Temat: Re: Uliczki Wto Maj 10, 2016 9:24 pm\nChyba jeszcze nie spotkał wampirzycy, która by na jego widok zaczęła krzyczeć. Całe osiedle mogła obudzić i dodatkowo zwrócić na siebie większą uwagę. Zapewne ktoś zadzwoni na policję, by sprawdzono co się dzieje. Jest wieczór, to wszystko można brać pod uwagę. Tylko że to wampiry rozrabiają, a nie chuligani.\nNa rzuconego w jego stronę drewnianego grzyba, zrobił unik, odchylając się bokiem, by ten przeleciał dalej. Wzrokiem jednak podążał za wampirzycą, jak i biegiem zauważając, że przecisnęła się przez szparę w deskach. Zakładając, że to było ogrodzenie. Ruszył za nią, przeskakując sprawnie płot i zastając dość interesującą scenę. Dwa wampiry w jednym objęciu.\n- Nie moglibyście tego robić gdzie indziej, z dala od miejsca zamieszkanego przez ludzi?\nZwrócił im uwagę. Nie tylko samemu mężczyźnie, ale i kobiecie. A że to są wampiry, nie wtrącał się na razie. Nie życzył im też źle, ale nie znał obecnej sytuacji, dlaczego jeden gonił drugiego. Jakaś zagrywka? Podstęp, by zwrócić na siebie uwagę ludzkiej istoty?\nOstatnio zmieniony przez Asmita Lakhani dnia Sro Maj 11, 2016 12:44 pm, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Uliczki Sro Maj 11, 2016 12:15 am\nSzeroko otwarte oczy Mariko zamknęły się, a z jej ust wydobył kolejny, jakże rozpaczliwy dźwięk. Wbiegła dokładnie i bardzo dosłownie prosto w ramiona swojego prześladowcy. Wampir wydawał się przeszczęśliwy, co nieco ją odrzuciło, bo jego radość nie zwiastowała niczego dobrego. Przynajmniej nie dla niej, huh. Gdy została pogłaskana po głowie, zarumieniła się lekko. Spodziewała się czegoś w stylu czarnej dzidy między oczy, a nie czułości i odrobinę wybiło ją to z pantałyku .\n„Już dobrze, maleńka. Zaraz będzie po wszystkim”, tak powiedział, zatem odetchnęła z ulgą w myślach. Cieszyła się, że przynajmniej nie zamierzał się nad nią pastwić. Chociaż w sumie nie wiedziała na ile jego słowa są szczere. Przed oczami przemknęła jej zmartwiona twarz Reiny, potem uśmiechnięta i zarumieniona buzia Lacie. To były jej najważniejsze przyjaciółki. Pewnie będzie im przykro, gdy dowiedzą się w jak idiotyczny sposób Mariś oddała swego żywota.\nNie mogąc powstrzymać drżenia, objęła szyję Abaddona z całej siły. W pewien sposób pomagało jej to opanować własne ciało. Wbiła paznokcie w jego kark, po czym poczuła jak ciężkie i silne ramiona ciasno oplatają jej drobną sylwetkę.\n- Ah... - Westchnęła cicho, gdy ścisnął ją na tyle mocno, że zabrakło jej tchu. Wydawało się, że chciał ją zmiażdżyć żywcem.\nPoczuła jak ciemnowłosy w całym tym uścisku unosi ją lekko do góry, by móc sięgnąć szyi. Wzdrygnęła się jeszcze mocniej, aczkolwiek ruch ten został stłumiony przez objęcia wampira. Doskonale wiedziała do czego ta bestia zmierza i jęknęła cichutko z przerażenia, bo nie spodziewała się delikatności. Poza tym, aż wstyd się przyznać, ale nigdy wcześniej tego nie przeżyła. Ab był jej pierwszym… w sensie tym, który wypił krew Mariko, zboczuchy.\nGdy poczuła jego ostre kły w pobliżu swojej tętnicy nawet się nie szarpała. Zastygła w totalnym bezruchu, gdyż wydawało jej się, że dzięki temu oszczędzi sobie dodatkowego bólu. Jedyne co robiła to nadal wbijała paznokcie w barki czystego, jednakże nie skupiała się na tym specjalnie. Wynikało to raczej z faktu, iż nie miała co zrobić z rękami. Kompletnie nie wiedziała jednak co się z nią dzieje. Była taka spętana i bezbronna, wystawiona na łaskę i niełaskę obcego wampira. Teoretycznie nie powinno jej się to podobać, a odczuła dziwne łaskotanie w podbrzuszu. Podniecenie? Co? Mariś, serio?\nInstynktownie wplotła palce w jego ciemne włosy. Przymknęła oczy. To było dla niej takie dziwne, obce, a jednocześnie przerażające. Chyba jeszcze tylu uczuć jednocześnie nie przeżyła nigdy, naprawdę.\nWtedy usłyszała czyiś bardzo donośny głos. Wyrwana z letargu, chciała się obejrzeć, jednakże uniemożliwiał jej to bardzo silny uścisk. Dopiero gdy zostanie wypuszczona będzie w stanie jakoś zareagować, odwrócić się i zobaczyć kto do nich przyszedł. Może był to ktoś, kto ją ocali? A może ktoś, kto stanie się kolejnym posiłkiem wampira?\nTemat: Re: Uliczki Sro Maj 11, 2016 7:09 pm\nCzemu akurat sądziła, że Maleńka miało być jej określeniem? Abaddon myślał tylko wyłącznie o jej krwi, tak więc słowo mogło być przypisane do jej posoki, a nie drobnej osóbki. Przecież za chwilę wspomniał o życiodajnym płynie... Zresztą. Nie musiał jej nabijać na czarną włócznię. Skoro wpadła w jego łapy sama, mógł sobie skorzystać bez marnowania niepotrzebne energii. A znęcanie się także może być bez zbędnego marnowania mocy. Abaddon ma dość sporo pomysłów na urozmaicenie ich wieczoru. Tylko czy dla Mariko byłby on taki wspaniały?\nWarknął cicho gdy poczuł w skórze pazurki wampirzycy. Nie żeby mu to przeszkadzało, warkot był raczej odruchowy... Jakby już podświadomie ją ostrzegł by się nie ruszała ani nie próbowała żadnych niechcianych ruchów.\nNajdziwniejsze jednak było to, że wampirzyca nie próbowała szarpać się ani się bronić. Przylgnęła bardziej do wampira, na co ten mocniej ją podtrzymał. Kły nadal miał wbite, pijąc jej krew jak upierdliwy kleszcz. Tylko dlaczego człowiek musiał podejść i zagadać? Abaddon stał przodem do wyjścia z zakamarka, więc widział jego postać. Czerwone ślepia niemal świdrowały na wylot mężczyznę który miał czelność się odezwać. Poza tym sama wampirzyca też zachowywała sie nieco irracjonalnie. Poczuł jej drobne paluszki w swoich włosach, jak staje się lekka. Niemal jakby trzymał maleńką laleczkę oddaną całkowicie w jego łaski. Może był to jej pierwszy raz jeśli chodzi o przymusowe oddanie krwi? Wampir nie przerywał mimo słów Człowieka, dopiero po dłuższej chwili wyszarpał kły, raniąc bardziej dotkliwie swoją malutką ofiarę. Czuł jeszcze jak strużka krwi spływa z jego ust.\n- Wyśmienita! Jakbym pił boską ambrozję!\nAż westchnął wampir, rozchylając ramiona by Mariko mogła upaść mu do stóp. Wreszcie skierował ślepia w stronę ludzkiej istoty. Jego zaatakować nie mógł.\n- Człowieku, nie wiesz że godzina policyjna już nastała? Powinieneś być w domu. Grasują tutaj niebezpieczne typy.\nNie mówił tego o sobie. Jako Hycel pracujący dla Rady musiał przestrzegać zasad. Nie łamać prawa atakowania niewinnych, chyba że zaatakowałby i wypił krew, kasując pamięć. Ale co to za radość kiedy ofiara później cię nie pamięta? Wytarł dłonią krew pozostałą na twarzy i szybko ją zlizał, unosząc przy tym kącik ust.\n- Dlatego lepiej będzie jak odejdziesz z tego miejsca.\nDodał też, po czym cofnął się do dziewczyny. Jeśli ta miała siłę by ustać, Abaddon złapie jej drobną łapkę u przyciągnie do siebie. Była tak pachnąca, tak słodka że sama jej obecność dziwnie rajcowała wampira. A może to wina krwi? Niemal jakby miał do czynienia z diamentem.\n- Jesteś nieskalana, kwiatuszku. Gdybym nie miał obroży nałożonej przez Starszych mógłbym się ostro zabawić.\nNiemal ostatnie słowa wysyczał do uszka wampirzycy, lecz uśmiechał się. Wypuści ją ze swoich szponów i wzrok skieruje na Przybyłego. Odejdzie? Pozostawi wampiry same sobie? Abaddon raczej nie wyglądał na kogoś, kto miałby pozostawić Mariko żywą...\nTemat: Re: Uliczki Sro Maj 11, 2016 7:57 pm\nTego to by się Asmita nie spodziewał. Wcześniej, jeden wampir gonił drugiego. A kiedy kobieta wpadła w ręce mężczyzny, nie wyrywała się. Pozwoliła, aby ten wbił w jej szyję kły i wypił z niej krew. Gdyby to była ludzka istota, zapewne Lakhani by się wtrącił i nie pozwolił wampirowi się pożywić. Ale że tutaj miał przed sobą dwa wampiry, poczekał aż skończą. Bo coś było widać, że na jego słowa od razu żadne z nich nie zareagowało.\nW końcu, wampir przestał się pożywiać a na ziemie opadło ciało osłabionej wampirzycy. Niewzruszony słowami wampira Asmita, stał na swoim miejscu przyglądając się mu ze spokojem. Opanowaniem i bez strachu. Bez gniewu. Biła od niego czysta energia.\n- Niebezpieczny jesteś Ty, który może zostać ukarany przez Najwyższego, jeżeli nie zostawisz już tej kobiety. Sądzę, że pożywiłeś się wystarczająco, dlatego to ja proszę Cię o opuszczenie tego miejsca.\nRzekł z niebywałym spokojem, patrząc wciąż w stronę wampira. Zamiast też odejść z tego miejsca, postąpił powolne kroki do przodu, zmierzając do wampirów.\nTemat: Re: Uliczki Pią Maj 13, 2016 3:29 pm\nCichutki jęk wydobył się z krtani dziewczyny. Niemalże sama go nie słyszała, bo zaczynało brakować jej sił. Wraz z zawrotami głowy przyszedł dziwny pisk w uszach, który świadczył tylko o jednym. Abbadon nie chciał jedynie posmakować krwi wampirzycy, a dać jej dotkliwie do zrozumienia, iż to on tu rządzi. Nawet gdy pojawiła się tu obca osoba, ten wbijał kły w bladą szyjkę Mariko. Nie wiedziała dlaczego, ale cały ten proces był dla niej bardzo intymny. Z tego powodu niezwykle zawstydził ją fakt, iż ktoś ich w tym momencie obserwuje. Z tym, że zamiast rumieńców, które zwyczajowo wykwitłyby na jej porcelanowych policzkach, twarz dziewczyny stawała się z każdą sekundą coraz bledsza. W przeciwieństwie do czarnowłosego, którego karnacja przypominała bardziej ludzką. Pisnęła, gdy poczuła jak wyszarpuje kły z jej maleńkiego ciałka. Dwie małe kropeczki na jej gardle zamieniły się w ranę, z której sączyła się krew. Chciała jej dotknąć, jednak wtedy przypomniała sobie o pokaleczonym ramieniu.\n„Umrę” – z tą myślą została upuszczona na twardą ziemię. Wyglądała jak szmaciana laleczka, której podcięto sznurki. Nogi się pod nią zapadły, bezwładne rączki opadły w żałosnym geście na grunt. Miała to szczęście, iż obszerna sukienka przyjęła na siebie pewien procent siły z jaką rąbnęła, bowiem mogło to się skończyć dodatkowymi kontuzjami. Zamknęła oczy, starając się skupić myśli. Ciężko było to zrobić, bo czuła się bardzo senna. Leżała tak przez dłuższą chwilę, pozwalając mężczyznom rozmawiać. Niemalże nie docierały do niej ich słowa. Zrozumiała tylko, iż ktoś miał opuścić to miejsce.\nTaka niby to długa, a w rzeczywistości kilkuminutowa drzemka pozwoliła Mariko zregenerować chociaż odrobinę utraconych sił. Wytknęła język i zaczęła zbierać się do pionu. Nie przychodziło to jednak lekko. W tym momencie nawet nie było mowy o szybkim bieganiu, jakichkolwiek próbach ucieczki. Wiedziała, że zwykły człowiek by ją dogonił. Braki krwi dawały jej znać o sobie dziwnym i nieprzyjemnym pulsowaniem w skroniach. Wtedy została złapana za dłoń przez swojego oprawcę i nie do końca orientując się, co się dzieje, pozwoliła na przyciągnięcie (tak jakby miała inny wybór). Poczuła jego oddech na swoim uchu i wzdrygnęła się, jakby w obawie przed następnym atakiem. Jego słowa zostawiły tylko jeszcze większy mętlik w głowie dziewczyny. Starszych? Obrożę? To pewnie jakiś rodzaj metafory, albo coś. Ostro zabawić? Z nią? Ośmielała się podejrzewać, że w jakiś sadystyczny sposób…\nRozumowanie dziewczyny było spowolnione co najmniej dwukrotnie, zatem jej odpowiedź pojawiła się dopiero po dłuższej chwili. Została już wypuszczona ze szponów Abbadona i przyglądała się dwóm mężczyznom, którzy piorunowali się wzrokiem.\n- Przepraszam, dlaczego jesteś dla mnie taki wredny? Przecież nic Ci nie zrobiłam – jej ciasny, dziecinny móżdżek nie był w stanie zrozumieć postępowania czystego. Była zbyt niewinna i niedoświadczona przez życie.\nZabawne jednak było to, iż Mariko poczuła „coś” do tego pokręconego wampira. Stanowił dla niej bardzo trudną do rozwikłania zagadkę. Nazywał ją tak ładnie, a jednocześnie chciał zrobić krzywdę. Jeszcze nigdy wcześniej nie spotkała się z czymś takim. Było to dla niej nowe, stresujące, a jednocześnie ekscytujące i ta wrodzona ciekawość nie pozwalała jej odpuścić. Balansowanie na granicy życia i śmierci było jednak okropnym doświadczeniem i nie wiedziała, czy powinna słuchać swojego instynktu przetrwania czy też głupiego serca.\nPik, pik, pik. Pulsowanie w skroniach męczyło ją nieznośnie. Spojrzała na swoje ramię, które niemalże już się zagoiło. Jej tęczówki zabłysnęły barwą na pograniczu fioletu i błękitu. Nie chciała wtrącać się w dyskusję między mężczyznami, bowiem bała się, iż znowu zostanie wplątana w jakąś niebezpieczną sytuację. Stała więc tylko z boku i czekała na dalszy rozwój wydarzeń.\nTemat: Re: Uliczki Sob Maj 14, 2016 3:00 pm\nWieczór dla Laleczki okazał się zupełnie pechowy gdy natrafiła na wampira, który wcale nie okazał się przyjazny. W dodatku Hycel czasamu lubił zabawić się z ofiarą, zwłaszcza gdy ta była wampirza. Szkoda tylko, że wampirzyca nie chciała walczyć tylko podjęła się ucieczki. Więc wyszł jak wyszło - sama wpadła w paszczę lwa.\nOsuszona z krwi upadła na chodnik. Abaddon miał teraz wzrok utkwiony w postaci przybyłego człowieka. Ów człowiek okazał się nadto odważy, ze zaryzykował próbę podjęcia rozmowy, a gwoli ścisłości przerwania. Myślał też, ze przegoni stąd wampira? Wolne żarty. Nie podobało się mu także użycie słowa Najwyższy. O kogo chodziło? O Hiro? Jakiś ludzki wysłannik Rady? Nie. Nie możliwe. Wszak jako Hycel wiedziałby o kimś takim.\n- Przykro mi, ale będąc ludzką osobą, nie masz prawa wtrącać się w sprawy istot nocy. Lepiej wróć tam, skąd wróciłeś, czyli do przytulnego domku.\nNie zamierzał ulegać obcemu. Jeśli dalej będzie naciskać, Abaddon odważy się przegonić stąd nazbyt ciekawskiego oraz upierdliwego człowieka. Poza tym miał tutaj konającą z utraty krwi wampirzycę. A skoro miała siły drżeć, a później skomleć, miała w sobie jeszcze odrobinę posoki. Oblizał się zaś, zerkając kątem oka na wampirzycę.\n- To czysty przypadek, Laleczko. Pojawiłaś się z złym miejscu o złej porze. I w dodatku przez ciebie zabiłem swoje zadanie, co również wchodzi w zapłatę.\nKilka słów wyjaśnień. Mało tego, Człowiek zbliżał się, a Abaddon z uśmiechem także postąpił kilka kroków w przód.\n- Ostrzegam cię człowieku. Zmień swoją drogę, pozostawiając nas samych.\nZatrzyma się tuż przed jego osobą. Abaddon wyrażał ogromny entuzjazm, czując też jak świeża krew niedawnej ofiary podróżuje po jego żyłach, doprowadzając mięśnie do ponownego użytku. A skoro trafił na krew czystą, miał w sobie więcej siły.\n- Ta Laleczka nie może tutaj być.\nDoda niby z troską oraz długim spojrzeniem w jej stronę. Jakby mówił o kochance, a nie o dawnej ofierze. Jeśli jednak Człowiek wykona jakiś nieodpowiedni ruch, Abaddon zechce go zaatakować - wykona ruch mający na celu powalenia go - Zwykłe, ale za to silne wampirze odepchnięcie.\nTemat: Re: Uliczki Sob Maj 14, 2016 6:34 pm\nAsmita miał niejakie wrażenie, że te wampiry się znają. Młoda wampirzyca zamiast uciekać, kiedy tylko się pozbierała, co widocznie było zaskakujące, zważywszy na to, że straciła ponoć dużo krwi. A może i nie tak dużo? Na to by wskazywało, że miała siły stanąć na własnych nogach.\nUwagę jednak Lakhani pozostawiał na wampirze, który nie zamierzał opuszczać danego miejsca. A to znaczy, że nie tylko zechciałby go zaatakować, ale mógłby dokończyć swój posiłek na młodej wampirzycy.\n- Nie wtrącałbym się, gdybyście swoje sprawy załatwiali z dala od tej dzielnicy.\nPowiedział krótko i stanowczo. Gdyby wampir, posilał się wampirzycą na przykład w lesie, albo poza granicami miasta, lub w miejscu niedostępnym dla ludzi, nikt by im nie przeszkadzał. A tutaj? Kto wie kogo jeszcze zaatakuje? Tu mieszkają ludzie.\nZatrzymał się, kiedy i wampir ruszył w jego kierunku, jakby teraz oboje sobie drogę zagradzali. Asmita jednak widział, jak owa dwójka na siebie patrzy. W tym zaś czasie włożył rękę do kieszeni i wyjął z niej klasyczny różaniec. Na szyi miał zaś przewieszony różaniec tybetański. Ten drugi różaniec, nie posiadał żadnego krzyża, ale ten pierwszy, owszem. Mały, ale był.\n- Jesteście rasą trudną do zrozumienia. Nie chcę walki. Dlatego proszę abyś opuścił tę dzielnicę. Ona również.\nSpojrzał na wampirzycę, choć nie życzył jej źle. Współczuł jej bycia ofiarą wampira, lecz nie pojmował jej zachowania w momencie, kiedy pozwalała się temu wampirowi ugryźć. Jakby to miał być podstęp zwabienia jakiegoś człowieka. Lepiej więc, jeżeli oboje opuszczą to miejsce. Asmita mówił i był cały czas spokojny i opanowany. Nie zamierzał atakować. Stał i patrzył przez chwilę na wampirzycę, po czym przeniósł spojrzenie na wampira. To od niego oczekiwał ostatecznej decyzji.\nA o co chodziło z Najwyższym? Chodziło o rzecz jasna o Boga.\nTemat: Re: Uliczki Nie Maj 15, 2016 2:33 pm\nAsmita miał rację, iż wampirzyca zachowała się z deka irracjonalnie, skoro nie uciekała. Nie wiedział jednak jakie to uczucie, gdy ktoś wypija z Ciebie całe siły, a jedyne o czym myślisz to fakt, aby umrzeć jak najmniej boleśnie. Wciąż była przerażona, a jej ciało drżało, tym razem jednak z osłabienia i… zimna. Było w końcu dość ciemno, chłodno, a ona paradowała w cieniutkiej sukieneczce.\nW normalnych warunkach, Mariko zapewne próbowałaby zapobiec konfliktowi między mężczyznami. Stanęłaby między nimi, usiłując pogrzebać wojenny topór. Obecnie jednak była zbyt skonfundowana i zmęczona. Piękna, smukła twarz wampirzycy była jeszcze bardziej biała niż zazwyczaj, a pod oczami pojawiły się zasinienia, wynikające z braków krwi. Sama nie mogła ich odnowić, a tuż przed nią znajdował się człowiek. Wysoki, zdrowy osobnik, pełen życiodajnego płynu. Mimo, że nigdy nie piła posoki wprost od żyjącej istoty, w tym momencie jej zapragnęła.\nPojawiła się w złym miejscu, o złej porze. Stwierdzenie to było bardzo, jakże niesamowicie prawdziwe. Złapała wzrok blondyna, gdy przyglądał jej się bacznie. Już po raz któryś, jej oczy zmieniły zabarwienie na czerwone. Widziała teraz wszystkie żyły oraz tętnice, występujące w ciele mnicha. Oblizała powoli spierzchnięte wargi. Był taki kuszący, pulsujący…\nPoczuła obrzydzenie do siebie samej. Zachowywała się jak bestia, gorzej niż Abaddon.\n„Laleczka nie może tutaj być”, „..opuścił tę dzielnicę. Ona również.” Tak. Musiała stąd iść i to jak najszybciej, zanim zacznie atakować niewinne i bezbronne istoty. Jęknęła cichutko. Byli w końcu na skraju dzielnicy pełnej ludzi. Dzielił ich jedynie dziurawy płot. To było zbyt niebezpieczne, aby tu przebywała. Zdecydowanie.\n- Muszę stąd iść… - Odparła szybko, prawie że w wampirzym tempie. – Jestem głodna. – Po tych słowach, odwróciła się na pięcie. Przeszła jednak zaledwie kilka metrów i nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Upadła na tyłek z głośnym pacnięciem, niby to takie karykaturalne, wyrośnięte dziecko. Jęknęła rozpaczliwie z własnej bezsilności. Dlaczego musiała być taka słaba, do cholery?!\nTemat: Re: Uliczki Nie Maj 15, 2016 6:19 pm\nKażdy ma swoje skrzywienia. Wampirzyca mogła odkryć, że strasznie lubi być gryziona przez obce wampiry. Natomiast Abaddon bardzo lubił takie ofiary, które aż same pchały się w jego szpony. Nie musiał wtedy używać mocy ani bawić się w ganianego. Poza tym wampirzyca była tak milutka, że ciężko byłoby podziurawić jej tą słodką buźkę! No... Co najmniej mógłby wgnieść jej pyszczek w chodnik. Bez użycia mocy. Humanitarne? Poniekąd.\nCzłowiek nadal stawiał na swoim. Abaddon nie tracił na cierpliwości... Właściwie człowieka mógłby szybko stąd usunąć. Ale co by powiedział Hiro? Ha! Zawsze może zgonić na poziom E lub tą młodą! Póki co młoda naprawdę kiepsko wyglądała i tylko kwestią czasu jest jej napad głodu. A gdyby tak napuścić ją na tego człowieka? Byłaby cudowna walka!\n- A ty kim jesteś tak właściwie by prawić mi kazania? Strażnikiem? A może Super bohaterem?\nZakpił wrednie z człowieka, próbującego w pokojowy sposób przegonić wampiry. Ab nie dawał za wygraną, wszak nie będzie mu człowieczyna rozkazywała, a zwłaszcza koleś który nie wie kiedy odpuścić.\n- Muszę cię jednak rozczarować, ludzki worku. To nie film o super bohaterach. Tylko podła rzeczywistość mogąca przynieść na ciebie zniszczenie.\nDodał z błyskiem zębisk, jakie obnażył w grymasie świadczącym o nadchodzącej irytacji. Zerknął znowuż na wampirzycę. Pozbierała się, ale ledwo co trzymała na swoich małych nóżkach. Czyżby odczuła głód? Aż tyle wypił? Prychnął, nie czując żadnego zagrożenia z jej strony. Młoda mogła wpaść w szał głodowy, nic poza tym.\n- Moja koleżanka zgłodniała... Może posłużysz się...\nPrzerwał. Ujrzał bowiem co trzymał w dłoni człowiek. Różańce? Zmrużył ślepia, marszcząc przy tym brwi. Powoli przeniósł wzrok na twarz człowieka. Kim był? Duchownym?! Abaddon strasznie nie lubił osób świeckich, a zwłaszcza ich artefaktów. Pieprzone krzyże, modły! Wampir warknął ze złości, cofnąwszy się o krok. Ręce przybrały wygląd dwóch, długich do półtora metra włóczni. Bez ostrzeżenia zaatakował klechę, wymierzając kolec prosto w jego bok. Jeśli zechce wykonać unik, Abaddon wyłapie ten moment, by zaatakować drugim kolcem. Warto dodać, że napojony wampir poruszał się ze swoją szybkością. Czy człowiek będzie w stanie uniknąć? Strach wymieszany z gniewem na skutek ujrzenia dwóch małych, świeckich elementów. Cholerne księża!\nTemat: Re: Uliczki Pon Maj 16, 2016 10:54 am\nZ wampirzycą, nie było za dobrze, co zresztą i Asmita zauważył. Biedna, była wygłodzona, pozbawiona większej ilości krwi z organizmu, a także osłabiona, że nie mogła się normalnie poruszać. Mimo wszystko, kierowała się intuicją by opuścić to miejsce. Żeby nie zaatakować jego lub innych ludzi. Gorzej, bo jeżeli opuści to miejsce, zaatakuje kogoś w innym miejscu. Na to już jednak Asmita nie poradzi. Jednakże czemu to obecny tutaj wampir jej nie pomoże? Nie zabił jej, a mógł. Gdyby chciał się zabawić, mógłby to także zrobić, nie zważając na obecność Asmity. Nic jej nie zrobił, tylko opróżnił z krwi.\nAsmita nie odpowiedział wampirowi na pytania, ani też nie zareagował jakoś specjalnie na jego kolejne słowa. Stał i patrzył na niego, wyjmując z kieszeni różaniec klasyczny, który owinął sobie na prawej dłoni.\n- Więc czemu jej nie pomożesz? Pozbawiłeś ją energii życiowej. Jesteś odpowiedzialny za stan w jakim się znalazła. Nie ja powinienem użyczyć jej swojej krwi.\nWyglądało na to, że na tym rozmowa się zakończy. Widząc reakcję wampira, który na dodatek się zaczął cofać, Asmita zmarszczył brwi. Zauważył, co mogło tak wampira odstraszyć. Domyślił się szybko, kto stanął mu na drodze. Dostrzegając, że krwiopijca zaczął przybierać postawę ataku i zmieniać część swojego ciała, Lakhani przyjął postawę dłoni jako układ mundr miłosierdzia, przypominającą modlącego się Buddę. Zamknął oczy i zaczął na głos odmawiać modlitwę:\n- Pater noster, qui es in caelis, sanctificetur nomen tuum, adveniat regnum tuum, fiat voluntas tua sicut in caelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie; et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris, et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo.\nW między czasie, kiedy wystrzelone ostrza Abaddona mknęły w kierunku Asmity, ten nie poruszył się w ogóle. Wampirowi mogło się wydawać, że go trafił, ale ostrze mogło jedynie go zranić w bok, przecinając materiał szaty i płaszcza. Co więcej, różaniec buddyjski ze 108 koralikami, zaczął lekko świecić. To było ostrzeżenie dla wampirów, aby opuściły to miejsce. Czysta, harmonijna i opanowana aura, nie pozwalała na to by ciemna aura wampira się przebiła przez światło. Osoba widząca aury, czy choćby nawet medium, by mogła zobaczyć tę "walkę" niewidzialnych energii. Jasna kontra ciemna. Asmita, nie atakował. Stał w miejscu. Modlitwa jaką wypowiedział, była chrześcijańskim "ojcze nasz" w łacinie. Połączył dwie religie z jedną. Pozycja Buddy i modlitwa Jezusa.\nTemat: Re: Uliczki Pon Maj 16, 2016 11:28 am\nMimo szczerych chęci, tym razem wampirzyca nie była w stanie wykrzesać z siebie sił, aby się podnieść. Do jej uszu dotarł dźwięk, towarzyszący szybkiemu przecinaniu powietrza przez włócznie Abaddona. Zmrużyła oczęta i odwróciła głowę w stronę walczących.\n- Zostaw go, Ty spaczony, sadystyczny świrze. – W jej myślach słowa te brzmiały o wiele bardziej stanowczo i donośnie, niż w rzeczywistości. W końcu jednak udało jej się powiedzieć to, co myślała, o. Rozejrzała się za jakimiś kamieniami, którymi mogłaby cisnąć w ciemnowłosego. Dopiero teraz, patrząc na niego z tej perspektywy zauważyła białe pasmo włosów z tyłu jego głowy. Jednakże, czy miało to w tym momencie jakiekolwiek znaczenie?\nPrychnęła cichutko, gdy usłyszała słowa modlitwy. Nigdy nie była przesadnie podatna na krucyfiksy, można by rzec, że w stopniu standardowym. Teraz jednak, gdy znajdowała się w iście opłakanym stanie… zadziałały one na nią z niesamowitą skutecznością. Ból zaczął rozsadzać jej czaszkę.\n- Aaa… - jęknęła i złapała się za skronie. Zacisnęła powieki w iście męczennym geście. Nie mogąc znieść już więcej, opadła na twardy grunt. Straciła przytomność na dobre. Odpłynęła do innego świata, gdzie prześladowały ją koszmary, krwawe obrazy i przerażające ślepia Abadonna.\nTemat: Re: Uliczki Pon Maj 16, 2016 2:09 pm\nPomóc... Bardzo łatwo mówić jest o pomocy, lecz ciężko ją wykonać. Hiro z całą pewnością rozkazałby swojemu podwładnemu na zajęcie się wampirzycą, zwłaszcza gdy to on pozbawił ją sił. Ale teraz Hiro tutaj nie było, a rozdrażniony Hycel przez symbole religijne, nie myślał o konsekwencjach swoich czynów. Jego uwagę przykuwał denerwujący ksiądz. Abaddon mimo jako takiej cierpliwości, nie zniesie dłużej modłów osoby świeckiej. Albo ucieknie albo zacznie się prawdziwa jatka - w zależności jak bardzo Asmita jest dobry w sprawach walki z wampirami.\nMłoda wciąż żyła? Jeszcze nie wyzionęła ducha? Abaddon póki co nie zwracał na nią uwagi, skoro przed nim stał kapłan. Coś o wiele gorszego dla wampira niżeli wygłodzona wampirzyca.\nPrychnął, nie mając ochoty żadnej na wycofanie się i pomoc. Naprawdę Hiro się wścieknie, jak się o tym dowie. Ale kapłan jest czymś więcej, czymś co powinno zniknąć. Jak cała pieprzona religia Katolicka i ich podobne.\n- ZAMKNIJ SIĘ TY CHOLERNY FANATYKU!\nWrzasnął gdy tylko do jego wampirzych uszu dotarły te nędzne modły. Abaddon nie znosił wszystkiego co było powiązane z religią Krzyżową, co było dobre i niosło za sobą światło. A ten koleś mimo atakowania przez wampira stał w miejscu! Odskoczył na bok, nie odrywając wzroku od kapłana. Nadal się modlił, a ten cholerny różaniec zaczął delikatnie świecić. Artefakt? Z całą pewnością. Abaddon nie chciał czekać, poza tym wpadł we wściekłość, że ten szalony kapłan nie przestawał smęcić pod nosem tych swoich zaklęć. Ręce wampira przybrały normalną formę, chociaż nadal trzymał się w pozycji gotowej do ataku i tym razem nie użył jedynie rąk. Użyje całego ciała. Postać wampira przybrała czarny, płynny kształt. Po chwili z płynnej masy ku Asmicie ruszyły dwa, wijące się pnącza oczywiście ostro zakończone. Mężczyzna jeśli naprawdę nie uniknie chociażby jednego ramienia zostanie nabity. A warto wspomnieć, że pnącza atakowały z różnych stron - jedno kierowało się na brzuch przeciwnika, a drugie na miejsce między łopatkami. Czy Asmita jest gotowy na poświęcenie? Abaddon nie zamierzał odpuścić i wykończy całą swoją moc, byleby zniszczyć męczącego klechę.\nMoże też i dobrze, że wampirzyca straciła przytomność? Wszak spora ilość krwi na pewno przyozdobi najbliższe ściany oraz chodnik, a to nie jest odpowiedni widok dla młodej damy.\nTemat: Re: Uliczki Pon Maj 16, 2016 4:05 pm\nWampirzyca straciła przytomność. Asmita podczas recytowania modlitwy, usłyszał jej krzyk a później ciszę. Nie sądził, by opuściła to miejsce, ponieważ wyczuwał obecność jej aury. W dodatku słabą. Nic dziwnego, skoro utraciła sporo krwi.\nNatomiast wampir, wydawał się być bardziej zdenerwowany, albo wystraszony. Nie panował nad emocjami i swoim "strachem". Tak. Strach. Asmita raczej tak by nazwał jego nieumiejętne działanie i próbę zaatakowania jego osoby. Mimo posiadania zamkniętych oczu i przyjmowaniu pozycji dłoni modlącego się Buddy, wyczuwał ruchliwość aury wampirzej. Abaddon się cofnął i podjął się nieco innego ataku. Jakby próbował ze wszystkich sił, zaatakować osobę, która właściwie nic mu nie zrobiła.\nWyczuwając zbliżającą się energię w swoją stronę, odskoczył w górę unikając ataku obu ostrzy, które jednocześnie widocznie kierowały się w jego stronę. Wylądował za nimi, jakby cofnął się o półtora metra, kucając na ziemi. Prawą dłoń z owiniętym różańcem, ustawił w pionie i przy samych swoich ustach. Zacisnął mocniej powieki i zmarszczył brwi, powodują aktywację artefaktu. Różaniec buddyjski zaczął mocniej świecić tak jakby zamierzał eksplodować. Nie można było nic dosłownie zobaczyć. Sama jasność. Dla wampira jest to bardzo bolesne, ponieważ owe światło mogło zacząć wypalać oczy, powodując od razu ślepotę (działanie na 4 posty). Artefakt mógł wpłynąć na Abaddona, ponieważ Asmita miał zamknięte oczy, a wampirzyca była nieprzytomna. Całe światło jarzyło się przez pięć sekund i zaczęło zanikać. Po tym zaś, Asmita otworzył oczy, by zobaczyć co też stało się z wampirem.\nTemat: Re: Uliczki Pon Maj 16, 2016 4:36 pm\nStrach. Gniew. Nienawiść. Te trzy czynniki wpływały mocno na psychikę sadystycznego Abaddona. Wampirzysko rzucało się wtedy w wir w walki bez opamiętania, bez myślenia o swoim stanie czy zagrożeniu ze strony przeciwnika. Nie wyjdzie z walki z podkulonym ogonem. Nie z tym nazwiskiem! Kuroiashita nie słynęli tylko z siania mroku czy budzenia grozy, byli także okrutnie waleczni oraz uparci. Ab ma w sobie czystą krew rodu, więc nie może go zhańbić.\nGdy Asmita wykonał swój zadziwiający unik, wampir zmienił swój kierunek ataku. Dzięki elastyczności oraz poziomowi jej władania, był w stanie odwrócić swoje ciało i nakierować ramiona zaś ku jego osobie. Splotły się tym razem one w jedną całość i wymierzyły w stronę Kapłana. Skoro ten kucał, skupiając się na uruchamianiu artefaktu, wampir wykorzysta ten ułamek jego nieuwagi odnośnie otoczenia. Może i Asmita użyje na nim swojej mocy, lecz gdy otworzy oczy... ujrzy wtedy splecione dwa pnącza wbite głęboko w jego ciało. Może nawet i na wylot? To już tylko zależy czy człowiek nadal nie zechce koncertować się na wampirze w szale, który ma jeszcze dosyć siły by atakować. W dodatku doskonale wiedział, ze stwory nocne w gniewie nie odpuszczają tak łatwo. Chwila nie skupienia się na przeciwniku, może doprowadzić do przegranej walki. Taki Ab właśnie miał na tą chwilę pomysł - wykorzystać jego nieuwagę, samemu też odnosząc obrażenia. Ale werdykt ten nastąpi, tuż po ruchu kapłana.\nTemat: Re: Uliczki Pon Maj 16, 2016 5:07 pm\nWygląda na to, że trafił się Asmicie dość sprytny wampirzy przeciwnik. Podczas ostatniego uniku, obie strony przystąpiły do ataku i w ruch poszło ostrze oraz artefakt. Oślepiające światło, objęło cały teren tego miejsca, przy czym Asmita dodatkowo poczuł, że coś wbija się w jego ciało. Zacisnął mocniej zęby i powieki, a strużka krwi spłynęła mu z kącika ust. Mimo odczuwalnego bólu w przebitym brzuchu, był wstanie ukończyć działanie artefaktu, które i tak trwało krótko. Ale efekt dawało dość mocny. Przykre byłoby to dla ludzi, gdyby spojrzeli w to światło. Mogliby na dobre oślepnąć.\nPo akcji z artefaktem, Asmita otworzył oczy i upadł na ramię, podpierając się ziemi, widząc ostrze wyciągające się z jego ciała. Nie słyszał jednak krzyku wampira. Czyżby artefakt na niego nie podziałał? W końcu przyjął dziwną formę ciała, a to byłoby niepocieszające gdyby się nie udało. Trzeba wspomnieć, że Asmita był świadom tego ataku. Mógł przerwać działanie swojego artefaktu i zrobić unik. Zaryzykował, przyjmując atak na siebie, byleby artefakt mógł zrobić swoje. Jednakże czy poskutkowało? Wampir długo w tej formie też nie pobędzie.\nPrzez to wszystko, co wyczynił Abaddon, mimo odniesionej rany, Asmita podjął się recytowania w języku łacińskim - egzorcyzmu.\n- Sancte Michael Archangele, defende nos in proelio; contra nequitiam et insidias diaboli esto praesidium. Imperet illi Deus; supplices deprecamur: tuque, Princeps militiae caelestis, Satanam aliosque spiritus malignos, qui ad perditionem animarum pervagantur in mundo, divina virtute in infernum detrude. Amen\nTemat: Re: Uliczki Pon Maj 16, 2016 6:48 pm\nNikt nie mówił, ze Abaddon jest słaby w walce. Jako Hycel jest doskonale wyćwiczony do walki, nawet z wieloma przeciwnikami. Jednakże mimo swojej słabości oraz strachu przed symbolami religijnymi, działał bardziej chaotycznie, co niestety nie raz przyniosło mu pecha. Leczenie u psychologa nawet nie pomagało... Po prostu się bał i tyle. Prawie jak demon!\nPoczuł jak przebija się przez ciało kapłana, ale nie wyciągał pnączy. Zakręcił nimi by wyrządziły więcej krzywd. Natomiast on sam ucierpiał - oślepł. Nie raz, nie dwa przydarzały się mu podobne przypadki. A zachowanie zimnej krwi, spowodowało że przemilczał atak. Co prawda cierpiał, cierpiał okrutnie. Na szczęście pozostałe zmysły były sprawne. Węch, słuch, dotyk. Abaddon potrafi posługiwać się nimi doskonale, jak na idealnego drapieżnika przystało. Niech też Ksiądz myśli, że Abaddon nie oberwał. Ale jaki zły ruch wykonał duchowny? Zaczął kolejne modły. Abaddon zaryczał niemal jak zwierzę, wykonując szybki i silny ruch pnączami. Nie, nie wyciągnął ich. Mianowicie rzuci Asmitą, celując na najbliższy budynek - znał otoczenie, więc kierował się poznaną wiedzą. A warto dodać, że włożył w to sporo siły, co także warte zapamiętania - Asmita miał do czynienia z wampirem krwi czystej, więc i one mają sporo mocy.\nJeśli wszystko poszło zgodnie z planem, Abaddon powróci do swojej postaci. Czuł ogromne zmęczenie, w dodatku nic nie widział. Oślepienie skutkowało. Wyczuwał jednak gdzie leży wampirzyca. Pierw jednak sam musiał odpocząć, zebrać siły. Moc pożerała jego energię bardzo szybko, co oznacza, że atak narkolepsji może przyjść w każdej chwili. Oparł się o najbliższą ścianę, próbując złapać oddech. Asmita zapewne wykrwawiał się, czuł jego krew... Tą cholerną, życiodajną posokę. Ale już nie miał siły by dotrzeć po zapachu krwi i pożreć cholernego kapłana. A przynajmniej nie w tej chwili...\nTemat: Re: Uliczki Wto Maj 17, 2016 5:16 pm\nW tutejszym mieście, wampiry widocznie przewyższały siłą swoich umiejętności, czego Asmita mógł nie spodziewać się. Ta walka by się nie odbyła, gdyby wampir odpuścił i opuścił dane miejsce. Najwyraźniej obecność księdza, bardziej go pobudzała do działania, a przecież Lakhani mu nic nie zrobił. Nawet go nie prowokował.\nWymawiany egzorcyzm, zdenerwował widocznie wampira, który to posiadając jeszcze swoją siłę, użył ją po to, aby rzucić ciałem mnicha. Asmita poleciał na kilka metrów, uderzając plecami o ścianę budynku, pozostawiając na niej ślad swojej krwi, zjeżdżając po niej i upadając przodem na ziemię. Kaszlnął, wypluwając krew z ust. Obraz mu się zaczynał zamazywać a rana na brzuchu bardzo dawała o sobie znać. Wykrwawiał się, to było pewne. Leżał już w swojej kałuży, która nie chciała się sama od siebie zatamować. Bo niby jak? Resztkami sił, podniósł się ale tylko na łokciach. Chciał zlokalizować położenie wampira, ale w takim stanie było to trudne.\nMieszkańcy okoliczni zaczęli niepokoić się hałasami i dziwnym rozbłyskiem za oknami. Ludzie z najniższych pięter, z widokiem na ogrodzenie, dostrzeli rannego mężczyznę i siedzącego pod ścianą drugiego osobnika. Jak i również nieprzytomną zapewne kobietę. Wezwano więc policję i karetkę.\nTemat: Re: Uliczki Sro Maj 18, 2016 12:08 pm\nDziewczyna leżała nieprzytomna już dość długo i nic nie wskazywało na to, aby zamierzała odzyskać świadomość samoistnie. Jej ciało przeszło w coś na kształt hibernacji, oszczędzając energię na przeżycie, dopóki nie dostanie krwi. Ciekawa reakcja obronna, prawda?\nZupełnie nie miała pojęcia o walkach, które toczyły się tuż pod jej nosem. Mogła się oczywiście spodziewać, że wampir i duchowny nie rozejdą się ot tak, w pokojowych warunkach. Obecnie jednak nie myślała o niczym, balansowała na granicy świata realnego i zjawy.\nAsmita chcąc nie chcąc najprawdopodobniej uratował jej życie. Miała u niego dług wdzięczności, jednak skąd mogła o tym wiedzieć? Może kiedyś blondyn przyjdzie i upomni się o spłatę należności? Miejmy tylko nadzieję, że Mariko będzie wówczas w lepszym stanie niż w tym momencie.\nNawet głośne odgłosy zbliżającej się karetki i radiowozu nie były w stanie zbudzić wampirzycy z letargu. Były jednak idealnym ostrzeżeniem dla Abaddona. Gościu, przegiąłeś sprawę, teraz już czas się ulotnić. Jednak, czy miał siły, aby tego dokonać? Czy zabierze ze sobą białą, czy też pozostawi ją w rękach ludzi? Byłoby to dość nierozsądne, nieprawdaż?\nPo zapewne natychmiastowej reakcji wampira, na miejscu zdarzenia zjawiła się ekipa ratunkowa. Składała się z dwóch mężczyzn oraz jednej kobiety. Dostrzegła ona leżącego w plamie krwi duchownego i od razu przystąpiła do udzielania mu potrzebnej pomocy.\nTemat: Re: Uliczki Sro Maj 18, 2016 6:47 pm\nMożna śmiało powiedzieć, że był już koniec walki. Asmita leżał we własnej kałuży krwi, a Abaddon wściekał się, że nie może dopaść człowieka. Naraziłby się zbytnio na widok gapiów, a ci z całą pewnością ściągnęli by policję... Zresztą już słyszał radiowozy oraz karetkę. Zaklął pod nosem, odepchnąwszy się ramieniem od ściany budynku. Nadal nic nie wdział, dlatego najlepiej będzie zamknąć chwilowo niepotrzebne ślepia. Na szczęście wampir ma dobrze rozwinięty węch oraz słuch, dlatego bez trudu odnalazł leżącą wampirzycę. Skoro ludzie już tutaj się zbierali, wolał nie być na widoku, a ranna wampirzyca tym bardziej. Co jeśli się młoda wybudzi i zacznie atakować? Abaddon byłby poniekąd odpowiedzialny za jej czyny, dlatego musi ją stąd zabrać. Tylko jak? Wiedział, ze na drugim końcu zakamarka było wyjście na ulice. Tylko cholera za bardzo nie wiedział jak ma iść... W sumie zawsze może skupić się oraz zaufać własnym zmysłom.\n- Pieprzony klecha...\nWyburczał wampir, który to podszedł do leżącej Laleczki. Szturchnął nogą jej ciało, by wybadać mniej więcej jej pozycję leżenia. następnie jedne z ramion uformował na kształt wydłużonego haka. Zahaczył nim o ubranie wampirzycy po czym pociągnął za sobą po chodniku w stronę rzekomego wyjścia z zakamarka. Wsłuchiwał się w teren uważnie aby czasem nie wpaść w tarapaty lub pod samochód. Gorzej jednak jak jakiś pojazd zahaczy o Mariko.\nz/t Mariko i Abaddon\nTemat: Re: Uliczki Czw Maj 19, 2016 12:43 pm\nPrzybyłe pogotowie i policja znalazły rannego mężczyznę. Dwóch pozostałych, zaobserwowano, jak opuszczali teren. Wołano za nimi, ale żadne z nich się nie zatrzymało. Kamery uliczne na pewno wyłapią sprawców spowodowania ataku na duchownego. W tym czasie, ratownicy prowizorycznie opatrzyli Asmitę i zabrali do pojazdu medycznego, by w szpitalu ratować jego życie.\nTemat: Re: Uliczki Sob Lip 23, 2016 9:20 am\nKrążyła bez celu po dzielnicy. Uliczki zdawały się być dla niej ciemne i przerażające. Nie wiedziała co ze sobą zrobić, mimo to nie miała sił siedzieć w miejscu bo jej wzrok krążył przerażony to od jednej strony to od drugiej. Nie wiedziała czy iść w stronę Akademika, czy może skierować swoje kroki w przeciwną stronę. A może udać się do Yao. Nie, nie mogła iść do niego. Za dużo się wydarzyło ostatnio i nie mogła siedzieć jak ten kołek i czekać. Na policję nie mogła iść, bo co miała powiedzieć? Przecież nikt jej by nie uwierzyłby w to co przeszła. Do tego co? Powiedziałaby, że miała przejście z wampirem, który zamknął ją w burdelu? Przecież każdy by ją wyśmiał. Wzięła głęboki wdech co okazało się być w miarę bolesne i nieprzyjemne. Krążyła bez celu po uliczkach szukając możliwości schronienia, gdzieś gdzie mogłaby czuć się bezpiecznie.\nTemat: Re: Uliczki Sob Lip 23, 2016 9:38 am\nJak bardzo się cieszę z powściągliwości jaką nauczyli mnie mnisi. Nigdzie nie nauczyłbym się tak wiele jak u nich samych. Lecz co mam z tego? Od miesięcy nic nie piłem, nie potrafiłbym nikomu przecież wedrzeć siłą, a Ja sobie jakąś poradzę. Jednak już zatraciłem możliwość używania własnych mocy, to jest jeden z efektów które potrafię znieść. Gorsze są kolejne objawy, osłabienie, stan wycieńczenia i po chwili nawet chodzenie zdaje się męczące. Ale nie, musiałbym od ponad roku pić by było ze mną aż tak źle. Czas się polenić by nie myśleć o tych głupotach, leżałem sobie więc wygodnie na jednym z dachów starego budynku który jakąś wcisnął się między sporymi budynkami. Nie zwracałem uwagi kto sobie tymi uliczkami przechodził. Oczywiście tak by było gdyby nie fakt, że akurat zsunąłem się, ale zahaczyłem nogami o rynnę! Tak więc zwisałem sobie do góry nogami jak jakiś nietoperz. A co miałem przed oczami? Jakąś kasztanowo-włosom panienkę.\n- Emm... Witaj.\nWyszczerzyłem się w głupim uśmiechu, no bo w końcu było to cholernie debilne z mojej strony. Zastrzygłem uszkami i zerknąłem na swoje nogi, westchnąłem zawiedziony sam sobą.\nTemat: Re: Uliczki Sob Lip 23, 2016 9:51 am\nSzła przed siebie nie zwracając uwagi na nic, i na nikogo. Nawet nie domyśliła się, że ktoś może ją dostrzec, przecież była tylko szarą myszką o durnych oczach, które przyciągały same nieszczęścia. Poderwała się w miejscu gdy usłyszała za sobą jakiś głos. Odwróciła się sądzą, że to za plecami, jednak jakiego szoku dostała, gdy okazało się że ów głos należał do uszatego jegomościa, który zwisał bawiąc się w nietoperza. Jego twarz nie należała do wrogich grymasów, więc uznała, że chyba nie zrobi jej krzywdy więc odetchnęła z ulgą i odwzajemniła uśmiech.\n- Hej. Wygodnie Ci tak?\nZerknęła na niego bo nie do końca była tego pewna. Jej czerwone jak krew oczka świdrowały mężczyznę z zaciekawieniem. Czy była zdziwiona jego uszkami? Nie, bo czemu by miała być? Przecież była sama dziwadłem o bijącym sercu. Oczy i cera przypominały wampira, jednak tylko wampir odróżniał to kim ona była w końcu jej serce biło na pełnych obrotach.\nTemat: Re: Uliczki Sob Lip 23, 2016 9:58 am\nPopatrzyłem na nią uważnie na powrót. Słyszałem jej bicie serca, była wystraszona. Ale jakim cudem? Właśnie robię z siebie największego kretyna na tej ulicy, a ona zamiast śmiać się, niemal nie dostaje mi tutaj zawału? Przynajmniej pewne jest, że jest żywa, a oczy tak bardzo są w tej kwestii mylące. Odziedziczyła schorzenie które powoduje, że brakuje jej w oczach pigmentu? Nieistotne, muszę się wydostać. Popatrzyłem uważniej na swoje nogi, bo przecież wystarczy odpowiednio nimi ruszyć... Czekaj, nie mogę? Nie mam siły? A może jestem zbyt zdekoncentrowany. Dźwignąłem się do góry i nagle nieco zamazał mi się obraz. Rynna się zwaliła a wraz z nią gruchnąłem ten niewielki kawałek w ziemie. Przywaliłem głową a potem cały leżałem plecami na ziemi, a kawałek niewielkiej rynny zrobiło ze mnie poduszkę. Oczywiście, że nic nie mogło mi się po czymś takim stać, ale otworzyłem powoli oczy i popatrzyłem na samego siebie. Po prostu już więcej wstydu sobie oszczędzić nie mogłem.\nTemat: Re: Uliczki Sob Lip 23, 2016 10:09 am\nObserwowała jego poczynania w milczeniu, jednak to co po chwili się wydarzyło, sprawiło że Ileana poderwała się w jego stronę klęcząc i starając się mu pomóc wydostać spod blach. Zaskoczona przyjrzała się mu z uwagą a po chwili ujęła jego dłoń by pomóc mu wstać.\n- Wszystko dobrze? Nie wyglądasz najlepiej.\nDodała zaraz po czym zabrała dłoń upewniając się, że stoi. Jego dłoń była chłodna, dla tego domyśliła się już kim jest. Do tego te uszy...nie spotkała jeszcze nikogo z takim cudeńkiem dla tego uznała, że musi być kimś innym niż człowiekiem. Spojrzała na chłopaka.


