Słuchawki podczas treningu mają wiele zalet:\nMożesz podkręcić swoje ulubione utwory, aby pomóc Ci przetrwać trudne chwile.\nMożesz wyciszyć hałas otoczenia, abyś był skoncentrowany.\nMożesz uniknąć nieprzyjemnych rozmów, udając, że nie słyszysz, gdy ktoś z Tobą rozmawia.\nW niektórych przypadkach możesz odebrać telefon i rozmawiać bez użycia rąk bez przerywania kroku.\nI choć łatwo jest pomyśleć, że można uzyskać dzięki 5-watowej parze wkładek dousznych firmy Walmart, istnieją wyraźne zalety w poszukiwaniu słuchawek o wyższej jakości przeznaczonych do ćwiczeń. Na przykład, słuchawki sportowe są bardziej narażone na pozostawanie w miejscu, bez względu na aktywność i są mniej podatne na uszkodzenie, gdy są regularnie moczone.\nKażdy produkt w tym zestawie oferuje funkcje, które odróżniają go od słuchawek dousznych w różnych wersjach ogrodowych, a niektóre z tych opcji obejmują niesamowitą technologię. Chociaż wszystkie są dobre same w sobie, wybierz ten, który najlepiej spełnia Twój budżet i potrzeby w zakresie aktywności.\nSłuchawki sportowe Jaybird Run True Wireless nie są tanie. W rzeczywistości, oddadzą cię o kilkaset dolarów, ale jeśli jesteś wytrawnym sportowcem szukającym prawdziwie bezprzewodowych słuchawek, nie możesz pokonać jakości, którą zapewnia Run Jaybird. Te wkładki douszne są odporne na wilgoć i wodę, dzięki technologii bezpiecznego dopasowania, która sprawia, że pozostają na miejscu. Dzięki każdemu ładowaniu uzyskasz pełne cztery godziny odtwarzania, a poręczne etui będzie służyć jako ładowarka, z pięciominutową funkcją szybkiego ładowania, która doda Twojej pąkom dodatkową godzinę odtwarzania. Dodatkowo, jeśli jesteś audiofilem, docenisz aplikację firmy (dostępną w iTunes i Google Play), która pozwala dostosować dźwięk do własnych potrzeb, zmieniając wysokie tony i basy zgodnie z osobistymi preferencjami.\n2Phiaton BT 150 NC\nSłuchawki w stylu "na szyję" stają się coraz popularniejszą opcją dla osób uprawiających siłownię, a to jest dobre dla tych, którzy trzymają się tradycyjnych treningów w siłowni, treningów rowerowych lub innych ćwiczeń, które nie wymagają dużo skakania lub biegania. Opaska na szyję Phiaton BT 150 NC pozostaje bez poślizgu, jest odporna na pot i wodę i ma chowane wkładki douszne, które umożliwiają korzystanie z jednego lub obu pączków w tym samym czasie. Możesz kontrolować swoje utwory za pomocą interfejsu dotykowego na samym paśmie, a otrzymasz około sześciu godzin odtwarzania muzyki na jednym ładowaniu. Co więcej, anulowanie hałasu u tych złych chłopców jest gwiezdne – nie będziesz miał problemu z wyłapaniem nieprzyjemnych siłaczy na siłowni.\nJedną z dodatkowych funkcji, których nie należy lekceważyć, jest to, że kiedy wkładki są schowane, nie musisz się martwić o ich skręcanie lub plątanie. Po prostu wrzuć pasek na szyję do torby i nie przejmuj się. Możesz wziąć parę za około 150 $.\n3Aftershokz Trekz Titanium Bone Conduction Headphones\nAftershokz Trekz Titanium Bone Conduction Słuchawki mają jedne z najfajniejszych technologii na tej liście. W przeciwieństwie do standardowych słuchawek lub wkładek dousznych, które można wsunąć do ucha lub w jego okolice, aby zapewnić dźwięk bezpośrednio na błonie bębenkowej, słuchawki Trekz Titanium wykorzystują technologię przewodzenia kostnego, aby dostarczyć dźwięk do swoich bębenków przez kości policzkowe. Głośniki rzeczywiście siedzą poza twoim uchem i przy twoich kościach policzkowych, używając twoich kości, by dostarczyć wibracje dźwięku do twojego wewnętrznego ucha.\nZaletą jest to, że nie można wyeliminować hałasu otoczenia, więc można go nosić, słuchać muzyki i wciąż słyszeć, że samochód zbliża się do Ciebie z tyłu – znacznie bezpieczniejsza opcja dla entuzjastów sportów outdoorowych!\nTrekz nie jest pierwszym urządzeniem Aftershokz w technologii przewodzenia kości, ale ostatnia iteracja jest najlepsza na rynku sportowym. Oprócz technologii przewodzenia kości, Trekz oferuje bardziej elastyczną, lekką i wytrzymałą tytanową ramę, która ułatwia ich noszenie i przechowywanie. Użytkownicy mogą również cieszyć się sześciogodzinnym czasem pracy na baterii i połączeniach telefonicznych oraz dwuletnią gwarancją, która pomaga w spokoju, biorąc pod uwagę cenę 130 USD.\n4Krankz Audio Classic Słuchawki nauszne\nOgólnie rzecz biorąc, duże słuchawki douszne nie nadają się idealnie do treningu na świeżym powietrzu lub super spoconych treningów o dużej intensywności, w których dużo się skacze – trudno je utrzymać miejsce. To powiedziawszy, nie ma lepszego sposobu na przesłanie wiadomości "nie szkaluj mnie" na siłowni, niż wyciągnięcie pary tych złych chłopców za uszy. Niecałe 100 USD, Krankz Classics są tańsze niż niektóre z innych wielkich nazwisk na rynku. Oferują one wysokiej jakości dźwięk i wygodne funkcje nawigacji na uszach, które ułatwiają kontrolowanie twoich melodii.\nPrawdopodobnie najlepszą funkcją, jaką oferuje Krankz, jest prawie 40 godzin odtwarzania na jednym ładowaniu, co zapewnia im najdłuższą żywotność baterii w słuchawkach na tej liście. Mają także poręczną funkcję składania, która pozwala zwinąć je na siebie, aby uzyskać bardziej kompaktowy schowek w torbie.\n5TRAKK Słuchawki douszne z wodoodpornym włóknem węglowym\nWiele słuchawek jest wodoodpornych, ale nie wszystkie są w pełni wodoodporne. Wejdź, wodoodporne słuchawki Bluetooth TRAKK Carbon. Ci źli chłopcy mają wodoodporność do 3,3 stopy przez 30 minut, więc możesz je nosić w ulewie lub podczas zabawy w oceanie bez namysłu, idealna, jeśli jesteś zwykłym paddleboardzistą lub lubisz spędzać czas w basen.\nZ 12-godzinnym odtwarzaniem i 175-godzinnym trybem gotowości można przechowywać je w szafce siłowniowej i liczyć na ich trwający cały tydzień treningu przed koniecznością ładowania. A za jedyne 70 USD są znacznie tańszą opcją niż inne sportowe słuchawki z tej listy. Pamiętaj jednak, że sygnał Bluetooth nie będzie poruszał się w wodzie, więc nie są dobrym rozwiązaniem dla okrążeń pływackich, jeśli masz zamiar trzymać głowę zanurzoną.\nBezprzewodowe słuchawki 6Decibullz Custom-Fit\nJeśli masz problemy ze znalezieniem idealnego dopasowania do uszu, nie jesteś sam. Żadne dwa uszy nie są dokładnie takie same, co sprawia, że trudno jest produkować sportowe słuchawki, które pozostaną na miejscu. Decibullz łamie formę (że tak powiem), oferując nowy sposób dopasowania wkładek dousznych do własnych uszu za niecałe 100 USD. Opierając się na koncepcji formowalnych ustników sportowych, wystarczy podgrzać wkładki doubullz w ciepłej wodzie, a następnie umieścić je w uszach, formując je w unikalny kształt. A jeśli po raz pierwszy nie uzyskasz formy dobrze, po prostu umieść je z powrotem w ciepłej wodzie i spróbuj ponownie. Dzięki doskonałemu dopasowaniu raczej nie będziesz się martwić, że wypadną podczas serii bękartów lub wyboistej jazdy na rowerze górskim.\nSłuchawki bezprzewodowe 7Plumsott\nAby uzyskać naprawdę niedrogie słuchawki sportowe Bluetooth, nie można pomylić się z Plumsott. Ci źli chłopcy kosztują tylko około 35 USD, ale mają wszystkie funkcje, których można oczekiwać od znanych marek, w tym odporne na pot i wodoodporne oceny, 30-stopniowy bezprzewodowy zasięg, 8-12 godzin odtwarzania muzyki, do 240 godzin czas czuwania i ogólna dobra jakość dźwięku. Jeśli nigdy wcześniej nie próbowaliście słuchawek bezprzewodowych i nie jesteście jeszcze gotowi, by wyłożyć duże pieniądze, to jest marka, od której powinniście zacząć.\nSłuchawki z możliwością noszenia na nadgarstku dla 8 osób\nSłuchawki bezprzewodowe są z pewnością przydatne, ale zawsze warto mieć pod ręką parę przewodowych słuchawek. Oprócz oferowania dobrego planu tworzenia kopii zapasowych, jeśli skończy się opłata za wersję bezprzewodową, jest jeszcze coś do powiedzenia na temat jakości dźwięku i łatwości użytkowania oferowanych przez słuchawki przewodowe. Na przykład, jeśli lubisz ćwiczenia cardio, podłączenie zestawu przewodowych słuchawek do urządzenia cardio, aby oglądać zintegrowany telewizor, jest dużo łatwiejsze niż próba zsynchronizowania przewodowych słuchawek przez Bluetooth z urządzeniem.\nOwijane słuchawki noszone na nadgarstku są szczególnie miłe, ponieważ są dość dosłownie zaprojektowane do noszenia na nadgarstku, jak bransoletka. Wyglądają uroczo, są zawsze pod ręką, a jeśli ich potrzebujesz, po prostu rozwijasz je i używasz. Cena też jest dobra, od około 20 do 40 dolarów, w zależności od stylu.\nBone Conduction godzin odtwarzania Jeśli jesteś przewodowych słuchawek Trekz Titanium wkładek dousznych\nMultifidus i rotatores to dwa mięśnie grzbietu należące do grupy zwanej głęboką warstwą wewnętrznych\nFo-ti (Polygonum multiflorum) to roślina pochodząca z Chin, a także znaleziona w Japonii i\nPrzejściowa nocna desaturacja w POChP\nJak stworzyć pełny trening talii kart\nWarzywa nie powinny żyć bez\nJak bezpiecznie usunąć obsadę za pomocą piły\nKreatyna dla fibromialgii i chronicznego syndromu zmęczenia\nPrzysiady bez ścian dla zdrowszego, szczęśliwszego niższego plecu\nJak ultradźwięki są używane w neurologii


Cztery Sezony Ogóle Fotelik Samochodowy Fotelik Samochodowy Poduszki Samochodu Pad Car Styling Pokrywa Dla Volvo C30 S40 V40 V60 S60L XC60 XC90 SUV Serii Ta Kategoria. Pokrowce Samochodowe\n-218.45/set -191.39/set -143.41/set -211.85/set -195.08/set -203.32/set -203.93/set -227.33/set\nproszę zwrócić uwagę : uwaga, model samochodu na twoim zamówieniu, jeśli nie zauważyć, będziemy wyślij państwu Wersji Standardowej. (Na tylnym siedzeniu pokrywa 's rozmiar około 133-135 cm)\nHigh-grade high-fiber leather,Sztuczna skóra\nPokrywa fotelik samochodowy auto akcesoria fotele przypadku dla lexus ct200h gs gs300 gx 470 jest 250 is200 nx nx300h rx 200 300 350 460 470 570\nInformacje O Produkcie : 1, cena jest w tym podatku, więc nie trzeba płacić żadnych więcej.\t2, cena jest za 2 fotele Front row.\t3, materiał jest poliester, oddychające i wygodne.\t4, rozmiar : Nakrycia Głowy size30 * 27 cm Przednim siedzeniu size118 * 56 cm\t5, to jest bardzo łatwe do ustalenia, nie trzeba doświadczenia zawodowego.\t6, to jest uniwersalny, pasuje do większości samochodu, suv, pickup, ciężarówki, które mają oddzielne zagłówek.


