Pakiet mobilności a rachuba płac kierowców – Symfonia R2płatnikPRO\nBlog » Branże » Motoryzacja » Pakiet mobilności a rachuba płac kierowców – Symfonia R2płatnikPRO obsłuży każdą sytuację\nSpełnienie tego warunku utrudnia pracę w działach płac, a przecież nie jest to jedyne wyzwanie, jakie niesie z sobą Pakiet mobilności.\nWdrożenie w Polsce w lutym 2022 r. zbioru przepisów zwanych „Pakietem mobilności” postawiło przed firmami transportowymi nowe wyzwania. Zmian w obowiązujących przepisach jest sporo, natomiast z punktu widzenia działów kadr i płac jedną z najważniejszych jest ta dotycząca konieczności kalkulacji wynagrodzeń kierowców w oparciu o minimalną stawkę obowiązującą w kraju, w którym realizowana była usługa transportowa. Spełnienie tego wymogu w praktyce oznacza tyle, że do rachuby płac potrzebne są szczegółowe dane z przebiegu danej trasy.\nPakiet mobilności: Tylko dobre dane na wejściu ułatwią kalkulację wynagrodzenia kierowcy\nBranżę TSL (transport, spedycja, logistyka) charakteryzuje na wielu płaszczyznach ogromna różnorodność. We flotach przewoźników jeżdżą pojazdy wyposażone zarówno w starsze modele tachografów, jak i w urządzenia cyfrowe nowszej generacji.\nKierowcy realizują tez różne rodzaje transportów międzynarodowych. W części z nich (transporty kabotażowe i cross trade) wynagrodzenia trzeba kalkulować w oparciu o warunki płacowe dla kraju, w którym realizowana jest usługa, natomiast w innych rodzajach transportu międzynarodowego (tranzyt i transporty bilateralne z i do Polski) można zastosować wynagrodzenie ustalone dla przewozów na terenie Polski. Ponadto w rachubie płac należy uwzględniać delegacje i noclegi. Dodajmy do tego, iż na przełomie miesięcy pojazdy często są w trasie, nierzadko za granicą, co dodatkowo może utrudniać pozyskanie bieżących danych z rejestracji czasu pracy.\nDuża złożoność czynników wpływających na poziom wynagrodzenia powoduje, że kalkulacja wynagrodzeń w branży transportowej jest sporym wyzwaniem nawet dla najbardziej doświadczonych przewoźników. Aby oprogramowanie kadrowo-płacowe mogło prawidłowo naliczyć wynagrodzenia w międzynarodowych przewozach towarów, w określonym terminie muszą trafić do niego szczegółowe informacje z rejestracji czasu pracy kierowców.\nDane te pochodzą oczywiście z kart kierowców i tachografów – zależnie od rodzaju sprzętu mogą być to dane pobrane z tarczek (tzw. wykresówek stosowanych w starszych tachografach), jak również z oprogramowania nowszych tachografów cyfrowych. Jakość tych danych warunkuje prawidłowość wyliczeń wynagrodzenia, natomiast warto zaznaczyć, że już na etapie rejestracji czasu pracy dokonywanego przez samych kierowców, zdarzają się tu przekłamania najczęściej spowodowane zwykłym zaniedbaniem.\nKierowcy przekraczając granice, rozpoczynając lub kończąc odpoczynek, niekiedy zapominają dokonać adnotacji w systemie rejestrującym czas pracy, co powoduje dodatkowe komplikacje w kalkulacji poziomu ich płacy.\nOczywiście, z punktu widzenia działów kadr optymalnym rozwiązaniem jest zdalne pobieranie danych bezpośrednio z urządzeń cyfrowych pracujących w pojazdach, w których jednocześnie systemy ewidencji czasu pracy bazują na danych GPS, automatyzując rejestrację wszelkich istotnych zdarzeń.\nTaki model obiegu informacji pozwala zaoszczędzić czas i nie wymaga fizycznego dostępu do zapisów, znajdujących się w pojeździe kierowcy. Poza tym zdalny odczyt może odbywać się w dowolnym czasie.\nKalkulacja wynagrodzeń kierowców – diabeł tkwi w szczegółach\nObecne dostępne systemy do ewidencji pracy kierowców pozwalają rozliczać wynagrodzenia na podstawie analizy czasu ich pracy. Wiele z tych systemów nie radzi sobie jednak w określonych sytuacjach, np. w kalkulacji płacy za czas choroby, czas urlopu, określenia ekwiwalentu za urlop czy innych wynagrodzeń wynikających ze stosunku pracy.\nIstnieje zatem uzasadniona potrzeba wymiany danych pomiędzy systemami rejestrującymi czas pracy kierowców a oprogramowaniem kadrowo-płacowym. Jednym z rozwiązań dedykowanych do obsługi branży TSL jest system Symfonia R2płatnikPRO. Ma on wbudowany mechanizm importu danych z rejestru czasu pracy kierowcy, jak również obsługuje rozliczanie wynagrodzeń zgodnie z Pakietem mobilności.\nPo zmianie przepisów, które obowiązują od 2 lutego 2022 r. obliczając wynagrodzenie należy uwzględnić wartość diet należnych za każdy dzień pobytu za granicą. Kwota ta wpływa na podstawę kalkulacji składki na ubezpieczenie społeczne. Należy też pamiętać o kwocie wolnej od podatku w wysokości 30% diety.\nSymfonia R2płatnikPRO umożliwia rozliczenie na liście płac Pakietu mobilności w dowolnym wariancie. Najbardziej popularny to lista płac z wynagrodzeniem podstawowym, która zawiera składniki z umowy o pracę – płacę zasadniczą, ryczałt za nadgodziny, ryczałt za godziny nocne oraz dodatki za dyżury – z terminem wypłaty do 10-ego dnia roboczego miesiąca.\nOprócz niej także druga lista płac wypłacana na koniec miesiąca, która rozlicza rzeczywisty czas pracy kierowcy obliczony na podstawie danych pobranych z tachografu. Tu rozliczamy nadgodziny, godziny pracy w porze nocnej, dyżury, czy wynagrodzenia w ramach tzw. Płacy Sektorowej. Przy wyliczaniu drugiej listy płac system R2płatnikPRO sumuje przychody w danym miesiącu, odnosi je do kwoty 5922 zł i oblicza w sposób prawidłowy podstawę składek ZUS.\nSystem R2płatnikPRO umożliwia przeliczenie wynagrodzeń w innych wariantach, np. w takim, w którym wszystkie składniki wynagrodzenia znajdują się na jednej liście płac. Z uwagi na opisane wyżej wyzwania w obiegu danych, taki wariant może być stosowany, gdy dane z przebiegu pracy kierowcy są odczytywane zdalnie.\nBez względu na przyjęty wariant rachuby płac należy pamiętać o zmniejszeniu przychodu o 30% z należnych diet za pracę za granicą. Program R2płatnikPRO w sposób prawidłowy uwzględnia również ulgi, które wniósł Polski Ład tj. „PIT 0” dla osób do 26 roku życia, ulgę dla rodzin 4+, jak i ulgę dla emerytów. Co ważne, program rozliczy także Pakiet Mobilności dla kierowców zatrudnionych na umowy zlecenie.\nDowiedz się więcej o systemie Symfonia R2płatnikPRO\nFirmowe obowiązki | oprogramowanie dla firm | Pakiet mobilności | Przedsiębiorczość | Zgodność z prawem


Zobacz temat - Terapia lustrzana\nArtykuły o Fizjoterapii, Rehabilitacji - Terapia lustrzana\nmassagewarsaw - 2013-04-09, 04:57\nTemat postu: Terapia lustrzana\nTerapia lustrzana jest mało znanym a przez to niedostatecznie docenianym środkiem terapeutycznym w Polsce. Na świecie natomiast – szczególnie w USA oraz na Zachodzie Europy – cieszy się ona dużym zainteresowaniem zarówno badaczy, jak i praktyków.\nZainteresowanie to jest związane z dużym problemem, jakim są niedowłady poudarowe lub przewlekłe dolegliwości bólowe, z którymi borykać się muszą pacjenci poddani amputacjom kończyn. Poszukują oni różnorodnych metod terapeutycznych, które pozwoliłyby na powrót utraconej funkcji lub uwolniły od bólu, dziwnych doznań zwanych w żargonie medycznym parestezjami, skurczów oraz wielu innych niezwykle uciążliwych objawów odczuwanych w amputowanej kończynie.\nJednakże to nie niewiedza jest przyczyną cierpienia pacjentów, lecz niemożność poradzenia sobie z wciąż narastającym problemem. Nie można bowiem masować, rozgrzać lub ochłodzić stopy bądź ręki, której fizycznie nie ma. Nie można otworzyć zaciśniętej w pięść ręki, dlatego że została ona amputowana. Sytuacja wydaje się być beznadziejna. Znikąd nie można uzyskać pomocy. Cierpi pacjent – i to cierpi podwójnie – fizycznie oraz psychicznie.\nPoza objawami somatycznymi pojawiają się lęki oraz zaburzenia depresyjne. Często dręczą go myśli: utraciłem rękę, a teraz zdaję się odchodzić od zmysłów, tracić głowę. Cierpi również rodzina pacjenta, obserwując, jak życie drogiej im osoby zamienia się w koszmar, a oni są bezsilni. Próbują wszelkich możliwości niesienia pomocy, lecz gdy pojawia się ból, są bezsilni. Mogą jedynie milcząco wspierać drogą im osobę, często myśląc, że byliby w stanie zrobić wszystko, aby ulżyć jej w cierpieniu.\nZanim jednak przedstawię sposób oddziaływania tej niezwykłej terapii, wyjaśnię, skąd bierze się tzw. ból poamputacyjny. Ból ten nie powstaje w amputowanej kończynie lecz w mózgu. Ludzki mózg poniekąd przyrównać można do mapy. Podobnie jak mapa odzwierciedla różne miejsca w przestrzeni, tak i mapa zapisana w korze mózgowej odzwierciedla poszczególne obszary naszego ciała.\nOdzwierciedlenie to nazywa się wewnętrznym schematem ciała. Poszczególne element tego schematu rozłożone są na korze mózgowej w pewnej konfiguracji, w stałych miejscach obok siebie – na przykład obszar odpowiadający ręce położony jest bardzo blisko obszaru odpowiadającego twarzy.\nW normalnych warunkach informacje czuciowe – odnoście ciepła, zimna, bólu, położenia danej części ciała – przesyłane są do mózgu właśnie do tych obszarów mapy, które odpowiadają danej części ciała. Gdy jednak dochodzi do utraty części ciała, obszar mózgu, który był odpowiedzialny za odbieranie informacji o jej stanie, nie znika. W rzeczywistości więc osoba po amputacji straciła swoją kończynę, lecz mózg o tym „nie wie”, w mózgu nadal znajduje się jej reprezentacja zapisana na mapie zwanej schematem ciała. Do danego regionu w mózgu przestają jednak docierać informacje z amputowanej kończyny.\nRozpoczyna się więc przebudowa wewnętrznego schematu ciała, zgodnie z zasadą, że obszar nieużywany staje się coraz mniejszy. Chociaż obszar reprezentacji odpowiadający np. amputowanej ręce się zmniejsza, nie znaczy to, że uzyskana przestrzeń pozostaje niewykorzystana.\nZwolnione miejsce zajmowane jest powoli przez obszary przylegające np. odpowiadające twarzy. W rezultacie dochodzi więc do znacznej przebudowy wewnętrznej mapy ciała. Bodźce pochodzące z różnych innych obszarów ciała odbierane są przez obszary mózgu pierwotnie odpowiedzialne za amputowaną kończynę i interpretowane przez mózg jako dolegliwości pochodzące z amputowanej kończyny.\nPo raz pierwszy dokonał tego profesor Ramachandran, który do leczenia bólu poamputacyjnego zastosował specjalnie skonstruowane lustro – nazwane na cześć odkrywcy metody skrzynką Ramachandrana. Lustro to ustawia się w taki sposób, aby zasłaniało ono amputowaną kończynę, a odbijało zdrową.\nOsoba poddawana terapii obserwuje w lustrze swoją zdrową kończynę, a ponieważ jest to odbicie lustrzane, do złudzenia przypomina ono kończynę, która musiała zostać amputowana. Pacjent wchodzi w świat iluzji. Angażując się w nią mentalnie, jest w stanie oszukać swój mózg, który odbiera fałszywą informację wzrokową jako prawdziwą.\nDzięki systematycznemu treningowi możliwe jest między innymi pozbycie się dręczącego bólu, uczucia zmian temperatury i kształtu kończyny oraz rozluźnienie zaciśniętej ręki.\nUdaje się więc dokonać właściwie rzeczy niemożliwej. W wyniku wytrwałej pracy dochodzi również do odbudowy prawidłowego schematu ciała: obszar, który przynależał do amputowanej ręki jest znowu bodźcowany i nie zmienia swojego kształtu czy rozmiaru.\nNasz mózg czerpie bowiem informacje o stanie ciała z różnych źródeł, w tym również ze źródeł wzrokowych. Aby jednak uległ on nieprawdziwej informacji, terapia musi być przeprowadzona przez odpowiednio wyszkolonego fizjoterapeutę, który dysponuje gruntowną wiedzą i umiejętnościami zaplanowania i przeprowadzenia terapii.\nBardzo istotny jest bowiem plan poszczególnych sesji, przygotowanie do nich pacjenta, rodzaj wykonywanych ćwiczeń, stosowanie odpowiednio dobranych bodźców, pomoc pacjentowi w wykonywaniu niektórych zadań, które są na bieżąco aktualizowane wraz z postępami terapii, a także właściwy czas poświęcony na każdą sesję oraz prawidłowe rozplanowanie ćwiczeń w czasie. Praca ze specjalnym lustrem zresztą nie jest jedyną składową terapii lustrzanej, która jest metodą kompleksową.\nAutorzy : Gadziński , Lizak , Prażak, Kraków Sierpień 2012


Aster chiński King Size 0,5g wysoki mieszanka - Niskie ceny w sklepie Przydomu.pl\nAster chiński King Size 0,5g wysoki mieszanka\nWielobarwna mieszanka najwyższego z astrów - King Size.\nAster chiński King Size to piękna, wysoka roślina jednoroczna o dużych kwiatach zbliżonych nieco wyglądem do budowy chryzantemy, o pokroju zwartym i silnie rozkrzewionym. Osiąga wysokość do 100 cm i jest tym samym najwyższym z rosnących astrów.\nTa wielobarwna roślina potrzebuje średnio wilgotnej, niezbyt ciężkiej, żyznej ziemi. Zalecana jest uprawa z rozsady (wysiew pod osłonę w marcu), ponieważ wzmacnia to jej system korzeniowy. Wysiew można przeprowadzić również bezpośrednio do gruntu około połowy maja. Astry dobrze znoszą przesadzanie, również w trakcie kwitnienia.\nAster King Size polecany jest na kwiat cięty, ponieważ długo utrzymuje się w wazonie. Kwitnie od końca lipca do pierwszych przymrozków, więc stanowi piękną ozdobę także jesiennych rabat.\nrozstawa: 30 x 30-40 cm\nkwitnienie: koniec VII - X\nwysokość: wysokie do 100 cm\nprzeznaczenie: rabaty, kwietniki, na kwiat cięty, roślina osłonowa


Mutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów Logopedia Praktyczna Sklep Internetowy\nProdukty Logopedia Praktyczna\n♦ AFAZJA, DYSFAZJA\n♦ AUTYZM, SPEKTRUM AUTYZMU\n♦ BAZA WIEDZY LOGOPEDYCZNEJ\n♦ ĆWICZENIE FUNKCJI POZNAWCZYCH →\nKoncentracja, pamięć, uwaga\n♦ ĆWICZENIA LOGOPEDYCZNE →\nĆwiczymy głos i fonację\nĆwiczymy mięśnie jamy ustnej i języka\nĆwiczymy słuch fonemowy i fizyczny\n♦ ĆWICZENIA LOGOPEDYCZNE W DOMU\n♦ CZYTANIE, PISANIE, SPRAWNOŚĆ MANUALNA\n♦ DIAGNOZA LOGOPEDYCZNA\n♦ GRY I ZABAWY LOGOPEDYCZNE\n♦ NARZĘDZIA DODATKOWE\n♦ NIEPŁYNNOŚĆ MÓWIENIA\n♦ STYMULOWANIE ROZWOJU MOWY\n♦ WZBOGACANIE ZASOBU SŁOWNICTWA, BUDOWANIE ROZWINIĘTYCH WYPOWIEDZI\n» ♦ ARTYKULACJA\n» Mutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów\nAutor: Maria Bystrzanowska\nMutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów – opis wydawcy\nKsiążkę przeznaczono głównie dla rodziców dzieci z mutyzmem wybiórczym, a także dla ich nauczycieli i specjalistów. W Polsce jest dostępnych niewiele pozycji, w których czytelnik znajdzie nowoczesne podejście do mutyzmu wybiórczego (MW). Angielska i amerykańska literatura nie jest dostępna dla wszystkich, dlatego też wielu rodziców, nauczycieli czy specjalistów wciąż uważa, że skoro dziecko rozmawia w domu, w szkole na przerwie czy w gabinecie, to na pewno nie ma żadnego zaburzenia.\nDlaczego książka ta jest przeznaczona dla rodziców? To właśnie oni często zadają sobie pytanie, dlaczego moje dziecko, które w domu rozmawia i świetnie się bawi, po przekroczeniu progu przedszkola/szkoły milknie. Na początku trudno im to zaakceptować. Czasem słyszą uwagi typu: pewnie dziecko nie mówi, bo rodzice mu nie pozwalają, manipuluje otoczeniem, wybiera sobie osoby do rozmowy, nie lubi tej cioci czy nauczycielki. Rodzice z takimi komentarzami muszą się zmagać nie tylko w przedszkolu, szkole, u lekarza, ale i w rodzinie. Niestety, nawet rodzina nie rozumie problemów dziecka, uważa, że dziecko ma taką fanaberię. Wszyscy muszą zrozumieć istotę tego zaburzenia, żeby na co dzień nie szkodzić dziecku swoim zachowaniem, tylko go wspierać i pomagać.\nDlaczego książka ta jest przeznaczona dla nauczycieli i specjalistów? Otóż jako osoby pracujące z dziećmi i młodzieżą powinni znać niepokojące objawy, które sugerują nieprawidłowości w rozwoju. Muszą także zwracać uwagę na wszelkie zachowania, które nie są typowe.\nZ doświadczenia wiemy, że termin „mutyzm wybiórczy” jest czymś nowym nawet dla wielu specjalistów (psychiatrów, psychologów, logopedów, pedagogów), którzy do tej pory nie spotkali dziecka z taką diagnozą bądź nie potrafili właściwie sklasyfikować występujących u niego objawów. Diagnozując dziecko z MW, specjaliści powinni mieć wystarczającą wiedzę na temat istoty zaburzenia i samego przebiegu terapii. Ponadto niektórzy nauczyciele nie mogą zrozumieć, dlaczego uczeń na lekcji nie odpowiada na pytania, nie rozmawia z nauczycielami, z rówieśnikami, a czasem na przerwie buzia mu się nie zamyka. Twierdzą, że uczeń ten manipuluje otoczeniem i mówi tylko wtedy, kiedy chce lub gdy ma coś do przekazania, np.: „jakby wiedział, to by odpowiedział”.\n© Sklep Logopedia Praktyczna 2013-2018


Tablice suchościeralne - Tablice suchościeralne dla gastronomi i sprzedaży - Deco Strefa\nnie 19 tak19\nna płycie PCV 19 samoprzylepna 19\nTablice suchościeralne dla gastronomii i sprzedaży\nKawiarnie, restauracje czy bary to miejsca o niezwykle szybkiej dynamice zmian. Jeśli prowadzisz swój własny biznes, doskonale wiesz ile sił trzeba włożyć w odpowiednią aranżację oraz reklamę Twojego lokalu aby naprawdę ożył i zyskał rzesze stałych, zadowolonych klientów. Cały proces może być trudny i żmudny, możesz jednak ułatwić go za pomocą przydatnych i praktycznych akcesoriów, które nie tylko dodadzą charakteru Twojemu lokalowi gastronomicznemu, ale posłużą również jako sprytny, uniwersalny przekaźnik informacji. O czym mowa? O suchościeralnych tablicach! W naszej ofercie znajdziesz tablice w dowolnym rozmiarze oraz z nadrukiem, który doskonale wpasuje się w estetykę Twojej kawiarni, restauracji czy też śniadaniowni.\nSuchościeralne tablice do kawiarni, baru, restauracji\nCzęste poprawki w menu, prezentacja oferty dnia czy tygodnia, okazje specjalne dla stałych klientów - to wszystko zapiszesz na naszych tablicach dla gastronomii, a kiedy informacje się zdezaktualizują, zetrzesz napisy i w łatwy sposób zastąpisz je innymi. Innowacyjna formuła tablicy pozwala na całkowitą elastyczność oraz niezwykłą prostotę w nanoszeniu dowolnych informacji na jej powierzchnię. Różnorodność proponowanych przez nas wzorów sprawia, że z łatwością znajdziesz w naszej ofercie produkt idealnie dopasowany do swoich potrzeb oraz aktualnego modelu biznesowego. Również branża HoReCa okaże się odpowiednim odbiorcą naszych tablic, które wykorzystane w kreatywny sposób, mogą stać się swoistą reklamą czy też marketingowym, skutecznym zabiegiem.\nDlaczego pokochasz nasze tablice suchościeralne dla gastronomii?\nNasze tablice suchościeralne doskonale sprawdzą się przy dużej intensywności użytkowania, a dodatkowo narażone na warunki atmosferyczne, nie stracą swoich właściwości. Nowoczesna, kolorowa forma cennika czy też menu z pewnością okaże się miłym zaskoczeniem dla klientów, które przyciągnie ich wzrok i sprawi, że z pewnością wspomną o Twojej firmie swoim znajomym. To doskonały sposób na kreatywną a przy tym nienachalną reklamę!\nZadbaj o dobry wizerunek swojego lokalu. Sprawdź naszą ofertę!


Kinkiet CITY II - sklep LEDco.pl\nKinkiet z serii CITY II to nowoczesna lampa o stonowanym wyglądzie. Lampa jest solidna, wykonana z aluminium, zaś mleczny zaokrąglony klosz o dużym kącie świecenia zapewnia dobre doświetlenie. Kinkiet świetnie wpasowuje się zwłaszcza w modernistyczne jak i klasyczne otoczenie.\nKinkiet z serii CITY II to nowoczesna lampa o stonowanym wyglądzie. Lampa jest solidna, wykonana z aluminium, zaś mleczny zaokrąglony klosz o dużym kącie świecenia zapewnia dobre doświetlenie. Kinkiet świetnie wpasowuje się w modernistyczne jak i klasyczne otoczenie - najczęściej stosowany na osiedlach mieszkaniowych lub osiedlach domów jednorodzinnych.\nŚwietnie sprawdza się także jako oświetlenie ścian budynku, ciągów komunikacyjnych czy oświetlenia drzwi wejściowych.\nIndex 1836 II BL\nKinkiet z serii CITY to nowoczesna lampa o stonowanym wyglądzie. Lampa jest solidna, wykonana z aluminium, zaś mleczny zaokrąglony klosz o dużym kącie świecenia zapewnia dobre doświetlenie. Kinkiet świetnie wpasowuje...\nKinkiet z serii CITY II to nowoczesna lampa o stonowanym wyglądzie. Lampa jest solidna, wykonana z aluminium, zaś mleczny zaokrąglony klosz o dużym kącie świecenia zapewnia dobre doświetlenie. Kinkiet świetnie...


Zapraszam Was dzisiaj na moich czerwcowych ulubieńców. Pierwszy tydzień czerwca byłam jeszcze w Polsce, ale po powrocie do domu i w UK pojawiło się na kilka dni lato, dlatego w moim makijażu było trochę kolorowo. Do łask wróciło również regularne stosowania samoopalacza na nogi :)\nLirene, brązująca mgiełka, lejkowa duo-formuła z bursztynem\nW Polsce skusiłam się na nowość marki Lirene - dwufazowy olejek brązujący. Produkt ma formę mgiełki. Bardzo lubię brązujące kosmetyki w takiej formie. Jest ona dla mnie najłatwiejsza w obsłudze i na mojej skórze daje ładny efekt. Mgiełka Lirene daje stopniowy efekt złocistej opalenizny bez smug i zacieków. Mgiełka jest bardzo łatwa w użyciu i odkąd ją kupiłam końcem maja, to się z nią nie rozstaję.\nToo Faced, Chocolate Chip Eyeshadow Palette\nKupiłam tą paletę z myślą o podróżowaniu i zabrałam więc ją na wyjazd do Polski. Po powrocie jednak nadal się z nią nie rozstaję i używam z przyjemnością. Ma rewelacyjne naturalne beżowe kolory i wszystkie są o matowym wykonczeniu. Dodatkowo paleta pachnie apetycznie czekoladą i wygląda uroczo!\nMac, Extra Dimension Blush w odcieniu Cheeky Bits\nOdkąd kupiłam róże z tej serii to stały się one moimi absolutnymi ulubieńcami i to po nie sięgam najczęsciej. W czerwcu szczególnie upodobałam sobie odcień Cheeky Bits, który jest cudownym średnim różowym koralem i wygląda obłednie na opalonej cerze.\nMac, Fruity Juicy, Pearlmatte Face Powder\nNie mogłoby również w ulubieńcach czerwca zabraknąć pudru do twarzy marki Mac z letniej kolekcji Fruity Juicy. Pisałam o nim już w osobnym poście. Puder sprawdza się świetnie jako róż czy cienie do powiek. Uwielbiam!\nMój ukochany balsam pod oczy marki Kiehl`s dobił dna i od razu sięgnęłam po arganowy krem pod oczy marki Nacomi. Okazał się on bardzo przyjemny, ale jednak na noc dla mnie nie wystarczający. Krem pod oczy Bobbi Brown planowałam zacząć używać jesienią i przez zimę, ale postanowiłam otworzyć go w takim razie wcześniej. Wow... Wiele dobrego słyszałam o tym kremie i rozumiem już skąd ten zachwyt :)\nMac, kolekcja Fearie Whispers, pomadka w odcieniu Sparkle of Magic\nNa nowo odkryłam pomadkę Mac w odcieniu Sparkle of Magic. Jest to piękny iskrzący brzoskwiniowy kolor. Idealny w duecie z różem Cheeky Bits.\nGolden Rose, lakier duochrom w odcieniu numer 03\nPrzez ostatnie kilka tygodni na moich paznkciach można było zobaczyć głównie ten lakier. Jestem totalnie zakochana w efekcie jaki daje. Coś niesamowitego :)\nTo byłoby na tyle jeśli chodzi o czerwcowych ulubieńców. Dajcie koniecznie znać w komentarzach czy coś Was zainteresowało i czy znacie te produkty.\nDress Your Face 3 July 2017 at 11:33\nCudna ta paletka z Too Faced <3\njustitia 3 July 2017 at 22:08\nEwelina K 3 July 2017 at 13:42\nMiałam tą mgiełkę, ale poleciała dalej:)\njustitia 3 July 2017 at 22:09\na czym Ci podpadła? :D\nMy strawberry fields 3 July 2017 at 14:40\nRóż Cheeky Bits prezentuje się prześlicznie, trochę żałuję, że się nie zdecydowałam na któryś z odcieni. Ich formuła jest rewelacyjna.\nnic straconego, seria Extra Dimension Blush jest w stałej ofercie ;)\nkosmetyczne pasje 3 July 2017 at 20:34\nLakier z GR przepiękny;) kusi mnie ten krem pod oczy z Bobi Brown;)\njustitia 3 July 2017 at 22:10\nja jestem w tym lakierze absolutnie zakochana i na pewno będę mieć wiecej kolorów :)\nmie tez dlugo kusil :) az w koncu sie na niego zdecydowałam kiedy mialam okazje go kliknac 15% taniej :)\nsimply_a_woman 3 July 2017 at 22:10\nCheeky Bits wygląda ślicznie :)\nta seria jest absolutnie fantastyczna :) szkoda, że nie lubisz błyszczących róży :)\nsimply_a_woman 5 July 2017 at 20:52\naaa, to zależy :) jakieś błyszczące mam, np. rose gold ze sleeka czy hot mamę z the balm ;)\njustitia 5 July 2017 at 23:17\naaa no to jest szansa ze ta seria Ci sie spodoba 😊 ta seria się nie błyszczy, ona lśni na polikach 😊


Piękna przyroda na płótnie malowana Białystok | ddb24.pl\nPortal DzienDobryBiałystok.pl 29/10/2018 18:12\nPo raz kolejny miłośnicy malowania na płótnie, spotkali się w leśnym zakątku Puszczy Piskiej, nad jeziorem Seksty, na zorganizowanym przez Nadleśnictwo Pisz, plenerze malarskim „Pisz na Płótnie”.\nByła to jedenasta edycja imprezy, promującej przyrodę tamtejszych lasów. Miłośnicy malarstwa, najczęściej uwieczniali na obrazach okoliczne, jesienne pejzaże. Nie zabrakło również osób malujących z wyobraźni. Organizowane spotkanie było okazją do kształcenia zmysłu obserwacji oraz dostrzeżenia piękna otaczających krajobrazów.\nEfektem wydarzenia, są prawdziwe dzieła sztuki malarstwa akrylowego. Obecnie są wystawione w Sali Ośrodka Edukacji Leśnej „Pliszka”, skąd w dalszej kolejności będą przekazane dla Piskiego Zakładu Aktywności Zawodowej „Wieża”. Tam też będzie można je oglądać, po czym wylicytować na aukcji charytatywnej.\n(Źródło i foto: bialystok.lasy.gov.pl/ oprac. Kalina)\nPiękna przyroda na płótnie malowana komentarze opinie