Przedszkole w Marklowicach otrzymało międzynarodowy certyfikat „Zielona flaga” » Radio 90 FM\nData: 2 stycznia 2013 / 18:54 Data:Aktualizacja: 2 stycznia 2013 / 18:58 Facebook Twitter\nDoceniono działania pedagogów, rodziców i dzieci w zakresie segregacji odpadów, zbiórki makulatury i elektrośmieci, oszczędności energii i profilaktyki zdrowotnej:\nZmieniliśmy jadłospis, dodaliśmy drugie śniadanie. Teraz szczegółowo dobieramy potrawy, żeby były lekkostrawne, zdrowe, właściwie urozmaicone – zgodnie z piramidą żywienia. Dołożyliśmy soki owocowe, owoce, surówki i sałatki. – wymienia dyrektorka marklowickiego przedszkola, Ewa Winkler.\nW zdobyciu certyfikatu pomogły też zainstalowane w placówce nowoczesne technologie:\nPrzedszkole korzysta z odnawialnych źródeł energii. To głównie pompy ciepła, które ogrzewają cały budynek. Mało tego – woda ciepła to 26 baterii słonecznych zainstalowanych na dachu. Korzystamy w przewadze ze światła naturalnego – niezliczone ilości okien dachowych, świetlików, które dają nam światło dzienne, naturalne. Natomiast ze sztucznego korzystamy w mniejszym stopniu. Aczkolwiek teraz w okresie zimowym jest to częstsze, ale mamy wszędzie oszczędne żarówki.\nCertyfikat „Zielona Flaga” jest przede wszystkim nagrodą prestiżową i oznacza, że przedszkole z Marklowic będzie promowane na świecie jako te, w którym dba się o środowisko:\nMamy nauczycieli przeszkolonych, bo wszyscy są liderami ochrony środowiska i to jest ujęte w koncepcji przedszkola. Mamy programy własne w tym zakresie, mamy tradycję, tak zwanych, kolorowych dni. Każdy z nich oznacza kolejne ważne działanie dla ziemi, dla środowiska, dla społeczności. Jesteśmy placówką ekologiczną, a w naszych salach są drewniane zabawki.\nCertyfikat trzeba odnawiać co roku, Ewa Winkler już zapowiada, że przedszkole z Marklowic na pewno wystartuje w konkursie ponownie.\nekologia Marklowice pow.wodzisławski przedszkole