Dyski do systemów bezpiecznego i inteligentnego monitoringu wizyjnego - CRN\nWybór odpowiedniego dysku do zastosowania w systemie monitoringu wiąże się z koniecznością analizy sposobu użycia danego napędu. Należy zacząć od sprawdzenia planowanego stopnia obciążenia systemu bezpieczeństwa, aby określić niezbędną wydajność dysku. Czy system będzie służył do analizy treści wideo (np. wykorzystywać takie opcje, jak programy do rozpoznawania twarzy), czy raczej do nagrywania treści i odtwarzania ich jedynie do oceny konkretnego zdarzenia? Jeżeli dyski zawierające dane do analizy będą obciążane w dużym stopniu, bardzo ważne jest, aby zastosować napędy o najwyższym poziomie wydajności, wykrywania błędów i ich korekcji w celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności danych.\nObok wydajności bardzo ważną kwestię stanowi też pojemność całego systemu. Nabiera to szczególnego znaczenia w kontekście faktu, że kamery zapewniają coraz większą rozdzielczość obrazu i częstotliwość jego rejestracji. Należy także pamiętać, że efektywność transferu plików o wielkich rozmiarach wiąże się z zapotrzebowaniem na dużą przepustowość, a także zaawansowane funkcje korekcji błędów, zapewniające zachowanie spójności danych podczas transmisji.\nCoraz więcej firm podlega prawu, które nakazuje przechowywanie wszystkich zapisów przez wskazany okres. Jedną z tego typu regulacji jest ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych, w której art. 11 pkt. 3 nakazuje przechowywanie wszystkich nagrań przez okres co najmniej 60 dni. Wkrótce pod obrady parlamentu ma trafić też projekt ustawy, która będzie regulować zasady instalowania kamer w miejscach publicznych, budynkach użyteczności publicznej i zakładach pracy (planowany w nim okres przechowywania danych wynosi minimum 30 dni, a maksimum – 90 dni). A zatem, projektując system monitoringu wideo i dobierając do niego twarde dyski, trzeba zwracać uwagę również na tego typu kryteria obowiązujące w danej branży oraz fakt, że wiele przedsiębiorstw ma swoje wewnętrzne regulacje dotyczące okresu przechowywania danych.\nSeagate oferuje dwie rodziny dysków przeznaczonych specjalnie do systemów monitoringu wideo. Już od ponad dekady w sprzedaży są dyski SV35 (modele o pojemności 1, 2 i 3 TB) z interfejsem SATA 6 Gb/s i pamięcią cache 64 MB. Zapewniają one odczyt danych z szybkością 210 MB/s, a ich prędkość obrotowa wynosi 7200 rpm.\nNowością wprowadzoną na rynek przez producenta są dyski z rodziny Surveillance HDD, obejmującej modele o bardzo dużej rozpiętości pojemności – od 1 do 6 TB. Napędy mają 64 MB pamięci cache (modele 5 i 6 TB – 128 MB), a ich prędkość obrotowa to 5900 rpm. Ciekawym rozwiązaniem jest wyposażenie tych dysków w sensor kompensujący wibracje, w które wpadają czasami napędy znajdujące się w cyfrowych rejestratorach wideo. Zastosowano też w nich zoptymalizowaną wersję firmware’u, dzięki czemu efektywna wydajność modeli z nowej rodziny jest podobna jak w dyskach SV35 o większej prędkości obrotowej.\nMarcina Kaczora, Territory Sales Representative, Seagate\nCRN Jakie są główne korzyści płynące ze stosowania dysków Surveillance HDD?\nMarcin Kaczor Dyski z rodziny Surveillance to nowość w naszym portfolio. Mają większą pojemność niż znane już od lat dyski SV35, zapewniają mniejszy pobór mocy i są tańsze. Dlatego są przeznaczone głównie do instalacji w rejestratorach mieszczących mniej dysków, gdzie potrzeba napędów o większej pojemności. Ważne jest też, że w takich urządzeniach nie jest zalecane stosowanie najbardziej wydajnych dysków, ponieważ mogą ulegać przegrzaniu, a w efekcie rośnie ryzyko ich awarii. Zresztą z reguły mniejsze środowiska nie wymagają bardzo dużej wydajności i dyski Surveillance są w zupełności wystarczające. Poza tym, napędy Surveillance są tańsze od modeli z rodziny SV35, dzięki czemu obecnie są najbardziej konkurencyjnym rozwiązaniem tego typu na rynku.\nCRN Użytkownikom dysków z serii SV35 i Surveillance oferujecie opcjonalne usługi odzyskiwania danych. Czym różnią się one od usług świadczonych przez laboratoria firm trzecich?\nMarcin Kaczor Firmy, które wraz z dyskami kupią usługę Rescue, mają zagwarantowane odzyskanie danych z prawdopodobieństwem wynoszącym ponad 90 proc., podczas gdy skuteczność tego procesu w innych laboratoriach wynosi 60–70 proc. My znamy nasze dyski najlepiej, więc zawsze będziemy mogli zaoferować krótszy czas odzyskania i zapewnić większą jego skuteczność. Rescue to rodzaj ubezpieczenia obowiązującego przez cały okres gwarancji nośnika – za każdy dysk klient dopłaca 20 dol. Ma wówczas zagwarantowaną usługę bez żadnych dodatkowych opłat, a w innych firmach odzyskiwanie danych kosztuje kilka tysięcy złotych. Uproszczona jest też cała procedura przekazywania nośnika – klient oddaje uszkodzony dysk i odbiera dane na identycznym, ale nowym. Korzyści z tej usługi dla naszych partnerów są takie, że mogą zarobić dodatkową marżę, a do tego zdjęta jest z nich odpowiedzialność za uszkodzony dysk, którą przejmuje Seagate.\nCRN Jakich zmian na rynku monitoringu wideo w najbliższym czasie mogą się spodziewać resellerzy?\nMarcin Kaczor Widać bardzo duże zainteresowanie firm rozwiązaniami, które nie tylko zapewniają bezpieczeństwo, ale także umożliwiają wydobycie z zarejestrowanego obrazu dodatkowych informacji biznesowych. Oprócz rejestracji obrazu mamy zatem zaawansowaną analizę ruchu w różnych placówkach i zainteresowania oferowanym przez sklepy towarem oraz funcję rozpoznawania twarzy itp. Wartość zebranych w ten sposób danych może być bardzo duża, dlatego resellerzy i integratorzy powinni budować takie rozwiązania ze sprawdzonych komponentów, aby zminimalizować ryzyko przestoju całego systemu.\nNapędy Surveillance HDD charakteryzują się małą emisją ciepła i niskim poborem prądu, dzięki czemu zapewniają instalatorom systemów nadzoru dużą elastyczność w projektowaniu rozwiązań dla klientów. Aby oszczędzać energię, dyski zwalniają, gdy żaden ruch nie jest wykrywany przez kamery, ale błyskawicznie wracają do pracy na pełnych obrotach, gdy uruchomi się kamera nadzoru.\nSeagate nie zaleca stosowania klasycznych dysków do rejestracji danych w systemach monitoringu wideo ze względu na specyficzną proporcję liczby cykli zapisu i odczytu. W systemach nadzoru ok. 90 proc. transferu stanowi zapis danych, a odczyt – tylko 10 proc. W tradycyjnych macierzach, serwerach czy stacjach roboczych proporcje te są odwrócone. Poza tym dyski do systemów monitoringu zostały przystosowane do ciągłej pracy w trybie 24/7, podczas gdy konstrukcja zwykłych napędów zapewnia ich trwałość przy pełnym obciążeniu nieprzekraczającym 10 godzin dziennie.\nFirmy resellerskie i integratorskie, które chciałyby instalować dyski Seagate Surveillance HDD w oferowanych przez siebie systemach nadzoru wizyjnego (rejestratorach wideo lub macierzach dyskowych przechowujących dane z kamer), producent zaprasza do udziału w programie Seagate Partner Program. Zapewnia on resellerom wyłączny dostęp do narzędzi i usług służących do skutecznej sprzedaży produktów tej marki.\nUczestnicy programu zyskują nie tylko wsparcie marketingowe (dostęp do dokumentów i materiałów graficznych) oraz sprzedażowe (publikacja informacji o firmie na wheretobuy.seagate.com), ale także pełną pomoc techniczną i gwarancyjną. Zarejestrowani partnerzy zyskują priorytetowy dostęp do pracowników działu wsparcia Seagate, którzy potrafią odpowiedzieć na wszelkie pytania dotyczące urządzeń i ich konfiguracji, a także udzielić porad związanych z rozwiązywaniem problemów technicznych.\nAutoryzowani resellerzy firmy Seagate za zakup produktów, udział w szkoleniach, przekazywanie opinii i inne formy współpracy otrzymują punkty w programie SPPRewardsPLUS. Mogą je wymieniać na pieniądze, a także na wybrane pozycje z bogatego katalogu nagród, kuponów itd.\nAutoryzowanymi dystrybutorami dysków Seagate w Polsce są firmy: AB, ABC Data, Asbis, Avnet i Incom.\nTerritory Sales Representative, Seagate,


Niedziela Ad Gentes | Tygodnik Częstochowa Portal Informacyjny Gazeta Częstochowa Tygodnik Regionalny Częstochowa CZESTOCHOWSKIE24.PL\n– Nie ma więcej dzieci, a mimo to chce ofiarować swojego jedynego syna. Bóg interweniuje, mówiąc, że nie wolno składać ofiar z ludzi. Powinniśmy doceniać więc dar, jakim jest życie. Drugie czytanie mówi o tym, że otrzymujemy Zbawienie od Pana Jezusa. Bóg pochyla się nad nami, aby nas zjednoczyć oraz przygotować do odpowiedniego życia w kontekście innych ludzi. Pan Jezus prowadzi nas tez na Górę Tabor, gdzie trzem Apostołom ukazuje swoje bóstwo.\n– Może trudno sobie to wyobrazić, ponieważ Kościół działa od dawna. Dwa tysiące lat temu Apostołowie wyszli z Wieczernika z misją głoszenia Słowa Bożego. Udali się w różne zakątki świata. Wciąć jednak są takie miejsca na ziemi, gdzie ludzie nie znają Chrystusa. Druga niedziela Wielkiego Postu ma nam przypomnieć, że Kościół jest misyjny. Pamiętajmy też, że misjonarzem może być każdy z nas. Każdy z nas może głosić innym naukę Chrystusa.\nNowszy PostBp Mazur na Niedzielę Ad Gentes: Żyjmy Eucharystią\nStarszy PostPieniądze na sport i bezpieczeństwo


Sprzedaję rekuperatory i inny sprzęt - Hord\nSprzedaję rekuperatory i inny sprzęt\nPraca w handlu zawsze dobrze mi szła. Pracowałam już w różnych branżach, więc potrafiłam sprzedawać wszystko, od lodów i ciasteczek, przez wyposażenie wnętrz, kończąc na samochodach używanych. Jednak ostatnio trafiła mi się świetna okazja przejścia do nowego sklepu, w którym oferowali naprawdę dobrą umowę i wypłatę. Martwiło mnie jednak to, że nie wiem czym jest rekuperacja, a oni właśnie tym się zajmowali.\nRekuperatory były mi nieznane\nMusiałam poczytać na ten temat w internecie, żeby się przygotować na rozmowę kwalifikacyjną. Nie pytali mnie co prawda o swoje produkty, a o moje doświadczenie, ale i tak wszystko potem wyjdzie. Rekuperatory są to urządzenia wykorzystywane w domach energooszczędnych i pasywnych. Dzięki nim zapewniamy sobie ciepłe powietrze, dobrą wentylację i przepływ powietrza. Takie urządzenie nie jest duże i można je łatwo zamontować. Nasze rekuperatory są najwyższej jakości i są często wybierane przez klientów. Mamy także nawilżacze powietrza, prowadzimy serwis, naprawy i konserwacje sprzętowe. Nasza rekuperacja jest kompleksowo opracowana, więc każdy wie, ze może do nas się zwrócić z każdą sprawą. Na pewno nasza strona internetowa ma duże znaczenie dla nas. Jest doskonale przygotowana i wszystko jest tam opisane. Nie tylko nasze produkty, ale także rekuperacja jako taka, jakie ma zalety, co dzięki niej zyskujemy. Praca w tym sklepie bardzo mi się podoba, szczególnie, że teraz mam okazję przetestować rekuperacje we własnym domu. Jak an razie działa ona znakomicie.\nRekuperatory są coraz częściej wybieranymi maszynami, co ans bardzo cieszy, bo sprzedaż dobrze idzie. Ja otrzymuję prowizję od sprzedanych egzemplarzy, więc tym bardziej zależy mi na dobrej obsłudze i zadowolonych klientach. Dodatkowy zysk zawsze się przydaje.\nSprawdź http://www.entelis.pl ofertę


Bradenton and Cortez Beach | Iwona blog\nczerwca 19, 2017 / 5\nkaffmagg 20 czerwca 2017 08:55\nPiękne okolice <3\nMagdalena Szczepaniak 20 czerwca 2017 11:35\nMożliwość podróżowania to coś cudownego. Chciałabym pojechać chociaż do jednego z miejsc, które nam prezentujesz. ;)\nWhiteRaven 23 czerwca 2017 09:22\nBardzo podoba mi się ta sukienka :) A te miejsca niezwykle klimatyczne!\nUnknown 25 czerwca 2017 08:33\nJak ja uwielbiam tą ilość zdjęć! :)\nA sukienka przepiękna :)\nPosy 25 czerwca 2017 12:24\nKurcze, wygląda ślicznie - aż mam ochotę wskoczyć w samolot i się tam wybrać!