Góry według Hemli i Wojtusia: Przełęcz między Kopami\nPrzełęcz między Kopami (Karczmisko) (1499m) to przełęcz w Tatrach Zachodnich, oddzielająca Wielką Królową Kopę (1531m) od Małej Królowej Kopy (1577m).\nWznosi się od północnego zachodu nad Doliną Jaworzynką, do której wprost z przełęczy opada Długi Żleb, tuż na południowy zachód od siodła przełęczy niewielka grzęda, za którą do Długiego Żlebu opada jeszcze Żleb Wściekłych Węży. Ciekawe skąd jego nazwa?:-)\nNa wschód z Przełęczy między Kopami opadają bardzo łagodnie nachylone stoki do koryta Olczyskiego Potoku, najwyższej części Doliny Olczyskiej. Wbrew powszechnemu mniemaniu jakoby otoczeniem przełęczy od tej strony była Dolina Suchej Wody, wedle nas Przełęcz między Kopami nie ma z tą doliną nic wspólnego (poza łączącym je niebieskim szlakiem).\nMała Królowa Kopa\nPrzełęcz między Kopami jest miejscem tłumnie odwiedzanym przez turystów. Dzieje się to za sprawą szlaków, które prowadzą tu z Kuźnic na Halę Gąsienicową. Na przełęczy znajdują się ławeczki, jest to więc bardzo częste miejsce odpoczynków.\nKarczmisko słynie również z oryginalnych widoków. Ciekawie przedstawia się stąd Giewont, przed turystami powoli otwiera się widok na wysokogórskie otoczenie Doliny Gąsienicowej, oraz, dla idących Jaworzynką - Tatry Bielskie.\nCała okolica Przełęczy między Kopami była niegdyś mocno eksploatowana. Na samej przełęczy stał barak górniczy i przebiegała przez nią droga, którą wożono materiały do budowy sztolni, bądź wydobyte surowce.\nNa Przełęczy Między Kopami stoi (stan na listopad 2013) tabliczka - "szlakowskaz" z błędną nazwą Doliny Jaworzynki - napis powinien brzmieć: "Kuźnice przez Dolinę Jaworzynkę". Mały to błąd, aczkolwiek na terenie TPN chyba nie powinien się znaleźć:-)\nNazwę przełęczy wprowadził pierwszy naczelnik TOPR, Mariusz Zaruski. Wytworzona w środowisku turystycznym (i całkiem często używana) nazwa Karczmisko posiada różne źródła. Najogólniej można powiedzieć, że jest związana z organizowanymi przerwami w wycieczce na przełęczy. Większości turystów maszerujących tędy właśnie na Karczmisku chce się zarządzić postój:-)\nSzlaki na Przełęcz Karczmisko:\n- Żółty szlak z Kuźnic na Przełęcz przez Dolinę Jaworzynkę i Siodłowe Perci,\n- Niebieski szlak z Kuźnic przez Boczań i Skupniów Upłaz na Przełęcz, dalej na Halę Gąsienicową do Murowańca.\nZ Kuźnic (przez Skupniów Upłaz): ↑ 1:45 h, ↓1:15 h, ↑↓500 m\nZ Kuźnic (przez Dolinę Jaworzynkę): ↑ 1:45 h, ↓1:15 h, ↑↓500 m\nZ Murowańca: ↑↓ 0:25 h, ↑↓60 m (podejście i zejście)\n29 listopad 2014 (żółtym szlakiem) -> zobacz relację\n11 listopad 2013 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\n20 wrzesień 2013 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\n7 sierpień 2013 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\n19 sierpień 2012 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\n3 lipiec 2012 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\n30 czerwiec 2012 (żółtym szlakiem) -> zobacz relację\n29 kwiecień 2012 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\n24 marzec 2012 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\n23 marzec 2012 (żółtym szlakiem) -> zobacz relację\n6 styczeń 2012 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\n26 czerwiec 2011 (żółtym szlakiem) -> zobacz relację\n22 sierpień 2010 (niebieskim szlakiem) -> zobacz relację\nPanorama z Przełęczy między Kopami:\nWidok z Przełęczy między Kopami na Giewont\nWidok z Przełęczy między Kopami na Nosal\nWidok z Przełęczy między Kopami na Tatry Bielskie\nWidok z Przełęczy między Kopami na otoczenie Doliny Pańszczycy\nWidoki na Przełęcz między Kopami:\nWidok na Przełęcz między Kopami z Wielkiej Królowej Kopy\nWidok na Przełęcz między Kopami z Żółtego Żlebu\nWidok na Przełęcz między Kopami z Giewontu\nWidok na Przełęcz między Kopami z Doliny Jaworzynki\nWidok na Przełęcz między Kopami spod Skrajnego Granata\nAutor: Hemli o 06:08


SuperKasyna.pl » Wiedza » Zablokowana strona kasyna? Obejdź wszystkie blokady prostym sposobem\nDodano: 5 września 2019 / Wiedza / 0 Komentarzy\nGdy po wejściu na kasynową stronę widzisz informację o blokadzie “nielegalnego” kasyna, wiedz, że prostym sposobem możesz obejść tę prowizoryczną blokadę i bez problemu zagrać w danym serwisie. Polecamy zrobić to, a brama każdego kasyna będzie otwarta. Wystarczy zmiana DNS na DNS Google.\nJak zmienić DNS na komputerach?\n1. W lewym dolnym rogu ekranu naciśnij logo Windows\n2. Wybierz “Ten komputer”\n3. U góry ekranu “Otwórz Panel sterowania”\n4. Otwórz opcję “Sieć i Internet”\n5. Wybierz “Centrum sieci i udostępniania”\n6. Po lewej wybierz “Zmień ustawienia karty sieciowej”\n7. Kliknij prawym przyciskiem myszy na aktywnym połączeniu i wybierz “Właściwości”.\n8. Kliknij dwukrotnie “Protokół internetowy w wersji 4 (TCP/IPv4)\n9. Na dole przełącz na “Użyj następujących adresów serwerów DNS:”\n10. W preferowany serwer DNS wpisz 8.8.8.8 a w alternatywny serwer DNS 8.8.4.4\n11. Kliknij OK. Gotowe. Wszystkie blokowane strony kasyn są już dostępne!\nDzięki temu korzystamy z DNS Google co pozwala ominąć blokadę dostawcy internetu. Nie zmienia to natomiast naszego IP, które pozostaje takie same.\nJeśli zmiana DNS nie zadziała wyczyść ciasteczka w przeglądarce. Jeżeli nadal blokada nie będzie zdjęta kliknij Start, następnie po prawej wyszukaj CMD (wiersz poleceń) i wpisz ipconfig /flushdns\nJak zmienić DNS na telefonach?\nWykorzystujemy podobną metodę jak na komputerach. Wchodzimy w ustawienia sieciowe Wi-Fi i wybieramy nasze połączenie. Zmieniamy DNS na te podane w poprzednim punkcie i zapisujemy ustawienia. Alternatywną opcją jest skorzystanie z aplikacji DNS Changer, która również zmienia DNS na “Googlowskie”.\nAlternatywnym sposobem na ominięcie blokady jest Opera VPN, czyli przeglądarka z wbudowanym, darmowym VPN, które sprawi, że połączymy się z kasynem z zupełnie innego IP. Zdecydowanie łatwiejsza jest jednak metoda ze zmianą DNS i szczególnie ją polecamy, aby grać bez ograniczeń tam gdzie tylko chcemy. Program można pobrać TUTAJ.\nAutorem tekstu jest zaprzyjaźniony portal FreeKasyno.pl, wszystkie prawa należą do jego właściciela, kopiowanie i przetwarzanie jest zabronione.\nBetVictor dodaje tytuły Red Tiger\n← 30 free spinów za małą przysługę wobec kasyn!\nBetn1 – Poznaj magię 25 spinów bez obrotu →


margaritkaaa blog: Spotkanie z Justynką :)\nWitajcie kwiatki ;)\nWczoraj skorzystałam z zaproszenia Justynki z bloga Szkatułka,Jej relacje ze spotkania możecie znaleźć tu: klik. Oczywiście standardowo się zgubiłam ;) pomińmy fakt,że we własnym mieście które jakby nie patrzeć jakieś duże nie jest no ale ja tak często miewam-niestety.\nZa namową Justynki zrobiłyśmy sobie małą sesję,przyznam się szczerze,że do tej pory nie wiem jak Ona mnie do tego namówiła,ale jednak Jej się udało i mam nadzieję,że Jej się moje zdjęcia podobają.\nJustyno kochanie moje dziękuję za zaproszenie,za tak cudowną atmosferę,masz przecudownych rodziców i cieszę się,że mogłam ich poznać w szczególności Twoją mamę o której tyle dobrego słyszałam,jest na prawdę cudowną,piękną,kochaną kobietą i dawno takiego anioła nie spotkałam.\nDziękuję Ci również za sesję,wiesz że ja tam jestem sceptycznie nastawiona względem zdjęć robionych mojej osobie,i było tylko "już,już?" więc wdzięcznym obiektem do fotografowania ja zdecydowanie nie jestem,mam jednak nadzieję,że niebawem za pomocą Kini kochanej uda nam się zrobić Ci/Nam sesję o jakiej marzysz i będziesz usatysfakcjonowana. Ściskam :****\nTeraz chyba dla Was relacja z naszego spotkania,Justynka przyjeła mnie na prawdę wspaniale dawno się tak dobrze,domowo nie czułam,Justynka oczywiście o wszystko idealnie zadbała:\nUkochana kawa mrożona-pycha :****\nTwoja mama robi bardzo dobre oponki i zajadałam się nimi również dziś dziękuję :*\nCiasto...hm...tak mój 3Bit który jak ciasto wcale nie wygląda bo jednak jego pierwotna wersja wygląda tak: (p.s.Przepis wyśle Ci na fb ok?) lub dodam na fan page :*\nI nasze pierwsze wspólne winko dla uczczenia sesji.\nWzględem sesji...zastanawiałam się czy wstawić te zdjęcia jednak jak widzę Justynka już u siebie wstawiła więc jakby nie było i tak większość osób widziała ;P\nTo zdjęcie kocham najbardziej nie wiem dlaczego może dlatego,że mnie nie widać ;)\nNie lubię swoich zdjęć,jednak mam nadzieję,że niebawem polubię,zobaczymy :)\nJustynki zdjęć pozwolicie nie będę wstawiać bo to jednak Jej wola czy by chciała...ale jeśli chcecie zobaczyć Jej relację z naszego wspólnego dnia zapraszam na Jej bloga: klik.\nA tu jeszcze podarunek od Justynki i Jej mamy dziękuję bardzo kochana jesteś niesamowita :*\nJeden prezent jest dla mnie szczególny i będzie stał w szczególnym miejscu :)\nA co dostałam? :) przecudowną niespodziankę...\nPyszności od Justynki mamy dziękuję postokroć :****\nOd mojego słonka coś wyjątkowego,coś co mnie zawsze rozczula,czyli ramkę z naszym wspólnym zdjęciem :) oliwkowy peeling Balea (który oczywiście już musiałam rozlać) pachnie cudownie,i zużyję go chyba najszybciej z tych wszystkich jakie posiadam,bo opakowanie bardzo przypadło mi do gustu. Próbki szamponu i odżywki z Herbal Care z Farmony. Śliczną gąbkę/myjkę róże oraz cienie See You. Dziękuję moja Mikołajko kochana za wszystko :****\nP.S. Zdjęcia z ostatniej chwili,czyli co moje dziecko robi zaraz po przebudzeniu gdy mama próbuje skleić posta ... :)\nAutor: Gonia o 06:34\nMariposa 19 września 2012 06:46\nHA H A HA pierwsze co to przeczytałam "spotkanie z Jezusem " . Ja to jestem dziwna :) Ach te cudaśne słodkości .... mniam\nPrezencik też extra. Pozazdrościć :)\nGonia 19 września 2012 07:10\nTo spotkanie jeszcze przede mną...jednak posta już Wam wtedy chyba nie dodam ;) choć kto wie jaka na górze jest łączność :)\nOliwia Zofia 19 września 2012 08:30\nOjej zjadłabym takie ciacho. :D\nziuzia21 19 września 2012 08:49\nDziękuję Ci Gosiu od siebie i mamy,jak tylko przeczytałyśmy Twojego posta,to obie strasznie się rozczuliłyśmy.Jesteś Kochana i bardzo fotogeniczna:*\nNie zapominaj o tym i do następnego Słońce:*\nGonia 19 września 2012 11:16\nKochana bo mi skrzydełka urosnom od tych Waszych pochlebstw,dziękuję bardzo za tak niesamowite przyjęcie. Buziaki dla mamy :****\nAnonimowy 19 września 2012 09:32\nkawa mrożona...mmm :D\nEwelka :) 19 września 2012 09:48\nale miałyście pyszności! :)\nA zdjęcia są ŚWIETNE! :)\nNaturalnie :) 19 września 2012 10:18\nKawa mrożona ♥\nbyjean 19 września 2012 22:39\nmuszę powiedzieć mojej mamie by zrobiła,bo już dawno nie jadłam :))


Rośnie liczba ofiar amerykańskiego ataku w Iraku - 30.12.2019, Sputnik Polska\nCo najmniej 25 osób zginęło, a 51 zostało rannych w rezultacie amerykańskich nalotów w Iraku – poinformowały irackie Siły Mobilizacji Ludowej. Wcześniej... 30.12.2019, Sputnik Polska\n07:32 30.12.2019 (Zaktualizowane: 09:52 30.12.2019)\n© REUTERS / U.S. Department of DefenseNaloty USA w Iraku\nCo najmniej 25 osób zginęło, a 51 zostało rannych w rezultacie amerykańskich nalotów w Iraku – poinformowały irackie Siły Mobilizacji Ludowej. Wcześniej informowano o 19 zabitych i 35 rannych.\nW rezultacie brutalnego ataku na pozycje 35. i 36. brygady zginęło 25 osób, a 51 zostało rannych\nLiczba ofiar może wzrosnąć, ponieważ niektórzy ranni są w ciężkim stanie.\nAtak USA w pobliżu granicy z Syrią\nWcześniej dziesiątki bojowników szyickiego ugrupowania al-Hashd al-Shaabi zginęły, a wielu zostało rannych podczas ostrzału z bezzałogowych statków powietrznych baz wojskowych, donosi telewizja Al-Arabiya.\nWedług doniesień medialnych drony zaatakowały bazę irackiej grupy Hezbollah, która jest częścią al-Hashd al-Shaabi. Według szyickiego ugrupowania drony należą do armii amerykańskiej.


