Recenzja – Ryze Tello – 4Śmigła.pl\n4Śmigła.pl > Recenzje > Recenzja – Ryze Tello\n4smigla Grudzień 23, 2018 0 Comments\ndji, dron, recenzja, ryze, tello\nKiedy zobaczyłem po raz pierwszy Ryze Tello i fakt, że został on opracowany przy współpracy z DJI, stwierdziłem, że to może być naprawdę udany kopter. Jakby nie patrzeć, wspomniana firma dominuje na rynku, ale trudno odmówić jej produktom innowacyjności, estetyki, czy jakości wykonania.\nTello został zapakowany minimalistycznie. Karton, który otrzymujemy jest niewiele większy od samego koptera, a prawie cały przód jest przeźroczysty z wyjątkiem górnej i dolnej krawędzi. Całość doskonale eksponuje produkt od Ryze. Należy pamiętać, że Tello nie ma w zestawie aparatury do sterowania nim, a w tym celu musimy się posłużyć smartfonem. Samo opakowanie zdaje się mówić, że mamy do czynienia z produktem wysokiej jakości, więc zapłaciwszy za niego niemałą kwotę nie powinniśmy być rozczarowani.\nOczywiście poczucie estetyki jest kwestią indywidualną, ale Tello w pudełku może się podobać. No i ma nadrukowane logo Intela – znajdźcie taki drugi 😉\nTello włożony został pomiędzy dwie wypraski z PET, które chronią go w transporcie. W moim przypadku, mimo wgniecionego z góry pudełka, sam model był nienarzuszony.\nW dolnej części pudełka znajdziemy kartonowe przykrycie pod którym znajdziemy wszystkie akcesoria. Gdy wyciągnąłem Tello, trochę się z początku zdziwiłem, że nic więcej nie znalazłem, ale brakowało mi baterii, więc zacząłem szukać głębiej w pudełku. Elementów nie ma dużo. Dostajemy zapasowy komplet śmigieł (2 lewe, 2 prawe), kluczyk do ich demontażu, instrukcję oraz oczywiście sam brakujący pakiet Litowo-jonowy.\nZestaw akcesoriów do Tello nie jest specjalnie imponujący szczególnie, gdy spojrzymy jak rozpieszczają nas niektórzy producenci.\nZacznijmy od razu od baterii. Jest to Litowo-Jonowy pakiet o pojemności 1100 mAh oraz napięciu znamionowym 3.8V, ładowany do 4.35V. Innymi słowy jest on tym samym, co znamy pod skrótem HV (ang. High-Voltage). Te dodatkowe 0.15V jest właśnie po to, żeby kopter miał ten dodatkowy „pazur” i utrzymywał nieco wyższe napięcie podczas rozładowywania (cała krzywa znajduje się nieco ponad tym, co daje standardowy pakiet 4.2V). W przypadku tańszych Li-Po odbywa się to kosztem żywotności baterii. Jak jest w Tello? Wyjdzie po paru miesiącach użytkowania, a ja mam go dopiero od tygodnia.\nBateria nie ma żadnego przewodu zasilającego – jest zamknięta w plastikowej obudowie (jak przystało na litowo-jonową) i zasila kopter poprzez 4 blaszki, które widać też na zdjęciu. W pełni naładowana wystarcza na około 10 minut lotu, co jest niezłym wynikiem. Nieco gorszym, niż podaje producent, ale wciąż, jak na tak małe urządzenie, całkiem zadowalającym.\nW zestawie nie znajdziemy ładowarki. Wynika to z faktu, iż baterię ładujemy włożoną do koptera, poprzez gniazdo na jednym z jego boków. Producent postarał się, żeby było to standardowe microUSB. Z jednej strony każdy pewnie taki kabelek w domu posiada, ale z drugiej wciąż uznaję niedołączenie go do zestawu za zbędną oszczędność. Producent sugeruje również, żeby używać możliwie mocnej ładowarki dającej na wyjściu przynajmniej 1.0A, ale nawet jeśli takiej nie posiadamy, to po prostu ładowanie zajmie dłużej. Oczywiście, jak już pisałem, dowolna ładowarka do tabletu, smartfona itd. sprawdzi się znakomicie. Możemy też podłączyć Tello do gniazda USB w komputerze i również w ten sposób go naładujemy.\nJakość Tello widać od razu po wyciągnięciu z pudełka. Wszystkie materiały są wysokiej jakości – zarówno główna część ramy, jaki wierzchnia część kadłuba, która jest wyłącznie kolorową ozdobą doczepianą z wierzchu, starają się przekonać nas, że dobrze wydaliśmy pieniądze. Większość elementów jest matowa, co ma pogłębiać nasze pierwsze dobre wrażenie. Zaletą jest to, że mimo niewielkich rozmiarów, nie wygląda on jak zabawka. To pełnoprawny kopter, naszpikowany czujnikami, który nawet mimo szczotkowych silników dzielnie stawia czoła swojej konkurencji.\nTello prezentuje się bardzo elegancko, a to ze względu na estetyczny design i dobre materiały\nWiększą część kadłuba będzie zajmowała bateria. Wsuwamy ją z tyłu aż do momentu zrównania z tylną linią ramy. Nie ma specjalnego mechanizmu, który by ją trzymał, nie licząc „pazurka”, który z wierczchu ją blokuje, ale wchodzi na tyle ciasno, że moim zdaniem nie ma szans, aby wysunęła się w locie. W celu jej wyciągnięcia, musimy tylko złapać za dwa wyżłobienia na jej końcu i pociągnąć.\nBateria częściowo wystaje poza obrys ramy – był to celowy zabieg konstrukcyjny\nOd wewnętrznej strony dolnej części kadłuba producent umieścił naklejkę z numerem seryjnym i identyfikatorem sieci bezprzewodowej (SSID), który rozgłasza ten akurat egzemplarz koptera. Może to być przydatne w przypadku, gdyby w pomieszczeniu był więcej niż jeden taki sprzęt, a potrzebowalibyśmy znaleźć akurat nasz na liście sieci Wi-Fi. W przeciwnym razie sam przedrostek „Tello” w nazwie sieci powinien nam wystarczyć, żeby się z nim połączyć. Widać jednak, że producent przemyślał wiele rzeczy.\nNalepka z numerem seryjnym i nazwą sieci Wi-Fi, którą rozgłasza ten akurat Tello\nZ prawej strony koptera znajduje się włącznik. Należy go przytrzymać, aby uruchomić kopter, podobnie z jego wyłączeniem. Zauważyłem, że wyłączanie trwa nieco dłużej i trzeba go przytrzymać, aby dioda z przodu zgasła na dobre.\nPrzycisk do włączania i wyłączania Tello\nZ przeciwnej strony znajdziemy gniazdo MicroUSB do ładowania baterii. Producent zapewne zdecydował się właśnie na nie zamiast na Type-C z uwagi na to, iż to wciąż najpopularniejsze złącze i praktycznie każdy ma co najmniej jedną ładowarkę zakończoną właśnie nim. Ponadto Tello nie wymaga tak wysokiego prądu ładowania, aby Type-C było tutaj potrzebne.\nZłącze microUSB bardzo zgrabnie wpasowane w kadłub. Jest ono gładko zlicowane z linią ramy.\nJednym z ważniejszych elementów Tello jest oczywiście przednia kamera. Obiektyw wraz z całym modułem schowany jest w całości w obudowie i nie mamy możliwości sterowania jego pochyleniem. Kamera skierowana jest o paręnaście stopni w dół, ale oferuje dość szeroki kąt, więc nie jest to specjalną przeszkodą. Oczywiście należy pamiętać, że lecąc szybko i nisko będziemy jednak patrzeć głównie w ziemię, ale do filmowania z większej wysokości jest to dobre rozwiązanie. Moduł rejestruje wideo w rozdzielczości 720p, zaś zdjęcia mają wyjściowo 5 Megapikseli, czyli rozdzielczość 2592×1936 punktów. Warto tu zauważyć, że Ryze w odróżnieniu od innych producentów nie próbuje nam mydlić oczu rozdzielczością FullHD, która jest sztucznie uzyskiwana poprzez przeskalowywanie obrazu do 1920×1080 pikseli podczas nagrywania, co skutkuje nieostrym filmem. Tutaj mówi nam się jasno o 1280×720 (720p), ale w zamian matryca Tello rejestruje dużo ostrzejsze i lepsze nagrania, niż konkurencja. Tutaj jestem bardzo pozytywnie zaskoczony.\nNiegorzej wychodzą zdjęcia, które może nie są zbyt nasycone, ale wyglądają estetycznie i są dość ostre. Warto jednak od razu napisać, że Tello nie może pochwalić się gniazdem micro SD, którego producent nie przewidział. Oznacza to, że zarówno wideo, jak i fotografie są zapisywane w pamięci smartfona, albo tabletu, którym sterujemy. Należy się więc liczyć z tym, że jeśli z uwagi na słabą łączność Wi-Fi zaczniemy tracić klatki, albo obraz nam „zamarznie” to będzie to również dostrzegalne na nagraniu. Wszelkiego rodzaju przeskoki również się zarejestrują. Aha, Tello nie ma mikrofonu i nie rejestruje dźwięku, ale znając realia takiego nagrywania i tak nie miałoby to sensu.\nTello w odróżnieniu od wielu sobie podobnych, posiada cyfrową stabilizację obrazu. W skrócie oznacza to, że na finalnym nagraniu przechylanie koptera i jego nierówny lot nie jest aż tak widoczny. Procesor, który obrabia obraz wchodzący z kamery, próbuje wykryć i usunąć drgania i lekkie pochylenia obrazu. Oczywiście nie zastąpi to mechanicznego gimbala, który mają Spark, Mavic i inne, ale nagranie z Tello dużo lepiej nadaje się do oglądania, niż z większości kopterów w tej klasie cenowej, ponieważ jest po prostu spokojniejsze. Stabilizację można też zauważyć podczas patrzenia na podgląd FPV. W trakcie lotu w bok kopter musi się przechylić, natomiast obraz na smartfonie mimo wszystko pozostanie poziomy. Uważam, że jest to jeden z największych atutów Tello, bo nagrania z jego kamery da się obejrzeć.\nObok kamery znajduje się wielokolorowa dioda, która sygnalizuje różne funkcje. Są one dokładnie wyjaśnione w instrukcji, więc nie warto może je dokładnie omawiać: https://dl-cdn.ryzerobotics.com/downloads/Tello/20180212/Tello+User+Manual+v1.0_EN_2.12.pdf . Ogólna kolorystyka jest taka, że niebieski kolor oznacza ładowanie, żółty to ostrzeżenia (np. brak wsparcia dolnej kamery w pozycjonowaniu koptera z uwagi na słabe oświetlenie), natomiast czerwony kolor zobaczymy przy słabej baterii. Tradycyjnie już, dioda migając na zielono sygnalizuje gotowość do startu i potwierdza, że wszystkie czujniki działają prawidłowo.\nDioda sygnalizacyjna obok kamery. Świeci na niebiesko, więc trwa ładowanie. Zaczyna migać tym szybciej, im więcej ładunku jest w baterii. Po zakończeniu będzie świecić w sposób ciągły.\nJak już wspomniałem wcześniej, Tello wykorzystuje szczotkowe silniki, co oczywiście jest odbiciem jego relatywnie niskiej (jak na wyposażenie) ceny. Nie sprawia to, co prawda, że koszty części zamiennych są specjalnie niskie, ale wygląda na to, że producent postawił na wybór porządnych jednostek i o ile nie będziemy Tello przesadnie rozbijać – powinny nam posłużyć nieco dłużej, niż w tanich modelach. Na ośkach silników spoczęły śmigła o średnicy 3.5″, czyli dość spore jak na tej wielkości kopter. W połączeniu z baterią 3.8V Tello zachowuje się w powietrzu bardzo przyzwoicie i na tyle, na ile jest się on w stanie pochylić w szybkim trybie latania (odpowiednik „Sport” w innych modelach DJI), silniki nie dostają „zadyszki” i zapewniają utrzymanie pułapu. Producent zdecydował się na zastosowanie jednostek 8520, czyli średnicy 8.5mm i 20mm wysokości. Wśród kopterów w tej katergorii cenowej, są to największe silniki, jakie znajdziemy, a więc i mające najwięcej mocy. Jednocześnie producent zarzeka się, że powinny one wytrzymać 40 godzin lotu (http://tellopilots.com/threads/brushed-motors-life-expectancy-now-with-answer-from-ryze.77/), co jest deklaracją zuchwałą, ale zważywszy na jakość wykonania pozostałych elementów, nie widzę powodu, aby specjalnie w to wątpić. Miejmy jednak na uwadze, że rozbijanie koptera i blokowanie silników może zmniejszyć znacząco ich żywotność, więc należy brać na to poprawkę, nim ktoś napisze, że po 4-tym, czy 10-tym locie jeden z silników przestał działać.\nMimo szczotkowych silników, Tello dobrze daje sobie radę. Zasługą jest zastosowanie możliwie dużych jednostek.\nSame osłony śmigieł wykonane są z materiału, który się wygina, ale nie pęka łatwo. W razie mocniejszego uderzenia osłony mogą się odpiąć, ale to tylko przejmie część energii i powinno zapewnić, że kopter nadal będzie zdolny do lotu. Warto wspomnieć, że Tello wykrywając zablokowanie silników, natychmiast odłącza im zasilanie i spada. Kiedy uderzyłem delikatnie w ścianę, kopter wykrył to i natychmiast zatrzymał śmigła i spadł. Lekka konstrukcja nie ucierpiała i sprzęt był natychmiast gotów do dalszego lotu. Wydaje mi się, że producent i tutaj przemyślał sprawę, ponieważ początkujący nie mają nawyku wyłączania silników (albo ciągnięcia lewego manipulatora maksymalnie w dół), co kończy się dalszymi uszkodzeniami. Tutaj, z uwagi na to, że sterujemy ze smartfona, Tello wybiera bezpieczniejszy wariant ilekroć coś niepożądanego się dzieje. Jest to kolejne potwierdzenie, że Ryze włożyło sporo pracy w „przyjazność” Tello, co z kolei jest dobrą informacją dla nas, pilotów, ponieważ jest to kolejny krok w kierunku oswajania i dostępności tej technologii.