Wojna w obozie „dobrej zmiany”? Publicysta atakuje prezydenta: to Duda odwołał Macierewicza! - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i katolicka publicystyka\nWojna w obozie „dobrej zmiany”? Publicysta atakuje prezydenta: to Duda odwołał Macierewicza!\nAndrzej Duda i Antoni Macierewicz. © Mateusz Wlodarczyk/NurPhoto via ZUMA Press/Forum\n#REKONSTRUKCJA RZĄDU #RZĄD #ZMIANA #ANTONI MACIEREWICZ #ANDRZEJ DUDA #SZEF MON #MINISTER OBRONY NARODOWEJ #PREZYDENT #DYMISJA #TOMASZ SAKIEWICZ #WOJNA NA GÓRZE #BEATA MAZUREK\nZmiany w rządzie Mateusza Morawieckiego głęboko podzieliły obóz „dobrej zmiany”. Przeciwko Andrzejowi Dudzie wypowiedział się Tomasz Sakiewicz, redaktor naczelny „Gazety Polskiej” i „Gazety Polskiej Codziennie”. Publicysta zaatakował prezydenta gdyż, jak twierdzi, to on stoi za odwołaniem docenianego w „środowiskach smoleńskich” Antoniego Macierewicza. Co więcej, tezę Sakiewicza potwierdziła Beata Mazurek, rzecznik PiS.\n– Wymuszenie dymisji na stanowisku szefa MON, jest to decyzja prezydenta i prezydent musi za to ponieść odpowiedzialność – powiedział serwisowi niezalezna.pl Tomasz Sakiewicz. Publicysta zwrócił uwagę, na „przejście do porządku dziennego” nad tematem katastrofy smoleńskiej i związanego z nią śledztwa. Jak przypomniał, to była ważna obietnica PiS.\n– Można powiedzieć, że prezydent dopiął swego, a ja dotrzymam słowa – już nie zagłosuję na tego prezydenta – zadeklarował naczelny „Gazety Polskiej” i „GPC”.\nCzy słowa Sakiewicza o wpływie Dudy na odwołanie Macierewicza mają oparcie w rzeczywistości? Tak. Wskazują na to słowa rzecznik PiS. – Wpływ na tę zmianą miał również prezydent – powiedziała Beata Mazurek pytana o powód odwołania szefa MON.\nOlbrzymi radykalizm w ataku na Andrzeja Dudę zaprezentowała również wicenaczelna tygodnika „Gazeta Polska” i redaktor naczelna miesięcznika „Nowe Państwo” Katarzyna Gójska. Jej zdaniem prezydent „atakując” byłego już szefa MON „definitywnie pozbawił się szans na drugą kadencję, a przez wielu swoich wyborców zostanie zapamiętany jako polityk, który po prostu ich zdradził”.\n– A w kluczowych sprawach, jakimi są wyjaśnienie Smoleńska i oczyszczenie armii RP ze złogów i nominatów Kiszczaka, stanął po stronie, którą plastycznie można opisać: „tam, gdzie stało ZOMO” – dodaje publicystka „dobrej zmiany”.\nPrzeciw Andrzejowi Dudzie wypowiedział się również Paweł Piekarczyk, „niepodległościowy pieśniarz”. Jego zdaniem prezydent „stanął po stronie ludzi WSI/WSW, a nie polityka, który z wielką odwagą od wielu lat z tym środowiskiem walczył” [tj. Macierewicza-red.]. Piekarczyk postanowił zwrócić prezydentowi Krzyż Kawalerski Polonia Restituta, który otrzymał za osiągnięcia w upamiętnianiu Żołnierzy Wyklętych.\nDATA: 2018-01-09 14:34\nTo jest skandaliczne co zrobil Duda, dla kogo on pracuje? On i Tusk to dwa bratanki.......Chyba sie sprzedal, nastepny targowiczanin, w masce patrioty, juz nie zaglosuje na niego, to co zrobil w lipcu bo nie podpisal projektu o sadach a teraz odwolal najlepszego czlowieka w panstwie, samotnego, patirote, walczacego z sitwa szpigow i zlodzieji w armi, ktora nie istniala, to jest haniebne......Moja rodzina nie zaglosuje juz na Dude,zdrajce. Panie prezydencie, czy wytlumaczysz narodowi dlaczego?\n6 miesięcy temu / Malgorzata z USA\n@Radek - a miał zrobić?\nMy odwołamy Dudę!\nTo zdjęcia oddaje wspaniale kim jest mąciciel Duda,Adrian.\n6 miesięcy temu / VittorioAndreas\nProszę Was? Wy tak na poważnie? Przecież p. Macierewicz nic w sprawie wyjaśnienia Smoleńska nie zrobił! Dlaczego nie ujawnił zapisów z Jaka40? Gdzie dane z systemu ACARS z TU, które są w naszym posiadaniu? Gdzie jakiekolwiek wyniki ekshumacji - wnioski etc.? GDZIE?\n6 miesięcy temu / Radek


Sybir rodziny Leśniaków… – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\n31 Gru 2014 Archiwum Kresowe 3 comments\nKrótkie wspomnienia dotyczące losów rodziny Leśniaków spisane przez Franciszka, przedostatniego spośród rodzeństwa i ostatniego jeszcze żyjącego\nFranciszek Leśniak (1928 – 2013)\nWspomnienia opublikowane w Zeszytach Odrzykońskich.\nSmutno, smutno jest Polakom\nPrzyjdzie się nam w tajgach zgnić\nAch jak smutno nam Polakom\n(fragment pieśni syberyjskiej)\nRodzina Leśniaków pochodzi z miejscowości Odrzykoń koło Krosna w woj. Podkarpackim. Mój ojciec, Józef Leśniak urodzony w Odrzykoniu prawdopodobnie w roku 1884, zmarł w roku 1942 na Syberii, o czym będzie w dalszej części. Moja matka, Zofia Leśniak z d. Kuś, urodzona w Odrzykoniu prawdopodobnie w roku 1892 zmarła w roku 1944 na Syberii.\nRodzeństwo według urodzenia:\n– Maria Drozd z d. Leśniak, urodzona w Odrzykoniu w 1913 roku, zmarła w Nehrybce koło Przemyśla i tam jest pochowana;\n– Zofia Leśniak, urodzona w 1923 roku w Odrzykoniu, zmarła na Syberii w roku 1945;\n– Stanisław Leśniak, urodzony w 1923 roku w Odrzykoniu, zmarł w 1998 roku w Coventry w Anglii i tam jest pochowany;\n– Adam Leśniak, urodzony w 1925 roku w Miżyńcu (powiat Przemyśl), zmarł na Syberii w 1944 roku w okolicy Tary;\n– Franciszek Leśniak, urodzony w 1928 roku w Miżyńcu, jeszcze żyjący i piszący niniejsze wspomnienia;\n– Józefa Kindlik z d. Leśniak, urodzona w 1931 roku w Miżyńcu, zmarła w 1991 roku w Nehrybce i tam jest pochowana.\nMój ojciec Józef Leśniak urodził się w Odrzykoniu „Pod Lasem”. Dom jeszcze stoi i mieszka w nim Jan Urbanek z rodziną, którego matka Zofia była córką siostry mojego ojca. Druga siostra ojca wyjechała do USA i tam wyszła za mąż za Kazanowskiego pochodzącego z okolic Gorlic. Ojciec zawarł związek małżeński z matką jeszcze przed I wojną światową, zbudował dom na parceli, którą otrzymała matka, naprzeciwko domu Kusiów, po drugiej stronie drogi.\nW rodzinnym domu matki pozostał jej brat, Józef Kuś z rodziną i matką mojej matki czyli moją babcią. Rodzina matki była dość liczna. Bracia matki to:\n– Franciszek Kuś, – Stanisław Kuś, – Józef Kuś. Siostry mojej matki czyli moje ciotki to: – ciotka Łachowa, – ciotka Haniebniczka, – ciotka Karolina Panasiowa. Imion ciotek Łach i Haniebnik nie pamiętam, należałoby pojechać do Odrzykonia i zobaczyć w parafialnych księgach metrykalnych.\nTu należy dodać, że przed odrzykońskim Kościołem stoi pomnik, z nazwiskami tych, którzy zginęli w czasie II wojny światowej. Jest tam również zapis „Leśniak Józef z rodziną”. Należy przypuszczać, że związek małżeński rodzice zawarli prawdopodobnie w 1912 roku.\nW 1914 wybuchła I wojna światowa i ojciec został zmobilizowany do armii austriackiej (Odrzykoń był pod zaborem austriackim w tzw. Galicji) i skierowany na front włoski. Po wojnie ojciec wrócił do domu i zaczęło się zwyczajne, wiejskie życie niezamożnej rodziny. Skromny kawałek ziemi nie mógł dać utrzymania powiększającej się rodzinie, dlatego ojciec poszukiwał lepszych możliwości. Nadarzyła się okazja, bo w miejscowości Miżyniec księżna Lubomirska sprzedawała część swoich posiadłości. Mój tatuś ( bo tak wszyscy w domu mówiliśmy) ze swoim stryjecznym bratem Józefem Szafranem kupili – tatuś 9 mórg ziemi w jednym kawałku otoczonym naturalnymi granicami tj. szosą z Przemyśla do Sambora i rzeką. Zarówno szosa, jak i rzeka tworzyły dwa półkola. Natomiast stryjek Szafran kupił 22 morgi ziemi po prawej stronie szosy. Po dokonaniu transakcji i załatwieniu formalności prawnych, tj. kontraktowych ojciec zdecydował się na ogromny wysiłek, polegający na tym, że w Odrzykoniu rozebrał budynki i przewiózł je do Miżyńca i tu zbudował ponownie. Wiadomo, że związane było to z ogromnym wydatkiem finansowym, więc zaciągnął kredyt w banku lwowskim. Do wybuchu II wojny światowej kredyt został spłacony.\nNajgłówniejszą rolę w domu pełniła mamusia, to ona głownie zajmowała się gospodarstwem i wychowywaniem siedmiorga dzieci. Ojciec, owszem, pomagał matce, ale dużo czasu poświęcał na prace społeczne w Kasie Stefczyka, w Kółku Rolniczym i w Gminie, gdzie przez trzy lata, do 1 września 1939 roku, tj. do wybuchu II wojny światowej, pełnił funkcję wójta dość rozległej gminy Miżyniec. Często wyjeżdżał do Przemyśla na posiedzenia Zarządu Ziemskiego.\nWszyscy pomagaliśmy w gospodarstwie i nie było mowy o jakimkolwiek sprzeciwie dzieci wobec decyzji rodziców. Atmosfera w rodzinie była serdeczna, wszyscy kochaliśmy i szanowaliśmy rodziców i odwrotnie. Na wiosnę 1939 roku najstarsza siostra Maria wyszła za mąż za Franciszka Drozda – wdowca z trójką małych dzieci: Janek – 5 lat, Krysia – 3 lata i Józio – 1, 5 roku. Dzisiaj sobie w pełni uzmysławiam jak bardzo poświęciła się wychodząc za mąż i idąc do szwagra w Komarnicach, gdzie byli jeszcze rodzice szwagra, brat i siostry.\nDruga z kolei siostra, Kazia w czasie wakacji 1939 roku, wyjechała do Kielc do wuja Jana Jurasza, aby opiekować się ich dzieckiem. Wujek Jurasz był dyrektorem szkoły w Kielcach, a jego żona miała hurtownię wyrobów tytoniowych. 