wiele sadów, bo gdzie tylko nie spojrzeć handlują jabłkami. Są ich dosłownie wielkie stosy.\nKonya jest jednym z najstarszych stale zamieszkanych miast świata. Ponuć trwa tak już o około 7 tysięcy lat. Dawniej było to miasto rzymskie, później bizantyjskie, było stolicą sułtanatu a teraz jest taką turecką 'Częstochową'. Bardzo dużo kobiet chodzi w tradycyjnych czarnych abajach. Znajduje się tutaj grób Mevlany, założyciela Zakonu Tańczących Derwiszy. Odwiedziliśmy oczywiście muzeum, gdzie wśród całej masy pielgrzymów oglądaliśmy jak wyglądało życie zakonników. Podobnie kolekcje różnych wersji Koranu. Przy grobie każdy z pielgrzymów dotykał jego ścian i zmawiał modlitwę. Zrobiłem tak i ja. Dlaczego nie.\nSam Zakon Wirujących Derwiszy jest bardzo ciekawy. Generalnie chodziło o to, że kręcąc się wokół własnej osi – czyli w kierunku prawdy, jak twierdzili, naśladowali ruch ciał niebieskich a zwiększona aktywność ich duszy generowała więcej miłości do Boga. Bardzo ciekawa koncepcja. Podobno zdolny derwisz jest w stanie osiągnąć nawet czterdzieści obrotów na minutę. Zwiedziliśmy jeszcze centrum wraz z kilkoma targami i wyruszyliśmy do Kapadocji.\nDo Göreme dojechaliśmy wczesnym wieczorem. Bez problemu znaleźliśmy przytulny pensjonat w lokalnym stylu. Skalnych groty adoptowane na miłe i przytulne pokoje. Działało nawet centralne ogrzewanie.\nRanek przywitał nas całkiem niezłym chłodem. Było jedynie kilka stopni i doceniliśmy centralne ogrzewanie. Współwłaściciel hotelu proponował nam przy śniadaniu lot balonem o wschodzie słońca ale cena była zaporowa: 160 €. Szkoda, bo z całą pewnością byłoby to niezapomniane przeżycie. Może jeszcze kiedyś nadarzy się okazja. Plan na dzisiaj to trekking po górach.\nZ cel wybraliśmy sobie najwyższy szczyt i wyruszyliśmy okrężną drogą. Jak do tej pory nigdy nie widziałem ciekawszych widoków. Przyzwyczajony do Karkonoszy i całkiem miła odmiana dosłownie w każdym calu. Od roślinności, po skały, wszystko było inne. Bardziej jasne, bardziej suche, bardziej ciekawe. Na szczycie strzeliliśmy sobie pamiątkowe zdjęcia przy wielkiej tureckiej fladze i wróciliśmy jak na prawdziwych turystów przystało całkiem inną drogą. Późnym popołudniem zachód słońca zaprezentował nam widoki jeszcze ciekawsze. Przez 10 godzin strzeliliśmy z Markiem gigantyczny dystans. Ledwo wróciliśmy do hotelu. Opłacało sie jednak pod każdym względem.\nZimne piwo na zakończenie dnia wraz z chińską zupką instant smakowało jak wytworna kolacja. Po wszystkim padliśmy jak przysłowiowe muchy.\nPo krótkiej analizie i oszacowaniu kosztów zdecydowaliśmy się na całodzienną wycieczkę zorganizowaną. Poznaliśmy na niej pewną parę turystów z Jemenu, ale o tym trochę później.\nJako pierwsze, podziemne miasto Derinkuyu. Największe ze wszystkich w Kapadocji. Trzypoziomowe wielkie i rozległe, jego korytarze ciągną się kilometrami w każdym kirunku. Do dzisiaj zagadką pozostaje cel stworzenia tego niesamowitego miasta, które było w stanie zapewnić schronienie nawet do 30 000 ludzi. Niektórzy historycy uważają, że było to zapewnienie schronienia mieszkańcom przed wrogimi inwazjami. Jednak chodząc podziemnymi korytarzami, zastanawiam się czy to prawda. Zastanawiającym jest, że wybudowane ok. 800 roku przed naszą erą, takie niewiarygodne wręcz przedsięwzięcie inżynieryjne było zbyt skomplikowane i po prostu niewykonalne dla ludzi z tamtego okresu. Kto i po co je wybudował?\nDrugim jest wąwoz Ihlara. Szeroki i długi na kilkanaście kilometrów zalesiony wąwóz, ze ścianami dochodzącymi kilkuset metrów. Środkiem płynie rzeka - Melendis. Całość wygląda jak wykłuta w skale. Po około godzinnym marszu dochodzimy do małej wioski, Selime. A w niej jakby zatopione w lawie wulkanicznej domy, kuchnie, magazyny, kaplice a nawet… Katedra. Największy zabytek tego miejsca. Ponoć Lucas kręcił tutaj sceny do Gwiezdnych Wojen.\nTrzecim natomiast Ortahisar, Miasto w Skale. Tutaj odwiedziliśmy jedynie największą atrakcję, cytadelę. Ze jej szczytu, roztaczał się wspaniały widok na góry Kapadocji.\nPo śniadaniu pojechaliśmy do Kayseri. Najdalszego miasta na wschodzie wg wcześnie ułożonego planu. Zwiedziliśmy centrum oraz stare miasto i rozpoczęliśmy powrót. Noc przeznaczyliśmy na dojechanie do Stambułu. Drogami w Turcji byliśmy mile zaskoczeni od samego początku, jednak autostrady to poezja. Nie odbiegają niczym od zachodnioeuropejskich. Jeśli do scenerii dodać góry, to może jedynie te w Chorwacji mogłyby się z nimi równać. Naprawdę wszystko jest pierwsza klasa. Zmieniliśmy się w trakcie jazdy kilka razy i nad ranem byliśmy u celu.\nSzybko i bez zbytnich problemów znaleźliśmy nocleg w samym centrum. Niedaleko Błękitnego Meczetu, więc wszędzie względnie blisko. Oczywiście po europejskiej stronie. Chyba zmęczenie dało się we znaki, bo każdy z nas wybrał się na samodzielne zwiedzanie miasta. Byłem tutaj niecały rok temu więc odwiedzam ponownie wcześniej miejsca, które najbardziej mnie urzekły. Jednak o tej porze roku widok rozpościerający się z punktu widokowego Wieży Galata najbardziej przypadł mi do gustu. Piękny słoneczny dzień i cały Złoty Róg jak na dłoni.\nNiedaleko placu Taksim odwiedzam jeden z najstarszych kościołów Katolickich Stambułu, Saint Mary Draperis. Podziwiam trochę wnętrze, siadam na chwilę w ławce i ruszam dalej. Po około pół godzinie, będą już dosyć daleko uzmysławiam sobie, że nie mam aparatu. Szybka analiza i przypominam sobie, że zostawiłem go w kościelnej ławce. Jestem wręcz załamany ale wracam go poszukać. Niestety, ławka jest pusta. Nie mogę przeżyć, że zrobiłem coś tak głupiego. Tyle zdjęć. Pewien mnich pytam mnie w pewnym momencie co się stało, więc tłumaczę co i jak. Zaprowadził mnie to biura gdzie drugi otworzył szufladę i zapytał, czy to któryś z tych. O Matko! Znalazł się! Szczęściem miałem kilka selfie więc nie było problemów z udowodnienie, że jestem właścicielem. Coś niesamowitego.\nKręcę się po starym mieście do późnego wieczora. Stambuł jest fantastyczny.\nPoszliśmy zobaczyć most nad Bosforem.\nMost nad Bosforem, Istambuł, Turcja\nCałą drogę przeszliśmy piechotą i okazało się, że nie możemy przejść na azjatycką stronę. Z drugiej strony czy to ważne? Odwiedziliśmy nie znane wcześniej miejsca i ponownie do późnego wieczora zwiedzaliśmy miasto. Gdzieś między przystanią promową a muzeum archeologicznym, idąc chodnikiem między tłumem przechodniów, nagle spotkaliśmy naszą dwójkę znajomych z Jemenu. Co za przypadek. Do dzisiaj nie mogę w to uwierzyć.\nOstatni dzień, więc każdy idzie swoją drogą. Ja szukam drobiazgów do domu i jakiś pamiątek. Ponownie odwiedzam te same miejsca i spędzam cały dzień zwiedzając miasto.\nWracamy. Po śniadaniu jedziemy do Edirne, gdzie spędzamy trochę czasu w centrum i okolicznym targu. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony miastem. Jakby nie patrzeć dawna stolica i coś z niej pozostało. Mimo, że jest znacznie dużym i bardzo ciekawym miastem, ciągnie nas do domu. Późnym popołudniem wyjeżdżamy w kierunku domu.\nCiąg dalszy powrotu. Zmieniamy się co jakiś czas i poza krótkim postojem w jednym z bułgarskich kauflandów jedziemy bez przerwy. Początkowo bardzo ładna, słoneczna pogoda zmienia się gdzieś w Serbii w niezbyt ciekawą. Robi się zimno i pochmurnie o od Słowacji zaczyna od czasu do czasu padać.\nW Rzeszowie jesteśmy o 17:50. Wygrzani, wyletnieni, cienko ubrani i dodatkowo w sandałach. Na dworcu PKP patrzą na nas jak na dziwaków. Nawet nieźle wstrzeliliśmy się w porę bo o 18:57 wyjeżdżamy nocnym pociągiem do Wrocławia.\nDziwne jak te kilka tygodni potrafi zżyć ze sobą ludzi (lub czasami odwrotnie). Pożegnaliśmy się serdecznie na wrocławskim dworcu i o 4:20 wyjechałem okrężną drogą do Jeleniej Góry. Przez okna autobusu patrzyłem się na Karkonosze i porównywałem je go gór Kapadocji. Jakże inny i daleki świat.\nRanek w Jeleniej Górze przywitał mnie przymrozkiem. Od razu zatęskniłem do tych niedawnych ciepłych dni. W ramach rozgrzewki poszedłem do domu piechotą. Akurat na śniadanie...\n… minęło 7 długich lat jak ponownie spotkaliśmy się z Markiem, ale to już inna historia.