\nOsłony na śmigła są łatwo demontowalne i powinny nam trochę posłużyć, o ile nie będziemy zbyt dotkliwie rozbijali Tello o przeszkody.\nPod każdym z silników znajdują się gumowe nóżki, które mają amortyzować moment spotkania z ziemią. Tello sam z siebie ląduje łagodnie, ale oczywiście to rozwiązanie nie zaszkodzi i dodatkowo chroni sam silnik przed uderzeniami od spodu. Gumki niełatwo jest zdjąć, więc praktycznie nie ma szans, że je pogubimy.\nGumowe nóżki dobrze zabezpieczają kopter przy lądowaniu.\nRzecz, która mocno przykuła moją uwagę to prowadzenie przewodów od silników. Z początku nie mogłem ustalić, którędy biegną, ale zauważyłem, że od spodu ramiona mają cienkie wycięcie przez które przeciągnięto oba kabelki. Ryze postawiło na lekką konstrukcję i same ramiona nie należą do przesadnie masywnych, natomiast to spowodowało, że przewody musiały znaleźć się na zewnątrz. Sposób w jaki zostały one ukryte i jednocześnie zabezpieczone naprawdę zrobił na mnie wrażenie! Oczywiście jeśli połamiemy ramę, to i naprężone przewody mogą się poddać, ale Tello nie jest wyścigowym kopterem i nie powinien być poddawany aż takim testom wytrzymałości.\nPrzewody zostały puszczone wewnątrz wycięć w ramionach – estetycznie, bo praktycznie ich nie widać\nPrócz kamery z cyfrową stabilizacją, produkt od Ryze wyróżnia się jeszcze jednym elementem. Jest to technologia zwana Optical Flow Positioning. Jest to sposób utrzymania stałej pozycji koptera w przestrzeni na podstawie porównywania obrazów, które widzi kamera zamocowana dokładnie na spodzie koptera. Procesor w Tello ustala pozycję koptera na podstawie obrazu, który widzi pod sobą. Jeśli obraz się zmienia, to znaczy, że kopter się przesuwa. Patrząc na charakterystyczne elementy na tym obrazie i to, w którą stronę się one przesunęły, można ocenić jak zmieniła się pozycja koptera w przestrzeni. W rezultacie, Tello nie dość, że wisi niemalże nieruchomo w powietrzu to jeszcze wraca w to samo miejsce, jeśli wytrącimy go z równowagi (np. popychając palcem). Jak na zabawkę za nieco ponad 300 zł, funkcja ta działa imponująco! Jednocześnie jest to pierwszy kopter, w którym spotykam się z tym rozwiązaniem, ale spodziewałem się, że jeśli wykonane zostało przez renomowaną firmę, to jego jakość będzie bez zarzutu i tak właśnie się stało.\nDokładnie pośrodku kadłuba znajduje się miniaturowy obiektyw kamery, która śledzi co dzieje się pod spodem i w ten sposób pozwala Tello utrzymać stałą pozycję.\nNo dobrze, skoro kamera znajduje się pośrodku, to czym są owe dwie czarne wypustki znajdujące się na lewo i prawo od niej. Są to soczewki od odbiciowego czujnika bazującego na podczerwieni (IR Distance Sensor). Pozwala on mierzyć odległość od przeszkód znajdujących się poniżej koptera. Funkcja jest prawdopodobnie używana do pomiaru wysokości (na małym pułapie), ale także do takich rzeczy, jak lądowanie na wyciągniętej dłoni. Myślę, że w połączeniu z barometrem zapewnia do kopterowi dodatkową informację o tym, czy dotknął ziemi oraz, czy można wyłączyć już silniki. Faktycznie Tello ląduje bardzo zgrabnie, więc dodatkowy czujnik na pewno tego nie utrudnia.\nPod spodem produktu od Ryze najbardziej w oczy rzucają się czujniki podczerwieni, a pomiędzy nimi – miniaturowa kamera.\nSterowanie Tello odbywa się wyłącznie poprzez smartfon lub tablet. To, że możemy podłączyć gamepad po Bluetooth do telefonu, który następnie będzie przesyłał sterowanie do koptera nie zmienia faktu, że komunikacja odbywa się poprzez Wi-Fi w urządzeniu przez cały ten czas. Aby sparować oba urządzenia, należy włączyć Tello, a następnie połączyć się z siecią Wi-Fi, którą udostępnia kopter. Jej nazwa zaczyna się od „Tello-„, więc nie będziemy mieli problemu z jej znalezieniem.\nNastępnym krokiem jest uruchomienie aplikacji Tello, którą możemy pobrać na Androida (Play Store) oraz iOS (iTunes). W odróżenieniu od tych dostarczanych z zabawkowymi kopterami, tutaj liczba opcji na ekranie jest mniejsza, a cały interfejs bardziej czytelny i przemyślany. Zacznijmy od tego, że w górnej części mamy tylko 6 przycisków. Pierwszy z nich służy do startu koptera, drugi to menu trybów lotu, zaś trzeci to parę ustawień, do których mamy dostęp. Interfejs po prawej w całości odpowiada za rejestrowanie obrazu i wideo. Pierwszy z przycisków to podgląd tego, co nagraliśmy Tello. Drugi – zmiana trybu ze zdjeć na filmy i odwrotnie. Wreszcie ostatni przycisk to uruchomienie nagrywania lub wykonanie fotografii. Górna belka to także klarowna informacja o stanie baterii, a także sile sygnału podczas połączenia przez Wi-Fi. Mam też podaną prędkość poziomą (jak szybko leci nasz kopter) oraz wysokość liczoną od miejsca startu. Może i telemetria w Tello jest skromna, ale informacja zwrotna którą dostajemy jest rzetelna, a dane – niezbędne do bezpiecznego wykonywania lotu.\nEkran główny aplikacji Tello. Na obraz widziany przez kamerę nałożony został interfejs w postaci belki z przyciskami u góry, telemetrią, zaś po bokach mamy wirtualne manipulatory do sterowania.\nIlekroć włączymy jakąś opcję, jest to wyraźnie widoczne i czytelne. Na poniższym zdjęciu widzimy na przykład trwający proces nagrywania wideo. Bardzo ułatwia to zorientowanie się, co dzieje się z kopterem, a z uwagi na to, że to nasz jedyny sposób komunikacji z nim – interfejs ten jest niezwykle istotny. Programiści z Ryze wpadli także na to, że sterowanie na ekranie dotykowym nie jest najłatwieszym zadaniem i zdecydowali się trochę nam to uprościć. W odróżnieniu od każdej innej aplikacji do sterowania kopterem, którą dotychczas się bawiłem, tutaj manipulatory pojawiaja się w tym miejscu, w którym dotkniemy palcem ekranu. Jest to ważne, ponieważ nie czujemy, w którą stronę wychyliliśmy wirtualny drążek aparatury. Odrywając palec od ekranu i kładąc go z powrotem, znajdzie się on zawsze na środku manipulatora. Może się wydawać, że jest to nieznacząca różnica, ale uwierzcie mi, że Tello jest dużo łatwiej sterować, niż podobnymi urządzeniami firm takich jak Eachine, Visuo, JJRC itd.\nPo przejściu w tryb nagrywania, obraz przestawia się w tryb 16:9 ucinając górę i dół klatki. Zapewne w części jest to spowodowane stabilizacją obrazu, która musi wyciąć mniejszy fragment tego co widzi kamera, który pozostanie nieruchomy.\nPodczas lotu musimy się liczyć z opóźnieniem – zarówno sterowania, jak i obrazu. Z tym pierwszym jest nieźle – widać, że kopter nie reaguje od razu, ale też nie mamy odczucia, że jest ono znacząco spóźnione. Nieco gorzej, czego łatwo się było spodziewać, jest z obrazem. Podobnie, jak w każdym innym modelu jest on zauważalnie spóźniony. Oczywiście nie ma to większego znaczenia, gdy nagrywamy widok z powietrza, ale jeśli ktoś nastawia się na latanie FPV, a jeszcze najlepiej w trybie „Fast”, w którym Tello naprawdę potrafi się rozpędzić, to polecam porzucić tą myśl. Z pewnym wysiłkiem udało mi się przelecieć po mieszkaniu patrząc wyłącznie na podgląd na smartfonie, ale nie było to ani szybkie, ani łatwe, ani specjalnie przyjemne. Oznacza to też, że manewrowanie Tello w ciasnych przestrzeniach jest niemądrym pomysłem. Delikatny ruch manipulatorem z lekkim opóźnieniem przeniesie się na kopter, a jeszcze później zobaczymy ruch obrazu na wyświetlaczu. Po puszczeniu manipulatora kopter miękko zwolni, ale zjawisko „ślizgania się” w powietrzu pozostaje i łatwo przesadzić z kontrą podczas omijania przeszkód.\nAplikacja pokazuje dobitnie odcisk DJI na tym produkcie. Start odbywa się poprzez naciśnięcie przycisku skrajnie z lewej strony, a następnie przeciągnięcie palcem od lewej do prawej. Silniki gładko ruszą, a kopter po chwili uniesie się na około metr nad ziemię. Jeśli w pomieszczeniu lub na zewnątrz jest jasno, system pozycjonowania, o którym wspominałem wcześniej powinien utrzymać go w jednym miejscu. Stabilizacja i utrzymanie pozycji stoją na niezwykle wysokim poziomie. Kopterem nie rzuca podczas sterowania, nawet przy szybkich zmianach kierunku, zaś pozycja jest utrzymywana niemalże wzorowo. Co więcej, jeśli popchniemy kopter palcem, wytrącając go z równowagi i przemieszczając w przestrzeni – wróci on sam na miejsce, w którym wisiał wcześniej – rewelacja! To wszystko sprawia, że Tello nie jest może najszybszym kopterem, ale dopóki nie zaczniemy nim sterować, będzie wisiał niemalże nieruchomo w miejscu. Zapomnijcie o trymowaniu i korygowaniu znoszenia w trakcie lotu – produkt od Ryze będzie wisiał w tym samym miejscu, w którym go zostawiliście. Bardzo ułatwia to naukę latania, bo o ile pozycję pozostałych kopterów trzeba jednak nieco korygować, o tyle Tello wykorzystując kamerę zamocowaną na spodzie, utrzyma w zasadzie nieruchomy zawis. Jedyne, co spowoduje jego niewielkie przemieszczanie to yaw, czyli obrót w osi pionowej. Odwracając kopter zauważymy, że nie znajduje się on wciąż w jednym miejscu, ale może go lekko nosić. Nie jest to kłopotliwe, o ile nie znajdujemy się tuż przy przeszkodzie. Tak, czy inaczej, Tello zasługuje na 6+ za stabilizację i utrzymanie stabilnego zawisu.\nOFP, czyli Optical Flow Positioning – kamera od spodu, która śledzi, co widać pod kopterem i na podstawie tego wie, w którą stronę się przemieścił. #djitello\nPost udostępniony przez Wacław Dziewulski (@4smiglapl) Lis 26, 2018 o 10:27 PST\nWarto wspomnieć, że czujnik barometryczny również działa wyjątkowo dobrze, szczególnie w połączeniu z pozostałymi sensorami. Dobrze widać to w domu. Jeśli uruchomimy kopter pod dachem, to będziemy zmuszeni latać nie więcej jak jakieś 2m nad ziemią. W tym zakresie kopter bezbłędnie utrzymuje pułap. Jeżeli na większych wysokościach (gdzie Tello nie może się wspomóc tak łatwo czujnikiem odbiciowym i kamerą), efekt jeśli się pojawia to jest mocno zniwelowany w przeciwieństwie do testowanych przeze mnie innych model z barometrem. Charakterystyczne noszenie góra-dół podczas lotu tutaj ponownie praktycznie nie występuje.\nKombinacja sensorów w postaci czujnika barometrycznego (utrzymanie wysokości) oraz dolnej kamery wraz z czujnikami odbiciowymi powoduje, że Tello niezwykle dobrze utrzymuje stały pułap\nTello ma też parę trybów lotu, które mają uatrakcyjnić korzystanie z niego, szczególnie osobom, które dotychczas nie miały do czynienia z takim urządzeniem, a chciałyby uzyskać ciekawy kadr lub pochwalić się znajomym.\n„Bounce mode” to ciągłe latanie góra-dół – w zakresie około 1m. Z jakiegoś powodu ktoś uznał, że będzie to wyglądać atrakcyjnie na nagraniu. Być może, jeśli tak jak w reklamie, będziemy usiłowali nagrać siebie samych skaczących na trampolinie to będzie to miało jakiś sens, ale w przeciwnym razie chyba jest to zbędny bajer.\n„8D Flips” to tryb wykonywania przewrotów w powietrzu. Tello, podobnie jak inne koptery, potrafi wykonywać manewr obrócenia się przez jedną z osi. W odróżnieniu od konkurencji, tutaj nie wykonujemy przewrotu poprzez naciśnięcie przycisku i pociągnięcie jednego z manipulatorów w zamian musząc uruchomić odpowiedni tryb. Na ekranie pojawi się prostokątne pole, po którym musimy przeciągnąć palcem. Kierunek przewrotu będzie się zgadzał z kierunkiem, w jakim maznęliśmy palcem po ekranie. Chcąc wrócić do zwykłego sterowania, musimy wpierw zamknąć owy tryb.\n„Throw & Go” to jedna z dwóch opcji, która przypadła mi do gustu, bo pokazuje co Tello naprawdę potrafi. W tym trybie, którego używamy zamiast tradycyjnego startu z ziemi, musimy rzucić kopter w powietrze, uprzednio potwierdzając wybrany przez nas tryb. Mamy 5 sekund w trakcie których kopter wstępnie zacznie obracać śmigłami i będzie czekał, aż znajdzie się w powietrzu. W odpowiednim momencie uruchomi on stabilizację, rozpędzi silniki i zawiśnie w powietrzu. Opcja jest nie tylko dobrym „bajerem”, który można pokazać znajomym, ale realnie przydaje się, gdy na zewnątrz nie ma warunków do startu – ot, choćby zimą, gdy leży śnieg.