Szymon Szymonowic – ostatni poeta polskiego renesansu - Historia - polskieradio24.pl\nSzymon Szymonowic – ostatni poeta polskiego renesansu\nSzymon Szymonowic dzięki swojemu talentowi przełamał bariery stanowe Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Sam wywodził się ze stanu mieszczańskiego, ale niezwykłe umiejętności literackie umożliwiły mu odniesienie znacznego sukcesu.\nSzymon Szymonowic. Grafika na podstawie zbiorów Biblioteki Cyfrowej PolonaFoto: Polona\nPoeta zmarł 5 maja 1629 roku w Czernięcinie, we własnym majątku ziemskim, w którym wiódł spokojne życie ziemianina. Takie samo, jakie wychwalał w swojej twórczości literackiej, dzięki której stał się jednym z najbardziej szanowanych mieszkańców Rzeczpospolitej Obojga Narodów.\n20:01 szymon szymonowicz___g 7659_tr_0-0_130426568848731e.mp3 W audycji Małgorzaty Tułowieckiej z cyklu "Twórcy pięknego słowa" o życiu i twórczości Szymona Szymonowica opowiadali prof. Tadeusz Bieńkowski i prof. Mirosław Korolko. (PR, 16.05.1980)\nWszystko zaczęło się we Lwowie, w którym Szymonowic przyszedł na świat 24 października 1558 roku. Był synem Szymona z Brzezin, krawca z zawodu. Nie był on jednak przeciętnym rzemieślnikiem. W przeciwieństwie do wielu swoich kolegów po fachu ukończył studia filozoficzne.\nMłody Szymon poszedł w jego ślady. Dzieciństwo i młodość spędził w swoim rodzinnym mieście, w którym zdobył pierwsze wykształcenie we lwowskiej szkole katedralnej. Kontynuował naukę na Akademii Krakowskiej, gdzie w 1577 roku otrzymał tytuł bakałarza sztuk wyzwolonych.\nGłód wiedzy Szymonowica nie znalazł zaspokojenia w Rzeczpospolitej. Kontynuował studia za granicą, prawdopodobnie we Francji i w Belgii. Powrócił do ojczyzny w 1583 roku. Przed gruntownie wykształconym młodym człowiekiem otwierały się szerokie perspektywy.\nNa służbie u Zamoyskiego\nW 1586 roku rozpoczął współpracę z Janem Zamoyskim. Poparcie wpływowego magnata miało duży wpływ na jego dalsze życie. Zamoyski w tym czasie rozpoczął projekt swojego życia – budowę idealnego renesansowego miasta. Zamość, bo o nim mowa, aby zasłużyć na to miano potrzebował własnej szkoły wyższej. W zrealizowaniu tego celu niezbędny był Szymon Szymonowic.\nDzięki swoim znajomościom pomógł skompletować kadrę Akademii Zamojskiej, zgromadzić jej księgozbiór biblioteczny czy zorganizować pracę drukarni. W niedługim czasie później, w uznaniu jego zasług, został mianowany rektorem uczelni. W ślad za awansem zawodowym przyszła również nobilitacja. W 1590 roku Szymonowic otrzymał tytuł szlachecki i tytuł poety królewskiego.\nJan Zamoyski. Szara eminencja początków Rzeczpospolitej\nDzięki protekcji Zamoyskiego Szymonowic został jedną z najbardziej cenionych osób w Rzeczpospolitej na przełomie XVI i XVII wieku. Był szanowany także w Europie, a sam papież Klemens VIII wyraził uwielbienie do twórczości poety i przesłał mu w podzięce dary.\nBogaty mecenas w ostatniej dekadzie XVI wieku przekazał poecie w dzierżawę majątek ziemski w Czernięcinie na terenie ordynacji zamojskiej. Szymonowic poświęcił się bez reszty zarządzaniu majątkiem. Jego poezja poruszała głównie wątki związane z życiem, które prowadził w Czernięcinie. Szymon Szymonowic współtworzył etos ziemianina, który w XVI wieku podbił umysły polskiej szlachty.\nUtwory poety to przede wszystkim sielanki sławiące uroki wiejskiego życia. Pisał je po łacinie i w języku polskim. Świadomie nawiązywał do antycznej tradycji, którą starał się kontynuować.\nNajbardziej znanym utworem Szymonowica są "Żeńcy". Choć utwór znalazł się w zbiorze sielanek, to jego treść jest zgoła niesielankowa. To wiersz, który w realistyczny sposób przedstawia trud życia na wsi i ciężką pracę chłopów.\nSam poeta resztę życia spędził w Czernięcienie. Żył w sposób jaki sławił we własnych dziełach, a jego śmierć jest uznawana za koniec renesansu w polskiej literaturze.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA Szymon Szymonowicz renesans poezja literatura literatura polska\nMikołaj Rej. Człowiek renesansu, ulubieniec szlachty\nOstatnia aktualizacja: 04.02.2021 05:50\nPisał po polsku, bo łaciny nie lubił, nie uznawał i również nie bardzo ją znał. Z wyznania kalwin. Z wykształcenia - utalentowany samouk. Wybitny pisarz epoki odrodzenia. Lubił się przedstawiać jako prosty szlachcic. Urodził się 516 lat temu.\nMikołaj Rej z NagłowicFoto: Polona/domena publiczna\nZwany jest "ojcem polskiej literatury", choć Marcin Bielski pisał po polsku w tym samym czasie co Rej, a przed nim był jeszcze m.in. Biernat z Lublina.\nMikołaj Rej urodził się 4 lutego 1505 roku w Żurawnie nad Dniestrem na Rusi. Studiował w Skalmierzu, Lwowie i Krakowie, ale nie ukończył żadnej uczelni. Być może dlatego nie lubił łaciny i nie uznawał jej, bo również nie bardzo potrafił się nią posługiwać. Niektórzy przypuszczają, że to była główna przyczyna, dla której zaczął pisać po polsku.\nSprawa ta jest na pewno bardziej złożona. Miał Rej wykazał również dużo dumy narodowej, kiedy pisał "A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają". Dodatkowo wiedzieć trzeba, że Rej tworzył głównie dla szlachty, która nie posługiwała się powszechnie i z łatwością łaciną.\nPosłuchaj audycji, w której analizę utworów i dzieje życia Mikołaja Reja przedstawia prof. Janusz Tazbir.\n14:40 mikołaj rej - człowiek renesansu, prof. Tazbir, 1965.mp3 Archiwalna audycja "Mikołaj Rej - człowiek renesansu" z okazji 460. rocznicy urodzin. Polskie Radio 1965 r.\nSam Rej daleki był od traktowania siebie jako literata. Wszystkie swoje utwory publikował pod pseudonimem albo bezimiennie. Jednak pisarstwo uważał za odpowiedzialną misję społeczną.\nJego utwory chętnie czytane były przez szlachtę, ponieważ wiele w nich było aluzji do ówczesnych stosunków społecznych, politycznych i obyczajowych, jak w jednym z najbardziej znanych utworów pt. "Krótka rozprawa między trzema osobami: Panem, Wójtem a Plebanem". W "Krótkiej rozprawie..." po raz pierwszy na karty literatury polskiej wprowadzona została tzw. mowa potoczna.\nMikołaj Rej z pisarstwa utrzymywać się nie mógł. Żył w dostatku z dochodów, które płynęły z odziedziczonych po ojcu majątków ziemskich.\nBył aktywnym społecznikiem, angażował się w życie społeczne. W 1548 roku przeszedł na luteranizm, potem na kalwinizm i rozpoczął intensywną działalność religijną. Uczestniczył w synodach, zakładał w swoich dobrach zbory i szkoły. Toczył spory teologiczne i majątkowe z Kościołem katolickim. Był posłem z województwa ruskiego na sejm 1564 roku. Wielokrotnie brał udział w sejmach walnych. Często zmieniał miejsca pobytu, zdobywał nowe majętności. Uzyskał także pozwolenie na lokację dwóch miasteczek – Okszy (obecnie Oksa) i Rejowca (Chełmskie), w którym prawdopodobnie zmarł 8 września 1569. Miejsce pochówku Mikołaja Reja pozostaje nieznane.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA Mikołaj Rej poezja\nWespazjan Kochowski - poeta, historyk, sarmata\nOstatnia aktualizacja: 06.06.2020 05:30\n- Sienkiewicz zawdzięcza Kochowskiemu bardzo wiele, zarówno jeśli chodzi o materiały historyczne, jak o artystyczny wyraz, pewną atmosferę, która przeniknęła do dzieła autora "Potopu" - słyszymy w audycji "Nad kartami poetów".\nWespazjan KochowskiFoto: Wikipedia/domena publiczna\n19'10 Audycja z cyklu "Nad kartami poetów" poświęcona Wespazjanowi Kochowskiemu ilustrowana dziełami poety. (PR, 15.03.1961)\n6 czerwca 1700 roku zmarł Wespazjan Kochowski, poeta, historiograf, czołowy przedstawiciel sarmackiego baroku.\nPoeta i wojak\nKochowski przyszedł na świat w Gaju w ziemi sandomierskiej. Urodził się w 1633 roku, ale dokładna data jego przyjścia na świat nie jest znana. Pochodził ze średnio zamożnej szlachty, zaś nauki pobierał w Krakowie, w Collegium Nowodworskiego (od nazwiska fundatora - kawalera maltańskiego Bartłomieja Nowodworskiego).\nW dorosłym życiu zajął się tym, czym wielu jego rówieśników w owych niespokojnych dla Rzeczypospolitej czasach - wojaczką. Bił się jako husarz z Kozakami, Rosjanami i Szwedami. Służył pod Stefanem Czarnieckim.\nZwolennik sarmatyzmu czy ideolog jego reformacji?\nJego poglądy polityczne cechują się ambiwalencją. Z jednej strony był obrońcą wolności szlacheckiej i ustroju (brał udział w rokoszu Lubomirskiego zawiązanego w celu ukrócenia dążeń Jana Kazimierza prowadzących do umocnienia władzy królewskiej). Z drugiej: był przeciwnikiem patologii w nim występujących, które leżały u podstaw ustroju szlacheckiej Rzeczpospolitej.\n- O jego prawości, rozumie i postępowości świadczy fakt, że ostro występował przeciwko liberum veto oraz piętnował wyzysk i ucisk chłopów - słyszymy w audycji z cyklu "Nad kartami poetów".\nHistoryk czasów ostatnich lat świetności Rzeczpospolitej\nPatrząc na bogaty życiorys sarmaty nie dziwi fakt, że obok poezji - ironicznych fraszek i liryków z cyklu "Niepróżnujące próżnowanie" - zajął się też spisywaniem dziejów mu współczesnych. Jego "Roczniki polskie" stanowią cenne i niepozbawione autorskiego krytycyzmu źródło o epoce. Ta działalność zawiodła go na dwór samego króla Jana III Sobieskiego.\n"Dzieło Boskie, albo pieśni Wiednia wybawionego" - tak brzmiał tytuł poetyckiego zapisu wydarzeń wyprawy wiedeńskiej, w której poeta wziął udział na zaproszenie samego króla Jana III Sobieskiego, który chciał – wzorem władców średniowiecznych - by o jego zwycięstwie powstawały pieśni.\nPolska - wybrane przez Boga przedmurze chrześcijaństwa\nOpus magnum Kochowskiego jest jednak dzieło "Psalmodia polska". - Jest to cykl stylizowanych psalmów prozą - słyszymy w audycji z 1961 roku. Kochowski przedstawiał tam koncepcje Rzeczypospolitej jako "przedmurza chrześcijaństwa" i Polaków jako narodu wybranego przez Boga.\nPosłuchaj audycji o życiu Kochowskiego ilustrowanej jego utworami.\nZobacz więcej na temat: HISTORIA Jan III Sobieski poezja Rzeczpospolita Stefan Czarniecki Wespazjan Kochowski


Każda z dwóch części składająca się na komodę Sils, wyposażona jest w dwie półki ukryte za frontami. Całość jest bardzo estetyczna, prosta i funkcjonalna, a przez to również uniwersalna. Oznacza to, że gdziekolwiek się nie znajdzie, komoda Sils będzie służyła bardzo dobrze.\nMebel w całości został wykonany z drewna pokrytego fornirem dębowym. Do produkcji wykorzystujemy tylko naturalne materiały, dlatego poszczególne modele mogą różnić się od siebie układem słoi oraz kolorem. Komoda Sils wykończona jest bejcą oraz lakierem.\nPrzedstawiony mebel na zdjęciu jest wykonany w kolorze Czarnym oraz BPA\nMeble w stylu vintage dla Twojego domu Do tworzenia naszych mebli wykorzystujemy wyłącznie naturalne materiały. Twoje biurko ma więc prawo nieco różnić się od tego na zdjęciu usłojeniem czy barwą – otrzymasz wyjątkowy produkt stworzony specjalnie dla Ciebie!\nSzafka nocna Bedie Sils\n1 134 zł 1 260 zł\nSzafka nocna Bedie Sils Szafka nocna to mebel tyleż użyteczny, co dekoracyjny. Przydaje się, kiedy chcemy mieć w nocy lub o poranku szklankę wody pod ręką. Odkładamy na nią stosy książki i magazyny, które lubimy czytać oraz okulary, ale też nierzadko kosmetyki i inne drobiazgi. Ważne jest zatem, by było w niej i na niej sporo miejsca. Dla tych, którzy...


