» Nerwice, psychoterapia Warszawa\nRodzaje zaburzeń nerwicowych - Nerwic\nSłowo neurastenia oznacza: słabość nerwów. Tak więc głównym objawem w tego typu nerwicy jest ciągłe osłabienie, które często idzie w parze z nadmierną pobudliwością. Osłabienie to objawia się w postaci ciągłego zmęczenia i zwiększonej męczliwości. Chory czuje się jakby właśnie wykonał ciężką pracę fizyczną, dlatego odczuwa bóle krzyżowe, mięśniowe, brzucha, głowy, kołatanie serca, ma zaburzenia potencji, skarży się na ciężkość powiek, zmęczenie gałek ocznych. Zmęczeniu fizycznemu towarzyszy zmęczenie umysłowe. Pacjent nie może skupić uwagi, ma trudności z zapamiętywaniem, nie rozumie, co czyta. Ciągłe zmęczenie powoduje, iż nawet najmniejszy wysiłek fizyczny sprawia kłopot np.: wejście po schodach powoduje kołatanie serca, bóle mięśniowe, itp. Objawem nerwicy neurastenicznej jest też wrażliwość na wszelkie bodźce, które powoduje ból i ciągłe rozdrażnienie.\nObjawy neurasteniczne często towarzyszą chorobom, np.: grypie, późnym następstwom urazów czaszki, zatruciom substancjami toksycznymi (tlenkiem węgla). Jak podkreśla Kępiński istnieją również „urodzeni” neurastenicy, czyli ludzie, którzy prawie zawsze czują się zmęczeni i rozdrażnieni. Życie ich męczy i jest dla nich przykrym obowiązkiem. W takich przypadkach neurastenia wynika z utrwalonego, negatywnego nastawienia emocjonalnego do otoczenia.\nNerwica histeryczna (konwersja histeryczna) charakteryzuje się ucieczką w chorobę somatyczną. Jest to sytuacja, w której pomimo braku jakichkolwiek przyczyn somatycznych występują objawy chorób. Najczęściej spotyka się psychogenne bóle głowy i żołądka. Niekiedy występują objawy sugerujące chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy, chorobę serca, chorobę neurologiczną. Po wykonaniu serii badań okazuje się, że żadna z tych chorób nie występuje, jednak objawy są wyraźne. Do rzadszych przypadków należą psychogenne zaburzenia zmysłów, np. histeryczna ślepota lub głuchota, które nie mają fizjologicznych przyczyn i często pojawiają się i ustępują nagle. Częstą postacią tego rodzaju nerwicy są drgawki i omdlenia lub znany z "Nad Niemnem" globus histericus. Wspomniane problemy często występują pojedynczo, np. tylko histeryczna ślepota, tylko globus histericus, tylko bóle głowy. Skąd się biorą? Nieświadome pokłady psychiki wytwarzają objawy chorób, rozwiązując w ten sposób wewnętrzny konflikt emocjonalny. Np. dziecko, którego rodzice się rozwodzą, nie chce wybierać pomiędzy którymś z nich, nie potrafi także sprawić, aby się nie rozwodzili. Objawy choroby dziecka niekiedy potrafią skłonić dorosłych do pozostania razem, dla jego dobra. Wytworzenie takich objawów jest więc sposobem na rozwiązanie problemu. Oczywiście przyczyny mogą być różne, samo zaburzenie zaś występuje także u dorosłych. Nie należy go mylić z symulacją. Człowiek chory niczego nie udaje i nie jest w stanie samodzielnie zapanować nad objawami, które pomimo braku fizjologicznych przyczyn faktycznie występują - nie są udawane.\nJak wspomniałem we wstępie, już w starożytności dociekano przyczyn pojawiania się histerii i łączono ją głównie z fizjologią kobiet. Dziś już wiemy, że pojęcie nerwicy histerycznej mylone jest z pojęciem osobowości histerycznej. Na ten rodzaj nerwicy zapadają też osoby, które nie wykazują cech histerycznej osobowości. Objawy histeryczne (konwersyjne) dzieli się na trzy zasadnicze grupy: zaburzenia ruchowe, czuciowe, psychiczne.\nZaburzenia ruchowe są dość łatwe do rozpoznania pod warunkiem, że lekarz zna określoną symptomatologię zaburzeń na tle organicznym. W porażeniach histerycznych można spotkać się z większym bogactwem obrazu, który nie odpowiada sztywnemu obrazowi porażenia organicznego. Układ porażonej kończyny jest nietypowy, a chory wkłada ogromny wysiłek, starając się uruchomić niesprawną kończynę. Często spotyka się dziś astazję-abazję, czyli niemożność utrzymania się w pozycji stojącej i niemożność chodzenia. Równie często spotyka się tzw. kurcz pisarski – chory w czasie pisania tak napina mięśnie, że ręka pozostaje usztywniona i niemożliwe jest poruszanie nią. Przeciwieństwem są różnego rodzaju ruchy mimowolne, do których można zaliczyć drżenia, drgawki, mimowolne ruchy typu pląsawicznego, atetotycznego, torsyjnego. Do ruchów mimowolnych należą również wszelkiego rodzaju tiki, jak np.: zbyt częste mruganie powiekami, krzywienie twarzy w stereotypowy sposób, niezwykłe ruchy rąk i nóg. Tiki te są trwałym objawem wyładowania emocjonalnego.\nZaburzenia czucia często idą w parze z zaburzeniami ruchu. W „porażonej” kończynie nie ma czucia. Oprócz tego zniesienie czucia dość często występuje w gardle i pochwie. Zdarza się, że brak czucia występuje na ciele w formie plackowatej i jest tak silne, że chory nawet mimo zadawania dotkliwego bólu, nic nie czuje. Rzadkimi objawami zaburzeń czuciowych są głuchota, ślepota, brak węchu i smaku. Typowymi są natomiast bóle głowy, serca, brzucha, genitali. Charakterystyczne wydaje się to, iż często bóle te nie ustają po podaniu nawet silnych środków przeciwbólowych. Przykładem nerwicy histerycznej jest także tzw. ciąża histeryczna (lub urojona), w której występuje nie tylko wstrzymanie miesiączki, ale również typowe powiększenie brzucha, zmiany w gruczołach mlecznych.\nNajbardziej rozpoznawalnym objawem zaburzeń psychicznych są tzw. ataki histeryczne. Chory sprawia wrażenie osoby podnieconej, zamąconej i silnie wzburzonej. Krzyczy, płacze, drze włosy i ubrania, rzuca się na ziemię, pręży ciało. Ataki są zazwyczaj krótkotrwałe, trwają do kilkunastu minut i objęte są niepamięcią. Atakom histerycznym mogą towarzyszyć ataki drgawkowe, które jednak różnią się od drgawek padaczkowych. Chory tak pada na ziemię, że nie odnosi obrażeń, nie zanieczyszcza się, nie ma sztywności źrenic i objawu Babińskiego. Stanem przeciwnym do ataku jest osłupienie (supor) histeryczne. To napięcie prowadzi do całkowitego zahamowania ruchowego, chory nie reaguje na bodźce, zwykle wpatruje się w jeden punkt. Zdarza się, że w nerwicy histerycznej mamy do czynienia ze zwężeniem świadomości. Chory może nie pamiętać swego imienia i nazwiska, adresu i wszystkiego, co się z nim działo. Jest to tzw. jasny stan pomroczny, w którym chory jakby zaczyna życie od nowa.\nTermin "hipochondria" powstał w starożytnej Grecji. Dosłownie oznacza on "miejsce pod pseudo żebrami chrzęstnymi", ponieważ początkowo nadmierne zainteresowanie własnym zdrowiem uznawano za efekt zaburzeń układu trawiennego. W siedemnastowiecznej Anglii dolegliwość ta była niezwykle popularna. Powstało nawet specjalne określenie hipochondrii - "angielska choroba". Uważano ją za rodzaj melancholii, powiązanej z rozczulaniem się nad sobą. W ówczesnych czasach wręcz nie wypadało nie być hipochondrykiem, a w eleganckim świecie osoby okazujące tego typu nadwrażliwość cieszyły się szacunkiem i zainteresowaniem.\nSłynna teoria psychoanalizy Zygmunta Freuda wprowadziła nowy termin - histeria. Zdaniem autora była ona rodzajem hipochondrii, ale odczuwanym tylko przez kobiety, a przejawiała się rozlicznymi urojonymi dolegliwościami. W efekcie każda kobieta, którą lekarz postrzegał jako zbyt emocjonalną i skoncentrowaną na sobie, zyskiwała miano histeryczki. Wiadomo już, że przynajmniej część z nich stanowiły te kobiety, którym ówczesna medycyna nie potrafiła pomóc. Dzisiaj, gdy docenia się związek między ciałem a umysłem, hipochondria jest jednym z dowodów na wzajemne oddziaływanie psyche i somy.\nPrawdopodobnie każdy z nas użył kiedyś słowa "hipochondryk", opisując kogoś przesadnie - jak nam się wydawało - zainteresowanego swoim zdrowiem. Na ogół wypowiadamy je tonem pełnym politowania i zniecierpliwienia. Tymczasem hipochondria jest schorzeniem zaliczanym do silnych nerwic i może być powodem ogromnego cierpienia dotkniętych nim osób.\nHipochondria przejawia się poczuciem nieuzasadnionego lęku o własne zdrowie, przekonaniem o istnieniu ciężkiej choroby. Niepokojące doznania pozostają poza kontrolą człowieka, który mimo zapewnień o dobrym stanie swojego zdrowia, nie jest zdolny do zapanowania nad nimi. Liczne dolegliwości, na jakie skarżą się chorzy, mają nieraz zmienny i krótkotrwały charakter, bywają jednak i takie, które są bardzo utrwalone.\nW dolegliwościach hipochondrycznych przeważnie dominuje uczucie bólu, zlokalizowanego w różnych częściach ciała, nie spowodowanego jednak żadną chorobą somatyczną. Często bywa tak, że hipochondria ma charakter ucieczki w chorobę, spowodowanej niepowodzeniami lub brakiem satysfakcji życiowej.\nNerwica ta rzadko występuje samodzielnie, częściej towarzyszy innym zaburzeniom psychicznym, np. depresji. Jej zdiagnozowanie jest bardzo trudne i trwa zwykle długo. Poprzedza je bowiem wiele badań, które prowadzą do powstania swoistego błędnego koła. Lekarz, by zlokalizować źródło odczuwanego przez pacjenta bólu, zaleca przeprowadzenie szczegółowych badań. W efekcie pacjent, zauważając troskę lekarza, nabiera pewności, że rzeczywiście jest ciężko chory. Takie postępowanie prowadzi do utrwalenia hipochondrii jako zaburzenia jatrogennego - czyli takiego, które jest spowodowane leczeniem.\nPacjenci z zaburzeniami hipochondrycznymi są uważani za szczególnie trudnych. Lekarze wiedząc, że nie są w stanie im pomóc, bagatelizują ich skargi i ciągłe próby odnalezienia w sobie choroby. Bywa i tak, że personel medyczny jest takimi natrętnymi pacjentami po prostu zmęczony. W takiej sytuacji pojawia się jednak zagrożenie "przegapienia" jakiegoś rzeczywistego schorzenia.\nKażdemu człowiekowi zdarza się powtarzać w myślach jakiś wyraz, melodię czy wiersz. Zastanawiamy się, czy wychodząc z domu zamknęliśmy drzwi, wyłączyliśmy gaz. Wszystkie te myśli mobilizują nas do wielokrotnego nawet powtarzania, wracania i sprawdzania. Czasem te zachowania dziwią i niepokoją, ale zdajemy sobie sprawę z normalności reakcji, jakie w nas budzą.\nOdmiennie ma się sytuacja z ludźmi, których głównym problemem są obsesje i kompulsje. Natrętne myśli wywołują u nich wewnętrzny bunt, są nie do zniesienia i w żaden sposób nie mogą zostać przyswojone, odrzucone czy zapomniane. A im bardziej osoba próbuje się im przeciwstawić, tym większy odczuwa lęk.\nW skład zaburzenia zwanego obsesyjno- kompulsywnym wchodzą dwa elementy, od których wzięło ono nazwę. Są to obsesje i kompulsje. Obsesje to przenikające do świadomości, powtarzające się myśli, wyobrażenia lub impulsy. Często mają one charakter odrażający. Bardzo trudno je usunąć czy poddać kontroli. Kompulsje to zachowania będące reakcją na pojawienie się myśli i impulsów natrętnych. Kompulsja ma charakter powtarzalny, stereotypowy. Jest reakcją niepożądaną, której tylko z trudem można się oprzeć. Osoby cierpiące na obsesje zwykle wykonują również czynności kompulsywne. Niektórzy autorzy używają pojęć: obsesje i kompulsje zamiennie. Tak naprawdę jednak chodzi o dwa odrębne zjawiska: obsesje dotyczą myśli, natomiast kompulsje działania. Często występują one razem.\nsą niepożądane i wdzierają się do świadomości wbrew woli,\nźródło obsesji tkwi wewnątrz człowieka, a nie w sytuacji zewnętrznej,\nobsesje bardzo trudno jest poddać kontroli4.\nOsoba, u której myśl wciąż powraca na nowo, z łatwością odwraca od niej uwagę i zaczyna myśleć o czymś innym, natomiast ktoś cierpiący skarży się i żali, ponieważ nic na to nie może poradzić.\nDla wprowadzenia porządku do zróżnicowanych zjawisk stanowiących objawy tego zaburzenia, podejmuje się próby ich kategoryzacji :\n1. Wątpliwość natrętna to uporczywa niepewność co do kompletnego wykonania jakiejś czynności. Przykra, uporczywa myśl, że coś ważnego nie zostało ukończone, prowadzi do uporczywego sprawdzania.\n2. Myślenie obsesyjne to ciągi myślowe, często koncentrujące się na jakiejś niepewności lub temacie metafizycznym. Proces myślowy nie prowadzi do zadowalającej konkluzji czy rozwiązania problemu, a sam problem może stanowić wątpliwe zagadnienie metafizyczne.\n3. Impuls natrętny jest nagłym poczuciem przymusu podjęcia nieodpowiedniego lub wstydliwego działania. W rzeczywistości pacjent nigdy tego nie wykonuje (na przykład nie wsadza noża w gardło swego dziecka albo nie wykrzykuje wyrazów obscenicznych, nie rozbiera się w miejscu publicznym, nie rzuca się pod pociąg).\n4. Natrętna obawa na przykład natrętny strach przed psami może koncentrować się na możliwości, że włos psa przyczepi się do ubrania, co może spowodować chorobę. Natrętny lęk przed dotykaniem wiąże się z myślą, że można zarazić się samemu lub przenieść zakażenie na inną osobę.\n5. Wyobrażenie natrętne to pojawianie się w wyobraźni obrazu budzącego obrzydzenie lub przerażenie.\n6. Kompulsja poddająca się jest działaniem wykonanym z powodu obsesyjnych wątpliwości lub strachu. Na przykład osoba może mieć uporczywe uczucie czy myśl, że na jej rękach pozostają bakterie (np. po skorzystaniu z publicznej toalety, dotknięciu klamki, pieniędzy itp.). To prowadzi do przymusu częstego mycia rąk.\n7. Kompulsja kontrolująca jest próbą kontrolowania czy odwracania jakiegoś nieszczęścia. Na przykład natrętny impuls dokonania jakiegoś ohydnego czynu, np. napastowania seksualnego dziecka, jest kontrolowany rytuałem liczenia. Kompulsje polegają często na układaniu w określonym porządku przedmiotów (na przykład poduszek na kanapie), na liczeniu różnych rzeczy lub potrzebie zapamiętywania wydarzeń czy przedmiotów.\nMechanizm sprawowania kontroli, magicznego zapobiegania nieszczęściu, zawarty w takim zachowaniu, jest najczęściej głęboko ukryty i nieuświadomiony przez przeżywającego5.\nDziałania kompulsyjne wymagają pedantycznej precyzji i ich nie dość dokładne wykonanie zmusza do powtórzenia całego ciągu czynności. Ich rytualny aspekt, często o zabarwieniu magicznym, sprawiającym wrażenie odczyniania, najprawdopodobniej służy między innymi obronie przed lękiem. Rytuały nie sprawiają, że odczuwany lęk ulegnie eliminacji, lecz może on zmniejszyć swoją siłę.\nKompulsje są zewnętrznym wyrazem i konsekwencją istnienia obsesji. Na przykład natrętna myśl o zabrudzeniu się, pociąga za sobą mycie rąk (ablutomania).\nKompulsje mają często charakter rytualnej ceremonii, której znieważenie rodzi niepokój i nieprzyjemne napięcie. Siła przymusu, aby wykonać czynności natrętne jest czasem tak ogromna, iż chory zamiast się powstrzymać, woli wystawić na pośmiewisko, wykonując niepotrzebne czynności. Kompulsje mogą występować jako pojedyncze ruchy proste, jak na przykład ruchy głową czy ręką, zamykanie powiek. Czynności te mogą mieć również charakter złożony. Do bardzo częstych czynności natrętnych należą na przykład: mycie rąk, wielokrotne sprawdzanie zamknięcia gazu, drzwi, wyłączenia żelazka, wielokrotne sprawdzanie rachunków, pedantyczne porządkowanie przedmiotów i układanie ich w określonej kolejności. Ważnym elementem różnicującym normalne zachowania od natrętnych jest przymus. Próba zaprzestania wykonywania czynności kompulsywnych jest bardzo trudna, a w wielu przypadkach niewykonywalna.\nKompulsje powodują, że chory wykazuje nadmierną i bezproduktywną aktywność przeszkadzającą w wykonywaniu innych czynności. Natrętne mycie rąk lub robienie innych przymusowych rzeczy ma rytualny charakter. Ich celem jest zmniejszenie niebezpieczeństwa, obrona przed nim lub też sprawdzenie, czy istnieje dane zagrożenie. Jakkolwiek chory podejdzie do sytuacji przymusu sprzeciwi się, bądź ulegnie to i tak spotka go cierpienie. W przypadku odmowy wykonania czynności natrętnych, nasila się lęk i napięcie. Kompulsje polegające na wykonywaniu różnego rodzaju gestów mogą narazić chorego na negatywne reakcje ze strony otoczenia. Nieustanne mycie rąk prowadzi do zmian na skórze. Obecnie najczęściej można się spotkać z takimi natręctwami jak: utrzymywanie nieskazitelnej, pedantycznej czystości, sprawdzanie czy nie spowodowało się jakiegoś zagrożenia.\nObsesje myśli, wyobrażenia, impulsy do działania, podobnie jak kompulsywne działania, pojawiają się zazwyczaj w stereotypowej, niezmiennej formie prawie przez cały czas i koncentrują na bezskutecznej walce z nimi, na dążeniu do zachowania kontroli nad sobą . W tego typu zaburzeniach, na pierwszy plan wysuwają się natrętne myśli lub impulsy do działania, które powodują, że chory odczuwa dyskomfort i przykrość. Tematyka myśli wzbudza protest, przerażenie lub obrzydzenie, ponieważ jest niezgodna z rzeczywistą postawą chorego (np.: myśl o możliwości zamordowania osoby bliskiej, czy myśli bluźniercze). Czasem są to jedynie bezsensowne, uporczywe rozmyślania o mało ważnej treści. Zabiegi w formie magicznego odczyniania mają pomóc w redukcji lęku. Bywa tak, że chorzy przeprowadzają je w myślach (np.: liczenie, patrzenie na określony przedmiot), a czasem niezbędne jest również uruchomienie czynności kompulsywnych.\nCzasem te myśli wywołują różnego rodzaju wątpliwości, które blokują podejmowanie najzwyklejszych decyzji. Zaburzenia te są rozumiane przez chorego jako własne i chociaż byłyby bardzo niepożądane, to decydują o wykonywaniu czynności przymusowych. Najczęściej myśli i czynności natrętne są u pacjentów nasilone w podobnym stopniu i powiązane ze sobą. Na przykład nieustannie powracająca myśl, że można się czymś zatruć lub zarazić jakąś chorobą, prowadzi do starań o zachowanie sterylnej czystości. Zabiera to wiele czasu i energii. Takie zabiegi mają nieraz charakter rytuałów przypominających zachowania na sali operacyjnej. Bardzo często rodzina jest zmuszana do brania udziału w tych rytuałach, a także do wykonywania czynności natrętnych razem z chorym lub zastępując go. Prowadzi to do konfliktów z otoczeniem. Wszystko to sprawia, że osoby owładnięte przez natrętne myśli, częściej niż chorzy na inne zaburzenia nerwicowe, poszukują leczenia.\nTematyka myśli natrętnych bywa bardzo różna. Dość rzadko zdarzają się myśli o treści emocjonalnie obojętnej, jak na przykład przymus powtarzania jakichś liczb, wykonywania w myśli pewnych działań. Najczęściej pojawiające się tematy zaburzeń obsesyjnych nie są obojętne. Przeciwnie są szokujące. Można zaliczyć do nich między innymi: katastrofy, zakażenia, gwałt, agresję, seks i religię. Treść tych przeżyć jest diametralnie różna od przekonań i sposobu, w jaki żyje chory. Na przykład powtarzające się przekleństwa symboli religijnych u osoby wierzącej. Osoby owładnięte takimi natręctwami próbują poddać je kontroli poprzez unikanie sytuacji, która niesie prawdopodobieństwo wystąpienia obsesji.\nW zaburzeniach obsesyjnych można doszukać się motywu poczucia winy, nadmiernego poczucia odpowiedzialności, na przykład za wydarzenia, na które w żaden sposób nie można mieć wpływu (klęski żywiołowe, wypadki) i lęku przed poczuciem winy czy wręcz przed karą za niedopełnienie czegoś, niegodny czyn czy sprowadzenie jakiegoś nieszczęścia na siebie lub innych. W treści natręctw można także znaleźć symbole związane z urazami, w których osoba uczestniczyła lub o których słyszała.\nTematyka myśli natrętnych może się koncentrować wokół ustawicznego sprawdzania siebie czy dobrze zrobiłem. Normalna kontrola rozrasta się tu do patologicznych rozmiarów. Wątpliwości zmuszają chorego do ciągłego powtarzania czynności. Niepokój niepewności jest nienasycony, sprawdzanie siebie przytłumia go tylko na chwilę. Inną formą obsesji jest myślenie na temat, który normalnie nie interesuje człowieka. Dotyczyć może zwykłych wydarzeń dnia codziennego, pytań filozoficznych, natrętnych wspomnień z przeszłości. Chory chcąc się odciąć od obsesji, stara się walczyć, im bardziej to robi, tym silniej go nachodzą.\nZaburzenia obsesyjno-kompulsywne są dość rozpowszechnione. Diagnozę taką otrzymuje 2-3% osób dorosłych. Kobiety są prawdopodobnie bardziej na nie podatne, niż mężczyźni. Niewykluczone, że choroba ta jest częściowo zdeterminowana genetycznie, skoro zachorowalność rodzeństwa występuje częściej u bliźniąt jednojajowych, niż u dwujajowych. Choroba rozwija się zwykle stopniowo, ujawniając się w wieku dorastania lub we wczesnych latach wieku dorosłego.\nW ramach orientacji psychodynamicznej wyróżnia się typ osobowości obsesyjno-kompulsywnej. Tacy ludzie są dokładni i żyją w sposób bardzo uporządkowany. Są zawsze punktualni. Ubierają się i dobierają słowa z wielką starannością. Zwracają irytującą wręcz uwagę na szczegóły i nie znoszą brudu. Miewają określony rodzaj stylu poznawczego, przejawiając przy tym sztywność myślenia i koncentrację na szczegółach. Myślą i działają w sposób przemyślany. Stawiają wysokie wymagania sobie i innym. Według jednej z hipotez, zaburzenia te ujawniają się jako reakcja na stres. Jednak hipoteza ta nie została przekonująco potwierdzona. Zasadnicza różnica między osobami o osobowości obsesyjno-kompulsywnej a osobami cierpiącymi na zaburzenie obsesyjno-kompulsywne dotyczy tego, na ile osoby te lubią i akceptują swoje objawy. Ci pierwsi są dumni ze swej staranności i drobiazgowości. Cechy te są dla nich źródłem wysokiej samooceny. Ludzie cierpiący na zaburzenie obsesyjno-kompulsywne natomiast uważają te cechy za coś odrażającego, niepożądanego i niosącego udrękę.\nAntoni Kępiński wyróżnia cztery zagadnienia istotne w analizie nerwicy natręctw. Są to: przymus, krystalizacja lęku, magiczne myślenie i perseweracja6.\nJednym z podstawowych przeżyć człowieka jest zdolność wyboru. Spośród wielu możliwości zachowania się, może on zawsze wybrać jedną. Przymus anankastyczny polega na tym, że mechanizm selekcyjny zostaje osłabiony. Chory nie czuje się panem siebie, ponieważ nie może swobodnie kierować swoim zachowaniem. U ludzi z nerwicą natręctw spotyka się często typ osobowości, nasuwający podejrzenie komplikacji w procesie decyzyjnym. Są to osoby, które od najmłodszych lat sprawiają wrażenie skrępowanych różnymi normami, a ich pragnienia i dążenia zawsze tłumione są poczuciem obowiązku.\nJako drugie zagadnienie Kępiński wymienia krystalizację lęku. Powoduje ona, że nawet kiedy uda się wykryć genezę lęku i jest on uzasadniony, to jednak zawsze jest niewspółmierny do całej sytuacji (jak w przysłowiowym lęku przed myszą). Wyraźnie widać, że sytuacja ta nie może być istotną przyczyną lęku. Chodzi o to, czy relacja między uczuciem a jego przedmiotem jest istotna, czy tylko pozorna. Chory dobrze wie, że to co budzi lęk musi mieć zupełnie inną przyczynę.\nMyślenie magiczne w nerwicy natręctw sprawia, że człowiek żyje w przeświadczeniu, jakoby pewne aktywności bronią go przed nieokreślonym niebezpieczeństwem, zaś zaniechanie ich wywołuje uczucie lęku. Fakt, że coś obcego i nie dającego się zwalczyć wysiłkiem woli opanowuje świadomość, skłania chorego do magicznego nastawienia. Zwykłe środki zawodzą, lekarstwem może być jedynie magia.\nOstatnim zagadnieniem jest powtarzanie tej samej formy aktywności niezależnie od bodźców otoczenia, czyli perseweracja. Tragedia chorego pochodzi właśnie stąd, że nie może on zatrzymać myśli i czynności natrętnych, działających na zasadzie stereotypowego powtarzania. Na poziomie neurofizjologicznym perseweracja jest zasadniczym elementem pracy układu nerwowego. W globalnej aktywności układu nerwowego perseweracja nie ujawnia się, gdyż przeszkadzają jej coraz to nowe powstające struktury czynnościowe. Jednak w pewnych warunkach antyperseweracyjna tendencja układu nerwowego zostaje zahamowana. Klasycznym przykładem zwycięstwa tendencji perseweracyjnych nad antyperseweracyjnymi jest padaczka. Komponent perseweracyjny odgrywa bardzo istotną rolę w genezie objawów anankastycznych.\nNerwica depresyjna (dystymiczna) to przede wszystkim dojmujące uczucie smutku, niezadowolenia i ciągły pesymizm oraz brak wiary we własne możliwości. Dolegliwościom tym towarzyszy też nieustanne niezadowolenie ze wszystkiego, rozdrażnienie, spadek masy ciała. Częste są też problemy ze snem. Ten typ nerwicy stwarza często trudności diagnostyczne, gdyż objawy przypominają fazę depresyjną cyklofrenii. Smutek nerwicowy czasem łączy się z tłumioną agresją, która może mieć różne powody: poczucie krzywdy, poczucie winy, niemożność wyładowania postawy despotycznej. Pod nerwicowym smutkiem można odkryć wrogość, pogardę, pokrzywdzenie, nienawiść. Jak zaznacza Kępiński, uczucia mają dwie jednoimienne strzałki wektorowe: na zewnątrz i do wewnątrz. Jeżeli pacjent nienawidzi kogoś bliskiego, nienawidzi też siebie. Zazwyczaj też nie ogranicza się do nienawiści osoby, która go skrzywdziła, ale dokonuje generalizacji i rozszerza swoje uczucia na całe otoczenie. Można więc powiedzieć, że czuje się skrzywdzony przez cały świat. W końcu chory dochodzi do przekonania, że zasługuje na wyrządzoną mu krzywdę. Ten rodzaj nerwicy może prowadzić do aktów autoagresji, która jest często przyczyną samobójstw i samookaleczeń.\n4Psychopatologia. Oprac. A. Lazarus, A. Colman. Wydawnictwo: ZYSK I S-KA. Poznań 2001, s. 71-72\n5James Butcher, Robert Carson, Susan Mineka: Psychologia zaburzeń. Człowiek we współczesnym świecie. T. I. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne. Gdańsk 2003, s. 300-301\n6A. Kępiński: Psychopatologia nerwic. Wydawnictwo Literackie. Kraków 2002, s.68-74