\nKolejne tryby są bardziej twórcze i pozwalają automatycznie nagrywać pewne sceny. Pierwszy z nich to „360”, który działa podobnie, jak aparat na głowicy statywu. Kopter obraca się powoli w osi pionowej i nagrywa to, co widać wokoło.\n„Circle” to próba krążenia wokół nas, albo innego, obiektu. W tym trybie kopter usiłuje utrzymać w środku to, na co patrzyła kamera i wykonać nagranie lecąc wokół tegoż obiektu. Nie możemy tutaj ustawić promienia, w jakim będzie realizowany lot, więc lepiej wpierw sprawdzić, jak owy tryb się zachowuje, nim zaczniecie filmować pomniki z powietrza.\n„Up & Away” to taka uproszczona wersja bardziej kreatywnych trybów z Mavica takich jak Boomerang, czy Asteroid. Tutaj kopter powoli będzie się od nas oddalał, jednocześnie zwiększając pułap w efekcie dając nagranie, które pokaże nas w zwiększającej się perspektywie. Kopter oddala się na parę metrów, więc nie oczekujmy spektakularnego efektu. Zapewne limitem jest tu łączność ze smartfonem, która jest dość ograniczona jeśli chodzi o zasięg.\nTello ma w środku sporo elektroniki i o ile nie musicie go rozbierać – nie róbcie tego. Całość jest dość mocno zbita w środku i w porównaniu z innymi kopterami, tutaj trzeba się wykazać nieco większą delikatnością. Szczególnie podatna na uszkodzenia jest taśma łącząca kamerę z główną płytką, więc zróbcie wszystko, aby jej nie wyłamać. Przystąpmy do rozłożenia koptera. Pierwszy krok to odkręcenie 4 śrubek, które trzymają dolną część kadłuba.\nŚrubki znajdują się w narożnikach kadłuba. Będziemy potrzebowali miniaturowego, krzyżowego śrubokręta, aby je odkręcić.\nNim jeszcze rozbierzemy cały kopter na kawałki, informuję, że plastikową osłonkę z góry można oczywiście zdjąć, ale pełni ona wyłącznie estetyczną funkcję. Nie trzeba jej zdejmować, aby rozłożyć kopter. Można natomiast wymienić ją na element w innym kolorze i obudowę np. niebieską, albo czarną da się osobno dokupić, aby zmienić wygląd Tello. Drobiazg, a cieszy.\nKadłub trzyma się na zatrzaskach. Jest elastyczny, więc wystarczy nieco go podważyć, pociągnąć i powinien odskoczyć.\nPrzed demontażem dolnej części kadłuba warto wyjąć z koptera baterię. Potem już tylko wystarczy zdjąć plastikowy spód i dostajemy się do serca całej maszyny. W oczy rzuca się bardzo duży stopień „upakowania” elementów, ale także duża dbałość o jakość wykonania. Wtyczki, które łączą kamerę i płytkę zostały po obu stronach przyklejone, aby nie wypadły podczas uderzenia, czy od wibracji.\nZ kolei miejsca, gdzie lutowane były przewody od silników, zabezpieczono albo epoksydem, albo silikonem – trudno mi dokładnie stwierdzić, ale nie trzymają się one wyłącznie na cynie. Z uwagi na to, że elektronika wytwarza sporo ciepła, na wierzchu znalazł się dość duży radiator, który ma owe ciepło odprowadzać. Widać, że produkt od początku do końca był przemyślany, a zmieszczenie wszystkich tych elementów w niewielkiej obudowie wymagało naprawdę solidnej inżynierii, co zasługuje na uznanie.\nNajwięcej miejsca zajmuje radiator zamocowany na spodzie płytki\nNiestety, dobre zabezpieczenie elementów niesie ze sobą też wady. Końcówki przewodów od silników zostały przylutowane bezpośrednio do płytki a następnie zabezpieczone. Oznacza to, że wymiana napędu przyprawi nas o ból głowy i już na Youtube można znaleźć materiały, które zachęcają do ucięcia przewodu i zlutowania końcówki nowego z tą, która została po poprzednim silniku. Uważam to za realną opcję, szczególnie, gdy nie czujemy się zbyt dobrzy w lutowaniu i grzebaniu w elektronice. Wielka szkoda, że producent nie zdecydował się jednak na gniazda, co znacząco ułatwiłoby wymianę silników. Należy mieć nadzieję, że jego deklaracje się spełnią i jednostki szczotkowe faktycznie popracują długo, nim będziemy musieli je pojedynczo wymienić.\nPo rozebraniu koptera zorientowałem się, że oba przewody od każdego silnika idą razem w jednym, wspólnym wycięciu w ramieniu. Skrajnie z tyłu producent wyprowadził dwie anteny, których kopter używa, aby wysyłać i odbierać sygnał. Przy demontażu tylnych silników warto więc pamiętać o tym, którędy idą ich przewody. Dowiedziałem się też, że końcówki anten są zamocowane do gumowych nóżek i przy wyjmowaniu silników nie należy ich zdejmować. Po rozcięciu przewodów, albo ich odlutowaniu cały silnik powinien dać się wysunąć z mocowania.\nWewnątrz tylnego ramienia, z przodu idą przewody od silnika, zaś z tyłu poprowadzono anteny.\nAnteny również zostały bezpośrednio przylutowane do płytki (bez gniazda np. u.fl). Najwyraźniej producent nie przewidywał żadnych samodzielnych napraw.\nJeżeli będziecie próbowali się dostać do drugiej strony płytki uprzednio ją podnosząc, to spieszę poinformować, że moduł kamery został przykręcony 2 śrubkami, które musimy odkręcić wkładając śrubokręt od spodu pomiędzy płytkę, a przód obudowy.\nNiestety, w moim przypadku, zapędy, aby rozebrać całkowicie kopter skończyły się tym, że gdzieś wewnętrznie naderwałem taśmę, która łączy przednią kamerę z główną płytą. Dodatkowo, mimo, że udało mi się odpiąć w końcu jej moduł, po uprzednim zerwaniu kleju, który ją trzymał, wpięcie tej wtyczki z powrotem jest skomplikowanym zadaniem i o ile naprawdę nie czujecie się dobrze w elektronice – nie próbujcie nic robić na własną rękę. Moja zabawa z Tello skończyła się komunikatem „Main camera error” i brakiem obrazu z przedniej kamery. Nie muszę dodawać, że znalezienie samego modułu na rynku jest bardzo trudne (jeśli nie niemożliwe), a gwarancja nie obejmuje samodzielnego rozkładania koptera i grzebania w jego wnętrzu. Nie popełniajcie więc mojego błędu i nie próbujcie wyjąć kamery, albo podważać głównej płytki, bo to z kolei napręża niedługą taśmą od głównej kamery.\nCo prawda udało mi się odkręcić śrubki trzymające przednią kamerę, ale uszkodzenie taśmy przenoszącej dane pomiędzy nią, a główną płytą doprowadziło do tego, że kopter nie nadaje się do użytku.\nZ uwagi na powyższe – przychylam się do koncepcji cięcia przewodów od silników przy wymianie, albo wysłaniu koptera do serwisu, jeśli silnik się po prostu zużył – szczególnie jeśli sprzęt nabyliście w kraju. Myślę, że tak jest bezpieczniej dla pozostałych elementów koptera. W odróżnieniu od wielu prostszych modeli od Eachine, czy JJRC, Tello nie jest łatwy w serwisowaniu – a już na pewno samodzielnym. Tutaj jednak możemy liczyć na wsparcie i naprawę przeprowadzoną u producenta, więc warto próbować z niej skorzystać.\nZanim zabierzemy się za opiniowanie tego, jak Tello lata, musimy ustalić, do czego właściwie został stworzony. Otóż produkt od Ryze ma pomóc nam wejść w świat kopterów do filmowania z powietrza. Stanowi namiastkę tego, co dostaniemy kupując DJI Sparka, Mavica, czy któryś sprzęt od Yuneeca, Xiaomi, czy nawet Hubsana Zine. Koptery te, przede wszystkim mają zapewnić stabilne ujęcia, a to, jak zwrotne są w powietrzu, jest niejako wtórne. Z tej samej perspektywy należy spojrzeć na Tello. Kopter, z uwagi na to, że cała komunikacja z nim odbywa się poprzez Wi-Fi, charakteryzuje lekkie opóźnienie sterowania oraz niewielki zasięg podglądu wideo, który nota bene też pojawia się na ekranie przesunięty w czasie. Nie należy więc kupować Tello, jeśli liczymy na przeciskanie się przez ciasne miejsca i latanie wyłącznie FPV. Jeśli natomiast naszym celem są w miarę sensowne nagrania z niewielkiej wysokości, albo chcemy rozpocząć przygodę z lataniem, to jak najbardziej należy się za nim obejrzeć.\nZ uwagi na to, że najwięcej pokazałem i tak w wideorecenzji, tutaj postaram się napisać krótko. Tello ma 2 prędkości lotu zmieniane z poziomu aplikacji. Ta szybsza może sprawdzić się wyłącznie na otwartej przestrzeni, ponieważ kopter naprawdę potrafi się rozpędzić, a w połączeniu z „ospałym” sterowaniem można nim solidnie o coś uderzyć. Doskonale działają takie tryby jak start z rzutu, czy lądowanie na dłoni i tutaj Tello zdecydowanie zostawia konkurencję z tyłu. Jeśli jakaś funkcja została dodana – kopter od Ryze będzie ją wykonywał dobrze. To samo tyczy się przewrotów, które wykonujemy poprzez rysowanie po ekranie w odpowiednim polu. To, w którą stronę pociągniemy palcem wywoła obrót w daną stronę. Tello sprawnie korzysta z kombinacji porządnych silników i dużych śmigieł i nawet z osłonami na śmigła przewroty wykonywane są dynamicznie i bez utraty wysokości. Resztę polecam Wam zobaczyć na własne oczy 🙂\nCzy zasadne jest wydawanie od około 300 zł (Chiny) do 400 zł (Polska) za niewielki kopter ze szczotkowymi silnikami i kamerą 720p? Moim zdaniem zdecydowanie tak! Produkt od Ryze nie składa fałszywych obietnic i oddając w nasze ręce dowolny tryb lotu – udowadnia, że jest w stanie sobie z nim poradzić. Oczywiście należy być świadomym jego ograniczeń – zarówno zasięgu sterowania, jak i samego FPV. Tego, że rejestrowany obraz trafia wyłącznie do pamięci smartfona, czy faktu, że silniki trudno jest samodzielnie wymienić. Jednocześnie jednak jest to zabawka, w której liczba czujników naprawdę robi wrażenie, a oprogramowanie robi z nich dobry użytek. Umówmy się – efekt Wow! tego koptera jest naprawdę wysoki. Gdybym dziś miał robić prezentację tego, co dziś potrafią koptery i miał ją przeprowadzić pod dachem – wziąłbym Tello. Rzuciłbym go w powietrze, pokazałbym, jak stabilnie i inteligentnie potrafi utrzymać zawis i jedną pozycję, zaprezentował cyfrową stabilizację obrazu, a całą demonstrację zakończył lądowaniem na dłoni. Dodatkowo Tello daje nam duży komfort odnośnie nauki latania, bo bardzo dobrze utrzymuje wysokość i nie wymaga trymowania – za trzymanie pozycji odpowiada kamera u dołu. To całe wspomaganie powoduje, że gdybym zamierzał dać komuś niedoświadczonemu w ręce jakiś kopter i kazał zrozumieć sterowanie to ponownie wziąłbym Tello. Oczywiście nie ma co liczyć na to, że po takiej nauce ktoś weźmie aparaturę i zacznie śmigać w trybie Acro, ale jako wstęp do zrozumienia, jak kopterem się steruje zależnie od jego pozycji i obrotu w stosunku do nas – jak najbardziej. Jestem przekonany, że Tello mimo swoich ograniczeń, praktycznie na każdym powinien zrobić wrażenie i przekonać, że wart był wydanych na niego pieniędzy.\nOcena 4Śmigła.pl: 5/5\nPL – MegaDron.pl\nCN – Gearbest.com\nCN – Banggood.com\nRecenzja: Taranis X-Lite


Eksperyment służby MAGIS\nkosciol.wiara.pl » Eksperyment służby MAGIS\nŁukasz Czechyra /Foto Gość\tJezuickie dni MAGIS w 2015 r. Zdjęcie ilustracyjne\nGdy czerpiemy inspirację od Pana Jezusa, jesteśmy silni Jego miłością i przyjaźnią, możemy wszystko robić więcej, lepiej, bardziej – i to właśnie znaczy słowo MAGIS”.\nW ramach piątej edycji programu MAGIS, zainicjonowanego przez jezuitów, w całej Polsce około 2 tys. młodych ludzi z ponad 50 krajów świata zaangażowało się, w ramach przygotowań do Światowych Dni Młodzieży, w konkretne działania nawiązujące do duchowości św. Ignacego z Loyoli, założyciela Towarzystwa Jezusowego.\nJezuicki nowicjusz Maciej wyjaśnił, że MAGIS to słowo klucz w duchowości ignacjańskiej: „Św. Ignacy, nasz założyciel, kiedy poznał Pana Jezusa, zobaczył, że On wszystko robił na 100 proc. i zapragnął Go naśladować – podkreślił Maciej. – A więc, gdy czerpiemy inspirację od Pana Jezusa, jesteśmy silni Jego miłością i przyjaźnią, możemy wszystko robić więcej, lepiej, bardziej, czyli więcej kochać, lepiej służyć i bardziej naśladować Pana Jezusa – i to właśnie znaczy słowo MAGIS”.\nW polskiej edycji programu MAGIS przygotowano 97 eksperymentów. Młodzi ludzie pielgrzymowali, odprawiali rekolekcje czy służyli w domach opieki społecznej. Cześć eksperymentów odbyła się poza Polską – na Litwie, w Czechach i na Słowacji.