Plakaty reklamowe - drukarnia internetowa | SPDESIGN\nPlakaty reklamowe – idealne do prowadzenia kampanii wyborczej\nPlakaty reklamowe odgrywają ważną rolę w kampaniach wyborczych: prezydenckich, do sejmu, senatu, samorządu… Można na nim wydrukować wizerunek kandydata, hasło wyborcze oraz najważniejsze założenia. Ważne, by treści było jak najmniej. Duży blok tekstu najczęściej zniechęca odbiorców. Atrakcyjny przekaz zwiększa szansę na sukces.\nPlakaty reklamowe – promuj wydarzenia kulturalne\nPlakaty kojarzą się z koncertami, spektaklami i innymi wydarzenia kulturalnymi. Wywiesza się je w różnych instytucjach oraz w miejscach publicznym, by poinformować jak najwięcej osób o konkretnym evencie. Jest to szczególne ważne w przypadku charytatywnych inicjatyw. Im więcej ludzi się dowie o tego typu akcjach, tym większej pomocy można udzielić potrzebującym.\nPlakaty reklamowe w różnych rozmiarach – złóż zamówienie w SPDesign\nOferujemy plakaty reklamowe w różnych rozmiarach. W naszej drukarni korzystamy z trwałych tuszy, które gwarantują wysoką jakość nadruku. Intensywne kolory przyciągają wzrok z daleka. Zachowują swój naturalny odcień nawet przy długotrwałej ekspozycji na słońce.\nZłóż swoje pierwsze zamówienie i wykorzystaj w pełni potencjał plakatów. Wybierz odpowiedni rozmiar oraz przygotuj grafikę. Jeśli potrzebujesz wsparcia, skontaktuj się z nami już teraz. Odpowiemy na Twoje pytanie, podzielimy się naszym doświadczeniem oraz opowiemy Ci o najnowszych trendach.\nChcesz dowiedzieć się więcej? Zadzwoń: +48221002030. Czekamy na Twój telefon.


Czy warto zlecać sprzątanie domu zewnętrznej firmie?\n45ed140 śr. 06 15\nUtrzymanie domu w idealnej czystości jest nie lada wyzwaniem. Sprzątanie to w końcu czasochłonne zajęcie, a zwykle trzeba się nim zajmować dosłownie codziennie i to po kilka razy na […] Continue Reading…\n45ed140 czw. 05 5\nMęczy Cię wieczne stanie przy piecu lub „wyrzucanie w błoto” ciepła, które tworzysz na poczet ogrzania domu, a i tak wcale nie jest tak ciepło, jak chciałbyś, żeby było? […] Continue Reading…\n45ed140 pt. 04 1\nBezpieczeństwo i higiena pracy to jedno z bardziej istotnych zagadnień w miejscu pracy. To na pracodawcy spoczywa obowiązek zorganizowania pracy w sposób bezpieczny i higieniczny. Pracodawca ma również obowiązek […] Continue Reading…\n45ed140 czw. 03 31\nKażdy z nas zna kogoś kto posiada tatuaż lub sam je posiada na swoim ciele. Powody posiadania tatuażu są przeróżne. Jedni robią go z okazji jakiś ważnych wydarzeń życiowych […] Continue Reading…\n45ed140 śr. 03 30\nWprowadzenie: Co to jest kredyt konsumencki? Kredyty konsumenckie to rodzaj kredytu, który konsumenci zaciągają na zakup czegoś wartościowego. Kredyty te są również nazywane pożyczkami osobistymi i pożyczkami osobistymi w banku. […] Continue Reading…\nKuchnia ogrodowa z grillem powinna zostać złożona z renomowanych mebli oraz innych akcesoriów. Najlepiej będzie ją umieścić pod miejscu zadaszonym. Świetnym wyborem będzie altanka. Można pod nią umieścić także […] Continue Reading…\nJak wykorzystać niespożytą energię dzieci?\n45ed140 pt. 01 29\nJak wykorzystać niespożytą energię dzieci? Jak zająć im czas? Te pytania zadaje sobie zapewne niejeden rodzic. Dzieci, w zależności od wieku i osobowości, zazwyczaj szybko się nudzą. Rodzice powinni […] Continue Reading…\nWymiana zamków w mieszkaniu\nW dużych miastach wiele mieszkań jest wynajmowanych przez studentów bądź osoby, które pochodzą z innej miejscowości. Dużo osób w ten sposób zarabia na życie. Często też decydujemy się na […] Continue Reading…\nWymiana poszycia dachu.\nWymiana poszycia dachu to często rozwiązanie dużo lepsze niż jego ciągła naprawa. Stare dachówki, blacha czy inne poszycie po wielu latach użytkowania często nadaje się tylko do wyrzucenia. Membrana […] Continue Reading…\nW obiektach użyteczności publicznej bardzo ważny jest problem bezpieczeństwa przebywających tam osób. W szkołach i przedszkolach, dzieci biegają po korytarzach, nie trudno więc o wypadek z powodu poślizgnięcia się […] Continue Reading…\nKancelarie prawnicze pomagają frankowiczom w pozywaniu banków\nRaczej nie ma w Polsce osoby, która nie słyszałaby o problemach frankowiczów z bankami. Cała historia jest na tyle znana, że w pewnym momencie zaangażował się w nią nawet […] Continue Reading…\nNie ma chyba nikogo takiego, kto nie lubiłby niespodzianek, szczególnie takich, kiedy to już się wydawało, że przyjaciele zapomnieli o imieninach, czy urodzinach. Zaskoczenie jest wówczas ogromne: oto w […] Continue Reading…\nNa rynku krajowym i europejskim sprzedaż roślin jest bardzo popularna. Kwiaty są ogólnodostępne w sklepach stacjonarnych i internetowych. Za kwiaty i krzewy zapłacić możemy kartą płatniczą lub gotówką przy […] Continue Reading…\n45ed140 wt. 01 26\nZa pomocą kwiatów wyznajemy miłość, przepraszamy oraz dziękujemy za coś. Jeżeli spojrzymy w swoją przeszłość i zaczniemy się chociaż przez chwilę zastanawiać, to zapewne okaże się, że bukiety kwiatowe […] Continue Reading…\nPraktyczne kurtyny paskowe\nProducenci kurtyn paskowych mają pełne ręce roboty. Szczególnie cenione są praktyczne i bardzo trwałe – kurtyny z pasów pcv. Robią je taśmowo i robią także na wymiar, […] Continue Reading…\n45ed140 sob. 01 23\nKażdy człowiek, któremu choć raz przemknęła przez myśl idea wzięcia kredytu, musiał mieć w pamięci sytuację, z którą od kilkunastu już lat mierzą się frankowicze. Śmiało można powiedzieć, że […] Continue Reading…\n45ed140 niedz. 08 9\nChcesz zacząć pracę w Niemczech? A może odwiedzić rodzinę? Jesteśmy tu żeby pomóc rozwiązać ten problem! Jesteśmy jedną z najlepszych firm na rynku! Transport międzynarodowy znamy od podszewki. Oferujemy […] Continue Reading…\n45ed140 sob. 01 11\nZadajesz sobie pytanie, które firmy mogą zaoferować odpowiednie produkty do hydroizolacji? Jeśli interesują Cię odpowiednie produkty do hydroizolacji, warto zwrócić uwagę na opinie. Kiedy brakuje własnych doświadczeń, jedynym słusznym […] Continue Reading…\n45ed140 czw. 01 9\nFirma sprzątająca to chyba bardzo dobry pomysł na własny biznes. Czemu nie? Wiele osób poszło już w tym kierunku i nie żałuje. No cóż, sprzątania nie da się uniknąć […] Continue Reading…\nKrzesło dla nastolatka przede wszystkim musi być solidne!\nUrządzanie pokoju dla nastolatka wydaje się być sprawą dosyć łatwą. Rzeczywiście uczciwie rzecz ujmując współczesny młody człowiek nie potrzebuje zbyt wiele do nauki i rozrywki. Często zdarza się z […] Continue Reading…\nPiękny uśmiech dla każdej kobiety\nW dzisiejszych czasach medycyna estetyczna stała się bardzo popularna. Kobiety, które dbają o siebie i swój wygląd systematycznie korzystają z usług, które oferuje klinika medycyny estetycznej. Oferta tego typu placówek […] Continue Reading…\nObiadami zatrzymaj pracownika\nW dobie współczesnej walki o dobrych pracowników firmy co rusz prześcigają się w poszukiwaniu nowych sposobów na to, aby przyciągnąć do siebie najlepszych zawodowców. Nic w tym dziwnego nie […] Continue Reading…\nSłuch – zadbaj o jeden ze swoich najważniejszych zmysłów.\n45ed140 pt. 05 24\nProblemy ze słuchem występują bardzo często w wieku starczym i są naturalnym zjawiskiem. Czasami są one efektem zmian w uchu środkowym, bądź mogą występować jako efekt zaczopowania kanału słuchowego […] Continue Reading…\n45ed140 sob. 01 5\nProblem zaciekania budynków spowodowany uszkodzeniami pokrycia dachowego jest spotykany bardzo często. Przyczyną tego faktu może być starzenie się materiału z którego wykonane jest pokrycie, jak również jego nieszczelności i […] Continue Reading…\nDentysta Wola to jeden z najbardziej komentowanych publicznie zawodów. Profesja w dłoniach, jakość dysponowanego sprzętu dentystycznego i stomatologicznego oraz jakość usług w opinii publicznej oto kluczowe czynniki sukcesu. Bez […] Continue Reading…\nPielęgniarka może bardzo pomagać dentyście w trakcie przeprowadzania zabiegu dentystycznego. Najpierw stomatolog Bemowo zleca pielęgniarce przygotowanie tych narzędzi stomatologicznych, których będzie on używał w czasie zabiegów dentystycznych zaplanowanych na […] Continue Reading…\nInternetowa obsługa przychodni dentystycznej jest bardzo dobrą opcją zarówno dla osób prowadzących przychodnię, jak i dla pacjentów. Dzięki temu pacjenci mogą na swoim komputerze widzieć cały grafik przyjęć według […] Continue Reading…\nJesteś ze stolicy i szukasz specjalisty, który wyleczy twoje zęby? Przed tobą największy rynek dentystów i stomatologów w Polsce, a zatem jest z kogo i gdzie wybierać. Zanim zdecydujesz […] Continue Reading…\nStatystyki jednoznacznie wskazują na to, że coraz więcej osób rezygnuje z usług państwowej, darmowej służby zdrowia. Nic w tym dziwnego, jeśli weźmie się pod uwagę jej poziom. Pacjenci zmuszeni […] Continue Reading…\nMakijaż permanentny jest alternatywą, dla codziennie stosowanego tradycyjnego makijażu. Po pierwsze należy przeanalizować czy dana kobieta chce posiadać taki makijaż na swojej twarzy jednak jest to bardzo dobre rozwiązanie, […] Continue Reading…\nNa świecie istnieje wiele rodzajów makijażu. Kobiety stosują makijaż nie tylko na randki czy spotkania towarzyskie robią to przede wszystkim, dla siebie po to, żeby wyglądać pięknie. Jednym z […] Continue Reading…\nKobiety na całym świecie stosują makijaż, na co dzień. Nie ważne czy jest to randka czy zwykłe wyjście na zakupy lub spotkanie z przyjaciółkami. Makijaż jest stosowany przez kobiety […] Continue Reading…\nJak wszystkie panie wiedzą makijaż jest bardzo ważnym elementem ich codziennych dodatków do jak najbardziej precyzyjnego wyglądu. Jednak nie każda kobieta ma czas, by codziennie nakładać na siebie makijaż. […] Continue Reading…\nJeśli ktoś pływa w basenie lub biegnie na maraton i budzi się rano, oraz wstaje 20 minut później niż planował będzie wiedział, że bez problemu zdąży do pracy z […] Continue Reading…\nTrzeba przyznać, że dziś makijaż Poznań ma swoje grono zainteresowania, teraz to zdarza się nawet tak, że kosmetyków używają również mężczyźni, próbuję się wszystkiego, zatem takie zachowanie nie powinno […] Continue Reading…