Sprzedawczyni w sklepie Morrison pomogła mamie autystycznego dziecka\nInternauci pokochali tę kobietę. Spełniła marzenie autystycznej dziewczynki [ZDJĘCIE] Internauci pokochali tę kobietę. Spełniła marzenie autystycznej dziewczynki [ZDJĘCIE] Redakcja Radia ZET\n10.05.2016 10:58 fot. Screen z facebook.com/Amanda Wilkins\nSprzedawczyni w brytyjskim supermarkecie spełniła marzenie autystycznej dziewczynki. Zrobiła to tylko dlatego, żeby pomóc Amandzie Wilkins uspokoić dwie autystyczne córki, które chwilę wcześniej wpadły w panikę. Mama autystycznych dziewczynek opublikowała na fanpage'u sklepu Morrisons bardzo poruszający post. "Chciałabym wyrazić ogromne podziękowania dla kobiety na zdjęciu, która pomogła mi dzisiaj w Morrisons w Basingstoke. Mam dwójkę dzieci, które są zarówno niewidome i także autystyczne. Możecie sobie wyobrazić, że zakupy z nimi nie są proste. Przy kasie obie wpadły w panikę, a ta bardzo miła pani pomogła mi i nie osądzała. To nie zdarza się zbyt często. Odwróciła uwagę mojej córki i pozwoliła skanować jej zakupy. Spełniła tym samym marzenia Holly, która uwielbia bawić się w sklep. Moje serce topnieje, kiedy trafiam na ludzi, którzy są w stanie zrobić coś więcej. Małe gesty dobroci sprawiają, że mój świat wygląda znacznie lepiej. Mam nadzieję, że to przeczyta. Chciałabym, żeby wiedziała, jak bardzo to doceniamy - napisała kobieta na Facebooku.\nPost spotkał się z ogromnym zainteresowaniem. Został udostępniony ponad 100 tys. razy, polubiony ponad 500 tys. razy i doczekał się 14 tys. komentarzy. Sklep odpowiedział na słowa podzięki. fot. Screen z facebook.com/ Amanda Wilkins\n"Nie wiem od czego zacząć. Historia Amandy sprawiła, że w moich oczach pojawiły się łzy. Ta niesamowita kobieta jest skarbem dla naszej firmy. Jesteśmy bardzo dumni. Lin jest wzorem dla wszystkich pracowników Morisson. To niesamowite, jak taki mały gest, może tak wpłynąć na życie. Cudownie było usłyszeć, że marzenia Twoje córki zostały spełnione dzięki temu aktowi dobroci. Jesteśmy pewni, że Lin będzie za każdym razem wypatrywać Twoją rodzinę w naszym sklepie - napisała Harriet, przedstawicielka sklepu Morrison.\nMałe gesty znaczą dużoTo nie pierwsza historia tego typu. Londyński fryzjer zrobił wszystko, żeby ostrzyc panicznie bojącego się nożyczek chłopca z autyzmem. Poświęcił nawet swoje ubranie i przystrzygł dziecko w pozycji leżącej. Ten gest również spotkał się z ogromnym zainteresowaniem internautów. Autyzm to złożone zaburzenie rozwoju ośrodkowego układu nerwowego. Osoby autystyczne charakteryzują się najczęściej problemami z komunikowaniem uczuć, budowaniem relacji. Ich zmysły zupełnie inaczej odbierają świat zewnętrzny.\nThe National Autistic Society (fundacja charytatywna zajmująca się osobami cierpiącymi na autyzm) stworzyła kampanię, której celem jest pokazanie świata oczami osób z autyzmem. Film otwiera oczy nieświadomym osobom. Radio ZET/MB\nBrzdąc wygląda zupełnie jak Ed Sheeran. Muzyk spotka się z maluchem? Więcej: #Autyzm


