Treść orzeczenia I C 1375/15 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nI C 1375/15 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Warszawie z 2016-12-09\nSygn. akt I C 1375/15\npo rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. w Warszawie\nI. zasądza od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę (...) na rzecz I. B. kwotę 506.250 (pięćset sześć tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych wraz z ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 grudnia 2016 roku do dnia zapłaty,\nIII. ustala, że powódka wygrała proces w 100% i postawia szczegółowe rozliczenie kosztów procesu po uprawomocnieniu się wyroku przez referendarza sądowego.\nPozwem z dnia 4 grudnia 2015 r. I. B. wniosła o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Wojewody (...) odszkodowania w wysokości 408.240 zł za szkodę wyrządzoną wydaniem z naruszeniem prawa oraz nieważnych decyzji i orzeczeń administracyjnych, a także o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.\nUzasadniając swoje stanowisko powódka podniosła, że nieruchomość (...) położona przy ul. (...) przeszła na własność gminy m. st. W. z dniem wejścia w życie Dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (dalej: Dekret). Na dzień tego zdarzeniem nieruchomość stanowiła własność S. P., G. K., J. i J. małżeństwa N. oraz H. H.. Na mocy umowy zawartej przed notariuszem w dniu 28 czerwca 1946 r. dotychczasowi właściciele przenieśli należącą do nich nieruchomość, to jest wzniesiony na niej trzypiętrowy murowany dom mieszkalny oraz prawa wynikające z Dekretu na rzecz A. i A. małżonków R..\nOrzeczeniem z dnia 21 kwietnia 1954 r. Prezydium Rady Narodowej odmówiło przyznania A. i A. R. (1) prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. (...). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Marszałka (...) z dnia 6 października 1954 r. 14 maja 1956 r. jako właściciel nieruchomości wpisany został Skarb Państwa. W dniu nacjonalizacji nieruchomość miała 293,19 m 2. W 1991 r. wyodrębniono z niej działkę ewidencyjną nr (...) o powierzchni 178 m 2. Grunt ten stanowi własność gminy W., a wyodrębnione zostały z niego cztery lokale o numerach (...). W 2008 r. Minister Infrastruktury, że w części dotyczącej sprzedanych lokali nr (...) oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali zostały wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części decyzji, Minister stwierdził jej nieważność. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia 18 maja 2010 r. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w, który przychylił się do stanowiska właścicieli lokali nr (...) i uchylił decyzję w tym zakresie, stwierdzając jej wykonalność i ostateczność w pozostałej części. Na skutek skargi kasacyjnej, NSA, wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargi właścicieli lokali nr (...). Dnia 19 grudnia 2012 r. do SKO zostały złożone z kolei wnioski o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji administracyjnych z dnia 3 listopada 1989 r. oraz 6 marca 1990 r. wydanych przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami (...) Dzielnicowego W. M., na mocy których wyodrębniono i dokonano sprzedaży lokali nr (...). Dnia 16 kwietnia 2013 r. SKO uznało, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem prawa. Decyzje stały się ostateczne.\nPowódka oraz jej matka R. R. (2) są jedynymi spadkobiercami A. i A. R. (1), każda w ½ części spadku, stąd też posiada legitymację czynną do wystąpienia z niniejszym powództwem.\nOstatecznie, wniosek z dnia 21 stycznia 1948 r. o przyznanie własności czasowej do nieruchomości przy ul. (...) został rozpoznany i w dniu 11 października 2012 r. Prezydent (...) W. przyznał spadkobiercom A. i A. R. (1) prawo użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o powierzchni 178 m 2, oznaczonego jako działka o numerze (...), jednak z wyłączeniem udziałów w gruncie związanych z prawem odrębnej własności lokali o numerach (...). Fizyczny zwrot nieruchomości nastąpił w dniu 1 grudnia 2011 r. Z kolei ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz powódki oraz jej matki nastąpiło w dniu 14 lipca 2014 r.\nJako podstawę dochodzonego odszkodowania, powódka wskazała wydanie z naruszeniem prawa orzeczeń administracyjnych dotyczących nieruchomości położonej przy ul. (...). Odpowiedzialność pozwanego wynika z kolei z wydania wadliwej decyzji przez Prezydium Rady Narodowej odmawiającej ustanowienia prawa własności czasowej oraz wadliwych orzeczeń Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami (...) Dzielnicowego W. – M., na podstawie których doszło do sprzedaży lokalu nr (...).\nW ocenie powódki, szkoda wynika z wydania w dniu 6 października 1954 r. decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej oraz utrzymania jej w mocy orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej. Wysokość szkody została ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania. Z kolei adekwatny związek przyczynowo – skutkowy zachodził pomiędzy wydaniem z rażącym naruszeniem prawa decyzji, a rozdysponowaniem lokalami na rzecz osób trzecich i tym samym doprowadził do bezpowrotnej utraty udziału w prawie własności (pozew k. 2 – 8).\nW odpowiedzi na pozew Skarb Państwa reprezentowany przez Wojewodę (...) wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.\nW ocenie pozwanego, powódka nie wykazała zaistnienia bezpośredniego, normalnego związku przyczynowego pomiędzy powstałą szkodą, a źródłem szkody, czyli poszczególnymi decyzjami administracyjnymi dotkniętymi wadą prawną. Zdaniem pozwanego decyzje sprzedażowe nie mogły zostać uznane za samoistne źródło szkody polegającej na utracie praw majątkowych do nieruchomości, dlatego że samo wzruszenie decyzji nie powodowałoby, że powódka mogłaby żądać naprawienia szkody, jeśli nie zostałaby wzruszona decyzja o odmowie, ponieważ na jej mocy grunt i posadowiony budynek nadal był własnością Skarbu Państwa, natomiast wzruszenie samej wadliwej decyzji o odmowie przyznania własności czasowej jest wystarczające do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym. W związku z tym, zdaniem pozwanego, decyzje sprzedażowe nie pozostają w związku z wyrządzeniem szkody, a pierwotną przyczyną jest wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej. Co więcej, o definitywnej utracie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości przez powódkę można mówić jedynie w kontekście prawnym odmownej decyzji dekretowej. Pozostałe zdarzenia mają natomiast charakter następczy i tylko łącznie tworzą łańcuch przyczynowo – skutkowy. Zatem, w ocenie pozowanego jedynie czynność przywłaszczenia przez Skarb Państwa prawa, mogłaby być deliktem administracyjnym, nie mają takiej cechy dalsze rozporządzenia tym prawem poprzez sprzedaż lokali. Ostatecznie, pozwany podniósł zarzut niewykazania szkody oraz związku przyczynowego. Ponadto, pozwany wskazał na ewentualną potrzebę uwzględnienia, przy ustalaniu wartości doznanej szkody, ograniczeń prawa własności powódki, wynikających z publicznej gospodarki lokalami i tzw. kwaterunku. Co więcej, zdaniem pozwanego, żądanie odszkodowawcze należało uznać za przedwczesne, z tej racji, że droga administracyjna pozwalająca na ustalenie zakresu ewentualnie zaistniałej szkody nie została wyczerpana na moment sporządzania odpowiedzi na pozew (odpowiedź na pozew k. 97 – 105).\nW piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2016 r. powódka zmodyfikowała żądanie pozwu w ten sposób, że domagała się zasądzenia odsetek od należności głównej od dnia ustalenia wysokości szkody, to jest sporządzenia opinii przez biegłego w sprawie, do dnia zapłaty, podtrzymując żądanie w pozostałym zakresie (pismo procesowe k. 110 – 112).\nW piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2016 r. powódka rozszerzyła powództwo o kwotę 98.010 zł, wnosząc ostatecznie o zasądzenie od pozwanego kwoty 506.250 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 13 sierpnia 2016 r. do dnia zapłaty (rozszerzenie powództwa k. 225).\nTak sformułowane stanowiska strony podtrzymały do czasu zamknięcia rozprawy (protokół rozprawy k. 226 – 227).\nW dniu 28 czerwca 1946 r. dotychczasowi właściciele nieruchomości położonej przy ul. (...) w W. oznaczonej jako „Nieruchomość nr (...) w W. o powierzchni 293,18 m 2, S. P., A. K., J. i J. małżonkowie N. oraz H. H., na mocy umowy zawartej przed notariuszem S. Ł., sprzedali ją w całości A. i A. małżonkom R., przenosząc jednocześnie na nowych nabywców wszelkie prawa do nieruchomości wynikające z Dekretu z dnia 26 października 1945 r. Zbyta nieruchomość składała się z placu oraz z znajdującego się na nim trzypiętrowego, murowanego domu mieszkalnego.\ndowód: wypis z aktu notarialnego nr Repetytorium 815 k. 15 – 18, zaświadczenie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w W. k. 14 – 14v\nNieruchomość objęta została działaniem Dekretu z dnia 26 października 1945 r. i z dniem jego wejścia w życie, 21 listopada 1945 r. przeszła na własność Gminy (...) W., a następnie, 20 marca 1950 r., na własność Skarbu Państwa w oparciu o ustawę o terenowych organach jednolitej władzy państwowej.