Maść ziołowa EXTRA MOCNA – Niezłe Ziółko\n23 lutego 2016 Alchemia ziół\nBohaterami dzisiejszego wpisu będą kolejne NIEZŁE ZIÓŁKA: żywokost, piołun, dziurawiec, leszczyna i świerk.\nWiększość moich receptur jak już wiecie powstaje nocą. Kiedy mgła snu otula nasze ciała… Dopiero wtedy zaczynam tworzyć, jak artysta w ciszy i spokoju. Ale czasem bywa tak, że robię coś na „specjalne zamówienie” czy pod konkretny problem zdrowotny danej osoby. I tak było tym razem, z tą różnicą, że tą „konkretną” osobą byłam ja sama, a zamówienie opierało się na potwornym bólu rwy kulszowej (zapalenie nerwu) i unieruchomieniu mnie. Nie mogłam pozwolić sobie na taki stan rzeczy. Jako biomasażysta i fitoterapeuta lubię ruch i w ogóle kto wymyślił, żeby mnie cokolwiek bolało…??? Ja nie choruję!! Naprawdę! Jestem zawsze zdrowa!! A tu bach ni stąd ni zowąd w środku dnia, przy piąteczku…?? NIE!!\nPrzy pomocy swojego dziecka zgromadziłam niezbędne składniki do przygotowania cudownej mixtury, która ma postawić mnie na nogi już po pierwszym posmarowaniu, a przynajmniej przynieść ulgę. Większość składników znajduje się na drugim piętrze domu, część w piwnicy i skakanie po piętrach w takim stanie jest….cokolwiek bolesne i zdecydowanie trudne. Już samo przygotowanie maści było kłopotliwe, bo stałam jak paralityk (bez obrazy) i kombinowałam jak się ustawić, by zamieszać, przelać i w ogóle. Ale udało się!! I to z jakim efektem!!!\nJak przygotować maść?? Potrzebne składniki:\n200 g smalcu wieprzowego\n20 g żywicy świerkowej\n(można użyć KREMU OCHRONNO-REGENERACYJNEGO zamiast smalcu i żywicy lub samej Maści ŻYWICZNEJ ŚWIERKOWEJ)\n20 g oleju piołunowego\n50 g oleju dziurawcowego\n30 g glicerytu żywokostowego\n5 g propolisu (60%) – nalewka\n20 ml nalewki leszczynowej (przepis podstawowy na NALEWKĘ LESZCZYNOWĄ )\nOlejki eteryczne po 10 kropel: goździkowy, jałowcowy i geraniowy.\nSmalec i żywicę podgrzewam w kąpieli wodnej, aż się żywica rozpuści (można użyć kremu w takiej samej ilości). Następnie dodaję pozostałe tłuszcze i pozostawiam do rozpuszczenia. Mieszam. Nalewki oraz gliceryt mieszam razem i delikatnie podgrzewam w kąpieli wodnej, A tłuszcze po rozpuszczeniu delikatnie ochładzam tak, by obie mixtury miały ta samą temp. ale by tłuszcze nie zastygły. Mieszam i miksuję delikatnie spieniaczem do mleka. Tak długo, aż zaczną stygnąć i gęstnieć. Przelewam do słoiczka. Po ostygnięciu maść jest gotowa do użycia.\nMocno przeciwbólowo, przeciwzapalnie, lekko rozgrzewająco miejscowo, rozkurczowo na mięśnie, pobudza krążenie miejscowe krwi przy czym obniża jednocześnie miejscowe przekrwienie i przegrzanie ciała, działa regenerująco na uszkodzone tkanki, czyszczące krew, odkażająco, usuwa obrzęki. No i bardzo przyjemnie pachnie!!\nStany zapalne mięśni, nerwobóle, bóle stawów z obrzękami, przeciążenie mięśni i skurcze, postrzały oraz inne choroby przebiegające ze stanami zapalnymi i silnymi bólami. Działa natychmiast!!\nsmarować miejsca bolesne i chore co 3-4 godziny lub w razie potrzeb nawet co 2 godz. (tak smarowałam w początkowej fazie, potem w nocy co 4 godz.).\nDzięki tej maści stanęłam na nogi w ciągu jednej doby!! Następna doba smarowania sprawiła, iż nie czułam już bólu. Dodam, iż zastosowałam również leczenie wewnętrzne wspomagające: nalewką z pąków czarnego bzu (1:5, 45 %) 15 ml co 8 godz. I uważam taka kurację za super szybką i skuteczną. W dwa dni pokonałam rwę kulszową: ciągnęło i paraliżowało od kręgosłupa do samej pięty, przez udo i podudzie..… Ból straszny i na dłuższą metę nie do wytrzymania. Skąd?? Tego nie wiem, zresztą to już przeszłość.\nMaść jest robiona na smalcu!!! Tak!! I to ważna rzecz, gdyż smalec zwierzęcy szczególnie świński ma na tyle małe cząsteczki, że bardzo łatwo przechodzi barierę skóry i wnika w nasze ciało głęboko, czego nie czyni olej kokosowy oraz inne tłuszcze stałe roślinne. (To wiem z wykładów od dr. Różańskiego – jakby ktoś pytał no i z własnego doświadczenia wchłanialności z różnymi maściami i kremami). Dodam jeszcze, że maść jest naprawdę bardzo mocna. Podczas używania należy omijać okolice oczu i myć ręce po każdym użyciu maści!!\nI nie wyobrażam sobie, bym mogła zalegnąć na kanapie w bólu i usztywnieniu!! Ja to chętnie robię, ale z przyjemności samego leżenia i nic nie robienia. Chorobom i bólom mówię: stanowczo NIE! Rozprawiam się z nimi szybko i skutecznie. I nie widzę powodu by miało być inaczej. Szacunek do samej siebie nie pozwala mi się przemęczać, ale też nie pozwala mi, by dać się zdominować chorobie. Jest tyle przyjemnych rzeczy do zrobienia…, więc idę oddawać się tym przyjemnościom.\nExtra mocnego zdrowia\nPrevious 19 lutego 2016 Alchemia ziół\nNext 3 marca 2016 Z chatki na kurzej stopce\nDruidka\t on 23 lutego 2016 at 13:17\nŁał, świetny sposób :)Muszę najpierw wyprodukować półprodukty, ale dla mamy byłoby super 🙂\nartambrozja\t on 23 lutego 2016 at 18:16\nA czy można złożyć zamówienie na taką maść ? wiecznie zmagam się z nerwobólami, może Twoja maść pomoże ?\nadmin\t on 23 lutego 2016 at 20:50\nWitaj, napisz na maila: kjudka@wp.pl Pozdrawiam 🙂\nBeata Wadon\t on 23 lutego 2016 at 19:36\nBardzo ciekawa maść bardzo chętnie bym ją kupiła na moje dolegliwości .\nNina\t on 25 lutego 2016 at 07:37\nCiekawa maść i cały blog. Bardzo lubię zioła i wszystko co naturalne, dlatego zaczynam Cię obserwować. 🙂\nadmin\t on 25 lutego 2016 at 19:33\nWitaj, subskrybuj będziesz mieć każdą informację od razu 🙂 pozdrawiam 🙂\nMalgorzata Cichy\t on 2 marca 2016 at 19:11\nwiele ciekawych i interesujacych rzeczy masz na blogu, Dziekuje, ze go prowadzisz i dzielisz sie wiedza i przepisami. Po prawdzie nie mam tyle czasu by wszystko przejrzec i sprobowac zrobic ale zawsze cos kiedys zgapie 🙂 Pozdrawiam\nadmin\t on 3 marca 2016 at 21:57\nWitam, cieszę się, że informacje się przydają i treść jest ciekawa. Ja dziękuję zawsze ty, którzy go czytają, bo tylko dzięki temu mogę się dzielić swoją wiedzą. Pozdrawiam 🙂\nBożena\t on 8 grudnia 2016 at 19:16\nKrysiu, czy olej piołunowy mogę zrobić teraz, na suchych ziołach?\nKrystyna Judka\t on 9 grudnia 2016 at 20:12\nWitaj, robiłam kiedyś olej na suszu, ale to trudna sprawa. Jeśli zrobisz najpierw nalewkę 1:5 na alkoh 40-45%a i zmacerujesz około 3-4 tygodnie to potem możesz te zioła z alkoholu jeszcze wrzucić do tłuszczu, powinny sporo oddać. Samo spryskanie ziół przed maceracją tłuszczem mało daje. Ale próbuj, mze znajdziesz swój sposób 🙂\naga\t on 9 grudnia 2016 at 06:33\nkurcze, zywokostu w moich stronach nie ma;((((\nWysłać ?? To pis zna maila: kjudka@wp.pl pozdrawiam 🙂\nAgata\t on 9 stycznia 2017 at 20:58\nZ powodu zwyrodnień w kręgosłupie lędźwiowym borykam się z silnymi bólami. Maść Krysi jest wspaniała, bardzo mi pomogła. Dziękuję 🙂\nMariola\t on 16 kwietnia 2018 at 15:10\nJa mam często dolegliwości bólowe nerwobóle i chciałabym kupić taką maść czy jest możliwość\nWitam, odpisałam Pani na podanego maila. Pozdrawiam serdecznie .\nIga Anna G.\t on 7 lipca 2019 at 21:13\nWitam serdecznie. Chętnie kupię tę maść na dolegliwości mojego męża- bóle kręgosłupa , stawów nóg.\nBożena\t on 1 września 2019 at 19:07\nProszę o cenę maści extra mocnej.Od trzech lat mam silne bóle mięśni ud.Jedni lekarze twierdzą że od kręgosłupa inni źe od bioder i tak wkoło.Przeszłam już wiele rehabilitacji,byłam w szpitalua ból jak był tak jest.Proszę o pomoc.\nJusta\t on 2 listopada 2019 at 14:58\nKochana A gdzie nabyć żywice\nKrystyna Judka\t on 5 lutego 2020 at 16:39\nJa zbieram żywicę skapującą z drzew. Pozdrawiam.