Adam Struzik: mazowiecki samorząd będzie wspierał rozwój lotniska w Modlinie - Gospodarka komunalna\nAdam Struzik: mazowiecki samorząd będzie wspierał rozwój lotniska w Modlinie\nPAP/JS • 19 stycznia 2018 - 20:16\nSamorząd województwa będzie nadal wspierał rozwój Mazowieckiego Portu Lotniczego Warszawa-Modlin, a gdyby analizy wykazały cechy działania na szkodę tej spółki, to wystąpi na drogę prawną – oświadczył na konferencji prasowej w Płocku marszałek Mazowsza Adam Struzik.\nStruzik wyliczał, że do tej pory w lotnisko w Modlinie zostało zainwestowanych 400 mln zł, z czego ponad 150 mln zł to środki unijne.\nZapewnił, iż "jest absolutnie przekonany o celowości projektu", jakim jest Mazowiecki Port Lotniczy Warszawa-Modlin, który - jak dodał - "od samego początku miał służyć liniom nisko kosztowym i czarterom".\nMarszałek przyznał, że mazowiecki samorząd jest też otwarty na alternatywne rozwiązanie, czyli na ewentualne kupno udziałów PPL.\n"Absolutnie będziemy dalej wspierali rozwój portu w Modlinie. Jeśli nasi prawnicy powiedzą, że mamy do czynienia z cechami działania na szkodę spółki, to wystąpimy na odpowiednią drogę prawną" - oświadczył Struzik. Po czym dodał: "Jeszcze raz apeluję do pana dyrektora Szpikowskiego, dyrektora PPL, że jeśli ich lotnisko w Modlinie nie interesuje, to prosimy by przekazali swoje udziały na rzecz województwa darmo. To by było godnie i uczciwie".\nMarszałek przyznał, że mazowiecki samorząd jest też otwarty na alternatywne rozwiązanie, czyli na ewentualne kupno udziałów PPL. "A jeśli nam nie chcą sprzedać, to niech sprzedadzą na wolnym runku. Na pewno znajdzie się inwestor, który te ich udziały kupi, i który będzie widział sens inwestowania w Modlinie" - powiedział.\nStruzik zapewnił, iż "jest absolutnie przekonany o celowości projektu", jakim jest Mazowiecki Port Lotniczy Warszawa-Modlin, który - jak dodał - "od samego początku miał służyć liniom nisko kosztowym i czarterom". Wyjaśnił, że właśnie pod kątem takiej działalności port ten jest rozbudowywany, "na miarę potrzeb".\n"A te potrzeby dzisiaj oceniamy na 6 mln pasażerów, jeśli będzie to rosło w tempie, jak do tej pory. W związku z tym spółka złożyła wniosek i uzyskała zgodę banku, emitenta, na obligacje w wysokości 60 mln zł" - wyjaśnił marszałek.\nPodkreślił, że mazowiecki samorząd zdumiewa to, iż PPL "dystansuje się" od wyrażenia zgody na emisję obligacji przez spółkę zarządzającą portem lotniczym w Modlinie. "My zabezpieczamy, jako województwo, te obligacje, natomiast od PPL oczekujemy tylko wyrażenia zgody, a tam potrzebna jest jednomyślność w tego typu rzeczach" - zauważył Struzik.\nPrzypomniał, że PPL było założycielem spółki w Modlinie, do której doproszono samorząd województwa i samorząd Nowego Dworu Mazowieckiego "po to, żeby skorzystać ze środków europejskich i żeby zaktywizować północną-zachodnią część regionu".\nStruzik wyliczał, że do tej pory w lotnisko w Modlinie zostało zainwestowanych 400 mln zł, z czego ponad 150 mln zł to środki unijne. "Lotnisko funkcjonuje. W zeszłym roku skończyło się to na prawie 3 mln pasażerów" - zaznaczył.\n"My bardzo dobrze życzymy Radomiowi. Zawsze to mówię, że jestem zainteresowany, żeby ten port lotniczy rozwijał się, ale to nie może być na zasadzie +coś - zamiast+. Nie może być kanibalizmu. Nie może być tak, że rozpoczęło się jedną inwestycję, a teraz się mówi: +no żartowaliśmy+, będziemy budowali w Radomiu, Centralny Port Komunikacyjny w Baranowie. Tylko na razie są to tylko wizje. Natomiast 3 mln ludzi lata i coraz ciaśniej jest w Modlinie" - mówił Struzik.\nJego zdaniem "już dzisiaj widać wyraźnie, że przedstawiciele Komisji Europejskiej z zaniepokojeniem obserwują to, co się zaczęło wokół Modlina dziać", a powodem są zainwestowane tam publiczne pieniądze. "Ktoś, komu przychodzi do głowy, żeby zmarnotrawić 400 mln zł publicznych pieniędzy - czy unijnych, czy polskich - albo ma złą wolę, albo nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji. Bo jeśli nie będzie trwałości projektu, to te pieniądze trzeba będzie oddać" - ocenił marszałek.\n"Jeżeli łącznik się powiedzie, to rozpoczniemy prace studialne i projektowe nad odcinkiem kolejowym Płock-Modlin" - zapowiedział marszałek, dodając, że jest to inwestycja "o dużym wymiarze finansowym". "Wstępne analizy na pewno mówią o kwocie sporo powyżej miliarda złotych" - dodał. Przyznał, że w ramach tego przedsięwzięcia mazowiecki samorząd być może będzie poszukiwał podmiotu do realizacji tej inwestycji w formule Partnerstwa Publiczno-Prywatnego.\nZ danych, jakie otrzymano od PPL wynika, że skumulowana strata z lat ubiegłych lotniska w Modlinie - według stanu na koniec 2016 r. - wynosiła ponad 122,7 mln zł. Z kolei za trzy kwartały 2017 r. lotnisko to miało ponad 816 tys. zł straty. Dotacje państwowe, jakie otrzymał port, opiewają na kwotę ponad 95 mln zł. Władze portu twierdzą, że potrzebują 60 mln zł na inwestycje, jednak sprzeciwia się temu jeden z udziałowców, jakim jest PPL.\nxiom, 2018-01-20 16:54:52\nNiestety, to lotnisko jest nieperspektywiczne... jak przykro! Za kilka lat kończy się dojenie państwa. ;)