Martwe ciało Mavericka [Anna Kapes] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01128 025752 21117575 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Anna Kapes Liczba stron: 312\nISBN: 978-8-3808-3608-2 Data wydania:\nNajwiększemu filozofowi naszych czasów i mojemu guru – Sir Terry’emu P. No i rodzicom, oczywiście…\nSPIS TREŚCI Prolog Rozdział 1. Dosyć istotny nie-czerwiec Rozdział 2. Przeszłość za mgłą Rozdział 3. Coś wyraźnie złowieszczego Rozdział 4. Czarne Garnitury Rozdział 5. Wielka kamienna głowa Rozdział 6. Cillian Rozdział 7. Paru martwych ludzi Rozdział 8. Martwa armia Mavericka Rozdział 9. Monstrum z Buenos Taras Rozdział 10. Sytolla, królowa jaskini Rozdział 11. Przygotowania Rozdział 12. Gazeta pełna prawdy Rozdział 13. Nekromanta Rozdział 14. Życie to jeszcze nie koniec\nPROLOG W przestrzeni międzygwiezdnej pałęta się prawdopodobnie tak wiele planet i wymiarów, że spotkanie się z takim, jakim jest Amphibium, nie powinno wzbudzać szczególnych emocji. Jest to z pewnością dziwny świat, ale nie tak inny i odległy, jak mogłoby się wydawać. Ludzie z Amphibium są raczej prości i często wykazują sporą dozę bezmyślności. Dlatego potrzebują całego panteonu bogów, oraz jeszcze kilku, na wszelki wypadek, gdyby tamtym coś się przytrafiło. Ktoś musi przecież pilnować, aby spadł deszcz, rosła rzodkiewka, kozy miały co jeść (tu akurat idzie im raczej dobrze), a Inteligentne Naleśniki, dawni najeźdźcy z kosmosu, trzymały się z daleka. Ponieważ bogowie są tak ważnym elementem świata Amphibium, mają oni swoje podniebne królestwo, Efer. No, przynajmniej ci starzy i dystyngowani, którzy zasłużyli na szacunek ludzi rzucaniem w odpowiednich momentach błyskawic i wywoływaniem powodzi. Na tronie zasiada tam Mavidus, syn Gaata. Dzierży Włócznię Bogów, odziedziczoną po ojcu, i pilnuje spraw, jeśli tylko może. Czasem, gdy jakiś idiota wywoła katastrofę światową, Mavidus musi przeprowadzić Sąd Ostateczny – a wtedy wszyscy tracą szansę na noworoczną premię. Żyjący w Amphibium potrzebują także śmierci. Sami nigdy nie zdecydowaliby się odejść z tego świata. Dostali więc dwóch – Mortimera i Franklina – którzy urzędują pomiędzy wymiarami. Wszystkie te potężne istoty są potrzebne, ponieważ w Amphibium istnieje ogromna ilość magii. A odkąd ludzie nauczyli się jej używać, odnotowano wzrost liczby światowych katastrof. To jest opowieść o jednej z nich.\nROZDZIAŁ 1 Dosyć istotny nie-czerwiec Życie powinno rozpoczynać się czymś konstruktywnym, na przykład urodzeniem. Czy dotyczy to również kolejnych tego życia odsłon, historycy i biolodzy spierają się nieustannie z teologami, którym wszystko jedno, byle następne życie nie było prowadzone na Ziemi. Co do śmierci zdania są jeszcze bardziej podzielone. A czasem śmierć to dopiero początek wycieczki. Bezdenny bóg czasu, Tykann, siedział na krawędzi postrzegania. Zwykle nie miewał wspólnych spraw z Mortimerem ani z jego kolegą Franklinem, który podobno również należał do grona mrocznych żniwiarzy, ale nigdy tego w żaden sposób nie udowodnił. Tym razem też nie chciał mieć, bo co niby czas ma wspólnego ze śmiercią? Nigdy nie wiązał tych dwóch dziedzin. Jednak Mavidus, Wielki Władca Bogów, zażądał od niego jakiejś dyplomatycznej wyprawy do Międzywymiarowni, tego miejsca, gdzie śmierć spędza wolny czas, by porozmawiać z Mortimerem o pewnych niedociągnięciach z jego strony. Sam Mavidus oczywiście nie fatygował się do Mortimera od czasu, gdy ten był sądzony o zdradę Amphibium podczas jego ostatniego zniszczenia. Tykann uważał, że niszczenia jest zdecydowanie za dużo i powinni je ograniczyć. On osobiście nie uczestniczył w żadnym, ale również nigdy nie próbował Amphibium uratować. Wolał przeczekać takie sprawy, jakiś świat w końcu będzie potrzebował jego usług. Tykann dobił do Międzywymiarowni. Było tam nieprzyjemnie zimno, nawet dla kogoś, kto nie odczuwa zmian temperatury. To wszechobecna biel tak działała na psychikę. Tykannowi zdawało się nawet przez chwilę, że widzi swój marznący oddech. – Witaj – powiedział do niego Franklin, niespodziewanie wyłaniając się z pustki. Cały był w kolorowych proszkach. – Do Mortimera? Tykann pokiwał swoją bezdennością, podążając za Franklinem w coraz zimniejszą przestrzeń nicości. Oj, jakże on nie lubił delegacji. Mortimer stał nad szklaną kulą. Wpatrywał się w nią, mimo że nic nie wyświetlało się na jej powierzchni. – Ekhem – wyszarpnęło się z ust Franklina, który nie był zbyt cierpliwy. Mortimer odwrócił się gwałtownie. – O – stęknął zaskoczony. – Pan do mnie? Tykann chciał odpowiedzieć „tak”, jednak Mortimer zaczął krzątać się po chmurnej okolicy, w poszukiwaniu jakiegoś… Właściwie to Tykann nie wiedział, czego tamten szukał. – Przybyłem z wiadomością – rzekł nagle bóg czasu, co zatrzymało nogi i uwagę Mortimera w jednym miejscu. – Tak? – Tak. Przysłał mnie Wielki Mavidus. Mortimer popatrzył na niego z trwogą, po raz pierwszy w ciągu swojego istnienia. – Czego chce ode mnie Mavidus? Mortimer dobrze wiedział, o co chodzi Tykannowi. Że z jakiegoś powodu fatygował się on do tej pustki, a teraz nie ma już odwrotu. Poza tym liczył, że od tej pory Mavidus da mu już spokój. – Chodzi o zombie. O wielu zombie. Mortimerowe oczy powiększyły się, nie tyle w zdziwieniu, ile w niepewności o swoje dalsze losy. Zawsze przecież jest Franklin, który może przejąć po nim pałeczkę. Wybuch kolorowej pary nie utwierdzał go w tym przekonaniu, ale lepsze to niż nic. Eksplozja wcale nie zainteresowała Tykanna. – Ostatnio wielu umarłych zaczyna życie pozagrobowe. Tworzą się całe sekty żywych trupów. Czy ma to coś wspólnego z twoją niesubordynacją? – zapytał wprost. Mortimer przełknął ślinę. – Być może faktycznie od jakiegoś czasu nie jestem w stanie obsłużyć wszystkich dusz odchodzących. – Czy odnowiłeś kontakty z Shakirą del A’Noobi? – Co to ma z tym wspólnego? – zdziwił się Mortimer. – Wiesz, że masz zakaz. Poza tym obecność Shakiry del A’Noobi zwykle prowadzi do pewnego zmniejszenia wydajności. Mortimer był przerażony profesjonalizmem Tykanna. Shakira, zaprzyjaźniona z nim Jasnowidząca, z którą Boski Władca zakazał mu się spotykać, wyśmiałaby go w tej chwili. – Nie, nie widziałem jej od czasów ostatniej światowej klęski – wyznał Morty. – Co więc jest przyczyną takich słabych wyników? – No wiesz, każdy się starzeje… – Nie śmierć. – Ich jest za dużo. Zbyt wielu ludzi umiera. Tykann przyjął to do wiadomości. * Księżyc nad Przeklętym Lasem zawsze miał kształt sierpa. Właściwie nazwa lasu brzmiała: Przeklęty Przez Lisę von Dreem Las, w Którym Tak Naprawdę Nic Się Nie Dzieje, Lecz Gdy To Powiesz, Pożerają Cię Straszne Monstra. Jednak mało kto używał pełnej nazwy. Wystarczyło wiedzieć, że był przeklęty i znajdował się na granicy z Las Wagas. Mogiła, mimo rychłego przyjścia wiosny, była zmarznięta na kość. Dzisiejszy dzień był wyjątkowo zimny. Królowa Przedwiośnia, od wieków odpowiedzialna za nadejście zimy, zbierała powoli manatki. Gdyby Maverick był przytomny, poczułby ostry chłód. Dwa metry pod ziemią było szczególnie nieprzyjemnie. – Hej – dało się tam usłyszeć, choć bardzo cichutko. Tak głęboko nie dochodzi już za dużo dźwięków. – No, ty! – mówił głos. – Wiem, że tu jesteś! Widzę cię, widzę, jak się ruszasz! Coś oślizgłego przemknęło mu po powiece. – No powiedz coś, proszę! Maverick usłyszał coś dziwnego. Otworzył oko, zakleszczając oślizłe stworzenie między powieką a łukiem brwiowym. – Au! Powoli wyciągnął oślizłość, kładąc ją na torsie. – No, dzięki. Już myślałem, że to koniec mojego życia. Popatrzył sennym okiem na gadającą oślizłość. Była robalem. – Yhmm – wydobyło się z krtani Mavericka. – O, pardonsik. Może nie powinienem przy tobie używać tego słowa. Średnio przypominał sobie, co do tej pory robił w życiu. Jakieś wspomnienia niewyraźnie kołatały się po zmarzniętym łbie, jednak nie były dostępne tak od razu. Rozejrzał się po niewielkim metrażu. Rzeczywiście był niewielki. Zaczął macać drewniane ściany bladymi rękami. Popatrzył na swoje dłonie. Czy zawsze były takie blade? – Pewnie zastanawiasz się, co teraz, nie? Ja też nie wiem. Znalazłem się tu, bo myślałem, że będzie co zjeść, ale ja chyba nie tykam żywizny. Takie mam podstawowe zasady moralne. Nie żyje – bon appétit! Ale jak trochę się rusza, to się powstrzymuję. Maverick spojrzał raz jeszcze na swojego rozmówcę. – Jesteś robalem? – zapytał niepewnie. – No. Czerwiem nawet. – Czerwcem? – Czerwiem! Nie słyszałeś o takim robaku? Zjada martwą tkankę, ot co! – A jakoś się nazywasz? – Oczywiście, bo robale mają imiona. Julio Antonio Fernando Antonio de Guillermo Cassivegna, wiesz? – Miło mi. Ja jestem Maverick. Rick Maverick. – De Guillermo Cassivegna. Julio Antonio Fernando Antonio de Guillermo Cassivegna. – Już mówiłeś. – Ale starałem się to powtórzyć – powiedział czerw z widocznym zmęczeniem. – Gdzie jestem? – Jeszcze nie wiesz? W trumnie. Maverick jeszcze raz rozejrzał się dookoła. Faktycznie, to była trumna. – A co tu robię? – Mam ci, rozumiem, streścić historię twojego życia? – Tak, byłbym bardzo wdzięczny. – Człowieku… – Rick. – Ricku, znam cię najwyżej parę godzin, co ja mam ci opowiedzieć? – Parę godzin, proszę. – Jacyś ludzie zaciągnęli cię tu, lamersko błagałeś o litość, a oni zabrali ci jakieś papierki i tyle po tobie – młotkiem cup i leżysz. A potem to już spałeś, jakby martwy czy coś, a po jakimś czasie zacząłeś z powrotem się ruszać. – Zaraz… martwy? – Nie poznałeś? Jesteś w trumnie. Umarłeś. – Ale żyję. – Ale umarłeś. – Jak to możliwe? – Czerwie nie znają się na wszystkim. – Panie Julio… – Wiesz, że zmyśliłem te wszystkie imiona? – Co ja mam teraz zrobić? – Żyć dalej. – W trumnie? – Nie, no stąd to mógłbyś już wychodzić. Znajdź kogoś, kto ci powie, co się z tobą dokładnie dzieje. Śmierć to nie koniec świata. – Śmierć to nie koniec… – powtórzył Maverick. Z mogiły nagle zaczęła wystawać ręka. – Chyba utknąłem – powiedział niepewnie Maverick. – To ciągnij z powrotem. Maverick po raz pierwszy urwał sobie rękę. * Niełatwo jest żyć w tym mieście, pomyślała dziewczyna stojąca przy kasie. Szczególnie że jest nim Las Wagas, metropolia nie tylko niezwykła, ale również dziwaczna. Istnieją tu dzielnice, które kontroluje mafia olbrzymich zmutowanych karaluchów, z Hrpfenem na czele, ale istnieją również całkiem zwyczajne miejsca, kontrolowane przez zwykłe mafie. Ciężko odnaleźć się w tego typu mieście, szczególnie w tych gorszych jego częściach, gdy jest się młodą kobietą, niekoniecznie już przyzwyczajoną do Prawdziwego Życia, a takich było tu mnóstwo. Ale nie dlatego życie dziewczyny przy kasie było trudne. Ostatnio przyczepił się do niej pewien młodzieniec pracujący dla jej ojca. Kiedyś spędził z nią trochę czasu na jego polecenie, wypili całkiem niezłą kawę, nie było w niej pływających odnóży owadów, i właściwie mogłaby uznać go za całkiem przyjemnego znajomego, gdyby nie uczepił się jej, jakby była co najmniej jego dawno zaginioną matką, z którą teraz chciałby spędzać każdą wolną chwilę. Czasami czuła się nawet przez niego prześladowana, jednak ojciec uczył ją, by zawsze zacierać swoje ślady, a zagrożenia eliminować tak, by się tego nie spodziewały, więc na razie, dopóki jeszcze nie wybadała jego prawdziwych intencji, nie próbowała niczego mu zrobić. Parę dni temu w pracy ojca coś poszło nie tak, ktoś ukradł duże pieniądze i został wyrzucony na zbity pysk, a to oznacza także, że tym pyskiem trafił do grobu. Przeszło jej przez myśl, że jeżeli chłopak przestał się ostatnio pojawiać, mogła to być jego sprawka, ale tata nie chciał zdradzać szczegółów. Życie jest ciężkie również wtedy, gdy musisz ukrywać przed najbliższymi ci osobami, że twój ojciec rządzi połową podziemnej infrastruktury miasta jako szef wszystkich szefów najbardziej wpływowej mafii w Las Wagas. Dziewczyna myślała, że ludzie będą chcieli jej to wypominać. Skoro jej ojciec jest taki wpływowy i bogaty, dlaczego ona zabiera miejsca pracy bezrobotnym, którym nie wystarcza na chleb? Emmelin, bo tak miała na imię córka capo di tutti capi, a właściwie Emmelin Spirit Lavoisieur, co było najgorszym wymysłem jej ojca, którego nikt przez kolejne dwadzieścia pięć lat nie pobił, posiadała dwa etaty i wcale nie czuła, by zabrała je jakiemuś bezrobotnemu. Pracodawcy po prostu woleli ją, nawet nie wiedząc o licznych koneksjach. Bezrobotnych zwykle spotykała, gdy żebrali w parku albo siedzieli w nieco obskurnych kawiarenkach, przez cały dzień popijając kawę i ciesząc się zasiłkiem. Nie wydawało jej się to błaganiem o pracę, więc nie miała wyrzutów sumienia. Każda bezproduktywność była przez nią potępiana i dlatego, mimo licznych próśb ze strony ojca, nie mogła sobie pozwolić na utrzymywanie się z jego zarobków. – Dałabyś już spokój, twoja zmiana właśnie się skończyła – zaskoczyła ją koleżanka. – Nie zaczynasz za chwilę następnej wycieczki? Emmelin, oprócz pracy na kasie w niewielkich rozmiarów sklepie spożywczym, oprowadzała wycieczki po Muzeum Naleśników i Gorzkiej Sztuki, sponsorowane przez dawnych najeźdźców z innego wymiaru, Inteligentne Naleśniki, stąd pierwszy człon nazwy. „Gorzka sztuka” wzięła się prawdopodobnie stąd, że artyści w Amphibium nie byli najlepiej wykształceni. Trzecim zajęciem, tym razem w ramach wolontariatu, były cotygodniowe odwiedziny w Kole Gospodyń Miejskich. Ugrupowanie to cieszyło się sławą nawet poza Las Wagas, gdzie podobno też czasem czytają gazety. Budziło powszechny szacunek osób, które Wiedziały, O Co Chodzi, czasem lęk innych osób, wiedzących trochę mniej, i całkowite zażenowanie mężów wszystkich członkiń Koła. Emmelin uważała je za miłe kobiety, które lubią czasem ugotować coś, co nie jest kotletem, lecz prawda była taka, że to one rządziły związkami zawodowymi. Nikt za bardzo nie wiedział jak, ale z pewnością miało to coś wspólnego z burmistrzem i jagodowymi babeczkami. – Dzisiaj wycieczki są odwołane, zaczynają się obchody Dni Miasta – wyjaśniła po chwili Emmelin, zdejmując zielony fartuch i wieszając go na stałym miejscu. – No tak! Przecież to będzie… ile lat? – Szczerze mówiąc, nie pamiętam. Nikt nie pamiętał. Emmelin pożegnała się szybko i wybiegła na ulicę Ogłuszonych Adiutantów. Chciała jeszcze iść coś zjeść. Z tego, co pamiętała, mama umówiła ją z jakimś synem swojej koleżanki w całkiem niezłej restauracji. Zawsze chciała spróbować krewetek podanych na słodkim puszku. Nie wiedziała, z czego robi się ten puszek, ale na zdjęciach wyglądało to obiecująco. Traktowała takie spotkania jako rodzaj pracy na rzecz innych. Wymachiwała teczką, a kamienista droga niosła ją coraz dalej i dalej. Restauracja Triki Natury działała przy ulicy Tutejszych Ministrów już dosyć długo, co wcale nie znaczyło, że Emmelin znała ją wcześniej. Jej ojciec jadał tam służbowe obiady ze swoimi „przyjaciółmi”, co przez chwilę ją zastanowiło. Miała nadzieję, że chłopak ten nie został podstawiony przez mafię i że nie dowie się zaraz, że musi wyciągnąć od niego jakieś cenne, acz niekoniecznie legalne informacje. Na szczęście portier tylko się uśmiechnął, otwierając drzwi, nawet nie próbował odezwać się do niej konspiracyjnie. Było to novum, gdyż zawsze ktoś odzywał się do niej konspiracyjnie. Rozejrzała się po wnętrzu. Pierwsze wrażenie robiło raczej nijakie, przynajmniej w porównaniu do Muzeum Naleśników i Gorzkiej Sztuki, ale dawało radę. Woda z rur kanalizacyjnych nie spływała po odchodzących od ściany tapetach, co również było czymś nowym. Wydawało się to miejscem na poziomie, mimo niezbyt obiecującego wystroju wnętrz, przypominającego coś na wzór neobarokokoko, które weszło niedawno do użytku po krótkiej przerwie. Kolejny niekonspirujący z nią osobnik zaprowadził ją do stolika, przy którym zwykle jadał jej ojciec. Jego klątwa będzie podążać za nią wiecznie. Umówionego syna koleżanki mamy jeszcze nie było, za to kelner mrugnął do niej konspiracyjnie. O nie. – Panienko… – zaczął, kłaniając się, by dosięgnąć jej ucha. – Nie ma mowy – odparła szybko Emmelin. – Ale… – Cokolwiek kazał wam zrobić, nie mam zamiaru w tym pomagać. Ale powiedz mi w takim razie jedno: kim jest ten cały gość, który miał tu być? Inna mafia? Gorzej? Albo nie, nie mów mi, bo ja nawet nie chcę o tym słuchać. – Panienko… – Co jeszcze? – Chciałem zapytać, czy podać panience menu. Emmelin zamarła. – No oczywiście, że podać. – Jeśli chodzi o jegomościa… – Miałeś nie mówić, jeśli jest z mafii. – …widziałem go ostatnio w kwiaciarni naprzeciwko. Rozmowa niezwiązana z mafią w takim miejscu wydała się nagle Emmelin dosyć dziwna. – Czyli co? Nie mafia? – Nie sądzę. Trochę zawiodła się na swoim ojcu. Tak, oczywiście, że nie chciała mu pomagać w niecnych uczynkach, ale żeby tak nawet nie podstawić szpiega własnej córce? Co się z nim ostatnio dzieje? Nie chce wiedzieć, jak wobec niej zachowa się ten cały fagas? Kelner zostawił menu pod jej opieką i podążył szybko w stronę kuchni. Zatrzymał go gruby głos i w pewnym stopniu również laska, która znalazła się przed jego nosem. Miała ostry, błyszczący niebezpiecznie koniec. – Upewniłeś się, że nic jej nie grozi? – zapytał niski głos. – O-oczywiście, sir, w menu nie było niczego podejrzanego… – A ten… chłopiec? – Naprawdę poszedł po kwiatki. – Nie oszukujesz mnie może? – Gdzieżbym śmiał, panie Lavoisieur. – Jeżeli jeszcze raz zobaczę w tym miejscu twojego kolegę z mafii, poszatkuję cię i może zaczną cię tu podawać. W ten sposób bardziej się przydasz. – Tak, sir, też tak sądzę… To znaczy… – Zmykaj mi stąd, bo jeszcze zgłupieję przez ciebie. Kelner potruchtał w siną dal, zostawiając wszystkie swoje obowiązki. Nie zależało mu aż tak bardzo na tej pracy. W tym samym czasie Emmelin odnalazła w menu krewetki na słodkim puszku. Postanowiła jednak poczekać z zamówieniem na powrót Zapominalskiego Młodzieńca od Kwiatków, jak zaczęła go nazywać (w skrócie ZMoK). Pojawił się on, cały zlany potem, trzymając w rękach ogromny bukiet jakiegoś pomarańczowego krzaka, który zasłaniał mu całkowicie jakąkolwiek widoczność. Emmelin, widząc bezradność ZMoK-a, wyszła mu na powitanie, zabierając bukiet ze sztywnych dłoni. – Cześć – powiedziała zza kwiatów. – To ze mną jesteś umówiony. ZMoK otworzył szeroko oczy. – Ee… Witaj. Tak, witaj. Gdzieś w głębi sali dało się usłyszeć niskie: „Baran”. – No więc, Zapominalski Młodzieńcze od Kwiatków, usiądziemy w końcu? – zapytała Emmelin z sarkastycznym uśmiechem zadowolenia. Uwielbiała gnębić życiowe ofiary. Później jednak okazało się, że ZMoK nie był taką całkowitą życiową ofiarą. Emmelin wypluła puszek. Zrozumiała, że jest on paprykowy, dlatego nie rozumiała, czemu mówią o nim „słodki”. Krewetki natomiast były świetne, więc wyjadła je z talerza. Ciągle jednak była głodna. – Postawić ci deser? – zapytał ZMoK, uśmiechając się pięknie. – Jasne. A co polecasz? – Nie wiem, jestem tu pierwszy raz – przyznał wprost. – Myślałam, że zabierasz tu wszystkie dziewczyny. – Nie, twoja matka wybrała to miejsce, przynajmniej tak słyszałem. Czyli miejsce wskazał jej ojciec. No tak. – Kelner! – zawołał bezpardonowo ZMoK, co trochę zdziwiło Emmelin, gdyż wydawał się być cichym człowiekiem. Kelner, zupełnie inny od poprzedniego, podszedł szybko. – Czym mogę służyć? – Em… Ta pani chciałaby zamówić deser. A ja drinka. Podajecie tu Hrumpskysztyl? – Naturalnie. Była to mieszanka alkoholu niewiadomego pochodzenia z innym alkoholem, jeszcze bardziej tajemniczym, i kropelką soku cytrynowego, którą chętnie pili ludzie o mocnych głowach. Zwyczajnie piło się Szczepana. – A dla pani? Emmelin ujrzała w karcie coś niezwykle cudownego. – Poproszę