Podróże i polityka [Stanisław Koźmian] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nPodróże i polityka - ebook/epub\nStanisław Koźmian PODRÓŻE I POLITYKA KILKA DNI W HOLLANDYI SZEŚĆ LISTÓW Z PESZTU DO STANISŁAWA TARNOWSKIEGO DZIEŃ W PRADZE DWA TYGODNIE NA POWSZECHNEJ WYSTAWIE WIEDEŃSKIEJ 1873 R. DZIENNIK SPISANY DLA STANISŁAWA TARNOWSKIEGO. W Krakowie Czcionkami Drukarni "Czasu" 1905 Nakładem Drukarni "Czasu"\nKILKA DNI W HOLLANDYI 1 Grudnia 1868. Nie pytaj czytelniku, po co, i dla czego w tej spóźnionej porze roku odbywam podróż po kraju, który przynajmniej z krów swoich znanym ci być musi. Pozbądź się na chwilę tej zwykłej a tak u nas rozpowszechnionej ciekawości; wznieś się pod tym względem nad poziom, użycz mi kilka chwil uwagi i pozwól opowiedzieć, co zobaczę i usłyszę. Jeżeli jednak ofiara tej bezużytecznej ciekawości jest dla ciebie za przykrą, zostawiam ci, wedle stopnia twojego dowcipu, wrodzonej domyślności, złośliwości, rozmiłowania w obmowie lub miłości chrześcijańskiej, wolność dociekania, odgadywania i odnajdywania przyczyn i powodów tej wycieczki. Wierzaj mi jednak, że szkoda czasu i atłasu. Wiem, wiem doskonale, że wielka mniejszość naszej publiczności kupuje książki; że mniejszość tej mniejszości rozcina kartki, a że dopiero tej mniejszości mniejszość czyta te rozcięte kartki. Ostatnia ta mniejszość to owo małe grono czytających, które stanowi dziś u nas prawdziwą, nader nieliczną arystokracyę. Kreśląc więc te kartki nie łudzę się, wiem że dla nader nielicznej publiczności piszę bo – dla czytającej; a nawet, piszę je dla nierównie jeszcze mniejszej, bo jedynie dla ciebie kochany, wyjątkowy czytelniku, który nie będziesz dociekał powodów mojej wycieczki i który rozumiesz to co czytasz. Na Berlin i Minden, puściłem się do Hollandyi. Wyjechawszy około 7 z rana z Berlina, stanąłem około 3 w Minden, dokąd jedynie dostaje się bilety. Tu zaczyna się Westfalia znana ze swoich szynek, głośna w świecie z wielkiego traktatu a która przez przyłączenie Hanoweru do Prus zespoliła się geograficznie z tem państwem, będąc już przedtem politycznie z niem złączoną. Jechałem w słodkiej nadziei, że około 10 wieczór stanę w Roterdamie, aż tu w Minden dają mi bilet tylko do Salzenbergen oświadczając, że ten pociąg nie dochodzi do Roterdamu. Salzenbergen to wioska na granicy. Pojmiesz miły czytelniku, nie powiem moją rozpacz, ale moją przykrość. Otulony, w złem usposobieniu, jadę dalej przysłuchując się rozmowie dwóch obywateli Północnego Związku Niemieckiego, którzy w tym samym siedzieli wagonie. Na przystanku ofiarowano nam dzienniki, moi towarzysze odepchnęli je z pogardą, lecz gdy ujrzeli Kladradatscha, rzucili się na niego z młodocianym zapałem. Od tej chwili nasz wagon brzmiał odgłosem, nieustającego, silnego, rubasznego i szczerego germańskiego śmiechu. Kladradatsch to alfa i omega zabawy i lekkości dla obywateli Północnego Związku, którzy tę mają nad innemi narodami wyższość, że kiedy my wszyscy gonimy za wszelkiego rodzaju zabawami, oni przestają na Kladradatschu. Zaledwie minęliśmy jeden przystanek, aż tu pociąg zatrzymuje się znowu. Co takiego? pytam."To Księstwo Lippe Biickeburg" odpowiada mi, dusząc się od śmiechu, jeden z rozweselonych do wysokiego stopnia towarzyszy. W samej rzeczy pociąg stanął w tem mikroskopieznein państwie, oszczędzonem, nie wiem dlaczego, przez Prusy, a stanął dla tego, że panujący książę dał przyzwolenie na kolej, tylko pod warunkiem, że wszystkie pociągi bez wyjątku, zatrzymywać się będą w jego państwie; ostrożność wcale nie zbyteczna zauważywszy rozległość tego państwa, ale znamionująca zarazem wybornie, czem były owe księstwa niemieckie, i jaką stawiały przeszkodę rozwojowi przemysłu i wszelkiemu postępowi. To dogorywające dziś pod potężną opieką państewko, rozweseliło w równym stopniu jak Kladradatsch moich towarzyszy, i w samej rzeczy, wygląda ono jakby kartka wyrwana z humorystycznego pisma. Chcąc zasięgnąć języka, zwróciłem rozmowę na Hollandyę. Niema lepszego sposobu, zwłaszcza w wagonie, jak udawać nieuka, jeszcze większego, niż się jest w rzeczywistości; przekonałem się nieraz że to najlepszy środek ożywienia rozmowy. Bliźni siedzący naprzeciw, widząc że dużo więcej wie i umie od ciebie, zapala się, jego miłość własna zaczyna działać, i choćby był głupszym od ciebie, wydobywa ze siebie tysiąc rzeczy, o których sam przedtem nie wiedział. Jest to sposób oparty na psychologicznej znajomości człowieka, który zwykle w niższości bliźniego największą znajduje przyjemność; zalecam ci go kochany czytelniku; bo przy nim możesz się dowiedzieć wielu rzeczy, zarazem nauczająco zbadać ludzką istotę. Otóż moi Niemcy rozpoczęli cały wykład o Hollandyi. Uczą mnie z zapałem rzeczy które wiedziałem, prawią ogólniki, które tysiąc razy słyszałem, lecz wkońcu zdradzają się i widzę w nich, niezmyśloną chęć wcielenia tego kraju do wielkiej ojczyzny niemieckiej. Pierwszą tego wskazówką jest sposób pogardliwy, jakim ci przyszli panowie świata, wyrażają się o tym kraiku, o krowach, serze, tulipanach i wszystkich innych wyłącznie hollenderskich rzeczach. Kiedyś, mówią, było to coś, ale dziś! Dziś oczywiście ten kraj powinienby odżyć nowem, innem wznioślejszem życiem; handel zapewne istnieje tam jeszcze, ale to już nie to co dawniej; a koniec rozumowania, że ten kraik zbytecznym jest na świecie, jak Lippe Bückeburg zbytecznym jest w Niemczech, a powód, że Niemcom północnym, potrzebne jest morze północne. Przed rozstaniem się, rozmowa zwróciła się na same Niemcy. Wszyscy tu zadowoleni z obecnego stanu rzeczy, z wyjątkiem szlachty w Hanowerze, Bismarck wielki człowiek, jeden cień tylko na obrazie, podatki za wysokie. Będąc w Holschtynie odparłem, w tym kraju niedawno oswobodzonym, przekonałem się, że i tam nawet jest niezadowolenie z tego powodu. "O mój panie, odrzekł na to najweselszy z moich towarzyszy, tamci skarżyć się nie mogą, prawda że płacą znaczne podatki, ale za to wolno im teraz po niemiecku śpiewać". Wtem pociąg się zatrzymał. Niemcy wysiedli, zostawiając mnie pogrążonego w rozmyślaniu nad pytaniem: Czy dostatecznem jest dla szczęścia narodów, żeby im wolno było śpiewać we własnym języku – choćby cienko? Został się w wagonie ze mną tylko jeden obywatel Północnego Związku, który wsiadł był na poprzednim przystanku. Kołysząc się jeszcze nadzieją, że wieczorem stanę w Roterdamie… dopytuję się raz po raz czy w samej rzeczy pociąg nie idzie dalej jak do Salzenbergen, jedni zapewniają mnie że nie, drudzy twierdzą że wprawdzie nie dochodzi do Roterdamu, ale przekracza granicę hollenderską. Czepiam się tego jak deski zbawienia, wyobrażając sobie, że w Hollandyi lepszy będę miał nocleg niż w Westfalii; w Salzenbergen, mówią mi, nocleg niegodziwy. Reinen, do którego dojeżdżamy, jest ostatniem miejscem w którem nocować można, jeżeli pociąg nie dochodzi do jakiego hollenderskiego miasta. Trzeba więc koniecznie wziąść postanowienie i to prędko. I tu nowy Hamlet, nie wiem co począć i waham się. W Reinen traktiernik zapewnia mnie że pociąg nie idzie dalej jak do Salzenbergen, przeciwnie konduktor pod nosem mówi, że mogę w Hollandyi nocować. Tu znów hamletowska podejrzliwość szepcze mi do ucha, że traktiernik tylko we własnej sprawie przemawia, że konduktor całkiem obojętny, mówi prawdę. Siadam więc do wagonu aż tu na wielki wstyd mojej hamletowskiej podejrzliwości, konduktor gdy już pociąg ruszył, otwiera drzwiczki i oświadcza mi z największym spokojem że się pomylił, że w tej porze roku pociąg nie idzie dalej i że będę musiał nocować jak Bóg da w Salzenbergen. Tu już istny gniew ogarnia mnie i wybucha wobec siedzącego spokojnie towarzysza. Niemiec wzruszony widać moją przygodą, przerywa milczenie i zaczyna mnie pocieszać. Salzenbergen wprawdzie, mówi, to wioska, ale jest tam wygodna gospoda, on zna dobrze gospodarzy, będą mieli pieczę nademną; gospodarz dodaje, kretyn ale gospodyni niczego i gościnna. Jeszcze nie ochłonąłem z gniewu aż tu słyszę Salzenbergen eine Minute, żegnam mojego towarzysza, który dalej jechał w innym kierunku, i który żegnając mnie nawzajem, dodaje "Życzę dobrej zabawy". Dopiero po chwili zrozumiałem co to miało znaczyć i wzniosłem się do szczytu dobrego smaku i lekkości na jakie zdobyć się mógł obywatel Północnego Związku. Przybywszy do zaleconej gospody zastałem w samej rzeczy głupkowatego gospodarza, ale owej gospodyni tak zachwalonej nie ujrzałem, a dla spokojności zbyt trwożliwych czytelników, oświadczam że jej wcale nie widziałem i że pozostała ona dla mnie ideałem w najzupełniejszem tego słowa znaczeniu. Owa gospoda w Salzenbergen, którą mnie tak – po drodze straszyli, uchodzić może także za ideał w porównaniu z wielką większością naszych. Wypiłem herbatę z szynką westfalską i serem hollenderskim, strawa emblematyczna na granicach dwóch krajów, przespałem się w ogrzanym pokoju, obudzono mnie na czas, zjadłem śniadanie, i to wszystko za talara. Kładę nacisk na obudzenie na czas, gdyż przypominani sobie, że w Częstochowie służący gospody spełniając dane wieczór polecenie: obudził mnie z wybornego snu na to, aby oświadczyć mi, że pociąg, którym miałem odjechać – odszedł. Niech przykład gospody w Salzenbergen posłuży za naukę dla wszystkich teraźniejszych i przyszłych polskich oberżystów, którzy niegodziwie obsługują gości, lecz za to doskonale im płacić każą. Niewątpliwie więc zły obrałem z Berlina pociąg i dla twojej nauki, zacny czytelniku, przestrzegam cię, że jeżeli kiedy zechcesz jechać do Hollandyi, czy to dla zakupna krów, czy też tylko dla zwiedzenia tego kraju, który tak z powodu swojej świetnej przeszłości, jak i spokojnej a szczęśliwej teraźniejszości wart jest zwiedzenia, powinieneś wziąść w Berlinie pociąg, który o 7 wieczór wychodzi do Magdeburga, tym bowiem jadąc całą noc, staniesz w Roterdamie na drugi dzień o jedynastej z rana. Kończąc po posiłku cygaro, wszedłem do głównej izby, zastałem tam głupkowatego gospodarza, wędrującego ogrodnika Hollendra i pruskiego wojaka. Rozpoczęła, się międzynarodowa rozmowa; oberżysta twierdził, że mnie prędzej zrozumieją w Hollandyi po francusku jak po niemiecku, na to powstał Prusak i z oburzeniem wyrzucał gospodarzowi, że nie wie, co mówi, że się całkiem myli, bo w Hollandyi wszyscy rozumieją i mówią po niemiecku a prawie nikt po francusku; w zapale swoim odwoływał się do ogrodnika i dodawał "Przecież i pan mówisz po niemiecku" na co Hollender nieśmiało odpowiedział, że wprawdzie mówi po niemiecku, ale łamaną niemczyzną, i że hollenderski język zupełnie jest różny od niemieckiego. Prusak z takim zapałem i z taką siłą dowodził i popierał swoje zdanie, że i w jego słowach czuć było zaborcze zamiary oparte na zasadzie narodowości i aglomeratów; a ta rozmowa była dla mnie jakby obrazem owego przyszłego kongresu, na którym pełnomocnik pruski dowodzić będzie, że na mocy nowego prawa publicznego, Niemcy mają posłannictwo i obowiązek przyłączenia i wcielenia Hollandyi. Poszedłem spać z smutnem przeczuciem o przyszłości kraju, którego granicę rano przekroczyć miałem. 2 Grudnia. Nie upłynęło pół godziny od chwili jak pociąg ruszył z Salzenbergen, kiedy mi oświadczono, że jesteśmy na granicy hollenderskiej. Już po wzięciu konduktorów i urzędników, poznać mogłem że opuściłem wielką ojczyznę niemiecką, wzięcie to i składniejsze i grzeczniejsze, przypomniało mi Belgię, i dało uczuć wyraźnie, że nie mam już do czynienia z uprzywilejowanymi ludźmi, których Bóg stworzył na panów świata i którzy posiadają w wysokim stopniu Selbstbewusstsein swojej wyższości nad resztą stworzenia. Przepatrzenie pakunków na komorze odbyło się prędko i w sposób uprzejmy, pociąg ruszył i za chwilę byliśmy w Hollandyi. Nie posądzisz mnie czytelniku o zamiar nudzenia cię wszystkimi znanymi o tym kraju szczegółami; zdam ci tylko stopniowo sprawę z tego, co tu widzieć i słyszeć będę tak, abyś mógł mieć wyobrażenie o dzisiejszym jego stanie, i nareszcie, jeżeli mi się uda, ażeby cię zachęcić do tygodniowej wycieczki w te strony. Przedewszystkiem więc nie będę się zbytecznie rozwodził nad krajobrazem i czystością hollenderską, w dwóch słowach ci to przedstawię: widzisz tu więcej wody jak ziemi, więcej czystości jak brudów na krakowskim Kaźmierzu. Zaledwie przejechałeś granicę, już zaraz spostrzegasz pewną różnicę, pewną odrębność, odskok jednak nie jest tak wielki ażeby tu nic a nic nie było niemieckiego, przeciwnie bądź co bądź czuć pokrewieństwo i cywilizacyę podobną do niemieckiej, ale nierównie weselszą. Na pierwszy rzut oka Hollender wygląda jak wykąpany Niemiec, a Hollandya jakby wymyte i od – świeżone Niemcy. Jadąc jednak dalej i rozpatrując się, dostrzegasz ogromnej różnicy i napotykasz na wszystkie warunki zupełnie samoistnego i odrębnego życia, nie tylko od Niemiec ale od całej Europy; i dlatego właśnie Hollandya jak wiadomo a son cachet. Czego przedewszystkiem nie czujesz już przejechawszy granicę, oto przyszłych panów świata, powietrze otaczające cię tu nie równie lżejsze jak w Północnym Związku. Co zaś dziwniejsze i do zrozumienia trudniejsze to, że niema tu najmniejszego śladu ani w obyczajach ani w uczuciach narodowych, owej dawnej wielkości, owego stanowiska, które Niderlandy zajmowały niegdyś w sprawach świata. Hollandya żyje tylko swojem dzisiejszem życiem, które jej zupełnie wystarcza, nie choruje na tęsknotę przeszłości. W pierwszej chwili wydawać się to może jakby upadek, jakby zrzeczenie się, lecz rzeczywiście jest to tylko objaw i dowód i wysokiego wykształcenia politycznego i zdrowego rozumu, któremi ten naród się odznacza, są to właściwe Hollendrom trzeźwość i praktyczność, które im mówią że aby żyć bezpiecznie na świecie, trzeba