"Zawisza. Czarne krzyże"- J. Komuda - recenzja | HISTORIA.org.pl - historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne\nPowieść historyczna, Recenzje | Maciej Badowicz |\t15 kwietnia 2021 21:20\nWiele kart z życia Zawiszy Czarnego z Garbowa, herbu Sulima, stanowi po dziś dzień zagadkę. W powieści Zawisza. Czarne krzyże Jacek Komuda stara się wypełnić te luki, przenosząc czytelnika do początku XV wieku. Poznajemy legendarnego polskiego rycerza w czasie kampanii Zygmunta Luksemburskiego, prowadzonej w Bośni. Sulimczyk decyduje się na powrót do Królestwa Polskiego na służbę króla Władysława Jagiełły. Bez królewskiego błogosławieństwa Zawisza rusza z towarzyszami na Żmudź, licząc na wykupienie z krzyżackiej niewoli swojego brata, Piotra zwanego Krukiem. Ten zostaje bestialsko zamordowany przez braci-rycerzy, co staje się powodem dalszych perypetii Sulimczyka na Żmudzi, aż do wybuchu konfliktu polsko-litewsko-krzyżackiego.\nJuż na samym wstępie powieści Komuda „morduje” Kruka w krzyżackiej niewoli i komplikuje sobie narrację kontynuacji tomu. Wedle ustaleń prof. Mariana Biskupa, Piotr występuje w 1414 roku obok swoich braci, Zawiszy i Jana, którzy wysyłają z Sochaczewa list wypowiedni wielkiemu mistrzowi zakonu krzyżackiego. Ponadto źródła wskazują na dość późną datę jego śmierci, ok. 1426 roku. Ale, jak to w powieści, rządzi się licentia poetica.\nW prozie Jacka Komudy zauważalny jest pewien schemat, który przenosi ze swoich poprzednich powieści: awanturnictwo, romantyczne zrywy, powabna niewiasta ( w tym wypadku kusząca poganka); względną nowością może być „drużyna pierścienia”. W tym ostatnim przypadku mamy prawdziwą plejadę charakterów: Zawiszę, Czeleja-Rusina i najwierniejszego sługę, dość szybko zgładzonego; Gedeona Borkowica (tak, z tych Borkowiców, którego najsłynniejszego przedstawiciela - Maćka - król Kazimierz Wielki skazał na śmierć głodową - przy.aut.) - syna raubrittera z Pienin, którego Zawisza przebił mieczem, zobowiązał się umierającemu wziąć syna na wychowanie, a tenże syn z czasem Zawiszę pokochał niczym brata (czy to rycerski honor, czy już paradokument rodem z TVN-u...?); do tego dołączmy mnicha Perygryna, domniemanego autora chanson de geste Zawiszy, od którego „mierny, ale wierny„ Długosz miał podjąć same ”świętości”, bez żadnych bezeceństw z poganką w żmudzkim gaju; wreszcie Zbigniew Oleśnicki- ambitna kreaturka, której ostrogi przeszły szybko koło nosa- zdaje się być on zwornikiem koncepcji na całą opowieść o Zawiszy, gdyż do Oleśnickiego odnoszą się najczęściej futurospekcje (przeciwieństwo retrospekcji- przyp. aut.).\nTo nie jedyne „fantastyczne„ wątki u Komudy, przy których wymyślona „komturia Wodokzen„ jest prawie jak Sienkiewiczowska komturia w Szczytnie. Mamy pogański gaj gdzie można podrapać jelenia za rogiem, pływającą krzyżacką platformę na Dubissie do rozsadzenia prochem, przydrożną karczmę z bogatym zapasem mołdawskiego wina (szaleństwo!) ‚kuszników walących serią niczym z karabinu, czy taranujących się na moście francuskich gości Zakonu po „razy” z kopii od Zawiszy. Wątek walk podjazdowych Zawiszy na Żmudzi, ciągnący się przez kilka rozdziałów, awanturniczy i zbójecki, zdaje się być mocno naciągany i w pewnym momencie nużący. A stwierdzenie o ”podłości krzyżackiego wina”, choć wybrzmiało ono z ust Francuzów, trudno mi Autorowi podarować-stoją w sprzeczności z częścią przekazów o alkoholu wytwarzanym w średniowiecznych Prusach.\nKomudzie trzeba oddać częściowe przygotowanie do tematu - znawstwo w opisie stroju rycerskiego, oporządzenia konia, życia codziennego na dworze, stylu prowadzenia ówczesnych rozmów i dyplomacji. To najmocniejsze punkty powieści, rozsiane po rozdziałach, czasem w kilkustronicowych fragmentach. Można wczuć się w podróż konną Zawiszy, przekraczającego pasma górskie, przez Kraków dalej na północ, gdzie zaczyna się gęsty bór, a człowiek całkowicie ulega naturze. Dalej jest już tylko fantazja.\nZ zaciekawieniem i dużą nadzieją przyjąłem rozdział „Wojna„ i ”Dzień żelaza” , gdzie autor przechodzi do rozprawy z tematem Wielkiej Wojny Korony i Litwy z Zakonem. Pochwały należą się Komudzie za następujące elementy: przybliżenie ostatnich dni przed grunwaldzką batalią, w tym wejścia wojsk sprzymierzonych na terytorium Zakonu i pierwszy kontakt z wojskami von Jungingena; za realistyczny obraz spalenia Dąbrówna; faktyczne poświęcenie pułków smoleńskich Lingwena Semena w czasie bitwy (stanowiły one niejako pivot w systemie obrony wojsk Korony po pozorowanej ucieczce Litwinów z pola walki- przyp. aut.) i wątki udziału dyplomatów po obu stronach. Niemniej i tu nie ustrzegł się Autor pewnych uchybień. Za najważniejsze z nich to oparcie się o starsze opracowania (dostrzegam tu widmo pomnikowej już pracy prof. Kuczyńskiego, w stosunku do aktualnie wypracowanych, a wartych nie mniejszej uwagi tez prof. Krzysztofa Kwiatkowskiego i prof. Svena Ekhdala). Przejawia się to także w planie bitwy, znajdującym się po wewnętrznej stronie okładki. Drugie - zbyt duże zawierzenie słowom Długoszowym w opisie grunwaldzkiej bitwy, w tym także obiegowej opinii o czeskich najemnikach. No i Litwini uciekający bardziej ze strachu przed Krzyżakami, aniżeli wykonujący wcześniej opracowany taktyczny manewr wyciągający część sił przeciwnika z pola bitwy. Widać, że Komuda przedkłada obraz Jagiełły jako wybitnego stratega nad faktyczny udział Witolda w opracowaniu planu kampanii.\nWalory techniczne książki są trudne do ocenienia, ze względu na otrzymanie od wydawnictwa „egzemplarza recenzenckiego”, a więc niekomercyjnego. Piszę swoją opinię w momencie, kiedy praca znajduje się przed ostatnią korektą i łamaniem. Okładka nawiązuje do serii o polskich bohaterach - Hubala, Westerplatte czy Wizny. Zauważalna na pewno jest zmiana materiału wydruku. W stosunku do pozostałych książek z cyklu o polskich bohaterach Fabryka Słów pokusiła się w tym wypadku o grubszy, biały papier. Pojawiają się jednak wątpliwości. Nie można stwierdzić choćby, czy w wydaniu komercyjnym pojawią się ilustracje lub mapy w rozdziałach, albo po wewnętrznej stronie okładki. Z pewnością zwraca uwagę fakt, że fragmenty obcojęzyczne nie mają przygotowanego tłumaczenia. O ile sam nie mam problemu z tłumaczeniem fraz po łacinie, francuskich zawołań czy niemieckich hymnów, o tyle dla przeciętnego czytelnika wersety po litewsku mogą stanowić nie lada problem. Zwłaszcza, że przy litewskim przydałby się zapis fonetyczny.\nEdit: Po rozmowie z wydawnictwem za pośrednictwem mediów społecznościowych udało się ustalić, że do egzemplarza wprowadzonego na rynek detaliczny dodano ozdobne strony na początku rozdziałów, mapę pokazującą sytuację w przededniu wybuchu Wielkiej Wojny, plan bitwy na polach Grunwaldu, a także poprawiono literówki. Co do pozostałych uwag - nie uzyskałem informacji.\nTakże umieszczenie przypisów w formie wyciętych, pogrubionych fragmentów powieści i obszerne wyjaśnienia są wrzucone do „Przypisów„ i tworzą osobny rozdział. O ile w „Przypisach„ można lokalizować dany fragment (są podzielone według numeracji rozdziałów), o tyle brakuje zwyczajnej „gwiazdki” w części głównej tekstu, która odsyłałaby czytelnika w danym momencie lektury na tył pozycji. Ktoś może zapytać: ”czym, u licha, jest dublet w stroju zakonnym?”, a wyjaśnienie nie pojawi się zbyt szybko, bo dopiero po 407. stronie.\nEdit: W przededniu premiery Fabryka Słów przeprowadziła rozmowę online z Jackiem Komudą. Autor wskazał, że wykreowana przez niego postać w pewnym stopniu różni się od Zawiszy Sapkowskiego z „Trylogii husyckiej”. Jest mniej chamski i butny, a bardziej romantyczny, ukazujący chlubę polskiego rycerstwa.\nPo lekturze Zawiszy, pierwszego tomu wcześniej zapowiadanej serii przygód o polskim rycerzu, widać że Komuda trzyma dalej szablę, ale jeszcze nie ma w dłoni topora czy miecza dwuręcznego. Fani znajdą dla siebie to, co uwielbiali w innych powieściach- intrygi, lejący się strumieniami alkohol i pełną akcji przygodę. Jednak widać, że przy pisaniu czas chyba naglił i było bezpiecznie trzymać się utartych ścieżek.\nAutor w kolejnym tomie musi się prawdziwie zmierzyć z legendą Sulimczyka, zwłaszcza że ma przed sobą kilka wciągających wątków - sobór w Konstancji, powrót na służbę u Luksemburskiego i walki z Turkami. Wielbiciele średniowiecznej opowieści nie są w ciemię bici.