torcik bezowy z kremem kawowo-czekoladowym i dżemem jeżynowym z bitą śmietaną oraz wiórkami białej czekolady. Pomyślała sobie, że jak ZMoK zobaczy rachunek, to padnie na zawał. – Lubisz drogie rzeczy? – zapytał nagle. – Jak już mam okazję… – To dobrze. Bo ja też. Ta odpowiedź trochę ją zdziwiła. Czyżby mama znalazła jej bogatego ZMoK-a? I co ona chce osiągnąć, umawiając go z nią? ZMoK pił szybko, rozglądając się czasem po sali, opowiadając jakieś historie, których Emmelin nie zapamiętała, i patrząc, jak dziewczyna pochłania tort. Nie ułatwiało jej to jedzenia, ale starała się uśmiechać wystarczająco ładnie, żeby go onieśmielić. Nie lubiła, gdy ludzie na nią patrzyli. – Lubisz operę? – zapytał nagle. – Nie – odparła Emmelin, skupiając swą uwagę na ostatnim kęsie ciasta. – Jak można nie lubić opery? – Te śpiewające baby strasznie wyją. – Ale muzyka… – Tak, muzyka jest doskonała, ale naprawdę nie mogę znieść tych sopranów. – Nie dasz się przekonać? – Już się umawiasz na następne spotkanie? – Dobrze się bawiłem, pomyślałem, że może ty też. – Hmm… Ciężko było jej stwierdzić, czy jedzenie ciasta z nieznajomym ZMoK-iem można uznać za zabawę. Najbardziej ze wszystkiego pasowało jej jedzenie za darmo, co można uznać za atrakcję wieczoru. – Wiesz, ja dużo pracuję – dodał nagle. – Dlatego lubię sobie czasem odpocząć. Nie spodziewałem się, że mama umówi mnie w końcu z kimś… czarującym. I w dodatku z córką swojej koleżanki. Podziękuję jej za to. – Jak dużo wiesz o mojej rodzinie? – zapytała przezornie. – Niewiele. No cóż, może warto spróbować. Wyszli z kawiarni i podążyli ulicą Tutejszych Ministrów aż do Kwadratu Wernera, znajdującego się w samym centrum miasta. Tam, mimo nalegań ZMoK-a, że musi ją odprowadzić, rozdzielili się i Emmelin już całkiem spokojnie dotarła do mieszkania. Na schodach prowadzących do kamienicy czekała ją kolejna niespodzianka. – Proszę pana? – zapytała niepewnie mężczyznę leżącego na stopniach. Gdzieś z boku kołatała się butelka po Żrącym Jasiu – winie tak kwaśnym, że przeżerało się ludziom przez mózg. – So? – odpowiedział jej niewyraźnie. Miał na sobie koszulę, która kiedyś pewnie była czysta i ogólnie wyglądałby na zadbanego, gdyby nie wytarzał się po ziemi i nie leżał na schodach. – Pan tu mieszka? – A pani? – Ja tak. – Tjusz się uswam – wybełkotał, po czym przeturlał się w stronę barierki. Emmelin pospiesznie przeszła po schodach, na końcu jednak jego łapa zakleszczyła się na jej kostce. Była jeszcze spokojna, więc obcasem buta na drugiej nodze przyszpiliła dłoń mężczyzny do ziemi. – Proszę mnie puścić. Mam kontakty w niebezpiecznych miejscach. Ręka puściła, jej właściciel natomiast podniósł się i wykrzyknął: – To ty! Chraziejko dusz! Żeby tak moego szyjaziela… Po czym zaczął płakać. Zdziwienie wypełzło z ukrycia na twarz Emmelin, całkowicie wypierając z niej wcześniejsze uczucia. – Powiedziałeś „kradziejko dusz”? – Tak, tak waśnie pedziałem – zgodził się pijany mężczyzna, podnosząc się do poziomu barierki i opierając na niej wszystko, co jeszcze kontrolował w swoim ciele. – Nie jestem śmiercią, wiesz? – poinformowała na wszelki wypadek dziewczyna, nie rozumiejąc w żadnym stopniu ani kierowanych w jej stronę oskarżeń, ani właściwie niczego innego. – Nie kradnę dusz. Ogólnie w ogóle nie kradnę, ale nie powinno cię to obchodzić. A teraz chciałabym wrócić wreszcie do swoich spraw, więc bardzo przepraszam. – Wykonała ruch, jakby chciała go ominąć. – Mój szyjaziel… Czoraj… – zaczął mężczyzna, obserwując ścianę. – Umar. Emmelin zatrzymała się. – Umarł? – Szesie mówie! – Przykro mi, ale co to ma ze mną wspólnego? – Bo to pszes ciebie… Pijak wpatrywał się w dziewczynę z wyrzutem, po czym zrezygnowany opuścił głowę, podniósł się na nogi, uderzył się parę razy w twarz i podszedł do niej. – Maverick. Rick Maverick – wyzionął w jej twarz Żrącym Jasiem, co w krytycznym przypadku mogło się skończyć rozpuszczeniem skóry, więc Emmelin cofnęła się szybko. W tym momencie facet wszedł do kamienicy. – Które pientro? – zapytał, powoli wdrapując się po schodach. Emmelin uśmiechnęła się, oddychając z ulgą. – Ostatnie. Tam w życiu nie dojdzie, pomyślała, pierwszy raz zadowolona ze swojego mieszkania. – Pójdę przodem, jeśli pozwolisz – odparła i wbiegła na pierwsze stopnie. Mężczyzna popatrzył za nią z cisnącym się na usta przekleństwem. – A niech się… chobieto. Po czym kontynuował wspinaczkę. Emmelin zaryglowała drzwi i oparła się o nie. W razie jakiegokolwiek niebezpieczeństwa, na przykład gdyby jakimś cudem wszedł oknem, przynajmniej będzie blisko wyjścia ewakuacyjnego. Zastanowiły ją przez chwilę ostatnie zapamiętane słowa. – Rick Maverick… – powtórzyła sobie. Skądś pamiętała jego imię. Jeszcze dzisiaj pojawiło się w jej umyśle, gdzieś bardzo głęboko. Nieprzyjemne uczucie, że kiedyś znała ten zbitek wyrazów, nasilało się z każdą chwilą. Może to już czas zacząć brać jakieś tabletki na pamięć? Odgłos kroków zbliżał się powoli, po chwili jednak okazało się, że to idzie sąsiadka, która zawsze głośno lamentowała pod drzwiami na temat swoich kluczy, których jakimś cudem nigdy nie mogła znaleźć. Emmelin odetchnęła z ulgą. Pomyślała, że może dał sobie spokój i ona też mogłaby już sobie darować. Rzuciła teczkę na kanapę, poprawiła trochę narzutę w kolorowe paski, którą bardzo lubiła, choć w ogóle nie pasowała do atmosfery i wystroju wnętrza, a potem poszła do kuchni. Od tego stresu znowu zrobiła się głodna. Emmelin pokroiła cebulę i zaczęła ją smażyć na maśle, gdyż, według jej osobistych odczuć, cebulę powinno się smażyć na maśle, inaczej to nie ma najmniejszego sensu. Masło było podstawą jej żywienia, co czasem trochę ją zawstydzało, szczególnie gdy jej koleżanki rozmawiały o dietach selerowych, maślankowych i sokowych. Żadna z tych diet jakoś nie wydawała jej się zdrowa i zachęcająca, a masło zawsze pachniało pięknie, zwłaszcza z cebulką. Mimo że nigdy nie uważała się za dobrą kucharkę, podłapała parę rzeczy od pań z Koła Gospodyń Miejskich. W tej chwili, wrzucając na patelnię siekaną wątróbkę, przypomniała sobie szałwiowe ciasteczka, które dostała od tego natręta, pracownika jej ojca. Pachniały niespełnioną obietnicą i łąką, co niesamowicie ją urzekło. W lodówce znalazła trochę żółtego sera, sama nie wiedziała jakiego rodzaju, więc pomyślała, że sobie go zetrze, o ile jeszcze nie spleśniał. Na szczęście był jeszcze zdatny do użytku, jak stwierdziła po oględzinach. Pachniał też całkiem nieźle. Wątróbka już trochę przywarła do patelni, Emmelin na chwilę o niej zapomniała. Trochę pomieszała mięso i zajęła się bułką. Rozkroiła swoją ulubioną grahamkę, tę o wspaniałej brązowej skórce przypominającej jasne odcienie ziemi, i wstawiła ją na chwilę do pieca. Po chwili namysłu dołożyła też drugą. Lubiła gotowanie. Cieszyła się, że odkąd nie mieszka już w rodzinnej rezydencji, może to robić sama, choć niektóre z przewijających się w latach jej dzieciństwa szefowych kuchni potrafiły zrobić taki gulasz, o jakim nie śniło jej się w najśmielszych snach. W gotowaniu najbardziej lubiła jedzenie, co z pewnością wyniosła z tamtego domu. Jej ojciec też zawsze lubił wyszukane smaki. To kochała w tacie najbardziej, po latach mogła na niego spojrzeć bardziej obiektywnie. Zawsze denerwowały ją jego przekręty, a szczególnie wplątywanie w to wszystko swojej rodziny i fakt, że spędzała swój wolny czas pod opieką mafiosów. Nie rozumiała, dlaczego ojciec musi łamać prawo i dlaczego tak bardzo to lubi. Wiele razy w okresie tak zwanego nastoletniego buntu decydowała się uciec z domu. Wtedy jednak ojciec zatrudnił najlepszą kucharkę w mieście. Zawsze był sprytny. Poza tym od tamtej pory kręciło się wokół niej jeszcze więcej jego bandziorów. Niektórzy byli naprawdę miłymi ludźmi, choć ona chciała spędzać czas z osobami w jej wieku, które nie noszą przy sobie broni i nie mówią do niej „panienko”. Wątróbka była już prawie gotowa. Czasem Emmelin miała ochotę na taką niedosmażoną, lekko różową w środku wersję, jednak nie dzisiaj. Przypomniał jej się słodki puszek, największe rozczarowanie dzisiejszego dnia. Idąc śladem wspomnień związanych z jedzeniem, znowu wyobraziła sobie zapach szałwiowych ciasteczek Mavericka. Mavericka? Emmelin ściągnęła patelnię z pieca. Nie lubiła doprawiać wątróbki ziołami, wtedy jej naturalny smak gdzieś ginął, jednak nie mogła wyzbyć się wspomnienia o szałwii. A więc tym natrętem od taty był Rick Maverick? Głupie imię, przemknęło Emmelin przez głowę, ale nie zastanawiała się nad tym dłużej. To nie było teraz ważne. Skoczyła do drzwi. – Może ten facet jeszcze… Pod drzwiami leżał ten facet. – Proszę pana? – zaczęła powoli. – Wody – wydusił z siebie mężczyzna. – I… kawy… Jego brzuch zaczął głośno burczeć. – Dobrze, że wstawiłam wodę. I dodatkową bułkę – powiedziała do siebie, otwierając drzwi na oścież i wracając do mieszkania. – Proszę się wczołgać, zapraszam. Mężczyzna postąpił zgodnie z jej oczekiwaniami. Emmelin ostrożnie wyjęła z pieca bułki, rozdzieliła po równo siekaną wątróbkę i posypała serem. Później patrzyła przez chwilę, jak rozpuszcza się na kanapce i zwieńczyła dzieło kopułą z wierzchu grahamki. Zrobiła gościowi kawę i postawiła przed nim jego posiłek. – Może pan jeść na podłodze, jak pan chce, a może pan usiąść przy stole – powiedziała powoli. – Dlaczego jest pan cały mokry? – Musiałem… wytrzeźwieć – wytłumaczył gość, podnosząc się z podłogi. Emmelin wiedziała, że ludzie głupio postępują, jednak pierwszy raz spotkała się z taką ilością debilizmu w jednym człowieku. Próbowała to sobie wyjaśnić jego stanem. Nikt nie wiedział, co dzieje się z mózgiem po Żrącym Jasiu. – Wie pan, że nadal jest zima? Już niedługo, ale jednak. Chciał pan zamarznąć? – Chciałem… wytrzeźwieć – dodał, upijając łyk kawy. Jego twarz nabrała pewnego miłego zaskoczenia, gdy zrozumiał swoją sytuację. – Taki duży, a taki głupi – mruknęła Emmelin, wracając do stołu i swojej kanapki. Ciężko było ją ugryźć. Przybysz otrząsnął się trochę, znów napił się kawy i popatrzył na kanapkę. Emmelin zaciekawiło jego podejście, postanowiła więc trochę poobserwować. Czuła się, jakby miała dzikie zwierzę w mieszkaniu. Mężczyzna podniósł kanapkę i pooglądał z każdej strony, jakby nigdy wcześniej takiej nie widział. – Ciepła – stwierdził, przytulając do niej ręce. Później ściągnął kopułkę z wierzchu i otworzył szerzej oczy. – Wątróbka? – zdziwił się. – No co? – zapytała Emmelin z pełnymi ustami, co go trochę rozśmieszyło. – Łatwiej chyba ją zjeść w dwóch częściach – wyznał, po czym ugryzł spód z całym nadzieniem, zostawiając wierzch na później. – Dobra. – No chyba, że dobra. Zawsze ją robię, jak mam dostęp do wątróbki. Mężczyzna zjadł całą. – Przepraszam – powiedział nagle, dopijając kawę – że cię tak od razu oskarżyłem. Jak piję takie świństwo, to nie jestem w stanie myśleć. Emmelin nie wiedziała, czy można w ogóle myśleć po piciu. – To po co pijesz? – Mój przyjaciel… Rick… On umarł. Nawet nie miał pogrzebu. Cudem się dowiedziałem, jak niechcący podsłuchałem mafiosów, idąc ulicą Uprowadzonych Reliktów. To oni go załatwili. Bo za bardzo się zbliżył do córki szefa. Maverick często mi o niej opowiadał. Emmelin, tak ma na imię. Lubił ją, i to bardzo. Nauczył się robić ciasteczka, byłem w całkowitym szoku. Jeżeli ty nie jesteś Emmelin, to przepraszam. Ten porąbany stalker, zwący się moim przyjacielem, mówił, że tu mieszka. Nie wiem, czego oczekiwałem, przychodząc do niej. Chyba jakichś wyjaśnień, nie wiem. Emmelin upuściła kanapkę na stół. – P-panie… – Walter Wilden. – Panie Wilden, bardzo mi przykro z powodu śmierci kolegi, ale… No… Nie miałam z nią nic wspólnego. – O, a więc nękam panią bez powodu. Przepraszam, pani… – Emmelin Lavoisieur. – A jednak! Kradziejko dusz, nie mogłaś go kochać? – Niech pan mnie nie denerwuje! Przyjęłam pana pod swój dach, dałam kawę, kanapkę, a pan mnie oskarża? Jego śmierć nie miała ze mną nic wspólnego! – To czemu go załatwili? – napierał wściekle Wilden. – Miał długi – odparła kąśliwie Emmelin, nie ustępując mężczyźnie w złości. – Jak to? – Ktoś ostatnio ukradł dużo pieniędzy, tych mafijnych, i nie był to nikt z zewnątrz. Nie znam szczegółów. Zresztą, czemu ja to panu mówię… Walter Wilden usiadł na podłodze. – A więc… ten skurczybyk, Maverick, oszukuje mnie nawet po śmierci! – wydarł się. Emmelin nie wiedziała, jak zareagować, zaczęła więc sprzątać ze stołu. Walter schował głowę w dłoniach. – Niech się pan tak nie przejmuje, panie Wilden. Ten Maverick to musiał być niezły kanciarz. Orżnąć mojego ojca… to nie lada wyczyn. – Dziwnie się czuję, gdy ktoś mówi do mnie per pan – wymruczał Wilden w dłonie. – Sugeruje pan, żebyśmy przeszli na ty? Mężczyzna podniósł się na nogi. – Walter – odparł, podając dziewczynie rękę. – Emmelin. Możesz mi mówić „panienko Lavoisieur”, Wilden. – Czyli ze współpracy nici? – Nie wiem, co chciałeś osiągnąć. Ja nie szukam gąb do wykarmienia. – Nie o to mi chodziło… – zmieszał się. – Pomyślałem, że skoro oboje znaliśmy Mavericka, to może znajdziemy chociaż miejsce, w którym go zakopali. Chciałbym mu przynajmniej krzyż postawić. – Nie znałam go aż tak dobrze, nie przywiązuję się do każdego natręta. – Nie lubisz ciastek szałwiowych? Zapach tych ciastek znów ogarnął jej głowę. – Spróbuję się czegoś dowiedzieć – wydukała po chwili. – Możesz już iść, Wilden. Jak będę cię potrzebowała, jakoś cię znajdę. – Przecież nie wiesz, gdzie mieszkam – przypomniał jej. – Jestem córką mafii, Wilden. Dowiem się.\nMartwe ciało Mavericka Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8083-608-2 © Anna Kapes i Wydawnictwo Novae Res 2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. REDAKCJA: Anna Gajda KOREKTA: Kinga Dolczewska, Małgorzata Szymańska OKŁADKA: Seweryn Swacha KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl WYDAWNICTWO NOVAE RES al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Martwe_cialo_Mavericka-ebookRO/p00615018i006" target="_blank" title="Martwe ciało Mavericka [Anna Kapes] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Martwe ciało Mavericka [Anna Kapes] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Czarne Wesele - Żuromin\n2014-11-25 14:50:47 (ost. akt: 2014-11-25 14:53:50)\nW pracach przy wydobyciu torfu pracowały całe rodziny\nZima za pasem. Ale kto się dziś boi zimy? Centralne ogrzewanie, nowoczesne instalacje grzewcze, samochody z podgrzewanymi siedzeniami, ciepłe i lekkie ubrania – współczesny człowiek nie wie, jak straszna była zima dla jego przodków. Weźmy choćby zwykłe ogrzanie mieszkania. Kiedyś, żeby mieć materiał grzewczy trzeba było go sobie nakopać i uformować. Czarne wesela (kopanie torfu) były w naszych bagiennych okolicach powszechne.\nCzarne Wesele takim mianem Słowińcy określali czas kopania torfu. Całodzienna ciężka praca kończyła się wspólnym ucztowaniem, śpiewami całych wsi, a epitet „czarne” zapewne pochodził od koloru wykopywanego surowca. Bagienne okolice Żuromina, to również region, w którym znajdowały się bogate złoża torfu. Starsi ludzie doskonale pamiętają czasy, kiedy wiosną wyjeżdżało się w okolice Dębska, na Bidakowo czy w okolice Siemcich kopać torf.\nTorf dla naszych dziadków był najważniejszym materiałem opałowym. Rozróżniano kilka jego gatunków. Najlepszy był torf smołowy (popularniejsze określenie w naszym rejonie „węglowy”), miał on kolor czarny i posiadał duże właściwości energetyczne. Najsłabszy torf miał kolor brunatny, to torf stosunkowo świeży z nie do końca rozłożonymi cząstkami roślin\nKopanie torfu rozpoczynało się późną wiosną. Do jego wydobycia stosowano specjalne konstrukcje zwane kręczkami (kręćkami). Pan Kazimierz Stańczak z Żuromina objaśnia, jak wyglądało wydobycie: „Najczęściej po torf jeździliśmy w okolice Dębska, choć jakościowo najlepszy był torf z Siemcich. Był to tak zwany torf węglowy. Kiedy jechaliśmy, do konia zaczepialiśmy trzy skrzynki (z wypowiedzi wynika, że na nie ładowało się wydobyty i uformowany torf – dop. ae). Wyjeżdżaliśmy rano, jeszcze było szaro. Tę czynność wykonywaliśmy przez trzy dni. Na miejscu konie przywadzało się do krętki i tak chodziły. Wychodziły bryły torfu i je się układało, żeby schły. W międzyczasie trzeba było je przekładać na różne strony. Później układało się torf w czwórki, jak wyschły układało się następną serię w klaftry (klaftra - gwarowo miara objętości torfu wg "Zanikająca gwara lubawska na terenie Welskiego Parku Krajobrazowego” dop -ae). I na koniec woziło się go do domu. Tam mieliśmy duży chlew na ten torf. Zimą paliło się go całymi kładami”.\nKazimierz Stańczak wspomina również, że torf kopało się nie tylko na swoje potrzeby, ale i w celach zarobkowych: „Rutkowski zawsze ten torf kupował. A sprzedawało się go tak - chłop jechał z torfem, a ludzie wychodzili na drogi i kupowali. „Panie, do mnie.” – krzyczeli. O węglu nie było wtedy mowy.”\nPan Jan Karolewski wspomina, że torf nie tylko służył do palenia w piecu. Kładło się go (zapalony?) zimą na oknie: „Torf się kładło na okna jak zamarzały. Torf trzymał ciepło. Węgiel to śmierdzi, dymi się, torf kładło się na okno i mróz z okien odgrzewało. Okna były pojedyncze i na nich taki bury mróz siedział.”\nW czasach kiedy tona węgla warta jest tyle co minimum socjalne, warto sobie przypomnieć, jak z mrozem radzili sobie nasi przodkowie. Już wiosną napełniali oni magazyny, które wystarczyć miały na całą zimę. Energię mieszkańcom naszych rejonów dawały, wydawałoby się nieprzyjazne człowiekowi, bagna.\nW artykule wykorzystano materiały z wywiadów pochodzące z konkursu Ocalmy wspomnienia (fragmenty prac Joanny Pawlak i Katarzyny Lotarskiej, Ilony Kosek i Anieli Wojtkowskiej oraz fotografie Aliny Balickiej i Agnieszki Bulkowskiej)\nPiosenki, jakie śpiewano podczas wydobywania torfu, przypomina Jan Karolewski\n,,Przez te ogrody szły bystre wody,\nzbierałaś Andziu czarne jagody.\nHojra, stary ja hojra.\nZbierała Andzia czarne jagody.\nCo uzbierała, to spoczywała,\nBo się nikogo nie spodziewała.\nI przyszedł do niej taki pan młody\nI prosił grzecznie o te jagody.\nHojra, stary ja hojra\nI prosił grzecznie o te jagody\nA ona prosi na miłośc Boga\nSłonko zachodzi, daleka droga.\nMam ja konika, ma cztery nogi.\nMam ja konika ostro kutego\nZawiezie on cie do domu swego.\nZawiezie on cie do domu swego\nWziął ją za rączkę, wziął ją za obie\nI podprowadził pod lipkę sobie.\nI podprowadził pod lipkę sobie\nA pod tą lipką, pod tą zieloną\nMówili sobie, że się ożenią.\nPoszła pod lipkę jak malowana\nWyszła spod lipki blada jak ściana.\nWyszła spod lipki, wytrzeszcza ślipki\nO Janku, Janku jadła bym śliwki.\nPoszli do sadu, do śliwkowego\nNarwali śliwek do gustu swego.\nNarwali śliwek, narwali gruszek\nAż pannę Andzię zabolał brzuszek.\nAż pannę Andzię zabolał brzuszek\nBoli ją brzuszek, boli ją główka\nTo panny Andzi taka wymówka.\nNasza Andziula prześliczna dama hahaha\nNasza Andziula prześliczna dama\nKupiła sobie suknię zieloną\nSuknię zieloną nie bardzo drogą hahaha\nSuknię zieloną nie bardzo drogą\nBo była biedna, biedna ubogo\nI z tej radości, z tej uciechy hahaha\nI z tej radości i z tej uciechy\nPoszła do lasu zbierac orzechy\nI wtem niechcący krzaczkiem ruszyła hahaha\nI wtem niechcący krzaczkiem ruszyła\nŚpiącego wilka ze snu zbudziła.\nWilk się obudził widzi, że dama hahaha\nWilk się obudził widzi, że dama\nOna ze strachu zemdlała sama\nNie bój się Andziu gęstej leszczyny hahaha\nNie bój się Andziu gęstej leszczyny\nBo w tej leszczynie chłopcy siadają hahaha\nBo w tej leszczynie chłopcy siadają\nŁadne dziewczyny odprowadzają.