gdy zabierać nie można, umieć poprzestać na swojem. Jak wiadomo Hollendrzy zdobyli swój kraj nietylko na Hiszpanach i Francuzach, ale przedewszystkiem na morzu. Dokonali tego za pomocą niezliczonej liczby kanałów i kanalików, które cały kraj przerzynają, osuszają, orzeźwiają, są drogami a nadają mu właściwe i odrębne piętno, jedyne w całym świecie. Pomiędzy temi kanałami najpyszniejsze pastwiska, na tych pastwiskach słynne krowy, wszędzie pełno to młynów, to wiatraków, jedne ładniejsze i zgrabniejsze od drugich, to Campania hollenderska, oto Hollandya. Krowy, owe mlekodajne krowy, pasą się na tych przepysznych pastwiskach dzień i noc i dopiero na zimę, która bardzo późno się zaczyna, wracają do obory; okryte są też derami jak u nas konie. To trzymanie bydła całe lato na pastwiskach użyźnia je znamienicie zdaniem tutejszych gospodarzy. Jadąc parę godzin wśród takiego krajobrazu stanąłem w Utrechcie. Robi to jednak pewne wrażenie usłyszeć znienacka: "Utrecht, pięć minut"; ale tu co krok czekają podróżnego takie dziejowe niespodzianki. Na tej małej przestrzeni tyle wielkich odbyło się rzeczy, tyle niepospolitych dokonano czynów, że ten kraj wydaje się jakby słownik historyczny. Nie będę jednak drobiazgowo spisywał tych wspomnień przeszłości, nie powiem jak wygląda komnata, w której podpisano sławną przeciw Hiszpanom unię utrechcką, ani ta w której zgodzono się na zawarcie pokoju, co uratował chylącą się potęgę Ludwika XIV-go. Więcej pod tym względem dowie się każdy z pamiętników margrabiego Torcy jak z ratuszowej sali w Utrechcie. Utrecht jest dziś ładnem, wesołem miastem, nierównie zapewnie ładniejszem jak było w chwili, w której pełnomocnicy wszystkich państw europejskich zebrali się w niem, jakby dla uznania wielkiego wówczas w świecie stanowiska Niderlandów. Około południa zatrzymał się pociąg w Roterdamie. Roterdam jest jednem z główniejszych miast Hollandyi i z każdym dniem wzrasta w potęgę i bogactwo i staje się pierwszem tutejszem ogniskiem handlowem. Współzawodniczy już nawet z Amsterdamem, który, jak twierdzą, będzie musiał niebawem ustąpić mu pierwszeństwa. Roterdam położony nad Meuzą, którą tu Maassem nazywają, ma wielki wygodny port i niezliczoną liczbę małych portów stworzonych kanałami, które we wszystkich kierunkach przerzynają miasto. Równie jak Campania holenderska, tak i pierwsze miasto, w którem się dłużej zatrzymałem, robi podróżnemu wrażenie niespodzianki; to znowu coś nowego, zupełnie innego i odmiennego od wszystkich miast europejskich. Domy, każdy malowany inną farbą, wydają się jakby z kart, zgrabne, lekkie, składne, kąpią się w kanałach. Ruch tu znaczny, ruch ludzi i statków, łodzi i batów, a w wielkim porcie okrętów. Roterdam ma już sto dwadzieścia tysięcy ludności. Ruch tutejszy jest czysto handlowym, nie spotykasz tu ludzi przechadzających się, kto idzie, idzie z pewnością za jakąś sprawą. Na wstępie dowiedziałem się rzeczy niesłychanej; przed kilku dniami były zamieszki, prawie rewolucya w Roterdamie! Co lepsze, to że umysły jeszcze wzburzone i że rozruchy mogą się powtórzyć szczególniej w dzień św. Mikołaja, który jest w Hollandyi wyjątkowym, poświęconym zabawie i tłumnym zebraniom. Co za radość spotkać się z rewolucyą – w Roterdamie!! Lecz niestety obawiam się, że moja nadzieja zostanie zawiedzioną i że nie ujrzę ani dzisiejszych Hollendrów jako bohaterów, ani naczelnika policyi jako księcia Alby! Jak wiadomo Niderlandy powstały z wolnego związku różnych prowincyj, i dziś jeszcze, pomimo oderwania się niektórych a zespolenia reszty pod władzą królewską, znać tu związkowy początek państwowy; dziś jeszcze Hollandya jest federacyą i najwolniejszym w świecie krajem. Sprawy miejscowe każdej prowincyi, których jest siedm, załatwia sejm prowincyonalny, sprawy miast załatwiają rady miejskie, które aczkolwiek nie mają w świecie tego stanowiska co dawniej, jednak w życiu wewnętrznem Hollandyi, przeważne zajmują miejsca i używają najzupełniejszego samorządu. Jestem więc w kraju prawdziwego samorządu, o którym tyle piszą nasze dzienniki i to w sposób tak zajmujący, że niebawem odechce się nam go zupełnie. Tu jednak czuje się i widzi zaraz, że samorząd nie jest ani sztuczny, ani na pokaz; jest on przyzwyczajeniem, obyczajem. Samorząd, to tu zwykłe, codzienne życie, które nikogo nie męczy, nie nudzi, nikomu nie przeszkadza w jego zatrudnieniach i rozrywkach, ani też nie zatruwa domowego po – życia, przedewszystkiem nie niecierpliwi nikogo jak naszych prezesów i vice-prezesów rad powiatowych, zebrania tychże lub wydziałów. Nie czuć tu żadnego wysilenia aby się samym rządzić. Wieki przelały na dzisiejsze pokolenie dar samorządu; wielkie on tu ma znaczenie i jest niezaprzeczenie podstawą granitową tej niesłychanej wolności, której Hollandya używa; lecz nikt tu już o nim ani mówi, ani pisze, ani rozprawia. Cały ustrój tak doskonale jest urządzony, że wszystko tu dosłownie idzie jak w zegarku i nigdy nic nie zakłóca zwykłego trybu życia politycznego. To też owe zamieszki w Roterdamie, to prawdziwe zjawisko, to rzecz niesłychana. Pytałem się o przyczynę wzburzenia. Oto rada miejska, dla dokonania niektórych robót publicznych, uchwaliła nowy podatek dotyczący szczególniej jarzyn wprowadzonych do Roterdamu; to opodatkowanie dotyka więcej niższą i uboższą warstwę niż bogatszą; to pierwsze zarzewie, pierwszy początek niezadowolenia. Postawa mniejszości w radzie, przeciwnej temu opodatkowaniu, przyczyniła się do powiększenia w ludzie niechęci; do tego domieszało się owo ogólne dziś coraz widoczniejsze w całej Europie usposobienie wywrotowe i nienawiść do kapitału oraz ludzi żyjących z niego; nareszcie jak wszędzie tak i tu znaleźli się podżegacze, przewódcy, i oto gotowa rewolucya, ziemnowodna, do połowy miejscowa, do połowy wszechświatowa. Wzburzone tłumy zaczęły się gromadzić i przebiegać po mieście, ich nienawiść zwróciła się głównie przeciw policyi; wytłuczono wszystkie szyby w gmachu policyjnym, lżono policyantów, uderzono następnie na dom burmistrza, którego chciano powiesić; tłumy przybierały postawę coraz groźniejszą, na sposób paryski wyrywano kamienie z bruku i rzucano nimi w okna. Nie obeszło się bez zajść tragikomicznych, tłum w zapale pomylił się i chcąc rzucić się na dom któregoś z radnych, uderzył na dom starej spokojnej wdowy, powybijał wszystkie szyby i nabawił ją wielkiego strachu, ze strachu ciężkiej choroby. Policya uderzyła kilka razy na tłumy, raniła kilku ludzi, lecz zamieszki nie ustawały; dano więc znać telegrafem do Hagi i w godzinę wojsko przybyło koleją żelazną. Na tę wiadomość zmieniła się postać rzeczy i wszystko dziwnie prędko się uspokoiło, tem prędzej, że od wielu lat nie widziano w Roterdamie wojska. Wszędzie więc talizmanem dla uspokojenia rozruchów są bagnety. W samej rzeczy zupełnie to co innego igrać po ulicach wolnego Roterdamu, walczyć z policyą uzbrojoną w tępe pałasze, wybijać okna burmistrzowi i wystraszonej wdowie, a stanąć naprzeciw bagnetów i karabinów iglicowych, w które wojsko tutejsze już jest uzbrojone.I dlatego to obawiam się, że pozbawionym będę przyjemności spotkania się z rewolucyą w Roterdamie, bo wojsko tu jeszcze stoi, i rząd ma zamiar pozostawić je dłużej. Ale co dziwne, to że potem wszystkiem rada miejska, jakkolwiek zwyciężyła, odstąpiła od swej myśli, przynajmniej odroczyła jej wykonanie. To ustępstwo jest niepojętem dla mnie zjawiskiem, które tu jednak często się zdarza, a które znamionuje tutejszy stosunek większości do mniejszości, nad którym będę miał zapewne sposobność później się zastanowić. Rozumie się samo przez się, gdyż jest to zwykłem następstwem ustępstwa, że lud wcale niezadowolony okazuje wciąż chęć do zaburzeń i nienawiść do burmistrza i policyi. Jest tu w tym samym gmachu co teatr hollenderski opera niemiecka, widać że się jej Hollendrzy nie boją. Opera ta utrzymywana jest kosztem najbogatszych obywateli Roterdamu, którzy nie obawiają się wcale uchodzić za złych patryotów dla tego, że wolą mieć niezłą operę niemiecką, niż lichą byle hollenderską. W teatrze siedziałem przypadkowo przy znajomym, majętnym i może najobrotniejszym z tutejszych przemysłowców. On to urządził związek statkami parowemi wprost między Roterdamem a Petersburgiem, za co dostał od cara jakiś medal, którego wstążeczkę nosi przy guziku. Pomiędzy aktami żwawa szła rozmowa o Hollandyi. Ile razy tutaj przybiera ona znamię polityczne, tyle razy rozpoczyna się od stosunku Hollandyi do Prus lub się na nim kończy; coś widocznie z tej strony grozi, jest tu pod tym względem jakieś złe przeczucie. Mój znajomy, który jest majorem w milicyi, nie przeczył, że stamtąd grozi niebezpieczeństwo, ale z całą dzielnością dawnych Niderlandczyków zapewniał mnie o nienawiści do Prusaków, a oburzeniu jakie na myśl ich panowania powstają w sercu każdego Hollendra. "Widziałeś pan już część naszego kraju, więc możesz sam osądzić, że niełatwoby go zdobyć, mamy zawsze w ręku nasz wielki środek, zalanie kraju wodą, a ręczę że i teraz gotowi jesteśmy użyć go przeciw Prusakom". "Ale takie zalanie, zauważyłem, niszczy kraj i musi być wstrętne ludności". "Niezawodnie, ale także użyźnia ziemię, a co ważniejsza, woda ścieka, nieprzyjaciel by pozostał". Ucieszyło mnie to zdanie przypominające dawną waleczność i wytrwałość Niderlandczyków, dawne ich walki o wolność i niepodległość. Myślę jednak, że Hollendrzy łudzą się mniemając, że dziś jeszcze obronićby się zdołali zalaniem kraju. Wszelkiego rodzaju wynalazki tak są wydoskonalone, że wałka z żywiołami wielce jest ułatwioną. Bezpieczeństwo Hollandyi tak jak niemal wszystkich małych państw, polega na współzawodnictwie mocarstw, nie na własnych siłach. Jednak niezaprzeczenie zdobycie Hollandyi przedstawiałoby i dziś niemałe trudności; Hollendrzy mogliby z powodu topograficznego położenia kraju, przedłużyć nieco opór i doczekać się obcej pomocy; kraj ten przerżnięty kanałami, przedstawiałby niemałe niedogodności dla wielkiej armii wkraczającej niego; niema tu możliwości rozwinięcia znacznych sił wojskowych, wprawdzie teraz już są bite po kraju drogi, ale nader wązkie i idące zawsze między dwoma kanałami; trudno bardzo prowadzić po nich armaty szczególniej większe, a z stosunkowo rnniejszemi siłami można przez jakiś czas, skuteczny stawić najazdowi opór. Czyby go przedłużyć można prawie w nieskończoność jak dawniej, o tem wątpię; lecz to pewne, że zdobycie Hollandyi nie byłoby tak bardzo łatwem, i że pod względem odpornym, przedstawia ona niezaprzeczoną siłę. Dodajmy, że jak tu twierdzą, cała ludność powstałaby na widok nieprzyjaciela. Z rozlicznych kolonii i zamorskich posiadłości, które były własnością Niderlandów i które stanowiły prawdziwe ich bogactwo i wyższość nad wielu państwami, pozostały im tylko trzy większe wyspy a z tych najsmaczniejszą jest Jawa. I dziś jeszcze jest ona głównem źródłem bogactwa tego kraju i jest najważniejszą tu sprawą gospodarczą oraz polityczną. Wyspa ta jest własnością państwa, dochód z niej czysty zapisany jest zwykle w budżecie w wysokości dwudziestu milionów florenów. Rząd jednak nie trudni się sam wyzyskiem, lecz powierza go pod bardzo dla siebie korzystnymi warunkami, Towarzystwu handlowemu Societe de commerce, które poniekąd zajęło miejsce dawnej sławnej Kompanii indyjskiej. Towarzystwo handlowe płaci rządowi dzierżawne za uprawę cukru, kawy i herbaty i obowiązane jest dostarczać rządowi pewną ich ilość po zniżonej cenie. Jawa nietylko jest źródłem bogactwa dla państwa, także dla obywateli. Ktokolwiek chce zrobić większy majątek, jedzie do Jawy z narażeniem życia, gdyż panujące tam gorączki są nader dla Europejczyków niebezpieczne. W samej stolicy w Batawii niepodobna mieszkać; począwszy od południa powietrze jest zabijające, i tylko w rannych godzinach mogą Europejczycy tam przebywać, resztę dnia muszą przepędzać w głębi kraju. Mój znajomy pokazywał mi po lożach znakomitości