\ndowód: zaświadczenie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w Warszawie k. 14 – 14v\n23 stycznia 1948 r. A. i A. R. (1) wystąpili do Zarządu Miejskiego (...) W. z wnioskiem o przyznanie im za czynszem symbolicznym prawa do własności czasowej do zakupionej przez nich nieruchomości. Orzeczeniem administracyjnym z dnia 21 kwietnia 1954 r. Prezydium Rady Narodowej odmówiło A. i A. R. (1) przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. (...) w W., wskazując, że wszystkie położone na niej budynki przeszły na własność Skarbu Państwa, powołując się przy tym na konieczność przejęcia omawianej posesji na cele publiczne. Decyzją z dnia 6 października 1954 r. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie, wskazując, iż było ono słuszne i zgodne z przepisami. Następnie, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 1956 r. Sąd Powiatowy dla Warszawy – Pragi dokonał przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa.\nNieruchomość położona przy ul. (...) objęta była w tym czasie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nr 4 z dnia 2 października 1948 roku uchwalonym przez (...) (...) W. i została przeznaczona częściowo na cele mieszkalne oraz częściowo na urządzenie wspólnego ogrodu do użytku mieszkańców bloku budowlanego.\ndowód: orzeczenie administracyjne k. 19, Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2009 r. k. 49 – 52, zaświadczenie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa k. 14 – 14v\nZgodnie z postanowieniem z dnia 24 maja 1961 r., spadek po zmarłym A. R. (2) nabyła żona A. R. (1) w ¼ oraz syn C. R. w 3/4. W postanowieniu z dnia 3 maja 1971 r. stwierdzono, że spadek po zmarłej A. R. (1) nabył w całości jej syn C. R., po którym z kolei dziedziczyli: żona R. R. (2) oraz córka I. R. (obecnie B.), każda w 1/2, zgodnie z postanowieniem Sądu z dnia 5 maja 1995 r.\ndowód: postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku k. 70, 71, 72, odpis skrócony aktu małżeństwa k. 11\nDecyzjami Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami (...) Dzielnicowego W. – M. nr (...) z 3 listopada 1989 r. oraz nr (...) z dnia 6 marca 1990 r. doszło do sprzedaży na rzecz dotychczasowego najemców odpowiednio lokalu nr (...) położonych przy ul. (...) w W..\nW 1991 r. doszło do wyodrębnienia z nieruchomości przy ul. (...) działki ewidencyjnej nr (...) w obrębie 1-01-11 o powierzchni 178 m 2, dla której założona została księga wieczysta nr KW (...). W skład nieruchomości wchodzi także działka o nr (...). Grunt stanowiący działkę ewidencyjną nr (...) zabudowany był budynkiem mieszkalnym, w którym wyodrębnione zostały lokale mieszkalne nr (...). Obie działki od stanowiły własność gminy W..\nNa podstawie umowy z 30 grudnia 1997 r. doszło do sprzedaży lokalu nr (...), z kolei lokal nr (...) został sprzedany na podstawie umowy z 18 kwietnia 2007 r.\nR. R. (2) oraz I. B. wystąpiły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 6 października 1954 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej m. st. W. z dnia 21 kwietnia 1954 r. odmawiającego przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...) położonej przy ul. (...) z wyłączeniem sprzedanych lokali i praw z nimi związanych. Zgodnie z postanowieniem nr (...) SKO przekazało wniosek zgodnie z właściwością do Ministra Infrastruktury. Decyzją z dnia 25 listopada 2009 r. Minister Infrastruktury stwierdził, że wyżej wymieniona decyzja z 6 października 1954 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne z 21 kwietnia 1954 r. w części dotyczącej sprzedanych lokali nr (...) w budynku przy ul. (...) oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali zostały wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność. Decyzja ta została utrzymana w mocy kolejną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2010 r.\ndowód: decyzje Ministra Infrastruktury k. 49 – 55\nWyrokiem z dnia 23 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Ministra Infrastruktury w części, w jakiej stwierdzała ona nieważność decyzji z dnia 6 października 1954 r. oraz orzeczenia administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1954 r. w odniesieniu do lokali (...). Na skutek skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, podnosząc, że organ dokonał prawidłowego uznania, że w przypadku lokali (...) decyzja o odmowie przyznania własności czasowej nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności we wskazanej części.\ndowód: wyroki WSA i NSA k. 56 – 63\nDecyzją nr (...) z dnia 11 października 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku A. i A. R. (1) z dnia 23 stycznia 1948 r., Prezydent (...) W. ustanowił prawo użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o powierzchni 178 m 2 położonego w W. przy ul. (...) oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka (...), w udziale wynoszącym 0.587 części na rzecz R. R. (2) oraz I. R. (obecnie B.), ustalając czynsz symboliczny w wysokości 104,49 zł.\ndowód: decyzja Prezydenta (...) W. k. 73 – 76\n14 października 2011 r. doszło do przekazania lokali nie wyodrębnionych znajdujących się w budynku przy ul. (...). Przejmującymi były R. R. (2) oraz I. R. (obecnie B.).\ndowód: wykaz lokali mieszkalnych niewyodrębnionych k. 77, protokół przejęcia lokali k. 78 - 79\nR. R. (2) oraz I. B. wystąpiły także do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskami o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami (...) Dzielnicowego W. – M., na podstawie których doszło do sprzedaży lokali nr (...).\nDecyzjami z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. (...) orzekło, że decyzje z dnia 3 listopada 1989 r. i 6 marca 1990 r., na podstawie których doszło do sprzedaży na rzecz dotychczasowych najemców lokali nr (...) położonych przy ul. (...) w W. zostały wydane z naruszeniem prawa, jednakże nie można stwierdzić ich nieważności z powodu wywołania przez te decyzje nieodwracalnych skutków prawnych.\ndowód: decyzje SKO k. 64 - 69\nDla lokalu nr (...) prowadzona jest księga wieczysta nr KW (...), a z prawem własności związany jest udział w nieruchomości wspólnej, w tym udział w prawie użytkowania wieczystego w wysokości (...). Lokal ten ma powierzchnię 28,60 m 2 i według stanu na dzień 21 kwietnia 1954 r. jego wartość rynkowa wynosiła 207.700 zł, z kolei wartość rynkowa z uwzględnieniem obciążenia obligatoryjnym prawem najmu wynosiła 137.800 zł.\nDla lokalu nr (...) prowadzona jest księga wieczysta nr KW (...), a z prawem własności związany jest udział w nieruchomości wspólnej, w tym udział w prawie użytkowania wieczystego w wysokości (...). Jego powierzchnia wynosi 24,99 m 2 i według stanu na dzień 3 1istopada 1989 r. jego wartość rynkowa wynosiła 189.100 zł z kolei wartość z uwzględnieniem obciążenia obligatoryjnym prawem najmu wynosiła 125.400 zł. Lokal numer (...) posiada księgę wieczystą o nr (...), a z prawem własności związany jest udział w nieruchomości wspólnej, w tym udział w prawie użytkowania wieczystego w wysokości (...). Jego powierzchnia wynosi 76,20 m 2 i według stanu na dzień 6 marca 1990 r. jego wartość wynosiła 600.200 zł z kolei wartość z uwzględnieniem obligatoryjnego prawa najmu wynosiła 398.100 zł.\nDla lokalu nr (...) prowadzona jest księga wieczysta nr KW (...), a z własnością lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej, w tym udział w prawie użytkowania wieczystego w wysokości (...). Jego powierzchnia wynosi 74,33 m 2 i według stanu na dzień 21 kwietnia 1954 r. jego wartość rynkowa wynosiła 529.500 zł, przy uwzględnieniu obciążenia obligatoryjnym prawem najmu wartość wynosiła 351.500 zł.\nŁączna wartość rynkowa lokali nr (...) z uwzględnieniem obciążenia obligatoryjnym prawem najmu wynosiła 1.012.500 zł.\ndowód: informacje z ewidencji gruntów k. 21, wydruki elektronicznych ksiąg wieczystych k. 22 – 48, opinia biegłego sądowego S. O. wraz z opinią uzupełniającą k. 133 – 181, 197- 208\nPowyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej wymienione dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, których treść i autentyczność nie została zakwestionowana przez strony, ponadto Sąd nie znalazł podstaw do ich podważenia z urzędu. Dowody z dokumentów urzędowych – takich jak decyzje administracyjne i postanowienia – korzystając z materialnej mocy dowodowej wynikającej z treści art. 244 k.p.c., stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone.\nSąd oparł się na wnioskach płynących z opinii biegłego S. O. jako sporządzonej przez osobę posiadającą fachową wiedzę i doświadczenie, w sposób rzetelny i wyczerpujący. Zadaniem biegłego było ustalenie wartości lokali nr (...) położonych w budynku przy ul. (...) według stanu na dzień 21 kwietnia 1954 r. (lokale nr (...)) oraz na dzień 3 listopada 1989 r. (lokal nr (...)) i na dzień 6 marca 1990 r. (lokal nr (...)), z wskazaniem cen, wariantowo z uwzględnieniem obciążenia tych lokali obligatoryjnym prawem najmu i bez tego prawa. Objaśnienia zawarte w opinii pozwalają na wyczerpującą ocenę roszczenia powódki, opinia stanowi więc kluczowy, obiektywny i wartościowy dowód w sprawie. Zdaniem Sądu teza dowodowa postawiona biegłemu została zrealizowana w sposób pełny.