Totto, marka, która weszła do 46 krajów\nHome Economy Totto, marka, która weszła do 46 krajów\nChoć większość jej produktów powstaje w Azji, jej twórca Yonatan Bursztyn zdołał uczynić ją ikoną kolumbijskiego przemysłu.\nKolumbijczykowi trudno nie mieć w ręku plecaka, teczki czy walizki od Toto, zwłaszcza osobom poniżej 30. roku życia, ponieważ marka stała się standardem na studia i studia. Choć jego produkcja nie jest w 100% kolumbijska, skoro kilka lat temu 70% powstało w Azji, Kolumbijczycy czują, że jest ich. Tutu nosi mundur kolumbijskiej delegacji olimpijskiej od Aten 2004, a jednym z najbardziej uderzających przedmiotów na ceremonii otwarcia igrzysk w Tokio było kimono noszone przez sportowców delegacji narodowej, sponsorował także Juana Pablo Montoyę w 1996 i kolumbijskich alpinistów, którzy w 2001 roku starali się zdobyć szczyt Mount Everest.\nJej założyciel, 62-letni Yonatan (Natan) Borszten, jest najmłodszym z pięciorga rodzeństwa. Syn dwóch żydowskich imigrantów z Polski i Rumunii, Bernardo Borsztena i Anny Weinberg, którzy uciekli przed wojnami europejskimi na początku ubiegłego wieku i przypadkowo dołączyli do nich w Kolumbii. Po ukończeniu Javeriana w 1980 r. Natán wyjechał do Rochester w USA, gdzie studiował grafikę, i wrócił do pracy w rodzinnym biznesie, ale tam, gdzie trochę wytrwał, marzył o zostaniu menedżerem, a to nie było możliwe w tych firmach. Więc zrezygnował. Biznesmen od młodości, w wieku 28 lat, kupił Bonreal, sklep z galanterią skórzaną w dzielnicy Samper Mendoza, który był głęboko zadłużony, spłukany i bliski likwidacji. Zmienił nazwę na Nalsani i zaczął sprzedawać wyroby skórzane w lokalnych sklepach oraz w Stanach Zjednoczonych.\nNajwiększy zwrot w działalności tej firmy miał miejsce na wystawie Miple w Mediolanie (Włochy), miejscu, gdzie biznesmeni i producenci skór cyklicznie spotykają się w celu wymiany doświadczeń. Tam Nathan poznał firmę, która sprowadziła produkty wykonane z tkaniny, materiału syntetycznego, który jest znacznie tańszy od skóry. Pomysł wydawał się idealny dla otaczającego go koncernu, produktu, który pozwoliłby mu zwiększyć liczbę klientów. Propozycja pozwoliła na połączenie nowego materiału z modą, rzemieślnicze pochodzenie galanterii skórzanej zapewniło dbałość o szczegóły, a wysokiej jakości produkt został natychmiast przyjęty przez rynek. Nowy produkt, nowa marka: Totto. W poszukiwaniu krótkiej, dźwięcznej i zapadającej w pamięć nazwy, wybrał tę nazwę na cześć jednego z ulubionych zespołów rockowych Natana, Toto.\nSensacja ubrań zaprojektowanych na otwarcie Igrzysk Olimpijskich w Tokio sprawiła, że pojawiły się w przedsprzedaży\nOd momentu założenia 17 lipca 1988 roku Totto nigdy nie przestało się rozwijać. Pierwszy sklep otworzył się zaledwie rok później w budynku fabrycznym, ludzie pukający do drzwi po znalezieniu adresu wewnątrz produktu szukali innych produktów w katalogu. W 1990 roku wypuścił swoją pierwszą kolekcję odzieży i uzyskał licencję na produkcję produktów z postaciami Disneya, co pozwoliło mu wejść na rynek międzynarodowy. Model franczyzowy pomógł mu otworzyć sklepy w całej Kolumbii i otworzył swój pierwszy sklep za granicą, a konkretnie w Kostaryce w 1992 roku.\nYonatan zdał sobie sprawę, że jego firma tworzy nowe produkty, a nie je produkuje, więc w 2002 roku zaczął badać surowce i producentów w Chinach i poświęcił się rozprowadzaniu swojej marki po Ameryce i Europie. Ekspansja na Europę, dziś jej główny rynek, była paradoksalnie spowodowana kryzysem w Wenezueli. Po wzroście w Ameryce Łacińskiej i regionie andyjskim, pod koniec ostatniej dekady jej głównym rynkiem był sąsiedni kraj, z 60 sklepami i sprzedażą prawie miliona sztuk. Ale Borztin postrzegał politykę Hugo Chaveza jako zagrożenie, które w połączeniu z trudnościami w zadomowieniu się na rynku brazylijskim i argentyńskim skłoniło go do zwrócenia się ku Hiszpanii. Dziś ma w tym kraju oprócz własnych sklepów, prywatne przestrzenie (sklep w sklepie) na dworze angielskim. Z centrali w Madrycie firma kontrolowana jest w Europie, na Bliskim Wschodzie iw Afryce. Prowadzi bezpośrednio sklepy w Niemczech, Włoszech, Francji, Wielkiej Brytanii i Rosji.\nW 2014 roku w Mosquera w Cundinamarca otwarto największe centrum dystrybucyjno-logistyczne Titan. Centrum w 2016 roku przewiozło na dużą skalę ponad 10 mln produktów, m.in. torby, plecaki, plecaki, torebki, odzież i akcesoria. Biuro Rozwoju Produktu, Logistyki i Kontroli Jakości znajduje się w Hongkongu i prowadzi kilka zakładów produkcyjnych w Chinach. Oprócz fizycznej obecności w 46 krajach za pośrednictwem ponad 600 sklepów, firma prowadzi sprzedaż na całym świecie za pośrednictwem kanałów wirtualnych, takich jak Amazon i Mercado Libre. Jest to 552. sprzedająca się firma w kraju, ze sprzedażą 279,874 mln USD w zeszłym roku, pomimo strat w wysokości 26,537 mln USD z powodu pandemii.\nCzęścią sukcesu było ustalenie, jak dostosować swoje produkty do różnych preferencji rynkowych, są miejsca, w których wolą większe torby lub mocniejsze nadruki lub kolory, a z drugiej strony są prostsze kraje lub miejsca na świecie, w których nie lubię kolorów tak jak lubią w ciepłych klimatach. Wiedzieli również, jak sprzymierzyć się z firmami, aby sprostać konkretnym potrzebom, na przykład stworzyć specjalną torbę dla rodzin w połączeniu z brazylijskim ifood, który wprowadzili na rynek w marcu tego roku.\nJego synowie, 30-letnia Penny i 33-letnia Natalie, pracują w firmie w najważniejszych sektorach, Natalie jako Dyrektor Marketingu, a Penny odpowiedzialna za innowacje i technologię.