W ubiegłym tygodniu również obserwowaliśmy podwyżki w skupach. Ten tydzień także przyniósł niespodziankę. Ceny byczków w skupie wzrosły o około 20-50 gr za kg wagi poubojowej. Trudno powiedzieć czy to passa na rynku, czy pojedyczne epizody i lepszy nastrój w zakładach.\nNajprawdopodobniej do skupów w ostatnich trzech tygodniach trafiało mniej żywca, ze względu na intensywne prace polowe - żniwa, belowanie słomy i pierwsze prace pożniwne. Niebawem zaczyna się siew rzepaku, także rolników w zakładach również będzie mniej. Podobnie jest w całej UE, także na rynku chwilowo będzie brakowało towaru, a ceny będą podnoszone. Plony są całkiem niezłe, więc hodowcy nie wyzbywają się nadliczbowych sztuk w stadzie. Jedynym problemem, który może się pojawić i wynika z ubiegłorocznej suszy to koniec zapasów kiszonki z kukurydzy. Powoli rodzi się stwierdzenie, że wracamy do normalności - ale... nie ma co cieszyć się zbyt prędko, bowiem w niektórych krajach (również u naszych odbiorców wołowiny, w Hiszpanii) przywracane są ponownie ograniczenia, np. zamykane są znowu placówki gastronomiczne, ze względu na wzrost przypadków koronawirusa.\nW tym tygodniu za byka w klasie R otrzymamy średnio 12,34 zł/kg, za byka w klasie O 11,86 zł/kg wbc.\nZa jałówki w klasie R zakłady w tym tygodniu średnio oferują 12,43 zł/kg, a za klasę O 11,58 zł/kg.\nKrowy w klasie R skupy biorą średnio za 10,62 zł/kg, a w klasie O za około 9,97 zł/kg.\nSpożycie mięsa spada. Ten trend kształtuje ofertę detalistów


1 055 040 zł Cena zakupu 75 m2 Powierzchnia 14 068 zł/m2 Cena za metr\n477 211 zł\nKraków » ul. Galicyjska\nCena: 477 211 zł\nOsiedle Centralna Park jest zlokalizowane w północno-wschodniej części Krakowa, w dynamicznie rozwijającej się dzielnicy Czyżyny. więcej »\nPlac na Groblach. 4 pokojowe, dwupoziomowe mieszkanie z widokiem na Wawel. Unikatowe mieszkanie tuż przy Wawelu w kamienicy z 1992 r . Wejście do klatki w oficynie z zamykaną bramą. Powierzchnia użytkowa mieszkania wynosi: 90,24 m 2 , oraz dodatkowo pow. piwnicy: 2,99 m 2 i komórki lokatorskiej znajdującej się przy wejściu do mieszkania: 5,51m... więcej »\nKraków, Kraków-Nowa Huta, Mistrzejowice, Bohaterów Września Miesz...\nOpis nieruchomości Apartament, Gotowy, Taras, Piękny Widok z Okna Na sprzedaż oferujemy apartament 100 m2 w inwestycji zlokalizowanej na Mistrzejowicach. Os. Bohaterów Września 84. Mieszkanie o metrażu 100 m2 składa się z: salonu. osobnej kuchni z oknem, trzech osobnych sypialni, łazienki, przedpokoju. Do mieszkania przynależy bardzo duży taras o powierzchni 30 m2, z którego rozpościera się widok... więcej »\n1 084 590 zł\nCena: 1 084 590 zł\nMieszkanie Kraków Podgórze, ul. Cegielniana\nMieszkanie na osiedlu Cegielnianym znajdujące się na pierwszym piętrze w małej kamienicy z okresu miedzy wojennego.W budynku znajdują się dwa mieszkania dodatkowo budynek podpiwniczony gdzie znajdują się dwa garaże do w/w nieruchomości przynależny jeden garaż plus pomieszczenia w piwnicy . Właściciel również posiada 1/2 udziału w działce wokół budynku - cała działka o powierzchni 1632m2. Lokal z... więcej »\nMint Property prezentuje piękne czteropokojowe mieszkanie o powierzchni 109 m2 położone przy ul. Reduta Trzypoziomowe mieszkanie położone jest na drugim piętrze budynku z 2005 roku, składa się z następujących pomieszczeń: Poziom najniższy (II piętro budynku): Ponad 50 m2 salonu z kominkiem i wyjściem na balkon na spokojną, zieloną część okolicy Jasna, otwarta kuchnia z wyspą- w kuchni są aż dwa ok... więcej »\nApartamenty Tetmajera110 to przestronne mieszkania w nowoczesnej zabudowie bliźniaczej. Inwestycja składa się z 10 prestiżowych budynków, których przemyślany układ daje poczucie komfortu i harmonii.Bronowice to jedna z najatrakcyjniejszych dzielnic Krakowa . Miejsce ściśle powiązane z historią Młodej Polski i sztuką Stanisława Wyspiańskiego. Miejsce ciche i spokojne, ale ze... więcej »\nKraków Mistrzejowice os. Oświecenia 75m 2xBALKON 4pokoje\nKraków, Mistrzejowice, os. Oświecenia, 75m2 + 2 BALKONY, 4 pokoje Zapraszamy do prezentacji 4 pokojowego, przestronnego mieszkania o powierzchni 74,8 m2 znajdującego się w na 4 piętrze w 10 piętrowym bloku na osiedlu Oświecenia. MIESZKANIE SKŁADA SIĘ Z: - czterech niezależnych pokoi o wymiarach 18.10m, 13.25m, 11.15m, 8.54m - jasnej kuchni o pow. 7.94m - łazienki 4.02m - osobnego wc 1.67m - przedp... więcej »\n1 002 272 zł\nCena: 1 002 272 zł\nOFERTA NA WYŁĄCZNOŚĆ BIURA ESTATE DEALER BEZ PCC. FAKTURA VAT! Na sprzedaż 4-pokojowe mieszkanie, o powierzchni 81,53 m2 położone w dzielnicy Czyżyny przy ulicy Biskupa Piotra Tomickiego w Nowej inwestycji Botanika. LOKALIZACJA/KOMUNIKACJA: Mieszkanie usytuowane w spokojnej okolicy, blisko tereny zielone Łąk Nowohuckich. W niedalekiej odległości dobrze rozwinięta baza usługowo-handlowa, Centrum Ha... więcej »\nMieszkanie Kraków 138m2 (nr: 15580)\n4 pokoje, Stare Miasto,138m2+balkon Biuro Nieruchomości Mint Property ma przyjemność zaprezentować 4 pokojowe mieszkanie w ścisłym centrum Krakowa, przy ulicy Staszica. Prezentowana nieruchomość znajduje się na 2 piętrze zadbanej kamienicy z 1907 roku. Obecnie nieruchomość jest podzielona na 2 niezależne mieszkania, dlatego się sprawdzi jako zakup inwestycyjny. Mieszkanie I ma powierzchnię ok. 86... więcej »


Zack - Reling łazienkowy 75 cm Scala - Alice - stal nierdzewna polerowana | Barokko.pl\nStrona główna » Dom » Łazienka » Wieszaki i półki » Zack - Reling łazienkowy 75 cm Scala - Alice - stal nierdzewna polerowana\nStrona główna›Dom›Łazienka›Wieszaki i półki›Zack - Reling łazienkowy 75 cm Scala - Alice - stal nierdzewna polerowana\nBędący idealnym miejscem na powieszenie ręcznika łazienkowego podwójny reling wyróżniający się opływowym, minimalistycznym kształtem oraz elegancją. Został wykonany z trwałego i solidnego materiału odpornego na szkodliwe działanie czynników...\nBędący idealnym miejscem na powieszenie ręcznika łazienkowego podwójny reling wyróżniający się opływowym, minimalistycznym kształtem oraz elegancją. Został wykonany z trwałego i solidnego materiału odpornego na szkodliwe działanie czynników zewnętrznych. Reling można przymocować do ściany za pomocą kleju montażowego lub skorzystać ze znajdujących się w zestawie kołków. Poza swoim podstawowym przeznaczeniem będzie niewątpliwie przyciągającym uwagę elementem dekoracyjnym wzbogacającym wystrój każdej łazienki.\nZack - Półka łazienkowa Scala - stal nierdzewna polerowana