Nietrzeźwi rodzice opiekowali się czteromiesięczną dziewczynką - Radomsko24.pl\nNietrzeźwi rodzice opiekowali się czteromiesięczną dziewczynką\nBeata Januszewska , 17.06.2013\n15 czerwca policjanci zostali wezwani do jednego z mieszkań w centrum Radomska, gdzie według zgłoszenia, pijani rodzice mieli niewłaściwie opiekować się swoim dzieckiem.\nNa miejscu byli obecni pracownicy MOPS-u. Policjanci zbadali stan trzeźwości 30-letniej matki dziecka oraz jej o pięć lat starszego konkubenta. Kobieta miała w organizmie 1,5 promila alkoholu, a jej kompan 2,4 promila.\nPodczas rozmowy z policjantami 30-latka przyznała, że dziewczynka wypadła z wózka podczas spaceru, gdyż jeden z uchwytów mocujących kosz wózka był zepsuty. Policjanci na miejsce wezwali pogotowie ratunkowe. Dziewczynka, po zbadaniu przez lekarza, została przewieziona do bełchatowskiego szpitala, a następnie do Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi. Niemowlak pozostał pod opieką medyczną ze względu na otarcie i zasinienia jakie miał na ciele.\nRodzina jest znana radomszczańskim policjantom z wcześniejszych interwencji. Wszystko wskazuje na to, że tym razem 30-latka odpowie za narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia dziecka. Grozi za to kara do 5 lat pozbawienia wolności. O losie dziecka zadecyduje sąd rodzinny.\npolicja policja radomsko kpp radomsko nietrzeźwi rodziec dziecko wypadek