1 września 1939 roku wybuchła wojna i siostra już do domu wrócić nie mogła. W ten sposób Marysia i Kazia uniknęły Sybiru.\nWybuch wojny spowodował ucieczkę ludności cywilnej na wschód przed Niemcami, którzy dopuszczali się barbarzyńskich mordów i prześladowań. Uciekł też wujek Jurasz i zamieszkał u nas.\nPotężna hitlerowska machina wojenna przewaliła się pod Lwów, a po kilku dniach wycofała i w naszym rejonie, tj. w Przemyślu zatrzymała się za rzeką San. Natomiast na miejsce wojsk niemieckich wkroczyła armia bolszewicka, a rzeka San stała się granicą między agresorami i zaborcami równocześnie. Wrześniowa wojna obronna Polski zakończyła się klęską i nastał ponury okres niewoli. Wtedy to zaczęło się straszenie, gnębienie i prześladowanie ludności polskiej.\nPowracali do domu rozbrojeni żołnierze polscy i aby ułatwić sobie powrót, wstępowali do polskich domów nie tylko, aby się posilić o odpocząć, ale głównie po to, by mundur zmienić na ubranie cywilne, bo to pomagało w dalszej podróży jako cywilom. W ten sposób unikali zatrzymania przez milicję ukraińską, która brutalnie ich traktowała. Tym sposobem u nas w domu wydaliśmy wszystkie cywilne łachy, a zostało kilka mundurów.\nPo wkroczeniu bolszewików zaczęły się częste rewizje w domu, ponieważ poszukiwali broni i amunicji, ale tego nie było. Ojciec zabrał z gminy ważniejsze dokumenty, które były drobiazgowo kontrolowane, jednak żadnych nie zabrano aż do 10 lutego, tj. do wywozu na Sybir.\nOd listopada na bocznicy kolejowej Przemyśl – Bakończyce stał długi zestaw wagonów towarowych i coś w nich robiono, ale nikt nie wiedział, po co są te roboty. Od świąt Bożego Narodzenia 1939 roku masowo wyjeżdżali koloniści niemieccy za rzekę San, czyli tereny zajęte przez Niemców. Już wtedy starsi ludzie zaczęli mówić między sobą, że to zły znak, że coś się wydarzy. Z terenów niemieckich wyjeżdżali Żydzi do Rosji Sowieckiej.\nAtmosfera wśród Polaków była ponura, spodziewano się czegoś bardzo złego. Stało się to w nocy z 9 na 10 lutego 1940 roku, kiedy to przyszedł oficer NKWD w otoczeniu dwóch uzbrojonych milicjantów ukraińskich. Obudzili rodziców i zaczęli rewizję, a na koniec padł rozkaz: „Budzić dzieci, ubierać się bo wyjeżdżacie”. Na pytanie „dokąd ?” padła odpowiedź…”za San, tam, skąd przyjechaliście”.\nDom ogarnął płacz i strach zarazem. Przed domem już stał zaprzęg konnych sań, którymi odwieziono nas na stację kolejową w Niżankowicach. Był siarczysty mróz, sypał gęsty śnieg i dął silny wiatr. Nim odjechaliśmy, mamusia uprosiła bolszewika i ten pozwolił zabić kilka kur. Brat Staszek wskoczył do obory i ściął głowy 10 kurom, które wrzucił do worka i z tym opuściliśmy swój ukochany dom. Odjeżdżając, słyszeliśmy pożegnalne wycie psa Reksia. Jadąc przez Miżyniec przed zakrętem do Źrotowic spotkaliśmy jeszcze dwa zaprzęgi sań, jechały nimi rodziny leśniczych, Lipa i Knyżka oraz Śwista. W Źrotowicach zastaliśmy długą kolumnę sań, na których jechały polskie, skostniałe z zimna rodziny, wśród nich Blicharczykowie, Sojowie, Chomkowie, Bigosowie, Lechowie, Wołczańscy i wielu, wielu innych. Przyjechaliśmy do Niżankowic, na stacji stał pociąg towarowy, konwojenci kazali schodzić z sań i ładować się do wagonów. Ludzie pchali się jedni na drugich, krzyczeli, że oni już sobie to miejsce zajęli. Nic dziwnego, wszyscy byli ośnieżeni, i zziębnięci, więc starali się jak najprędzej znaleźć się pod dachem i za wiatrem.\nWujek Jurasz też był zabrany razem z nami i na stacji w Niżankowicach, korzystając z tego tumultu, oddalił się na poczekalnię, kupił sobie szklankę herbaty i najbliższym pociągiem pojechał do Przemyśla, gdzie ukrywał się trzy dni, a kiedy przepuszczano ludzi przez granicę na Sanie, udał się na Zasanie i stąd pojechał do Kielc, do rodziny. Przy tym odmroził sobie obydwie stopy, bo był obuty w półbuciki i cienkie skarpety.\nO jego przygodach rozmawiałem z nim osobiście, kiedy uczyłem się w Liceum Pedagogicznym w Kielcach, gdzie od swojej profesorki dowiedziałem się, że on żyje i mieszka w Kielcach i ta Pani zaprowadziła mnie pod sam dom. Był to budynek liceum, który wujek Jurasz budował, był jego dyrektorem i mieszkał w mieszkaniu służbowym.\nAle trzeba wrócić wspomnieniem do 10 lutego 1940 roku. Otóż po załadowaniu się do pociągu w Niżankowicach pociąg ten w nocy odjechał do Przemyśla i zatrzymał się w bezpośrednim sąsiedztwie rosyjskiego pociągu towarowego, który tak długo stał na Bakończycach, aż wykonano w wagonach prycze. Sowiecki pociąg był obstawiony żołnierzami, a Polacy mieli wygodną przesiadkę, gdyż drzwi pociągu z Niżankowic były naprzeciwko drzwi rosyjskich wagonów. Przesiadka odbyła się szybko i sprawnie. Była to niedziela przed południem, dzień był słoneczny i bardzo mroźny. Po południu nasz pociąg odjechał do Lwowa. Wszyscy w wagonie żegnali rodzinną ziemię i ukochany Przemyśl głośnym płaczem, modlitwą i śpiewem religijnym pieśni do Matki Boskiej i Serca Pana Jezusa. Pod wieczór pociąg wtoczył się na stację we Lwowie i po krótkim postoju ruszył w kierunku południowo – wschodnim. Wagony zaryglowano. Co drugi wagon posiadał na zewnątrz po obu bokach budki dla strażników z bronią, którzy bacznie obserwowali transport, zwłaszcza, gdy zatrzymywał się na stacjach. Południowo – wschodni kierunek jazdy pociągu dawał nadzieję, że wiozą nas do republik nad Morzem Kaspijskim, gdzie być może zimy nie są takie mroźne.\nTymczasem z Kijowa pociąg ruszył w kierunku wschodnim i jechał kilka dni przez puste obszary, niezaludnione. Wreszcie zwolnił, ktoś z wagonu wychylił małe okienko i zapytał strażnika mostu jaka to rzeka ? „Wołga”- odpowiedział. Wszyscy już byli pewni, że jedziemy na Syberię. Po kilku dniach jazdy zmienił się krajobraz – pojawiły się góry. Znów ktoś z wagonu zapytał kolejarza, co to za góry ? „Ural” – odpowiedział ruski kolejarz. Teraz już nie było żadnych wątpliwości. Zima siarczysta, niebo czyściutkie, a słońce bardzo czerwone. Po dwóch dniach transport przybył po południu do jakiegoś miasta. To był Omsk na prawym brzegu Irtyszu. Przez cały transport przeleciał krzyk: „Dawaj rozgrużywaj !” co znaczy rozładowywać się.\nZbliżał się wieczór, mroźny, niebo bezchmurne, czerwone słońce chyliło się ku zachodowi. Strażnicy zaprowadzili nas do ogromnego budynku (chyba była to cerkiew). Tu każdy usiadł na posadzce, dali nam po szklance „kipiatku”, czyli gorącej wody i po jednym twardym cukierku, aby sobie osłodzić tę wodę w ten sposób, że do ust brało się cukierka i popijało wodą. Tak przesiedzieliśmy całą noc, chwilami drzemiąc. Byliśmy pełni obaw, co nas czeka jutro. Rano obudzili drzemiących, dali po szklance „kipiatku” z cukierkiem i po kawałku razowego chleba. Przed budynkiem, w którym nocowaliśmy, stały dziesiątki samochodów ciężarowych, skrzynie ich były obudowane sklejką. Padł rozkaz, aby ładować się do tych samochodów. Do naszego zapchano naszą rodzinę (7 osób), rodzinę Lipów (6 osób), rodzinę Krzyżyków (3 osoby) plus wszystkie toboły. Było ciasno, bardzo ciasno. Pogoda się zmieniła, dzień był pochmurny, padał śnieg i dął silny wiatr. Po załadowaniu, kolumna samochodów ruszyła „w period”, naprzód w kierunku północnym. Za miastem w samochodzie było już tak duszno, że brak było powietrza (szczelna obudowa) i siedzący bliżej kabiny kierowcy – żołnierze zaczęli bić w kabinę. Samochód zatrzymał się, otworzono drzwi, następnie zamknięto i ruszyliśmy dalej. Wkrótce cała kolumna zatrzymała się, a z samochodów wypędzono mężczyzn do pchania samochodów, bo na drodze powstały zaspy. Z takimi to przygodami dojechaliśmy do miejscowości Tara nad Irtyszem, na północ od Omska. Był już wieczór pochmurny, ale mroźny, bo to już Syberia.\nPodobnie jak w Omsku zapędzono nas do ogromnego budynku (chyba była to cerkiew). Tu dostaliśmy „kipiatku” z twardym cukierkiem i po kawałku chleba. Wszyscy byli zmęczeni, głodni, zmarznięci i niewyspani. Następnego dnia rano znów taka sama ceremonia, ale nie było już samochodów, natomiast stały dziesiątki jednokonnych zaprzęgów do sań. Polecono nam ładować się na te sanie. Dzieci i kobiety siedziały otulone pierzynami, natomiast mężczyźni szli pieszo za saniami. Utworzyła się bardzo długa kolumna, a woźniców było tylko 7. Byli to kołchoźnicy. Konie następnych sań były przywiązane do poprzednich i w takim oto łańcuchu przez dwa dni jechaliśmy przez tajgę, rzadko przez jakieś osiedle ludzkie. Niebo wypogodziło się, ale mróz stał się silniejszy, zwłaszcza rano i przed wieczorem. Jadąc tak, oglądaliśmy bacznie krajobraz, drzewostan, a czasem zauważono, jak z dala przyglądają się tej k9olumnie wilki. W czasie tej jazdy najgorsze były zjazdy po brzegu Irtyszu – były to brzegi wysokie i dość strome, tak, że dochodziło do wywrotek, a nawet łamania nóg. W takich przypadkach nieszczęśliwych poszkodowanych pozostawiano w najbliższej miejscowości, a po wyleczeniu przywieziono do baraków. Otóż całą kolumnę podzielono na trzy części. Pierwsza część została przewieziona do baraku nr 22, druga do baraku 164, a trzecia do baraku w tzw. Kuksie. Odległość między tymi barakami dochodziła do 20 km.