2010 - Portal - Urząd Gminy Mniszków\nSESJA III z dnia 30 grudnia 2010 roku\n• UCHWAŁA Nr III/11/10 Rady Gminy Mniszków w sprawie zatwierdzenia Planu Pracy Rady Gminy i jej komisji na 2011 rok.\n• UCHWAŁA Nr III/10/10 Rady Gminy Mniszków w sprawie wyrażenia zgody na wydzierzawienie przez Gminę Mniszków nieruchomości rolnej, położonej w miejscowości Prucheńsko Duże na okres 10 lat.\n• UCHWAŁA Nr III/9/10 Rady Gminy Mniszków w sprawie zmian w budżecie Gminy Mniszków na 2010 rok.\nSesja II z dnia 17 grudnia 2010 roku\n• UCHWAŁA Nr II/8/10 w sprawie uchwalenia "Rocznego Programu Współpracy Gminy Mniszków z organizacjami Pozarządowymi w 2011 roku".\n• UCHWAŁA Nr II/7/10 w sprawie zmian w budżecie gminy Mniszków na 2010 rok.\nSesja I z dnia 30.11.2010 r.\n• UCHWAŁA NR I/6/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 30 listopada 2010 r. w sprawie zmiany wynagrodzenia Wójta Gminy\n• UCHWAŁA NR I/5/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 30 listopada 2010 roku w sprawie ustalenia wysokości diet dla przewodniczącego i Wiceprzewodniczących Rady Gminy Mniszków oraz diet dla radnych.\n• UCHWAŁA NR I/4/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 30 listopada 2010 roku w sprawie ustalenia składu osobowego Stałych Komisji Rady Gminy Mniszków\n• UCHWAŁA NR I/3/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 30 listopada 2010 r. w sprawie wyboru składu osobowego Komisji Rewizyjnej\n• UCHWAŁA NR I/2/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 30 listopada 2010 r. w sprawie wyboru Wiceprzewodniczących Rady Gminy Mniszków\n• UCHWAŁA NR I/1/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 30 listopada 2010 r. w sprawie wyboru Przewodniczącego Rady Gminy Mniszków\nSesja XLVII z dnia 09.11.2010 r.\n• UCHWAŁA NR XLVII/238/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy na 2011 rok.\n• UCHWAŁA NR XLVII/237/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie zmian w budżecie Gminy Mniszkówna 2010 rok.\nSesja XLVI z dnia 29.10.2010 r.\n• UCHWAŁA NR XLVI/236/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 22 października 2010 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr XLV/231/10 Rady Gminy Mniszków z dnia 28 września 2010 r.\nSesja XLV z dnia 28.00.2010 r.\n• UCHWAŁA NR XLV/235/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 28 września 2010 roku w sprawie zmiaw budżecie Gminy Mniszków na 2010 rok.\n• UCHWAŁA NR XLV/234/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 28 września 2010 r. w sprawie przyjęcia dotacji z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi\n• UCHWAŁA NR XLV/233/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 28 września 2010 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXXII/172/05 Rady Gminy Mniszków z dnia 29 kwietnia 2005 r. w sprawie ustalenia regulaminu udzielania pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie gminy Mniszków\n• UCHWAŁA NR XLV/232/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 28 września 2010 r. w sprawie upoważnienia Kierownika Ośrodka Pomocy społecznej do prowadzenia postępowania w sprawach świadczeń pomocy społecznej o charakterze socjalnym\n• UCHWAŁA NR XLV/231/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 28 września 2010 roku w sprawie uchylenia Uchwały Nr XXIII/120/08 Rady Gminy Mniszków z dnia 31 października 2008 r. w sprawie upoważnienia Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej do podejmowania działań wobec dłużników alimentacyjnych.\n• UCHWAŁA NR XLV/230/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 28 września 2010 r. w sprawie udzielenia pomocy dla Powiatu poczyńskiego na realizację zadania pn.: „Przebudowa drogi powiatowej nr 1501E na odcinku Wójcin - Mniszków"\n• UCHWAŁA NR XLV/229/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 28 września 2010 r. w sprawie zmian w budżecie Gminy Mniszków na 2010 rok\nSesja XLIV z dnia 27.08.2010 r.\n• UCHWAŁA NR XLIV/228/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie przyjęcia informacji o przebiegu wykonania budżetu gminy oraz informacji o przebiegu wykonania planu finansowego instytucji kultury za I półrocze 2010 r.\n• UCHWAŁA NR XLIV/227/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie zaciągnięcia pożyczki z Banku Gospodarstwa Krajowego w Łodzi na wyprzedzające finansowanie w ramach PROW 2007-2013\n• UCHWAŁA NR XLIV/226/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie trybu prac nad projektem uchwały budżetowej\n• UCHWAŁA NR XLIV/225/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 27 sierpnia 2010 w sprawie określenia zakresu i formy nformacji o przebiegu wykonania budżetu Gminy Mniszków za I półrocze roku budżetowego, zakresu i formy informacji o kształtowaniu się wieloletniej prognozy finansowej oraz zakresu i formy informacji o przebiegu wykonania planu finansowego samorządowych instytucji kultury.\n•UCHWAŁA NR XLIV/224/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 27 sierpnia 2010 roku w sprawie wyrażenia zgody na nabycie przez Gminę Mniszków własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej, oznaczonej numerem 347/2 obrębu Kamilówka, gmina Sławno.\n• UCHWAŁA NR XLIV/223/10 z dnia 27 sierpnia 2010 roku w sprawie zatwierdzenia Planu Odnowy Miejscowości Mniszków na lata 2010-2019\n- Załącznik - Plan Odnowy Miejscowości Mniszków\n• UCHWAŁA NR XLIV/222/10 z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie zmiany uchwały Nr XLIII/215/10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie utworzenia punktu przedszkolnego, przy Szkole Podstawowej im. M. Konopnickiej w Stoku, prowadzonego przez Gminę Mniszków\n• UCHWAŁA NR XLIV/221/10 RADY GMINY MNISZKÓW z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie zmian w budżecie Gminy Mniszków na 2010 rok\nSesja XLIII z dnia 25.06.2010 r.\n• Uchwała Nr XLIII_220_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_219_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_218_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_217_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_216_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_215_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_214_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_213_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_212_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLIII_211_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 25 czerwca 2010 r..pdf\nSesja XLII z dnia 11.05.2010 r.\n• Uchwała Nr XLII_210_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 11 maja 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLII_209_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 11 maja 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLII_208_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 11 maja 2010 r..pdf\nSesja XLI z dnia 31.03.2010 r.\n• Uchwała Nr XLI_207_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 31 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLI_206_2010 Rady Gminy Mniszków z dnia 31 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLI_205_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 31 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLI_204_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 31 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLI_203_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 31 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLI_202_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 31 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XLI_201_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 31 marca 2010 r..pdf\nSesja XL z dnia 05.03.2010 r.\n• Uchwała Nr XL_200_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 5 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XL_199_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 5 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XL_198_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 5 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XL_197_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 5 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XL_196_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 5 marca 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XL_195_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 5 marca 2010 r..pdf\nSesja XXXIX z dnia 22.01.2010 r.\n• Uchwała Nr XXXIX_194_2010 Rady Gminy Mniszków z dnia 22 stycznia 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XXXIX_193_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 22 stycznia 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XXXIX_192_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 22 stycznia 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XXXIX_191_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 22 stycznia 2010 r..pdf\n• Uchwała Nr XXXIX_190_10 Rady Gminy Mniszków z dnia 22 stycznia 2010 r..pdf\nOpublikowano:12 / 07 / 2010