Recenzja Lenovo IdeaPad Y470 - Notebookcheck.pl\nTest Lenovo Y470\nOprócz laptopów biznesowych (ThinkPadów) i dla mało wymagającego klienta (Essential) Lenovo ma w swojej ofercie również multimedialne IdeaPady. Najnowsze serie tychże wyglądają ładnie, wydają się zgrabne i solidne. Lenovo Y470 to model z matrycą 14-calową, dość wydajną kartą grafiki GF GT 550M, procesorem Intel Core 2. generacji i głośnikami JBL.\nZ zewnątrz Lenovo IdeaPad Y470 prezentuje się solidnie. Pokrywę ekranu wykonano z aluminium, którego powierzchnię pokryto drobnymi wzorkami. Miniaturki te pod wpływem promieni słonecznych łudząco przypominają wklęsłe otwory. Ożywczym elementem wzorniczym jest pomarańczowa obwódka obiegająca dekiel.\nWraz z doczepionym do laptopa akumulatorem Lenovo Y470 waży około 2,2 kg. Dołączony zasilacz zewnętrzny cechuje się nietypowym kształtem (jego długość wynosi około 16,5 cm, a szerokość - około 4 cm).\nWytrzymałość pokrywy ekranu jest dostateczna. Standardowy nacisk na powierzchnię dekla nie ujawnia poważniejszych problemów ze sztywnością tego elementu laptopa.\nZawiasy to jeden z elementów omawianego laptopa stojących na przeciętnym poziomie. Przeguby wykorzystane w Lenovo słabo przytrzymują pokrywę ekranu w nadanej pozycji. Pomimo umiarkowanie wyczuwalnego oporu mocowania nie radzą sobie z tłumieniem drgań ekranu wywołanych przesuwaniem korpusu notebooka. Na wysokości kilku centymetrów nad powierzchnią pulpitu roboczego klapa samoczynnie opada.\nMaksymalny kąt odchylenia ekranu to około 130 stopni. Unoszenie wieka jedną ręką nie powoduje odrywania się platformy roboczej od podłoża. Połyskliwe wykończenie wewnętrznej ramki ekranu zbiera odciski palców.\nPulpit roboczy wykonano z matowego aluminium, które cechuje się zadowalającą sztywnością. Ucisk tworzywa w różnych rejonach korpusu nie skutkuje nadmiernym wyginaniem czy poskrzypywaniem materiału. O poprawnej wytrzymałości konstrukcji świadczy także solidne wykonanie tacki napędu optycznego. Podczas oględzin laptopa odkryłem jedynie minimalne braki w stabilność mocowania podstawy klawiatury w jej górnej części.\nW tylnej części obudowy wtopiono przyciski do obsługi multimediów. Na pochwałę zasługuje zarówno ich komfortowa obsługa, jak i wysoka jakość wykonania. Na frontowej ściance korpusu ulokowano natomiast przełącznik do wyboru preferowanego rdzenia graficznego. Obok niego odnajdziemy pstryczek do obsługi aktywności karty Wi-Fi.\nLenovo Y470 dysponuje podstawowym zestawem portów komunikacyjnych. Elementem ponadstandardowym jest tylko połączony interfejs USB/eSATA, który został osadzony na prawej flance obudowy. Pozostałe trzy porty USB pracują w standardzie 2.0. USB 3.0 upowszechniło się na rynku do tego stopnia, iż jego brak w laptopie multimedialnym należy ocenić in minus.\nRozlokowanie portów peryferyjnych jest kompromisem (z racji braku miejsca na tylnej ściance). Cieszy fakt osadzenia złączy audio i wyjść obrazu na lewej flance. Natomiast ulokowanie portu USB/eSATA na prawej ściance bocznej to nietrafiony pomysł, gdyż podłączenie dysku przenośnego wymusza na użytkowniku wyprowadzenie kabelków sygnałowych.\nNa spodzie laptopa znajduje się pokaźnych rozmiarów klapa serwisowa, która umożliwia sprawne wymienianie komponentów laptopa.\nprzód: czytnik kart pamięci, przełącznik pomiędzy układami graficznymi, wyłącznik WiFi\nlewy bok: VGA, HDMI, kratki wentylacyjne, RJ45, 2x USB 2.0, gniazda audio\nprawy bok: eSATA/USB 2.0, napęd optyczny, USB 2.0, gniazdo zasilania, złącze blokady Kensingtona\nLenovo IdeaPad Y470 dysponuje klawiaturą wyspową, która w odróżnieniu od podobnych konstrukcji tego typu wyróżnia się matowym wykończeniem podstawy. Niweluje ono niedogodność związaną z brudzeniem się powierzchni tacki.\nNa początku obcowania z klawiaturą jej obsługa może się wydawać odrobinę niewygodna. Stosunkowo wysoki profil płytek potęguje wrażenie długiego skoku klawiszy, co przejawia się głównie podczas szybkiego wystukiwania znaków. Jednak po dłuższej chwili spędzonej przy urządzeniu można odczuć plusy wynikające z dość dużych odstępów pomiędzy klawiszami.\nNa komfort obsługi tego przyrządu wpływa również poprawna sztywność podstawy klawiatury, której tworzywo nie wykazuje oznak nadmiernej elastyczności (przy bardziej zdecydowanym nacisku widać pewne uchybienia w wytrzymałości konstrukcji przy górnej krawędzi klawiatury). Solidnie prezentuje się także aluminiowa obudowa w miejscu podparcia nadgarstków (co usprawnia dobranie odpowiedniej pozycji przy laptopie).\nObsługa sensorycznych przycisków multimedialnych ulokowanych za klawiaturą nie sprawia najmniejszych problemów. Czułość sensorów jest dobrana idealnie, a nienatarczywe podświetlenie piktogramów nie skupia na sobie uwagi użytkownika podczas pracy z laptopem po zmroku.\nTabliczka dotykowa Synaptics zasługuje na uznanie. Na nastawach fabrycznych gładzik cechuje się dobrą czułością, która poprawia precyzję operowania wskaźnikiem. Ponadto materiał tabliczki dotykowej ma odpowiednie właściwości ślizgowe. Powierzchnia gładzika jest pokryta drobnymi wgłębieniami, które są wyczuwalne podczas przesuwania po niej palca.\nTabliczka dotykowa mierzy około 84x46 mm. Należy jednak zaznaczyć, iż aktywna strefa robocza gładzika została ograniczona u dołu o kilka milimetrów (pomiędzy nią a przyciskami znajduje się wąska strefa buforowa). Co ważne, przy górnej i przy lewej krawędzi gładzika nie występują strefy martwe. Rejon pionowej strefy przewijania został wyróżniony kreskowaną linią w kolorze czerwonym.\nJednolita belka ulokowana przed gładzikiem pełni rolę przycisków. Krótki skok oraz cicha praca mechanizmu to główne atuty tego rozwiązania.\nElementem charakterystycznym laptopów Lenovo IdeaPad jest występowanie w nich matryc o błyszczącej powłoce. Nie inaczej jest w przypadku omawianego modelu Y470, który dysponuje lustrzanym wyświetlaczem o przekątnej 14 cali. Rozdzielczość nominalna ekranu wynosi 1366x768 pikseli.\nWyświetlacz LG Display prezentuje się gorzej niż przeciętnie pod względem parametrów podświetlenia. W centralnym fragmencie matrycy wartość luminancji wyniosła 182,3 cd/m²; w dolnej części ekranu była sporo niższa, gdyż wyniosła 148,8 cd/m². Średnia luminancji maksymalnej dla całego ekranu to 165 cd/m² i jest to słaby wynik.\nmaksimum: 182.3 cd/m² (Nits) średnia: 164.7 cd/m²\nkontrast: 140:1 (czerń: 1.3 cd/m²)43.14% AdobeRGB 1998 (Argyll 2.2.0 3D)\nY470 a U46SV\nY470 a T420si\nY470 a sRGB\nNiezbyt obszerny zakres prezentowanej palety barw to kolejna przypadłość tego wyświetlacza. Matryca odwzorowuje jedynie około 65% kolorów możliwych do uzyskania w przestrzeni sRGB (538570/833600). Na obrazkach kontrolnych przyzwoicie wygląda barwa czerwona, odcieniom koloru niebieskiego brakuje natomiast wyrazistości. Głębia czerni w najjaśniejszej części ekranu wynosi przeciętne 1,3 cd/m².\nWąski zakres kątów widzenia w płaszczyźnie pionowej wymusza częste dopasowywanie ustawienia wyświetlacza.\nLenovo IdeaPad Y470 dysponuje procesorem Core i5-2410M, który jest z powodzeniem montowany w multimedialnych laptopach wielu producentów. Dwurdzeniowa jednostka Intela cechuje się nominalną częstotliwością pracy rdzeni na poziomie 2,3 GHz. Układ Core i5 obsługuje funkcję Turbo Boost, która umożliwia podniesienie szybkości działania jednego rdzenia do 2,9 GHz (kiedy drugi nie jest obciążony). Dzięki zaimplementowaniu technologii Hyper-Threading procesor Core i5 obsługuje maksymalnie do czterech strumieni danych równolegle.\nMoc obliczeniowa CPU mierzona przy użyciu aplikacji Cinebench R11.5 (wersja 64-bitowa) w teście wielowątkowym ujawniła około 30-procentową przewagę nad jednostką Intel Core i3-2310M (2,6:2 pkt.). Ogólna wydajność procesora w teście 3DMark Vantage została oceniona na 8674 pkt.\nRolę zewnętrznego modułu graficznego spełnia karta GeForce GT 550M, którą wyposażono w 1 GB pamięci VRAM DDR3. Grafika „zielonych" dysponuje 96 procesorami CUDA oraz 128-bitową magistralą danych. Rdzeń układu pracuje z nominalną częstotliwością 740 MHz, pamięci - 900 MHz, a jednostki cieniujące cechują się szybkością 1480 MHz. Chip graficzny Nvidii zapewnia obsługę instrukcji DirectX 11.\nW teście syntetycznym 3DMark Vantage wydajność dGPU została oceniona na 4073 pkt. Dla porównania Asus N55SF wyposażony w ten sam procesor Core i5 oraz grafikę GF GT 555M (144 procesory CUDA, VRAM DDR3 oraz 128-bitowa szyna pamięci) zanotował wynik 5381 pkt. Wynik GF GT 550M z Lenovo Y470 okazał się o około 8-9% lepszy od karty GF GT 540M, która cechuje się nieco niższą częstotliwością taktowania rdzenia graficznego (672 MHz) oraz jednostek cieniujących (1344 MHz).\nWydajność całej platformy jest zadowalająca. W teście 3DMark11 Performance multimedialny IdeaPad Y470 uzyskał wynik 1143 pkt., co daje przeszło 150 punktów przewagi (1143:988) nad konkurentem w postaci Asusa U46SV, który dysponuje procesorem Core i5-2410M oraz grafiką GF GT 540M.\nZamieszczone w recenzji wyniki testów syntetycznych oraz testów gier zostały uzyskane na zestawie sterowników 280.26, które wykorzystałem w zastępstwie oprogramowania fabrycznie preinstalowanego (wersja 267.43).\nW obrębie procesora zintegrowano moduł Intel HD Graphics 3000. Za przełączanie pomiędzy zintegrowanym chipem graficznym a odrębną kartą graficzną odpowiada technologia Nvidia Optimus. Możemy zlecić sterownikowi oprogramowania automatyczny proces doboru preferowanego rdzenia graficznego lub manualnie wymusić działanie wybranego układu za pośrednictwem apletu „Panel sterowania Nvidia".