\nNasza rodzina trafiła do baraku 22. Wraz z nami były tam rodziny Hańczuk, Kaszuba, Pieczonka, Kazubal, Żurawik (z Hubic), Bober (z Malhowic) i wiele innych, których nazwisk już zapomniałem. Na miejsce przyjechaliśmy pod wieczór, komendant NKWD każdemu , czyli każdej rodzinie, przydzielił jedną pryczę na parterze lub na piętrze. Barak drewniany, wewnątrz bardzo obskurny, a w szparach ścian były siedliska miliardów pluskiew, które w dzień ukrywały się, a w nocy wychodziły na żer. Powierzchnia jednej pryczy wynosiła 4 m2 dla całej rodziny. Mieszkańcy piętra wchodzili po kółkach przymocowanych do słupów. Po ulokowaniu wszystkich kom pendant powiedział: „Tut Polaki zdies wasza żizń i zdies wasza smiert”. Wtedy wyszedł, a w baraku wybuchł głośny i gorzki płacz. Wszyscy się modlili, śpiewali wielkopostne pieśni łącznie z gorzkimi żalami. Bardzo długa podróż w niehigienicznych warunkach spowodowała choroby wskutek przeziębienia. Masowo chorowano na tzw. parch, świerzb i wszawicę. Niemowlęta i małe dzieci dotkliwie odczuwały brak mleka i zimno, co spowodowało, że nastąpiła wysoka umieralność niemowląt, małych dzieci i starów. Grzebano ich ciała w lesie tuż za barakiem.\nObok baraku stał mały budynek, który przeznaczony był na „turmę” czyli areszt, w innym małym budynku była kuchnia, a jeszcze w innym biuro komendanta z oknami na barak, tak, żeby wszystko mógł widzieć. Był też budynek – magazyn na piły i siekiery do wycinki drzew. W tym budynku mieszkał stary Tatar, magazynier, który często przychodził do baraku na rozmowy. Polacy opowiadali mu, jak wyglądało ich życie w Polsce, a ci Polacy, którzy byli przed wojną w Stanach Zjednoczonych, opowiadali, jak żyje się w Ameryce. Stary Tatar, po wysłuchaniu tych opowiadan powiedział: „ Wot Polaczkom żyt w Amerykie cło runda, no jeśli ty pożywiosz u nas adin god, ty budiesz gieroj”. Co się tłumaczy: „Ty Polaku, żyć w Ameryce to głupstwo, lecz jeśli ty przeżyjesz u nas jeden rok, to będziesz bohaterem”.\nNastępnego dnia pobudka, na śniadanie dali zupę (łosza) i pól chleba na rodzinę. Po śniadaniu komendant wszystkich mężczyzn wysłał po piły, siekiery i w las na wycinkę. Warstwa śniegu wynosiła 1,5 metra. Polscy drwale weszli do lasu, pozapadali się w śnieg tak, że pojedynczy człowiek nie mógł się wydostać, ale wspólnym wysiłkiem wydostali się i wrócili do baraku. Za to zostali zamknięci w areszcie, gdzie było niemiłosiernie zimno, więc skakali, krzyczeli, żeby się rozgrzać. Nad ranem ich uwolniono i kazano się przygotować do roboty – wycinka drzew.\nTak mijały dni i tygodnie. Zima zbliżała się ku końcowi, coraz częściej pojawiały się pogłoski, że będziemy wracać do Polski, to 1, to 15 kwietnia, a potem maja, niektórzy widzieli furmanki jadące po nas. Mieszkańcy baraku 22 pakowali swoje manele i siedzieli przed barakiem, czekając na furmanki, ale nie doczekawszy się, ze smutkiem w4racali na swoje prycze. Kaszuba powiedział do zesłańców: „Ludzie, prędzej nie wrócicie jak z 5 lun 10 lat”. Wszyscy spojrzeli na niego złowrogo i gdyby nie chrześcijańskie sumienie, to chyba by go za te słowa surowo ukarali. Okazało się, że jego słowa stały się prawdą, chociaż sam Kaszuba nie dożył powrotu. W 1943 roku został aresztowany i w więzieniu powiesił się na klamce.\nWreszcie nadeszła wiosna. Koszmar jednak się nie skończył, lecz trwał nadal. Wraz z wiosną pojawiły się olbrzymie chmary komarów, bardzo zjadliwych i dokuczliwych, więc zesłańcy byli atakowani w nocy przez barakowe pluskwy i wszy, a w dzień przez obrzydliwe komary. Kiedy powietrze stało się wystarczająco ciepłe, ludzie spędzali noce pod gołym niebem, pościeliwszy sobie na ziemi gałęzie sosny, a nie łachy. Przykryli się pierzynami, a wokół dymiły ogniska, aby odstraszyć komary.\nPewnego majowego dnia pojawiła się w baraku grupa oficerów NKWD i po obejrzeniu baraków oświadczyła, że są potrzebni „płotniki” czyli budowniczowie, stolarze i inni rzemieślnicy. Zgłosiło się wielu mężczyzn i mój tatuś też. Zabrano ich i poprowadzono nie wiadomo gdzie. Po 4 tygodniach jeden z budowniczych przyszedł do naszego baraku i przyniósł wiadomość, że są w miejscowości Szysz. Nazwa ta pochodziła od nazwy rzeki, która w tej miejscowości wpada do Irtyszu. Tam są dwa tartaki, a Polacy budują drewniane domy, w których zamieszkają ludzie mieszkający w barakach. Oczywiście pierwszeństwo miały rodziny budowniczych. Taki dom posiadał dwie izby o wymiarach 4,5 x 5 m i dwa osobne wejścia oraz mały przedsionek. Wewnątrz budynku była podłoga i sufit z desek ocieplany gliną oraz kuchnia jednopłytowa z trzema otworami przykrytymi żeliwnymi krążkami. Kuchnia i komin były budowane z surowej gliny czyli niewypalonej. W zimie pod kuchnią paliło się dzień i noc, zwłaszcza gdy temperatura w styczniu spadala poniżej – 40 stopni Celsjusza, a w 1942 temperatura w styczniu spadła do – 55 stopni Celsjusza. Na pojedynczych oknach powstała warstwa lodu i śniegu o grubości 1, 5 cm. Wodę do spożycia i prania brało się z rzeki Szysz, ale w zimie najczęściej topiono śnieg, bo lód w rzece był bardzo gruby.\nNasza rodzina wyjechała z baraku nr 22 w pierwszej turze i zamieszkaliśmy we wschodniej połowie domu, a za ścianą czyli w drugiej izbie mieszkała rodzina Januszów. W sąsiednim budynku naszego mieszkania mieszkała rodzina Ginalskich. Były dwie rodziny Ginalskich – stary Ginalski (6 osób) i jego syn Michał Ginalski z żoną i córką Ludmiłą. Polacy pracowali w tartaku, który produkował podkłady kolejowe. Jedni wyciągali kloce z rzeki, inni je przerzynali na odpowiednią długość, jeszcze inni toczyli kloce do wózka, którym kloc jechał do piły napędzanej siłą lokomobili. Kobiety i dzieci (starsze) owe podkłady korowali ośnikami i cięli ręcznymi piłami już na konkretne długości, a następnie układały w stosy. Tak szybko schły. To była bardzo ciężka praca, bo sam podkład był bardzo ciężki, tym bardziej, że woda z niego kapała. Najcięższe były modrzewie. Pod jesień przypłynął statek, który ciągnął za sobą barki, na które ładowano podkłady. To była praca ponad siły ze względu na ciężar, a kanty podkładów obdzierały ludziom skórę z ramion. Załadunek trwał dzień i noc, dopóki nie załadowano całości wyprodukowanego towaru. Pracę tą wykonywali mężczyźni, którzy wyczerpani z powodu niedożywienia, z wielkim trudem we dwóch brali jeden podkład. Tartak pracował na trzy zmiany, a budowa domów szła swoją drogą, tak, że do września wybudowano cały „psiołek”, całą wieś łącznie z banią (łaźnia) i szkołą – tak szkołą, do, której uczęszczanie było obowiązkowe. Ja również do niej chodziłem.\nRaz w zimie opuściłem jeden dzień, to za karę komendant zabronił mi dać chleb (200 g), więc wieczorem poszedłem do niego i z gorzkim szlochem pokazałem mu swoje nogi, które owinąłem szmatami, bo nie miałem butów. Wzruszyło się skamieniałe bolszewickie serc3e i dał mi kartkę, aby sprzedawca wydał mi chleb. Szkoła nie istniała długo, może trzy miesiące, bo nauczyciel został zabrany na wojnę i wkrótce zginął i tak zakończyła się edukacja.\nZimę z 1940/41 roku jakoś przeżyliśmy. Wiosna 1941 była tragiczna, bo Irtysz w górnym swym biegu szybko ruszył, a w rejonie Tobolska trwały jeszcze mrozy i powstał ogromny zator, który spowodował gwałtowną powódź. Rano przygotowywaliśmy się do pracy, ale już nie poszliśmy, bo wszystko zalała woda, zabierając tysiące kloców, podkłady, deski i wszystko, co było do zabrania. Nas zabierano już na łódkę z parapetów okien, a do wieczora wszystkie domy były już całe pod wodą. Runęły kominy (bo z surowej cegły), a nas wywieziono do wsi Jelinka i tam zakwaterowano u jednego kołchoźnika. Innych zawieziono do Nowojagodnej, tam zakwaterowano w budynku cerkiewnym, w którym mieścił się magazyn.\nWoda ustępowała bardzo wolno, tak, że wróciliśmy do swych domów we wrześniu. Panował straszny smród, nie było pieców, kominów, podłóg, pował. Wszystko zabrała woda. Do zimy braki zostały uzupełnione, ale sytuacja pogarszała się z każdym dniem, na co ogromny wpływ miały działania wojenne. Niemcy okrążyli Leningrad, byli pod Moskwą. Cała Ukraina, Białoruś, Litwa, Łotwa, Estonia były w rękach Niemców. Na kołchozy założono kontyngenty dla wojsk, trochę na zasiew, a co zostało, dawano kołchoźnikom. Zapanował straszny głód.\nZbliżały się święta Bożego Narodzenia, a w domu nie było zupełnie nic do zjedzenia. Ale stało się dziwne wydarzenie, bo oto w tej sytuacji do przedsionka wszedł dość duży pies, który nie zdążył uciec, przed zamknięciem drzwi. Tatuś chwycił tego psa za szyję i po prostu rękami go udusił. Zdjęto skórę i schowano pod podłogę w razie gdyby ktoś szukał, a my mieliśmy na święta smaczne mięso.