Uwaga! To już ostatni dzień na zatwierdzenie sprawozdania - Portal FK\nZatwierdzenie do końca czerwca\nU przedsiębiorców, których rok obrotowy jest zgodny z rokiem kalendarzowym i zakończył się 31 grudnia 2015 r., sprawozdanie finansowe powinno być zatwierdzone do 30 czerwca 2016 r.\nZatwierdzenie oznacza, że sprawozdanie zostało organowi zatwierdzającemu udostępnione w odpowiednim terminie, przeanalizowane, dane w nim zawarte zostały zaakceptowane. Zatwierdzenie to również akceptacja działań podejmowanych w ciągu roku obrotowego przez kierownictwo firmy. Oznacza też zamknięcie drogi do dokonywania jakichkolwiek zmian w księgach rachunkowych tego roku, którego sprawozdanie finansowe dotyczy, jak również w samym sprawozdaniu finansowym.\nOrgany uprawnione do zatwierdzenia sprawozdania\nRoczne sprawozdania finansowe powinny być zatwierdzone przez odpowiedni organ zatwierdzający, którym, w zależności od formy prawnej firmy będą:\nspółka akcyjna – zwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy,\nspółka z ograniczoną odpowiedzialnością – zwyczajne zgromadzenie wspólników,\nspółka komandytowo-akcyjna – walne zgromadzenie,\nspółka jawna, partnerska, komandytowa, cywilna – wspólnicy,\nprzedsiębiorstwa państwowe – rada pracownicza, a w razie jej braku organ założycielski,\nspółdzielnie – walne zgromadzenie członków lub ich przedstawicieli,\nosoba fizyczna prowadząca działalność we własnym imieniu i na własne ryzyko – właściciel.\nZatwierdzenie rocznego sprawozdania finansowego następuje na podstawie podjętej uchwały organu zatwierdzającego, decyzji organu założycielskiego lub w przypadku spółek jednoosobowych i przedsiębiorstw osób fizycznych w formie oświadczenia woli właściciela.\nPrzedłożenie do zapoznania się ze sprawozdaniem\nNie później niż 15 dni przed terminem do zatwierdzenia sprawozdania należy je (wraz z opinią i raportem, jeśli podlegało badaniu i razem ze sprawozdaniem z działalności) przedłożyć członkom tego organu do zapoznania się.\nZwołanie zgromadzenia właścicieli\nKodeks spółek handlowych (dalej: ksh) przewiduje dwa sposoby zorganizowania zgromadzenia wspólników\nza pomocą zaproszeń rozsyłanych (przekazywanych) przez zarząd albo\nbez formalnego zwołania w trybie art. 240 ksh.\nJeśli w spółce z o.o. nie może odbyć się zgromadzenie w trybie art. 240 ksh, to konieczne jest formalne zwołanie zgromadzenia wspólników. Zarząd spółki musi podjąć w tej sprawie uchwałę. Może ona upoważniać jednego z członków zarządu bądź inną osobę do podpisania zaproszeń w imieniu zarządu. W takim przypadku z treści zawiadomień powinno wynikać, że działa ona z upoważnienia organu uprawnionego do zwołania zgromadzenia. Następnie konieczne jest przekazanie udziałowcom zaproszeń.\nO zwyczajnym zgromadzeniu wspólników trzeba poinformować nie tylko udziałowców, ale też zastawników i użytkowników udziałów, jeżeli mogą wykonywać prawo głosu zgodnie z umową spółki i osoby, które pełniły funkcje w zarządzie, radzie nadzorczej lub komisji rewizyjnej w trakcie ostatniego roku obrotowego.\nUchwały w sprawie zatwierdzenia sprawozdania\nObowiązkowe punkty porządku obrad zwyczajnego zgromadzenia wspólników w spółce z o.o. określa art. 231 § 2 ksh. Zgodnie z nim konieczne jest podjęcie uchwał w sprawie: rozpatrzenia i zatwierdzenia sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy, podziału zysku albo pokrycia straty (jeżeli zgodnie z art. 191 § 2 ksh sprawy te nie zostały wyłączone spod kompetencji zgromadzenia wspólników) oraz udzielenia członkom organów spółki absolutorium z wykonania przez nich obowiązków.\nPrzed zatwierdzeniem sprawozdania jednostki, które mają obowiązek badania sprawozdania finansowego konieczne jest wyrażenie przez biegłego rewidenta opinii o tym sprawozdaniu bez zastrzeżeń lub z zastrzeżeniami.\nPodział zysku po zatwierdzeniu sprawozdania\nDopiero zatwierdzenie sprawozdania umożliwia podział lub pokrycie wyniku finansowego netto.\nWspólnicy – jeżeli umowa spółki na to zezwala – mogą swobodnie decydować o przeznaczeniu zysku spółki. Zysk może być przekazany w całości bądź w części na wypłatę dywidendy lub też może zostać wyłączony od podziału między wspólników i przekazany na:\nW spółkach akcyjnych kwota przeznaczona do podziału między akcjonariuszy nie może przekraczać zysku za ostatni rok obrotowy, powiększonego o niepodzielone zyski z lat ubiegłych oraz o kwoty przeniesione z utworzonych z zysku kapitałów zapasowego i rezerwowych, które mogą być przeznaczone na wypłatę dywidendy. Kwotę tę należy pomniejszyć o niepokryte straty, akcje własne oraz o kwoty, które zgodnie z ustawą lub statutem powinny być przeznaczone z zysku za ostatni rok obrotowy na kapitały zapasowy lub rezerwowe.\nDodatkowo na pokrycie straty należy utworzyć kapitał zapasowy, do którego przelewa się co najmniej 8% zysku za dany rok obrotowy dopóty, dopóki kapitał ten nie osiągnie co najmniej jednej trzeciej kapitału zakładowego. Pod datą zatwierdzenia sprawozdania finansowego jednostka przeksięgowuje wynik finansowy.\nWażna zmiana od 1 stycznia 2016 r.\nW spółkach kapitałowych w przypadku gdy koszty prac rozwojowych zakwalifikowanych jako aktywa spółki nie zostały całkowicie odpisane, nie można dokonać podziału zysku odpowiadającego równowartości kwoty nieodpisanych kosztów prac rozwojowych, chyba że kwota kapitałów rezerwowych i zapasowych dostępnych do podziału i zysków z lat ubiegłych jest co najmniej równa kwocie kosztów nieodpisanych.\nOznacza to zwiększenie wartości kapitałów własnych w jednostkach, które prowadzą prace rozwojowe. Nie będą mogły one rozdystrybuować części wypracowanego zysku, jeśli nie zakończyły jeszcze amortyzowania prac rozwojowych, a wartość dotychczasowa kapitałów o charakterze rezerwowym (zapasowych i rezerwowych) jest niższa niż wartość tych niezamortyzowanych prac.\nSprawozdania składamy do rejestru 15 dni od zatwierdzenia\nKierownik jednostki składa we właściwym rejestrze sądowym w ciągu 15 dni od dnia zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego:\nopinię biegłego rewidenta, jeżeli podlegało ono badaniu (w jednostce sporządzającej uproszczone sprawozdanie finansowe zgodnie z art. 50 ust. 2, w miejsce opinii biegłego rewidenta, składa do rejestru sądowego informację o rodzaju tej opinii wraz ze wskazaniem, czy zawiera ona dodatkowe objaśnienia),\nodpis uchwały bądź postanowienia organu zatwierdzającego o podziale zysku lub pokryciu straty,\nw przypadku jednostek, o których mowa w art. 49 ust. 1 – także sprawozdanie z działalności.\nSprawozdanie z działalności musi być złożone przez zarządy:\nspółek kapitałowych (tj. spółek z o.o. i spółek akcyjnych),\ntowarzystw reasekuracji wzajemnej,\nWpisy do KRS ogłaszane są w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Wiąże się to z poniesieniem opłaty sądowej za wpis (40 zł) oraz opłaty za ogłoszenie (100 zł). Dowody uiszczenia tych opłat dołącza się do wniosku o wpis.\nOsoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą i spółki cywilne osób fizycznych prowadzące księgi rachunkowe nie są objęte wpisem do KRS. Nie mają także obowiązku składania rocznych sprawozdań finansowych do ewidencji prowadzonej przez Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej.\nOgłoszenie dzienniku urzędowym Monitor Sądowy i Gospodarczy\nJeżeli sprawozdanie finansowe za 2015 rok tych jednostek podlegało obowiązkowemu badaniu przez biegłego rewidenta, to w takim przypadku w ciągu 15 dni od jego zatwierdzenia, tj. najpóźniej do 15 lipca 2016 r., są one zobowiązane złożyć je do ogłoszenia w ogólnokrajowym dzienniku urzędowym „Monitor Sądowy i Gospodarczy”.\nOgłoszeniu w tym wypadku podlega:\nWszystkie jednostki będące podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych muszą przekazać swoje sprawozdania finansowe urzędowi skarbowemu.\nJednostka składa sprawozdanie finansowe za rok obrotowy, a więc:\nzestawienie zmian w kapitale własnym – jeśli jest sporządzany,\nrachunek przepływów pieniężnych – jeśli jest sporządzany.\nPrzedsiębiorcy zobowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego przekazują je do urzędu skarbowego wraz z opinią i raportem podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych, w terminie 10 dni od daty jego zatwierdzenia.\nPodatnicy, którzy dobrowolnie poddali swoje sprawozdanie finansowe badaniu przez uprawniony podmiot, nie mają obowiązku składania do urzędu skarbowego opinii i raportu biegłego rewidenta.\nNieprzekazanie organowi podatkowemu sprawozdania finansowego, opinii lub raportu podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań traktowane jest jako wykroczenie skarbowe i jest karane grzywną.\nSankcje za wykroczenia skarbowe polegające na niedostarczeniu fiskusowi w terminie wymaganych dokumentów są zazwyczaj wymierzane przez uprawnionych urzędników skarbowych w postępowaniu mandatowym. Grzywna nałożona w tym trybie nie może obecnie przekraczać 3.700 zł. Sprawy, których nie uda się załatwić w postępowaniu mandatowym, trafiają do sądu. Sąd ma obecnie prawo orzec za wykroczenie skarbowe grzywnę od 1.850 zł do 37.000 zł. Wysokość grzywny w danym przypadku zależy od okoliczności sprawy, ale także sytuacji osobistej sprawcy.\nJeżeli sprawozdanie finansowe nie zostało zatwierdzone w terminie, to należy je złożyć w rejestrze sądowym dwukrotnie:\nw rejestrze sądowym w ciągu 15 dni po terminie, w którym powinno było zostać zatwierdzone\nw ciągu 15 dni po jego zatwierdzeniu wraz z wymienionymi w ustawie o rachunkowości dokumentami.\nZatwierdzone sprawozdanie podlega złożeniu do rejestru sądowego i urzędu skarbowego. Może także podlegać publikacji w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.\nJeżeli sprawozdanie finansowe nie zostało zatwierdzone w terminie, to należy je złożyć w rejestrze sądowym dwukrotnie.\nJednostka, która nie przekaże organowi podatkowemu sprawozdania finansowego, opinii lub raportu podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań naraża się na kary finansowe.\nPolecamy porady ekspertów w Portalu FK:\nSprawozdanie spółki komandytowej może być złożone razem ze sprawozdaniem sp. z o.o.\nroczne sprawozdanie finansowezatwierdzenie sprawozdania finansowego