\nProducent umieścił na przedniej ściance obudowy Y470 pstryczek umożliwiający ręczne przełączanie pomiędzy kartami graficznymi. Jest to spore udogodnienie dla osób, które wykorzystują moc obliczeniową obu układów, a niespecjalnie lubią się zagłębiać w tajniki konfiguracji systemu czy skupiać przesadną uwagę na monitorowaniu aktywności konkretnej karty grafiki.\nW omawianym laptopie zamocowano dysk twardy WDC (model WD7500BPVT-24HXZ), który cechuje się standardową prędkością obrotową (5400 obr/min). W teście HD Tune urządzenie wykręciło bardzo przyzwoite transfery (średnio 72, maksymalnie 82 MB/s). Nie imponuje natomiast czas dostępu do danych, który wyniósł 19,5 ms.\nprzesył danych (minimum): 48 MB/s\nprzesył danych (maksimum): 82.2 MB/s\nprzesył danych (średnio): 71.9 MB/s\nszybkość interfejsu: 73.6 MB/s\nSequential Read: 86.59 MB/s\nSequential Write: 85.56 MB/s\n512K Write: 37.71 MB/s\nZestawienie procesora Core i5-2410M z wydzieloną kartą grafiki GF GT 550M zapewnia poprawną wydajność w odniesieniu do dzisiejszych standardów rozrywki. Jak ukazują przeprowadzone testy gier, Lenovo Y470 w tej konfiguracji zapewnia płynność rozgrywki w przypadku większości produkcji przy zachowaniu natywnej rozdzielczości ekranu oraz ponadstandardowej jakości tekstur.\nW grze FIFA 12 średnia płynność akcji przy rozdzielczości 1366x768 oraz wysokim odwzorowaniu detali wyniosła około 118 kl/s. Metro 2033 przy zasadniczej rozdzielczości ekranu oraz średniej jakości tekstur również działało płynnie (średnio około 43 kl/s).\nW grze Aliens vs. Predator (tryb single) podczas rozgrywki w Mauzoleum (1366x768, High) średnia szybkość wyświetlania obrazu wyniosła około 57 kl/s.\nWorld in Conflict - Benchmark (2007) 318 72 42 fps\nColin McRae: DIRT 2 (2009) 36.2 fps\nRisen (2009) 74.8 33.9 21.6 fps\nMetro 2033 (2010) 82.2 43.2 fps\nFifa 11 (2010) 307.6 189 132.2 fps\nFifa 12 (2011) 266.3 168.1 118.1 fps\nUkład chłodzenia wykorzystany w Lenovo Y470 zachowuje się poprawnie, ale tylko w przypadku zadań mniej obciążających procesor. Podczas surfowania po sieci czy pracy biurowej wentylator uaktywniał się okresowo, produkując umiarkowany szmer o natężeniu 34,5 dB.\nGeneralnie schemat działania wiatraczka jest dosyć agresywny. Po zaaplikowaniu podzespołom obliczeniowym obciążenia wentylator w krótkim czasie uzyskuje zwiększone obroty, co skutkuje natychmiastowym wzmożeniem hałasu. W trakcie przeprowadzania testu 3DMark11 laptop Lenovo wytwarzał szum o wartości 41,2 dB. Maksymalne użycie CPU oraz rdzenia graficznego Nvidii wiąże się natomiast ze wzrostem hałasu do poziomu 45,2 dB.\nIrytującą kwestią jest głośna praca czytnik płyt, który podczas działania zachowuje się nader hałaśliwie. Wystarczy nadmienić, iż podczas odtwarzania płyty napęd DVD marki Matshita wytwarzał szum o natężeniu bliskim 47 dB.\n33.4 / 33.8 / 34.5 dB\n46.8 / dB\n41.2 / 45.2 dB\ntemperatury i zegary podzespołów pod obciążeniem\nPomimo ograniczonych rozmiarów obudowy oraz wykorzystania niezależnej karty grafiki Nvidii IdeaPad Y470 całkiem poprawnie radzi sobie z odprowadzaniem ciepła.\nPod obciążeniem korpus laptopa zachowuje przyzwoite temperatury (w granicach 30°C) w miejscach oparcia nadgarstków. W tym samym czasie na powierzchni tabliczki dotykowej zmierzyłem 32,3°C.\nWyższe temperatury obudowy ujawniły się w centralnej części klawiatury, gdzie zarejestrowałem 35°C. W praktyce okazuje się jednak, iż problem ten nie jest szczególnie uciążliwy, gdyż operowanie dłonią w tym rejonie obudowy ogranicza się do okresowego korzystania z klawiatury.\nWiększym mankamentem jest podwyższona ciepłota spodu korpusu w centralnym obszarze tylnej części obudowy. Tworzywo nagrzewało się tutaj do ponad 36°C (np. podczas surfowania po sieci). Wspomniana niedogodność daje o sobie znać podczas użytkowania laptopa na kolanach czy w łóżku.\nTemperatury pracy wewnętrznych podzespołów laptopa są optymalne. W trakcie trwania testu obciążeniowego temperatura procesora Core i5-2410M osiągnęła około 86°C. W tych samych warunkach karta graficzna rozgrzała się do 90-91°C. Poprawną temperaturę (43°C) utrzymywał dysk twardy WDC.\n34.8 °C 31.7 °C 27.3 °C\n31.5 °C 35.1 °C 28 °C\n30.4 °C 32.3 °C 28.1 °C\n26.9 °C 31.5 °C 33.1 °C\n29.3 °C 35.8 °C 35.6 °C\n29.9 °C 36.9 °C 30.9 °C\nzasilacz 58.8 °C | temperatura otoczenia 21 °C\n28.3 °C 27.4 °C 25.4 °C\n28.8 °C 29.3 °C 26.7 °C\n28.3 °C 31.1 °C 28.3 °C\n25.8 °C 29 °C 31.5 °C\n27.4 °C 33.1 °C 32.4 °C\n31.1 °C 36.3 °C 30.2 °C\n(+) The maximum temperature on the upper side is 35.1 °C / 95 F, compared to the average of 36.7 °C / 98 F, ranging from 21.1 to 71 °C for the class Multimedia.\nGłośniki JBL wykorzystane w Y470 podnoszą multimedialne walory tego laptopa. Urządzenia grające prezentują donośny dźwięk o ponadstandardowej jakości. Pomimo braku subwoofera w produkowanym pasmie odczuwalna jest chęć poprawy wyrazistości tonów niskich. Pozytywnie zaskakuje moc maksymalna głośniczków, których brzmienie jest pozbawione większych zakłóceń.\nLenovo IdeaPad Y470 dysponuje podstawowym akumulatorem o pojemności nominalnej 48 Wh. Pomimo tego czasy pracy tego laptopa na zasilaniu wewnętrznym są przyzwoite.\nDotyczy to zwłaszcza osiągów po uaktywnieniu zintegrowanego modułu graficznego, który możemy wykorzystywać w zastępstwie niezależnej grafiki np. podczas oglądania filmów HD czy surfowania po sieci. W teście symulującym intensywne korzystanie z internetu multimedialny laptop Lenovo uzyskał wynik 4:15 h. Pomiar wykonano w trybie oszczędzania energii przy zmniejszonej do 50% jasności obrazu oraz uaktywnionym module HD Graphics 3000.\nluz 10.2 / 14.1 / 20.8 W\nobciążenie 62.3 / 102.6 W\nLenovo IdeaPad Y470 to laptop mniejszy od modeli ze standardową przekątną ekranu (15,6"), mający podobną do nich wydajność, a nie grzejący się nadmiernie.\nNa pozytywną ocenę tego modelu składają się m.in. duża sztywność jednostki zasadniczej oraz wygoda obsługi urządzeń wejścia. Pozytywnym elementem wyposażenia omawianego laptopa są też bez wątpienia głośniczki marki JBL. Urządzenia grające można pochwalić za wyrazistość produkowanego dźwięku oraz jego jakość.\nLenovo Y470 posiada również wady. Zaliczyłem do nich głośną pracę układu chłodzenia pod obciążeniem i hałasujący czytnik płyt. Mniej uciążliwą przypadłością jest punktowe nagrzewanie się spodniej części korpusu laptopa, które zmniejsza komfort obsługi urządzenia trzymanego na kolanach.\nKońcową ocenę omawianego laptopa obniża przeciętna matryca, która cechuje się niską luminancją obrazu oraz ograniczonym zakresem palety barw. Negatywnie oceniłem również działanie zawiasów ekranu, które słabo tłumią drgania wywołane przesuwaniem komputera.\nz bliska: Lenovo IdeaPad Y470\nNVIDIA GeForce GT 550M - 1024 MB, DDR3, dodatkowo Intel HD Graphics 3000, ForceWare 80.26\n14.00 cali 16:9, 1366 x 768 pikseli, LG Display LGD028E / LP140WH2-TLQ1, refleksująca: tak\n3 USB 2.0, 1 VGA/D-Sub, 1 HDMI, 1 blokada Kensingtona, 1 eSATA, gniazda audio: wejście mikrofonowe, wyjście słuchawkowe, czytnik kart: SD/MMC, MS/MS Pro\nBroadcom NetLink Gigabit Ethernet (10/100/1000/2500/5000MBit/s), Intel Centrino Wireless-N 1000 (a/b/g/n = Wi-Fi 4), Bluetooth 2.1\nwysokość x szerokość x głębokość (mm): 35 x 376 x 250\nlitowo-jonowy, Panasonic 6 ogniw\nIdeaPad Y470 (Seria)\n+ przyzwoite urządzenia wejścia\n+ duża sztywność obudowy\n+ poprawna ciepłota pulpitu roboczego\n+ estetyka jednostki zasadniczej\n- punktowe nagrzewanie się spodu laptopa\n- kiepskie zawiasy\n> laptopy testy i recenzje notebooki > Laptopy > Recenzja Lenovo IdeaPad Y470\nDeutsch | English | Español | Français | Italiano | Nederlands | Polski | Português | Русский | Türkçe | Svenska | Do not share my personal information | 22:59 17.01


Mur - Rafał Witek - epub, mobi – Ibuk.pl\nW powojennym Berlinie mieszkała mała dziewczynka o imieniu Lili, która uwielbiała skakać na skakance. Nie lubiła swojego miasta, ponieważ było duże i głośne, i nie miała w nim jeszcze znajomych. Jednak pewnego dnia wybrała się z rodzicami na spacer. Nadeszła noc, a tata zgubił drogę do domu. Lili z rodzicami długo błądziła po mieści, aż wszyscy natrafili na kolorowy i wysoki mur... Mur, który był długi i dzielił całe miasto.\nWiąże się z nim pewna smutna historia. Ale zaraz, zaraz, jej finał jest bardzo optymistyczny, a mała odważna Lili będzie w nim miała spory udział!\nTak zaczęła się niesamowita opowieść, która w przystępny oraz ciekawy dla dziecka sposób tłumaczy zawiłą historię berlińskiego muru.\nBzik & Makówka przedstawiają: Autograf...\nBzik & Makówka przedstawiają: Elvis i...\nBzik & Makówka przedstawiają: Maliny...\nBzik & Makówka przedstawiają: Ucieczka...\nBzik & Makówka przedstawiają:...


SD-1230 LED - KOMERCYJNE URZĄDZENIA CHŁODNICZE | KRIMARG\nStrona główna / Zamrażarki supermarketowe / Zamrażarki z dostępem z obu stron / SD-1230 LED\nSD-1230 to solidny produkt, który brandujemy własnym logiem KRIMARG. Oświetlenie LED oraz kontroler elektroniczny w standardzie.\nZamrażarka supermarketowa SD-1230 to model sprawdzony, dobrze sprawujący się w średnich i większych sklepach i sieciach supermarketów w Polsce.\nSD-1230 może być ustawiana pojedynczp, może również stanowić element wyspy lub ciągu chłodniczego.\nSD-1230 to solidny, bardzo atrakcyjny produkt, który brandujemy własnym logiem KRIMARG.