\nZimą mężczyźni, którzy nie pracowali w tartaku, szli do roboty do lasu. Tam kwaterowali w barakach i wykonywali różne prace. Jedni wycinali sosny i wywozili nad brzeg rzeki Szysz, inni robili tzw. „bałwankę” , czyli z klocków brzozowych ciosali półfabrykaty do karabinów. Te przywożono na posiołek, a młodzież topiła w beczkach smołę, w której maczano oba końce, by nie pękały, a następnie układano w szopie i tam schły do czasu, aż statek przypłynął z barkami i wtedy my ładowaliśmy – ja też. Podobnie postępowano z deskami brzozowymi, z których wyrabiano narty dla wojska.\nNa początku zimy 1942 przyszła wiadomość, że tworzy się wojsko polskie, więc z naszego posiołka poszło kilkunastu młodych mężczyzn, między innymi mój brat Stanisław (zmarł w Anglii w Coventry). Na drogę dostał 3 chleby (cegły), które od razu zjedliśmy, a on poszedł z niczym. Do Omska było około 80 km, więc szli, na noc zatrzymywali się w jakiejś wsi, narżnęli i narąbali babom drzewa, a one ich przenocowały i dały co nieco zjeść, i tak szli aż doszli. W Omsku poinformowano ich, że nie ma nijakiego wojska polskiego, chyba, że w Nowosybirsku, więc pojechali tam na gapę. Tu również nikt nic nie wiedział. Gdy byli na jakiejś stacji, kolejarz poinformował ich, że to prawda, jest wojsko polskie i skierował ich do Taszkientu. Tu dowiedzieli się wszystkiego i, tak dostali się do miejsca zakwaterowania wojska polskiego gen. Andersa.\nKiedy odszedł brat, pełnoletnim Polakom wydano tzw. „Paszporty”, które swym wyglądem przypominały pierwsze dowody osobiste wydane w Polsce Ludowej i, wtedy można było przenieść się do innych miejscowości, np. do kołchozu.\nPod koniec marca mój tatuś zabrał do worka narzędzia stolarskie i obaj wyruszyliśmy poszukać pracy gdzieś w kołchozie. Tu muszę zaznaczyć, że marzec jest miesiącem silnych wiatrów powodujących potworne zamiecie śnieżne. Uszliśmy 17 km i zatrzymaliśmy się na noc w wiosce, której nazwy nie pamiętam. Rano tatuś zdecydował, żebym wracał do domu, a on pójdzie dalej. Wtedy stało się okrutne wydarzenie. Ojciec idąc bardzo się zmęczył i przysiadł na worku, aby odpocząć, a śnieżyca była okropna. Ja wróciłem do domu. Gdy tatuś siedział w śniegu, nadjechał kołchoźnik saniami, zabrał go i przywiózł do tej wioski, w której nocowaliśmy. Tu trzymano go w tzw. „kłubie” – świetlicy, a z dokumentów dowiedzieli się, że to Polak, więc położyli go na sanie i przywieźli tatusia do domu prawie zamarzniętego. Wprawdzie oddychał jeszcze i wydawał głos, ale nie mówił i po kilku minutach zmarł. Pogrzeb odbył się 1 kwietni 1942 roku na cmentarzu w Nowojagodnej. Tatuś miał wtedy 58 lat i był wycieńczony z głodu i ciężkiej pracy.\nTakich wykończonych było mnóstwo, niektórzy przewracali się za silnym podmuchem wiatru, wielu cierpiało na tzw. kurzą ślepotę. Objawem tej choroby była utrata wzroku gdy słońce miało się ku zachodowi. Wtedy przydawała się zwierzęca wątroba, którą gotowano i nad garnkiem z gotującą się wątrobą trzymano otwarte oczy, aby para padała na nie. Po kilku takich inhalacjach i zjedzeniu wątroby choroba mijała. Rok 1942 i 1943 były latami największego głodu i największej śmiertelności z powodu głodu i chorób. Opieki lekarskiej żadnej, lekarstw żadnych, tylko to, co ludzie starzy wymyślili, np. sami robili maść na różne strupy, topiono żywicę sosnową z masłem i woskiem (a jak był, to z miodem) i tą maścią smarowano rany.\nDruga straszna plaga to wszawica, którą trudno sobie wyobrazić. Wszy odzieżowe w lecie tępiły mrówki leśne. Przychodziło się do mrowiska, rozbierało do naga, a łachy wrzucało do mrowiska, które najpierw rozruszano patykiem. Mrówki wybrały wszy i gnidy, ale ubrania przez długi czas miały ostry zapach octu.\nW 1943 roku otrzymałem pracę z rosyjskim rówieśnikiem Smolinem. Mieliśmy do „bani” przywieźć wody, napalić w piecu i nagrzać ją tak, aby ludzie po pracy mogli się wyparzyć i wymyć. My mieliśmy pierwszeństwo. Przed górnymi otworami pieca, którędy wlewano wodę, aby uzyskać parę, wieszaliśmy swoją odzież, a wydobywająca się para, o bardzo wysokiej temperaturze całkowicie spiekała wszy. Łaźnia przestala działać, bo koń, który woził wodę, skończył żywot, więc nie było czym jej wozić. Koń po śmierci został zjedzony przez ludzi, którzy mieli to szczęście dostać jakiś kawałek. Dla mnie odrąbano przednia nogę, którą z trudem przywiozłem do domu po śniegu.\nNastępną naszą pracą było wypalanie węgla drzewnego na potrzeby kuźni. Otrzymaliśmy od kowala odpowiednią instrukcję, jak się ten węgiel wypala i szło nam to dość dobrze. Ze Smolinem nawet się zaprzyjaźniliśmy. Jego ojciec poszedł na wojnę, a przed pójściem na front był kierownikiem cegielni „kirpicznego zawoda”. Mieliśmy glinę i układaliśmy przeschniętą cegłę na Pólki. Po odejściu Smolina na wojnę w domu została jego żona, córka lat 10 i syn lat 13, ten który ze mną pracował. Od Smolina nie przychodziły żadne wiadomości. Z wojny jednak wrócił i jak się okazało, dostał się do niemieckiej niewoli, skąd uciekł i szedł pieszo lasami. Najgorzej było przejść linię frontu i udowodnić, że jest się sowieckim żołnierzem. Wszystko się udało, wrócił do domu, przywiózł kilkanaście pięknych jabłek – ja też dostałem jedno.\nSytuacja bardzo pogorszyła się w maju 1943 roku, kiedy wybuchła epidemia tyfusu. W każdym domu leżały prawie całe rodziny, a nie było żadnej pomocy lekarskiej ani lekarstw. Dobrze, że już zazieleniła się pokrzywa, ludzie ją rwali i z tej pokrzywy gotowali zupę. Do cudu należy zaliczyć fakt, że w trakcie panowania tyfusu nikt nie zmarł, a powoli po 2 – 3 tygodniach chorzy zaczęli wstawać.\nW tym czasie mój brat Adam, urodzony w 1925 roku, otrzymał kartę powołania do I Dywizji im. T. Kościuszki. Pojechał, a gdy stawił się przed komisja poborową, został zwolniony, bo nie miał jednego oka (przed wojną koń sąsiada kopnął go i Adam stracił oko). Moim zdaniem można było go zatrudnić w służbie pomocniczej. Wrócił, zyskał tylko mundur i natychmiast miał się zgłosić do pracy, ale on poszedł szukać pracy w kołchozie. Według stalinowskich przepisów dopuścił się przestępstwa i został ukarany osadzeniem w obozie koncentracyjnym w rejonie Tary. Z obozu uciekł i znalazł sobie pracę w charakterze pastucha krów kołchozowych w wiosce zabitej dechami. Tu bardzo się przeziębił, a do tego całkowicie wyczerpany z sił witalnych, zachorował i zmarł w 1944 roku.\nW tym samym roku zmarła mamusia, w wieku 52 lat. Wcześniej dostała pracę jako pomoc kuchenna w Znamienne. Tam otrzymała kartę zawiadamiającą przez pocztę, że otrzymała paczkę, ale potrzebny jest paszport, który był u nas, gdyż byliśmy wpisani do tego paszportu jako nieletni i często żądano go od nas, kiedy przydzielano 200 g chleba. Mamusia przyszła po ten paszport, opowiedziała o swojej pracy i mówiła, że ma obietnicę mieszkania to i nas tam zabierze. Odległość Szyszu od Znamienni wynosiła 30 km. Mamusia przenocowała i następnego dnia poszła słaba, głodna i zmęczona. Kiedy przyszła z paszportem i zawiadomieniem na pocztę, powiedziano jej, że „nikakoj posyłki niet” – żadnej przesyłki nie było i nie ma. Mamusia odeszła z płaczem, żalem i bólem serca, a przede wszystkim ciężko chora. Zabrali ją do szpitala i następnego dnia zmarła, pochowano ją bez trumny na cmentarzu w Znamienne. Byłem tam później i pewien Ukrainiec z Polski wszystko mi opowiedział i pokazał miejsce wiecznego spoczynku.\nW domu zapanowała straszna rozpacz i beznadziejność. W lecie można było jeszcze jakoś dychać, bo była pokrzywa, lebioda, łąkowa cebula, gniazda wroni srok, a w nich pisklęta i jajka. W rzece można było złowić rybę, w kołchozie ukraść ziemniaków, no i można się było wygrzać, w lesie pełno jagód czarnych i czerwonych brusznic. Najgorsza była zima, bo trzeba było palić dzień i noc, a przede wszystkim kraść drzewo. W zimie robiłem zabawki dla dzieci z drewna, a potem z tymi zabawkami, oboje z Józią szliśmy zmieniać za ziemniaki.\nNajwiększe jednak poniżenie godności człowieczej to żebractwo, a chodziliśmy po żebrach. W jednym domu nas okrzyczano, w innym dali jednego ziemniaka, ale dla ratowania życia robi się wszystko.\nGdy jeszcze żyła mamusia, wieczorem jeździło troje sań z workami ze zbożem do tartaku nr 2, tam był również młyn. Obliczyłem sobie, że przez całą noc będą mleć zboże, a wczesnym rankiem będą wracać. Odgłos skrzypiących na śniegu sań było słychać z daleka, przyjechali. Mróz był siarczysty, okna zamarznięte grubo. Furmani poszli do sąsiada Ginalskiego ogrzać się. Wykorzystałem okazję, wziąłem nóż i duży garnek, rozciąłem worek, nabrałem mąki i szybko do domu. Mamusia pytała, czy mnie kto nie widział ? „Nikt” – powiedziałem. Mamusia wysypała mąkę do płachty, a ja powtórzyłem czynność – udało się. Nikt mnie nie widział, więc poszedłem po raz trzeci i zabrałem resztę mąki z workiem, z którego uszyłem sobie później spodnie. Kołchoźnicy odjechali, a u nas nastąpiła uczta i radość, że choć raz się najemy.