\nWskutek zarzutów podnoszonych przez pozwanego, nie podpartych jednak żadną argumentacją, dotyczących sposobu doboru nieruchomości przyjętych do porównania, sposobu wyliczeń oraz założeń związanych z procedurą wyceny lokali obciążonych obligatoryjnym prawem najmu, założeń dotyczących godziwego zysku oraz oceny trendu na rynku wtórnym, biegły odniósł się ustnie – do przedstawianych mu zagadnień i zarzutów (k. 226 – 227, 00:02:54 – 00:09:08). Wskazał, że w przyjętej przez siebie metodologii nie uwzględnia on kwestii wieku lokatorów, z kolei zagadnienie „godziwego zysku” zostało przez niego określone zgodnie z ustawą o ochronie praw lokatorów. Na podstawie jego wyjaśnień Sąd uznał podniesione zarzuty za nieuzasadnione i stanowiące polemikę z wiedzą specjalistyczną biegłego. Pozwany nie posiada kompetencji, aby odmawiać słuszności przyjętej przez rzeczoznawcę metodologii wyliczeń, ani jego doświadczeniu, o ile w rozumowaniu biegłego nie wystąpiły oczywiste rozbieżności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Takiego przypadku Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie. Strony nie przedstawiły ekspertyz prywatnych o wnioskach zasadniczo sprzecznych z tymi zaprezentowanymi przez biegłego S. O.. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że okoliczności sporne zostały już dostatecznie wyjaśnione, a samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innych biegłych (zob. wyrok Sąd Najwyższego z 06.05.2009 r., sygn. akt II CSK 642/08).\nStan faktyczny w niniejszej sprawie, w przeważającej mierze jawił się jako bezsporny. Pozwany wskazywał co prawda, co budynek przy ul. (...) został znacznej mierze zniszczony podczas wojny, co nakazywało przyjąć, że budynku nie było, a tym bardziej, że nie było lokali. Okoliczność ta nie została potwierdzona. Prawdą jest, że budynek został uszkodzony w czasie II W. Światowej, jednak zgromadzone w sprawie dowody (m in. wydruk zdjęcia lotniczego k. 112), wskazują, że nieruchomość po wojnie była zamieszkiwana, sukcesywnie odbudowywania, a przede wszystkim, znajdowały się tam oddzielne lokale, które z czasem stały się przedmiotem obrotu. Tym samym okoliczności, na które w tym zakresie wskazywał pozwany okazały się bezzasadne.\nPozwany wskazywał także na ewentualną konieczność uwzględnienia kwaterunku przy obliczaniu wartości lokali. Zgodnie z podnoszonymi przez niego argumentami, okoliczność ta została wzięta pod uwagę przez biegłego podczas sporządzania opinii.\nW pozostałym zakresie spór sprowadzał się do materialnoprawnych kwestii związanych z przesłankami odpowiedzialności odszkodowawczej, o czym mowa poniżej.\nPowództwo należało uznać za zasadne w przeważającej części.\nRoszczenie powódki znajduje podstawę prawną w przepisach art. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a., w związku z art. 5 ustawy z dnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692), co zostało potwierdzone w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt III CZP 112/10 (publ. LEX 751460). W niniejszym przypadku nie zachodzi konieczność wyczerpania administracyjnego trybu dochodzenia odszkodowania przewidzianego w art. 160 § 4 k.p.a. w związku z tym, że wadliwe decyzje została wydana przed dniem 1 września 2004 r., a dokładnie 21 kwietnia 1954 r., 3 listopada 1989 r. oraz 6 marca 1990 r., a decyzje nadzorcze zapadły już po nadejściu tej daty – decyzje Ministra Infrastruktury z dnia 25 listopada 2009 r. oraz 18 maja 2010 r. utrzymane w mocy wyrokiem NSA z dnia 21 listopada 2012 r. oraz orzeczenia SKO z dnia 16 kwietnia 2013 r. odnoszące się do decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami (...) Dzielnicowego W. – M..\nZgodnie z art. 160 § 1 k.p.a. stronie przysługuje odszkodowanie za wydanie decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a., niezależnie od tego czy w wyniku tego naruszenia doszło do unieważnienia decyzji, czy też doszło do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Przepis ten w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego stanowi samodzielną i wyłączną podstawę odpowiedzialności za szkody spowodowane wydaniem decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 1985 roku, sygn. akt IV CR 290/85). Przepis art. 160 § 3 k.p.a. wskazuje, że odszkodowanie przysługuje od organu, który wydał decyzję z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k.p.a., chyba że winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie ponosi inna strona postępowania dotyczącego tej decyzji. Jednocześnie zgodnie z art. 160 § 2 k.p.a. do odszkodowania stosuje się przepisy kodeksu cywilnego z wyłączeniem art. 418 k.c.\nPrzede wszystkim należy zauważyć, iż powódka posiadała legitymację czynną do wystąpienia z niniejszym powództwem. Poprzednicy prawni powódki byli właścicielami nieruchomości przy ul. (...), dla której prowadzona była dawna księga hipoteczna pod nr (...).\nZarzuty pozwanego dotyczące niewykazania przez powódkę przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej w postaci szkody oraz związku przyczynowego nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak wynika bowiem z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, dotyczącego art. 160 k.p.a., stwierdzenie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa przesądza jedynie o bezprawności i winie funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 maja 1985 r., II CR 121/85, OSNC 1986, nr 4, poz. 53). Przechodząc do oceny merytorycznej zasadności powództwa, Sąd rozważył istnienie wszystkich przesłanek odpowiedzialności pozwanych, do których zalicza się wydanie wadliwych decyzji administracyjnych (których niezgodność z prawem została stwierdzona w odpowiednim trybie), powstanie w majątku powódki szkody i jej wysokość, a także adekwatny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wadliwymi decyzjami a szkodą.\nW sprawie niniejszej zastosowanie znajduje art. 361 § 1 i 2 k.c., który stanowi, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono, jednakże zgodnie z ustalonym stanowiskiem orzecznictwa, jeżeli ostateczna wadliwa decyzja administracyjna została wydana przed dniem wejścia w życie Konstytucji, odszkodowanie przysługujące na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. nie obejmuje korzyści utraconych wskutek jej wydania, choćby ich utrata nastąpiła po wejściu w życie Konstytucji. Szkodę rzeczywistą (damnum emergens), jaką poniosła powódka, stanowi uszczerbek majątkowy, który powstał na skutek niezaspokojenia uprawnienia do przyznania prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) jej poprzednikom prawnym, z jednoczesnym pozbawieniem ich władztwa nad budynkiem, w którym doszło następnie do wyodrębnienia lokali oraz ich sprzedaży dotychczasowym najemcom, co okazało się nieodwracalne w stosunku do prawa własności 4 lokali mieszkalnych i udziału w użytkowaniu wieczystym gruntu związanego z prawem własności tych lokali.\nWedług stanowiska doktryny stwierdzenie istnienia związku przyczynowego w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. następuje przy pomocy tzw. kwalifikowanego testu condicio sine qua non, który przeprowadza się dwuetapowo. Na wstępie ustala się, czy określony skutek pojawiłby się także wtedy, gdyby nie zaistniało zdarzenie, określane jako przyczyna szkody. Negatywna odpowiedź na to pytanie pozwala przejść do drugiego etapu analizy, sprowadzającego się do badania i ustalania "normalności" tego powiązania. Następstwo ma charakter normalny wówczas, gdy pojawienie się przyczyny każdorazowo obiektywnie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia rozpatrywanego skutku. W orzecznictwie przyjmuje się zaś, że następstwo ma charakter normalny wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest zwykle następstwem tego zdarzenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2000 r., V CKN 28/00).\nWarunkiem sine qua non wydania decyzji o sprzedaży lokali nr (...) (w dniu 3 listopada 1989 r.) 6 (w dniu 6 marca 1990 r.), a także zawarcia umów sprzedaży lokalu nr (...) (w dniu 31 grudnia 1997 r.) oraz lokalu nr (...) (w dniu 18 kwietnia 2007 r.) było uprzednie wydanie przez Ministerstwo Gospodarki Komunalnej z dnia 6 października 1954 r., utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w (...) W. z dnia 21 kwietnia 1954 r. odmawiającej A. i A. R. (1) przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości (...) położonej przy ul. (...).\nOdmowa przyznania własności czasowej do nieruchomości spowodowała w konsekwencji uznanie, iż budynek przeszedł na własność Państwa, które wobec tego mogło swobodnie rozporządzić znajdującymi się w tym budynku lokalami mieszkalnymi, działając wówczas w przekonaniu o przysługującym mu prawie własności. W tej samej sytuacji znalazła się gmina jako następca prawny Skarbu Państwa z mocy prawa, w oparciu o art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Pierwotnym źródłem uprawnienia – a dokładniej przekonania o istnieniu takiego uprawnienia – gminy do rozporządzania nieruchomością było orzeczenie administracyjne z 1954 r. Gdyby nie zostało ono wydane, to po 1990 r. budynek nie mógłby zostać przekazany przez Skarb Państwa gminie. W sprawie niniejszej zaistniał zatem łańcuch przyczyn, które doprowadziły do odjęcia powódce prawa własności przedmiotowych lokali (szkoda rzeczywista, tj. damnum emergens), przy czym podstawowym zdarzeniem sprawczym było w tej mierze wydanie orzeczenia dekretowego. Jednakże decyzją z dnia 25 listopada 2009 r. Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzja z 6 października 1954 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne z 21 kwietnia 1954 r. w części dotyczącej sprzedanych lokali nr (...) w budynku przy ul. (...) oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku i jego urządzeniach, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali zostały wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność, to jest co do lokali (...), które zostały zbyte na podstawie Decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami (...) Dzielnicowego W. – M. nr (...) z 3 listopada 1989 r. oraz nr 972/974/90 z dnia 6 marca 1990 r.. Z kolei decyzjami z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. (...) oraz (...) orzekło, że decyzje z dnia 3 listopada 1989 r. i 6 marca 1990 r., na podstawie których doszło do sprzedaży na rzecz dotychczasowych najemców lokali nr (...) położonych przy ul. (...) w W. zostały wydane z naruszeniem prawa, jednakże nie można stwierdzić ich nieważności z powodu wywołania przez te decyzje nieodwracalnych skutków prawnych. Z tych względów odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, przede wszystkim uchwały z dnia 21 sierpnia 2014 roku, III CZP 49/14 i koncepcji wieloczłonowego związku przyczynowego, która zakłada że określona szkoda może być skutkiem wielu zdarzeń bezpośrednich i pośrednich, należało przyjąć, iż w odniesieniu do lokali (...) istotne z punktu widzenia powstania szkody było nie tylko wydanie decyzji dekretowej ale i wydanie decyzji sprzedażowych, które ostatecznie przesądziły o powstaniu szkody. Zbycie lokali wraz z udziałami z użytkowaniu wieczystym na rzecz osób trzecich na podstawie decyzji administracyjnych spowodowało powstanie nieodwracalnych skutków prawnych, ostatecznie uniemożliwiających uwzględnienie wniosku dekretowego do tej części gruntu, pomimo stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego w tej części. Okoliczności te miały tym samym wpływ w niniejszej sprawie na ustalenie wartości szkody poprzez ustalenie stanu tych lokali na datę decyzji dekretowej co do lokalu (...) i na datę decyzji lokalowych co do lokali (...).\nNa gruncie znajdował się budynek mieszkalny, a okolica już od co najmniej 1954 r. przeznaczona była pod budownictwo mieszkaniowe w planie zagospodarowania przestrzennego. Nigdy nie zmieniono tego przeznaczenia. Skarb Państwa i gmina jedynie kontynuowały wykorzystywanie nieruchomości w ten sam sposób co dawny właściciel. Gdyby orzeczenie administracyjne odpowiadało ówcześnie obowiązującym przepisom, to prawo własności czasowej do przedmiotowego gruntu zostałoby ustanowione na rzecz A. i A. R. (1) już w latach 50. ub. w. i nie doszłoby do późniejszego obrotu lokalami przez nieuprawniony organ ze szkodą dla prawowitych właścicieli.\nZ dokumentacji dotyczącej przedmiotowego budynku wynika, iż w dacie wydania wadliwego orzeczenia budynek był w stanie po częściowej odbudowie. Nie ma podstaw, aby przypuszczać, że lokale nr (...) nie istniały w tym dniu. Nakłady poczynione staraniem lokatorów ogółem w budynku i w lokalach (materiały budowlane, wykończeniowe, itd.) stały się własnością poprzedników prawnych powódek z chwilą ich połączenia z nieruchomością budynkową i stanowiły do dnia 21 kwietnia 1954 r. aktywa majątku właścicieli nieruchomości, przejęte następnie na rzecz Państwa. Ówcześnie za część składową rzeczy było uważane wszystko, co należąc do niej jako do całości nie mogło być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany tej całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 4 dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe). Część składowa rzeczy nie mogła być przedmiotem odrębnych praw rzeczowych, wyjąwszy przypadki przewidziane w ustawie (art. 9 ww. dekretu). Nie można zaakceptować hipotetycznej sytuacji, w której Skarb Państwa pozyskał nieruchomość w lepszym stanie technicznym i o wyższej wartości, niż standard przyjęty do ustalenia odszkodowania na rzecz dawnego właściciela, pomimo iż Skarb Państwa nie poniósł jeszcze wtedy żadnych wydatków na nieruchomość.\nDla ustalenia wysokości odszkodowania zastosowanie mają tylko przepisy Kodeksu Cywilnego. Przy jego ustaleniu brać więc należy pod uwagę stan (rzeczy) na datę decyzji szkodzącej, natomiast wysokość odszkodowania ustalić należy według cen aktualnych, zgodnie z art. 363 § 2 k.c. Wartość ww. nieruchomości została oszacowana na podstawie aktualnej opinii biegłego S. O., według cen z chwili obecnej, a według stanu na dzień 21 kwietnia 1954 r dla lokali nr (...) oraz na dzień 3 listopada 1989 r. dla lokalu nr (...) i na dzień 6 marca 1990 r. dla lokalu nr (...). Odszkodowanie ustalone według cen aktualnych z uwzględnieniem obciążenia obligatoryjnym prawem najmu z uwzględnieniem stanu rzeczy z dnia zdarzenia szkodzącego winno odzwierciedlać wartość, którą właściciel – gdyby nie został bezprawnie pozbawiony lokalu – mógłby aktualnie uzyskać ze sprzedaży tego lokalu, pozostającego w stanie niezmienionym od dnia, w którym właściciel (jego poprzednik prawny) ostatnio nim władał. W niniejszym przypadku oznacza to możliwą dziś do uzyskania cenę za lokal, zamieszkiwany przez lokatorów podlegających przepisom o czynszu regulowanym. Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, iż przy ustaleniu wysokości szkody, jaką w związku z tą sprzedażą poniósł pierwotny właściciel, powinno uwzględniać ograniczenia prawne, którym podlegałaby przedmiotowa nieruchomość, gdyby nie doszło do jej bezprawnego przejęcia przez państwo w 1945 r. - od wprowadzenia publicznej gospodarki lokalami w 1945 r. do dnia orzekania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2002 roku, sygn. akt I CKN 1215/00). Wyeliminowanie bezprawnej decyzji administracyjnej nie oznacza bowiem uchylenia całego powojennego porządku prawnego dotyczącego gospodarki nieruchomościami. Konieczne było więc uwzględnienie przy wyliczeniu wysokości szkody ograniczeń prawnych wynikających z publicznej gospodarki lokalami, którym podlegałaby nieruchomość (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. I ACa 1068/11).\nBiegły wszystkie powyższe okoliczności uwzględnił dokonując oszacowania wartości prawa własności lokali nr (...) wraz udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu i własności części wspólnych budynku, które pozostają nierozerwalnie ze sobą związane. Oszacowana przez biegłego sądowego kwota wyniosła ostatecznie 1.012.500 zł.\nPowódka, I. B., w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu dochodziła zapłaty odszkodowania w kwocie 506.250 zł, co stanowi jedną drugą wartości nieruchomości oszacowanej przez biegłego. Sąd, będąc związany żądaniem pozwu ostatecznie zasądził na jej rzecz dochodzoną kwotę, jako należną jej od Skarbu Państwa – Wojewody (...).\nW ocenie Sądu, zasądzenie odsetek od dnia 10 grudnia 2016 r., a więc od dnia następnego od daty wyrokowania w sposób właściwy zabezpiecza interesy powódki, na rzecz której odszkodowanie zasądzone zostało według cen aktualnych w tym czasie. Przyjęcie odmiennej daty początkowej naliczania odsetek można by rozważać w przypadku ustalenia wartości nieruchomości na inną datę. W razie odsetek naliczanych od dnia wytoczenia powództwa oznacza to datę wniesienia pozwu, jednak taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, skoro wartość nieruchomości, wynikającą z opinii biegłej, oszacowano według cen aktualnych na rok 2016, a nie 2015 r. Odsetki ustawowe z uwagi na odszkodowawczy charakter roszczenia (art. 363 § 2 k.c.) zostały zasądzone od daty, w której wysokość świadczenia uległa skonkretyzowaniu, od dnia w którym dłużnik znając ostatecznie wysokość swojego zobowiązania pozostaje w opóźnieniu, tj. od następnego dnia po wydaniu wyroku. W razie bowiem ustalenia odszkodowania, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 363 § 2 k.c., według cen z chwili wyrokowania, należy się ono w tej wysokości, gdy ceny te były wyższe od występujących wcześniej, dopiero od tej chwili. Zatem od chwili wyrokowania można mówić o opóźnieniu się dłużnika w zapłacie odszkodowania ustalonego według tych cen i w konsekwencji dopiero od tej chwili można zasądzić od niego odsetki za opóźnienie (tak trafnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 kwietnia 2009 r., I CSK 524/08). Roszczenie odsetkowe za okres sprzed daty ogłoszenia wyroku, sprecyzowane przez powódkę na dzień 13 sierpnia 2016 r. podlegało oddaleniu.\nO kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. uwzględniając fakt, iż roszczenie powódki zostało oddalone jedynie w niewielkim stopniu, w zakresie odsetek. Z tego powodu Sąd uznał, iż powódka wygrała proces w 100 % i pozostawił szczegółowe rozliczenie kosztów procesu referendarzowi sądowemu zgodnie z art. 108 § 1 pkt 2 k.p.c., co nastąpi po uprawomocnieniu się wyroku.\nW związku z powyższym, orzeczono jak w sentencji.