pieniężne zbogacone w Jawie; są to najmajętniejsi w tym zamożnym kraju ludzie, w którym jednak przeważają średnie majątki, między pięć kroć a milionem florenów. Jest tu liczna warstwa spekulantów, która ma znaczne dochody, nie posiadając jednak odpowiedniego im majątku. Największe korzyści ciągną domy komisowe. Przy niezaprzeczonych wygodach życia na pól angielskich, na pół francuskich, widać tu przedewszystkiem wielką oszczędność bez cienia skąpstwa. Wszędzie dziś robią gorączkowo pieniądze i równie gorączkowo wydają je; tu robią majątki spokojnie i spokojnie jak najmniej wydają pieniędzy. Podobno Amsterdam stanowi wyjątek i tam jest na wysoką skalę gra na giełdzie. Wracałem z teatru pod wpływem tych wszystkich dla mnie nowych rzeczy, które tu zaraz na wstępie spostrzegłem i usłyszałem, gdy wtem jakiś dziwny dźwięk przerwał moje rozmyślanie; było to uderzenie godziny, lecz tu nawet zegary nie wybijają czasu jak wszędzie, do każdego kwandransa, do każdej godziny, dodana jest jedna i ta sama śpiewka, jakiś kurant, który trwa parę minut; dziwne to robi wrażenie, nieco zabawne, bo wydaje się jakby zabawka dla dzieci, jakby grająca tabakierka. Ten sposób wybijania godzin jest powszechny w całej Hollandyi. Opowiadano mi, że w Roterdamie postawiono wniosek w radzie miejskiej zniesienia tych zegarów o kurantach, gdyż pociągają za sobą koszta, lecz większość sprzeciwiła się temu, tak te zegary stały się narodowymi i swojskimi, i słusznie bardzo uczyniła, gdyż jest to jedna właściwość więcej, w tym tak niepodobnym do innych krajów kraiku. Przekonałem się, że pruski wojskowy w Salzenbergen miał przecież słuszność; wprawdzie w wyższych warstwach, teraz szczególniej, bardzo rozpowszechniony jest język francuski, lecz po ulicach gdy pytasz o drogę, prędzej zrozumieją cię po niemiecku. Co się tyczy języka hollenderskiego, to zaprawdę nie znam dla cudzoziemca bardziej niecierpliwiącego, składa się bowiem z wyrazów, które jedne mają brzmienia niemieckie, drugie angielskie, lecz tak jednę jak drugie, zupełnie co innego znaczą po hollendersku jak po niemiecku, lub po angielsku. Jednak bądź co bądź, jest tu coś niemieckiego, coś co przypomina pokrewieństwo germańskie i co dać może gotowy pozór przyłączenia tego kraju do wielkiej niemieckiej ojczyzny, na zasadzie aglomeratów, na owej zasadzie narodowości, postawionej przez Napoleona III-go, lecz przeistoczonej i zastosowanej przez hr. Bismarcka i pana Katkowa. Znowu więc zasnąłem z smutnem przeczuciem o przyszłości tego dziś tak szczęśliwego i tak godnego szczęścia kraju. 3-go Grudnia. Wybraliśmy się dziś z moim przyjacielem Anglikiem do Hagi, do której jedzie się z Roterdamu koleją trzy kwandranse. Hollandya przerznięta jest kolejami, po których co godzina pędzą pociągi osobowe zawsze pełne, często przepełnione, daje to najlepsze wyobrażenie o ruchu, życiu i handlu tego kraju. Niższa zaś Hollandya okolona jest koleją, która idzie z Roterdaniu przez Hagę, Leidę i Harlem do Amsterdamu, z Amsterdamu przez Utrecht wraca znów do Roterdamu, tak że w kilku godzinach można objechać główne miasta i najwięcej zajmujące tutejsze miejscowości. Podróż więc po Hollandyi odbyć można rzeczywiście w jednym dniu; jednak tydzień zaledwie wystarczy, aby zwiedzić wszystko co godne widzenia. W wagonie, do którego weszliśmy, siedziało kilku znajomych mojego przyjaciela, między tymi dyrektor poczty z Roterdamu; jest to wesoły Hollender, który będąc żonatym często jeździ do Hagi, jak twierdzi, dla zdawania sprawozdań swojemu przełożonemu, ministrowi skarbu, jak zaś posądza go mój przyjaciel, człowiek z zmysłem spostrzegawczym i pewnym dobrodusznym sprytem, dla zupełnie innych powodów, nie tyle pocztowych jak półświatowych. Nie wiem dlaczego nasz dyrektor uczul się obowiązanym rozpocząć z nami rozmowę polityczną, do której wszyscy siedzący w wagonie przyłączyli się. Żywiołowo znowu rozmowa zwróciła się natychmiast do stosunku Hollandyi do Niemiec północnych. Przerwałem ten znany mi już od granicy przedmiot pytaniem, co myślą w Hollandyi o zamierzonym związku wojskowym i handlowym z Francyą, odpowiedziano mi jednogłośnie, że nie wierzą tu w istnienie żadnych pod tym względem układów, że wszystko co o tem pisały i piszą dzienniki, jest czystym wymysłem i zakończono równie jednogłośnem oświadczeniem, że Hollandya nie chce ani w ten ani w ów sposób być połączoną z Niemcami albo z Francyą, lecz że chce pozostać tem czem jest, wolną, niepodległą i neutralną. Bardzo to pięknie brzmiało i jeżeli się nie mylę, jest to uczucie górujące dziś jeszcze w narodzie, jest to jeszcze wyraz jego przekonań. Gdy jednak ogólna rozmowa uciszyła się; zwróciłem uwagę dyrektora poczty na widoczne niebezpieczeństwo grożące ze strony Niemiec i zauważyłem, że przymierze z Francyą, mogłoby poniekąd zasłonić Hollandyę "niebezpieczeństwo to jest o tyle większe, że macie widocznie rozliczne z Niemcami podobieństwa" "i że, dodał dyrektor, dziś już zalani jesteśmy Niemcami, których pan wszędzie tu napotkasz w kantorach, w sklepach, w gospodach". A więc odpowiedziałem, prawdziwe, wielkie niebezpieczeństwo grozi wam nie ze strony Francyi, ale Niemiec, i nie łudźcie się, Niemcy nie tylko was przyłączą do siebie, ale was także wynarodowią i wyprą, jak to czynią z Polakami w W. Ks. Poznańskiem, co tu nierównie im łatwiej pójdzie z powodu tego samego pochodzenia i niejakiego podobieństwa języków; stracicie więc nietylko niepodległość ale i narodowość. "Bezwątpienia" odrzekł z wielkiem mojem zadziwieniem wesoły dyrektor, lecz wyznam panu, że chociaż gotów jestem wylać ostatnią kroplę krwi, gdyby tu Prusacy weszli, to jednak mniemam że dla szczęścia ludów szczególniej dla rozwoju przemysłu i handlu, dla interesów les affaires nie może być nic korzystniejszego jak utworzenie wielkich państw i zlanie się z niemi mniejszych". Pierwszy raz usłyszałem tu tę nutę, uderzyła o moje uszy jak rozdźwięk. A więc mój wesoły dyrektor poczty wyznawał religię aglomeratów! Tak to pewne lekkomyślnie z wysoka głoszone zasady, skrzywiają sumienia i wyobrażenia i powoli rozszerzając się, zatruwają powietrze, tak to gorączka interesów zwichnęła dziś prawie wszędzie najzdrowsze i najprostsze pojęcia i prowadzi nieuniknienie do wielkiego przewrotu duchowego, którego wyrazem będzie przewrot polityczny. Świat się kosmopolityzuje, bo ojczyzną dla wszystkich stały się – interesa les affaires. Pociąg zatrzymał się w Delft, gdzie niegdyś tak ładne robiono fajanse, gdzie zwykle przemieszkiwał i gdzie zginął ów wielki Wilhelm milczący, któremu wdzięczna ojczyzna przepyszny wystawiła tu grobowiec.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Podroze_i_polityka-ebookRO/p02027148i020" target="_blank" title="Podróże i polityka [Stanisław Koźmian] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Podróże i polityka [Stanisław Koźmian] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Mammobus w Konstancinie-Jeziornie - Piaseczno news'y\nInformacje7 września 2016, 08:00, Redakcja\nMammobus w Konstancinie-Jeziornie\nMiejsce: przy Markecie API, ul. Warszawska 63, Konstancin-Jeziorna\nTermin: 7 i 8 września 2016 roku\nBezpłatna mammografia dla pań w wieku 50-69 lat. Badanie w ramach Populacyjnego Programu Wczesnego Wykrywania Raka Piersi jest bezpłatne, refundowane kobietom co 2 lata przez Narodowy Fundusz Zdrowia (lub co 12 miesięcy dla kobiet, które w ramach realizacji Programu otrzymały odpowiednie pisemne wskazanie). Nie jest wymagane skierowanie lekarskie.\nNa badania prosimy o wcześniejszą rejestrację pod nr tel. 58 666 2 444 lub na www.mammo.pl/formularz Call Center czynne jest od poniedziałku do soboty.\nTematy:Konstancin-JeziornaMammobusbezpłatna mammografiarak piersi\nInformacje11 września 2016, 12:00, Redakcja\nXII Jarmark Piaseczyński w Parku Miejskim w Piasecznie\n11 września 2016 roku w godz. 12.00-21.00 odbędzie się Jarmark Piaseczyński, podczas którego spotkamy ludowych twórców, zobaczymy widowisko jarmarczne, usłyszymy koncerty zespołów folkowych i zatańczymy na potańcówce. Wszystkich, którzy chcą zobaczyć jaki wyglądało dawne rzemiosło, na czym polega sztuka wypieku chleba i regionalnych przysmaków, a także kupić rękodzieło ludowych twórców, zapraszamy na XII Jarmark Piaseczyński.\nCałość rozpocznie się o godzinie 12.00 w Parku Miejskim i na ulicy Rynkowej. Tam będzie można m.in. spotkać ludowych twórców, wziąć udział w warsztatach, zobaczyć widowisko jarmarczne. Później przeniesiemy się na pl. Piłsudskiego, gdzie na scenie odbędą się koncerty zespołów folkowych, a wieczorową porą będzie można potańczyć w rytm muzyki na jarmarcznej potańcówce. To będzie wydarzenie inne niż wszystkie. Nie może Was zabraknąć!\nOrganizatorzy: Centrum Kultury w Piasecznie oraz Urząd Miasta i Gminy Piaseczno. Partnerzy: Piaseczyńsko-GrójeckieTowarzystwo Kolei Wąskotorowej, Piekarnia Krzosek, Towarzystwo Przyjaciół Piaseczna. Koordynator ogólnopolski EDD-Narodowy Instytut Dziedzictwa. Patroni medialni: Gazeta Piaseczyńska, Przegląd Piaseczyński, Kurier Południowy, Serwis Mieszkańców Powiatu Piaseczyńskiego powiat-piaseczynski.info\nXII JARMARK PIASECZYŃSKI PROGRAM WYDARZENIA:\n12.00 – 17.00 - JARMARCZNA POLANA / Park Miejski\n12.00 – 17.00 – Wioska Słowiańska – pokazy dawnego rzemiosła\n12.00 – 17.00 – Piekarnia na polanie - warsztaty wypieku chleba\n15.00 – 16.00 – „Za siedmioma wiekami” – widowisko jarmarczne Teatru Rozrywki Trójkąt oraz „Baran Piaseczyński” – wypiek regionalny (stoisko Towarzystwa Przyjaciół Piaseczna)\n12.00 – 18.00 - KRAMY JARMARCZNE/ Park Miejski\nstoiska twórców ludowych, tradycyjnego rzemiosła, rękodzieło artystyczne, wyroby drewniane, ceramika, ozdoby i biżuteria, bibeloty, kuchnia regionalna, słodkie wypieki domowe, miody i wyroby pszczelarskie\n12.00 - 18.00 - JARMARCZNE PODWÓRKO / ul. Rynkowa\nPORT MAGICZNY – Wagabundowy Plac Zabaw XXL, Manufaktura świec - Teatr Wagabunda\n16.00 – 19.00 - SCENA JARMARCZNA / pl. Piłsudskiego\n16.00 – Hejnał Piaseczna, powitanie\n16.05 – 16.35 - Kapela Braci Pańczaków i Piotra Gacy z Mysiadła\n16.40 – 17.15 – Zespół Obrzędowy Lasowiaczki z Baranowa Sandomierskiego\n17.15 – 17.45 – Obrzęd wesela sandomierskiego\n18.00 – koncert zespołu Kipikasza\n19.00 – 21.00 – JARMARCZNA POTAŃCÓWKA / pl. Piłsudskiego\nDo tańca przygrywa Kapela z Innej Struny.\n18.00 – 20.00 – „Sandomierz. Pejzaż niebanalny”- wernisaż wystawy\nMuzeum Regionalne w Piasecznie, pl. Piłsudskiego 10\n10.00 – 12.00 - „Piaseczno różnych kultur” - wycieczka miejska z przewodnikiem\nZbiórka uczestników przed Ratuszem (pl. Piłsudskiego); wycieczka bezpłatna\n10.00 - 16.00 – bezpłatny wstęp do Muzeum Regionalnego w Piasecznie (pl. Piłsudskiego 10)\n11.00 - płatna wycieczka kolejką wąskotorową ze stacji Piaseczno Miasto (ul. Sienkiewicza 14)\n"Szlakami Kolei" – spotkanie ze Stanisławem Hofmanem (przewodnikiem) i opowieść o historii piaseczyńskiej kolei wąskotorowej ramach wycieczki; miejsce: Runów (siedlisko)\n12.00 – 16.00 – zwiedzanie stacji kolejki wąskotorowej, modelarni i hal; przewozy drezyną (bezpłatne); sklepik z pamiątkami\nInformacje o zespołach / wydarzeniach:\nZA SIEDMIOMA WIEKAMI - TEATR ROZRYWKI TRÓJKĄT (Zielona Góra) - istnieje od 2010 roku. Ulubionym sposobem wypowiedzi aktorów teatru są formy komiczne - „nie ma nic przyjemniejszego, niż rozśmieszanie ludzi”, zdarzają się im także poważniejsze realizacje. "Za siedmioma wiekami" to spektakl uliczny, oparty na tradycji średniowiecznych, wędrownych aktorów ze wschodnich rejonów Europy - skomorochów. W przedstawieniu wykorzystano wątki legendarne, jak na przykład podanie o kwiecie paproci, ale także całkowicie fikcyjne. Ciekawa i niebanalna jest warstwa inscenizacyjna, wykorzystująca tradycyjny sposób grania lalkami przez skomorochów, a także przeplatanie planu lalkowego, gry w masce i dużych form, animowanych przy pomocy specjalnego żurawia. Spektakl obfituje w momenty zabawne i komiczne, zgodnie ze średniowieczną, jarmarczną konwencją, a także żywą muzykę, graną jako akompaniament do piosenek i tło dla scen. Wykorzystywane instrumenty to między innymi: piszczałki, flety, lira korbowa, domra, lutnia długoszyjkowa. Szybka, dynamiczna akcja oraz zaskakujące intermedia gwarantują skupienie uwagi widzów i dobrą zabawę zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Występują: Beata Beling, Artur Beling, Mariusz Wasilewski oraz muzyk Paweł Stachowiak.