elektryczność - Tematy w eGospodarka.pl\neGospodarka.pl › Tematy\t› elektryczność\nWiększość z nas kojarzy Thomasa Edisona jako wynalazcę, który dał naszej planecie elektryczność. Niewielu wie, że uratowanie przez niego życia synowi naczelnika stacji znacząco wpłynęło na jego dalszą drogę rozwoju oraz sukcesy. Najmłodszy z ...\nPortal Verivox.pl przedstawił raport zawierający analizę korzyści wynikających z zastosowania energooszczędnego oświetlenia w małych i średnich firmach, na przykładzie sklepu, niewielkiego biura i restauracji. Okazuje się, że większość firm już korzysta z takiego oświetlenia, jednak są jeszcze przedsiębiorcy, którzy tracą nawet 1600 zł w ciągu ...\nPortal Verivox.pl przedstawił raport zawierający analizę oszczędności, które odniesie gospodarstwo domowe dzięki wymianie zwykłych żarówek na świetlówki energooszczędne. Wynika z niego, że 46 zł to roczne oszczędności wynikające z wymiany tradycyjnej żarówki na energooszczędną świetlówkę, a wydatek zainwestowany w zakup świetlówki zwraca się nawet ...\nNaukowiec Uniwersytetu Vanderbilt wynalazł diodę LED, emitującą prawdziwe białe światło. Wynalazek może się okazać przełomowy, gdyż ma szansę zastąpić tradycyjne żarówki. Dotychczas diody LED mogły emitować światło o różnych barwach, jednak nigdy nie udało się uzyskać światła „śnieżno” białego. Najbliżej tego osiągnięcia byli naukowcy, którzy ...\nTematy: żarówki, elektryczność, energia, żarówka


Showing results for tags 'planeta swobodna'. - Forum Kopalni Wiedzy\nShowing results for tags 'planeta swobodna'.\nZidentyfikowali dziesiątki planet swobodnych. W Drodze Mlecznej mogą ich być miliardy\nNaukowcy skupieni wokół projektu COSMIC-DANCE poinformowali o odkryciu od 70 do 170 nieznanych dotychczas planet swobodnych (FFP – free-floating planet), czyli takich, które nie są powiązane z żadną gwiazdą i samotnie wędrują przez przestrzeń kosmiczną. Odkrycia dokonali w jednym z najbliższych obszarów gwiazdotwórczych, asocjacji Skorpiona-Centaura. Nie znamy natury planet swobodnych, nie wiemy, dlaczego nie są powiązane grawitacyjnie z żadną gwiazdą. Być może powstają podobnie jak gwiazdy, w wyniku kolapsu grawitacyjnego niewielkich chmur gazu. A być może formują się podobnie jak inne planety w dysku protoplanetarnym krążącym wokół gwiazd, i potem w wyniku oddziaływania jakichś sił – na przykład sąsiednich planet – zostają wyrzucone ze swojego układu planetarnego. Żeby rozwiązać tajemnicę planet swobodnych potrzebujemy dużej homogenicznej próbki takich planet. Specjaliści z COSMIC-DANCE postanowili poszukać FFP na obszarze nieboskłonu obejmującym asocjację Skorpiona-Centaura. Asocjacje gwiazd to otwarte gromady, w których gwiazdy nie są ze sobą grawitacyjnie powiązane. Znalezienie planet swobodnych w gromadach gwiazd jest bardzo trudne. Potrzebna są bardzo czułe instrumenty. Gwiazdy są dość jasne i łatwe do zauważenia. Planety zaś są tysiące razy ciemniejsze, a dodatkową trudnością jest odróżnienie planeto od gwiazd i galaktyk w tle, mówi Núria Miret Roig, która wraz z zespołem zajmowała się poszukiwaniami planet. Naukowcy połączyli dwie techniki. Przeanalizowali publicznie dostępne bazy fotografii astronomicznych oraz bazy danych, w których zamieszczono informacje o ruchu, kolorze i jasności dziesiątków milionów źródeł światła. Dane takie zostały zebrane za pomocą najlepszych dostępnych teleskopów pracujących w podczerwieni i świetle widzialnym. Dzięki wykorzystaniu ponad 80 000 obrazów i około 100 terabajtów danych zbieranych przez 20 lat członkom COSMIC-DANCE udało się zidentyfikować do 170 możliwych planet swobodnych. Okazało się, że wszystkie one znajdują się w asocjacji Skorpiona-Centaura. To, jak dotąd, największa grupa planet swobodnych zaobserwowanych bezpośrednio w pojedynczej asocjacji. Niemal podwoiliśmy liczbę znanych FFP. Ich liczba zdecydowanie przekracza liczbę planet swobodnych jaką powinniśmy zaobserwować, gdyby planety takie powstawały w wyniku kolapsu małych chmur molekularnych. To zaś wskazuje, że musi istnieć inny mechanizm ich powstawania. Na podstawie dostępnej nam wiedzy o dynamice układów planetarnych stwierdzamy, że ważnym mechanizmem powstawania planet swobodnych jest ich wyrzucanie z orbit ich gwiazd, stwierdzają naukowcy. Jeśli zagęszczenie planet swobodnych w innych regionach gwiazdotwórczych jest podobne jak w asocjacji Skorpiona-Centaura, to w całej Drodze Mlecznej mogą istnieć miliardy planet wielkości Jowisza, które nie są powiązane z gwiazdami. Jeszcze więcej może być FFP wielkości Ziemi, gdyż w układach planetarnych występują one częściej. « powrót do artykułu\nPlanety swobodne to obiekty, które nie krążą wokół żadnej gwiazdy. Międzynarodowy zespół astronomów – za pomocą Kosmicznego Teleskopu Keplera – odkrył cztery takie ciała niebieskie. W badaniach brał udział dr Radosław Poleski z Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Planety swobodne są jednymi z najbardziej tajemniczych obiektów astronomicznych. Przemierzają samotnie Drogę Mleczną, nie krążąc wokół żadnej gwiazdy, dlatego bardzo trudno je wykryć. Najlepszą metodą ich wykrywania jest mikrosoczewkowanie grawitacyjne, wynikające z ogólnej teorii względności (OTW) Alberta Einsteina. Dr Radosław Poleski z UW był zaangażowany w odkrycie czterech planet swobodnych. Praca międzynarodowego zespołu badaczy została opublikowana w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. Rzadkie zjawisko Zgodnie z OTW zjawisko mikrosoczewkowania zachodzi, gdy światło od odległego źródła uginane jest przez bliższy obiekt zwany soczewką. Masa soczewki zakrzywia przestrzeń wokół niej, co powoduje ugięcie promieni świetlnych, w efekcie czego można zaobserwować pojaśnienie źródła. Jeśli soczewką jest gwiazda, to pojaśnienie trwa od kilku do nawet około stu dni, jeśli zaś soczewką jest planeta – od kilku godzin do paru dni. Mikrosoczewkowanie grawitacyjne jest bardzo rzadkim zjawiskiem. Jak przewidział już w latach 80. prof. Bohdan Paczyński, mikrosoczewkowanie powoduje zaledwie jedna na około milion gwiazd. Planety swobodne powodują mniej niż jeden procent mikrosoczewek. Aby wykryć jak największą liczbę zjawisk mikrosoczewkowania, trzeba stale obserwować bardzo wiele gwiazd, np. gęste pola gwiazdowe. Dane Keplera Badania opublikowane w Monthly Notices of the Royal Astronomical Society opierają się na danych zebranych w 2016 roku przez satelitę Kepler w ramach kampanii obserwacyjnej, której celem było wykrywanie mikrosoczewek. Przez ponad dwa miesiące satelita obserwował centralne zgrubienie Drogi Mlecznej, wykonując co 30 minut zdjęcie obszaru zawierającego miliony gwiazd. Naukowcy znaleźli w danych Keplera 22 krótkie zjawiska mikrosoczewkowania, które zostały również wykryte przez teleskopy naziemne grup OGLE i KMTNet. Grupa OGLE z Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego – pod kierunkiem prof. Andrzeja Udalskiego – bada zjawiska mikrosoczewkowania grawitacyjnego od prawie 30 lat, wykorzystując teleskop w obserwatorium Las Campanas w Chile. Na podstawie zebranych danych grupa OGLE już kilka lat temu przedstawiła jedną z pierwszych analiz częstości występowania planet swobodnych. Obserwacje naziemne krótkich zjawisk mikrosoczewkowania są jednak utrudnione ze względu na brak możliwości ich prowadzenia w ciągu dnia, a także wpływ pogody. Te ograniczenia nie wpływają jednak na obserwacje prowadzone przez teleskopy satelitarne takie jak Kepler. Dzięki temu badacze wykryli nie tylko 22 zjawiska mikrosoczewkowania widoczne z Ziemi, lecz także dodatkowe cztery bardzo krótkie zjawiska, które najprawdopodobniej zostały spowodowane przez planety swobodne. Świetlik wśród świateł samochodów Satelita Kepler nie był zaprojektowany do wykrywania planet mikrosoczewkowych ani do obserwacji gęstych obszarów gwiazd. Skierowaliśmy starszawy i niedomagający teleskop z nieostrym wzrokiem na jeden z najgęstszych rejonów nieba, gdzie tysiące gwiazd zmienia swoją jasność oraz przesuwają się tysiące asteroid – opowiada dr Iain McDonald z brytyjskiego Open University, który kierował badaniami. Z tej kakofonii próbujemy wyłuskać charakterystyczne pojaśnienia powodowane przez planety swobodne i mamy tylko jedną szansę, by odkryć każdy z sygnałów. To tak, jakbyśmy próbowali zobaczyć świetlika wśród świateł samochodów na autostradzie i używali do tego aparatu w smartfonie – porównuje astronom. Współpraca z NASA Dr Radosław Poleski obecnie uczestniczy w planowaniu obserwacji mikrosoczewkowych, które będzie wykonywał Kosmiczny Teleskop Nancy Grace Roman, budowany przez agencję kosmiczną NASA. Ten teleskop będzie przełomem w badaniach planet swobodnych, ponieważ pozwoli nam wykrywać obiekty o dużo mniejszych masach niż jest to możliwe teraz – zapowiada astronom. Mam nadzieję, że razem z teleskopem Roman będzie obserwował także satelita Euclid przygotowywany przez Europejską Agencję Kosmiczną. Połączenie ich możliwości obserwacyjnych pozwoliłoby na bezpośrednie zmierzenie mas wielu planet swobodnych, a tym samym lepsze zrozumienie właściwości tych niezwykłych obiektów – wyjaśnia dr Poleski. « powrót do artykułu\nPolacy odkryli najmniejszą znaną planetę swobodną. Samotnie przemierza ona Drogę Mleczną\nW naszej galaktyce mogą znajdować się miliardy planet swobodnych, takich, które nie są związane grawitacyjnie z żadną gwiazdą i samodzielnie przemierzają przestrzeń kosmiczną. Polscy naukowcy z zespołu OGLE poinformowali właśnie o odkryciu najmniejszej znanej nam planety swobodnej. OGLE (Optical Gravitational Lensing Experiment) ma na celu obserwację zjawisk mikrosoczewkowania grawitacyjnego. Prowadzony jest on przez naukowców z Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego (OAUW), którzy wykorzystują polski teleskop znajdujący się w Las Campanas w Chile. To nie pierwsze znaczące osiągnięcie polskich naukowców. z OAUW. Przed kilku laty przeprowadziliśmy wywiad z profesorem Grzegorzem Pietrzyńskim, którego zespół dokonał najbardziej precyzyjnych pomiarów odległości do Wielkiego Obłoku Magellana. Większość znanych nam planet pozasłonecznych odkryto dzięki obserwacji ich przejść na tle gwiazdy macierzystej. Gdy taka planeta znajdzie się między swoją gwiazdą a Ziemią, widzimy spadek jasności gwiazdy, której część została przesłonięta przez planetę. Jednak tej metody nie możemy wykorzystać do wykrywania planet swobodnych. Nie krążą one przecież wokół gwiazd. Można je za to obserwować za pomocą zjawiska mikrosoczewkowania grawitacyjnego. Jak wiemy z ogólnej teorii względności, światło ulega zakrzywieniu w pobliżu masywnych obiektów. Grawitacja takich obiektów działa jak soczewka skupiająca i wzmacniająca światło odległych gwiazd. Jeśli zatem pomiędzy Ziemią odległą gwiazdą znajdzie się masywny obiekt – jak np. planeta – to jego grawitacja może spowodować, że światło ulegnie zakrzywieniu i skupieniu, a obserwator na Ziemi zobaczy pojaśnienie źródła światła. Jako, że mikrosoczewkowanie grawitacyjne nie zależy od jasności soczewki, jest świetnym sposobem na wykrywanie obiektów, które nie emitują światła, jak np. planety. Zjawisko mikrosoczewkowania jest jednak zależne od masy soczewki. Jeśli soczewką jest gwiazda, to wywołane przez nią zjawisko mikrosoczewkowania będzie trwało kilkanaście dni. W przypadku planet o masie Jowisza trwa ono 1-2 dni, a w przypadku planet podobnych do Ziemi – jedynie kilka godzin. Polscy naukowcy z OGLE donoszą o zaobserwowaniu najkrócej trwającego znanego nam zjawiska mikrosoczewkowania. Zjawisko OGLE-2016-BLG-1928 trwało zaledwie 41,5 minuty. Jako, że naukowcy nie znali odległości soczewki od Ziemi, nie mogli zbyt precyzyjnie określić jej masy, ale zdobyte dane wystarczyły, by stwierdzić, że soczewką był obiekt o masie mniejszej od Ziemi, za to trzykrotnie większej od masy Marsa. Najprawdopodobniej znajduje się on w odległości kilkunastu tysięcy lat świetlnych od nas. Wszystko wskazuje na to, że obiektem tym jest samotna planeta. Gdyby bowiem krążyła ona wokół gwiazdy, to gwiazda ta zostałaby zauważona. Zdaniem polskich naukowców mamy tutaj