Napięcia w handlu utrzymują rynki w niepewności | CMC Markets\nNapięcia w handlu utrzymują rynki w niepewności\n08:20, 26 marzec 2018 · Przez CMC Markets\nEuropejskie rynki akcji rozpoczynają nowy tydzień w podobnych nastrojach, jak zakończyły poprzedni.\nGiełdy w USA, podczas kolejnej rozczarowującej sesji, zamknęły się na najniższych poziomach w tym roku. S&P500 i Dow Jones zakończyły notowania bardzo blisko 200-dniowej MA i efekt tego prawdopodobnie będziemy mogli obserwować dzisiaj w Europie.\nW przypadku rynków w Europie i Nikkei 225, które są już poniżej 200-dniowych średnich, podobny techniczny ruch na benchmarkach w USA może spowodować dalsze globalne osłabienie na rynku akcji.\nNiemiecki DAX na koniec zeszłego tygodnia zdołał zamknąć się nieco powyżej dołków z lutego, jednak wciąż było to jedno z najsłabszych zamknięć w ostatnich 12 miesiącach. Wygląda na to, że piątkowa wyprzedaż w Stanach przełoży się na słabsze otwarcie dzisiaj w Europie, zwłaszcza ze względu na eskalację niepokojów związanych z napięciami handlowymi między Chinami i USA.\nWydaje się, że jakakolwiek ulga, którą mogli poczuć inwestorzy z racji odroczenia ceł dla UE w zeszłym tygodniu, przejawiała się jedynie w umocnieniu euro, co z kolei nie było korzystne dla europejskich rynków akcji.\nWraz z końcem pierwszego kwartału tego roku, optymizm który mogliśmy obserwować pod koniec stycznia, pozostaje już tylko wspomnieniem i pomimo tegorocznych rekordowych wzrostów, potrzebna będzie wyraźna zmiana nastrojów aby zapobiec zamknięciu kwartału na minimach.\nPoczątkowa reakcja Chin na ogłoszenie w ubiegłym tygodniu ceł wydaje się dawać nadzieję na ewentualną stabilizację w tym tygodniu, ale sentyment prawdopodobnie pozostanie zmienny, szczególnie jeśli chińskie władze podejmą dalsze działania na dużą skalę, których celem mogą być większe amerykańskie korporacje, takie jak Boeing lub Apple. Sekretarz skarbu USA Steve Mnuchin oznajmił w weekend, że jest ostrożny w swoim optymizmie, że porozumienie USA z Chinami jest możliwe do osiągnięcia.\nImpet spadków z ostatnich dwóch tygodni, z pewnością jest daleki od optymizmu związanego z globalnym wzrostem, który obserwowaliśmy za pośrednictwem takich instytucji jak OECD i MFW na początku roku. Wydaje się, że jest to zmiana w nastrojach, którą będzie trudno odwrócić, szczególnie w przypadku inwestorów kapitałowych.\nJeżeli zeszłotygodniowa decyzja Fedu miałaby być jakąkolwiek wskazówką, to działania banku centralnego niosą ostrożny optymizm, jednak nadrzędną obecnie sprawą jest napięcie wokół przyszłych stosunków handlowych między różnymi globalnymi blokami handlowymi.\nNa początku miesiąca, prezydent Trump zaznaczył, że wprowadzi taryfy "in a loving way". Być może próbował w ten sposób zasugerować, że nie chciał spłoszyć inwestorów akcyjnych. Jednak jeśli ostatnie ruchy cen mogą być jakąkolwiek wskazówką, to ewidentnie widać, że rynki wyraźnie nie "kochają" tego, co się obecnie dzieje. Niepokoje dodatkowo pogłębiane są przez rosnące obawy, że sektor technologiczny, który napędzał większość zysków na amerykańskich rynkach akcji, może być w okolicach swoich szczytów. Głównym powodem mogą być coraz większe regulacje, a także możliwe zmiany podatkowe uderzające w ten sektor.\nKluczowymi odczytami, jakie poznamy w tym tygodniu będą dane na temat PKB za IV kwartał z Wielkiej Brytanii i USA oraz inflacja PCE ze Stanów, której odczyt jest prognozowany na poziomie 1,6%.\nEURUSD – kurs nie wyhamował przed dotarciem do 1,2400 i dokonał zwrotu. Wsparcie wciąż znajduje się powyżej 1,2250. Potrzebne jest przełamanie 1,2370 aby cena mogła obrać kierunek na 1,2420. Spadek poniżej 1,2250 może pociągnąć notowania w kierunku 1,2160.\nGBPUSD – kurs podciągnął do 1,4220 w zeszłym tygodniu nie docierając jednak do oporu, który wyznacza nam linia trendu poprowadzona po szczytach z 2014 roku. Ruch powyżej 1,4220 może skierować notowania na szczyty na 1,4350. Tak długo, jak poziom ten wytrzyma, może nastąpić z niego spadek w okolice 1,3980. Ruch poniżej 1,3970 niesie ze sobą ryzyko powrotu do minimów tygodniowych.\nEURGBP – notowania spadły do 8-miesięcznych minimów na 0,8667 w zeszłym tygodniu przed odbiciem. Wciąż obserwujemy tu pewien zamknięty zakres ruchu z potencjalnym ruchem na 0,8820. Musimy dotrzeć do 0,8820, by kurs mógł ruszyć na szczyty w okolicy 0,8920.\nUSDJPY – notowania spadły poniżej 105,20 otwierając drogę na nowe dołki przy 103,00 i dalej w kierunku 100,00. Musimy zobaczyć ruch powyżej 105,50 by cena mogła się ustabilizować.\nFTSE100 - oczekiwany spadek na otwarcie o 21 punktów do 6 901.\nDAX - oczekiwany spadek na otwarcie o 22 punkty do 11 864.\nCAC40 - oczekiwany spadek na otwarcie o 13 punktów do 5 082.


bagażniki max box | http://pisanina.efg.zgora.pl\nOn Listopad 25, 2018 posted by admin in inne Brak komentarzy\nChoć sezon urlopowy już dawno minął to tak właściwie każda pora jest idealna na to aby zażyć trochę odpoczynku i zrobić sobie parę dni wolnego. Kiedy wyruszamy na wycieczkę z rodziną nieraz zdarza się, że ciężko jest ulokować wszystkie rzeczy w bagażniku. W takim wypadku należałoby jest zainwestować w box samochodowy, czyli doczepiany na dachu samochodu dodatkowy bagażnik. Jednakowoż nasuwa się zapytanie, czym należy się kierować przy tego rodzaju zakupie? Jaki kufer samochodowy zakupić, żeby upajać się spokojną oraz wygodną jazdą oraz być przekonanym o bezpieczeństwie własnego bagażu? O tym poniżej.\nKoncentrując się na pierwszym punkcie należy stwierdzić, że nie każdy bagażnik można zintegrować z dowolnym typem samochodu w związku z tym w pierwszej kolejności wypada się dowiedzieć czy te elementy będą ze sobą współgrać. Odpowiednim rozwiązaniem jest bagażnik uniwersalny. Bezpieczeństwo jest drugim i bodaj najważniejszym punktem- box powinien mieć blokadę przed włamaniem, a na dodatek warto jest wiedzieć, co się z nim dzieje w chwili ewentualnej kolizji.\nJeśli gra toczy się o wagę kufra, przed zakupem należałoby dowiedzieć się jaki jest optymalny udźwig samochodu. Kolejny aspekt to cena- boxy mają swoje udogodnienia za które wypada dopłacać. Jeśli nie zależy nam na tego typu dodatkach to kupmy taniej, ale postawmy na solidną firmę.


Bielizna damska - czyli czego pragną kobiety?-Bielizna LegAvenue\nBielizna damska - czyli czego pragną kobiety??>\nMar, 22 2016,\nBielizna nie stanowi dla kobiet jedynie koniecznego elementu garderoby. My, kobiety, lubimy, aby wszystko, czego używamy lub co na sobie nosimy było nie tylko funkcjonalne, ale też ładne. A jeszcze bardziej satysfakcjonuje nas to, co jest nie tylko ładne, ale wręcz piękne.\nTak intymnych części garderoby wprawdzie nie prezentujemy otoczeniu w większości życiowych sytuacji. Przeciwnie - skrzętnie ukrywamy ją pod ubraniem. A jednak wcale nie umniejsza to znaczenia, jakie ma dla nas jej wygląd.\nKobieta, która widzi siebie samą rano w lutrze w pięknym biustonoszu i figach, podkreślających jej kształty, będzie prawdopodobnie przez cały dzień czuła się piękna, a to z kolei wpłynie na jej poczucie pewności siebie. Nic tak nie poprawia kobiecie humoru, jak świadomość, że ładnie wygląda. Nie tylko w ubraniu, ale także pod nim.\nBielizna seksowna, koronkowa lub na przykład prześwitująca, poza pewnością siebie, pozwala też kobiecie poczuć się zmysłowo. Nieprzypadkowo bywa ona częstym elementem gry wstępnej wielu par.\nBielizna damska to też szeroka gama bielizny nocnej. Ten rodzaj bielizny dla kobiet również zapewnia wybór wielu pięknych wzorów i modeli. Oczywiście można chodzić spać w spranej piżamie, ale po co, skoro istnieje wybór tak wielu pięknych kobiecych nocnych fatałaszków?\nKobiety prowadzące aktywny tryb życia, potrzebują także bielizny sportowej. Zwłaszcza ma tu znaczenie materiał, z jakiego jest ona wykonana. Powinien od dobrze przepuszczać powietrze i oddawać wilgoć. Jednakże olbrzymią rolę odgrywa również model sportowego biustonosza. Tak jak codzienny stanik, tak i ten powinien być dobrze dopasowany, aby zapewniać komfort, bezpieczeństwo i wygodę ćwiczeń. Nic nie stoi oczywiście na przeszkodzie, aby także sportowa bielizna, poza funkcjonalnymi, miała również walory estetyczne.