\nPIEKARNIA NA POLANIE plenerowa piekarnia zaprasza na pokazy przygotowania ciasta oraz pieczenia chleba i drożdżowej chałki. Chętni będą mogli spróbować swoich sił w warsztatach chlebowych. Każdy uczestnik skomponuje smak swojego chleba, własnoręcznie wygniecie ciasto i uformuje własny bochenek chleba, który po wypieku zabierze ze sobą do domu ! W naszej piekarni wszyscy będą mogli spróbować wypiekanego podczas imprezy pieczywa, a zapach chleba będzie unosił się nad piaseczyńskim parkiem.\nKAPELA BRACI PAŃCZAKÓW I PIOTRA GACY (Mysiadło) kapela istnieje od 2006 r. Skład kapeli stanowią: Czesław Pańczak- harmonia trzyrzędowa, Piotr Gaca- skrzypce, Józef Pańczak – baraban. Muzycy uczestniczyli we wszystkich konkursach Ziemi Radomskiej i okolic, zajmując I, II i III miejsce. W 2011 roku na Ogólnopolskim Przeglądzie Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu Dolnym zdobyli najwyższą nagrodę - Złotą Basztę, a 2015 - I miejsce. Współpracowali ze znanymi muzykami ludowymi: Janem Gacą czy Janem Kmitą. Co roku Kapela występuje na festiwalu „Wszystkie Mazurki Świata” grając muzykę ludową i biesiadną. Często towarzyszy zespołowi śpiewaczemu „Gołcunecki” z Gałek Rusinowskich.\nZESPÓŁ OBRZĘDOWY LASOWIACZKI (Baranów Sandomierski) - powstał w 1976 r. z inicjatywy Marii Kozłowej (1910-1999), wszechstronnie uzdolnionej twórczyni ludowej – śpiewaczki, poetki, gawędziarki, a także autorki scenariuszy widowisk obrzędowych. Pierwszym z nich były "Gusła lasowiackie" przedstawiające dawne wierzenia i praktyki magiczne. Zespół Lasowiaczki wielokrotnie otrzymał nagrody na Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Wiejskich w Tarnogrodzie i w konkursie "Ludowe obrzędy i zwyczaje" w Rzeszowie. Ponadto członkinie zespołu, śpiewaczki i gawędziarki Maria Kozłowa, Anna Rzeszut i Zofia Wydro, uhonorowane zostały indywidualnymi nagrodami na licznych festiwalach. Najwyższym jak dotychczas wyróżnieniem dla zespołu jest przyznana w 2003 r. Nagroda im. Oskara Kolberga "Za zasługi dla kultury ludowej".\nPROJEKT PRZYŚPIEWKA - INSCENIZACJA SANDOMIERSKIEGO WESELA obrzęd ludowych oczepin według tradycji Sandomierszczyzny, z wykorzystaniem regionalnych strojów ludowych i tradycyjnych instrumentów muzycznych. Cały obrzęd wiernie oddaje to, jak wyglądały oczepiny naszych prababć. Całość oprawiona przyśpiewkami i pieśniami oraz kilkoma zabawami tradycyjnymi z udziałem panny młodej.\nKIPIKASZA (Sandomierz) - to żeński duet powstały w 2013 roku, czerpiący inspirację z polskiej muzyki tradycyjnej i dziadowskiej piosenki w pełnym tego słowa znaczeniu! O charakterze brzmienia zespołu decydują instrumenty z różnych stron świata, mała elektronika, autorskie instrumenty wykonane z „byle czego”, biały śpiew oraz po prostu śpiewy. Przez surowe brzmienie duet chce osiągnąć efekt nieco psychodelicznej muzyki. Zespołu nie tworzą profesjonaliści, muzycy – „jesteśmy grajkami”. Utwory przybierają formę bajek i opowiastek. W tekstach poruszane są tematy dotyczące wierzeń ludowych (takich jak wiara w południce czy zmory) oraz problemów ówczesnych ludzi, na przykład spanie pod gorącą pierzyną lub losy chłopa niesłuchającego swojej baby. W ludowych historiach jest wiele tajemnic i niewytłumaczalnych zjawisk. Jedno jest pewne: za złe uczynki każdego spotyka kara. Zespół uczy się u najstarszych muzykantów wiejskich, bierze czynny udział w warsztatach muzyki tradycyjnej organizowanych przez stowarzyszenia zajmujące się badaniem polskiej muzyki ludowej oraz podejmuje samodzielne podróże, które mają na celu rejestrację muzyki tradycyjnej i najstarszych pieśni. Podczas 23 Festiwalu Mikołajki Folkowe 2013 KIPIKASZA zajęła III miejsce "za pomysłowość i odwagę, oraz poszukiwanie i świeżość eksperymentowania" oraz wyróżnienie "za niekonwencjonalność i ekspresję" podczas 23 Festiwalu Mikołajki Folkowe w Lublinie 2013 (sesja nagraniowa i produkcja teledysku). Skład: Karolina Balmas - śpiew, klawisze, djembe, instrumenty autorskie oraz Aleksandra Członka - śpiew, instrumenty perkusyjne, melodyka, talerze.\nPORT MAGICZNY – TEATR WAGABUNDA (Kraków) port magiczny to aranżacja przestrzeni w unikatowy plac zabaw, w której uczestniczą widzowie. Dookoła instalacji – repliki zapomnianych zabawek jarmarcznych, rozgrywają się działania łączące elementy teatru ulicznego, cyrku i gier podwórkowych. Konstrukcje zostały zaprojektowane i wykonane tradycyjnymi metodami przy użyciu drewna i metalu. Zabawki są tak animowane, żeby uczestnicy i widzowie mogli przenieść się do odpowiadającego grze momentowi historii. Aktorzy nawiązują do średniowiecznych tradycji sztuki ulicznej: kuglarzy, skomorochów – ruskich artystów wędrownych oraz dziewiętnastowiecznej sztuki prestidigitatorskiej. Zdarzenie teatralne Port magiczny angażuje do wspólnej zabawy i uczestnictwa całe rodziny i pojedynczych przechodniów.\nTEATR WAGABUNDA - powstał w 2002 roku, założony przez Bogusława Pobiedzińskiego – wcześniej związanego z wieloma inicjatywami teatralnymi, między innymi krakowskim teatrem KTO. Teatr brał udział w wielu festiwalach i przeglądach teatrów ulicznych w Polsce (w Jeleniej Górze, Krakowie, Olsztynie) a także za granicą ("Złoty Lew" we Lwowie), nieustannie jest angażowany przez instytucje kulturalne z Polski i Ukrainy do współtworzenia plenerowych animacji teatralnych. Od lat uczestniczy w Jarmarku Jagiellońskim w Lublinie czy Jarmarku Jakuby w Zgorzelcu. Aktorzy teatru posiadają wieloletnie doświadczenie w animacji publiczności, są wśród nich wykształceni pedagodzy, cyrkowcy, aktorzy dramatyczni oraz pasjonaci rękodzieła.\nKAPELA Z INNEJ STRUNY (Kraków) Liderem Kapeli jest Krystian Pisowicz. Muzycy z Kapeli z innej struny uczą się od wiejskich mistrzów: gry, śpiewu i tańca i przekazują dalej grając utwory przede wszystkim z obszaru historycznej Małopolski z naciskiem na szaloną muzykę Kajoków. Nie stronią też od utworów krakowskich, rzeszowskich, lubelskich, mazowieckich czy nawet z suwalskiego. Jednakże Kapela nie poprzestaje na graniu wyłącznie ludowych coverów. Tworzy własne tematy muzyczne oparte o tradycyjną polską rytmikę i rozwiązania kompozycyjne wpisując w nie własną wrażliwość i potrzeby muzyczne. W ten sposób muzyka staje się żywym środkiem wyrazu osobistych przeżyć i emocji zachowując wciąż swoją najważniejszą cechę – taneczność.\nTematy:PiasecznoJarmark Piaseczyńskihejnał PiasecznaTeatr Rozrywki TrójkątZiemia SandomierskaKapela Braci Pańczaków i Piotra GacyZespół Obrzędowy LasowiaczkiKipikaszaKapela z Innej StrunyWioska SłowiańskaPiekarnia na polaniewarsztaty wypieku chlebaSandomierz. Pejzaż niebanalnySandomierzserek wiejski kaloriekawa kaloriestek kalorie


Polowanie na spółki - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nStrategicznym celem Graal SA jest osiągnięcie pozycji lidera w Polsce, poprzez przejęcia innych podmiotów. Na giełdzie spółka zadebiutowała przed trzema laty. Przejęła osiem spółek, budując grupę kapitałową. O strategii ekspansji spółki "CEO" rozmawia z Bogusławem Kowalskim, prezesem zarządu Graal SA.\nSpółka Graal w krótkim czasie przeprowadziła całą serię przejęć. Rozwój organiczny czy nieorganiczny okazał się najważniejszy dla spółkil?\nBogusław Kowalski, prezes zarządu Graal SA\n- Do 2005 r. był to tylko rozwój organiczny, począwszy od takiego etapu cyklu życia, gdy była to firma jednoosobowa. Jest to rok graniczny w historii spółki, bo wówczas przeprowadziliśmy IPO. Wchodząc na warszawską giełdę, obiecaliśmy inwestorom przeprowadzenie przejęć - po to potrzebny był nam kapitał pozyskany z GPW. Giełdowy debiut dał więc początek całej serii przejęć. I to był największy impuls w rozwoju firmy. Jednak nie sposób na w miarę ustabilizowanym rynku i w pewnym sensie też hermetycznym rozwijać się tylko poprzez akwizycje innych firm.\nW strukturze grupy kapitałowej Graala jest osiem spółek zależnych...\n- I wszystkie znalazły się w tej grupie w konsekwencji przejęć. Pierwszą z przejętych firm była spółka z o.o. Polinord (producent konserw rybnych), która miała kilku właścicieli.\nJaki etap podejmowania decyzji o tran-sakcji M&A jest najtrudniejszy dla firmy przejmującej?\n- Właściwa ocena standingu firmy, czyli dobre due diligence, i oczywiście negocjacje cenowe, Jednak nie ma skutecznych negocjacji cenowych bez dobrze przygotowanego due diligence. To newralgiczny i najbardziej niebezpieczny moment.\nCzy proces due diligence różnił się przy przejmowaniu kolejnych spółek, czy raczej był nużąco podobny?\n- Po pierwszym doświadczeniu wiedzieliśmy już, na co bardziej zwracać uwagę. Firmy zewnętrzne przygotowujące due diligence przedkładają obszerne raporty. Cenna staje się umiejętność rozumienia takiego dokumentu, aby jak największą uwagę koncentrować na opisywanych w nim zagrożeniach. Istotne jest pytanie o to, czy te zagrożenia można zrównoważyć potencjalnymi efektami synergii. Parametryzacja zagrożeń i możliwości to najcenniejsza wiedza, jaka wynika z due diligence. Jednak nie jest możliwe, żeby due diligence odkryło wszystko. W książkach biznesowych wspomina się, że 70% akwizycji jest nieudanych, więc ryzyko jest bardzo duże. Spółka Polinord miała duże możliwości produkcyjne, a nie miała rynku zbytu. Graal przed przeprowadzeniem przejęć był spółką przede wszystkim handlową, która miała rynek, a nie posiadała zdolności produkcyjnych. W przypadku tego przejęcia łatwo było znaleźć obszary synergii.\nI udaje się Panu osiągnąć ów wymarzony efekt synergii? 2 + 2 = 5?\n- Zawsze! Gdy przejmowaliśmy Polinord, spółka po półroczu miała stratę 1,5 mln zł, a po akwizycji jej roczny wynik to zysk 300 tys zł. Po kolejnym półroczu wzrósł do 1,8 mln zł. To był nasz wielki sukces. Teraz spółka ta zapewnia nam roczny zysk w granicach 3 mln zł, przy jej przychodach na poziomie 300 mln zł.W książkach biznesowych o due diligence napisano, że podczas takiego badania spółki czasem znajduje się perły, ale częściej ukryte pułapki. - Z jakiegoś powodu właściciel sprzedaje swą spółkę. Może to wynikać z tego, że się dorobił i zamierza się wycofać z biznesu. Chce spieniężyć majątek, by korzystać z dorobku swojego życia. Jednak rzadko tak jest. Najczęściej spółki są sprzedawane, bo ich właściciel uznał, że osiągnęły swój pułap rozwoju albo widzi zagrożenia, z którymi nie jest sobie w stanie poradzić, choćby dlatego, że brakuje mu kapitału.\nJak długo trwa due diligence, gdy przejmowane są niezbyt duże firmy?\n- Od dwóch do trzech miesięcy.\nCzy przy którymś z przejęć trafił Pan na perłę?\n- Każda firma ma swoje silne i słabe strony. Raczej trzeba się strzec, żeby nie zapłacić za falsyfikaty pereł. Ja szukam takich firm, które można dopasować do struktury grupy kapitałowej i do naszej strategii rozwoju. Każda akwizycja miała swoją odmienną przyczynę. Nie przejmowaliśmy spółki, bo ktoś zaproponował wyjątkowo niską cenę. My nie kupujemy spółek, by je później sprzedać z zyskiem, po przeprowadzeniu restrukturyzacji. W naszej branży postępuje koncentracja, ale nadal jest dość dużo firm, którym warto się przyglądać.\nDla mnie najważniejszym wydarzeniem było przejęcie Polinordu, a więc pierwsza akwizycja. To było przekroczenie Rubikonu, bo po dokonaniu przejęcia ze spółki handlowej stawaliśmy się firmą produkcyjno-handlową. Musieliśmy wejść w niuanse produkcji, przestaliśmy zajmować się tylko naszym dotychczasowym core biznesem. Stąd moje nieco sentymentalne podejście do tej transakcji przejęcia.