do czynienia z najmniejszą znaną nam planetą swobodną, która opuściła swój układ planetarny zaraz po jego uformowaniu się. Najprawdopodobniej została z niego wyrzucona w wyniku oddziaływania z innymi planetami. Szczegóły badań zostały przedstawione na łamach Astrphysical Journal Letters w artykule A terrestrial-mass rogue planet candidate detected in the shortest-timescale microlensing event. « powrót do artykułu\nPrzyszła misja NASA – Nancy Grace Roman Space Telescope (Roman lub RST), znana do niedawna jako WFIRST – może odkryć, że w Drodze Mlecznej jest więcej planet swobodnych niż gwiazd. Do takich wniosków doszli autorzy pracy Predictions of the Nancy Grace Roman Space Telescope Galactic Exoplanet Survey. II. Free-floating Planet Detection Rates opublikowanej na łamach The Astronomical Journal. Planeta swobodna to planeta, która nie krąży wokół żadnej gwiazdy. Autorzy artykułu stwierdzili, że teleskop RST będzie w stanie wykryć planety swobodne rejestrując izolowane epizody mikrosoczewkowania grawitacyjnego. Będzie wystarczająco czuły, by zarejestrować mikrosoczewkowanie powodowane przez obiekty do wielkości Marsa (0,1 masy Ziemi, M⊕) po wielkość gazowych olbrzymów (> M⊕). W przypadku tych pierwszych obiektów epizod mikrosoczewkowania będzie trwał kilka godzim, w przypadku gazowych olbrzymów może być to nawet kilkadziesiąt dni. Naukowcy przewidują, że misja odkryje około 250 planet swobodnych i o co najmniej rząd wielkości podniesie przewidywany obecnie górny limit liczby takich obiektów. To da nam wgląd w światy, których w inny sposób nie możemy obserwować. Wyobraźmy sobie naszą małą skalistą planetę wędrującą swobodnie przez wszechświat. Takie właśnie planety wykryje ta misja, mówi główny autor badań, Samson Johnson z The Ohio State University. Wszechświat może być pełen planet swobodnych, a my możemy o tym nie wiedzieć. Nigdy się tego nie dowiemy, jeśli nie zorganizujemy takich misji jak Roman – dodaje profesor Scott Gaudi. Jednym z zadań teleskopu Roman będzie próba stworzenia pierwszego spisu planet swobodnych. RST ma też wykrywać planety krążące wokół gwiazd. Astronomowie wiedzą, że planety swobodne istnieją, jednak nie do końca rozumieją, w jaki sposób dochodzi do ich uwolnienia z oddziaływania grawitacyjnego rodzimej gwiazdy. Przypuszcza się, że mogą być one wyrzucane z orbity gwiazdy w wyniku interakcji z innymi jej planetami oraz w wyniku przejścia w pobliżu innej gwiazdy. Nie można też wykluczyć, że formują się bez obecności gwiazdy. Teleskop Roman pozwoli też na testowanie teorii dotyczących powstawania takich planet. Johnson i jego grupa przewidują, że będzie on 10-krotnie bardziej czuły niż obecnie wykorzystywane narzędzia, które bazują na teleskopach znajdujących się na Ziemi. RST będzie badał przestrzeń pomiędzy Słońcem a centrum naszej galaktyki. Misja Nancy Grace Roman Space Telescope ma wystartować w 2025 roku. O jej perypetiach – jeszcze pod nazwą WFIRST – wielokrotnie informowaliśmy. Jej historia rozpoczęła się od niezwykłego prezentu, jaki NASA otrzymała od wywiadu. Później odwołania misji chciał prezydent Trump. A w końcu otrzymała ona zielone światło od NASA. « powrót do artykułu


EKSPERCI OCENILI PORT ZEWNĘTRZNY W PORCIE GDYNIA | oficynamorska.pl\nCezary — 26 sierpnia 2020\nZarząd MPG-a S.A., od lewej: Maciej Bąk – Wiceprezes Zarządu Dyrektor ds. Finansów i Zarządzania Finansami; Jacek Sadaj, Wiceprezes Zarządu Dyrektor ds. Infrastruktury i Zarządzania Majątkiem i Adam Meller Prezes Zarządu Dyrektor Naczelny\nPodczas dyskusji w poszczególnych panelach, naukowcy i praktycy potwierdzili wnioski płynące z raportu Doradcy Transakcyjnego reprezentowanego przez jednego z członków konsorcjum, Macieja Ziomka z Ernst & Young.\nPierwszy panel dyskusyjny z udziałem Aliny Sarnackiej, Artura Kiełbasińskiego (eksperta ds. ekonomii, dziennikarza branżowego w zakresie gospodarki morskiej w Radiu Gdańsk) i Marcina Ziomka (Associate Partner at Ernst & Young Transaction Advisory Services Transport & Infrastructure Sectors Leader), prowadził dyrektor ds. marketingu i współpracy z zagranicą Maciej Krzesiński, rozpoczął od zapewnienia, że projekt (Port Zewnętrzny) należy kontynuować, gdyż jest bardzo zasadny ekonomicznie, przyniesie ogromne profity nie tylko dla regionu, ale też dla całego kraju: „Idziemy drogą rozwoju zapoczątkowaną przez Tadeusza Wendę, można powiedzieć, że budujemy nowy port. (…) W warunkach, którymi dysponujemy dzisiaj, nie możemy dalej się rozwijać – stąd idea wyjścia na zewnątrz. Będziemy mieli dwa i pół kilometra nowych nabrzeży i 180 hektarów nowej powierzchni, co oznacza niemalże podwojenie powierzchni dzisiejszego portu.” Mówił też o zbliżających się terminach rozpoczęcia procedur pozwoleń środowiskowych, planowanym na wrzesień zaproszeniu do przystąpienia (przebadanych wcześniej) przedsiębiorców prywatnych, którzy będą chcieli przystąpić do projektu w ramach PPP. Zapewniał, że przeprowadzone wcześniej badania popytowe wykazały sens i potrzebę przystąpienia do tej inwestycji, jak też dodał, kluczowe znaczenie ma czas – trzeba przystąpić do budowy tu i teraz.\n– Jest to ostatni moment, abyśmy zaczęli realizować duże projekty w formule PPP w Polsce i ten projekt idealnie się do tego przedsięwzięcia nadaje. Realizując szereg analiz z tym związanych wielokrotnie mieliśmy okazję rozmawiać z inwestorami, którzy wskazują, że możliwość odniesienia sukcesu przez ten projekt musi posiadać światowej klasy operatora portowego, który zna ten biznes oraz jest w stanie wpłynąć na wolumeny i ładunki wprowadzane do portu – aby one trafiały do Gdyni, a nie portów konkurencyjnych. Najlepszą rolą takiego partnera jest nie tylko, aby on był operatorem, ale też aby miał wpływ na tę inwestycję od początku, mógł ją doprecyzować i zrealizować w pełni pod swoje oczekiwania – stąd formuła PPP jest w pełni uzasadniona do realizacji tego typu przedsięwzięcia. Jest to ostateczny moment, aby przystąpić do realizacji tego projektu, który jest inwestycją na dekady – nie możemy patrzeć na nią pod kątem popytu z perspektywy roku czy dwóch, jeżeli ma on nam służyć przez 30, 40 czy nawet 50 lat. Dziś, patrząc na długoterminowe perspektywy, które są pozytywne, trzeba działać jak najszybciej – skomentował Maciej Ziomek – Associate Partner at EY Transaction Advisory Services Transport & Infrastructure Sectors Leader.\n– Wyniki analiz jednoznacznie wskazują, że ta formuła inwestycji Port Zewnętrzny jest optymalna i jest bardzo szerokie zainteresowanie dużego spektrum partnerów prywatnych, zarówno operatorów, jak i firm budowlanych oraz instytucji finansowych – oceniła Alina Sarnacka, ekspert i doradca ds. Partnerstwa Publiczno-Prywatnego.\nNastępny panel z udziałem Karoliny Krośnickiej i Grzegorza Rzepeckiego (dra inż. architekta, naukowca i praktyka, autora projektów z obszaru zagospodarowania przestrzeni na styku lądu i morza), poprowadził Leszek Jurczyk – Dyrektor ds. Infrastruktury, rozpoczynając od prezentacji najnowszych granic miasta i portu, wyznaczających wzajemny obszar bezkonfliktowego funkcjonowania. podczas późniejszej dyskusji wyraził też opinię, znaną nam już wcześniej, że plany związane z budownictwem mieszkaniowym miasto powinno planować raczej na terenach zachodnich Gdyni. Jak wiemy, im bliżej portu (pracującego przecież 24 godziny na dobę), tym więcej potencjalnych konfliktów z mieszkańcami.\nW trosce o rozwój portu oraz komfort mieszkańców zlokalizowanych w bliskim otoczeniu Portu Gdynia, w strukturę tkanki portowej włączony został obszar Mola Rybackiego położony w bezpośrednim sąsiedztwie pozyskanej od Stoczni Remontowej „Nauta” nieruchomości. Włączenie obszaru Mola Rybackiego w granice portu pozwoli na utworzenie naturalnej bariery, niwelującej wpływ działalności portowej na tkankę miejską. Na wspomnianym obszarze zaplanowane jest utworzenie polskiego Centrum Gospodarki Morskiej. Miejsce to służyć będzie koncentracji firm i przedsiębiorstw z branży morskiej, co przyczyni się do zrównoważonego rozwoju portu i miasta. Oprócz terenów stoczniowych w granice administracyjne portu włączone zostały obszar tzw. „Doliny Logistycznej” w gminie Kosakowo, tereny przemysłowe uprzednio wykorzystywane przez Dalmor S.A. oraz obszar morskich wód wewnętrznych objętych projektem budowy Portu Zewnętrznego w Porcie Gdynia, wraz z falochronami.\nNa kwestię zagospodarowania terenu – Doliny Logistycznej – należy patrzeć bardziej kompleksowo. Funkcje powinny być skorelowane z projektowanym Portem Zewnętrznym i terminalem kontenerowym, gdyż jak wiadomo terminal sam w sobie to jedynie jeden niezbędny element infrastruktury, ale bez szeregu innych obiektów zewnętrznych, czyli parkingów, depot kontenerowych, szeregu obiektów, które zajmują się obsługą kontenerów, ale też niekiedy produktów przewożonych w kontenerach. – dr hab. inż. arch. Karolina A. Krośnicka profesor uczelni w Katedrze Urbanistyki i Planowania Przestrzennego na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej.\n– Podczas Forum Wizji Rozwoju zaprezentowaliśmy Państwu naszą wizję rozwoju portu. Cieszymy się z wniosków i ocen ekspertów, które wskazują dużą atrakcyjność Portu Zewnętrznego, zarówno dla Gdyni, jak i polskiej gospodarki. Port Gdynia w 2019 roku zajął drugie miejsce na Bałtyku w przeładunku kontenerów, w zestawieniu dynamiki rok do roku. Chcemy kontynuować wizję inż. Tadeusza Wendy i Eugeniusza Kwiatkowskiego, by Port Gdynia na kolejne dekady mógł być generatorem rozwoju gospodarczego kraju. – mówi Adam Meller – Prezes Zarządu Morskiego Portu Gdynia S.A.\nNagrodę dla Zarządu Morskiego Portu Gdynia – Orły Polskiej Przedsiębiorczości Firma Roku 2020 oraz nagrodę: Zasłużony dla Polskiej Przedsiębiorczości przyznaną panu Adamowi Mellerowi wręczył Piotr Podgórski – Wiceprezes Ogólnopolskiej Federacji Przedsiębiorców i Pracodawców PRZEDSIĘBIORCY.PL\n– Za innowacyjność i realizowanie polityki ekologicznej #greenport, za wspieranie polskich przedsiębiorców w dobie pandemii, w ramach programu #dzielmysiędobrem, za terminal promowy oraz za odwagę w realizacji projektu port zewnętrzny w formule PPP – wygłosił w laudacji Piotr Podgórski.\nJuż po konferencji, pytany przez dziennikarzy dyrektor Maciej Krzesiński, zapewniał m.in., że pozyskane zostało finansowanie inwestycji Port Zewnętrzny na planowanym poziomie 3,2 mld złotych. Z racji pewnego „obudowania” portu przez miasto – następuje konieczność wyjścia na zewnątrz. Natomiast na terenach zakupionych od Stoczni Nauta S.A., praktycznie graniczących z centrum miasta, dzisiaj planuje się infrastrukturę dla miasta i mieszkańców nieuciążliwą – węzeł drogowy, parkingi i obiekty usługowe. Jak dodał, port jest zainteresowany tworzeniem stref buforowych na granicy z miastem, aby maksymalnie ograniczyć uciążliwości (hałasy, zapachy) wynikające z tego sąsiedztwa – na pewno będzie jeszcze ścierać się koncepcja (dotąd nie zmieniona) zagospodarowania przestrzennego dawnych nabrzeży dalmorowskich, dzisiaj stanowiących bezpośrednie z centrum Gdyni sąsiedztwo i będących w jej gestii.\nLink do wideo z konferencji: https://youtu.be/K42l6GFQ2sw\nNastępny artykuł AMBERIF 2020\nPoprzedni artykuł ISO 45001:2018 dla Portowego Zakładu Technicznego SA