10 powodów dla których warto przyjachać do Kazimierza Dolnego nad Wisłą - Travelicious.pl\n10 powodów dla których warto przyjachać do Kazimierza Dolnego nad Wisłą\ntravelicious August 1, 2014 LUBELSKIEPOLSKAZESTAWIENIAZJEDZ\nKazimierz Dolny okazał się być totalnym odkryciem, wspaniałe miasto nad Wisłą o spójnej renesansowej (chyba) architekturze, dobrze utrzymane, wypielęgnowane – urocze. Jeździłam tam wielokrotnie z rodzicami, kiedy byłam dzieckiem i od tego czasu zmieniło się dużo, a może nie zmieniło się nic, ale rozpuszczona bliskością Sandomierza na co dzień nie potrafiłam docenić urody Kazimierza tak bardzo jak dzisiaj. Dla nieprzekonanych 10 powodów dla których warto się tam wybrać, kolejność przypadkowa. Enjoy!\nPOWÓD 1: Vincent. Sztuka wypoczynku.\nUroczy i klimatyczny hotelik, duchem w Prowansji, a ciałem przy ulicy Krakowskiej w Kazimierzu Dolnym. Wnętrza takie, że chce się zostać na zawsze, detale w postaci suszonej lawendy na każdym kroku i mistrzowska Kuchnia i wino z menu zaprojektowanym przez samego Amaro. Jest więcej niż dobrze. Klimat jak w domu, ale takim na południu Francji. Pensjonat nigdzie nie ma żadnego kija, jest uroczo i sielsko. W miesiące letnie do dyspozycji gości jest basen. Bajka! Na razie zwięźle, bo mam w planach długi, osobny post o tym miejscu.\nFacebook Vincent. Sztuka wypoczynku.\nStrona internetowa Vincent. Sztuka wypoczynku.\nPOWÓD 2: Winnica SOLARIS\nW Polsce są winnice i to takie których nie musimy się wstydzić. W pobliżu Kazimierza Dolnego jest ich nawet kilkanaście. Perłą regionu jest Winnica Solaris prowadzona przez Macieja Mickiewicza, który z oddaniem po godzinach normalnej pracy produkuje przepyszne wino. Z pasją opowiada o sposobie produkcji, chętnie oprowadza po włościach i częstuje wyrobami (wielokrotnie nagradzanymi). Na miejscu jest przyjemna salka do degustacji, po wcześniejszym umówieniu się telefonicznym większe grupki zostaną ugoszczone przekąskami i trunkami. Więcej tak uroczych, pracowitych i zarażonych pasją ludzi! Więcej! Wina zakupiliśmy w ilości 5 butelek, na razie wypróbowaliśmy 2 i są warte przejechania kawałka Polski, aby je nabyć. Promujmy polskie wina, a doczekamy czasów kiedy w najlepszych restauracjach będziemy nimi wznosili toasty!\nFacebook (bardzo fajnie prowadzony)\nInne winnice w okolicach Kazimierza Dolnego:\nWinnica Pańska Góra (pionierzy wina musującego w regionie)\nWinnice w okolicach Kazimierza Dolnego\nco roku w maju w Janowcu odbywa się Święto Wina lokalnego, za rok jestem tam!\nWinnica Solaris, pięknie\nwina z Winnicy Solaris, przepyszne\nPOWÓD 3: Mleczna droga- manufaktura serów\nPiękna historia o tym jak wynosisz się z Warszawy, aby zamieszkać w lubelskim i prowadzić manufakturę serów. Mleczna droga (czy ta nazwa nie jest urocza?!) specjalizuje się w wyrobie Cheddara, Fety z chilli i czosnkiem, sera białego z zielonym pieprzem i naturalnego (poezja smaku!) oraz jogurtów (najlepszy waniliowy z prawdziwą wanilią). Serki przygotowywane są z pasją i naprawdę (jak bardzo żałośnie by to nie brzmiało) czuć finezję i kunszt. To nie tylko moda na eko, bio i lokalne, to delikatesowy smak, którego na próżno szukać gdzie indziej.\nMleczna Droga- manufaktura serów\nPrzed wizytą dobrze jest umówić się telefonicznie: 510 275 084\nWyroby Mlecznej drogi dostępne są w warszawskim SAMie i sklepie Bułka z szynką.\nsery z Mlecznej Drogi\nnasze zdobycze: jogurty, feta i hit w postaci sera z pieprzem\njogurt waniliowy przepyszny\nPOWÓD 4: Trasy rowerowo/ spacerowo/ biegowe\nTakie małe miasteczko, uprawiamy sport, co my tam będziemy robić? Tereny sprzyjają bieganiu (główna promenada wzdłuż Wisły), jeździe na rowerze (polecam przeprawić się promem do Janowca i kierować na zbiornik wodny, trasa jest piękna i polna, widoki na Zamek nieziemskie) oraz pieszym wędrówkom (najlepszy do tego będzie Korzeniowy Wąwóz zlokalizowany zaledwie 3 km od Rynku).\ndługa na 3,5 kilometra promenada wzdłuż Wisły\nPOWÓD 5: Galerie sztuki i koncerty\nKazimierz Dolny galeriami sztuki stoi. Największe i najciekawsze skupisko znajduje się przy ulicy Lubelskiej. Natomiast najpiękniejsze zbiory ma Galeria Leonardo na ulicy Krakowskiej. Totalnie polecam. Dla melomanów organizowane są Koncerty w nietypowych miejscach, a to w Synagodze, a to Kościele, a to na wolnym powietrzu. Informacje o aktualnych znajdują się na stronie.\nkoncerty skrzypcowe w Synagodze i jedna z licznych Galerii na ulicy Lubelskiej\nwystawa w galerii na ul. Krakowskiej zachwyciła\nPOWÓD 6: Sklep prowansalski Lawenda\nNa Rynku pod arkadami ukrył się klimatyczny sklep Lawenda, w którym kupicie suszoną lawendę, kosmetyki lawendowe i prowansalskie dodatki do mieszkania. Warto!\nStrona internetowa Lawenda\nW Lawendzie dostępne jest też lokalne piwo Kazimierskie z etykietą która bardzo przypadła mi do gustu\nPOWÓD 7: Kina na powietrzu\nO Festiwalu Dwa Brzegi słyszał chyba każdy i to właśnie dlatego znalezienie noclegu w tym czasie graniczy z cudem. Na szczęście poza festiwalem kinematografia kazimierska nie usypia i nadal otwarte są kina plenerowe: w Łaźni i w Kinie za rogiem.\nPOWÓD 8: Kuchnia\nBardzo dobrze kulinarnie się dzieje w Kazimierzu Dolnym, proszę Państwa. Oczywiście number one to Kuchnia i Wino, czyli restauracja Pensjonatu Vincent. Dania przechodzą same siebie i obchodzą jeszcze raz. Trzeba tu zjeść. Dla klimatu warto odwiedzić Zielona Tawerne, wyobrażam sobie jak pięknie musi wyglądać w okresie bożonarodzeniowym. Natomiast dla kuchni żydowskiej można przejść się do Fryjzera, ale to podobno nie jest już to co kiedyś, oryginalny lokal “U Fryzjera” spłonął 2 lata temu. Niemniej mi smakowało. Dobrze można zjeść w “Knajpie Artystycznej”, a czekolady warto napić się w “Cafe Faktoria”.\nzielona tawerna i lokalne piwo Kazimierskie\nKuchnia i wino w formie\nmus waniliowy z pudrem porzeczkowym w Kuchnia i wino\nPOWÓD 9: SPA\nKazimierz nie ma może swojego odpowiednika genialnej i mega kreatywnej Madame la Mode, która sprawuje rządy na Warmii, ale kilka ciekawych opcji na lubiących słodkie wodne lenistwo znalazłam.\nPrzestrzegam aby absolutnie nie jechać do Spa w Nałęczowie, my się wybraliśmy. Coś strasznego, państwowy relikt i czar PRL. Wszystko jest stare, zniszczone i odrażające ( dwa małe baseny wypchane ludźmi i przypuszczam, że ich ilość grzała wode plus dwie maleńkie sauny w opłakanym stanie). Nie powtórzcie mojego błędu! WIELKIE NIE DLA SPA W NAŁĘCZOWIE!\nAlternatywnie można skorzystać z oferty zabiegów w:\nVincent. Sztuka wypoczynku – skromna, ale ciekawa oferta masaży i pilingów.\nW krainie Alicji Wellness and Spa – hotelik i spa stylizowane na świat Alicji z Krainy Czarów\nBalia Wellness and Spa – hotel i spa utrzymane w klimacie balijskim\nBalia Wellness and Spa\nPOWÓD 10: Atmosfera miasta\nWszystko co powyżej plus uroczy Rynek, niepretensjonalna atmosfera i wiele muzeów i zabytków typu ruiny dla fanów klasycznego zwiedzania.\nNigdy jeszcze nie byłam tak przekonana do polecenia jakiegoś miejsca, Kazimierz dolny to prawdziwy hit, kto był ten wie, a kto jeszcze nie miał okazji powinien się zebrać. Myślę że prawdziwą magię region odpala w okolicach Bożego Narodzenia, ale to temat na inny post.\nPS: Najlepiej do Kazimierza wybrać się w tygodniu, weekend nie jest dobrym pomysłem, gdyż urok znika pośród tłumu turystów, nigdzie nie ma miejsc i możecie być niezadowoleni.\nPrevious ArticleCo pakuję w długą podróż samolotem?\nNext ArticleI love lofts – nasze mieszkania w Toronto\nPomysł na weekend we dwoje w Kazimierzu Dolnym\ntravelicious October 18, 2016\ntravelicious August 10, 2014\nDecember 14, 2016 Laurie Pegg Reply\nJune 3, 2017 Lazybear Reply\nKiedyś chciałem tam pojechać, ale zniechęciła mnie popularność tego miejsca i wizja przeciskania się przez tłumy. Trzeba by podjechać tam w środku tygodnia i to nie w samym sezonie, np. w kwietniu, wrześniu. Na pewno kiedyś odwiedzę. Zdjęcia bardzo piękne 🙂\nLeave a Reply to Lazybear Cancel Reply


poniedziałek, 25 kwietnia 2016 17:35 / Autor: Iwona Gajewska-Wrona\nDzień Otwarty w „Nazarecie” cieszył się dużym zainteresowaniem. Placówkę odwiedziły tłumy gimnazjalistów. – To moja pierwsza wizyta w tej szkole. Muszę przyznać, że zarówno uczniowie, jak i kadra nauczycielska bardzo się postarali. Program, który przygotowali jest na tyle interesujący i pokazujący poziom uczniów, że może zachęcić – mówi Piotr Młynarczyk. Gimnazjalista odwiedza kieleckie szkoły w poszukiwaniu tej, która wzbudzi jego największe zainteresowanie. – Póki co „Nazaret” i „Żeromski” są moimi faworytami. Co wybiorę? Jeszcze nie wiem- dopowiada.\nNa odwiedzających liceum czekało wiele niespodzianek. W programie znalazły się między innymi: prezentacje doświadczeń laboratoryjnych, eksperymenty, quizy i zagadki oraz gry i zabawy taneczne. Na pytania odwiedzających odpowiadali zarówno uczniowie, jak i nauczyciele pracujący w szkole. – Dzień Otwarty jest po to, żeby gimnazjaliści mogli sami się przekonać jak u nas jest. Mamy nadzieję, że to, co przygotowaliśmy pokazało wszystkim, że nasza szkoła to nie tylko wysoki poziom nauczania, ale przede wszystkim zgrani ludzie i wspaniała atmosfera – mówi Kamil Gil, jeden z uczniów „Nazaretu”.\nO tym, że Liceum Ogólnokształcące im św. Jadwigi Królowej w Kielcach jest dobrym wyborem, jest przekonany Krzysztof Jankowski. – Byłem też w innych szkołach, ale myślę, że pozostanę przy Nazarecie. Ja szukam szkoły, w której będę mógł się rozwijać. Chciałbym postawić na udział w olimpiadach i konkursach, i uważam, że tu najlepiej mnie do tego przygotują- twierdzi chłopak.\nLiceum jest szkołą prowadzoną przez Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu, Prowincja Krakowska. Od nowego roku w liceum utworzone zostaną dwie klasy pierwsze. Szczegółowe informacje dostępne są na stronie nazaret.kielce.pl.