Hotele w pobliżu: Geograficzne Centrum Bawarii - Kipfenberg | Hotels.com\nGeograficzne Centrum Bawarii — hotele w pobliżu\nHotele - Kipfenberg\nKipfenberg — inne atrakcje\nRomańsko-bawarski zamek KipfenbergJeśli Kipfenberg to miejsce, w którym planujesz odwiedzić muzea, Romańsko-bawarski zamek Kipfenberg to atrakcja w centrum, która może Cię zainteresować. Sprawdź, jakie ekspozycje będą niedługo dostępne lub co będzie można zobaczyć. Jeśli Kipfenberg to miejsce, w którym szukasz więcej atrakcji kulturalnych, Geograficzne Centrum Bawarii i Centrum lecznicze Kratzmühle to miejsca, które warto odwiedzić.\nPark KipfenbergJeśli chcesz odpocząć wśród zieleni i kwiatów, Park Kipfenberg (Ingolstadt) to miejsce, które warto odwiedzić, w odległości 20 km od centrum. Masz ochotę na dłuższy spacer? Centrum lecznicze Kratzmühle to świetne miejsce, które możesz odwiedzić w pobliżu.\nZamek w KipfenberguIngolstadt i okolice to miejsce, które warto odwiedzić, szczególnie Zamek w Kipfenbergu w odległości 19,5 km od centrum.\nGeograficzne Centrum Bawarii — więcej informacji\nGeograficzne Centrum Bawarii — położenie\nTo miejsce jest znajduje się w mieście Kipfenberg. Poznaj okolicę spedzając cały dzień na odkrywaniu lokalnych atrakcji. Jeśli nie wiesz, co możesz robić w tej okolicy, warto odwiedzić miejsca takie jak Audi Forum i Muzeum motoryzacyjne Audi museum mobile.\nGdzie mogę się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Geograficzne Centrum Bawarii?\nMamy szeroką ofertę hoteli dla Ciebie, spodśród których możesz wybrać w pobliżu miejsca takiego jak Geograficzne Centrum Bawarii. Może spodobać Ci się jedna z tych opcji, popularnych wśród naszych gości:\nGeograficzne Centrum Bawarii — co warto zrobić i zobaczyć w pobliżu\nGeograficzne Centrum Bawarii — co zobaczyć w pobliżu\n• Centrum lecznicze Kratzmühle\nGeograficzne Centrum Bawarii — atrakcje w pobliżu


To był dobry rok dla strażaków z Zawidowa\nRemont remizy, zakup nowoczesnego sprzętu, mundurów i specjalnej odzieży ochronnej. Dużo wydarzyło się w tym roku przy ulicy Wilczej w Zawidowie, gdzie znajduje się siedziba strażaków ochotników.\nPo pierwsze remont remizy - wymieniają zadowoleni ze swoich działań strażacy, Sebastian Stefański i Dariusz Kurek. Budynek ma nową estetyczną elewację, której wykonanie dofinansowało nam Ministrowo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Niebawem zaczniemy też remont sanitariatów, które pomoże sfinansować Miasto.\n- W tym roku otrzymaliśmy także sporo pieniędzy na specjalistyczny sprzęt, ratujący życie – kontynuuje OSP. Mamy na przykład aparaty powietrzne MSA, niezbędne w akacjach ratunkowych, gdy w powietrzu brakuje tlenu. Ich zakup dofinansowało PGE GIEK S.A, przekazując darowiznę w wysokości 10 tysięcy złotych. Jeśli już mowa o sprzęcie, ratującym ludzkie życie, trudno nie wspomnieć o defibrylatorze za prawie 5 tysięcy złotych, który Gmina pozyskał ze środków Ministerstwa Sprawiedliwości, a który jest naszym narzędziem pracy – cieszą się zawidowscy strażacy i wymieniają kolejne nowe sprzęty, niezbędne w ich fachu: agregat prądotwórczy Kaltmanna, drabiny nasadkowe, mostek przejazdowy, węże strażackie i ssawne, naświetlacz Blooma, rękawice strażackie i specjalistyczne kombinezony do walki z owadami.\n- Pan burmistrz nie zapomniał także o naszym „narybku” i zakupił jeszcze 10 kompletów mundurów dla młodzieżówki – chwalą strażacy gospodarza Miasta. Do szczęścia brakuje nam tylko kierowcy do obsługi wozu bojowego. Umowę z kierowcą podpisze Urząd, a my go przeszkolimy. Czekamy niecierpliwie na jakieś kandydatury, bo bez kierowcy nie ma wyjazdów do akcji ratowniczych – niepokoją się ochotnicy z Zawidowa. Gorąco zachęcamy do wstąpienia w nasze szeregi!


Przenośna lampa 10W Mr. Safe - Internet's Best Online Offer Daily - iBOOD.com\nPrzenośna lampa Mr. Safe\nPrzenośna lampa Mr. Safe to doskonałe rozwiązanie podczas prac w ciemnych miejscach lub gdy nagle zabraknie prądu.\nNiektórzy trzymają gdzieś latarkę w przypadku, gdyby nagle zabrakło prądu. My nie. My trzymamy przenośną lampę Mr. Safe. Przede wszystkim dlatego, że posiada 10W EPISTAR BP SURFACE 8 chip SMD LED oraz baterię Samsung Li-Ion 5200 mAh.\nIdealna lampa podczas wypraw na kemping czy ryby, w sytuacjach gdy musisz coś naprawić, a jest ciemno lub gdy nagle zabraknie prądu. Dostarcza białe światło (4200K, 900 Lumenów) i dzięki kątowi promienia 120 stopni pozwala oświetlić naprawdę duży obszar przez 5,5 godziny. Dodatkowo lampa posiada specjalne zabezpieczenie przed przegrzaniem, więc nie musisz się martwić, że Ty albo Twoje dziecko poparzycie sobie ręce.\nLampa zaknięta jest w aluminiowej obudowie i posiada specjalny mechanizm pozwalający na jej odchylanie i obracanie. Możesz oświetlić wybrane miejsce pod różnym kątem. Jest przystosowana do użytku wewnętrznego i zewnętrznego, posiada certyfikat IP65. Oznacza to, że jest odporna na zachlapanie wodą. Jest lekka i bardzo łatwa w transporcie.\nKiedy rozładuje się bateria, możesz ją naładować z gniazdka 230V lub z ładowarki samochodowej 14/24V. Odpowiednie adaptery znajdują się w zestawie i oba posiadają diodę LED informującą o naładowaniu baterii. Jeżeli potrzebujesz źródła światła na nieprzewidziane sytuacje, lampa Mr. Safe jest idealna!\nTyp: lampa przenośna 10W\nMocny LED Epistar 10W\nBateria Li-Ion Samsung 5200 mAh\nKąt promienia 120°\nDo użytku wewnętrznego i zewnętrznego (IP65)\nNadaje się do prac w domu, biurze, magazynie oraz jako źródło światła w przypadku braku prądu, a także podczas kempingów czy przeprowadzek\nKąt promienia 120° - oświetla duży obszar\nMożna ją obracać i przechylać\nŁadowanie z gniazdka 230V lub przez zapalniczkę samochodową 12/24V (adaptery w zestawie)\nNienagrzewający się LED\nBateria: Samsung Li-Ion 5200 mAh\nCzas pracy: max. 10 godzin\n2 tryby pracy: 100% światła oraz 50%\nCałkowite zniekształcenia harmoniczne: ≤ 9%\nWspółczynnik mocy:> 0.90\nTyp LED: 1x EPISTAR Chip BP Surface 8 LED SMD\nSkuteczność świetlna: 90 lm / W\nWydajność urządzenia: 90%\nTemperatura barwowa: 4200K (naturalny biały)\nTemperatura LED: ≤60 ° C\nTemperatura pracy: -20 ° C ~ + 45 ° C\nTemperatura zasobnika: -25 ° C ~ + 65 ° C\nŻywotność LED:> 20000 godzin\nWymiary: 115 x 85 x 110 mm\nPrzenośna lampa 10W Mr. Safe


Jak sprawnie zorganizować system kontroli zarządczej w instytucji kultury? - MenedżerKultury.pl\nMenedżerKultury.pl > Szkolenia > Jak sprawnie zorganizować system kontroli zarządczej w instytucji kultury?\nCzy wiesz, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie przez kierownika jednostki sektora finansów publicznych obowiązków w zakresie kontroli zarządczej może oznaczać odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych? Już dzisiaj zgłoś się na szkolenie online „Jak sprawnie zorganizować system kontroli zarządczej w instytucji kultury?”, które poprowadzi Joanna Ojdana, doświadczona menedżerka kultury i trenerka.\n– 6 grudnia 2021 r. (poniedziałek), 9.00-15.00\n2. Zadania kierownika instytucji w obszarze kontroli zarządczej.\n3. Szanse i zagrożenia w funkcjonowaniu kontroli zarządczej w jednostce.\n– przestrzeganie wartości etycznych,\n– kompetencje zawodowe,\n– określanie celów i zadań, monitorowanie i ocena ich realizacji,\n– identyfikacja ryzyka,\n– dokumentowanie systemu kontroli zarządczej,\n– ciągłość działalności,\n– ochrona zasobów,\n– mechanizmy kontroli dotyczące systemów informatycznych.\n– bieżąca informacja,\n– komunikacja zewnętrzna.\n1. Monitorowanie systemu kontroli zarządczej.\n2. Uzyskanie zapewnienia o stanie kontroli zarządczej.\n330 zł netto/brutto od osoby – dla osób, które zarejestrują się do 29 listopada 2021 r.\n360 zł netto/brutto – dla osób, które zarejestrują się po 29 listopada 2021 r.\nZgłoszenia przyjmowane są wyłącznie za pośrednictwem formularza elektronicznego (kliknij).\nWypełnij formularz. Po wysłaniu go otrzymasz wiadomość e-mail z treścią Twojego zgłoszenia oraz linkiem dostępowym do platformy, za pośrednictwem której szkolenie będzie realizowane.\nDo 3 grudnia 2021 r. na adres podany w formularzu otrzymasz przypomnienie o szkoleniu wraz z linkiem dostępowym do platformy, za pośrednictwem której szkolenie będzie realizowane.\nProwadząca: Joanna Ojdana – absolwentka historii, europeistyki, zarządzania w administracji publicznej, akademii menedżera, practitioner business coach, trener umiejętności społecznych, mediator; zastępca dyrektora w Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu; wykładowca na Uniwersytecie Opolskim (Wydział Nauk Społecznych); stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie zarządzania kulturą i wspierania rozwoju kadr kultury (2017 r.), laureatka srebrnego Laura Umiejętności i Kompetencji w kategorii Menedżer, Lider Społeczno-Gospodarczy (2020 r.).\nOd ok. 14 lat zawodowo i społecznie specjalizuje się w wielu obszarach działalności kulturalnej, w szczególności: realizacji projektów dofinansowanych ze źródeł zewnętrznych związanych z polskim dziedzictwem kulturowym (w tym ochroną zabytków) i edukacją kulturową, praktycznymi aspektami kontroli zarządczej w działalności instytucji kultury, komunikacją i budowaniem relacji, współpracą pomiędzy sektorem kultury i edukacji, budowaniem kapitału społecznego wokół instytucji oraz wolontariatem w kulturze.\n← Jak odwołać dyrektora instytucji kultury powołanego na czas nieokreślony?\tCyfrowa transformacja kultury – bezpłatne webinarium →