System integracji sali operacyjnej nowej generacji - dlaszpitali.pl\nSystem integracji sali operacyjnej nowej generacji\nFirma Olympus wprowadza w Polsce i innych krajach EMEA system integracji sal operacyjnych EASYSUITE nowej generacji. System zapewnia jakość chirurgii na światowym poziomie oraz nowoczesne środowisko pracy dzięki łatwemu zarządzaniu obrazem, nagrywaniu operacji, szybkiemu dostępowi do zarchiwizowanych materiałów wideo i treści medycznych.\nNajnowszym rozwiązaniem systemu jest unikalny komunikator audio-wideo MedPresence, który umożliwia interaktywną współpracę online. W odpowiedzi na kryzys związany z koronawirusem, spółka Olympus wsparła klientów udostępniając aplikację MedPresence do czasowego bezpłatnego użytku.\nSystem integracji sali operacyjnej EASYSUITE został skrojony na miarę nowoczesnego stylu zarządzania w chirurgii ogólnej, którego celem jest najwyższa jakość opieki nad pacjentem i procedur medycznych, doskonalenie technik chirurgicznych, stworzenie lepszej ergonomii środowiska pracy, efektywne kształcenie nowych kadr oraz finalnie – rentowność placówki szpitalnej. System łączy funkcje diagnostyczne, lecznicze, dydaktyczne i naukowe. Architektura systemu, zintegrowana z systemami informatycznymi szpitala PACS i HIS, umożliwia zespołom medycznym nagrywanie i archiwizowanie zabiegów, zarządzanie obrazem na sali operacyjnej i przesyłanie sygnałów audio-wideo poza salę, centralne zarządzanie sprzętem medycznym sali operacyjnej, konfigurowanie powtarzalnych procedur w formie zaprogramowanych scenariuszy zabiegowych oraz wirtualną komunikację audio-wideo zapewniającą zdalne kształcenie i konsultacje naukowe. System EASYSUITE jest rozwiązaniem modułowym, konfigurowanym do potrzeb danej placówki medycznej. W Polsce funkcjonuje system zintegrowanych sal operacyjnych Olympus (EndoAlpha) w nowej siedzibie SP ZOZ Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie Prokocimiu oraz moduły systemu nowej generacji w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym Nr 2 PUM w Szczecinie wraz z nowatorskim komunikatorem medycznym MedPresence, którego instalacja jest pierwszą w Europie.\n– Proponowany przez nas system EASYSUITE służy wszystkim stronom zaangażowanym w system opieki zdrowotnej, ale głównie pacjentom, ponieważ poprzez doskonalsze zarządzanie procedurami medycznymi i dostępnością sal operacyjno-zabiegowych, wygodną ergonomię środowiska pracy zespołów medycznych, pacjent zyskuje opiekę lepszej jakości, szybszy dostęp do zabiegu i krótszy czas hospitalizacji. Zespół medyczny natomiast zyskuje przyjazne środowisko pracy w ergonomicznie zaprojektowanej przestrzeni sali operacyjnej, szybki dostęp do treści medycznych i obraz doskonałej jakości na wszystkich monitorach sali operacyjnej. Najnowszym modułem naszego systemu jest aplikacja MedPresence, czyli komunikator medyczny zapewniający całkowite bezpieczeństwo danych służący do zdalnej współpracy medycznej. System jest konfigurowany do aktualnych potrzeb oraz koncepcji rozwoju danej placówki medycznej. W praktyce, moduł nagrywania i archiwizacji nCare z VaultStream, jest już wykorzystywany w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym Nr 2 PUM w Szczecinie, którego zespół medyczny może wykorzystywać także najnowszy komunikator medyczny MedPresence do zdalnego kształcenia studentów i współpracy ekspertów klinicznych online oraz VaultStream do nagrywania i archiwizacji materiałów cyfrowych. Natomiast w 20 salach operacyjnych nowej siedziby SP ZOZ Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie Prokocimiu, od ponad roku funkcjonuje system integracji Olympus z unikatowym rozwiązaniem do sterowania salą operacyjną, taki jaki posiada największy w Europie Szpital Uniwersytecki Karolinska w Sztokholmie – mówi Grzegorz Kozak, manager ds. inwestycji medycznych, Olympus Polska.\nCzytaj też: Pierwsza w Polsce transmisja na żywo operacji z użyciem robota da Vinci


Kobiece Recenzje : Misja wywiad z Aleksandrą Szymaniak\nMisja wywiad z Aleksandrą Szymaniak\nPrzed Wami kolejna Misja wywiad. Tym razem mieliście okazję zadać pytania autorce "Slatron. Przeznaczenie", Aleksandrze Szymaniak. Zwycięzcą konkursu na najlepsze pytania została Małgorzata Wójcik!!! Autorka ufundowała nagrodę, którą jest "Slatron. Przeznaczenie" i kilka słów do zwyciężczyni:\n" Nie bez przyczyny wybrałam Panią, jako zwycięzcę. To są trudne pytania, które stawiają przede mną duże wyzwanie, a na takie lubię odpowiadać najbardziej."\nMałgorzacie gratulujemy i prosimy o kontakt na naszym fp w ciągu trzech dni.\nZapraszamy na wywiad :)\nKatarzyna Jolanta Ba\n1. Mogłabym wiedzieć co uważa Pani za receptę na stworzenie chwytliwego tytułu książki?\nRaczej nie mam konkretnej recepty na stworzenie tytułu książki. Pamiętam, że sama miałam ten problem, gdy tworzyłam "Slatron. Przeznaczenie".\nW tej kwestii bardzo pomogła mi przyjaciółka. Siedziałyśmy pięć godzin w kawiarni i główkowałyśmy. Jeśli komuś się zdarzy kompletny brak pomysłu na nazwę dla swojej powieści,\npolecam kubek gorącej kawy oraz świetne towarzystwo. Sprawdza się! ;)\n2. Czy myśli Pani, że marzenia senne można przełożyć na rzeczywistość, jeśli się tego pragnie?\nOczywiście, że tak. Wystarczy tylko wierzyć w siebie i w swoją wyobraźnię oraz dążyć do upragnionego celu.\nWtedy wszystko jest możliwe.\n1. Załóżmy, że mogłaby Pani przenieść się do świata przedstawionego w dowolnej powieści. Jaką by Pani wybrała książkę i dlaczego? A może żadną?\nMoże nie jest to książka o danym tytule, ale zawsze marzyłam, by choć na chwilę przenieść się do historii, gdzie dzieją się rzeczy nadzwyczajne, jakich nie ma w świecie rzeczywistym. Z racji, że jestem duszą romantyczki, chciałabym w tej powieści wątek miłosny, w którym ja zagrałabym główną bohaterkę. Odkąd zaczęłam coraz bardziej zatracać się w literaturze, marzę o przeżyciu takiej książkowej miłości.\n2. Jaka była mała Ola? Jakie nawyki zostały Pani do dziś?\nDość trudne pytanie, choć chyba znam na nie odpowiedź. Mała Ola z pewnością miała wybujałą wyobraźnię, co zresztą zostało do dziś.\nUwielbiałam tworzyć własne historie, wymyślać bajki, marzyć. Oprócz tego kochałam oglądać filmy o księżniczkach, nadal czasami to robię z siostrami i jeszcze\npotrafię się na nich wzruszyć. Mała Ola była otwarta na ludzi, nie bała się z nimi rozmawiać, nie lubiła samotności, wolała spędzać czas w towarzystwie. To też zostało\nmi do dziś. Może trochę w mniejszym stopniu, ponieważ dojrzewam i czasami chcę być przez chwilę sama, i pomyśleć, ale zdecydowanie preferuję spotkania z przyjaciółmi i rozmowy z ludźmi.\nCzytam właśnie poradnik pani Katarzyny Bondy "Maszyna do pisania" i tam Autorka porównuje proces pisania do ciąży. Książka to dziecko, które najpierw trzeba spłodzić (powstanie pomysłu, spisanie tego na papier, dopracowanie szczegółów, sporządzenie planu wydarzeń) - bez tego nie ruszymy dalej, a jeśli nawet, zwiastuje to tylko późniejsze problemy (czego sama doświadczyłam). Potem trwa okres ciążowy, czyli samo tworzenie powieści, a na koniec poród - zakończenie i dopięcie wszystkiego na ostatni guzik. W pełni się z tym zgadzam.\nCo do wydania książki. Tu jest podobnie, przynajmniej tak mi się wydaje. Z pewnością tekst powinien przejść przed dokładną korektę, to jest najważniejsze. Później\npozostaje okładka, którą autor powinien zaakceptować, oraz szczegóły związane z samym wyglądem egzemplarza. Na koniec skład, druk i przede wszystkim - promocja odgrywająca bardzo\nważną rolę, bo to dzięki niej powieść szanse dotrzeć do szerszego grona odbiorców i zostać bestsellerem.\n1.Najpiękniejsze chwile dzieciństwa to?\nWspaniałą chwilą była moja pierwsza wizyta w teatrze. Nie pamiętam dokładnie, o czym opowiadał spektakl, ale wiem, że mnie zachwycił. Kolejnymi pięknymi doświadczeniami mianowałam wyjazdy i konkursy z zespołem tanecznym.\n2. A najpiękniejsze wspomnienia?\nSzczerze mogę odpowiedzieć, że piękną chwilą z dzieciństwa była moja pierwsza Komunia Święta. Ten dzień bardzo dobrze pamiętam, aż do dzisiaj i od czasu do czasu siadam przed telewizorem, żeby obejrzeć wideo z uroczystości. Z przyjemnością wróciłabym na moment do tego dnia.\n3. Marzenia obecne?\nNa pewno jest ich kilka związanych z pisaniem, jak na przykład: wydanie kolejnych tomów "Slatronu" oraz mieć na swoim koncie bestseller. Ale tak poza tym od dzieciństwa marzy mi się nurkowanie z butlą oraz pływanie z delfinem. Zawsze uważałam to za coś fantastycznego, tak zostało do tej pory, i teraz pracuję nad tym, żeby to spełnić. Takim z ważniejszych pragnień jest także otwarcie własnego wydawnictwa w przyszłości, ale do tego jeszcze daleka droga.\n1. Jesteś jeszcze bardzo młodą osobą, jak wydanie książki wpłynęło na Twoje życie, na naukę i co na to rodzice?\nWydanie książki wpłynęło na moje życie, choć nie aż tak znacząco. Może jako tako moja codzienna rutyna wygląda całkiem normalnie, to w pewnych sytuacjach to się odznacza i daje o sobie znać.\nOprócz obowiązków, mam teraz jeszcze pisanie. Jest to oczywiście coś, co kocham i robię z wielką przyjemnością, ale nie uważam tego za mój główny priorytet. W pewnej części jest to też zobowiązanie względem czytelników.\nJeśli opublikowany został pierwszy tom, który ma zakończenie otwarte, powinien także powstać drugi, ponieważ czytelnicy chcą wiedzieć, co się dalej wydarzy. Jestem książkoholiczką, więc wiem, co to znaczy.\nTak samo jest w przypadku Wattpada, gdzie wstawiam w odstępie, na przykład kilku dni, rozdziały, a odbiorcy niecierpliwie czekają na kontynuację. Nie zmuszam się do pisania, jeśli nie mam weny, czy znudziła mi się dana praca, co to, to nie.\nJeszcze mi się nie zdarzyło jednak, bym przerwała coś w połowie i odłożyła to na bok lub wyrzuciła do kosza. Każda moja historia, którą tworzę, ma to w sobie, że sama nie mogę się doczekać, jak fabuła się potoczy, a przygoda bohaterów - zakończy.\nAle wracając do tematu, naukę i pisanie staram się ze sobą pogodzić. Teraz w liceum nie jest zbyt prosto, ostatni raz otworzyłam swój zeszyt czy dokument tekstowy dobre dwa tygodnie temu. Na szczęście zbliżają się wakacje, więc będzie czas na nadrabianie zaległości.\nRodzice bardzo mnie wspierają. Bez nich nie poradziłabym sobie. Są wyrozumiali; pomogą, jeśli tego potrzebuję. Nie zawsze się ze sobą zgadzamy, ale w końcu dojdziemy do porozumienia i znajdziemy złoty środek.\n2. Czytając opis książki poczułam się trochę jakbym czytała o Harrym Potterze, inspirowałaś się na jakiś książkach?\nFaktycznie, książka może się wydawać podobna do Harry'ego Pottera, szczególnie początek, jednak mimo tego, że historia\nSalaminy opiera się na moich dziecięcych wyobrażeniach o córce Salazara Slytherina, staram się nie zwracać uwagi na podobieństwa. Dobrze wiem, jak będzie wyglądać cała tetralogia i mogę zagwarantować, że odbiega ona od przygód znanego czarodzieja.\nCzy się inspirowałam... pomijając to, o czym napisałam wyżej, to raczej nie. Nie przepadam za wzorowaniem się na innej książce, bo nawet nie będę wiedziała kiedy, pojawi się podobny wątek czy scena, którą czytelnicy z pewnością wytknęliby mi. Nie chciałabym doprowadzić do sytuacji takich, jak właśnie z porównywanie "Slatronu" z "Harrym".\n3. Fantastyka często trafia na ekrany, czy chciałabyś żeby Twoje książki przeniosły się na duży ekran, jak sobie to wyobrażasz? Może Twoje przyjaciółki ze szkolnych ławek zagrałyby główne role?\nChyba każdy autor marzy o obejrzeniu swojego dzieła na dużym ekranie. To jednak jest bardzo trudne do zrealizowania. Historia musi mieć tę siłę przebicia, żeby ktoś ją zauważył i chciał zekranizować. Szczególnie tutaj w Polsce. Nie wyobrażam sobie za wiele w tym kierunku, chociaż kiedyś myślałam nad tym, jakby to wyglądało. Nie ukrywam też, że niektórzy moi przyjaciele ze szkolnych ławek wcielają się w bohaterów "Slatronu". Wpasowali się w nich świetnie, a ich charaktery się uzupełniają, więc stwierdziłam: czemu nie, może ten eksperyment się uda? Teraz nie żałuję, że to zrobiłam.\n1. Nie boi się Pani negatywnych recenzji swojej powieści?\nNim pojawiła się pierwsza recenzja, bałam się tego strasznie. Zaczynając przygodę z pisaniem, kompletnie nie radziłam sobie z krytyką. Dopiero z czasem, gdy kolejne osoby krytykowały i obiektywnie oceniały moje prace, przyzwyczajałam się do tego i tłumaczyłam sobie, że dzięki uzyskanym radom, powieść będzie jeszcze lepsza. Do tej pory się tego trzymam, a na chwilę obecną jestem zadowolona z opinii o "Slatronie". Każdy autor otrzymał choć jedną negatywną recenzję, dlatego też nie przejmuję się tymi gorszymi.\n2. Jaką złotą myśl, radę, wskazówkę mogłaby Pani przekazać swoim czytelnikom?\nZawsze powtarzam, że najważniejsze jest to, by wierzyć w siebie i swoje możliwości. Dążyć do upragnionego celu, nie poddawać się bez walki. Robić to, co się kocha, bo inaczej nie ma sensu.