Odkopią "złoty pociąg". Wałbrzyskiej legendy ciąg dalszy… | HISTORIA.org.pl - historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne\nOdkopią „złoty pociąg”. Wałbrzyskiej legendy ciąg dalszy…\nWiadomości | Michał Prusinowski |\t18 sierpnia 2016 09:00\n-Pociąg to nie jest igła w stogu siana. Jeśli on tam stoi, to na pewno na niego trafimy – powiedział Andrzej Gaik, tłumacząc w wywiadzie dla TVN24, jak wyglądać będą prace. – Już niedługo będzie wiadomo, czy pod Wałbrzychem stoi zakopany „złoty pociąg” – dodał.\nW zeszłym tygodniu 65. kilometr linii kolejowej Wrocław-Wałbrzych stał się miejscem prac ciężkiego sprzętu i dwójki odkrywców – Piotra Kopera i Andreasa Richtera, mających na celu odnalezienie „złotego pociągu”, którego rzekome odkrycie wyżej wymienieni zgłosili w sierpniu ubiegłego roku. Prace prowadzone przez firmę XYZ, należącą do Kopera i Richtera oraz podmioty z nią współpracujące. Wszystkie działania odbywają się na terenie miasta Wałbrzycha.\nPodobno nie igła, a nikt nie widział\nW wywiadzie Andrzej Gaik wyjaśniał na czym maja polegać prowadzone prace.\n- Zezwolenie mówi nam o tym, że mamy przekopać do 6 metrów głębokości. Jest jednak prawdopodobne, że miejscami mogą być konieczne głębsze wykopy – tłumaczył.\nGaik wyjaśnił, że eksperci wykonają trzy przekopy wzdłuż nasypu kolejowego na długości 100 metrów w odstępach co 30 metrów. – Wtedy będzie już pewne, czy tam w środku coś się znajduje – podkreślił.\n- Pociąg to nie jest igła w stogu siana. Jeśli on tam stoi, to na pewno na niego trafimy. Dodał przy tym, że efektów prac i ewentualnego rozwiania legendy jaką owiany jest 65. kilometr linii Wrocław-Wałbrzych możemy spodziewać się za 3-4 dni.\nAby rozpocząć poszukiwania, firma XYZ potrzebowała zgody kilku instytucji, między innymi Lasów Państwowych, PKO PLK oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.\nBajka o złotym pociągu…\nPiotr Koper i Andreas Richter zgłosili odnalezienie tak zwanego „złotego pociągu„ w sierpniu ubiegłego roku. Sprawa w krótkim czasie wzbudziła ogromne zainteresowanie, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Według informacji, które wtedy znalazły się w obiegu, nieopodal Wałbrzycha znajdować się miał ukryty pociąg z okresu II wojny światowej. Ten „Ukryty pociąg„ szybko skojarzono legendarnym pociągiem wypełnionym po brzegi złotem i kosztownościami, który miał pod koniec wojny wyjechać z Wrocławia i tak oto „ukryty pociąg” stał się ”złotym pociągiem”.\nFali marzeń o skarbach z Wałbrzycha uległ również ówczesny generalny konserwator zabytków, wiceminister kultury Piotr Żuchowski. W sierpniu ubiegłego roku, w jednym z wywiadów powiedział – złoty pociąg istnieje, jesteśmy tego pewni w 99 procentach. Czas pokazał jednak, że 1 procent wcale nie oznacza niemożliwego, z czym również zgodzili się eksperci – pociąg ten, przynajmniej z takim ładunkiem, to legenda – komentowali wówczas.\nW grudniu 2015 roku na zlecenie wałbrzyskiego magistratu przeprowadzono badania. Co ważne- dwa niezależne badania. Jednym z wykonawców była firma Piotra Kopera i Andreasa Richtera XYZ, drugie badania prowadzone były przez naukowców z krakowskiej AGH. W swoim raporcie naukowcy z Krakowa zaznaczyli, że możliwe jest, iż na wskazanym terenie znajduje się zasypany tunel, jednak w żadnym wypadku nie ma tam pociągu. Zgoła inne wyniki przedstawiła w swoim raporcie firma XYZ. Stwierdzono w nim, że tunel, który odkryli specjaliści z Krakowa rzeczywiście jest, jednak w przeciwieństwie do nich dostrzegli tam również anomalie, które rzecz jasna, zapewne przypominają skład kolejowy…


Racjonalista - Sztuka zaangażowana\nNarzeka się na przestarzałe definicje,\nale czy to nie artyści mają za zadanie definiować na nowo?\nJacek Zydorowicz [ 1 ] zwraca uwagę na genetyczne związki sztuki krytycznej ze sztuką zaangażowaną. Akcjoniści Wiedeńscy, Kolektyw Sztuki Socjologicznej, Joseph Beyus, Hans Haacke to artyści, którzy pokazywali drogę od „sztuki artystycznej", skoncentrowanej na poszukiwaniach formalnych, do sztuki nieobojętnej na to, co dzieje się poza „artystycznym podwórkiem". Filozoficznych uzasadnień takiego zwrotu szukać należy w postulatach teorii krytycznej zaproponowanej przez myślicieli Szkoły Frankfurckiej. Jak głosił Max Horkheimer w pracy Teoria tradycyjna a teoria krytyczna [ 2 ] — o ile tradycyjny badacz sytuuje siebie na zewnątrz badanej rzeczywistości społecznej, o tyle badacz krytyczny ma pełną świadomość bycia „wewnątrz", postrzega siebie i swoje badania w kontekście przygodnych relacji społecznych, jako jeden z ich elementów. Taka pozycja wymaga wzięcia odpowiedzialności za to społeczeństwo i poszczególnych jego członków. W dobie kultury masowej jest ono szczególnie narażone na różne formy represji ze strony dominujących ideologii. Głównym zagrożeniem jest zinstrumentalizowany rozum w służbie systemu. Herbert Marcuse w Człowieku jednowymiarowym [ 3 ] twierdził, że produkując zarówno potrzeby, jak i towary i usługi je zaspokajające, system indoktrynuje jednostkę. Reprodukuje się on w jej umyśle jako całość kształtująca postawy, nawyki myślenia i odczuwania. Rozumowi zinstrumentalizowanemu, czyli nierozumności, teoria krytyczna przeciwstawiała rozum w służbie wolności.\nTheodor Adorno wskazywał, że sztuka posiada wiele momentów krytycznych, „dialektycznie negatywnych". Takim momentem może być np. stosunek do brzydoty: „W skłonności nowej sztuki do tego, co wstrętne i fizycznie odrażające, któremu apologeci istniejącej rzeczywistości nie potrafią przeciwstawić silniejszego argumentu niż ten, że istniejąca rzeczywistość jest już dostatecznie brzydka i dlatego zobowiązuje sztukę do niezmąconego piękna, przebija krytycznie motyw materialistyczny: sztuka (...) swymi autonomicznymi postaciami oskarża panowanie i świadczy na korzyść tego, co panowanie wypiera i neguje" [ 4 ]. Adorno sprzyjał dziełom o formie hermetycznej i niezrozumiałej treści, które są ostrzejszą krytyką istniejącej rzeczywistości niż te, „które w imię bardziej zrozumiałej krytyki społecznej dokładają starań o formalną pojednawczość i milcząc akceptują wszędy rozkwitającą komunikację" [ 5 ]. Artyści, stojący wobec „niemożliwości poezji po Holocauście", zaczęli zadawać pytania o polityczną odpowiedzialność sztuki. O to, czy sztuka nie powinna stać się zaangażowana.\nAkcjoniści wiedeńscy w ramach odpowiedzi na te pytania w drugiej połowie lat 50-tych podejmowali działania szokujące ówczesne społeczeństwo. Herman Nitsch, Otto Mühl, Gunter Brus, Rudolf Schwarzkogel kojarzeni byli z takimi inicjatywami jak patroszenie zwierząt, spektakle wykorzystujące krew i symbole religijne, zamurowywanie się w piwnicy bez jedzenia i picia. Ich sztuka godziła w różne kulturowe tabu. Celowo zmierzali ku zjawiskom ekstremalnym, aby w ten sposób wskazać na niebezpieczeństwo społecznego skostnienia wynikającego z niechęci do zajmowania wyraźnego stanowiska i pielęgnowanie raz ustanowionych granic postrzegania świata [ 6 ]. Na przykład psychodrama związana z okaleczaniem się miała wyzwolić u zebranych poczucie pełnej odpowiedzialności dysponowania własną osobą, pozwolić im na wyzwolenie się z manipulacji dokonywanych przez rządzących kulturą. Natomiast zestawianie symboli chrześcijańskich (krzyża, monstrancji) z sugestywnym obrazem wnętrza ciała miało pozbawić je pierwotnie sakralnej wartości, pokazać, że są jedynie znakami pewnego narzuconego porządku. Jednak dzięki tym zestawieniom nabierały one również zdwojonego „ciężaru znaczeniowego". Przywoływana chrześcijańska figura ofiary zderzana była z agresją i krwią, jako nieodłącznymi elementami tego zjawiska. Obdarta ze swego metafizycznego kontekstu ukazała swą „mięsność", co stawiało ją na pozycji zjawiska problematycznego, nie do końca akceptowanego społecznie. [ 7 ]\nArtyści w ten sposób godzili w uporządkowane, skostniale społeczeństwo niezdolne do przemyśleń, poruszające się wśród sprawdzonych i odpowiednio zabezpieczonych kategorii myślowych. Zdawali sobie sprawę, że subtelna sugestia artystyczna nie jest dobrym sprzymierzeńcem społecznej krytyki, ponieważ z łatwością neutralizują ją mechanizmy społecznej kontroli porządku. Za Freudem twierdzili, że przesada ma szanse oczyścić publiczność z nagromadzonych frustracji. Nawiązywali tym zarówno do greckiej katharsis jak i średniowiecznej ikonograficznej tradycji pasji. Krytyczny wymiar tych akcji polegał na tym, że miały one nie tyle akcentować same obscena, co wszechobecność „publicznego okrucieństwa" — w ekonomii, polityce, mediach. Pytali o to, dlaczego stosowanie napalmu w Wietnamie jest łatwiejsze do przełknięcia dla opinii publicznej niż ich akcje?