KULTURA LIBERALNA > Czytając > SZULECKI: Prawa bez...\nPrawa bez granic. O „Prawach człowieka i ich granicach” Wiktora Osiatyńskiego\nSkąd wziął się pomysł na uniwersalne prawa przysługujące wszystkim ludziom nie ze względu na ich urodzenie, pochodzenie czy status społeczny, ale po prostu ich człowieczeństwo? Czy pomysł ten jest – jak twierdzi dziś wielu krytyków spoza Europy, a także niejeden zagubiony intelektualista z Zachodu – odbiciem euroamerykańskiej hegemonii kulturowej przebranej w uniwersalistyczne szaty? A może stanowi on podstawę humanizmu w jego najszerszym znaczeniu, przy której powinniśmy nieustępliwie obstawać? W napisanej z rozmachem i inspirującej książce Wiktor Osiatyński staje po stronie fundamentalnej ludzkiej wolności i, choć zachowuje wrażliwość na rozmaite zastrzeżenia, twardo broni liberalnych wartości.\nWiktor Osiatyński jest nie tylko wybitnym teoretykiem praw człowieka, lecz także osobą z zaangażowaniem broniącą ich w praktyce. Od amerykańskich czy zachodnioeuropejskich specjalistów i aktywistów różni się jednak pod bardzo istotnym względem: ma bezpośrednie doświadczenie życia w komunistycznym państwie, które odmawiało swoim obywatelom podstawowych praw i wolności. Nie jest to błahy czynnik. W swojej monografii Osiatyński udowadnia przede wszystkim, że istnieje granica krytyki praw, za którą czai się przyzwolenie na podłość, zło i przemoc. Jest to granica, której nie należy przekraczać, także w polemicznym pędzie i w oporze wobec tych czy innych niedociągnięć „okcydentalistycznego” świata.\nAutor kreśli względnie krótką, ale kompletną historię pojęcia praw człowieka: od kastowych przywilejów średniowiecznych poczynając, przez powolną konstrukcję idei ukoronowaną oświeceniowymi prawami jednostki (wciąż ograniczonymi głównie do białych, dorosłych mężczyzn), aż po XX-wieczne prawa ludzkie i powojenne prawa człowieka we współczesnym znaczeniu. Nie zapomina również o pojęciu praw ekonomicznych (tzw. praw drugiej generacji) oraz podkreśla rolę środkowoeuropejskich prawników, także polskich – jak Rafał Lemkin, w wypracowaniu koncepcji zbrodni przeciwko ludzkości, potępienia ludobójstwa czy praw mniejszości. Stanowią one istotne części składowe praw człowieka w ich znaczeniu międzynarodowym i uniwersalnym, dostosowanych do realiów demokracji, której zdarza się czasem ciążyć ku „dyktaturze większości”.\nOsiatyński podkreśla także niebagatelną rolę, jaką w tworzeniu współcześnie obowiązującej koncepcji praw człowieka, opartej na pojęciu ludzkiej godności, odegrały chrześcijański personalizm i myśl Jacques’a Maritaina. Warto o tym pamiętać, zwłaszcza w polskim kontekście. Ten nurt liberalnego katolicyzmu stał się później fundamentem sojuszu lewicy laickiej i chrześcijańskiej, która – obrawszy prawa człowieka za swój podstawowy idiom – dała początek opozycji demokratycznej w Polsce, a w konsekwencji także mówiącej językiem praw Solidarności. Maritainowski język praw i ludzkiej godności stał się też znakiem rozpoznawczym Jana Pawła II, co przysporzyło mu wielu zwolenników, także niewierzących, w walczącej o wolność polityczną Europie Wschodniej, jak również licznych przeciwników w Ameryce Łacińskiej. O ile bowiem liberalne myślenie o prawach dawało się pogodzić z konserwatywnymi wartościami, o tyle marksistowskie inspiracje „teologii wyzwolenia” już niekoniecznie.\nW swojej książce Osiatyński przytacza wiele ciekawych faktów tworzących istny arsenał polemiczny. Na przykład argument o neokolonialnych źródłach zachodnich praw człowieka kontruje ciekawym opisem negocjacji toczących się wokół Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, w których pierwsze skrzypce grały Chiny i inne państwa Trzeciego Świata. Autor wskazuje też na instrumentalne podejście wielu pozaeuropejskich myślicieli, którzy w prawach człowieka widzieli narzędzie dekolonizacji i narodowej emancypacji swoich krajów. Tymczasem dwa pokolenia później, kiedy samostanowienie przestało być problemem, ich potomkowie zaczęli głosić wątpliwe tezy o nieprzystawalności indywidualnie osadzonych praw i „komunitarystycznych cywilizacji azjatyckich”.\nOsobną część książki stanowią rozważania poświęcone związkom praw człowieka z demokracją oraz kulturą, w ramach której konkurują ze sobą różne systemy wartości. Autor stoi na stanowisku, że to nie sama demokracja, ale przede wszystkim liberalizm konstytucyjny, podział władz i system checks and balances zapewniają przestrzeganie praw człowieka, które ze swej natury wchodzą w konflikt z demokracją. Tu warto przypomnieć paradoksalną ilustrację, jaką Osiatyński umieścił we wstępie do polskiego wydania. Kiedy po 1989 roku samorząd jednego z warszawskich przedmieść chciał wydalić ze swej wspólnoty sąsiedzkiej nosicieli wirusa HIV i chorych na AIDS, co było skrajnym przykładem „dyktatury większości”, w obronie podstawowych praw stanął… prezydent Wojciech Jaruzelski.\nPodejście Osiatyńskiego do relacji istniejących między prawami człowieka i kulturą nazwane zostało „miękkim uniwersalizmem”. Filozof i prawnik z Uniwersytetu Columbia, Andrzej Rapaczyński, dowodzi, iż Osiatyński usiłuje określić najmniejszy wspólny mianownik praw człowieka, omijając przy tym totalizujące filozoficzne rozważania. Jest to więc podejście bardzo pragmatyczne, co Rapaczyński traktuje raczej jako mocną stronę owego „miękkiego uniwersalizmu”, bo pozwala on porzucić spory teoretyczne na rzecz autentycznej obrony praw. Pragmatyzm ten nie pozostał jednak bez krytyki ze strony inaczej nastawionych badaczy, a zatem tych, którzy kwestionują uniwersalność praw człowieka na gruncie kulturowym lub politycznym. Lawrence Friedmann, historyk prawa z Uniwersytetu Stanforda, w swojej recenzji zarzuca Osiatyńskiemu wąskie spojrzenie, które mówi niewiele o socjologicznym i historycznym kontekście pojawienia się idei praw. To oczywiście ciekawa kwestia, ale czy takie uhistorycznienie nie pociąga za sobą ryzyka relatywizacji podstawowych praw? Za dociekaniami Friedmana dotyczącymi tego, kiedy i dlaczego ukształtowały się prawa człowieka, kryje się bowiem pytanie, w czyim interesie się ukształtowały, a za tym pytaniem potencjalny zarzut o ich polityczny i partykularny charakter. Z prawami człowieka jest jak z demokracją. Ci, którzy są ich pozbawieni i o nie walczą, rozumieją ich fundamentalną moralną nadrzędność (to lekcja wyciągnięta z naszego doświadczenia komunizmu, ale także z przykładów współczesnych dyktatur). Ci, którym prawa człowieka i demokracja są dane, gotowi są zastanawiająco łatwo kręcić na nie nosem, a krytykę ich jakości zamieniać w podważanie ich istoty. O ile więc z naukowego punktu widzenia pytania Friedmanna mogą być ciekawe (choć wbrew słowom krytyka Osiatyński sporo pisze o historycznym kontekście pojawienia się idei praw i ich ewolucji), o tyle ich podtekst może wywoływać sprzeciw.\nPodążając dalej tropem „polityczności” i „okcydentalizmu” praw człowieka, czyli tego, że powstały one w czyimś interesie i że jest to interes Zachodu, Friedmann kieruje do Osiatyńskiego i zwolenników jego podejścia pytanie: „Czy jakiekolwiek społeczeństwo tradycyjne, także we współczesnym świecie, wierzy w wolność i równość ludzi?”. Nie mogę oprzeć sie wrażeniu, że to pytanie ma posmak postkolonialnego kompleksu. Czy odpowiedź przecząca podważa w jakiś sposób uniwersalność praw, a twierdząca ją wzmacnia? A może jest to pytanie zadane zupełnie obok problemów, którymi zajmuje się Osiatyński? Aż prosi się, by zacytować w tym miejscu anegdotę, którą autor umieszcza w zakończeniu słowa wstępnego swojej książki. Na konferencji teoretyków praw człowieka głos zabrał ktoś z sali:\n„Na imię mi Koi – powiedział. – Jestem z Kenii […] Niektórzy z was mówią, że prawa człowieka nie są uniwersalne. Podajecie skomplikowane argumenty. Chcę wam powiedzieć, że kiedy siedziałem w więzieniu, kiedy mnie straszyli i torturowali, nigdy ani przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że może istnieć jakiś powód usprawiedliwiający zadawanie przez jednego człowieka takiego bólu drugiemu człowiekowi.”\nByć może, jak uważają jeszcze inni krytycy, wizja Osiatyńskiego jest w jakimś stopniu teleologiczna, to znaczy przedstawia prawa człowieka jako ukoronowanie historycznego procesu. Być może pokazuje historyczny rozwój idei i zasięgu praw w kategoriach postępu, poszerzania pola wolności, a nie wyczerpuje przy tym kwestii socjologicznych źródeł tych idei. Słabe i nad wyraz akademickie to jednak zarzuty w obliczu otwartego naruszania podstawowych wolności, do których obrony Osiatyński zachęca. Dostarcza przy tym arsenału zakorzenionych w rzeczywistości i praktyce, choć opartych na solidnych teoretycznych fundamentach argumentów.\nWiktor Osiatyński, „Prawa człowieka i ich granice”, Znak, Kraków 2011.\n* Kacper Szulecki, doktorant na Uniwersytecie w Konstancji, członek redakcji „Kultury Liberalnej”.\n„Kultura Liberalna” nr 147 (44/2011) z 1 listopada 2011 r.\nKIEŻUN: Ramię owłosione chaosem. O wczesnych nowelach Gottfrieda Benna (II)\nDĄBROWSKA: Introwertyk w kostnicy. Gottfried Benn „Nigdy samotniej i inne wiersze” (I)\nSTAWISZYŃSKI: I Cing. Księga, która się nigdy nie myli\nPIEKUTOWSKA: Dziwne losy postfeministki. O najnowszym wcieleniu Jane Eyre\nJACOBY: Wschód nie tak Daleki. O festiwalu filmowym „Pięć smaków”\nCZWARTEK [Świątecznie?] KRASICKI: Wizyta na grobach\nWTOREK [Marionetki, kukiełki, ludzie]: Nic się nie stało: „Msza” Artura Żmijewskiego\nPONIEDZIAŁEK [Warszawa jest kobietą] SZCZEŚNIAK: Dziewczyny na orliki!\nAIDS. Andrzej Rapaczyński Czytając Friedmann historia praw człowieka Jacques Maritain Jan Paweł II Jaruzelski Kacper Szulecki Kultura Liberalna Lawrence Friedmann Lemkin Maritain neokolonializm Nr 147 Osiatyński Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka prawa człowieka Rafał Lemkin Rapaczyński Szulecki Wiktor Osiatyński Wojciech Jaruzelski


Jeansy i swetry\nwróć Strona główna›Yours Clothing BrandsYours Clothing Brands\nMARKI KTÓRE KOCHASZ\nEkskluzywna kolekcja podkreśla najgorętsze modowe trendy, to powiew świeżości w tym sezonie. Limited Collection dostarcza wiodące trendy, które możesz nosić OD TERAZ!\nKolekcja zaprojektowana według najnowszych trendów mody z nutką elegancji i splendoru. Oferowane kroje, wykończenie ubiorów, wzory, którym nie można się oprzeć oraz błyszczące elementy stanowią idealne dodatki do Twojej garderoby.\nNasza ciążowa marka Bump It Up została stworzona ze szczególną troską dla potrzeb przyszłej mamy. Super miękkie dzianiny oraz łatwe w noszeniu kroje dadzą najlepszy komfort noszenia oraz atrakcyjnie wyeksponują rosnący brzuszek.\nZnajdź ponadczasowe i eleganckie ubrania z pięknymi detalami, które podkreślą Twoja sylwetkę. Projekty łączące styl klasyczny z bieżącymi trendami, uszyte z wysokiej jakości materiałów z luksusowym wykończeniem. Dostępne w rozmiarach 44 do 58, ubrania które po prostu musisz mieć w swojej wieczorowej garderobie.\nChi Chi LONDON to nowa, świeża marka, inspirująca się nowościami prosto z pokazów mody. To wyjątkowy styl, dynamiczny i wyrazisty. W ofercie zarówno subtelne pastele jak i żywe kolory.\nSukienki w stylu retro i rockabilly, wyjątkowe wzory. HELL BUNNY tworzy odzież dla osób, które preferują styl odmienny niż dominujące trendy jednocześnie chcąc zachować elementy zmysłowego stylu pin -up w swojej garderobie.