Filmożercy - czyli jaki to film ? / klaps 229 - *...:::JaRo:::...* - 24.02.2005 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nFilmożercy - czyli jaki to film ? / klaps 229\n20. Osoba która poprawnie odgadła tytuł filmu zobowiązana jest w ciągu 20 minut do dodania nowej zagadki w przeciwnym razie nie dostaje punktu.\n21. Jeśli autor zagadki nie rozstrzygnie zwycięzcy, a osoba która jest pewna poprawnej odpowiedzi nie potwierdzi jej linkiem po upływie 20 minut od ostatniego wpisu, punkt otrzymuje ten kto jako pierwszy udzieli odpowiedzi potwierdzonej linkiem.\n667 -- mithos\n350 -- ILEK\n341 -- remwall\n324 -- Lechiander\n238 -- Emerald\n234 -- Mnieteq\n211 -- CHESTER80\n208 -- Stranger\n200 -- kurzew\n197 -- garrett\n191 -- darek_dragon\n188 -- ZARA\n175 -- sparrhawk\n155 -- Goofy23\n148 -- wysiu\n143 -- artrus\n134 -- gacek -- *...:::JaRo:::...*\n125 -- rostov\n124 -- Justa\n123 -- ttomcioo\n107 -- Aceofbase\n105 -- Enc0re\n089 -- ZgReDeK\n078 -- w o y t e k\n077 -- niemcowa\n056 -- Crash8462\n054 -- AQA -- boro\n049- - dorotka_l\n045 -- Coolabor\n043 -- chreo\n042 -- Mortan\n041 -- megaabol\n039 -- Yos_sarian\n034 -- CleaneR\n033 -- pizmak -- Lukasar -- Solusar\n032 -- techi\n031 -- Kargulena -- FreemaN\n030 -- Kozia -- kojot__ -- Smoleń\n029 -- WolverineX\n028 -- Carnifex\n027 -- Brisk -- Sulik -- doniczka\n024 -- gereg -- GeForce\n023 -- U.V. Impaler\n021 -- J0T\n019 -- Sparrow -- Ramz\n018 -- peeyack -- Catkin20\n014 -- Chejron -- Esqualante\n013 -- soze -- Kanon -- Ronnie Soak --\n012 -- kwapiszon -- Kr0ndar -- joel\n011 -- Yans -- Moviex -- _Szakal_ --\n010 -- milys -- yagienka -- ...NathaN...-- PIL --\n009 -- legrooch -- Riperek --\n008 -- soldamn -- coolcube -- turbo świnka -- scigall -- DarkStelix -- dudka\n007 -- Pichtowy -- pXXq -- Silver Fox -- gester\n006 -- StarWarsDroidWanabe -- Yisrael -- PrEd4ToR -- haszek -- vorsten -- anianella --\n005 -- Kush -- evs -- Soll -- dontforget -- Shadow^^^ --\n004 -- Paudyn -- koksbox -- Fett -- eJay -- Immothep -- leeloo7 --\n003 -- flame -- Marek z Lechem -- kaies -- gromusek -- ---paciorus -- niv0let --\n002 -- Mysza -- Obergeist -- ^Piotrek^ -- PROMETEUSZ.. -- deser -- viesiek -- JRK -- peners -- okix -- Łyczek -- M A J A -- Cubituss -- Filipesco -- -=chudy=- -- Sayyadina Av'Lee -- awszerszen -- Solesar -- Zgred -- logadin --- Shadowmage -- SER-JONES^^^\n001 -- Okruch -- Mastyl -- rav76 -- EwUnIa_kR -- Verminus -- dudek101 -- jiker-- VinEze -- bilbo_B -- ŻoHoŚ -- [dRaXer] -- ..::amber::.. -- Yeenny -- filetx -- cronotrigger -- Diablomaniak -- Bunia -- ozimeczek -- amoreg1234 -- axel1 -- Nazgrel -- Trzepiskor -- qwertyyyy -- tyciu -- azimuth-- Breżniew\nSponsor jest zagadką.\nDemon Driver +1\n201 -- kurzew\n*...:::JaRo:::...* ---> spodziewalem sie atkiej odpowiedze ;] ale to niestety nieten film.\nCofnij sie o kilka lat w czasie.\nEgzorcysta 3 :) ?\npodpowiedz ----> *...:::JaRo:::...* zostaw w spokoju bogu ducha winnego egzorcyste :]\nkolejny screen powinno byc latwiej------->\nludzie co tak cienko? :P\n668 -- mithos\nOsada mi się skojarzyła :)\nmysle ze to Omen\nwidze, ze wszyscy sobie poszli\n055 -- boro\n054 -- AQA\nja tam czuwam na posterunku :)\n669 -- mithos\nktoś tu wcześniej czy później wpadnie, więc podpowiedź się pewnie przyda :)\nno to może jeszcze jedna\nJaRo +1 :)\n135 -- *...:::JaRo:::...*\n134 -- gacek\nWitam po udanej walce z grypa :D i zgaduje :\n- Nic śmiesznego ??\nDrugi ... wiecznie drugi ... nawet jak byłem pierwszy czułem się jak drugi ... :]\nRamz i doniczka +1\ncholera nie poznałem :)\nmithos ---> to był ten moment kiedy on leżał w kostnicy i wyciągało go tych dwóch gości i padł teksty " ... ty olek, czarnego olka ma ... pewnie mu z czerniał od walenia tych wszykich towarów ... ( a on w myślach ) ... ta jasne " :) Uwielbiam ten film :))\n028 -- Carnifex -- doniczka\n027 -- Brisk -- Sulik\n020 -- Ramz\n019 -- Sparrow\nJaRo - no własnie domyśliłem się hehe ... ten film widziałem dziesiątki razy dlatego jestem na siebie zły ;)\nJakąś podpowiedź prosimy :>\nNo dobra zebym nie musial pilnowac w nocy ;)\nteraz popatrzcie w niebo.... -------------->\n029 -- WolverineX -- doniczka\nApollo 13 ??\nTutaj macie potwierdzenie :\nPS. Za chwile zagadka :D\nPotwierdzcie linkiem z serwisu www.film.onet.pl, bo ja ide juz kimac :D\n021 -- J0T -- Ramz\nNo nie wiem...może Piąty Element? (sądząc po papierosie ;))?\n670 -- mithos\nstrzelam bez przekonania...\nWitam .... czas chyba na podpowiedź\nILEK +1 :)\nmitho dawaj kolejna bo ilkowi troche za dlugo schodzi z dodaniem :D\njestem , jestem sorki...\nale mnie praca wciagnela...jak nigdy:)))\n351 -- ILEK\nJa bym strzelal na :D :\nRamz + 1\nDzisiaj widze ze latwe rzeczy ida, to ja tez cos prostego dam ;)\n022 -- HopkinZ -- Ramz\nJak chcecie pomoc to dajcie znac ;)\nBTW. Choc uwazam ze film prosciutki :D\nto chyba byli dwaj sparciali tetrycy czy jakoś tak\nDwaj Zgryźliwi Tetrycy :)\nDwaj zgryźliwi tetrycy??\nI tutaj 3 x NIE ;)\nBTW. Wiedzialem ze wszyscy na to poleca :D :D :D\nSmolen - sparciali - skadzes ty to wytrzasnal ?? :D Niezle sie usmialem :D :D :D\nDwaj jeszcze bardziej zgryźliwi tetrycy ?\nOczywiscie za Goraca linie :D\n136 -- *...:::JaRo:::...*\nOryginalny tytuł proszę.\nPotwierdzcie sobie linkem bo ja spadam.\n176 -- sparrhawk\npotwierzenie w linku:\n030 -- Kozia -- kojot__ -- Smoleń -- doniczka\ndarek_dragon +1 ;)\n192 -- darek_dragon\nDobra... dostaniecie podpowiedź ;)\nJeszcze jeden up, może się ktoś skusi ;)\n056 -- Crash8462 -- boro\nMeet the Fockers (Poznaj moich rodziców) ??\n124 -- Justa -- ttomcioo\nMożna dołączyć się do gry???\nNo niech już będzie, dam podpowiedź.\n057 -- boro\n125 -- rostov -- ttomcioo\npoprawka Sposób na Ryszarda\npotwierdzenie w linku....\nOryginalny tytuł poproszę ---------------->\n031 -- Kargulena -- FreemaN -- doniczka\n058 -- boro\n055 -- AQA\njak jeszcze się tu bawiłem to autor zagadki musiał potwierdzić, że się odp. zgadza, a teraz nie?\nNo właśnie, ja tu sie tez kiedys bawiłem, WTF ?\nNo dobra, linka nie zauwazylem, moze dlatego jestem lekko podburzony, bo mithos na poczatku watku nie potwierdzil filmu linkiem.\nJuz sie nie odzywam\npeeyack mogę wiedzieć konkretnie w którym momencie nie potwierdziłem zagadki?\nFak, fak, fak.\nKurwa ślepnę panie i panowie. Albo jestescie moderatorami i zmieniacie posty bez adnotacji o modyfikacji...\nSorki wielkie mithos. Chodzilo mi o Stracone dusze, ale nie przyuwazylem lineczki na dole\nhehe nie ma sprawy :)\nmoze jakas podpowiedz jak jeszcze wszyscy nie spia?\nno dobra - ja juz wstalem, a gdzie reszta ferajny?? juz poszliscie spac??\nboro => może dasz zagadkę\nmowisz - masz... na poczatek co prostego\nBreżniew [ Pretorianin ]\npunkt 20 regulaminu..\nJutro w nocy święto filmu siedzimy i gramy do rana :P\n059 -- boro\nMiasto Boga. Potwierdzenie w linku poniżej:)))\n032 -- techi -- doniczka\n001 -- Okruch -- Mastyl -- rav76 -- EwUnIa_kR -- Verminus -- dudek101 -- jiker-- VinEze -- bilbo_B -- ŻoHoŚ -- [dRaXer] -- ..::amber::.. -- Yeenny -- filetx -- cronotrigger -- Diablomaniak -- Bunia -- ozimeczek -- amoreg1234 -- axel1 -- Nazgrel -- Trzepiskor -- qwertyyyy -- tyciu -- azimuth-- Breżni\nno ludzie bierta się ;))\n126 -- ttomcioo\nsorry za takie małe zdjęcie ale film.onet mi szwankuje. Poradzicie sobie---------------->\n033 -- pizmak -- Lukasar -- Solusar -- doniczka\n001 -- Okruch -- Mastyl -- rav76 -- EwUnIa_kR -- Verminus -- dudek101 -- jiker-- VinEze -- bilbo_B -- ŻoHoŚ -- [dRaXer] -- ..::amber::.. -- Yeenny -- filetx -- cronotrigger -- Diablomaniak -- Bunia -- ozimeczek -- amoreg1234 -- axel1 -- Nazgrel -- Trzepiskor -- qwertyyyy -- tyciu -- azimuth-- Breżn\nNo to teraz coś ode mnie :)\n011 -- Yans -- Moviex -- _Szakal_ -- PIL --\n010 -- milys -- yagienka -- ...NathaN...--\nPodpowiedź druga i ostatnia\nJuz myslałem, że nikt nie zgadnie.\n060 -- boro\nteraz bedzie latwiej...\nostatnia podpowiedz.. ona jest dosc charakterystyczna i nie grala az w tak wielu filmach\nPotwierdzenie w linku poniżej\n025 -- GeForce\nMiasto zaginionych dzieci.\nPotwierdzenie tam gdzie zawsze:\nco taki przestój dzisiaj?? tylko nie mówcie że czekacie na Oskary :P ----------------->\n034 -- CleaneR -- doniczka\ncos z nowosci:\n061 -- boro\n137 -- *...:::JaRo:::...*\nProścizna nad prościznami :)\nJamkonorek [ Pretorianin ]\nEl Aviatoro? :P\nJak się zerwali :)\nboto, Jamkonorek i Zgredek +1\nsorka " boro " a nie " boto " :)\nJamkonorek --> co mam mówić :) ?