\nWykonywałem również funkcję przewoźnika łódką robotników tartaku nr 1, którzy po chleb i zupę musieli dostać się na drugi brzeg rzeki, więc ich woziłem biorąc po 12 osób do łódki. Od robotników nie wolno było brać zapłaty w jakiejkolwiek postaci, natomiast od kołchoźników tak – 1 rubla. Pewnego dnia zauważyłem z daleka grupę kobiet Tatarek, wsiadły do łódki, ja mówię – każda 1 rubla, a one mi powiedziały, że zapłacą na drugim brzegu. Ja zacząłem płynąć z powrotem, a te baby powiedziały, że pieniędzy nie mają, ale mają „lepioszki” placki, dałem im czapkę i każda z nich kładła do niej placki. Były różne i różnie solone. Z wielką wdzięcznością je przewiozłem, a po zjedzeniu tych placków piłem wodę z Szyszu, jak krakowski smok z Wisły, myślałem, że pęknę, ale jakoś przeżyłem. W razie potrzeby pełniłem również funkcję gońca polegającą na roznoszeniu zarządzeń do poszczególnych baraków, gdzie kwaterowały brygady kołchozowe z całym sprzętem, którym wyznaczano określoną normę wycięcia i wywozu drewna. Najczęściej było to tak, że przylatywało 2 – 3 dygnitarzy z Omska, wydało dyspozycje na piśmie w kopercie zalakowanej, a moim zadaniem było doręczyć natychmiast do określonego baraku, najczęściej do 164. Dano mi konia, który ledwo chodził po łące, wsiadłem na niego i ruszyłem w drogę 21 km. Droga polna wiodła przez zarośla krzewów wierzbowych, a ponieważ miałem krótkie spodnie, kiedy wjechałem w te zarośla, zdawało się, że olbrzymie chmary bąków prędzej zjedzą mnie niż konia, więc zeskakiwałem z tego konia, a sam ogarniając się gałęzią, odbyłem podróż pieszo. Do baraku przychodziłem około północy. Idąc cały czas lasem, wszędzie widziałem dookoła siebie straszne zwierzęta, wilki, niedźwiedzie – oczywiście były to przywidzenia, ale ile przeżyłem strachu, ile się napłakałem, namodliłem. Do baraku wchodziłem blady, przestraszony, a stary koniuch (opiekun koni) pytał: „czto tiebie Malczyk słuszyłoś” – co ci się chłopcze stało ? Oddałem kopertę, położyłem się na pryczy, trochę przespałem i rano z powrotem tą samą drogą, oczywiście boso.\nInnym razem, gdy z Józią wracaliśmy z żebrów, idąc brzegiem Irtyszu, wysokim i urwistym, ciągnąc sanki z uproszonymi ziemniakami (może było wiaderko), zauważyliśmy po drugiej stronie rzeki, wychodzące z zarośli jakieś zwierzęta w liczbie 8 sztuk. Ogarnął nas nieopisany strach, że to stado wilków i wnet się skończy nasza męczarnia w strasznych bólach. Usiedliśmy na sankach, przytuliwszy się do siebie, jakby to było nasze ostatnie pożegnanie i cicho płacząc, czekamy co będzie. Zwierzęta, idąc gęsiego w naszą stronę, stawały się w naszych oczach coraz większe. Pocieszaliśmy się tym, że po tym stromym brzegu chyba do nas się nie dostaną. Gdy zwierzęta zbliżyły się na niewielką odległość, zmieniły kierunek i wtedy rozpoznaliśmy, że to było stado łosi. Poczuliśmy się szczęśliwi, najszczęśliwsi na ziemi, że niebezpieczeństwo minęło, a noc mroźna i księżycowa. Ruszyliśmy do domu, w domu było niewiele cieplej niż na polu. Musieliśmy szukać drzewa i szybko zapalić pod kuchnią, aby się trochę ogrzać i napić herbaty ze śniegu.\nPóźnym latem 1944 roku, nie wiadomo skąd i po co sprowadziło się do nas mnóstwo szczurów, które siedziały pod podłogą, a kiedy zapadał zmrok wyłaziły i zaczynały swoje diabelskie harce. My z Józią, przytuleni na pryczy do siebie, i okryci płachtą, czekaliśmy dnia. Kiedy się rozwidniło, szczury się pochowały, a my myśleliśmy, jak się przed nimi obronić. Postanowiliśmy, że nazbieramy sobie kawałków cegieł, ułożymy sobie na pryczy i kiedy szczury zaczną swoje igraszki będziemy w nie rzucać. Widocznie to poskutkowało, bo po kilku takich nocach z cegłami szczury się wyniosły, zresztą nie miały co jeść.\nJesienią przyjechała do nas Marysia Blecharczyk, aby zabrać Józię do siebie. Józia poszła z nią na statek, który odpłynął i zakotwiczył przy przeciwnym brzegu. Ja zostałem sam, rozpłakałem się najboleśniej, jak tylko można, bo zdałem sobie sprawę z tego, że w pojedynkę zginę. Poszedłem więc nad Irtysz z płaczem, statek jeszcze stał, a ja z całych sił wołałem „Józia i Józia !” i to Wolanie trwało długo. Wreszcie jakiś marynarz wyszedł na pokład, a następnie ujrzałem jak dwie osoby wsiadły do łódki doczepionej do statku. Tą łódką marynarz przywiózł moją najukochańszą siostrę Józię i razem wróciliśmy do domu, w którym nie było już szczurów. Radość była ogromna i postanowiliśmy, że już więcej się nie rozłączymy.\nDruga siostra Zosia, w tym czasie była w baraku 164 i tam pracowała przy wycince drzew. Nadeszła zima, trochę drzewa opałowego zgromadziliśmy w lecie w ten sposób, że chodziliśmy po krzakach, gdzie leżały jeszcze grube sosny zabrane przez powódź. Piłą ucinaliśmy sobie kawałki kloca o długości 1 m, może 1,2 m. Na końcach do środka kloca wbijało się zaostrzone kołki, a na nie pętle z gałęzi wierzbowych i ciągnęło się do domu, jak wał. Takie klocki szybko rąbałem i chowałem na strych, ale na cała zimę tego nie wystarczało.\nNa zimę wprowadzono do naszej izby rodzinę rosyjską o nazwisku Bałandajew, tj. matka i dwoje dzieci, Alosza i Kławdia. Matka zarabiała na ziemniaki przędąc wełnę. Alosza ze mną robił zabawki, a późnym wieczorem braliśmy piłę, sanie i szliśmy na tartak kraść drzewo. Stara Bałandajewa w zdenerwowaniu rzucała straszliwymi przekleństwami, wyzywała swoje dzieci od ch…, pi…, itp. Pewnego razu Alosza skrzywdził Józię, zaczęła się bójka, Józia dostala takiej energii, że myślałem, że tego Aloszę zamorduje, ale stara Bałandajewa nie ingerowała. Ja odciągnąłem Józię, a Loszce powiedziałem – ty z Polką nie zaczynaj, bo poniesiesz sromotną klęskę. Tym razem przeżyliśmy zimę, a wiosną Bałandajewa wyprowadziła się.\nZostaliśmy sami. Ja bardzo oparzyłem sobie brzuch, bo spadłem z ławki na czerwono rozgrzany piec żelazny i, rany zagoiły się dopiero w czerwcu. Józia zachorowała na malarię, więc kładłem na obu końcach kuchni cegły, na te cegły deski, podpalałem pod kuchnią, a Józia leżała na deskach przykryta łachami, aby się ogrzała, bo dostawała silnych dreszczy. Takie dreszcze, prawie jak padaczka, to objawy malarii. Jakoś wyzdrowiała, chyba cudem, bo przecież nie było lekarstw, ani lekarza, nawet nie było chleba.\nChleb był na kartki – pracownik dostawał 400 g., a dziecko 200 g. Nie zawsze był chleb, więc często na kartki chlebowe otrzymywaliśmy na cały miesiąc żyto z kołchozu. Oni przeliczali, ile trzeba mąki na 400 g chleba, ile na tę mąkę trzeba żyta i mnożąc to przez liczbę dni w miesiącu, tyle dostawało się żyta. Co z tym było robić ? Kto miał młynek do kawy, to żyto suszył na kuchni, następnie mielił w młynku i z tego gotowało się tzw. czyr. Kto miał moździerz, to tłukł ziarno i gotował takie samo danie.\nNastał maj 1945 roku i radosna nowina, że zakończyła się wojna. Dzień był pochmurny, chłodny i siąpiła mżawka. Jedne kobiety szalały z radości, natomiast te, które straciły mężów, synów, głośno płakały. Była taka rodzina o nazwisku Krasnopiercow, z której zginęli na wojnie ojciec i sześciu synów, została matka i dwie córki. Jedna Marusia, którą mąż porzucił po powrocie z wojny, nazywała się Gusarow. Lato było ładne i ciepłe. To dobrze, bo można było prędzej poszukać coś do jedzenia. Na łąkach rosła tzw. dzika cebula, podobna do naszego szczypiorku, która pojawiała się wczesną wiosną. Ta cebula rosła wysoko, nawet do 25 cm. Rwaliśmy ją i jedliśmy jak bydło trawę. Nie była piekąca, więc dawało się jeść. Szukaliśmy gniazd dzikich kaczek, gdzie były jajka i jakoś czas płynął.\nW czerwcu 1945 roku wszystkie sieroty zabrano do domu dziecka. Pojechaliśmy wszyscy troje, tj. Józia, Zosia i ja. Płynęliśmy stakiem o nazwie „Lenin” w górę Irtyszu do Omska, skąd pieszo ruszyliśmy do domu dziecka, którego adres brzmiał: Dom imienia Omskiego Komsomołu nr 67. Było tu kilka domów drewnianych, a wśród nich jeden dom piętrowy, gdzie mieszkali wychowankowie do osiągnięcia pełnoletniości. Dyrektorem był rosyjski Cygan Bezbargis. W tym domu dziecka ulokowano grupę dzieci polskich w liczbie 78 osób. Niestety, Zosi nie przyjęto do nas, bo była za stara, więc wrócili ją na Szysz, gdzie zmarła w końcu 1945 roku. Mnie i kilka innym kolegom groziło to samo, jednak dzięki pracownikom Związku Patriotów Polskich udało się pozostać dzięki temu, że zrobiono nas młodszymi o0 3 lata, gdyż tak wyglądaliśmy. Pierwszą czynnością było rozebranie się i spalenie zawszonych łachmanów, następnie strzyżenie na łysą pałę, wszystkich bez wyjątku, chłopców i dziewczęta, a potem była kąpiel, czysta odzież i wprowadzenie na salę – do jednej dziewczynki, do drugiej chłopców.