\nMoże dodatkowo przytoczę cytat Jamesa Deana:\n"Śnij tak, jakbyś miał żyć wiecznie. Żyj tak, jakbyś miał umrzeć dziś"\n3. Co czuła Pani trzymając w dłoniach swoją pierwszą książkę?\nBez wątpienia satysfakcję i ogromną radość. Dopiero w tamtej chwili dotarło do mnie, co się właśnie dzieje. To było cudowne widzieć stworzoną przez siebie historię w jednym woluminie.\n1. Czego się Pani boi najbardziej na świecie?\nCiężko jest mi odpowiadać na to pytanie. Nie chciałabym raczej mówić o moim największym lęku, dlatego powiem może o tym drugim w kolejności, żeby nie zostawiać pytania bez odpowiedzi. Strach przed ciemnością.\n2. Na jaką planetę chciałaby pani polecieć?\nMars lub Wenus.\n3. Gdyby mogła Pani wskrzesić kogoś ze sławnych już nie żyjacych osób to kto to by był i dlaczego?\nJest to trudne pytanie, aczkolwiek dwie pierwsze osoby, które przyszły mi do głowy, to: Alan Rickman oraz Michael Jackson.\nNiegdyś byłam wielką fanką Michaela, jeszcze przed jego śmiercią. Pamiętam, że bardzo to przeżyłam. Do tej pory od czasu do czasu słucham jego utworów i żałuję, że nie będzie nowych. Nie mogę powiedzieć nic o jego osobie, bo go nie znałam, więc wymieniłam coś, za co bardzo go ceniłam i cenię.\nAlan Rickman to był fantastyczny aktor. Usłyszawszy o tym, że umarł, zaczęłam płakać przed telewizorem, jak pewnie nie jeden fan tego człowieka.\n2. Co najczęściej wywołuje u Pani uśmiech?\nRozmowy o książkach, wspólnie spędzony czas z rodziną i przyjaciółmi.\n"Mikołajek" oraz "Magiczne Baletki - przygody małej Heli"\n1. Jaki jest Pani przepis na udany dzień?\nNie lubię siedzieć bezczynnie, więc udany dzień dla mnie to taki, kiedy zrobię coś produktywnego. Dajmy na to, napiszę\nnowy rozdział, posprzątam w pokoju, pójdę na spacer, spotkam się z przyjaciółmi, czy się pouczę.\nOprócz tego, lubię kłaść się spać z uśmiechem na twarzy.\n2. Koncentruje się Pani tylko na teraźniejszości, czy zdarza się Pani żyć wspomnieniami?\nRaczej nie wracam myślami do przeszłości, bo i tak nie można do niej wrócić i naprawić błędów, które się niegdyś popełniło.\nMoże czasami zdarza mi się coś wspominać, ale staram się żyć teraźniejszością, iść do przodu. Nie patrzeć za siebie.\n1. Jest Pani młodą kobietą jak i pisarką, co więc zainspirowało, że zaczęła Pani przygodę z pisaniem książek?\nChyba wyobraźnia mnie do tego nakłoniła. Coraz więcej historii zaczęło mi się rodzić w głowie, nie chciałam pozostawić ich samym sobie w mojej głowie. Któregoś dnia usiadłam do komputera i spontanicznie napisałam pierwszy tekst.\n2. Czy wiąże Pani przyszłość z pisaniem książek czy bardziej jakieś krótsze opowiadania?\nNadal chciałabym tworzyć dłuższe utwory, ale krótkimi opowiadaniami nie pogardzę. Zrywać z pisaniem nie zamierzam. Może zostaniem pisarką z zawodu nie jest szczytem moich marzeń, ale coś z tym powiązanego na pewno. Wspominałam już wcześniej, będę dążyć do założenia własnego wydawnictwa (nie po to, żeby wydawać własne powieści, również innych polskich autorów, jak i tych zagranicznych),ewentualnie do pracy w jakimś, np. jako redaktor.\n3. Jak sobie Pani wyobraża siebie tak za 10 czy 15 lat? Czy dalej jako pisarka czy kogoś zupełnie innego?\nChyba odpowiedziałam na to pytanie powyżej. Może nie jako pisarkę, ale kogoś z tym powiązanego. Na pewno chciałabym działać w branży wydawniczej, bez wątpienia. Mam nadzieję, że to się już nie zmieni.\n1. Co Panią zainspirowało do napisania tej książki?\nJako tako nie miałam inspiracji. Tworzyłam tę historię od podstaw. Mogę jedynie powiedzieć, że kiedyś wyobrażałam sobie Salaminę jako córkę Salazara Slytherina. Staram się jednak nie nawiązywać do Harry'ego Pottera.\nPisać, pisać, pisać i czytać. Cały czas ćwiczyć, rozwijać się i nie poddawać się bez walki. Najważniejsze to wierzyć w siebie i swoje umiejętności. Wierzyć, że dacie radę. Z taką myślą bez wątpienia uda wam się osiągnąć cel.\n3. Najlepsze miejsce do czytania to...?\nNajlepsze miejsce do czytania to własne łóżko, pod kocykiem. Oprócz tego kawiarnia. Uwielbiam zapach kawy, uspokajającą muzykę oraz wygodne fotele. :)\n1. Jaka książka odegrała w Pani życiu największą rolę?\nHmm... na początek na myśl przyszła mi powieść młodzieżowa "Rywalki" Kiery Cass, która w jakiś sposób wpłynęła na mój charakter, mimo że jest lekka i naprawdę prosta, przyjemna.\nJednak po dłuższym zastanowieniu zdecydowałam się na "Mara Dyer: Tajemnica", ponieważ dzięki tej książce pokochałam literaturę. Gdybym jej nie przeczytała, książki nadal\nbyłyby mi odległe, a co dopiero pisanie. Mam do całej serii ogromny sentyment.\n2. Gdyby na jeden dzień mogła zamienić się Pani 'na życia' z dowolnym autorem/autorką, kogo by Pani wybrała? Dlaczego?\nNie potrafię podać konkretnego autora, jednak wiem, że byłaby to osoba, która wzbudziła szacunek i wyrobiła sobie dobrą opinię w oczach ludzi i swoich czytelników, która jest przykładem do naśladowania. Nie mówię tego tylko jako o autorze, ale i o człowieku.\n3. Proszę zdradzić jakie jest Pani ulubione słowo. Czy wiąże się z nim jakaś szczególna historia, wspomnienie?\nTrudno wybrać jedno spośród tak wielu. Byłoby to chyba słowo "wyobraźnia", ponieważ może być ona niezgłębiona, ogromna. Nikt tak naprawdę nie wie, jak ona działa, jak to się dzieje, że tyle rzeczy potrafi zrodzić się w głowie człowieka. Wyobraźnia jest tajemnicza i niezbadana, to mnie intryguje. Raczej wiążę z nią przede wszystkim moją historię z pisaniem oraz wszystko, co mogę przeobrazić w myślach podczas czytania. To niesamowite!\n1. Do jakiej piosenki porównałaby Pani swoje życie?\nChyba nie ma takiej piosenki, do której mogłabym porównać swoje życie. Przynajmniej ja takiej nie słyszałam. Żywię jednak nadzieję, że kiedyś taką znajdę. ;)\n2. Kto jest najważniejszą osobą w Pani życiu?\nNie mam jednej najważniejszej. Rodzina jest dla mnie najważniejsza oraz przyjaciele. To się na pewno nie zmieni.\n1. Jaka książka sprawiła, że zaczęłaś przygodę z czytaniem?\nO niej wspomniałam już wcześniej. Jest to "Mara Dyer. Tajemnica", do której mam ogromny sentyment.\n2. Co lub kto miało wpływ na to, że postanowiłaś napisać książkę?\nMoja własna wyobraźnia. Chciałam przelać wszystkie pomysły na papier. W końcu postanowiłam to zrobić, więc usiadłam spontanicznie do komputera, włączyłam edytor tekstu i zaczęłam pisać. ;)\n3. Czy utożsamiasz się z bohaterem ze swojej powieści i jeśli tak, to kto to jest?\nW każdego bohatera swoich prac staram się przelewać część siebie. Najbardziej chyba utożsamiam się z Salaminą. Nie tylko dlatego, że stworzyłam ją na swoje podobieństwo. Postać ta jest ze mną, odkąd skończyłam osiem lat. Jest ona dla mnie szczególnie ważna.\n1. Ulubiony autor?\nJennifer L. Armentrout - jej książki mogłabym czytać w kółko i w kółko, i nigdy mi się nie znudzą.\nKaty Evans - z tą autorką zetknęłam się stosunkowo niedawno, ale jej powieści szybko zawładnęły moim sercem.\n2. Najpiękniejsze wspomnienie z Dnia Dziecka?\nRaczej nie mam takiego lub go nie pamiętam. Każdy Dzień Dziecka spędzam z rodziną. Można powiedzieć, że to taka tradycja. :)\nDziękuję wszystkim za pytania i wzięcie udziału w konkursie oraz gratuluję zwyciężczyni. Z przyjemnością przekażę egzemplarz "Slatronu" w Pani ręce.\nUwierzcie mi, wybór nie był łatwy. Wiele pytań było dla mnie wyzwaniem. Na wszystkie odpowiadałam najlepiej, jak tylko potrafiłam.\nMagdalena B 17 czerwca 2017 17:27\nMałgosia Xxookds 17 czerwca 2017 23:03\nsilwana 27 czerwca 2017 11:12


Paweł J. - Forum SIP\nAbout Paweł J.\nMam trochę mniej 33 tys., w 2020 roku mało się jeździło. Nie używam przywieszek zapachowych i plaków, więc czuć jeszcze fabryką. Nic się nie dzieje, silnik fajnie się dotarł, spalanie się ustabilizowało. Po 2 latach użytkowania mam jeszcze ochotę wejść, odpalić i jechać. Chemia nadal jest Poprzedni accord znudził mi się po roku.\nPaweł J. replied to chateque's topic in Pytania do Dyrekcji


Progi zwalniające - rodzaje, próg zwalniający podrzutowy, sklep - producent - krm-trade.pl\nPróg zwalniający podrzutowy\nZwiększające się natężenie ruchu na drogach powoduje, że coraz częściej w celu ograniczenia prędkości i zwiększenia bezpieczeństwa pieszych wykorzystuje się specjalne ograniczniki. Produkujemy progi zwalniające z najwyższej jakości materiałów, dzięki którym nasze produkty w pełni spełniają wymagane normy. Mamy szeroki asortyment wyrobów gumowych, które udostępniamy w konkurencyjnych cenach. Akcesoria gumowe, dzięki specjalnemu wykończeniu i zastosowaniu odpowiednich kolorów są dobrze widoczne w każdych warunkach atmosferycznych i o każdej porze. Duży ruch samochodów na lokalnych drogach może być dużym zagrożeniem dla pieszych, progi montuje się najczęściej w pobliżu szkół, przedszkoli i dużych sklepów.\nProducent gumowych progów zwalniających\nDo produkcji wyrobów z tej kategorii używamy w pełni wulkanizowanej gumy, dzięki czemu są wytrzymałe i bezpieczne dla zawieszenia samochodów. Progi zwalniające od producenta KRM-Trade to sprawdzone i uniwersalne rozwiązania. Nasze wieloletnie doświadczenie i praca w zaawansowanym parku technologicznym pozwala wywarzać produkty odpowiednie do montażu na różnego rodzaju nawierzchniach. Wyprofilowane wypustki na progach umożliwiają szybką i bezpieczną reakcję kierowcy w przypadku niespodziewanego zdarzenia. Skontaktuj się z naszym konsultantem i zapytaj o szczegóły oferty.\nDuże natężenie ruchu na lokalnych drogach może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi w miejscach szczególnie intensywnie uczęszczanych. Nasze progi zwalniające pozwalają na skuteczne spowolnienie ruchu w miejscach ich montażu, stając się tym samym nieodłącznym elementem krajobrazu w pobliżu przedszkoli, placówek szkolnych, szpitali i przychodni, hipermarketów, parków i wielu innych miejsc, w których pojawia się bardzo duży ruch pieszy.\nOsobiście zajmujemy się produkowaniem progów zwalniających. Stosujemy do tego najwyższej jakości materiały, dzięki którym nasze produkty w pełni spełniają wymagania normy ISO 9001:2008. Pomimo tego jesteśmy w stanie zagwarantować konkurencyjną cenę, niezależnie od wybranego rodzaju produktu. Progi zwalniające to obecnie jeden z najskuteczniejszych sposobów ograniczenia prędkości na fragmentach dróg lokalnych czy osiedlowych. Dzięki odpowiedniemu wykonaniu są doskonale widoczne zarówno za dnia, jak i w nocy czy w trudnych warunkach pogodowych, nie pogarszając tym samym bezpieczeństwa osób podróżujących samochodami.\nProducent progów zwalniających podrzutowych\nWszystkie nasze produkty wykonywane są z w pełni wulkanizowanej gumy. Z jednej strony gwarantuje to im wieloletnią wytrzymałość, ale niska twardość nie wpływa również negatywnie na zawieszenie pojazdów pokonujących taką przeszkodę.Jako producent z wieloletnim doświadczeniem na rynku możemy zaproponować progi zwalniające w wielu rodzajach do wyboru. Przemyślana konstrukcja pozwala na dowolne konfigurowanie ich szerokości.\nAsortyment jest również niezwykle prosty w montażu, znajdując swoje zastosowanie zarówno na drogach asfaltowych, jak i betonowych. Powierzchnia naszych produktów posiada również specjalnie wyprofilowane wypustki, które utrudniają poślizg kół pojazdu przy deszczowej lub śnieżnej pogodzie. Dla zwiększenia bezpieczeństwa na powierzchni progów zwalniających znajdują się również odblaskowe elementy poprawiające widoczność przeszkody nocą. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą. Jako producent jesteśmy w stanie dopasować się do każdych potrzeb i zawsze możemy zagwarantować najwyższą jakość oraz przystępną cenę.\nNumer krajowej oceny technicznej : nr IBDiM-KOT-2020/0607\nPróg zwalniający LP 500 (500x500x50mm)\nCo nowego u KRM-Trade?\nOsobny separator parkingowy\nOd 2019 roku dołączamy do naszej oferty nowy, wygodny i lekki separator parkingowy\nNowy próg zwalniający oraz kablowy\nWyprodukowaliśmy nowy próg zwalniający który również może być używany jako próg kablowy\nKRM-Trade na targach Agro-Show 2019 Bednary\nJuż po raz kolejny bierzemy udział w targach Agro-Show w Bednarach\nProgi zwalniające możesz zamówić już teraz. Możesz kupić ten produkt w naszym sklepie internetowym.