\njuż nic nic :)\n062 -- boro\n001 -- Okruch -- Mastyl -- rav76 -- EwUnIa_kR -- Verminus -- dudek101 -- jiker-- VinEze -- bilbo_B -- ŻoHoŚ -- [dRaXer] -- ..::amber::.. -- Yeenny -- filetx -- cronotrigger -- Diablomaniak -- Bunia -- ozimeczek -- amoreg1234 -- axel1 -- Nazgrel -- Trzepiskor -- qwertyyyy -- tyciu -- azimuth-- Breżn -- Jamkonorek\nsory. poprawna wersja:\n090 -- ZgReDeK\none million dollar hotel? czy jakos tak\nTheMillion Dollar Hotel\n091 -- ZgReDeK\nIde kolacje zrobic wiec bede dopiero za jakis czas :)\n(screeny wlasnoreczne :]\nsupersize me ????????????\nponiewaz ZgReDeK obzera sie kolacja i nie bardzo jest jak potwierdzic linkiem . to tylko podam linka do galerii filmu...\n063 -- boro\ndobra - potwierdzcie sobie linkiem - ja lece do kina na Constantine\n127 -- ttomcioo\n001 -- Okruch -- Mastyl -- rav76 -- EwUnIa_kR -- Verminus -- dudek101 -- jiker-- VinEze -- bilbo_B -- ŻoHoŚ -- [dRaXer] -- ..::amber::.. -- Yeenny -- filetx -- cronotrigger -- Diablomaniak -- Bunia -- ozimeczek -- amoreg1234 -- axel1 -- Nazgrel -- Trzepiskor -- qwertyyyy -- tyciu -- azimuth-- Breżniew -- Jamkonorek\njedziemy dalej --------------->\n026 -- GeForce\n064 -- boro\nnie.. cos swiezszego..\n092 -- ZgReDeK\nThe Shipping News?\nHistorie kuchenne. Ciekawe tylko, jak znajdę do tego potwierdzenie, skoro Zgredek znowu dał pewnie swojego screena...\nttomcioo ---> niech potwierdzeniem bedzie ten screen ta sama chata z talerzami na scianie\ndawaj kolejna zagadke ;]\n128 -- ttomcioo\nTak jest. :) kurzew +1\nttomcioo ---> czytalem twoj post o oskarach:]\n202 -- kurzew\nW Obcym? :)\ntak w obcym\n129 -- ttomcioo\nwiedzialem ze cos na s ale musialem znalezc potwierdzenie\nkurzew +1 Sprawdzałeś wszystkie na "s"? :))\ni juz jestem ;]\nto gramy dalej co???\na tak powaznie to daje kolejna zagadke punktu sobie nie dodaje i sorry za zwlke ale usialem opuscic robote i dopiero teraz wrocilem:]\n177 -- sparrhawk\n065 -- boro\nUśmiech Mony Lizy.\n056 -- Crash8462 -- AQA\n203 -- kurzew\nkurzew dobrze czy źle ?\nJamkonorek ---. zle :(\nTzymischePL bez punktu\ntabela bez zmian oczywiscie\na to dlaczego bez punktu ?\nPotwierdziles przed uplywem 20 minut...\naha wprowadziliscie kolejny punkt do regulaminu :]\nPodpowiedź ( ? )\n066 -- boro\nZapraszam do nowej części bo widocznie nikomu sie nie chciało założyć :)


Tusze do Drukarki Brother MFC-J 5720DW - Oryginalne i Zamienniki - Drukuj24.pl\nDodaj Brother MFC-J 5720DW do twoich drukarek\nTusze do drukarki Brother MFC-J 5720DW\nW naszej ofercie znajdą Państwo tusze do drukarki atramentowej Brother MFC-J 5720DW. Ze względu na kompaktowe wymiary Brother MFC-J 5720DW jest często polecana do domu i małego biura. Prostota obsługi sprzyja sprawnemu i wygodnemu drukowaniu, a czarny tusz pozwala na wydrukowanie dokumentów, co wpływa korzystnie na obniżenie kosztów eksploatacji.\nOryginalny tusz do Brother MFC-J 5720DW – dlaczego jest polecany?\nDo drukarki Brother MFC-J 5720DW potrzebny jest kompatybilny czarny tusz w przystępnej cenie od zł. Aby otrzymać wydruki w kolorze, potrzebne są także następujące tusze: magenta, cyan i yellow. Tusze kolorowe zapewniają możliwość wydruku , a ich cena zaczyna się od zł. Zakup oryginalnego tuszu jest równoznaczny z wysoką jakością wydruku i pewnością, że drukarka będzie funkcjonować bez zastrzeżeń


MIESZKO S.A., jeden z największych producentów wyrobów cukierniczych w Polsce, powierzył ID Logistics, dostawcy usług logistycznych, zarządzanie swoim nowym centrum dystrybucji w Gliwicach, skąd zaopatrywani będą zarówno klienci krajowi jak i eksportowi.\nUruchomienie operacyjne Magazynu Wyrobów Gotowych MIESZKO zostało zaplanowane na 6 marca 2017 roku. Zadaniem ID Logistics będzie zarządzanie procesami magazynowymi, w tym co-packing, kompletowanie zamówień i zarządzanie zapasami. Operator odpowiadać będzie także za transport półproduktów bezpośrednio z zakładów produkcyjnych MIESZKO do gliwickiego centrum dystrybucji.\n- Jakość produktów i usług leży w centrum działań MIESZKO S.A. Dlatego, aby zaoferować naszym klientom najwyższej jakości serwis, postanowiliśmy skonsolidować produkcję w jednym miejscu - w Raciborzu, skąd wywodzi się nasza cukiernicza tradycja, a zarządzanie magazynem powierzyć firmie zewnętrznej. Po przeprowadzeniu wielu analiz wszystkich otrzymanych ofert wybraliśmy ID Logistics. ID Logistics to firma, która w pełni rozumie nasze potrzeby i oczekiwania, a dzięki profesjonalistom, których ma w swoim zespole, może zagwarantować nam obsługę na najwyższym poziomie. Jesteśmy przekonani, że wspólnie zrealizujemy ambitne cele na kolejne lata - podkreśla Iwona Kmiecińska, kierownik zespołu magazynów i ekspedycji MIESZKO S.A.\nCentrum dystrybucji MIESZKO w Gliwicach skonsoliduje pracę dwóch działających obecnie magazynów firmy. Jego powierzchnia wynosi 6 700 m kw. Składowanych będzie tu ponad 800 typów (SKU) produktów czekoladowych, m.in. praliny, cukierki ekstrudowane, trufle, cukierki karmelkowe oraz wafle. W magazynie wydzielona będzie również strefa do składowania opakowań.\n- Obsługa logistyczna produktów czekoladowych i gwarancja zachowania ich wysokiej jakości wymaga od operatora dużego doświadczenia i know-how. Przy projektowaniu procesów magazynowych dla MIESZKO musieliśmy uwzględnić, m.in. bardzo restrykcyjne warunki przechowywania czy zarządzanie sezonowością sprzedaży - mówi Krystian Mrukwa, Senior Process Design Manager w ID Logistics Polska.\nNowoczesny magazyn typu BTS (build-to-suit) zostanie w pełni dostosowany do przechowywania i dystrybucji artykułów czekoladowych, wrażliwych na wpływ czynników zewnętrznych, takich jak temperatura czy wilgoć. Magazynowanie odbywać się będzie w ściśle kontrolowanej temperaturze dodatniej +16°C, przy zachowaniu odpowiedniego poziomu wilgotności powietrza. ID Logistics będzie zarządzać procesami magazynowymi w oparciu o system informatyczny WMS Qguar.\n- Cieszymy się bardzo, że do grona naszych klientów dołączyła firma MIESZKO S.A., jeden z najbardziej znanych polskich producentów wyrobów cukierniczych, z długą historią i silną pozycją na rynku. Dzięki zaangażowaniu i wspólnej pracy zespołów projektowych i operacyjnych MIESZKO oraz ID Logistics przygotowaliśmy koncepcję, która spełnia oczekiwania naszego klienta - mówi Krystian Mrukwa.\nOstatnio zmieniany w środa, 08 luty 2017 11:31\nWięcej w tej kategorii: « Kuehne + Nagel z certyfikatem IATA CEIV Pharma Poczta Polska zaprasza startupy do współpracy »


Wyśmienite odzywki nie są szkodliwe | ComunicateMedia.net Search Engine Optimisation Web 2.0 (Beta)\non January 31, 2013 by maryjanek2012\tin Sport, Comments (0)\nWyśmienite odzywki nie są szkodliwe\nApendyksy budowy mięsa są dodatkowo zaprojektowane w finału zwiększenia sprawności mięsa tudzież przynieść ulgę tok struktur ścierwa. Sesje wychowawcze mogą stanowić niesłychanie znojny plus raz po raz że akcesoryjna pomyślunek pozytywna do pchania do krawędzi jest potrzebne aż do dostania zamiarów docelowe w rezultatach treningu. Zwiększony pułap treningu wywołuje, że ??popyt na padło więcej witamin także minerałów, w plonu czego organizm żywy być może przymykać oko na wybór co prawdopodobnie spośród kolejek hamować pomnożenie mięśni.\nSuplementy prace winnaś znajdować się uważnie wyselekcjonowane, gdyż forma a ton mięsa poprzez oddziaływanie na owoce treningu. Wtedy, o ile Twoim finałem jest po prostu stawiać mięśnie, musisz popatrzeć do apendyksów treningowe, takie jako prohormony, pobudzacze testosteronu, białka serwatki plus kreatyny. Lecz tutaj konstruowanie mięśni instruktaże nie jeno wpaść aż do wznoszenia mięśni, lecz podobnie jak pchnięcie na utratę tłuszczu. Suplementy, jakie wspomogą spalić dziczy są aneksy apetytu, blokery węglowodanów, tłuszczu palników również samowładny od momentu stymulantów artykuły.\nGama rezultatów przystępnych w formie apendyksów budowy ciałka istnieje całkiem wyczerpująca. Acz blog odżywki przewodnie kategorie, jakie realizator wymeldowanie są apendyksy białkowe, glutaminy diety oraz apendyksów kreatynowych.\nSuplementy białka są wyzyskiwane przez fabrykanta ciałka ze względu na ich zadatek aż do powiększania lud mięśniowej. Kulturystów aneksy białka przede wszystkim zatem, że są owszem efektywne w poprawie efektów sportowych. Treningi są zakute wywoływać napięcia spośród powodu potrzeby pozyskania wielbionych efektów.\nTags: kulturystyka, odżywki, sport, uroda, zdrowie\nOznacza to wiesz iż spraw ikea są w internecie?\nGabinety kosmetyczne dla wszystkich?