\nSztuka zaangażowana formułowała różne postulaty. Często jawnie polityczne. Joseph Beyus, twórca „rozszerzonego pojęcia sztuki", z hasłem „każdy jest artystą" walczył o demokrację bezpośrednią i nieskrępowane formułowanie swoich poglądów. [ 8 ] Postulat nieskrępowania godził z fundamentalną dla jego twórczości Teorią Rzeźby Społecznej i zafascynowaniem pszczołami jako tworzącymi idealny system społeczny. O rozmachu jego zaangażowania może świadczyć akcja sadzenia 7000 dębów rozpoczęta na Documenta w Kassel w 1982. [ 9 ]\nFrancuski Kolektyw Sztuki Socjologicznej wzywał, by spojrzeć krytycznie na społeczeństwo wytwarzające i podtrzymujące obraz sztuki niezaangażowanej. [ 10 ] Alternatywą miała być sztuka socjologiczna, sztuka zadawania pytań, indagowania, kwestionowania, pobudzania do dyskusji. Artystę natomiast postrzegali jako twórcę zjawisk społeczno-symbolicznych. Odrzucali sztukę będącą przedmiotem spekulacji. Wskazywali, że informacja jest obszarem manipulacji i powielania stereotypów, a wyizolowana i elitarna przestrzeń świata sztuki (muzeum, galeria) służy pielęgnowaniu jej idealistycznego funkcjonowania. [ 11 ]\nHans Haacke był artystą już bardziej „krytycznym" niż „zaangażowanym". [ 12 ] Ujawniał m.in. fakt, że wielkie korporacje i wysokie kręgi polityczne regularnie dokonują swoistej instrumentalizacji kultury, czyniąc z niej obszar realizacji swoich partykularnych interesów. Impuls do społecznej debaty, która pozwoliłaby krytycznie spojrzeć na ekonomiczne i polityczne uwarunkowanie sztuki i problem „wolności artysty", upatrywał w „produktywnym prowokowaniu". Celem takich prowokacji stał się np. Jesse Helms — inicjator kampanii zmierzającej do ustawowego kontrolowania funduszy NEA (National Endowment for the Arts — agencja wspierająca sztukę) i zakazu wykorzystywania ich w propagowaniu sztuki obrażającej uczucia religijne i patriotyczne Amerykanów. Liczne obostrzenia i zatrzymania dotacji, zwłaszcza dla środowisk związanych z mniejszościami seksualnymi, doprowadziły do sytuacji zagrożenia wolności wypowiedzi i cenzurowania sztuki. Pod hasłami ochrony obyczajowości i wartości, kryły się w gruncie rzeczy działania, które posiadały silny kontekst ekonomiczno-polityczny. Haacke swoimi działaniami ujawniał skrywane motywy władzy. Zdawał on sobie sprawę, iż sprowokowanie debaty publicznej w dzisiejszym świecie jest niezwykle trudnym zadaniem. Produktywne prowokowanie gwarantowało taki efekt, i umożliwiało formułowanie pytań nie tylko o obszary uważane za bezpieczne, chronione społeczną akceptacją wynikającą z legislacyjnego i ekonomicznego usankcjonowania. Haacke zadawał sobie pytanie o istnienie obszarów wolności artystycznej. Jego działania wskazywały na dokonywane przez władze „ramowanie" sztuki i udział konkretnych osób i instytucji.\nWedług Haacke'go artysta ujawnia, uświadamia, lecz nie poszukuje wyjścia. Efektem jego akcji jest zapewne nieufność i brak wiary w istnienie obszarów nieskażonych ekonomicznymi i politycznymi interesami. Postawa „kontrolna" wskazuje na bardziej krytyczny niż zaangażowany charakter działań Haacke'go. Widać to również w przełamaniu niechęci i nieufność do mediów (charakterystyczne tak dla Szkoły Frankfurckiej, jak i sztuki zaangażowanej). Haacke zauważa: „w dzisiejszym świecie problemem nie jest zajęcie stanowiska w jakiejś sprawie, problemem jest sprowokowanie publicznej debaty na jakiś temat. Dla wywołania takiej debaty niezbędne jest wsparcie ze strony dziennikarzy i mediów, (...) [które są] dzisiaj najpotężniejszą siłą, rodzajem filtru ustawionego pomiędzy intelektualistami a opinią publiczną (...) Pięć minut w telewizji znaczy dziś więcej niż manifestacja 500 tysięcy osób, której w telewizji nie pokazano" [ 13 ]. Haacke miał też świadomość, że nad mediami stoją siły jeszcze potężniejsze, które je finansują, postulował więc, aby artyści zainteresowali się umiejętnościami z zakresu Public Relations.\n[ 1 ] J. Zydorowicz, Artystyczny wirus, IAM, Warszawa 2005.\n[ 2 ] M. Horkheimer, Teoria tradycyjna a teoria krytyczna, "Colloquia Communia" 1983, nr 2.; przyt. za: J. Zydorowicz, Artystyczny wirus, IAM, Warszawa 2005, s. 53.\n[ 3 ] H. Marcuse, Człowiek jednowymiarowy, PWN, Warszawa 1991.\n[ 4 ] T. W. Adorno, Teoria estetyczna, PWN, Warszawa 1994, s. 91.\n[ 5 ] Tamże, s. 265.\n[ 6 ] J. Zydorowicz, op. cit., s. 73.\n[ 8 ] Tamże, s. 75-76; por. też: J. Kaczmarek, Joseph Beuys. Od sztuki do społecznej utopii, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2001; L. Nader, Alchemia pamięci.\n[ 9 ] O tym, że postulat "każdy artystą" skandalizuje, może świadczyć wypowiedź: "Polscy pseudoartyści oczywiście nie wymyślili sztuki wypinającej się na widza, oni tylko wpisali się w ten nurt. I mieli świetne wzory, choćby Josepha Beuysa. Zanim został on artystą, podczas II wojny światowej był pilotem Luftwaffe. Artystycznego natchnienia dostał po zestrzeleniu jego samolotu nad Rosją, kiedy to tatarskie plemię uratowało go od śmierci z głodu i zimna. Tatarzy smarowali ciało Niemca łojem i owijali je w skóry i filc. Kiedy Beuys wrócił do ojczyzny, zaczął smarować tawotem i różnymi organicznymi substancjami krzesła oraz inne przedmioty. Kiedy Beuys porządkował swoją berlińską pracownię, robotnicy wyrzucili na śmietnik jego rzeźby, przekonani, że to śmieci. Teraz liczne galerie, muzea i prywatni kolekcjonerzy chcą się pozbyć dzieł Beuysa, bo te zaczynają po prostu śmierdzieć. Tacy jak Beuys wmówili publiczności i usłużnym krytykom, że wszystko może być sztuką, a każdy może zostać artystą. Może, ale pod warunkiem że nie będzie wyciągał ręki po publiczne pieniądze", Ł. Radwan, Wydzielina z artysty, "Wprost", Nr 1154, 16 stycznia 2005.\n[ 10 ] J. Zydorowicz, op. cit., s. 77-79.\n[ 11 ] Izabela Kowalczyk twierdzi, że: "Negatywne nastawienie do twórczości dokonującej krytycznej analizy rzeczywistości świadczy o niezrozumieniu tego, że sztuka zawsze powiązana była z jakąś ideologią czy władzą. Autorka pisze, że żaden z okresów załamań w sztuce "nie przekreślił szans malarstwa i rzeźby". Pojawia się tu więc opozycja między tradycją (malarstwem, rzeźbą, sztuką jakoby autonomiczną) a sztuką "młodych" (instalacją, wideo, fotografią), która odcina się od tradycji i wyraża krytykę rzeczywistości. Warto zauważyć, że podkreślanie tej opozycji przez tradycyjnych krytyków także ideologizuje twórczość, którą uważają za autonomiczną. W ten sposób sztuka ta sytuowana jest po stronie konserwatyzmu, polskiej tradycji oraz katolicyzmu, a twórczość "młodych" jest według tego schematu związana z wszystkimi zagrożeniami dla wymienionych wyżej wartości. Sztuka wpisuje się więc w ideologiczne napięcia widoczne w naszym społeczeństwie i udawanie, że istnieje twórczość "autonomiczna", jest także przejawem ideologii wpisującej się w napięcie pomiędzy myśleniem uniwersalistycznym a postmodernistycznym", I. Kowalczyk, Ciało i władza, Sic!, Warszawa 2002, s. 99-100.\n[ 12 ] J. Zydorowicz, op. cit., s. 79-80.\n[ 13 ] Pierre Bourdieu, Haans Hacke, Free Exchange, Cambridge 1995, s. 21; Cyt. za: Grzegorz Dziamski, Sztuka u progu XXI wieku, Humaniora, Poznań 2002, s. 68.\n(Ostatnia zmiana: 09-09-2009)


Every MONDAY = ★ KAKAO MONDAY PARTY ★ @ GORĄC... - Weekeep.it\nEvery MONDAY = ★ KAKAO MONDAY PARTY ★ @ GORĄCZKA - 3zł BEERS & CHERRY-VODKA with ★KAKAO-CARD★\nKlub Gorączka ul. Szewska 7, Cracovia, Polonia\n---------------- ▽ ENGLISH VERSION ▽ ---------------- / polska wersja poniżej /\nWelcome to the ★ KAKAO MONDAY PARTY ★ in GORĄCZKA Klub !!!\nThe ★ KAKAO MONDAY PARTY★ is a totally NEW Project created by the INSANE Minds of the ★ KAKAO EVENTS ★ Staff, in order to help you...EVERY MONDAY...to start with the best mood a new week full of energy!!!\n●●●●●●●●●●●●●●●●●●● EVERY MONDAY ●●●●●●●●●●●●●●●●●●●\n●●●●●●●●●●●●●●●● "KAKAO MONDAY PARTY" ●●●●●●●●●●●●●●●●\n●●●●●●●●●●●●●●●●●●● GORĄCZKA Klub ●●●●●●●●●●●●●●●●●●●\n●●●●●●●●●●●●●●●●●●●● ul. Szewska 7 ●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●\n► 10 zł VODKA + Mix !!!!!!!!!!\n► 10 zł VODKA + Redbull !!!!!!!!!!\nWitajcie na ★ PONIEDZIAŁKOWEJ IMPREZIE KAKAO ★ w klubie GORĄCZKA !\n★ KAKAO MONDAY PARTY★ jest totalnie nową koncepcją stworzoną przez szalone umysły ★ KAKAO EVENTS ★ aby pomóc Ci w KAŻDY PONIEDZIAŁEK...zacząć tydzień w jak najlepszym humorze w pełni energii !!!\n●●●●●●●●●●●●●●●●● KAŻDY PONIEDZIAŁEK ●●●●●●●●●●●●●●●●●\nPokazując swoją ★★★ OFICJALNĄ KARTĘ KAKAO ★★★ otrzymasz przez CAŁĄ NOC:\n► 3 zł za Shoty WIŚNIÓWKI !!!!!!!!!!!!!!\n► 10 zł WÓDKA + Mix !!!!!!!!!!!\n► 10 zł WÓDKA + Redbull !!!!!!!!!!!