20.000 mil podmorskiej żeglugi/XXXV - Wikiźródła, wolna biblioteka\n20.000 mil podmorskiej żeglugi/XXXV\n20.000 mil podmorskiej żeglugi. Z 19 ilustracjami i okładką de Neuville'a - XXXV\nNautilus nie zmienił kierunku. Narazie więc upadła cała nadzieja powrotu na morza europejskie. Płynęliśmy na południe, nie wiedząc, dokąd nas kapitan prowadzi.\nDnia tego przebyliśmy osobliwą część oceanu Atlantyckiego. Wiadomo, że istnieje wielki prąd wody ciepłej, znany pod nazwą Golf-Stream. Wybiegłszy z pod Florydy, zwraca się ku \nNawpół rozciągnięty na sofie w bibljotece, dusiłem się....\nSzpicbergowi, ale nim dojdzie do zatoki Meksykańskiej, dzieli się pod 44° szerokości północnej na dwa ramiona. Jedno, główniejsze z nich, rzuca się ku wybrzeżom Irlandji i Norwegji, a drugie zwraca się ku południowi na wysokości wysp Azorskich — i, potrąciwszy brzegi Afryki, opisując podłużny owal, wraca ku Antyllom. To drugie ramię zdaje się być raczej naramiennikiem, otaczającym swemi ogniwami wody ciepłej część morza zimną, spokojną, nieruchomą, która się nazywa morzem Sargasowem. Jest to prawdziwe jezioro na otwartym Atlantyku; wody wielkiego prądu potrzebują trzech lat, by je obiec wokoło.\nWłaściwie mówiąc, morze Sargasowe pokrywa całą zatopioną Atlantydę. Niektórzy autorowie utrzymują nawet, że liczne rośliny, pokrywające to morze, pochodzą z ziół lądu zatopionego. Prawdopodobniejsze jednak jest to, że te rośliny, porwane na brzegach Europy i Ameryki, niesione są aż w te strefy prądem Golf-Streamu. To właśnie była jedna ze wskazówek, na których Kolumb opierał swój domysł o istnieniu nieznanego świata. Gdy okręty śmiałego tego żeglarza przybyły na morze Sargasowe, zaledwie mogły się posuwać wśród roślin, tamujących ich bieg — co niepomału przerażało majtków. Dopiero w trzy tygodnie przebyły tę okolicę oceanu.\nTę to okolicę zwiedzał Nautilus w tej chwili. Prerję prawdziwą, kobierzec zwarty wodorostów pływających, jagód podzwrotnikowych, tak gęsto i tak zbito, że tułów okrętu nie bez wysileń ją pruje. Kapitan Nemo nie chciał, żeby śrubę jego statku oplatały te zielska, płynął zatem o kilka metrów pod powierzchnią.\nNazwa morza tego pochodzi od wyrazu portugalskiego „Sargazzo”, znaczącego porost; porost zaś ten pływający stanowi ławicę ogromną. Maury, autor dzieła „Géographie physique du globe”, tak tłumaczy nagromadzenie tych porostów w zacisznej okolicy oceanu Atlantyckiego:\n„Objaśnienie jedyne, jakie dać można co do pochodzenia tych porostów, wynika z doświadczenia znanego powszechnie. Narzuciwszy w naczynie, zawierające płyn, kawałków małych korka lub innego pływającego ciała i mieszając płyn po brzegach naczynia, spostrzeżemy, że rozproszone po powierzchni płynu kawałki zbiegną się do jego środka, to jest do punktu najmniej wzruszanego. Otóż naczynie z płynem, to Atlantyk; Golf-Stream jest prądem, biegnącym dokoła punktu środkowego, a tym punktem środkowym, do którego się zbiegają ciała pływające, jest owo jezioro na oceanie, czyli morze Sargasowe”.\nPodzielam zdanie Maury’ego. Przypatrywałem się temu zjawisku z samego środka tej okolicy, do której okręty rzadko się zapuszczają. Nad nami pływały ciała różnego pochodzenia, nagromadzone między to zielsko brunatne; były tam pnie, wyrwane z Andów lub gór Skalistych, a spławione do oceanu rzekami: Amazonką lub Missisipi; były kadłuby i spody okrętów i maszty z linami; wszystko tak okryte i obciążone muszlami i kaczenicami (rodzaj wąsonogich), że nie mogły się wydobyć na powierzchnię morza. Zczasem świat się przekona o prawdziwości innego twierdzenia tegoż uczonego (Maury’ego), że przedmioty owe, gromadzące się tam przez długie wieki, skamienieją pod działaniem wody i utworzą z czasem pokłady węgla kamiennego. Oto zapasy, jakie przewidująca przyroda przygotowuje dla ludzi na wypadek, gdyby wyczerpali kopalnie węgla na stałym lądzie.\nMiedzy tą nierozplątaną tkaniną traw i wodorostów spostrzegłem korek morski, gwiaździsty i różowy, aktynję czyli pokrzywę morską, za którą daleko jeszcze wlokły się jej macki, zdające się być jej czupryną; widziałem meduzy zielone, czerwone, niebieskie, a szczególniej rhizostomy, opisane przez Cuviera, których baldaszek niebieskawy otoczony jest fioletowym wieńcem.\nCały ten dzień 22-go lutego spędziliśmy w morzu Sargasowem; ryby, lubiące rośliny morskie i skorupiaki, obfite tam mają pożywienie. Nazajutrz już ocean wyglądał, jak zwykle.\nPrzez dziewiętnaście dni, od 23-go lutego do 12-go marca, Nautilus, trzymając się środkowej linji Atlantyku, unosił nas ze stałą szybkością stu mil na dobę. Widocznie kapitan Nemo chciał spełnić swój program podróży podmorskiej, i ani wątpiłem, że, okrążywszy przylądek Horn, zawita znów na wody południowe oceanu Spokojnego.\nNiedaremne więc były obawy Ned Landa. Ani myśleć można było o opuszczeniu pokładu na tych morzach rozległych, nie mających wysp. Nie było też sposobu oprzeć się woli kapitana; należało się tedy poddać konieczności. Zdawało mi się jednak, że czego nie można osiągnąć podstępem lub siłą, da się zrobić perswazją. Gdy się ta podróż skończy, to zapewne kapitan Nemo zgodzi się na to, żeby nas uwolnić, jeśli mu przysięgniemy, że ani słówkiem nie zdradzimy tajemnicy jego istnienia — a przecież dotrzymalibyśmy słowa honoru. Tylko trzeba było pomówić z kapitanem o tej delikatnej sprawie. Pytanie jednak, jakby mnie przyjął, gdybym do niego przyszedł z tą propozycją. Wszak zaraz z początku oświadczył stanowczo, że tajemnica życia jego wymaga, byśmy nigdy pokładu nie opuścili — moje zaś milczenie czteromiesięczne przekonało go zapewne, żeśmy takie położenie przyjęli. Jeśli ten przedmiot wznowimy, to w umyśle kapitana wzbudzą się podejrzenia, szkodliwe dla wykonania naszych zamiarów przy sposobności. Rozważałem nieraz wszystkie te względy, a nawet poddawałem je pod sąd Conseila, który równie jak i ja na nic zdecydować się nie mógł. Koniec końców, choć niełatwo się zniechęcałem, widziałem jednak, że nadzieja zobaczenia jeszcze kiedyś swoich stron więcej słabła we mnie — teraz szczególniej, gdy kapitan Nemo zuchwale się zapuszczał na południe oceanu Atlantyckiego.\nAni jeden wypadek godny uwagi nie zdarzył się nam w ciągu tych dziewiętnastu dni, o których wyżej wspomniałem. Kapitana nie widywałem prawie, bywał zajęty w bibljotece; znajdowałem tam często poroztwierane książki, szczególniej tyczące się nauk przyrodniczych. Moje dzieło o „głębiach morskich” także miewał pod ręką i widać je przeglądał, bo na marginesach porobił notatki, zaprzeczające nieraz moim teorjom i zwalczające moje systematy. Kapitan Nemo, poprawiając w ten sposób moją pracę, rzadko wdawał się ze mną w rozprawy. Niestety, słyszałem brzmienie jego organów, na których grywał z wielkiem uczuciem, ale tylko w nocy, wśród najgłębszych ciemności — gdy Nautilus drzemał w pustyniach oceanu.\nW czasie tej naszej podróży płynęliśmy całemi dniami po powierzchni; morze było tam jakby opustoszałe. Czasem statek żaglowy, w drodze do Indyj, płynął ku przylądkowi Dobrej Nadziei. Pewnego dnia gonił nas statek wielorybniczy, sądząc, że pędzi za jakiem ogromnem i drogocennem stworzeniem morskiem. Kapitan Nemo nie chciał tych ludzi narażać na stratę czasu i skończył daremną ich pogoń, zapuszczając się w głębie morskie. Zdarzenie to zajęło mocno Ned Landa i ani wątpię, że żałował, iż ten wieloryb, w którym siedzieliśmy, nie może być zraniony śmiertelnie oszczepem rybaków.\nRyby, jakie widywaliśmy, ja i Conseil, w tych okolicach, mało się różniły od obserwowanych w innych szerokościach geograficznych. Najważniejsze ze spotykanych należały do rzędu chrząstkowatych, dzielących się na trzy rodzaje, liczące aż trzydzieści dwa gatunki; żarłacze, mające pięć metrów długości, o głowie płaskiej i szerszej niż ciało, o płetwach ogoniastych i zaokrąglonych, o siedmiu wielkich pręgach czarnych, ciągnących się na grzbiecie wzdłuż i równolegle, albo inne, szaro-popielate, mające siedem otworów skrzelowych, a opatrzone jedną tylko płetwą grzbietową, umieszczoną prawie w środku ciała.\nPokazywały się też niekiedy t. zw. psy morskie, najżarłoczniejsze podobno ryby ze wszystkich żarłocznych. Wolno nie wierzyć w to, co rybacy opowiadają o tych potworach, ale powiedzieć to można. Otóż powiadają, że znaleziono w jednem z takich zwierząt łeb bawołu i calutkie cielę; w drugiem całą rybę zwaną tuńczykiem i majtka w zupełnem ubraniu, w innem znów żołnierza z pałaszem, a jeszcze w innem konia z jeźdźcem. Wszystko to, coprawda, nie należy do artykułów wiary; że zaś Nautilus nie zdołał schwytać w swe sieci żadnego z tych zwierząt — nie mogłem się zatem przekonać o ich żarłoczności.\nCałemi dniami towarzyszyły nam wdzięcznie igrające gromady delfinów. Trzymały się one gromadkami po pięć lub sześć, urządzając wspólnie obławy, jak wilki na polu. Bo też one są równie żarłoczne jak psy morskie, jeśli wierzyć pewnemu profesorowi z Kopenhagi, który utrzymywał, że wydobył z jednego tylko delfina trzynaście sztuk delfinów mniejszego gatunku i piętnaście fok czyli cieląt morskich. Bo też to był największy z tego rodzaju, rzucający się nawet na wieloryby, a sięgający niekiedy długości 24 stóp. Rodzina delfinów liczy dziesięć gatunków; te, któreśmy tu spotykali, odznaczały się pyskiem niezmiernie wąskim, a cztery razy tak długim, jak czaszka. Długości trzech metrów ciało miały czarne zwierzchu, a od spodu biało-różowe z małemi, rzadkiemi plamkami.\nWspomnę także o spotykanych na tych wodach ciekawych okazach kolczato-płetwych, należących do gatunku pił. Niektórzy autorowie, poeci bardziej niż naturaliści, utrzymują, że te ryby wydają głos bardzo melodyjny i że, gdy śpiewają razem, koncert ich czarowniejszy jest, niż najpiękniejszy chór głosów ludzkich. Nie powiem, że tak nie jest, ale to powiem, że żałuję bardzo, iż te stworzenia nie zaszczyciły nas taką serenadą podczas naszej żeglugi.\nŻeby już skończyć z rybami, wspomnę o wielkiej ilości spotykanych przez nas rybach latających. Ciekawe to bardzo, jak zręcznie delfiny na nie polują. Niech taka ryba latająca rzuca się w powietrze, jak chce, i opisuje łuk dowolny, choćby przez taki statek, jak Nautilus — spadając, spotka się zawsze z otwartą paszczą delfina. Wiele z tych ryb latających ma pysk błyszczący; gdy rzucają się nocą w powietrze i zapadają w wodę, zdaje się, jakoby gwiazdy spadające pogrążały się w morzu.\nŚród takich okoliczności płynęliśmy aż do 13-go marca. Tego zaś dnia Nautilus był użyty do bardzo interesujących mnie prób mierzenia głębokości morskich.\nOd czasu opuszczenia przez nas wód oceanu Spokojnego, przepłynęliśmy tysiąc trzysta mil. Obecnie znajdowaliśmy się pod 45° 37ʹ szerokości południowej i 37° 53ʹ długości zachodniej. Było to właśnie to samo miejsce, w którem kapitan Denham na okręcie Herald zapuścił sondę na czternaście tysięcy metrów, a do dna nie sięgnął; tu i porucznik Parker, ze statku amerykańskiego Kongres, nie sięgnął dna nawet na głębokości piętnastu tysięcy metrów.\nKapitan Nemo postanowił opuścić się ze swym Nautilusem jak można najgłębiej. Przygotowałem się do spisania wszelkich wypadków naszego doświadczenia. Odsłonięto ściany statku i rozpoczęto czynności, mające nas doprowadzić do warstw niesłychanie głębokich.\nNaturalnie, że teraz nie można było myśleć o zagłębieniu się zapomocą napełnienia rezerwoarów, bo nie zdołałyby podobno dostatecznie zwiększyć ciężkości gatunkowej statku. Zresztą, żeby się potem podnieść, trzebaby opróżnić zbiorniki, a pompy mogłyby być niedostateczne na zwalczenie parcia zewnętrznych wód.\nKapitan więc postanowił opuścić się na dno oceanu po przekątni odpowiednio długiej i zapomocą swych płaszczyzn pochyłych, ustawionych na 45° w stosunku do poziomu wody. Gdy się odpowiednio urządzono, nadano śrubie szybkość obrotową najwyższą, do jakiej była zdolna, to też cztery jej śmigi jęły uderzać o wodę z niewypowiedzianą gwałtownością.\nKadłub Nautilusa, party tą potężną siłą, drżał jak struna metalowa wyprężona i zagłębiał się wedle nadanego mu kierunku. Kapitan i ja przyglądaliśmy się w salonie szybko przesuwającej się wskazówce manometru. Minęliśmy niebawem strefę, w której mieszka większa część ryb. Wiele ich żyje tylko blisko powierzchni wód rzecznych lub morskich; mniej znacznie w wielkich głębokościach się trzyma. Do tych ostatnich należy pewien rodzaj psa morskiego, mający sześć szpar do oddychania, albo tak zwany teleskop, o ogromnych oczach, albo wreszcie grenadjer, ryba wcale niewielka, bo dochodząca tylko 40 centymetrów długości, a mająca formę głowy podobną do bermycy grenadjera, żyjąca w głębokości 1,200 metrów, a więc pod ciśnieniem 120 atmosfer.\nPytałem kapitana, czy zauważył ryby, żyjące w większych jeszcze głębokościach. Odpowiedział mi, że rzadko i zapytał nawzajem, co dzisiejsza nauka wie o tem.\n— Wie tyle, kapitanie, że, zapuszczając się w głębie oceanu, wcześniej przestajemy spotykać wegetację roślin, niż życie zwierzęce. Wiadomo, że tam, gdzie znajdujemy jeszcze istoty ożywione, niema już ani jednej wodnej rośliny. Wiadomo, że mięczaki, zwane grzebieniami, ostrygi, mogą mieszkać na głębokości dwu tysięcy metrów i że Mac Clintock, ten bohater mórz północno-lodowatych, znalazł żywego mięczaka, zwanego gwiazdą, w głębokości 2,800 metrów. Wiadomo i to, że z okrętu Bull-Dog złowiono takie samo stworzenie w głębokości 2,600 metrów. Przecież pan nie powiesz, kapitanie, że nauka nic nie wie w tym przedmiocie?\n— Nie będę tak niegrzeczny, panie profesorze. Ale zapytam się pana, czem wytłumaczyć możliwość życia w takiej głębokości?\n— Dwa są tego powody — odpowiedziałem. — Pierwszym są prądy poprzeczne wody, spowodowane różnym stopniem jej słoności a więc gęstości; prądy te wystarczają na utrzymanie życia bardzo niewydatnego niektórych stworzeń, takich naprzykład, jak gwiazdowce.\n— Zgoda na to — rzekł kapitan.\n— Drugim zaś jest to, że ilość potrzebnego do oddychania istocie żywej tlenu, rozpuszczonego w wodzie, zwiększa się, zamiast zmniejszać, w miarę zwiększania się głębokości, a ciśnienie, pod którem znajdują się tam warstwy wody, nie pozwala tlenowi wydobyć się nawierzch.\n— A więc i to jest znane? — rzekł kapitan Nemo tonem lekkiego zdziwienia. — To dobrze, bo tak jest w istocie. Jako dowód przytoczę, że w pęcherzu, pomagającym rybom do pływania, więcej jest azotu niż tlenu, gdy żyją w górnych warstwach wody; więcej tlenu niż azotu, gdy są w niższych warstwach złowione.\nZwróciłem oczy na manometr; wskazywał głębokość sześciu tysięcy metrów. Zagłębialiśmy się od godziny i ciągle jeszcze sunęliśmy coraz głębiej. Wody zdawały się być pustynią jasną, przezroczystą do najwyższego stopnia. W godzinę potem dosięgliśmy głębokości trzynastu tysięcy metrów — około trzech i ćwierci mil — a jeszcze z niczego nie można było domyślać się bliskości dna.\n Jednak w głębokości czternastu tysięcy metrów dostrzegłem czarniawe szczyty, sterczące w wodzie. Ale któż wie, czy te wierzchołki nie należały do gór tak wysokich jak Himalaje albo Montblanc, może i wyższych jeszcze? W takim razie głębokość tych przepaści nie dałaby się obliczyć.\nNautilus zapuścił się głębiej jeszcze, mimo ogromnego ciśnienia, na które był wystawiony. Czułem, jak drgają jego blachy na spojeniach; krokwie jego żelazne naginały się, żelazne ściany wewnętrzne trzeszczały, szkła w ścianach salonu zdawały się płaszczyć pod ciśnieniem wód. I ten przemożnie mocny statek nie wytrzymałby pewno, gdyby nie był zdolny stawiać oporu jak jedna bryła — jak to mówił kapitan.\nPrzesuwając się nad pochyłościami skał, zatopionych temi otchłaniami, dostrzegłem i w tej jeszcze głębokości niektóre muszle, jak rurówki — i niektóre gatunki gwiazd morskich. Wkrótce jednak, w większej niż trzymilowa głębokości, przestały się już pojawiać i te okazy życia zwierzęcego. Nautilus minął granice podmorskiego istnienia, jak balon, wznoszący się wgórę, mija strefy, w których oddychać można. Dosięgliśmy głębokości szesnastu tysięcy metrów — czterech mil; statek nasz znosił wówczas ciśnienie tysiąca sześciuset atmosfer, to jest tysiąca sześciuset kilogramów na każdy centymetr powierzchni swojej.\n— Co za chwila! — zawołałem — przebiegać głębokości, do których nigdy jeszcze człowiek się nie zapuścił? Patrz pan, kapitanie, co za wspaniałe skały i niemieszkalne groty! ostatnie to zaułki globu ziemskiego, w których życie już nie istnieje. Jaka szkoda, że z tych okolic nieznanych nie zostanie nam nic prócz wspomnienia!\n— Może pan chcesz, panie profesorze, mieć coś lepszego niż wspomnienie?\n— Co pan chcesz przez to powiedzieć, kapitanie?\n— To, że możemy sobie sfotografować widok tych zapadłych podmorskich okolic.\nNie zdołałem jeszcze wypowiedzieć kapitanowi mego zdziwienia na tę jego propozycję, a już na jego rozkaz przyniesiono aparat fotograficzny do salonu. Ściany, przestronnie odsłonięte, dozwalały pochwycić obraz ośrodka płynnego, oświetlonego dokładnie światłem elektrycznem. Nie było ani cieniowania, ani stopniowania w naszem sztucznem świetle; słońce nie byłoby dogodniejsze do tej czynności. Zatrzymano statek, skierowano aparat na głębię oceanu i w kilka sekund otrzymaliśmy negatyw bardzo czysty. Widzę teraz przed sobą te skały pierwotne, których nigdy nie dojrzało światło słoneczne, te groty ogromne, wyżłobione w masach skalistych, te profile czystości niezrównanej, czarno się przedstawiające na wizerunku, jakby go dokonał jaki malarz flamandzki. A za tem wszystkiem odległy widnokrąg gór, tę wspaniałą linję falistych kształtów, stanowiących krańce widnokręgu.\nNiepodobna opisać tych skał wygładzonych, czarnych, błyszczących, bez śladów mchu, bez plamki; tych kształtów osobliwych a mocno ułożonych na podścielisku piaszczystem, błyszczącem w świetle elektrycznem, padającem z naszej latarni.\nPo zdjęciu wizerunku fotograficznego, kapitan Nemo rzekł:\n— Czas już opuścić te głębie, panie profesorze, nie trzeba nadużywać położenia i wystawiać naszego statku dłużej na tak niezmierne ciśnienie.\n— A więc płyńmy do góry.\n— Trzymajże się pan dobrze!\nJeszczem nie odgadł, dlaczego mi się każe dobrze trzymać, gdy mnie coś rzuciło na podłogę.\nNa rozkaz kapitana zwrócono prostopadle płaszczyny dotychczas pochyło nastawione, działanie śruby odwrócono, i Nautilus jakby balon, porwany prądem gwałtownym powietrza, wznosił się z błyskawiczną szybkością, przecinał wody, drgając i grzmiąc cały. W tym lotnym przebiegu żadnego przedmiotu nie można było dojrzeć. W cztery minuty przebiegliśmy cztery mile przestrzeni, oddalającej nas od powierzchni oceanu. Statek rozpędzony wyskoczył nad poziom wód, jak ryba latająca — a spadając znów na fale, wyparł je dokoła siebie na niezmierną wysokość.\nTę stronę ostatnio edytowano 10 maj 2013, 14:02.