autor: lenrock » 13 kwietnia 2003, 11:15\nNowa ankieta jako oddzielny temat\nautor: Pitreck » 13 kwietnia 2003, 11:22\nNiepotrzebnie tylko zamieszanie robisz.\nautor: lenrock » 13 kwietnia 2003, 11:22\nZmieniając temat poprzedniego tematu ankieta wyparowała , proszę o ponowne głosowanie i wybaczenia za te niedogodności .\nOstateczne wyniki tej odbędą się 23 Kwietnia , tak więc zapraszym wszytstkich chętnych.\nP.S. Z powodu zamieszania ankieta została stworzona w złym dziale Programowania zamiast Propagowanie Mozilli . Może jakiś Admin cudotwórca potrafi to naprawić , bardzo bym był wdzięczny , bo nie chcę znowu psuć ankiety.\nautor: Konrad » 13 kwietnia 2003, 11:37\nMoze mi ktos w koncu wytlumaczyc jak zamieszcza sie ankiete?\nautor: lenrock » 13 kwietnia 2003, 11:43\nStwórz nowy temat , i tam będzie odpowiednia opcja , na dole pod okienkiem do wpisywania treści i jak chcesz aby były 2 możliwości do wyboru to tam wpisujesz 3 i tej ostatniej nie będzie widać\nNo i oczywiście nie probuj póżniej zmianiać ani treści ani tematu , bo skończysz jak ja.\nautor: E2rd » 13 kwietnia 2003, 18:25\nAnkiety da się tworzyć tylko na niektórych forach. Ciekawe, od czego to zależy...?\nA w temacie: Zagłosowałem (ponownie) za Mozillą. Po prostu za wcześnie jeszcze na Phoenixa. Wydaje mi się, że programiści Mozilli mogliby jeszcze przynajmniej przez kwartał zacisnąć zęby i popracować nad jej stabilnością. W wyniku tego można byłoby ją odłożyć na półkę jako produkt dość porządny i stabilny i zająć się czymś nowym i ciekawym - czyli Px + Minotaur. No i Netscape dostałby o wiele lepszą swoją "stabilną gałąź".\nautor: lenrock » 13 kwietnia 2003, 22:21\nE2rd pisze: Ankiety da się tworzyć tylko na niektórych forach. Ciekawe, od czego to zależy...?\nNo a ja chciałem zrobić tą ankietę na Propagowaniu Mozilli a tu wyszło że moja pomyłka nie była pomyłką bo da się tylko na "yankee" i "programowaniu" jak teraz sprawdzałem.\nautor: Mysticus » 14 kwietnia 2003, 01:22\nCzy Phoenix, podobnie jak SeaMonkey, zostanie nazwany Navigatorem? Pytam z ciekawości, bo i tak zagłosowałem już na Phoeniksa .\nZapewne kluczową rolę odgrywa tu widzimisie administratora\nautor: lenrock » 14 kwietnia 2003, 15:59\nPhoenix szuka nowej nazwy dla siebie od dłuższego czasu , ale zawiódłbym się gdyby Nawigator miałby się nią stać.\nA teraz troche statystyki:\nPo 24 godzinach od rozpoczęcia Ankiety . Początkowo wygrywał Phoenix , wieczorem był remis , zaś dzisiejszy dzień należy do Mozilli . Na razie jednak swój głos oddało trzydzieści pare osób więc pozostało jeszcze z 600 zarejetrowanych Forumowiczów.Czekamy na wasze głosy .\nautor: LarryN » 14 kwietnia 2003, 17:17\nKonserwa z nas wychodzi. )\nAle zawsze uważałem, że pomimio pozrow Open Source to ruch konserwatystów. Czyli rewolucjnistów, dwie fale temu.\nautor: Pitreck » 14 kwietnia 2003, 17:20\n1) Mnie tez zastanawia jak na bedzie z nazewnictwem Phoenixa i Minotaura w Mozilla Suite. Wg. mnie sa 3 mozliwosci:\n-Zachowaja swoje nazwy(oczywiscie mowa tu o tych stalych, bo te sa tymczasowe)\n-Beda sie nazywac Mozilla\n-beda sie nazywac Mozilla Browser(ew. Navigator), Mozilla Mail\n2) Obecnie jest 655 zarejestrowanych uzytkownikow, jezeli przez czas trwania ankiety zaglosuje chociaz 50% to bedzie dobrze(bedziemy mieli wieksza frekwencje niz byla w referendum unijnym na wegrzech )\nautor: lenrock » 14 kwietnia 2003, 18:23\nPitreck pisze: 1) Mnie tez zastanawia jak na bedzie z nazewnictwem Phoenixa i Minotaura w Mozilla Suite. Wg. mnie sa 3 mozliwosci:\nWłaściwie to mogą zostać pod nazwą Mozilli i instalkę nawet zostawić taką samą a tylko dla wtajemniczonych było by wiadome że zmieniła się budowa ich ulubionej przeglądarki\nPitreck pisze: 2) Obecnie jest 655 zarejestrowanych uzytkownikow, jezeli przez czas trwania ankiety zaglosuje chociaz 50% to bedzie dobrze(bedziemy mieli wieksza frekwencje niz byla w referendum unijnym na wegrzech )\nJak dojdziemy do 100 osób to uznam to za sukces , biorąc pod uwagę że ci co nie korzystali z Phoenixa nie mają zdania i pewnie nie głosują.\nautor: nutado » 14 kwietnia 2003, 19:25\nJa nie wiem na co glosowac Gdyby phoenix mial sidebara to napewno na niego... niestety nie ma... nie potrafie wybrac...\nautor: Gandalf » 14 kwietnia 2003, 19:41\nJa zaglosowalem na Phoenixa. A co!\nPhoenix to przyszlosc i moim zdaniem ma ogromne szanse zastapic nam Mozille.\nPrzeniesienie funkcji Mozilli do Phoenixa (tych ktorych nie ma) to bardzo malo pracy w porownaniu z procesem odwrotnym.\nNie wiem po co ta ankieta. Nie mamy bezposredniego wplywu decyzyjnego na wybor browsera w mozilla.org (chyba, ze ktorys z Was ma nicka Asa Dotzler ;]) wiec nic nie zmienimy takimi glosowaniami. To raz.\nDwa porownujemy wczesna alfe Phoenixa z zaawansowana publiczna wersja Mozilli.\nTrzy porownujemy projekt w ktorym dotychczas bralo udzial 5-7 osob, z projektem nad ktorym pracowalo jak na razie z 30 osob (odliczam ze sto osob ktore pracuja nad silnikiem - czyli czescia wspolna dla obu).\nPrzypominam, ze to sie zmieni po 1.4 final, i wtedy bedziemy mieli okazje popatrzec jak szybko rozwija sie Phoenix.\nnutado: Phoenix bedzie mial juz niedlugo sidebara Mozesz spokojnie glosowac na Phoenixa, wersja 0.6 imho juz bedzie z pelnym sidebarem\nautor: lenrock » 14 kwietnia 2003, 19:42\nNie wierze by zrezygnowali z sidebara , może tylko na razie jest tak okrojony. To znaczy są jakieś zaczątki Sidebar z ownloads, Bookmarks i History.\nautor: lenrock » 14 kwietnia 2003, 19:45\nGandalf pisze: Nie wiem po co ta ankieta.)\nSam ją zakładałem i też nie wiem\nautor: emdej » 14 kwietnia 2003, 19:47\nmysle ze skoro juz musza zmieniac, to najlepiej by bylo gdyby wlasnie tak sie stalo jak mowisz, oczywiscie chodzi mi o to zebym nie zauwazyl ze cos zmienili - jak na to teraz patrze to chyba tylko taka ewentualnosc moglaby mnie sklonic do rezygnacji z 1.4.....\nskoro Mozilla "upada", a przynajmniej sie przeobraza i zmienia nazwe, to chyba to forum ma zla nazwe, a moze wogole za jakis rok umrze smiercia naturalna bo ktos szybko wykupi domenke phoenixpl.org..... boje sie tych zmian....\nzgadza sie - jestem konserwatysta ! (opensource'owiczem)\nautor: emdej » 14 kwietnia 2003, 19:49\nale ja wiem !\nbo juz wielokrotnie na forum byly skladane wnioski i zmiane ankiety na stronie glownej, niestety bez echa - ludzie chca nowej ankiety !!!\nautor: lenrock » 14 kwietnia 2003, 21:09\nemdej pisze: ludzie chca nowej ankiety !!!\nTo proponuje zrobić ankietę o zdjęcie ankiety z głownej strony "o sajbarze" , póżniej ankietę o tym "jaka ma być nowa ankieta" , Później głosować na nowej ankiecie a później złożyć ankietę czy uważało się że wyniki ankiety "jaka ma być nowa ankieta" były sfałszowane. Proste , co nie ??\nautor: Gość » 14 kwietnia 2003, 21:51\nlenrock pisze: To proponuje zrobić ankietę o zdjęcie ankiety z głownej strony "o sajbarze" , póżniej ankietę o tym "jaka ma być nowa ankieta" , Później głosować na nowej ankiecie a później złożyć ankietę czy uważało się że wyniki ankiety "jaka ma być nowa ankieta" były sfałszowane. Proste , co nie ??\nno to moze lekka przesada, ale tylko lekka\nfaktem jest ze skoro juz jakas ankieta ma byc to niech bedzie bardziej aktualna, jak nie ma pomyslow to niech bedzie pytanie ile srednio w tym miesiacu spadnie litrow deszczu na metr kwadratowy w polsce - co miesiac bedzie nowa