3 kasze, które wzbogacą twoją dietę – Zwierciadlo.pl\n3 kasze, które wzbogacą twoją dietę\nQuinoa sprawdza się zarówno w sałatkach, jak i jako dodatek do dań obiadowych (Fot. iStock)\nQuinoa, amarantus i bulgur to trzy kasze, które warto wprowadzić do codziennej diety, aby wzbogacić ją o składniki odżywcze i poprawić kondycję organizmu.\nQuinoa, nazywana komosą ryżową, występuje w kilku kolorach. Odmiana czerwona, biała i czarna należą do popularnych, a każda z nich delikatnie różni się smakiem.\nZawiera m.in. pełnowartościowe białko, flawonoidy o właściwościach antyoksydacyjnych oraz zdrowe kwasy tłuszczowe, dzięki którym obniża poziom cholesterolu i zapobiega miażdżycy. Dostarcza aminokwasy egzogenne, czyli takie, które nie są syntetyzowane w naszych organizmach i powinny być dostarczane regularnie z pożywieniem. Ze względu na wyjątkowe właściwości odżywcze została włączona do diety astronautów NASA.\nKaszę quinoa można wykorzystać w przepisie na sałatkę grecką z kaszą. Do jej wykonania potrzebujesz:\n250 g kaszy quinoa,\n2 nieduże pomidory,\ngarść oliwek (zielonych bądź czarnych),\nsoku i startej skórki z połówki cytryny,\nsoli i pieprzu do smaku,\nlistków mięty do dekoracji.\nKaszę quinoa przepłucz w zimnej wodzie i gotuj w bulionie warzywnym przez ok. 10 minut. Pomidory umyj i pokrój w kostkę (pamiętaj o wycięciu twardego środka!), oliwki pokrój na cząstki, czerwoną cebulę posiekaj. Przełóż składniki do miseczek – osobno czerwoną cebulę, którą pokropisz octem winnym.\nDo kaszy, pomidorów i oliwek dodaj pokruszony ser feta i posiekane listki mięty (zostaw kilka do dekoracji). Cebulę odcedź z octu i dodaj do składników.\nPierś z kurczaka pokrój na małe kawałki, usmaż na patelni (opcjonalnie możesz dodać ulubione przyprawy) i dodaj do sałatki. Wymieszaj ją z sokiem z cytryny i skórką.\nJej przygotowanie jest najprostsze i bezproblemowe. Kaszę bulgur wystarczy zalać na kwadrans wrzątkiem – i już jest gotowa do spożycia! Ma swoje plusy i minusy: ze względu na niski indeks glikemiczny jest idealna dla diabetyków, mogą ją także spożywać osoby z problemami trawiennymi, ale powinny jej unikać osoby uczulone na gluten.\nKasza bulgur zawiera potas, wapń oraz magnez, dzięki czemu wspomaga pracę układu sercowo-naczyniowego. Jest także dobrym źródłem błonnika, który zapewnia na długi czas uczucie sytości po posiłku i pozytywnie wpływa na perystaltykę jelit.\nZ bulgurem świetnie smakują pieczone jabłka – wystarczy wydrążyć ich środek i wypełnić jabłka gotową kaszą bulgur, do której możesz dodać korzenne przyprawy, takie jak imbir, cynamon, goździki czy przyprawę do piernika. Cudowny aromat rozejdzie się po całej kuchni, a upieczone jabłka będą bardzo miękkie i delikatne. W pieczonych jabłuszkach jako dodatek sprawdzą się również płatki owsiane czy suszone owoce.\nKasza bulgur świetnie zastąpi też makaron w tradycyjnej zupie pomidorowej, ale też inne składniki (np. ryż) w gęściejszych i bardziej sycących zupach. Warto ją dodawać także do sałatek (np. zamiast kaszy jaglanej czy kaszy kuskus), aby nieco urozmaicić swój jadłospis.\nAmarantusianka to świetna alternatywa dla owsianki. Lekkostrawny amarantus (inaczej szarłat) zawiera m.in. białko, żelazo i wapń, ponadto zwalcza wodne rodniki w organizmie i zmniejsza ryzyko zachorowania na nowotwory. Idealny dla osób chorujących na celiakię – nie zawiera glutenu, a ważny dla wszystkich – ze względu na korzystny wpływ na funkcjonowanie układu nerwowego.\nAmarantusiankę możesz przyrządzić na szybkie śniadanie. Warto już poprzedniego wieczora przygotować do niej kawałeczki owoców i inne słodkie dodatki, aby rano mieć więcej czasu na delektowanie się tą pysznością!\nKaszę amarantus gotujesz w wodzie (na 100 g kaszy przeznacz 0,5 szklanki wody) i czekasz, aż zacznie gęstnieć. Wtedy dolewasz do niej mleko i mieszasz, aż uzyskasz pożądaną konsystencję.\nGotową kaszę amarantus przekładasz do miseczki i dodajesz do niej dowolne dodatki. Świetnie smakuje z truskawkami polanymi miodem, plasterkami jabłek z cynamonem, kawałkami bananów i mango oraz jogurtem naturalnym.\nWięcej pomysłów na zdrowe zdania znajdziecie w książkach o jedzeniu, które znajdziecie w naszym sklepie. Na przykład w tej:\nTatar – mięso w roli głównej


Strona:PL Wilk, psy i ludzie. W puszczy (Dygasiński).djvu/22 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Wilk, psy i ludzie. W puszczy (Dygasiński).djvu/22\nden nawet na bok uskoczył, wspiął się, czy też przy pomocy skoku pochwycił w paszczę gałęź, co ku dołowi opadała, począł nią trząść i szarpać, aż konar pękł. Miałem chęć dać mu naukę, ale z powodu gęstych gałęzi nie mogłem go wziąć na oko; tem trudniej zaś było strzelać do wilków, tuż pod gruszą będących; szkoda mi było marnować naboje. Przeziębnięty, prawie skostniały, wdrapałem się, jak można było najwyżej. Spojrzę po niebie, chwała Bogu, znać już tu i owdzie gwiazdeczki, przeszły widać główne śniegowe chmury, zaczynało się przecierać; pogoda następowała. Opatrzyłem strzelbę i szepcząc pacierz, wlepiłem oczy w ziemię. Teraz już mi się nie migało przed oczyma, śnieg bielił się wyraźnie i wyraźnie także czerniały cielska wilków. Strzelać jednak prosto z góry na dół nie było podobna; byłem bez oparcia żadnego i otoczony gałęziami na wszystkie strony. Wściekłość też wilków zmalała, bo nie słychać było już takiego zgiełku, jak przedtem. Dopiero jeden z nich jak zacznie wyć, a inne za nim, to cieńszym, to grubszym głosem. Niech Pan Jezus broni, co też to była za kapela!...\nBiedny Szymon ciężko odchorował opowiedzianą tu przygodę. A nie było to ostatnie jego spotkanie z wilkołakiem. Potwór ten najniespodziewaniej przebiegał nieraz drogę wpoprzek, kiedy strzelec nasz zwiedzał knieję; innym razem znów ukazał mu w gą-\nTę stronę ostatnio edytowano 7 gru 2018, 01:11.


Spełnienie marzeń - Bicycles' couple\nNiektórzy twierdzą, że to miasto kiczu. Inni się nim zachwycają, podczas gdy pozostali omijają je z daleka utożsamiając je z "młodymi wilkami" Wschodu. Czym dla nas jest Batumi, czym nas urzekło, co zadziwiło i dlaczego postanowiliśmy zostać tu nieco dłużej niż dwa zaplanowane wcześniej dni?\nBatumi to przede wszystkim kurort. Wzdłuż kamienistej czarnomorskiej plaży ciągnie się deptak, a na nim bary, knajpy, restauracje. Dobre wino, duży wybór piwa, a do tego lokalne jedzenie. Jak przystało na wakacyjną miejscówkę, są ratownicy w czerwonych strojach, dzieci piszczące z radości, pocztówki wysyłane do rodziny i znajomych, a także romantyzm zachodów słońca na plaży. Czego więcej potrzeba turyście?\nDla nas, to co najciekawsze, to fakt że Batumi jest kurortem Wschodu. Oznacza to, że miesza się tutaj ten specyficzny rozmach wielkich pieniędzy, modnego życia chwilą, budowania wszystkiego z rozmachem, z historią wypisaną na odrapanych ścianach bloków mieszkalnych, specyficznego dla tego regionu świata życia na ulicy, wspólnego spędzania czasu i nie dbania o takie podstawowe wydawałoby się sprawy, jak przejścia dla pieszych, wyrównane chodniki, czy zabezpieczone studzienki kanalizacyjne. Połączenie tych elementów w jeden miejski twór sprawia, że Batumi ma niesłychanie ciekawy charakter - to miasto o przeróżnych obliczach. Pełne kontrastów: bogactwa i biedy, ładu i nieporządku, stylu i zupełnego jego braku.\nZ pewnością miasto ma bardzo europejskie aspiracje. Od 2008 roku, jak w całej Gruzji, ruszyły remonty i nowe inwestycje. Jak grzyby po deszczu powstają budynki użyteczności publicznej, hotele, bulwary, ścieżki rowerowe. Odnawiane jest ścisłe centrum. To wszystko dzieje się w zatrważająco szybkim tempie nasuwając oczywiste pytania dotyczące pochodzenia pieniędzy przeznaczonych na ten cel, ale niewątpliwym jest, że z tych udogodnień korzystają turyści. W obrębie kilku ulic spotkać można zainteresowanych zwiedzeniem meczetu, synagogi, czy cerkwi. Te świątynie różnych wyznań świadczą o niezwykle ciekawej historii miasta.\nBatumi nie jest zwyczajnym miejscem. Bardzo łatwo można je zaszufladkować mówiąc, że to "plac zabaw szalonego władcy", "kicz pierwszej wody", "budowanie bez składu i ładu". My zdecydowanie wolimy określenie, że Batumi to spełnienie marzeń. Marzeń o luksusie, wygodzie, pięknie i to wszystko z nutką specyficznego wschodniego charakteru.\nOczywiście miasto wykorzystuje zakaz hazardu obowiązujący w krajach sąsiednich, zachęca tanim i powszechnie dostępnym alkoholem, nie proponuje ambitnej i wyszukanej rozrywki. Ale czasem zimne piwo, szum morza i niskie ceny, to wszystko czego nam potrzeba.\n© 2012-2015 Bicycles' couple