Recenzja | Trap Runner (Amiga) – retronagazie\n23 października 2018 WojT RETROrecka 20\nW świecie retro dzieje się dobrze, a nawet coraz lepiej. Co rusz widać i słychać jakieś wydarzenia związane ze światem retro – a to jakaś multiplatformowa impreza retrogaminowa, a to jakieś multiplatformowe demoparty, czy wszelkiego rodzaju zloty organizowane w różnych miejscach kraju, czy świata. Tak, świata, bo chyba już cały świat ogarnęła mania retro – portale, podcasty, videoblogi, gameplaye, longplaye, sklepy online, sklepy stacjonarne, zloty, imprezy, wydarzenia. Dochodzi już nawet do komercjalizacji tego trendu – z jednej strony takiej fajnej, bo pojawiają się wydawcy gier wydający ciekawe tytuły, ale z drugiej strony pojawiają się również takie podmioty, które chcą jedynie na fali tego trendu skorzystać… Ale nie o tym tutaj będziemy rozprawiać :)\nNie śledzę wszystkich retro newsów i wydarzeń, które się dzieją na świecie, a nawet nie wszystkie, które się dzieją w Polsce. Ale od czasu do czasu gdzieś przeczytam jakąś informację, albo ktoś podrzuci mi jakieś info o nowym demie czy grze. Tak było i tym razem.\nWe wrześniu, w pierwszej połowie września, od 7 do 9 września dokładnie, w kraju naszych bratanków, czyli na Węgrzech, odbyło się największe węgierskie party demoscenowe – Function. Na tym to party niestety nie byłem (tak jak i na mnóstwie innych party :P), ale było tam wielu ludzi i wielu twórców, którzy przyjechali by się integrować. A jakże! I jakie to pewnie były ciekawe integracje! Ale przyjechali tam również po to, by pokazać coś ciekawego, co tam w swoich sypialniach (a może już teraz prodki nie powstają w sypialniach?) wytworzyli. Nie pomnę już gdzie (lub kto) podsunął mi informację, że na tymże party pojawiła się gra na Amigę – Trap Runner. Tytuł ostatecznie zajął drugie miejsce w Game Development Compo.\nPrzyjdzie nam przemierzać niezwykle kolorowe światy\nZa powstanie tej gry, odpowiadają grupy Night Owl Design i Retroguru. Night Owl Design to ci sami, którzy zrealizowali bardzo fajny tytuł – Solid Gold. Jeśli ktoś nie grał, to polecam, skończyłem i nie żałuję. Natomiast Retroguru znane jest z niezmiernie frustrującej serii gier SQRXZ, ale również windowsowej gierki Giana’s Return (1-sze miejsce na Szwajcarskim demoparty w 2009 roku w kategorii Wild/Alt/Game). Wspominam akurat tutaj ten tytuł, bo nowa gra ciut czerpie z tamtego tytułu (chyba nawet niektóre grafiki są z niej zapożyczone). Przejrzałem więc screeny i zaciekawiło mnie niezmiernie, ponieważ widać było nawiązania zarówno do wspomnianych tytułów oraz… oczywiście, nie mogłem się pomylić, do mojego ulubionego tytułu – Giana Sisters. Skoro zobaczyłem diamenciki, platformy (a platformery to jeden z moich ulubionych gatunków), to nie mogłem się oprzeć, aby tytułu nie uruchomić.\nDrugi świat – pustynia, bloki skalne, lawa, kaktusy – pełna sielanka ;)\nOd strony technicznej gra prezentuje się dobrze. Uruchamia się na dowolnej Amidze z 1MB, a w związku z tym, że napisana jest w 100% w Assemblerze, działa po prostu dobrze. Grafika jest ładna i kolorowa a animacja postaci głównej i pozostałych elementów gry dynamiczne. Szybki scrolling wprowadza do gry odpowiednią dynamikę. Całość powoduje, że gra się przyjemnie, ale przez to często „zgubnie”. Bardzo łatwo zapomnieć o tym, że gdzieś czyha niebezpieczeństwo i giniemy często :). No więc pobrałem grę – jest darmowa (bo przecież to produkcja na demoparty) i dostępna do pobrania tutaj – i uruchomiłem ją na emulatorze. Wspominałem już w mojej recenzji Worthy, że nie jestem w stanie przenosić gier na Ami, bo sprzedałem przejściówkę PCMCIA-CF, a nowej jeszcze nie nabyłem. A nawet gdybym miał tą przejściówkę, to i tak nie dałbym rady grać na fizycznym sprzęcie, bo aktualnie moja koleżanka (A1200) leży u Borsuka. Jak się później okazało, dobrze się stało, że grałem na emulatorze, bo przynajmniej mogłem robić save state (chciałem ukończyć grę, aby móc ją zrecenzować) a bez nich przejście gry byłoby zdecydowanie trudniejsze.\nZ krótkiego intra składającego się z pięciu ekranów statycznych z obrazkami i tekstem dowiadujemy się o co tutaj w ogóle chodzi. Parka ciekawie wyglądających postaci – jakieś ufole, czy inne pokraki w skafandrze z dwoma czarnymi jak węgielki oczkami – udała się w niedzielne popołudnie na spacerek po lesie. Wiadomo, kocyk, piknik i te sprawy… naraz przylatuje jakaś poczwara z kosą i zabiera facetowi dziewczynę, mówiąc, że może próbować ją odzyskać, ale raczej nie wróży mu sukcesu. Nasz dzielny gieroj jednak stwierdza, że takich kobiet na świecie nie ma za dużo i rusza jej na ratunek.\nPaskudny demon ciemności psuje nam sielankowe popołudnie spędzane na kocyku\nJest to typowy platformer, w którym przesuwamy się tylko w prawo (nie ma ruchów ani w górę ani w dół) i przy okazji zbieramy znajdźki i rozprawiamy się z przeciwnikami. Nie dysponujemy żadną bronią, więc zabijamy przeszkadzajki skacząc na ich grzbiet – uwaga, nie na wszystkie można skakać. Postać może się również schylać, aby uniknąć przelatujących na wysokości głowy pszczół czy innych latających stworów, które po dotknięciu nas zabijają.\nGra nie wymaga przejścia za jednym razem, udostępnia możliwość kontynuowania od etapu, w którym utraciliśmy swoje ostatnie życie – ale tylko do czasu resetu komputera (stan nie jest zapisywany, tak jak na przykład było to w Worthy). Szczęśliwie dostępne są jeszcze kody, które pozwalają rozpocząć rozgrywkę od dowolnego etapu – wiadomo jednak z czym się to wiąże (reset stanu punktowego i … ten uczuć, że jednak nie przechodzisz gry od początku).\nBłąd w grze powoduje, że musimy czasem wgrać ją od nowa… albo zrobić sobie akurat przerwę\nProponuję zapisywać sobie kody do etapów (lub zapisywać stan jeśli gracie na emulatorze), ponieważ jeśli będziecie często ginąć i rozpoczynać dalszą grę z kontynuacji… to czeka Was niespodzianka. Wersja, która została upubliczniona (przynajmniej ta, w którą ja grałem) ma błąd, objawiający się tym, że kilkukrotne kontynuowanie gry kończy się zawieszeniem gry i pięknym ekranem debugu ;). Za pierwszym razem dostałem tym w twarz gdzieś w połowie drugiego świata, więc uruchomiłem grę ponownie i rozpocząłem od początku… doszedłem do świata trzeciego, gdzie znowu potrzebowałem kilkukrotnie skorzystać z kontynuacji (czy wspominałem już, że będąc nieuważnym giniemy często?) – i błąd pojawił się ponownie… oczywiście nie miałem wtedy ani save state ani kodów… Zatem zgodnie z sugestią kolegi Lokatego (wspominałem mu o tym bugu w pracy na pogaduchach w kuchni) zacząłem zapisywać kody – to pomogło o tyle, że nie musiałem zaczynać już od nowa przy kolejnych wystąpieniach błędu. Natomiast nie pomogło na kolejne rozpoczynanie poziomu od nowa (czy wspominałem już, że będąc nieuważnym giniemy często?) – tutaj przydają się jednak save state’y :)\nCała gra podzielona jest na 5 światów a każdy z nich podzielony jest na 5 etapów (4 główne i jeden bonusowy). Istnieje jeszcze jeden etap bonusowy nie powiązany z żadnym ze światów oraz walka z bossem (tym co to porwał naszą panienkę). Każdy ze światów ma inny klimat i kolorystykę – przypominają nieco znane wszystkim gry. I tak świat pierwszy to Greenland – zielone łąki i bloczki skalne z jaskiniami, pełna sielanka. Drugi to Desert – surowe pustynne klimaty i hektolitry lawy, do której bardzo łatwo spaść przeskakując po wąskich słupkach. Trzeci świat to Candy World – tu widać nawiązanie do Zool’a, w czwartym świecie – Forest – mamy leśne ostępy a w piątym – Castle – widać nawiązanie do Superfroga i etapu z zamczyskiem.\nKolorowy, zoolowaty świat – zaczynają się buteleczki, które pozwalają uzupełnić kostki prowadzące do niedostępnych wcześniej miejsc\nWyjście wieńczące każdy etap może być czasem zamknięte – 2 etapy w każdym świecie można przejść bez konieczności wykonania jakiejkolwiek dodatkowej pracy, ale w dwóch pozostałych trzeba już się napracować – albo zebrać odpowiednią liczbę (wszystkie) czerwonych diamentów, albo zebrać odpowiednią liczbę (cztery) elementów układanki. Każdy świat kończy etap bonusowy, w którym w ustalonym limicie czasu należy zebrać maksymalnie dużo fantów i udać się do wyjścia, żeby dostać bonus punktowy.\nO ile zbieranie fantów i odnalezienie drogi do wyjścia w niektórych etapach jest to łatwe, o tyle w niektórych trzeba się namęczyć. Gra jest jednak liniowa, to znaczy, że nie da się zepsuć etapu, zawsze da się go ukończyć, bo można wrócić do miejsca, w którym ewentualnie się coś zapomniało. Oprócz wymaganych do zebrania fantów są jeszcze takie, których zbierać nie trzeba, ale można – bo dodają punkty (żółte diamenty, owoce). Dodatkowo znaleźć można jeszcze gwiazdki (albo widoczne normalnie, albo ukryte pod oznaczonymi cegiełkami), których zbieranie powoduje zapełnianie symbolu gwiazdki widocznego w prawym dolnym rogu ekranu. Jego zapełnienie powoduje, że otrzymujemy dodatkowe życie. Dodatkowe życie możemy zebrać również w niektórych etapach w postaci symbolu 1UP umieszczonego przeważnie w jakimś trudno dostępnym miejscu. Niektóre z platform znikają po ich dotknięciu, więc trzeba szybko je wykorzystać i zebrać co na nich się znajduje.\nCzasem trzeba zmienić kolor, żeby przejść przez jakąś ścianę, lub nie spaść w otchłań\nCiekawym urozmaiceniem jest to, że aby dostać się do niektórych miejsc należy czasem wskoczyć na niewidzialną platformę (przyglądając się na ekran widzimy linię z kropek, która się pojawia na chwilę) czy zburzyć jakiś murek broniący dostępu do pomieszczenia poniżej czy obok. Czasem trzeba będzie również wyskoczyć poza ekran (pozycję naszego hipka zaznacza wtedy mały trójkącik) i przeskoczyć do dalszego miejsca. W niektórych etapach pojawiają się dodatkowe atrakcje w postaci buteleczek z płynem, który pozwala zapełnić przezroczyste kratki umieszczone na planszy. Taka przezroczysta kratka jest dla nas niedostępna, ale po wlaniu do niej zielonego płynu można na nią wskoczyć i przedostać się dalej. W kilku etapach mamy do czynienia z jednokolorowymi bloczkami (czerwonymi lub białymi) oraz takich samych kolorów pastylkami, które można zebrać. Zebranie takiej pastylki, powoduje zmianę koloru naszej postaci – przenikamy wtedy przez bloczki o tym samym kolorze co nasza postać – co trzeba wykorzystać aby przejść dalej, ale trzeba uważać aby nie przelecieć przez takie bloczki do wody albo do lawy. Kolor inny niż kolor bloczków powoduje, że można po nich chodzić, ale też nie można przejść przez ścianę takiego koloru – trzeba minimalnie kombinować, ale nie da się tego zepsuć ;)\nW kilku miejscach na każdym etapie dostępna jest skrzynka, jej otwarcie powoduje zapisanie miejsca „odrodzenia”. Kiedy zginiemy dalej, odradzamy się w miejscu skrzynki – po odrodzeniu nie ma już przeszkadzajek, które wcześniej zabiliśmy, co jest sporym ułatwieniem, bo na dalszej drodze nie będą nas już niepokoić. Co nie oznacza, że nie zginiemy i tak – wpadając na przykład do jakiejś dziury próbując skoczyć na wąski słupek, na którym znajduje się kolec, którego chcemy uniknąć, czy nadziewając się na ukrytą w trawie pułapkę lub roślinkę, która akurat wyrasta a jest dla nas śmiercionośna.\nBonusowy etap, dla fanów Pac Mana\nJako bonus, autorzy przygotowali niespodziankę. W jednym z etapów, jeśli nie udamy się do wyjścia, tylko będziemy eksplorować dalej, napotkamy ikonkę Pac Man-a, której zebranie przenosi nas do ukrytego świata – świat ten zrealizowany jest w stylistyce Pac Man-a. Kolorystyka żywcem wyjęta z gry, nasza postać zbiera kropki, a zabić ją usiłują duszki lub sam Pac Man. Ciekawe urozmaicenie a dla mnie dodatkowo, ponieważ ostatnio ukończyłem (i ustanowiłem wysoki wynik, pobijając mojego rywala Borsuka) jedną z ciekawszych wariacji tej gry – Pac-Mad.\nW ostatnim etapie czeka na nas gostek z kosą, który na początku porwał dziewczynę naszego bohatera. Pokonanie go nie jest trudne, ale trzeba dobrze zsynchronizować skoki, aby nie wskoczyć na jego kosę – odnalezienie ścieżki, według której należy się poruszać, by dokończyć dzieła nie jest wymagające – więc po kilku sprawnych skokach demon klęka. Z 2 ekranów zakończenia, z których dowiadujemy się, że uratowaliśmy świat z ciemności i nasza parka szczęśliwie może wieść swoje dalsze życie… do czasu aż demon ciemności nie powróci. Czyżby to była zapowiedź kolejnej części gry?\nNa zakończenie kilka słów o balansie gry. To chyba moje odczucie, ale wydaje mi się, że gra jest nieco źle zbalansowana. Niektóre etapy przechodzimy gładko, za pierwszym razem, a nawet przy odrobinie wysiłku jesteśmy w stanie zebrać wszystkie bonusy w etapie. Niektóre natomiast powodują ogromną frustrację i trzeba je przechodzić kilka/naście/dziesiąt razy, bo giniemy wielokrotnie, a liczba zgonów jest proporcjonalna do czasu, który spędzamy próbując przejść dany etap. Wiele razy musiałem więc zrobić sobie przerwę, by ukończyć etap po powrocie do gry za godzinkę lub na drugi dzień – z „wyczyszczonym” umysłem, co pozwalało na niepopełnianie błędów. A może taki był zamysł autorów?\nWszystko dobre, co się dobrze kończy :)\nPodsumowując – gra jest ciekawa i dla miłośników platformerów warta poświęcenia kilku godzin na ukończenie. Nie jest to może tytuł na miarę Giany Sisters czy Jimmy’ego Powera, ale nie można oczekiwać od scenowej (i do tego darmowej) produkcji aż tak wiele. Jeśli autorzy usuną błąd powodujący crash gry przy wielokrotnej kontynuacji, to gra nabierze jeszcze lepszego smaku – bo będzie można ją próbować ukończyć w trybie „kontynuacji” z kolegą (lub koleżanką). Dla mnie tytuł przyniósł kilka godzin fajnej zabawy, ale nie tyle, żebym chciał zagrać ponownie i wymasterować – może dlatego, że jest jeszcze tyle innych gier do ogrania?\nKomentarz do oceny: Fajny platformerek z ciekawą postacią bohatera i dynamiczną rozgrywką. Nie dla ludzi, którzy mają wysokie ciśnienie – ginąc często ciśnienie będzie skakać.


Szlak Architektury Drewnianej - SDM PL\nW województwie małopolskim szlak ten liczy ponad 1500 km i obejmuje 250 różnorodnych budowli i zespołów zabudowy. Wśród nich do najbardziej znanych należą oczywiście te wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO – kościoły w Binarowej, Dębnie Podhalańskim, Lipnicy Murowanej i Sękowej. Ale to tylko maleńki wycinek z listy niezwykle cennych obiektów znajdujących się na małopolskim szlaku. Trzeba bowiem pamiętać, że zabytkowa architektura drewniana, nieodłączny element polskiego krajobrazu, najlepiej zachowała się właśnie w Małopolsce. Pięknie też stapia się z tutejszym otoczeniem – zielonymi dolinami, malowniczymi pagórkami i wyniosłymi górskimi szczytami. Wszystkie obiekty na Szlaku Architektury Drewnianej są oznakowane tablicami, a dojazd do nich wskazują znaki drogowe. Od maja do września w ramach projektu „Otwarty Szlak Architektury Drewnianej” niektóre kościoły i cerkwie są udostępniane zwiedzającym. To niepowtarzalna okazja, by zobaczyć to, co zwykle bywa nieosiągalne. Choć sama koncepcja Szlaku Architektury Drewnianej narodziła się już pod koniec XX wieku to dopiero od 2008 roku szlak staje się bardziej dostępny dla zwiedzających. To wszystko dzięki idei Otwartego Szlaku Architektury Drewnianej. Dlaczego projekt nazwano otwartym? Ponieważ jego głównym celem jest udostępnianie zamkniętych na co dzień obiektów. Co roku od maja do września w wyznaczonych dniach i godzinach kilkadziesiąt drewnianych kościółków, cerkwi, dworów otwiera swoje wrota i prezentuje odwiedzającym świat, jakiego dotąd nie znali. Zachwyceni urokiem i atmosferą wyjątkowych miejsc turyści śledzą pilnie stronę www.drewniana.malopolska.pl, by nie przegapić informacji o cyklu koncertów pod nazwą „Muzyka Zaklęta w Drewnie”. Rokrocznie, przez 12 kolejnych tygodni, w świątyniach wpisanych na listę UNESCO oraz innych wybranych obiektach na Szlaku Architektury Drewnianej odbywają się koncerty. Nie jest możliwe, by nie znaleźć wśród nich czegoś dla siebie. Program wyjątkowo różnorodny, oprócz muzyki dawnej proponuje również jazz, a także możliwość obejrzenia widowisk tanecznych czy misteriów scenicznych. Zaangażowani w cykl koncertów i zaprzyjaźnieni ze Szlakiem to wybitnej klasy artyści, nierzadko scen światowych.\nWięcej informacji www.drewniana.malopolska.pl\nUrokliwe kościółki, wysmukłe cerkwie, wspaniałe dwory, eleganckie wille i malownicze chaty… Wszystko zbudowane z drewna. Takie właśnie niepowtarzalne obiekty pozwala zobaczyć Szlak Architektury Drewnianej.\nW województwie małopolskim szlak ten liczy ponad 1500 km i obejmuje 250 różnorodnych budowli i zespołów zabudowy. Wśród nich do najbardziej znanych należą oczywiście te wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO – kościoły w Binarowej, Dębnie Podhalańskim, Lipnicy Murowanej i Sękowej. Ale to tylko niewielki fragment listy niezwykle cennych obiektów znajdujących się na małopolskim szlaku. Trzeba bowiem pamiętać, że zabytkowa architektura drewniana, nieodłączny element polskiego krajobrazu, najlepiej zachowała się właśnie w Małopolsce. Pięknie też wtapia się w tutejsze otoczenie – zielone doliny, malownicze pagórki i wyniosłe górskie szczyty.\nWszystkie obiekty na Szlaku Architektury Drewnianej są oznakowane tablicami, a dojazd do nich wskazują znaki drogowe. Od maja do września w ramach projektu „Otwarty Szlak Architektury Drewnianej” niektóre kościoły i cerkwie są udostępniane zwiedzającym. W wyznaczonych dniach i godzinach kilkadziesiąt drewnianych kościółków, cerkwi, dworów otwiera swoje wrota i prezentuje odwiedzającym świat, jakiego dotąd nie znali.\nRokrocznie, przez 12 kolejnych tygodni, w świątyniach wpisanych na listę UNESCO oraz innych wybranych obiektach na Szlaku Architektury Drewnianej organizowane są koncerty pod nazwą „Muzyka Zaklęta w Drewnie”. W programie, oprócz muzyki dawnej są występy zespołów jazzowych, a także widowiska taneczne czy misteria sceniczne.