Klasyki rozpoczęły sezon 2019 - Wideo - Trojmiasto.pl\nZlotu klasyków nie było, ale organizatorzy przygotowali wirtualne rozpoczęcie\n14 kwietnia 2020 (18 opinii)\nPoniedziałek, 22 kwietnia, Gdańsk, Parking przy Ergo Arenie\nZobacz artykuł Sezon na klasyczne auta oficjalnie otwarty\nbędzie będzie :) polecam sprawdzić fb.com/trojmiastolasycznie czy trojmiastoklasycznie.pl\nale rupiecie (6)\nNormy spalania... (2)\nTo do pieca, to do lasu.\nNie była to jakaś wersja specjalna , ani oryginalna camper , ani limitowana ! zwykły kwadraciak , jakich pełno na zlotach vw kto na to głosował ? kto to wybierał ? sami organizatorzy To jakaś kpina z konkursów\nkupić starego golfa, czy inną jette i wystawiać sie jako klasyk -żenada. Niedługoi bedziemy 20 letnie B5 i A4 podziwiać... Bałagan i misz-masz. Zróbcie jakieś zasady: auta nie młodsze niż 40 lat, nie produkowane dłużej niż 25 - wtedy będzie to zlot wartościowych klasyków.\n5941 wyświetleń 8 kwietnia 2018 (84 opinie)\n1244 wyświetlenia 14 kwietnia 2020 (1 opinia)\n8343 wyświetlenia 23 kwietnia 2017 (74 opinie)\n4098 wyświetleń 16 października 2017 (38 opinii)\n631 wyświetleń 9 kwietnia 2015\n3253 wyświetlenia 22 lipca 2018 (62 opinie)\n5634 wyświetlenia 31 października 2017 (29 opinii)\n6315 wyświetleń 23 października 2018 (101 opinii)


#OdkrywamyNowe: Panus - Mad-Music.pl\nPaweł Janus lepiej znany jako Panus to 28 letni raper z Ptaszkowej (okolice Nowego Sącza) który dał się poznać szerszej publiczności dzięki Krakowskiemu Podziemiu. Artysta po trzech latach przerwy w działalności, 15 stycznia 2016 wydał pierwszy singiel “Wiara“, w którym oprócz niego samego możemy usłyszeć także świetny wokal Any Szen i rap Daro. Raper zapowiedział debiutancki album “Najszczersze Wersy“, który ma ukazać się jeszcze w tym roku.\n13 lutego 2016 roku ukazał się drugi utwór Pawła “Byłem Jestem Będę“, który także promuje wyżej wspomniane wydawnictwo. Piosenka została nagrana w Krakowskim studiu GremiumRec. Za skomponowanie podkładu oraz mastering całości jest odpowiedzialny Kozim. Klip w którym widzimy ujęcia z Krakowa nakręcony został zaś przez studio filmowe “Jaksa”\nJak sam mówi raper: “Do powrotu do muzyki przekonała mnie kobieta mojego życia. W swojej twórczości będę starał się łączyć rap z różnymi stylami muzycznymi. Mam już w trakcie realizacji kilka Ciekawych projektów.”


Lekcje online dla młodzieży - INFINITY\nCzy Twój nastolatek właśnie w tym roku zdaje egzamin?\nDla nas liczą się dobre wyniki! Zapewnimy Twojemu dziecku kompleksowe przygotowanie do egzaminu ósmoklasisty i matury!\n97% naszych uczniów poleca nasze lekcje online! Sprawdź opinie Rodziców!\nNauka bez wychodzenia z domu – bezpiecznie i wygodnie,\nUczeń ma kontakt z żywym językiem angielskim,\nLekcje online umożliwiają przygotowanie się do egzaminów (ósmoklasisty i matury),\nLekcje online stanowią świetną alternatywę dla lekcji offline,\nNauka online to interaktywne ćwiczenia, które uatrakcyjnią zajęcia uczniom,\nPołączenie przyjemności i pożytku – świetny sposób na zagospodarowanie czasu nastolatkom w sposób produktywny,\nMożliwość kontaktu z rówieśnikami, co w trakcie izolacji społecznej nie jest możliwe.\nCo trzeba wiedzieć o naszych lekcjach online?\nUczymy młodzież w wieku od 13 do 18 lat,\nPrzygotowujemy do egzaminów ósmoklasisty i do egzaminów maturalnych – na zajęciach uczniowie poznają różne strategie rozwiązywania zadań egzaminacyjnych,\nPodczas lekcji korzystamy z naszej autorskiej metody Lingua Teens Space, opartej na motywie SPACE, który zapewnia uczniom autonomię w procesie opanowywania języka,\nLekcje prowadzone są od początku do końca w języku angielskim,\nPodczas lekcji online uczniowie korzystają z materiałów dydaktycznych, takich samych, jak na lekcjach, czyli książek i ćwiczeń oraz dodatkowych materiałów przygotowanych przez lektora.\nNie wiesz czy zdawać maturę podstawową czy rozszerzoną? Polecamy nasz artykuł!\nMatura: podstawowa czy rozszerzona?\nJak wygląda techniczna strona naszych lekcji online?\nNa lekcjach korzystamy z platformy Microsoft Teams,\nWymagania techniczne: wystarczy smartfon/tablet/komputer z dostępem do Internetu, kamera i mikrofon,\nLekcje prowadzone są przez nauczyciela na żywo w czasie rzeczywistym,\nWszystkie dodatkowe materiały są dostępne online i są udostępnione przez nauczyciela w trakcie lekcji.\nKażdy uczeń ma własne konto na platformie Microsoft Teams, dzięki czemu ma dostęp do plików, nagrań i innych zasobów, a to wszystko na darmowej licencji edukacyjnej.\nSprawdź czy zajęcia online są dla Twojego nastolatka – pierwsze zajęcia gratis!\nFormularz zapisu na zajęcia online


1:0 dla Nord Stream 2. Unia ustępuje Gazpromowi - ENERGIA Gaz - rp.pl\nAktualizacja: 10.02.2019, 20:19\nNiemcy i Francja wyraźnie osłabiły unijną dyrektywę gazową. Zamiast zatrzymać inwestycję Gazpromu, przepisy w tej formie de facto ją legalizują. Jedyna nadzieja w Jerzym Buzku.\nPo blisko roku negocjacji państwa członkowskie UE uzgodniły projekt dyrektywy gazowej, która w założeniu miała utrudnić Rosji ekspansję energetyczną w Unii. Instrumentem tej ekspansji jest planowany nowy gazociąg Nord Stream 2, który ma być położony obok już działającego Nord Stream 1. Jego budowa pozwoliłaby Rosji na podwojenie dostaw gazu po dnie Bałtyku, co w konsekwencji nie tylko bardziej uzależniłoby Unię od Gazpromu, ale też uczyniło tranzyt gazu przez Ukrainę zbędnym.\nPolska i kilkanaście innych państw UE popierały rewizję dyrektywy gazowej, ale sojusz pod wodzą Niemiec skutecznie się temu sprzeciwiał. Ostatecznie Niemcy, a razem z nimi Austria, Holandia, Belgia, Węgry i Czechy, ustąpiły. Ale cena tego ustępstwa jest tak wysoka, że zdaniem naszych rozmówców może uczynić dyrektywę bezzębną. – W praktyce powstanie pancerz prawny chroniący Nord Stream 2 – mówi „Rzeczpospolitej” Szymon Kardaś, ekspert Ośrodka Studiów Wschodnich.\nWedług niego dyrektywa jest tak rozwodniona w porównaniu z oryginalną wersją, że może nawet pogarszać sytuację. Obecnie można było krytykować Nord Stream 2 i mówić, że powstaje poza unijnym prawem. W nowej sytuacji tym prawem byłby już objęty, uzyskałby więc niejako unijny certyfikat, ale faktycznie o wszystkim decydowaliby sprzyjający inwestycji Niemcy. Wynika to z faktu, że gazociąg na odcinku morskim ma być objęty unijnym prawem tylko na wodach terytorialnych Niemiec, ale już nie sprzeciwiającej się inwestycji Danii. Poza tym o zasadach tego objęcia unijnym prawem decydowałby przede wszystkim niemiecki regulator.\nCzytaj także: Gazprom wygrywa w Brukseli z pomocą Niemiec i Francji\nTę opinię potwierdzają „Rz” w nieoficjalnych rozmowach osoby od początku zaangażowane w negocjacje. – Nord Stream 2 będzie miał immunitet: prawo unijne teoretycznie miałoby obowiązywać, ale za odstępstwo od niego nic by nie groziło. Politycznie to najgorsze, co mogłoby się wydarzyć. To jest listek figowy. Chyba lepiej, żeby w ogóle inwestycja nie była objęta prawem – argumentuje nasz rozmówca.\nDlaczego zatem Polska i inne państwa przeciwne NS 2 zgodziły się na to? – Najważniejsze było podanie piłki do Parlamentu Europejskiego. Decyzja o przyjęciu mandatu ma zasadniczą zaletę strategiczną. Otwiera drogę do negocjacji z PE, który wspiera nasze stanowisko w większym stopniu niż Rada. Utrzymuje projekt przy życiu – mówi „Rz” Konrad Szymański, sekretarz stanu ds. europejskich. Polska liczy na to, że Parlament poprawi dyrektywę, bo do jej ostatecznego przyjęcia potrzebna jest akceptacja większości w obu instytucjach: Parlamencie i Radzie. W PE sprawozdawcą tej dyrektywy i głównym negocjatorem jest Jerzy Buzek. To od niego będzie teraz zależało, czy dyrektywa odzyska moc.\nPolska liczy na to, że dyrektywę poprawi teraz Parlament Europejski. Sprawozdawcą dyrektywy i głównym negocjatorem jest w PE Jerzy Buzek. Fot. pamedia.pl\nJeszcze w czwartek wydawało się, że losy dyrektywy potoczą się w korzystnym dla Polski kierunku, bo niemiecki dziennik „Sueddeutsche Zeitung” doniósł o nieoczekiwanym zwrocie w stanowisku Francji. Rzekomo miałaby zagłosować inaczej niż Niemcy i poprzeć przeciwników Nord Stream 2. Szybko się jednak okazało, że te zaskakujące doniesienia nie są prawdziwe. Francja owszem chciała pokazać, że bierze pod uwagę obawy państw Europy Środkowowschodniej, ale nie do tego stopnia, żeby zablokować tak ważną dla Niemiec inwestycję.\nZłagodzenie projektu dyrektywy polega przede wszystkim na ograniczeniu jej zasięgu terytorialnego oraz przekazaniu znacznych kompetencji niemieckiemu regulatorowi. Pierwotnie dyrektywa gazowa przewidywała, że cały Nord Stream 2 czy jakikolwiek inny gazociąg tłoczący gaz z państwa trzeciego do UE, podlegałby unijnym regulacjom. Pojawiłby się obowiązek otwarcia dostępu do gazociągu dla stron trzecich, rozdzielenie właścicielskie dostawcy od operatora i ujawnienie taryf.\nZdaniem ekspertów takie przepisy uczyniłyby NS2 nieopłacalnym. To dlatego za dyrektywą opowiadały się państwa przeciwne ekspansji Gazpromu, a przeciw były te zainteresowane zwiększeniem dostaw rosyjskiego gazu. Przeciwko dyrektywie opowiadały się Niemcy, Austria, Holandia, Belgia, Węgry, Czechy i Bułgaria. Wahały się natomiast Hiszpania i Włochy.\nPoprawki zaproponowane przez Niemcy, i poparte przez Francję, przewidują, że unijne prawo ma się stosować tylko na odcinku lądowym UE (co oczywiste) i na odcinku morskim przebiegającym przez wody terytorialne państwa, na którego lądzie gazociąg wchodzi do UE. Czyli w tym wypadku Niemiec. Wcześniej nawet w bardziej kompromisowych wersjach przewidywano, że unijne prawo będzie działać na wodach terytorialnych wszystkich państw UE, przez które gazociąg przechodzi, czyli w tym wypadku również Danii.\nCzytaj także: Biały Dom popiera sprzeciw Danii wobec Nord Stream 2\nPonadto poprawiona wersja dyrektywy przewiduje procedurę uzyskiwania wyjątków od unijnych regulacji i w tej procedurze daje większe kompetencje krajowemu, czyli w tym wypadku niemieckiemu, regulatorowi. Zatem dyrektywa, która miała zatrzymać Nord Stream 2, może go faktycznie zalegalizować. – Sama kwestia wód terytorialnych nie byłaby taka groźna, gdyby nie drugi punkt o kompetencjach niemieckiego regulatora – mówi nieoficjalnie ekspert zaangażowany w negocjacje dyrektywy. Projekt dyrektywy nie przewiduje bowiem w sposób wyraźny roli dla Komisji Europejskiej, i innych państw członkowskich, w procesie określania zasad dla Nord Stream 2 i tego, w jaki sposób będzie on podlegał w praktyce unijnemu prawu.\nKolejnym problemem jest to, że tak sformułowana dyrektywa określi zasady fukcjonowania gazociągów zewnętrznych na najbliższe dekady. Otworzy drogę nie tylko dla Nord Stream 2, ale w przyszłości dla innych dróg dostaw rosyjskiego gazu: Nord Stream 3, South Stream czy Turkish Stream. To oznaczałoby, że tranzyt przez Ukrainę stanie się niepotrzebny. – Po 2020 roku Rosja nie potrzebowałaby już Ukrainy – uważa Szymon Kardaś, ekspert Ośrodka Studiów Wschodnich.\nPolska i inni przeciwnicy Nord Stream 2 opowiedzieli się mimo wszystko za tą francusko-niemiecką wersją. Uznali, że na inną nie ma szans, bo do przyjęcia projektu było potrzebne poparcie Francji. I ma nadzieję, że w dalszym procesie projekt zostanie poprawiony rękami Jerzego Buzka. Pierwsze spotkanie przedstawicieli Parlamentu i Rady (unijnych rządów) odbędzie w najbliższy wtorek, 11 lutego.\nUdziałowcami konsorcjum Nord Stream 2 są, poza rosyjskim Gazpromem, koncerny państw UE. Są to: niemieckie Uniper i Wintershall, francuski Engie, brytyjsko-holenderski Royal Dutch Shell i austriacki OMV. Nord Stream 2 ma kosztować 10 mld euro, a gaz może nim popłynąć w 2020 roku.\nNord Stream-2 szuka pieniędzy