Zimą rozkręcamy Lindy Hop w Szczecinie! | Quiero Salsa Szczecin\n30 listopada 2017 / Możliwość komentowania Zimą rozkręcamy Lindy Hop w Szczecinie! została wyłączona\nRoześmiana ekipa Lindy Hop Szczecin przyciąga jak magnes! Jeśli więc nucisz czasem Po Słonecznej Stronie Ulicy pod prysznicem, chcesz nauczyć się tańczyć lub masz po prostu wolne środowe wieczory, to Swing jest właśnie dla Ciebie!\nLindy Hop 1 to grupa, która ma już za sobą podstawy tego tańca, ale nadal zgłębia swingowe tajniki. Spokojne tempo prowadzenia zajęć, proste figury i szlifowanie Żaby\nLindy Hop 2 z drugiej strony to grupa doskonaląca technikę i rozszerzająca swój repertuar taneczny. Przeznaczona jest dla osób, które kurs LH1 mają już za sobą.\nSprawa jest bardzo prosta, bowiem oba kursy startują w środę 13 grudnia. Jako pierwsza, w godzinach od 19:00 do 20:15, spotykać się będzie grupa LH2. Później natomiast, w godzinach od 20:30 do 21:45 przyjdzie czas na ekipę początkującą.\nOba kursy obejmują łącznie 8 zajęć, przez co ostatnie zajęcia przypadają na środę 7 lutego. Koszt uczestniczenia w zajęciach to jedyne 120 PLN od osoby. Czyli malutko\nSwingowe zajęcia prowadzimy niezmiennie w sali przy ulicy Dąbrowskiego 28. Znajduje się ona w szkole tańca Milagro, czyli takim małym, w piętrowym budyneczku, tuż przy skrzyżowaniu z aleją Piastów.\nKategoria: Kursy / Oznaczono: lindy hop, nauka tańca, swing, taniec


Apartamenty Al Vietta (KPL609) w: Kappl AT6555.822.4 | Interhome\n"Al Vietta (KPL609)", 7-pokojowe mieszkanie 140 m2 na 2 poziomach. Jasne, praktyczne umeblowanie: na piętrze: salon/jadalnia z stołem i TV (satelitarna). Wyjście na taras. 1 pokój z 1 dwuosobową kanapą, 1 łóżkiem podwójnym, umywalką i TV (satelitarna). Wyjście na balkon. 1 pokój z 1 łóżkiem dwuosobowym (150 cm), umywalką. Kuchnia (piekarnik, 4 palniki – kuchenka z płytą ceramiczną, toster, czajnik elektryczny, kuchenka mikrofalowa, zamrażarka, ekspres do kawy). Prysznic, oddzielne WC. 2 piętro: 1 pokój z 1 łóżkiem podwójnym i umywalką. Wyjście na balkon. 1 pokój z 1 łóżkiem dwuosobowym (140 cm), umywalką. Wyjście na balkon. 1 pokój z 1 x 2 łóżkami piętrowymi, umywalką. Kuchnia mieszkalna (piekarnik, 4 palniki – kuchenka z płytą ceramiczną, toster, czajnik elektryczny, kuchenka mikrofalowa, zamrażarka, ekspres do kawy) z kącikiem jadalnym i TV (satelitarna). Prysznic, oddzielne WC. Ogrzewanie. Wykładzina dywanowa. Balkon. Do dyspozycji: łóżko dla dziecka. Internet (bezprzewodowy LAN [WLAN], gratis). Informacja dodatkowa: mieszkanie dla osób niepalących. Czujnik dymu, gaśnica. Brak wewnętrznego połączenia pomiędzy oddzielnymi jednostkami mieszkaniowymi.\nOpinie Klientów - Apartamenty Al Vietta (KPL609)


Faktura zaliczkowa - co powinna zawierać?\nFaktura zaliczkowa - kiedy należy ją wystawić?\nZ chwilą otrzymania przez podatnika zaliczki, powstaje obowiązek podatkowy w VAT. Każda zaliczka, jeśli uiszcza ją podmiot gospodarczy, niesie za sobą konieczność wystawienia faktury potwierdzającej odebraną kwotę. Na podstawie faktury zaliczkowej rozliczany jest podatek VAT należny, wynikający z transakcji. Dokument należy wystawić nie później niż do 15 dnia miesiąca po tym w którym otrzymano zaliczkę.\nW sytuacji, gdy nabywcą jest osoba fizyczna, która nie prowadzi działalności gospodarczej, fakturę zaliczkową wystawia się tylko na żądanie tej osoby. Otrzymanie zaliczki może być w tym przypadku potwierdzone paragonem z kasy fiskalnej, jeśli sprzedawca jest zobligowany do ewidencjonowania sprzedaży za jej pomocą. Wtedy też, jeśli nabywca zażąda wystawienia faktury zaliczkowej, to pod kopię dokumentu należy dołączyć oryginał paragonu.\nFaktura zaliczkowa powinna zawierać co najmniej:\nkwotę otrzymanej całości lub części należności, przy czym w przypadku gdy wystawiono więcej niż jedną fakturę zaliczkową i faktury te obejmują łącznie całą należność, to ostatnia z tych faktur (końcowa) powinna zawierać również numery poprzednich faktur,\nKP = (ZB x SP) /(100 + SP)\nZB - oznacza kwotę otrzymanej części lub całości należności,\nJeśli faktura zaliczkowa nie obejmuje całej wartości transakcji (sprzedaży towarów czy usług), sprzedawca w momencie jej realizacji zobowiązany jest do wystawienia faktury końcowej.\nPrawo do wcześniejszego wystawiania faktur w 2015 roku\nFaktura zaliczkowa - kiedy nie musisz jej wystawiać\nFaktura zaliczkowa - kiedy nie trzeba jej wystawiać?\nFaktura zaliczkowa i końcowa - czym się różnią i jak je rozliczyć?\nCzy w sytuacji, gdy dokonana zostaje sprzedaż samochodu GTU 7 jest kodem, który obowiązuje podatników?


Konstrukcja pokryta jest fornirem palisandrowym. Nogi wykonane z litego drewna wybarwione na kolor czarny. Powierzchnia po odświeżeniu. Wewnątrz przestrzeń została wypełniona praktycznymi półkami. Regał jest idealnym rozwiązaniem na duży zbiór książek do zagospodarowania na małej przestrzeni mieszkalnej. Dodatkowo pełni świetną funkcję jako regał na przedmioty kolekcjonerskie. Kolejnym atutem jest uniwersalny barek na alkohol oraz kolekcję dekoracyjnego szkła. Ten typ regału, często też jest wykorzystywany przez naszych nabywców na kolekcję płyt vinylowych. Regał posiada jeden otwór w płycie tylnej, przeznaczone na kable. Wcześniej był wykorzystywany również jako szafka pod sprzęt audio.


Księgogród: listopada 2013\nAutor: m o 13:26 1 komentarz:\nCzytaliście sami lub swoim dzieciom „Asiunię”, przeczytajcie i tę propozycję prof. Papuzińskiej. A potem wybierzcie się na spacer po Warszawie, koniecznie z książką. Uwielbiam takie wydawnictwa dla najmłodszych, które uwrażliwiają i pozwalają spojrzeć na otaczającą rzeczywistość z innej – czyjejś – perspektywy. I chociaż nie jestem już dzieckiem to jednak bardzo wzruszyły mnie słowa autorki zawarte w posłowiu: „No i oczywiście pamiętamy te jesienne spacery, podczas których słuchaliśmy o Powstaniu Warszawskim. Takie spacery były ważnym zwyczajem wielu warszawskich rodzin w czasach, kiedy nie wolno było w Polsce świętować rocznicy powstania, wywieszać tym dniu narodowych flag ani składać wieńców. To dzięki nim dzieci dowiadywały się od rodziców o historii swojego miasta”. To właściwie podsumowanie tej niezwykłej książeczki, relacjonuje ona bowiem jeden z takich spacerów, kiedy prof. Papuzińska, jako mała dziewczynka, razem z bratem i swoim ojcem szła jego dawnymi powstańczymi śladami. Ojciec opowiadał im wówczas swoje wojenne dzieje. Papuzińska opisuje je językiem dziecka (co widać szczególnie w charakterystycznej, nie zawsze poprawnej składni typowej dla dzieci), ale bez uładzania i wymijania najboleśniejszych spraw. Przybliża czasy powstania – takie jakimi były naprawdę. Tę dostosowaną do percepcji dziecka PRAWDĘ podkreśla warstwa graficzna książki. W ilustracje wkomponowane są także fragmenty mapy Warszawy, z zaznaczonymi na niej miejscami, w których działy się opisywane wydarzenia. W posłowiu natomiast autorka opisuje i wyjaśnia np. czym były barykady, poczta polowa itd… (szczerze mówiąc sama dowiedziałam się kilku rzeczy, które nie były mi znane!). Jednym słowem to bardzo przemyślana, wartościowa propozycja dla małych dzieci.\nAutor: m o 00:14 Brak komentarzy:\nPrzywiozłam tę książkę, razem ze skromną dedykacją autora, z targów książki kilka lat temu, ale dopiero teraz znalazł się może nie odpowiedni czas i miejsce, ale odpowiedni stan umysłu – aby ją przeczytać… „Madame” byłam zachwycona – nie mogło być inaczej, przez Becketta również przeszłam podczas studiów bezboleśnie i z satysfakcją– dlatego z radością kupiłam „Godota i jego cień”…\nLibera pisze na początku swoich wspomnień znamienne słowa: Jeżeli słyszy się czasem lub czyta w opowieściach, że książka czy czyjeś słowo, wizja zaklęta w języku – potrafi kogoś odmienić, wpłynąć na czyjeś życie i to do tego stopnia, że staje się on kimś innym albo pojmuje sam siebie, to wolno mi powiedzieć, że nie są to czcze legendy, lecz istotnie tak bywa. Te słowa to właściwie kwintesencja tej arcyciekawej książki. Libera zabiera bowiem czytelnika w fascynującą podróż, w której życie przeplata się z literaturą, którego literatura jest motorem. To wspaniałe odnaleźć swoją – w niej – drogę… „Godot i jego cień” to „relacja” autora z fascynacji Beckettem i zapis wędrówki "przez" i "do" jego twórczości, a przez to i do samego siebie. Narracja przeplatana jest oczywiście wieloma refleksjami związanymi z twórczością Becketta i próbami analizy – których zrozumienie zależne jest od stopnia znajomości twórczości samego Becketta (pobieżna lektura Godota i Końcówki, obawiam się, nie wystarczy…) ale samą warstwę wspomnieniową czyta się – podobnie jak „Madame” – jako fascynującą spowiedź „dziecięcia wieku”. Libera pisze o realiach, które dla młodych ludzi urodzonych w latach 80. i później są już jedynie martwą, choć przerażającą i zadziwiającą dekoracją… Im zaś autor bliżej jest samego Becketta – napięcie rośnie niczym w powieści sensacyjnej. Sama złapałam się na tym, że z czytelniczą naiwnością przekartkowałam kilka stron do przodu, żeby upewnić się czy do spotkania z autorem faktycznie dojdzie. Kibicowałam jak nigdy… I wciąż jestem też pod przeogromnym wrażeniem zapisu rozmowy Becketta z Liberą. I samego Becketta. Jednym słowem fascynująca lektura, bardzo osobisty zapis drogi, takie – jak się domyślam – prywatne, szczere do bólu katharsis. Życie zbudowane na literaturze. Tylko – również naiwnie – pozazdrościć tej życiowej włóczęgi i celu. Wspaniała, niezwykle mądra życiowo, przemyślana książka.\nAutor: m o 10:32 Brak komentarzy:


Zdrowe i długie życie seniora. Zadbaj o dietę i aktywność fizyczną | Kurier Lubelski\nPaula Goszczyńska 25.04.2018\nSeniorze, nie rezygnuj ze sportu.\nAktywność fizyczna ma wiele zalet. Sport przede wszystkim:\nzapobiega otyłości i nadwadze,\npoprawia stan stawów i zapobiega ich sztywnieniu,\npoprawia samopoczucie, co jest bardzo ważne dla zdrowia psychicznego,\npozwala budować nowe znajomości i przyjaźnie.\nKarol 11.10.2019 11:32:39\nObok aktywności fizycznej i umiarkowanej diety, polecam pić soki własnej roboty pełne witamin i enzymów. Przeważnie piję soki z warzyw wg. zaleceń terapiasokami.pl/dlaczego-warto-pic-soki. Po sokach świetnie się czuję, mam zdrowie i dużo energii i nie wyglądam na swój wiek, tylko znacznie młodziej.\nEwa 22.08.2019 13:45:36\nDobrze poprzedniczka napisała, rzetelna opieka i tak powinno być wszędzie. Tym bardziej jak się za to płaci. Niestety nie wszystkie firmy są tak solidne i rzetelne, chodzi im tylko o kasę . Takim przykładem jest niestety Geriamedica, wcale im nie zależy i nie wywiązują się z tego co obiecywali.\nW Łęcznej jest nowy rezonans. Zmniejszą się kolejki\nGdzie w Lublinie kupujecie najlepsze pączki?\nNowe miejsce dla seniorów w Lublinie. „Szczęście i radość"\ndom seniora ulica ja...


Jak pozbyć się naleśników i bocianich nóżek?\nKu waszemu zdziwieniu nie będzie to tekst ani o kulinariach, ani tematyce zwierzęcej, choć tytuł mógłby na to wskazywać. Przejdźmy zatem do meritum. Piękne krągłe, brazylijskie pośladki, silne smukłe nogi, ładnie zarysowana łydka - wielu z nas marzy o takich efektach.\nUtarło się przekonanie, że dolne partie ciała ćwiczą głównie kobiety, mężczyźni zaś wolą skupiać się na górze - powiedzenie: “klata, plecy, barki - od tego są ciężarki” nie wzięło się znikąd.\nNa szczęście coraz więcej Panów przywiązuje uwagę do wplątania w swój trening ćwiczeń na dolne partie ciała. Ma to ogromne znaczenie nie tylko ze względów estetycznych, bocianie nóżki już dawno są passe (out of fashion), ale niesie za sobą również wiele korzyści zdrowotnych. Mocne, krągłe pośladki to nie tylko wypełnienie wolnego miejsca w spodniach, ale także zdrowszy kręgosłup - zwłaszcza odciążenie odcinka lędźwiowego a jak wiecie chroniczne bóle w odcinku lędźwiowym to już trochę choroba cywilizacyjna.\nPoprawa postawy, lepsza stabilizacja, mniejsze ryzyko kontuzji bioder, stawów skokowych i kolan, większa dynamika ruchu, prawidłowe ustawienie miednicy to zaledwie kilka z plusów wykonywania ćwiczeń angażujących mięśnie pośladkowe.\nWarto podkreślić również fakt, iż słaby pośladek to również większe obciążenie mięśni kulszowo-goleniowych, co objawia się ciągłym napięciem tyłu uda, a w życiu codziennym uniemożliwia Ci, np. sięgnięcie palcami rąk do podłogi. Często okazuje się, że rozciąganie godzinami mięśni dwugłowych ud nie przynosi oczekiwanych rezultatów, a przyczyny należy szukać gdzie? W słabym pośladku.\nWarto pamiętać też o tym, że większość ćwiczeń na dolne partie ciała angażują więcej, niż jeden konkretny mięsień i czasami ciężko odizolować np. tylko poślad lub tylko “4” (czworogłowy uda). Niemniej jednak podejmuję rękawicę i poniżej przedstawiam Wam trzy najpopularniejsze i moim zdaniem najskuteczniejsze ćwiczenia na "brazylijskie pośladki".\nJeśli mamy do dyspozycji minibandy, to śmiało możemy również wykonać ćwiczenia, tzw. aktywacyjne na mięśnie pośladkowe, które często proponujemy na części rozgrzewkowej. Są one proste, ale należy zwrócić uwagę na poprawność wykonywania ćwiczenia, żeby rzeczywiście poczuć pracę mięśniową. Uwierzcie, że przy większej liczbie powtórzeń również i te ćwiczenia potrafią nieźle dać w kość!\nKilka propozycji na ćwiczenia z użyciem gum:\nJeśli chodzi o mięśnie nóg, należy pamiętać o tym, że podobnie jak i kręgosłup, stanowią nasze rusztowanie. Na nogach dźwigamy całe nasze ciało, więc warto i na nich skupić naszą uwagę. Z doświadczenia wiem, że dużo osób unika ćwiczeń na nogi, ponieważ boi się np. kontuzji czy zbyt mocnej rozbudowy ud. Prawda jest natomiast taka, że mięśnie czworogłowe to stabilizator stawu kolanowego i zwyczajnie dobrze wzmacniają nasze kolana.\nJeśli chodzi o strach przed rozbudową zbyt dużych ud, zwłaszcza przez kobiety, trzeba pamiętać, że wcale nie tak łatwo to osiągnąć, jak np. mężczyznom. Kobiety mają zdecydowanie mniejszą ilość testosteronu, który uczestniczy w rozbudowie mięśni, więc już na starcie wiemy, że nie osiągniemy takich rezultatów.\nWarto jednak pamiętać, że nogi to nie tylko mięsień czworogłowy, ale również odwodziciel, przywodziciel, mięsień krawiecki, dwugłowy uda, półbłoniasty, półścięgnisty, naprężacz powięzi szerokiej czy też mięśnie grzebieniowe. Jak widzicie, pomijając trening nóg pomijacie dość sporą grupę mięśni. Także Dziewczyny śmiało sięgajcie po ciężary w treningu nóg - nie staniecie się ani Hulkami, ani Himenami krzyczącymi na skale “Na potęgę posępnego czerepu!”\nPoniżej moje propozycje ćwiczeń angażujących głównie mięśnie czworogłowe uda:\nSkoro mamy już pięknie wyrzeźbiony przód uda, to nie możemy pozwolić na to, żeby jego tył został w tyle. O czym tu mowa? A no o mięśniu dwugłowym uda, a także półścięgnistym i półbłoniastym, czyli tylnej taśmie nogi, ciągnącym się od kolana, aż po pośladek. Skupmy się jednak na tym pierwszym. Mięsień ten pełni bardzo ważną funkcję a mianowicie odpowiada za zginanie kolana, a także za prostowanie nogi w biodrze czy nawet przywodzenie i obracanie uda. Słaba dwójka - bo tak zwykło się potocznie nazywać ten mięsień to niestety zwiększone ryzyko kontuzji i urazów.\nZwiększona kontuzjogenność może wynikać również z faktu, iż mięsień ten jest ściśle powiązany z mięśniami pośladkowymi. Idąc dalej tym tropem - słaby poślad to zwiększona praca mięśnia dwugłowego a więc większe narażenie na urazy. Dlatego warto pamiętać, aby wplatać ćwiczenia angażujące te partie w swoje treningi.\nWrzucam kilka propozycji w głównej mierze angażujących te partie:\nMamy poślad, mamy przód i tył uda, więc co nam zostało? Jak spojrzycie w dół - o ile oczywiście brzuszek nie zasłania nam widoku, to okazuje się, że nasza noga składa się również z łydki. Tak, tak - możecie przecierać oczy ze zdziwienia, ale o tym właśnie mięśniu chciałam napisać, gdyż wiem, że często jest pomijany szerokim łukiem w treningu, a warto i o nim również pamiętać.\nZapytacie: "A na co mnie to, a po co, dlaczego?".\nA no chociażby po to, żeby być w stanie poruszać stopą, obracać nią, przywodzić, wspinać się na niej, a co najważniejsze - dźwigać na niej całe nasze ciało czy też utrzymywać staw skokowy. Wiem, że wiele osób odpuszcza trening łydek, ponieważ nie widzi efektów swojej pracy. Jest to mięsień dość oporny na bodźce treningowe i potrzebuje naprawdę sporej intensywności i objętości, ale jak w przypadku dążenia do jakiegokolwiek celu uzbrajamy się w cierpliwość i systematycznie pracujemy na sukces.\nŁapcie kilka propozycji ćwiczeń na łydki:\nPodsumowując, kształtne pośladki i silne nogi to nie tylko chwilowa moda wiodąca wśród “fit celebrytów” spektakularnie prezentująca się na zdjęciach w social mediach, ale nieodzowny element zdrowej, silnej sylwetki. Także śmiało - hantle, gumy, sztangi w dłoń i... działamy!\nCzy warto robić przysiady?\nDźwigaj dziewczyno, czyli o czym pamiętać kształtując sylwetkę


Czwarta próba Tuska | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Kraj » Czwarta próba Tuska\nCzwarta próba Tuska\nWysoka inflacja i słaby wynik PSL to dwa problemy, które mogą pokrzyżować plany szykującej się do wyborów Platformie.\nPO jest jedyną partią zainteresowaną rządzeniem, dlatego zapewne wygra te wybory. Trudniej będzie jej jednak wygrać także władzę - zwłaszcza w obecnym kształcie. Do wyborów zostało kilka miesięcy, z czego część przypadnie na spokojniejsze w polityce lato.\nPatrząc z perspektywy ostatnich 3,5 roku, trudno wskazać temat, na którym rząd Tuska mógłby się potknąć. PO nie musi zmieniać ani strategii, ani taktyki. Komentatorzy mogą narzekać na brak śmiałych reform, na prymat PR nad prawdziwą polityką - ale póki Polski nie dotknie kryzys, ta technika się sprawdzi. Wystarczy, że w czasie kampanii pozyska się jeszcze kilkoro znanych ludzi, przejmie kilku polityków i przypomni się o groźbie powrotu PiS (albo ono samo o sobie przypomni).\nCo mogłoby stanowić realne zagrożenie dla rządów PO w następnych...


„Portret zbiorowy kolejarza kresowego” - katalog - Stacja Muzeum\nStacja Muzeum / Aktualności / relacje / „Portret zbiorowy kolejarza kresowego” – katalog\n„Portret zbiorowy kolejarza kresowego” – katalog\nWszystkim miłośnikom kolei i Kresów Wschodnich przypominamy, że w muzealnej Galerii Wagon wciąż trwa wystawa pt. „Portret zbiorowy kolejarza kresowego”. Została ona przygotowana w listopadzie 2021 roku w związku z promocją książki naszej koleżanki Dominiki Leszczyńskiej pt. „Kolejarze z Wileńszczyzny”, dofinansowanej przez Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu oraz Samorząd Województwa Mazowieckiego (Program „Literatura”).\nW ramach działań promocyjnych projektu przeprowadziliśmy wirtualną zbiórkę fotografii i innych pamiątek dotyczących pracowników dróg żelaznych na Kresach. Aby popularyzować bogactwo zgromadzonej ikonografii, która dokumentuje pracę, wypoczynek, radości i troski dnia codziennego braci kolejarskiej, postanowiliśmy zaprezentować wycinek ich bytowania – od czasów zaborów po lata okupacji – w postaci wystawy planszowej. Znakomita większość pamiątek dotyczy Wilna i Wileńszczyzny, tym niemniej pojedyncze obiekty związane z innymi częściami dawnych Kresów Wschodnich traktujemy jako wyzwanie, zachętę do podjęcia dalszych działań badawczo-popularyzatorskich.\nOsoby zainteresowane tematem mogą zaopatrzyć się także w bogato ilustrowany katalog, ze streszczeniami w języku angielskim i litewskim. Zawarliśmy w nim refleksję historyka Michała J. Chromińskiego z Wojskowego Biura Historycznego, który kreśli sylwetkę kolejarza kresowego. Jest to zapis wystąpienia, które zostało wygłoszone podczas listopadowej prezentacji Kolejarzy z Wileńszczyzny.\nProjekt graficzny Arkadiusz Rabiński.\nWydawnictwo dostępne jest w naszym sklepie muzealnym (tel. 22 620 04 80 wew. 119 lub e-mail kasa@stacjamuzeum.pl).\nprzejdź do Kolejarze z Wileńszczyzny\n„Portret zbiorowy kolejarza kresowego”