Teatr chce zmienić swoje wnętrza\nJesteś tutaj:Gniezno24.com Gospodarka Inwestycje Teatr chce zmienić swoje wnętrza\nczwartek, 04 sierpnia 2016 13:29\nOtwarte pomieszczenia Teatru im. Aleksandra Fredry już wkrótce zmienią swoje oblicze. Planowany jest m.in. remont foyer oraz elementów górnej części sali widowiskowej.\nW ramach przetargu ogłoszonego przez tytułową instytucję, planuje się remont dachu oraz wnętrza budynku, w skład którego wchodzą prace rozbiórkowe i budowlane. Zdemontowane mają zostać m.in. istniejąca stolarka drzwiowa, parapety wewnętrzne, balustrady, instalacja elektryczna, fotele widowni, szatnia czy obudowa naścienna konstrukcji oświetlenia scenicznego. Część z nich zastąpią nowe konstrukcje, a całość obejmie także nowe wykonanie szpachlowania i malowania ścian. Fotele górnej widowni mają zostać poddane renowacji, a wszystkie pozostałe drewniane elementy mają zostać zabezpieczone środkami przeciwpożarowymi. Podłogi zostaną wyłożone nowymi wykładzinami.\nSama konstrukcja dachu zostanie zakonserwowana. Elementy stalowe kratownicy, której trzyma się sufit nad salą widowiskową, zostaną poddane naprawie powłoki antykorozyjnej. Elementy drewniane również zostaną zabezpieczone powłokami przeciwpożarowymi.\nW ramach drugiego zadania wykonawca podejmie się przebudowy pomieszczenia wentylatorni na salę prób. Poprzednie przetargi w tym zakresie nie doszły do skutku, dlatego zadanie to zostało połączone wraz z ww. inwestycjami.\nCałość prac powinna zostać wykonana do 30 listopada 2015 roku, przy czym realizacja konserwacji sali widowiskowej musi być ukończona do 30 września br. Jest to już kolejny przetarg, ogłoszony przez Teatr w tym zakresie. W przypadku wcześniejszych podejść do przedsięwzięcia, propozycje składane przez potencjalnych wykonawców znacznie przekraczały kwotę, jaką instytucja planowała przeznaczyć na to zadanie - 984 tys. złotych. Na początku lipca jedyna złożona oferta opiewała na sumę 1 mln 719 tys. złotych. Zainteresowane firmy mogą składać dokumenty do 16 sierpnia br.\nteatr im aleksandra fredry w gnieznie\nteatr im aleksandra fredry


Dziki straszą mieszkańców - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nDziki straszą mieszkańców\n12 Niedziela, 22 września 201319 4063\nMieszkańcy Moszczenicy boją się dzików, które z dnia na dzień coraz śmielej przechadzają się ulicą Spacerową w okolicach szkoły i parku. Twierdzą, że władze gminy nie podjęły konkretnych działań, by poprawić poczucie bezpieczeństwa ich i ich dzieci.\nfot. Archiwum TT\n- Zwierzęta coraz częściej wychodzą na ulicę Spacerową, siejąc postrach wśród mieszkańców. Można je tam spotkać nawet w południe i rano, kiedy dzieci idą do lub wracają ze szkoły. Jest to niewątpliwe zagrożenie dla najmłodszych, a także starszych. Gmina nic z problemu sobie nie robi, gdyż pojawienie się dzików w tym rejonie zaobserwowano już pod koniec sierpnia, a dopiero kilka dni temu pojawiły się ostrzeżenia o całej sytuacji. Brak jest jednak stanowczej reakcji władz gminy. Proszę o interwencję. Może to spowoduje większe zainteresowanie tą sprawą – napisał w liście do naszej redakcji jeden z mieszkańców.\n- Kiedy tylko dziki się pokazały, rozmieściliśmy na słupach ogłoszeniowych ostrzeżenie i prośbę o niedokarmianie tych zwierząt. Nasuwa się tutaj pytanie, skąd te dziki w rejonie Spacerowej się wzięły? Musiał je ktoś dokarmiać. Świadomie bądź nieświadomie. Dzik nigdy nie przyjdzie pod zabudowania, jeżeli nie będzie miał pożywienia – mówi wójt gminy Moszczenica, Marceli Piekarek.\nWładze uspokajają mieszkańców, twierdząc, że sytuacja jest opanowana, a dzieciom i mieszkańcom miejscowości nie grozi niebezpieczeństwo. - Dzik nigdy nie zaatakuje pierwszy, jeżeli nie zostanie sprowokowany. Jedynym rozwiązaniem, by szybko przepędzić zwierzęta, jest strzelanie do nich. Jednak można to robić w odległości co najmniej 100 metrów od zabudowań. Po drugie dziki mają teraz okres ochronny. Po tym terminie będziemy w kontakcie z myśliwymi. Tak naprawdę jednak, co da przegonienie dzika o kilkaset metrów. On wróci. Chcąc się pozbyć dzików teraz, apeluję do mieszkańców i proszę serdecznie, żeby nie wyrzucali jedzenia tam, gdzie zwierzęta mają dostęp, jak również żeby nikt ich świadomie nie karmił – dodaje wójt.\nMarceli Piekarek podkreśla, że nie ma w tej chwili zagrożenia dla mieszkańców. Mimo wszystko władze gminy postanowiły całkowicie ogrodzić plac zabaw. Dziki nie mają teraz możliwości wejścia na ten teren. - Jeżeli mieszkańcy zastosują się do naszych zaleceń, problem szybko powinien się rozwiązać – zaznacza Piekarek.\nRegion Moszczenica Dziki\n~emka (Gość)23.09.2013 23:59\nDziki w parku moszczenickim czy koło batorego to juz ze 3 albo 4 lata temu były chociaż kukurydzy to tam nie było i nie ma. Dzików w ogóle przybywa. To co ze wycinka nie pierwsza nie ostatnia i grzybobranie tez. Moze "grzybiarki" z Rakowa je straszą te dziki ;) ?!? bo na odwrót to raczej nie działa więc jest pomysł na odstraszenie zwierzaków z centrum Moszczenicy. A Gmina i Wójt do lasu to ma się tak jak np. do Premiera , bo las albo prywatny albo państwowy tak samo jak dzik czy sarna a nie gminy powiatowy czy wójtowy. Ale problem pozostaje tylko ze co w kosmos dziki wysłac?!?\nPiotrkowianin 23.09.2013 10:40\n- Panie gajowy, szybko! Pana żonę w lesie napadł dzik!\n- No i co? To jego problem. Sam napadł, to niech się sam broni.\n~Irbis (Gość)23.09.2013 07:47\nbędzie na ludzi jak ktoś zasadzi się na nie\nJak KTOŚ się zasadzi, to słusznie będzie na niego.\nGdyby dziki zasadiły się na kogoś, było by na dziki.\n~janek z piotrkowskiego (Gość)22.09.2013 21:51\nproblem z dzikami występuje nie tylko w Moszczenicy.Tam gdzie rolnicy na potęge uprawiają kukurydzę, tam pojawiają się dziki.Mają doskonałą kryjpówkę i wspaniałą wyżerkę ,a że muszą się przemieszczać czasami przbiegną przez drogę..Nie występuje tu problem z dożywianiem,czy okresem gzybowym.Problem ten skończy się po zbiorach kukurydzy.wróci za rok pod koniec wakacji.Jak zwykle zawinił człowiek.\n~Darek K. (Gość)22.09.2013 21:02\n""Mimo wszystko władze gminy postanowiły całkowicie ogrodzić plac zabaw." - A czy on aby nie był grodzony w zeszłym roku?" - Nie ważne, że był ogrodzony, ale nie było uroczystego otwarcia! Plac zabaw przy szkole w Moszczenicy też dwa razy otwierali - najpierw Lech, a potem poprawił Piekarek.\n~rozsadek (Gość)22.09.2013 18:15\nna ul miast partnerskich tez juz widać ziemie zrytą przez dziki przy samej ścieżce rowerowej a tam nie ma żadnych barier ani ogrodzenia a samochody tam pędzą ...żeby nie doszło do tragedii...\n~antykomunista (Gość)22.09.2013 17:09\nTak naprawdę to na słupach ogłoszeniowych faktycznie są plakaty z dużym napisem: WŚCIEKLIZNA". I zwierze na tych plakatach nie bardzo przypomina dzika. Panie Wójcie Piekarek: a może by Pan wydał odezwę albo MANIFEST do dzików a nie głupie ostrzeżenie. Nikt w Moszczenicy nie dokarmia dzików (świadomie lub nie).\n~xx (Gość)22.09.2013 16:57\nW Piotrkowie dziki przychodzą na pola między ulicą Rolniczą a Spacerową. Były w nocy z wtorku na środę i z czwartku na piątek. Zorały grządki z warzywami. Żałosny widok. Może władze coś z tym by zrobiły bo później będzie na ludzi jak ktoś zasadzi się na nie.\n~Romek (Gość)22.09.2013 15:51\nPewnie wójt wam teraz podatek leśny każe płacić i klimatyczny za możliwość bliskiego obcowania z przyrodą.\nAl Bundy 22.09.2013 15:24\nCzyli Moszczenica dziczeje... ;)\nPatologia w Tomaszowie się już dawno ugruntowała (co dobrze wiemy dzięki portalowi epiotrkow), teraz zdziczenie doszło już do Moszczenicy... Czyli wszystko co złe w stronę Piotrkowa zmierza... :)))\nŁódzkie: cztery nowe potwierdzone przypadki koronawirusa (stan na niedzielę) (74438)\nNie wszyscy zachowują się odpowiedzialnie? (53166)\nBadania potwierdziły kolejne zakażenia w Łódzkiem (51141)


The Digey Food Room, St Ives - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: The Digey Food Room\nAtrakcje w pobliżu obiektu The Digey Food Room\nNr 4 wśród 107 Restauracje w lokalizacji St Ives\n6 The Digey, St Ives TR26 1HR, Anglia\nTo najlepsze śniadanie w mieście i kubek herbaty. Wspaniała, przyjazna obsługa. wspaniałe deli produkty! Musisz koniecznie odwiedzić\n"musi" jeśli jesteś w okolicy!\nŚwietna kawiarnia i deli, tuż przy głównej ulicy w ulicę. Ives. Jedzenie jest niesamowicie wspaniałe - lody herbata do przebicia i kiełbasa kanapkę z najlepszych jakie kiedykolwiek jadłem. Skończyło się na tym, że kupiłem sklejały z delikatesów licznika, ponieważ były to najlepsze jakie kiedykolwiek jadłem....Personel bardzo przyjazny, i można było siedzieć w lub na zewnątrz (przy dobrej pogodzie! ) . Nie mogę przestać chwalić tego miejsca - tydzień w ulicy Ives i poszliśmy 4 razy w różnych śniadania i obiady!Więcej\nOdwiedziliśmy na herbatę z 2 bułeczki. Większość herbaciarni serwowane tylko 1 . Cena £ 5. 50 2 biszkopty, dżem, lody i dzbanek do kawy herbaty. Smaczne ciepłe bułeczki. Był szeroki wybór ciast itp. na ladzie, chciałbym się tam ponownie, ale musiałem wrócić do domu!\nWpadłem na lody herbata! Wspaniałe ciepłe bułeczki grube bitej śmietany i dżem! Nie miał nic do zarzucenia! Personel bardzo przyjemny i sklep nieskazitelnie czyste! Wspaniałe!\nWspaniałe sałatki i antipasto. Śniadanie serwowane jest do 3:00 i gorąco polecam! jajecznicę na tosty z wędzonym łososiem - pycha! Piękny właściciel i małych firm. . .\nJeśli szukasz miejsca na fantastyczne sycące śniadanie jest to idealne miejsce. Zazwyczaj co najmniej dwa razy w czasie naszego tygodniowego urlopu. Wspaniałe grzyby w jajecznicy na tosty. Piękny soków i kawy. Delikatesy mają świetne rzeczy.\nwizyty z członkami rodziny z Ameryki, zatrzymaliśmy się tu na obiad. Jedna osoba potrzebuje diety - za darmo. Nie ma problemu. Pyszna sałatka z kraba otwórz kanapkę i zupa była bardzo dobra. Migdałowe ciasto na deser.\nMożna było się zadanie, aby znaleźć miejsce, które odpowiada to miejsce\nŚwietny mały klejnot, przyjemne otoczenie, spokojna atmosfera, przyjazny i pomocny personel. Jakość świeżych składników na tle konkurencji i fantastyczne menu szefa kuchni wydobywa niesamowite dania. Porcje są rozsądnych rozmiarów i ceny są doskonałe. Prawdziwy stosunek jakości do ceny! Gratulacje dla wszystkich zaangażowanych i byliśmy zadowoleni...z naszej wizyty!Więcej\nOdwiedziliśmy Digey przy wielu okazjach w ubiegłym roku i za każdym razem, kiedy możesz cieszyć się doskonałą kuchnię, świeżo, z doskonałą obsługę klienta. Położony w cichej, bocznej ulicy, - Digey to prawdziwy skarb.\nMam trudged na ulicy. Ives i byłem bardzo rozczarowany standardem/i lub ceny żywności w ofercie. Uważam Digey kilka lat temu i to jest teraz mój zwykły lubianego gdy jestem w ulicy Ives. Wspaniałe jedzenie, dobra obsługa, dogodna lokalizacja.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu The Digey Food Room.\nOgródek, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Na wynos, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Wysokie krzesła, Alkohol, Wino i piwo, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Płatność kartą kredytową\nAdres: 6 The Digey, St Ives TR26 1HR, Anglia\nNumer telefonu: +44 1736 799600