Maleje liczba chętnych na najdroższe mieszkania. Ile chcemy płacić? - Dziennik.pl\nMaleje liczba chętnych na najdroższe mieszkania. Ile chcemy płacić?\n14 marca 2013, 13:14 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nMało chętnych na drogie mieszkania poza Warszawą. Większość Polaków transakcję chciałaby zamknąć w kwocie nieprzekraczającej 150 tys. zł.\nJak wynika z najnowszego badania przeprowadzonego przez portal domy.pl blisko jedna trzecia klientów poszukujących ofert sprzedaży mieszkań w Polsce zainteresowana jest nieruchomościami właśnie w cenie do 150 tys. zł. Razem z tymi gotowymi zapłacić maksymalnie o 50 tys. zł więcej (tj. do 200 000 zł) tworzą grupę odpowiadającą za ponad połowę aktualnego popytu na rynku mieszkaniowym.\nChętnych na najdroższe lokale jest znacznie mniej. W skali całego kraju niespełna jeden na dwudziestu pięciu klientów, a w Warszawie co jedenasty chce przeznaczyć na ten cel kwotę przekraczającą pół miliona złotych.\nAnalitycy portalu wyjaśniają, że główną przyczyną tego stanu rzeczy są m.in. pogarszająca się sytuacja na rynku pracy, zahamowanie wzrostu wynagrodzeń i mgliste perspektyw poprawy sytuacji ekonomicznej.\nmieszkania oferta rynek mieszkaniowy kupię mieszkanie kupię mieszkanie koszt cena\nTrudno się dziwić, że ludzie nie chcą kupować mieszkań za jakies dziwne kosmiczne pieniądze, mając w ofercie, także w Warszawie, mieszkania za ok. 5tys zł/m2 (chociażby JWC teraz mocno tą ofertę podostrzyło i co wazne sprzedają gotowe mieszkania, a nie dziurę w ziemi).\nmalo osob poprostu stac na najdrozsze mieszkania, ja kupilam 2 pokojowe i i tak sie ciesze, ze w getin dostalam taki kredyt, ze bylo mnie stac wlasnie na 2 pokoje zamiast na kawalerke\npan z Opena\nCzęść Polaków obserwując to co się dzieje w kryzysie i obniżki cen nieruchomości nie zdecyduje się na zaciągnięcie kredytu - po prostu na kryzysie czegoś się nauczyli.\nCeny mieszkań są mocno zawyżone, jeśli policzyć materiały, grunt, wykonanie. Deweloperzy chcą szybko zarobić to narzucają nieludzką marżę.Niestety poniesione, przez kupującego, koszty często nie odzwierciedlają w jakości, tego co otrzymuje. Należy jednak pamiętać, że z marży dewelopera idą łapówki na pozwolenie na budowę, czy odpowiednie planowanie zagospodarowania przestrzeni przez urzędników miejskich. Wysokość cen zagwarantowało państwo, dając dodatki w postaci "Rodzina na swoim", czy ułatwiając dostęp do kredytów. Skoro ludzie łatwiej mogą dostać pieniądze, to znaczy, że łatwiej mogą dostać ich więcej, więc można od nich żądać więcej. To niestety najbardziej uderza w tych z mniejszą zdolnością kredytową, ze względu na to, iż ich zdolność (po "ułatwieniach" państwa) nie wzrosła tak szybko, przez co teraz stać ich jest na mniejsze mieszkanie; sam wzrost cen mieszkań jest raczej efektem (był) popytu oraz "ułatwień" ze strony państwa, niż rzeczywistym wzrostem możliwości finansowych polaków, bowiem wzrost cen jest o wiele szybszy niż wzrost płac Obecnie chyba popyt nie ma takiego wpływu; zdaje się że na końcu roku 2012, w Krakowie było 90tyś nie sprzedanych nowych mieszkań, a ceny nie spadły znacząco.\nNa duże spadki cen nie ma co liczyć, nie jest to w interesie ani banków ani developerów (im większe kredyty, tym większe zyski obu instytucji). W tym momencie nie jest to też w interesie polityków, którzy bardzo często są powiązani z którąś, lub obiema instytucjami; przecież politycy chcieliby zapewnić godziwy byt sobie lub swoim bliskim (no rodzina musi gdzieś pracować), to przecież nie będą pomagać komuś kto tych pieniędzy nie ma, jak przeciętny Kowalski, Lepiej pomagać tym co je mają.\nPrzepraszam za błąd: 90tyś mieszkań dotyczy sześciu największych miast Polski (w tym Krakowa), i prognoza jest na ten rok (2013). Jeszcze raz przepraszam.\nPolscy pseudoDeweloperzy- to oszuści! Przez wiele lat zawyżali ceny mieszkań-by osiągać krociowe ponad 50-proc. zyski! Teraz kita im zmiękła- bo ceny spadły o 30-50%. Ponadto ludzie - z braku korzystnych kredytów-nie mają Kasy i możliwości sfinansowania zakupu dużych mieszkań! Trzeba wrócić do cen realnie odzwierciedlających koszt budowy z godziwym zyskiem! (ale nie z haraczem!). Inaczej- dalej będzie zastój w budownictwie mieszkaniowym!!!


Jak wyhodować samodzielnie kiełki i pędy? Superfoods w stylu zero waste!\nKiełki, pędy, zioła – super żywność, którą z resztek wyhodujesz sam\nWiększość z nas wie o tym, że cebula posadzona w doniczce wypuści pyszny szczypior. Czy jednak kiedykolwiek spróbowaliście zrobić to samo z imbirem, ananasem lub awokado? Nawet pozostałe z nich resztki da się kreatywnie wykorzystać. Wystarczy tylko poznać plan domowej hodowli i troski o zasadzone rośliny. On sprawi, że szybko zaczniecie zbierać pierwsze plony.\nWarzywa i owoce to, zaraz po pieczywie to najczęściej wyrzucane przez nas do śmietnika jedzenie. Trafiają tam przez naszą nieroztropność i zamiłowanie do nadmiaru. Tymczasem okazuje się, że wystarczy dobrze planować zakupy i dbać o nie, by ryzyko marnowania skutecznie ograniczyć. Można też zrobić kolejny krok i wykorzystać produkty, które tylko się da w pełni. Skorzystać z ich potencjału od trzonka do korzonka. Sporo roślinnych resztek oferuje nowe możliwości.\nSą takie domy, gdzie niemal nic nigdy się nie marnuje. To, czego nie da się zjeść, trafia na kompost i po pewnym czasie staje się wartościowym, ekologicznym nawozem. Biohummus, bo taką nosi nazwę czarny płyn wyprodukowany z kompostu dopieszcza rośliny, które podlewane nim rosną, jak szalone. Nie każdy jednak ma odwagę na kompostowanie, to w Polsce wciąż mało popularne zajęcie, z którego słyną głównie działkowi ogrodnicy. Warto ich podpatrywać, może zainspirują i ułatwiają podjęcie decyzji o takim organicznym i naturalnym przerabianiu resztek. Zanim jednak do niej dojrzejecie, wykorzystajcie rozwiązania pośrednie. Uruchomcie domową regenerację resztek na kuchennym parapecie. Wiele warzyw i owoców może wyrosnąć z kiełków czy pędów, końcówek, ogonków zanurzonych w wodzie, a potem przesadzonych do ziemi. Sprawdźcie najlepsze pomysły.\nWarzywa, które odrastają z resztek\nW podstawówce sadziłam w doniczce cebulę i czosnek. To było klasowe zadanie domowe z biologii. Złapałam bakcyla i przez pewien czas pod czujnym okiem rodziców realizowałam przemożne pragnienie posiadania własnych, wypielęgnowanych od początku roślin. Z wypiekami na twarzy obserwowałam, jak z cebuli i czosnku wyrasta pyszny szczypior. Przepis utkwił mi w pamięci na całe życie. Wystarczy włożyć roślinę lub jej fragment do doniczki z ziemią i nie zapominać o regularnym podlewaniu niewielką ilością wody. Pyszny, ekologiczny i darmowy szczypiorek z własnej doniczki staje się niepostrzeżenie ważną częścią sałatki lub ozdobi kanapkę.\nTo dopiero początek. Bo grupa warzyw, która ma tę zdolność odrastania z resztek jest obfita. Por, sałata rzymska, seler i koper fenkuł dostają nowe życie wyłonione z końcówki. Wystarczy moczyć ją w wodzie tak długo, aż wypuści korzenie. Następnie ten kawałek warzywa z pędami zasadzamy w ziemi i regularnie podlewamy. Nieco innym sposobem wyhodujemy nać marchewki i pietruszki. Niewielką (1-2 cm) końcówkę warzywa umieszczamy w naczyniu, a następnie nawadniamy. Wystarczy mała ilość wody, trzeba jednak dbać o to, by roślina była stale namoczona, najlepiej w zimnej wodzie. Plon pojawia się nagle i przydaje w postaci pysznej naci do zupy czy zdobienia dania. Można z natki ukręcić jesienny koktajl wsparty sokiem jabłkowym i odrobiną octu. Rarytas dbający o naszą odporność.\nUporczywe o tej porze roku infekcje pomoże przetrwać korzeń imbiru, bo posiada wiele właściwości zdrowotnych. Wykorzystuje się go też przy odchudzaniu i oczyszczaniu organizmu. Niestety ta moc jest w cenie – kłącze imbiru bywa nadmiernie drogie. Dzięki kulinarnemu sprytowi i wiedzy można zaoszczędzić i imbir mieć z doniczki. Jak to zrobić? Na początek imbir umieszczamy w naczyniu z wodą. Po 5-7 dniach przesadzamy do doniczki z ziemią – umieszczamy niezbyt głęboko i regularnie podlewamy, najlepiej dwa razy w tygodniu. Należy zadbać o to, by ziemia była zawsze nawilżona, inaczej imbir może nam uschnąć, a lubi mieć mokro. Na efekty tej troski trzeba nieco poczekać – od pół roku, do nawet 10 miesięcy. Uzyskamy jednak nasz własny imbir gotowy do zjedzenia na surowo, parzenia, gotowania, suszenia i wykorzystywania bez marnowania. Najlepiej od razu zajmijcie się swoimi sadzonkami. Nie ma co odwlekać tego zabiegu.\nJeśli apetyt zostanie rozbudzony można sięgnąć w kierunku resztkowej egzotyki. Wykorzystując resztki, nie musimy wcale ograniczać się do roślin swobodnie uprawianych w naszym klimacie. W domowej doniczce urośnie nam ananas, a nawet awokado! Wprawdzie nie stanie się to tak błyskawicznie, jak w przypadku cebuli i czosnku, jednak warto będzie poczekać. W przypadku ananasa wykorzystujemy pióropusz z końcówką – wykrajamy ją tak, by zobaczyć niewielkie kropki. Wkładamy go do szklanki z wodą, którą wymieniamy co 2 dni. Po około 3 tygodniach powinny pojawić się pierwsze korzenie. To czas na przesadzenie ananasa do doniczki z ziemią, umieszczenie w nasłonecznionym miejscu i regularne podlewanie. Na owoc – jeśli będziemy mieli dużo szczęścia możemy liczyć najwcześniej po dwóch latach, ale też może nie pojawić się wcale. Jednak warto podjąć wyzwanie, cóż to będzie za satysfakcja – wyhodowanie w doniczce polskiego ananasa! Instagram oszaleje. Oczekiwanie na pewno ubarwi już sama roślina, liście można potraktować jako ozdobę parapetu i nie zniechęcać się możliwością porażki.\nAwokado też wymaga cierpliwości, a do tego więcej zabiegów. Najpierw wybieramy zdrowy egzemplarz bez żadnej skazy i wykorzystujemy jego pestkę. Najpierw wbijamy w nią wykałaczki i wkładamy do wody w taki sposób, aby tylko dolna jej część była mokra. Gdy pojawią się kiełki, pestkę sadzimy w doniczce z ziemią. I teraz najgorsza wiadomość, nasze awokado będzie gotowe do zjedzenia za jakieś 6 lat. Jeśli dobrze się zaadoptuje. Jednak jest to awokado, na które warto czekać! Można także eksperymentować z pestkami pomidora, cytryny, arbuza, mango. Tym twardym przed wsadzeniem do ziemi najlepiej zafundować kilkudniową kąpiel, szybciej wykiełkują.\nTym, co nie mają czasu polecam poczciwe marchewki i pietruszki. Oba warzywa koniecznie z natką, która sprawia, że będą efekty. Odkrojone kawałki korzenia z zielonymi listkami wkładamy do ziemi, a doniczkę ustawiamy na parapecie, w delikatnie nasłonecznionym miejscu. Podlewamy i czekamy tydzień na pierwsze efekty. Sałata też jest niewymagająca w odzyskiwaniu potencjału. Jej końcówkę – tę przyciemnioną wystarczy włożyć do szklanki z wodą. Po kilku dniach wypuści korzonki i da znać, że chce przeniesienia do ziemi. Identycznych zabiegów do wyrośnięcia na nowo potrzebuje seler, fenkuł i por. Każde z tych warzyw z doniczki może trafić do ogrodu – oczywiście, gdy pora roku będzie temu sprzyjać.\nNie marnujcie też mocy ziół. Te sklepowe opadają z sił dość szybko. Dajcie im szansę na rehabilitację w Waszej doniczce. Najpierw kilka gałązek wyciągniętych z korzeniami zanurzcie w wodzie, a po 3 dniach przesadzcie do ziemi. Bazylia, tymianek, mięta i oregano szybko zaczną piąć się w górę i aromatyzować kuchnię swoim zapachem. A Wam nie zabraknie przypraw do ulubionych dań! Zapamiętajcie więc listę warzyw i owoców, jakie nadają się do odtworzenia:\nWartości roślin wyhodowanych z resztek\nSceptyków uprzedzam – warzywa i owoce, które wyrosną nam z resztek, niczym nie ustępują tym, które hodowane są w gospodarstwach i na plantacjach. Przeciwnie – dzięki temu, że sami z indywidualną czułością dbamy o nasze rośliny, wiemy dokładnie, w jakim procesie powstały. Nie zastanawiamy się, ile chemii użyto do polepszenia ich wizerunku. Nie mamy wątpliwości skąd naprawdę pochodzą. To nasze własne plony, z których możemy korzystać. Na zdrowie! Swoje i portfela.