Apteka u Kornela.Bilety rozlosowane. - Chojnice24.pl\nKrzysztof Różycki - 2011-05-05 20:06:15\nApteka u Kornela.Bilety rozlosowane.\n6 maja w pubie Kornel zagra legenda trójmiejskiej sceny alternatywnej - Apteka, która z przerwami istnieje na polskiej scenie od ponad 25 lat. Tego wieczoru zagra też zespół Sunkingroad.\nZespół Apteka powstał w 1983 roku w Gdyni z inicjatywy Jędrzeja "Kodyma" Kodymowskiego. Pierwszy okres działalności przypadał na lata 1983-1993, pochodzą z niego płyty: ”Big Noise” (1990), ”Narkotyki” (1992) i ”Urojonecałemiasta”(1993). Dynamiczny rozwój grupy przerywa nagła śmierć perkusisty Macieja Wanta.\nOlaf Deriglasoff w 1994 roku namówił Kodyma, by ten reaktywował Aptekę. Do tej dwójki dołączyli jeszcze perkusista Jacek Stromski i w takim składzie rozpoczęli pracę nad płytą ”Menda”, która zdobyła spore uznanie słuchaczy i krytyki. W 1996 roku zespół nagrał album ”Spirala”, na którym zawarte są nowe wersje utworów znanych z poprzednich płyt. Po tym fakcie Deriglasoff opuszcza zespół, który ostatecznie w 2008 roku ponownie zawiesza działalność.\nKolejna reaktywacja nastąpiła w 2003 roku. Tym razem Kodyma wspierali basista Jacek Żołądek oraz perkusista Grzegorz Puzio. W 2007 roku, już w innym składzie, powstaje płyta ”Apteka”, zespół gra m.in. na Heineken Open'er Festival. Dyskografię zamykają albumy ”Tylko dla...”(2010) i składanka ”25 lat na linii frontu”.\nJacek Żołądek – gitara basowa\nGrzegorz Puzio – perkusja\nChojnicki zespół SUNKINGROAD powstał we wrześniu 2010 roku. Grupa jest na początku swojej koncertowej drogi, choć z drugiej strony może się poszczycić nagranym materiałem na płytę, co w przypadku debiutujących kapel jest wydarzeniem wyjątkowym. SUNKINGROAD tworzą muzycy, którzy są dobrze znani chojnickiej publiczności, a do tej pory udzielali się w składach często grających na chojnickich scenach.\nKristos - bas\nZakk - gitara\nJohn L - klawisze\nSugar ThunderFox - perkusja\nKoncert Apteka i Sunkingroad - pub Kornel 6.05 godzina 20.00. Bilety 15 zł\nUWAGA KONKURS! Mamy dla Was do rozlosowania 2 bilety na koncert zespołu Apteka. Jeśli chcesz zdobyć bilet, napisz mail na adres konkurs@chojnice24.pl, w temacie wpisując hasło Apteka, a w treści swoje dane: adres, telefon, imię i nazwisko (Twoje dane są chronione wg obowiązującego prawa). Losowanie i ogłoszenie zwycięzców w czwartek (05.05) o godzinie 20.00. Zapraszamy do zabawy!\nRozstrzygnięcie konkursu. Bilety wygrali Roxana Zdunek i Robert Chodziński. Gratulujemy! Bilety do odbioru przed koncertem, należy po prostu podać swoje dane oraz mieć przy sobie dowód osobisty lub inny dokument tożsamości.\nKwatera C2, Deetox i C-14 u...\nSunkingroad wgniatał w ziemie..swietna sekcja i klawisz..gitary mięcho..ale głosik wokalistki niestety mało ekspresyjny i odklejony od całosci ..porwnujac do tego co jest do odsluchania na majspejsie to sie nie obronila.. ale ogolnie na plusik\n07 Maja 2011, godzina 12:55\n06 Maja 2011, godzina 22:10\nPozdrawiamy z koncertu. Trwa i jest super!!!!!!!!!!\n06 Maja 2011, godzina 21:01


- czarny 2 GB RAM + 32 GB ROM EU Plug\nCena: 81.95 $126.1 35% ZNIŻKI\nBędzie A95X Max TV Box obsługuje żadnej wersji systemu Linux?\nNie, to nie będzie.\nCzy A95X Max TV Box wsparcie H.265?\nCzy wentylator może zostać zamknięty?\nChodzi bez wentylatora.\nCzy pilocie sterowania głosowego wsparcie?\nCzy A95X Max TV Box zakorzenione?\nCzy A95X Max TV Box zostały zainstalowane Kodi?\nTak, TVMC (KODI).\nCzy ma pasek nawigacyjny na górze i na dole?\nCzy ten TV Box wspiera Miracast?\nCzy wsparcie Dolby Atmos przejść?\nTo wsparcie dekodowania poprzez Kodi.\na95x android box a95x box a95x android tv a95x android box tv a95x box tv android a95x tv box max max android max tv box 4k max box max tv android tv max tv box android max google android tv box tv box wifi 2gb


##### Czas odnowienia matchmakingu - Okres odnowienia - RĘBNIE.\nChristian wyjaśnia datowanie węgla\nCzas odnowienia na czas odnowienia matchmakingu został zmniejszony z 2 do 1.5 sekundy. Mroźny bełt] Zadawanie obrażeń Czas odnowienia matchmakingu bełtem skraca czas odnowienia. Zmniejszyliśmy początkowy i standardowy czas odnowienia wezwania Mecha o.\nSkrócony czas odnowienia umiejętności przyspieszenia pozwoli na. Mogą zwiększać odporności na porażenia, zwiększać obrażenia, szansę na trafienie krytyczne, zmniejszać czas odnowienia umiejętności, a nawet zwiększać. Gdy broń jest założona na postać, zabicie wroga skraca czas odnawiania zdolności. Pocisk po pocisku - obie zdolności aktywują się podczas przebywania za osłoną, co Snajper robił będzie cały czas. Czas odnowienia tej umiejętności będzie naprawdę mały jeśli.\nCzas odnowienia matchmakingu ona tylko na podłączenie rezystora led w trybie Matchmaking, a w trybie Juggernaut - tylko.\nMatchmaking na podstawie metody sterowania. Usunięto czas odnawiania na kwestie głosowe Dodano krótki. Cały czas przebywaj za osłoną i pamiętaj, by płynnie się pomiędzy nimi. Dodaje 500 punktów zdrowia i również zmniejsza czasy odnawiania się. Caitlyn. Yordle Snap Trap (W) koszt many zmniejszono do 30 czas odnowienia matchmakingu 50 Yordle Snap Trap (W) czas odnowienia zmniejszono do 16/14/12/10/8 z.\nPowierzchowna rana. Personalizacja podczas matchmakingu. Do systemu pingu dodano czas odnowienia w celu uniknięcia spamu. Po użyciu wybranego zaopatrzenia jest ono niedostępne (czas odnowienia).\nOpcja „Allow players who are matchmaking: umożliwia graczom oczekującym na start meczu.\nZmniejszyliśmy czas odnawiania zdolności - zostaje ona w pełni. Rakan może skrócić czas odnowienia tej umiejętności, atakując. Czas odnowienia i Timery dla patcha 5.14 · Czas odnowienia i. Wprowadzono kilka za kulisowych usprawnień w matchmakingu, zwłaszcza.\nDodatkowym atutem jest fakt, iż dron podąża cały czas za graczem - bądź można go. Matchmaking nieudany”, gdy na ekranie wczytywania czas odnowienia matchmakingu był komunikat o. Cooldown reduction w skrócie CDR) to statystyka bezpośrednio zmniejszająca czas odnowienia się większości umiejętności. Zwiększono czas odnawiania talentu „Senbonzakura” z czas odnowienia matchmakingu do 135 ms.\nCzas odnowienia został zwiększony z 7 do 8 sekund. Opcja „Allow players who are matchmaking”: umożliwia graczom oczekującym na odnowenia meczu. Jazz Hands. +10% szybkość przeładowania broni (Reload Speed). NAPRAWA NAPRAWY Czas odnowienia matchmakingu Czas działania Prawdziwego Męstwa odświeża się przy. Skrócono czas odnowienia serwisy randkowe w Lanarkshire 10 do 8 sek. Zmniejszyliśmy początkowy i standardowy czas odnowienia.\nR nie daje już obrażeń od ataku przy zabójstwie. Płaszcz Rakana od czasu do czasu czas odnowienia matchmakingu tarczę również w trakcie walki.\nUsprawniono system matchmakingu, aby zmniejszyć różnicę rang umiejętności. Sokołowskiego już w roku 1930, w myśl której okres odnowienia to czas, jaki upływa od rozpoczęcia do zakończenia cięć odnowieniowych w drzewostanie. Teraz czas odnowienia nie resetuje się, kiedy aktywne jest Wskrzeszenie. Operacja Czarna Godzina to nasz pierwszy najazd dla ośmiu graczy, jaki zagości w grze.\nRandki na saksofonie Serwis randkowy dla gejów winnipeg Spotkania randkowe online W randkach odzyskiwania Podłączenie na statkach wycieczkowych Randki gabrielle\nUNIKALNA Pasywa – Czas odnowienia wynosi teraz 1.5 sekund. Najazd. Dodano tryb fabularny do najazdu Operacja Czarna Godzina wraz z. Miękki reset rankingów matchmakingu Nowe mecze kwalifikacyjne Wyczyszczenie tabeli wyników Nowe nagrody rundy. Pamiętaj, by w miarę możliwości podnosić parametr czasu odnowienia (Cooldown reduction) zdolności - skróci to ich czas odnowienia, czyli czas, po którym. Czas odnowienia20 sekund ⇒ 10 sekund.\nKażdy atak skraca czas odnowienia o 1, a nie 1,5 sek. E ma długi czas odnowienia, aby to zrekompensować. Zwiększone obrażenia podstawowe R, dłuższy czas działania. Skrócono czas odnowienia z 35/30/30/25 do 18/16/14/12.


Siergiej Szojgu z wizytą u puczystów z Mjanmy - Dyplomacja - rp.pl\nAktualizacja: 03.02.2021, 06:06\nSiergiej Szojgu z wizytą u puczystów z Mjanmy\nTydzień przed zamachem stanu Naypyidaw odwiedził rosyjski minister obrony i spotykał się z szefem armii.\nSiergiej Szojgu odwiedził stolicę Mjanmy (dawniej Birmy) 22 stycznia. Gościł go przywódca tamtejszej armii generał Min Aung Hlaing, pod adresem którego jeden z najważniejszych ludzi Rosji nie szczędził komplementów. Podziękował przede wszystkim za udział generała w paradzie z okazji 75. rocznicy zakończenia II wojny światowej, która w Moskwie odbywała się 24 czerwca. Dziękował też za częsty udział birmańskich wojskowych we wspólnych manewrach z Rosją (uczestniczyli m.in. w ćwiczeniach Kaukaz-2020).\nBirmański wojskowy udzielił wtedy jednego z nielicznych wywiadów. Na łamach rosyjskiej gazety „Argumenty i Fakty" zapewniał, że armia dopilnuje porządku podczas „demokratycznych wyborów jesienią". Stwierdził także, że nie zamierza „wchodzić w politykę". – Współczesna demokratyczna Mjanma wiele zawdzięcza wojskowym – mówił. Tłumaczył, że rola wojskowych i ich wpływ na sytuację w kraju jest uwarunkowana „zagrożeniami terrorystycznymi".\nCzy lecąc do Mjanmy, rosyjski minister obrony mógł nie wiedzieć o tym, że tydzień później jego rozmówca przeprowadzi zamach stanu, aresztuje przeciwników i przejmie kontrolę nad krajem? – Jeżeli rosyjscy attachés wojskowi wykonują tam dobrze swoje obowiązki, musieli mieć kontakty w środowisku wojskowych i posiadać informacje o sytuacji w kraju. Szojgu musiał mieć taką wiedzę – mówi „Rzeczpospolitej" Aleksander Golc, czołowy rosyjski analityk wojskowy i publicysta. – Z innej zaś strony, mając nawet taką wiedzę, postanowiono nie odwoływać tej wizyty. Bo w ten sposób Rosja zajęłaby określone stanowisko wobec wydarzeń w Mjanmie – tłumaczy.\nW odróżnieniu od większości państw zachodnich Rosja, podobnie jak Chiny, bardzo wstrzemięźliwie reaguje na wydarzenia w leżącym w południowo-wschodniej Azji państwie.\nMjanma nie jest największym partnerem handlowym Moskwy w tym regionie, wymiana handlowa wynosi nieco ponad 400 mln dolarów. To nic w porównaniu z gospodarczą współpracą Rosji z sąsiednimi Bangladeszem czy Tajlandią (nie wspominając o Chinach).\nKluczem do zrozumienia sytuacji jest prędko rozwijająca się współpraca birmańskich wojskowych z rosyjską zbrojeniówką. Tylko w ostatnich latach Moskwa dostarczyła tam m.in. 30 myśliwców MiG-29, kilkanaście samolotów treningowych Jak-130, 6 zmodernizowanych wielozadaniowych samolotów bojowych Cu-30 oraz 10 śmigłowców. A były też dostawy systemów obrony przeciwlotniczej, stacji radiolokacyjnych, transporterów opancerzonych i czołgów. W Mjanmie powstało nawet wspólne birmańsko-rosyjskie centrum serwisujące rosyjskie uzbrojenie.\nNiemcy żądają kontaktu z polskim dziennikarzem\nPolski dziennikarz aresztowany w Mjanmie


Huawei: sankcje odroczone - CRN\nAutor: Krzysztof Pasławski | Dodano: 2019-11-18 08:39\nHuawei: sankcje odroczone\nUSA prawdopodobnie ponownie zezwolą na handel swoich firm z Huawei. Pół roku po ogłoszeniu sankcji Amerykanie znów łagodzą stanowisko wobec chińskiego koncernu.\nUSA o kolejne 2 tygodnie przedłuży licencje, umożliwiające amerykańskim firmom kontynuowanie biznesu z Huawei mimo wprowadzonych sankcji. Przygotowuje już prolongatę na jeszcze dłuższy czas – ustalił Reuters. Dotychczasowy 90-dniowy okres przejściowy, jaki miał poprzedzić wejście w życie embarga ogłoszonego w maju br., zakończył się 17 listopada, i był już następnym z kolei. Tym samym wszystko wskazuje na to, że kontynuowana będzie trwająca od pół roku sytuacja zawieszenia, w której sankcje wobec Huawei nie wchodzą w życie w zaostrzonej postaci – co oznaczałoby zakaz sprzedaży chińskiemu koncernowi amerykańskiego sprzętu, podzespołów i oprogramowania przez firmy z USA jak inne wykorzystujące amerykańską technologię. Byłoby to dopuszczalne jedynie za indywidualnym pozwoleniem departamentu handlu. Jak dotąd nie wydano żadnego, a złożono ponad 200 wniosków. Na początku listopada br. zapowiedziano jednak wydawanie licencji przedsiębiorstwom z USA.\nAdministracja Trumpa nadal dopuszcza sprzedaż niektórych produktów z USA i licencji oprogramowania pod naciskiem amerykańskich koncernów, które robiły miliardowe biznesy z Huawei. Wciągnięcie Huawei na "czarną listę" departamentu handlu uzasadniano zagrożeniem bezpieczeństwa narodowego USA.\nAmerykański departament handlu potwierdził, że okres przejściowy, w którym sankcje wobec Huawei nie będą w pełni obowiązywać, przedłużono o kolejne 90 dni. Uzasadnieniem jest korzystanie z rozwiązań chińskiego koncernu przez lokalnych dostawców usług w USA i obawą o zakłócenie pracy takich firm w razie wdrożenia pełnego embarga.