Pyszna Lopatka Jak Zrobic - Smaker\nPrzepisy na temat: pyszna lopatka jak zrobic\n...próchnicę. Zalecana dawka to do 15 gramów na dobę, w większej ilości może powodować efekt przeczyszczający. Wersja z niższym IG Podobnie jak w wersji light - zrezygnuj z cukru na rzecz ksylitolu...\n.... W tym czasie przygotowujemy polewę: W rondelku rozpuszczamy masło, jak będzie płynne dosypujemy 80g cukru i podgrzewamy mieszając do całkowitego rozpuszczenia cukru. Dolewamy 3-4 łyżki mleka...\nArtykuły na temat: pyszna lopatka jak zrobic\n...przez 5 minut po tym, jak mąka będzie już cała wmieszana. Wtedy przełóż ciasto do lekko natłuszczonej miski, przykryj folią spożywczą i wstaw do lodówki na 8 - 12 godzin (na całą noc). Następnego...\n.... Tak jak w Polsce w tłusty czwartek zjadacie multum pączków, my, Anglicy, mamy w tym samym tygodniu Pancake Tuesday - naleśnikowy wtorek - lub Pancake Day. (Czy czytając tę książkę, widzisz, ile jeden(...), naleśnikiem i w fartuchu, to on właśnie bierze udział w takim wyścigu. Te biegi są często sponsorowane, czyli biegacze zbierają pieniądze za każdy przebyty kilometr na jakiś zbożny cel, np. leczenie...\nO matko ale jakiego..... no cos strasznego.... Kolezanka ktora ze mna pracuje wyjechala do Polski i mnie denerwuje smsami ze jest fajnie i ze fajna pogoda....\newa gotuje bułeczki\ndeser jogurtowy z galaretka i brzoskwiniami\njak zrobić krem z brokułów\nsałatka z kurczaka i sera żółtego\nsernik bez sera na ciemnym cieście\ncebulki w occie z tuńczykiem\nproste na tort czekoladowy\nleczo z piersi kurczaka przepis


Lesinelle w aptekach w lokalizacji Mazowieckie | Gdzie po lek\nLesinelle w aptekach w lokalizacji Mazowieckie\nCena Lesinelle i apteki, w których jest dostępny\nLesinelle 21 tabletek jest dostępny w ponad 100 aptekach.\nWidocznych jest 100 ofert z najbliższych aptek w cenie od 19,99 zł do 35,00 zł. Zmień obszar wyszukania na mniejszy, aby przeglądać oferty pozostałych.\nTabletki antykoncepcyjne Lesinelle zawierają syntetyczne pochodne żeńskich hormonów płciowych. Niewątpliwym atutem jest to, że wykazują mniej działań niepożądanych typowych dla tabletek hormonalnych. Lesinelle, jak większość doustnych środków antykoncepcyjnych, nie jest dostępny bez recepty, ani refundowany przez NFZ, dlatego cena preparatu w aptekach może się różnić.\nWitam. Od ponad trzech lat stosuje antykoncepcję w postaci tabletek Lesinelle. Pani w aptece zaproponowała mi zamiennik w postaci drosfemine mini - ku...\nDzień dobry, podane preparaty zawierają te same substancje czynne, a więc ich działanie ,wskazania, przeciwwskazania do stosowania oraz działania niepożądane są takie same. Bez obaw może Pani zastosow...


Sklep motocyklowy - Linki do stron związanych z motoryzacją i tematami pokrewnymi.\nKatalog -> Motoryzacja -> Sklep motocyklowy\nNaszym zadaniem jest oferowanie grupie motocyklistów ubrań i akcesoriów motocyklowych. Jesteśmy dystrybutorem firmy Louis na terytorium naszego kraju. W sklepie prezentujemy nasz asortyment, a każdy internauta może zapoznać się ze specyfikacją produktu, porównać cenę oraz zapoznać się wyglądem.\nZadaniem wału napędowego jest przeniesienie momentu obrotowego między poszczególnymi zespołami układu napędowego. W pojazdach samochodowych wał kardana łączy źródło mocy np. skrzynia biegów, reduktor pojazdu z dyferencjałem tylnej osi. Wał kardana jest wymagany tylko w przypadku pojazdów z napędem na tylne koła, w których silnik jest zainstalowany z przodu lub pojazdów z napędem na wszystkie koła. Pojazdy z napędem na przednie koła nie wymagają wału napędowego, lecz tylko dwie półosie, które zapewniają przenoszenie siły z przekładni na koła


Przeprowadzki Poznan : Rozrywka\nNie każdy z nas ma na własnym koncie choćby jedną zmianę miejsca zamieszkania. Niemniej jednak są osoby, dla jakich słowo przeprowadzki nie jest sprawą całkowicie obcą. Polacy są narodem, który nie adoruje nagłych zmian. Oznacza to, że szybko przyzwyczajamy się i uzależniamy od naszych domów, znajomych nam miejsc, które odwiedzamy każdego dnia. Ciężko jest nam zmienić pracę czy znaleźć nowych znajomych. Głównie, gdy nie jesteśmy w wieku nastoletnim, a bariery towarzyskie stają się, co raz pokaźniejsze. Tutaj zweryfikuje się w tym wypadku stare powiedzenie: wszędzie przyzwoicie, ale w domu najlepiej, wskutek tego zobacz przeprowadzki poznan. Ażeby zachować życiową równowagę potrzebna nam będzie do tego stabilizacja. Niekorzystne jest, wobec tego stałe przeprowadzanie się i przenoszenie z miejsca na miejsce. Osoby, jakie tego doświadczają są w stanie bez skrępowania przyznać, że ciężko jest im odszukać swoje miejsce na świecie. Jak najbardziej nie mówimy w tym wypadku o sławnych ludziach: aktorach, modelkach, piosenkarzach, jakich praca wiąże się ze stałymi podróżami oraz zmianą miejsca zamieszkania.


Fototapeta - Iluminacje - Empire State Building - TapetyOnline.pl\n› Fototapeta - Iluminacje - Empire State Building\nKod produktu: A0-2XLFT173 \nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta "Iluminacje - Empire State Building" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta "Iluminacje - Empire State Building" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na klej. Można je zamontować w każdym pomieszczeniu, nawet łazience lub kuchni. Tapeta flizelinowa, pół-matowa powłoka. Flizelina kryje drobne niedoskonałości ściany. Tworzy ocieplającą warstwę izolacyjną i pozwala ścianom oddychać. Wodoodporny druk jest bardzo trwały.


Takidom.pl - sprzedam - mieszkanie / Kraków (małopolskie) - Nieruchomości\nsprzedam - mieszkanie 2-pokojowe, 38.10 m2 / Kraków\nSprzedam mieszkanie, małopolskie, powiat Kraków m., Kraków, Krowodrza\nPowiat Kraków m.\nUlica i nr Halicka\nPowierzchnia 38.10 m2\nINWESTYCJA JEST SKIEROWANA DO LUDZI, KTÓRZY CENIĄ SOBIE LOKALIZACJĘ INWESTYCJI\nMIESZKANIE 2 POKOJOWE MIESZKANIE W DZIELNICY KAZIMIERZ\nOK. UL. HALICKIEJ - METRAŻ CAŁKOWITY I UŻYTKOWY 38,10 M2\n2-pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 38,10 m 2 znajduje się w odrestaurowanej inwestycji w okolicy ulicy Halickiej w dzielnicy Kazimierz. Inwestycja jest realizowana przez sprawdzonego dewelopera na rynku Krakowskich nieruchomości.\nBudynek składa się z 5 kondygnacji. Mieszkanie które chcemy państwu zaprezentować znajduje się na 4 piętrze, jest 1-poziomowe a pomieszczenia posiadają wysokość 255 centymetrów. W mieszkaniu znajduje się pokój z aneksem kuchennym, sypialnia, łazienka razem z WC oraz przedpokój.\npokoju dziennego z aneksem - (18,1m2)\nsypialni - (10,4 m2)\nłazienki razem z WC - (3,7 m2)\nprzedpokoju - (5,90 m2)\nOkna nowe PCV z ekspozycją według stron świata: południowy-wschód. Wysokość pomieszczeń wynosi 255 cm. Czynsz dla mieszkania uwzględnia zaliczkę na opłaty eksploatacyjne, f. remontowy, wodę, śmieci, koszty administracyjne. Ogrzewanie i ciepła woda jest dostarczona z pieca dwufunkcyjnego w mieszkaniu. Na podłodze znajdują się panele, ściany z cegły pokryte są gładziami. W kuchni znajduje się aneks a łazienka jest po generalnym remoncie z natryskiem i stylowych płytkach. Mieszkanie gotowe do wprowadzenia. Mieszkanie dodatkowo oferowane z nowoczesnym wykończeniem - wizualizacje na załączonych do oferty fotografiach.\nInwestycja ta jest skierowana do ludzi, którzy poszukują praktycznych nieruchomości z lokalizacją blisko centrum. Mieszkanie usytuowane jest w sercu zabytkowej, dawniej żydowskiej dzielnicy Kazimierz z licznymi klimatycznymi uliczkami i zabytkami. Bliskość Bulwaru Kurlandzkiego przy Wiśle zapewnia bliski kontakt z naturą i miejsce na aktywny wypoczynek. Spokojna wspólnota i cicha ulica przy której mieści się budynek sprawia jest to idealna nieruchomość do inwestowania w doskonałej lokalizacji.\nBardzo dobra lokalizacja: Inwestycja zlokalizowana w okolicy ulic Starowiślna, Podgórska oraz Mostu Powstańców Śląskich, w atrakcyjnej dzielnicy Krakowa - Kazimierz. To centralna część miasta jest oddalona zaledwie 180 metrów od Bulwarów Wiślanych, 280 metrów od Galerii Kazimierz i 1 kilometr od Rynku Głównego.\nW niedalekim sąsiedztwie znajduje się kompleks uczelni Krakowskiej Akademii, Plac Nowy, Rondo Grzegórzeckie, Uniwersytet Jagielloński, Zamek Królewski na Wawelu.\nDogodny dojazd w każde miejsce Krakowa, blisko przystanki: zarówno tramwajowy jak i autobusowy\nNr oferty w biurze: MS 1484 ...484\n798 280Pokaż 189 (tel. kontaktowy)\nData aktualizacji: 2020-01-15\nID oferty w serwisie: 36370957\nOferta wyszukana: 1808 razy\n14 567 zł / m2\nKredytujemy mieszkanie 38.10 m2\nFirma: Krakowska Kamienica Tomasz Myśliwiec Krakowska Kamienica Tomasz Myśliwiec\nID oferty w biurze: KKA-MS-1484\nWszystkie oferty firmy na http://krakowskakamienica.takidom.pl\ntel. 798 280 189 Kontakt z wystawcą


Trzeba ratować święta! | Bajkochłonka\nTytuł: Trzeba ratować święta!\nW świątecznych nastrojach powracamy na pewną słynną farmę z bestsellerowej opowieści ,,Wielki zły lis” Benjamina Rennera.\nNakładem Wydawnictwa Kultura Gniewu ukazała się ostatnio kolejna, wyjątkowa pozycja, której akcja także ma miejsce w gospodarstwie pełnym charakternych i zupełnie nieposkromionych bohaterów!\n,,Trzeba ratować święta!” to książka, której poszukiwało wielu rodziców! Narracja sugerująca, że Święty Mikołaj nie istnieje i jest tylko powszechnie rozumianym symbolem – to ciągle innowacja w literaturze dziecięcej! Główny nacisk kładziony w tej pozycji jest jednak na komizm, kontrastujące ze sobą postacie oraz błyskawiczną akcję.\nKaczka i królik to dwójka przyjaciół, którzy za nic mają sobie zasady bezpieczeństwa. Potrafią wpakować się w kłopoty nawet wtedy, kiedy zamierzają tylko niewinnie ulepić bałwana. Ich opiekunem stara się być świnka, który przestrzegając oraz dając dobre rady – sam staje się celem niezamierzonych przykrości.\nKiedy okazuje się, że kaczka i królik przypadkowo zabijają Świętego Mikołaja, postanawiają pierwszy raz wziąć odpowiedzialność za popełnione czyny i wyruszyć w długą drogę po całym świecie, żeby rozdać dzieciom prezenty. Nie przekonuje ich nawet argumentacja świnki, że nie mogli zabić Mikołaja, skoro ten nie istnieje. Chcąc lub nie chcąc, wyruszają początkowo do supermarketu, a później… sami już dowiedzie się gdzie, sięgając po tę książkę.\nMuszę przyznać, że pod pretekstem opowiedzenia nieco slapstikowej historii, udaje się Benjaminowi Rennerowi przemycić kilka bardzo fajnych wątków. Przede wszystkim mamy poświęcenie i zaangażowanie rodziców w utrzymywaniu w umysłach dzieci ducha Świąt. Nawet najbardziej czarne charaktery diametralnie zmieniają się pod wpływem niewinnych istot, dla których są opiekunami i które pragną wierzyć w białobrodego staruszka.\nZ drugiej strony to także opowieść o tym, że dzieci lubią być niegrzeczne. Lubią robić ryzykowne rzeczy i można albo przymykać oko na ich wybryki oraz liczyć, że sami się czegoś nauczą, albo podążać za nimi krok w krok i… obserwować ich zupełny brak refleksji!\nBez względu na to, co każdy z czytelników odczyta dla siebie między linijkami tej historii obrazkowej – ,,Trzeba ratować święta!” zainteresuje każde dziecko, nawet takie, które przeważnie stroni od książek!\nBędzie to idealny prezent gwiazdkowy, do przeczytania w rodzinnym gronie w pierwszy lub drugi dzień Świąt. Polecam go dzieciom już powyżej 7 roku życia.\nLink do strony Wydawnictwa: https://www.kultura.com.pl/komiks/417/trzeba-ratowac-swieta-1.html\nZguba – recenzja książki obrazkowej Nowa praca Świętego Mikołaja – recenzja Szachy. Wszystko, co trzeba wiedzieć o grze starej jak świat – recenzja Chłopiec z gór – recenzja\nTags: +10, +11, +12, +13, +7, +8, +9, 2021, Benjamin Renner, blog książkowy, Boże Narodzenie, Krótkie Gatki, Krzysztof Umiński, książki dla dzieci, książki na świąteczne wieczory, książki na święta, książki o tym że mikołaj nie istnieje, książki obrazkowe, Kultura Gniewu, recenzent książek, recenzje książek, Święty Mikołaj, Trzeba ratować święta!, Wydawnictwo Kultura Gniewu