\nWychowawcami było małżeństwo Tarkowskich, którzy również mieli w domu dziecka swoich dwoje dzieci. Tarkowscy pochodzili prawdopodobnie z białostockiego. W listopadzie Tarkowscy wyjechali do Polski, a wychowawczynią została bardzo lubiana Pani Bronisława Chmiel, a pomagała jej Pani Skrzatowa. Tu, w domu dziecka, mieliśmy czystą pościel, a najważniejsze to wyżywienie, chociaż zjadłoby się więcej. Kombinowaliśmy jak mogliśmy. Czworo nas najstarszych rżnęło drzewo do kuchni – trzech rąbało drzewo, a jeden palił pod kotłami, o co kucharki zbiegały, żeby zdążyć z obiadem, jak Rosjanie wrócą ze szkoły. Po obiedzie trzeba było nabrać ziemniaków i zanieść do kuchni na następny dzień. Przy okazji do nogawic spodni nabraliśmy dla siebie. Nieśliśmy skradzione ziemniaki na salę, dawaliśmy dziewczynom, a one gotowały je w piecu ogrzewczym w puszce po marmoladzie i posiliły się. Kradliśmy również kaszę mannę, masło topione, a nasze siostry gotowały sobie w puszkach pożywienie.\n7 listopada, w rocznicę Rewolucji Październikowej jedzenie było lepsze i pod dostatkiem, a oprócz tego małe paczuszki z orzeszkami, 2 mandarynki, kilka cukierków i wszystko. Była też zabawa taneczna dla młodzieży rosyjskiej i personelu. Oni chyba dostali alkohol, bo był pijany jak bela. Nadeszły święta Bożego Narodzenia, więc kilkoro z nas zebrało się i chodziliśmy kolędować pod oknami domów, w których mieszkali Polacy. Przyjmowali nas z wielką radością, a wzruszeń i łez nie brakowało. Od stycznia 1946 roku zaczęto po cichu mówić, że wkrótce pojedziemy do Polski. W marcu wyrobiono nam metryki urodzenia, nie pytając nas o datę urodzenia, imiona rodziców i miejsce urodzenia, ale Urząd Stanu Cywilnego w Kirowsku metryki wydał. Następnie rozdano nam odzież, bieliznę, obuwie, sienniki, bieliznę pościelową i czapki z gwiazdką i szpicem na czubku.\nWreszcie, 1 kwietnia po śniadaniu zbiórka i udaliśmy się na stację do Kirowska, skąd podmiejskim pociągiem dojechaliśmy na dworzec główny w Omsku. Dzień był słoneczny, ciepły, śnieg topniał. Na torze stal pociąg towarowy, ale w tym składzie był jeden wagon osobowy. Ten wagon zajęli wychowankowie Domu Dziecka. W Omsku otrzymaliśmy paczki żywnościowe z UNRRA (Ameryki).\nRosjanie po wyjściu ze szkoły przyszli nas pożegnać. Każdy z nas dał im cokolwiek z tej paczki. Ja dałem mydło pachnące i puszkę mleka. Wieczorem, około godziny 18.00 pociąg ruszył w kierunku Uralu. Mijamy Czelabińsk, same góry Ural, następnie Ufę, no i im dalej na zachód, żegnamy zimę. Przy torach kolejowych leżą ogromne sterty łusek po pociskach artyleryjskich, czyli tzw. moździerzowe. Pola poorane okopami, transzejami i lejami po bombach lub pociskach artyleryjskich, a między nimi stały wraki czołgów. Widać, że rozgrywała się tu straszna bitwa między wojskami niemieckim i rosyjskimi. Olbrzymie zniszczenia były w miastach i wioskach, np. miasto Orzeł (Orieł) było prawie doszczętnie zniszczone. Zamiast dworca kolejowego stał barak zbudowany z desek, gdzie było biuro dyżurnego ruchu, a w ścianie kran z napisem „kipiatok” – czyli przegotowana woda.\nPociąg dość długo stał na stacji w Orle, a my obserwowaliśmy ogromne kolumny jeńców niemieckich z łopatami na ramieniu, idących do odgruzowywania miast, oczywiście pod nadzorem uzbrojonych sołdatów – żołnierzy rosyjskich. Wreszcie przejechał transport wojskowych na wschód i nasz transport ruszył w kierunku Lwowa.\nZrobiła się ciepła, słoneczna wiosna i na duszy było lżej, a mimo to wpadłem w zamyślenie, jaka Polska i jaki czeka mnie los. Dom rodzinny za granicą, rodzice, rodzeństwo śpią wiecznym snem w tajdze syberyjskiej, brat Staszek na wojnie i nic nie wiadomo co z nim jest. Nic nie wiem o siostrach, Marysi i Kazi. Gdzie tu się zatrzymać, jak urządzić sobie życie, skończyć jakąś szkołę, zdobyć zwód, itd. Te myśli często przychodziły mi do głowy, ale jakoś nie załamały mnie.\nPo trzech tygodniach jazdy w Wielką Sobotę przybyliśmy do Lwowa, tu dano nam dużo chleba, cukru i ruszyliśmy do Medyki. Straż graniczna rosyjska, Po sprawdzeniu dokumentów, postanowiła nasz osobowy wagon razem z nami odstawić na boczny tor. Okazało się, że dyrektor Bezbargis, który nas konwojował, został we Lwowie z naszymi dokumentami. W ostatniej chwili przed przekroczeniem granicy przez nasz transport dyrektor przyjechał pociągiem węglowym, rozdano nam dokumenty i szybko przenieśliśmy się do wagony towarowego.\nPrzekroczyliśmy granicę i pożegnaliśmy z daleka Sowiecki Sojuz, pożegnaliśmy naszych bliskich, którzy spoczywali na tej nieludzkiej ziemi na zawsze. W oczach zakręciły się łzy żalu za bliskimi i radość, że jesteśmy w Polsce. Pociąg wjechał na stację w Przemyślu po południu. Było pochmurno i lekka mgła. Tu nikogo ze znajomych nie spotkaliśmy, siedzieliśmy w wagonie, przez otwarte okna i drzwi oglądaliśmy miasto, którego przecież tak naprawdę żadne z nas nie znało.\nWszystko wydawało się jakieś dziwne, tylko któryś z kolejarzy krzyknął: „ Wyrzućcie te czapki z gwiazdkami i szpicem pośrodku”. Wszyscy to zrobiliśmy. Wieczorem pociąg opuścił Przemyśl, zatrzymał się w Radymnie, gdzie kilka rodzin wysiadło, między innymi Pani Skrzatowa, Dzierża i chyba rodzina Sarnów. Transport jechał dalej. Za Rzeszowem widzieliśmy, jak polnymi drogami ludzie idą na rezurekcję, było słychać głos dzwonów i około 10.00 przyjechaliśmy do Tarnowa. Tu, po sześciu latach, pierwszy raz zjedliśmy ciastka, które do transportu przyniosły siostry zakonne, a następnie przynosiły nam świąteczne przysmaki pojedyncze osoby. Po południu pociąg ruszył do Krakowa i dalej do Katowic. Tu trzeba było wysiadać i przesiadać się na polski pociąg, również towarowy.\nZaznaczyć należy, że przez kilka lat po wojnie z Przemyśla do Katowic i z powrotem kursowały rosyjskie pociągi towarowe. W wagonie dookoła przy ścianach były umocowane ławki, a w kącie zbity z desek ustęp, a na środku stal okrągły, żelazny piecyk, w którym palono w okresie zimy. Jazda tym wehikułem trwała długo, z Katowic pociąg wyjeżdżał z 4 peronu o 4.00, a do Przemyśla przyjeżdżał około 19.00 wieczorem. W Katowicach siedzieliśmy 3 dni, ponieważ przyjechało bardzo dużo Żydów, którzy nie chcieli jechać na Ziemie Odzyskane, dlatego tak długo trwały przetargi, no i Żydzi wygrali, bo zostali w Katowicach, a my pojechaliśmy dalej do Poznania przez Ostrów Wielkopolski, Jarocin.\nW Poznaniu pociąg zatrzymał się na stacji kolejowej i podobnie jak w Tarnowie siostry zakonne przyniosły nam w koszach świąteczne smakołyki. Było już ciepło, słonecznie, a Poznań to już ogromne miasto i wydawało się jakieś bogate. Siedzieliśmy w wagonach, ze stołówki PUR – u (Państwowy Urząd Repatriacyjny) dostawaliśmy zupę, chleb i kawę. Trwało to kilka dni. Przychodzili ludzie, aby zabrać kogoś do siebie.\nPrzyszedł pewien mężczyzna, aby zabrać Józię i mnie do siebie. Pożegnaliśmy się z koleżankami i kolegami i poszliśmy na dworzec główny. Po drodze chłop się pyta czy umiem robić końmi itd. Wreszcie poszedł kupić kanapki na drogę, a my uradziliśmy, że nie pojedziemy do chłopa, by tam być parobkami. Na to nadszedł milicjant, podsłuchał naszą rozmowę i zapytał skąd jesteśmy – „ Z transportu, i tu jeden pan chce nas zabrać do siebie, a my nie chcemy tam jechać”. Przyszedł ten z kanapkami. Milicjant go obsztorcował, jak tylko potrafił i, kazał natychmiast zaprowadzić nas do transportu, a kanapki samemu sobie zjeść.\nJa postanowiłem sobie, że tak długo będę jeździł w tym wagonie, aż coś z nami zrobią. Wielu naszych kolegów i wiele koleżanek zabrały rodziny, bo ich bracia czy ojcowie byli na wojnie i na ziemiach zachodnich zajęli sobie gospodarstwa i domy. Znaleźli pracę, ale 23 nas zostało i zawieźli nas do Zbąszynia. Tu zakwaterowali nas w blokach kolejowych, a żywiliśmy się w restauracji na stacji kolejowej.\nNastał miesiąc maj i z okazji 3 Maja była ogromna uroczystość, pochód z orkiestrą, przemówienia, itd. Po tej uroczystości wróciliśmy do swoich mieszkań, kolacja była, ale po kolacji zjadłoby się jeszcze dwie takie kolacje, bo nie mogliśmy się jakoś najeść. Zbyt długo trwała głodówka i była bardzo dotkliwa. Organizm był wyczerpany do granic wytrzymałości i nic nie było w głowie każdego tylko, żeby się do syta nasycić. Szukaliśmy dodatkowego jedzenia i znaleźliśmy kopiec z ziemniakami, jeszcze nienaruszony. Odgrzebaliśmy sobie mały otwór, braliśmy ziemniaki, gotowaliśmy w hełmach niemieckich, po ich uprzednim wyparzeniu, a sól braliśmy z restauracji i uzupełnialiśmy to, czego nam nie starczało w restauracji. Przesiadywaliśmy na stacji kolejowej i oglądaliśmy, jak jechały długie transporty towarowe wiozące ogromne maszyny albo błyszczące nowiutkie różnokolorowe samochody osobowe lub inne rzeczy opakowane wielkimi skrzyniami. Później zrozumiałem, że Rosjanie wywozili z Niemiec wszystko, co się dało, w ramach reparacji wojennych, na co wyraziły zgodę mocarstwa zachodnie.\nNie wiem skąd przyszła plotka, że Niemcy uciekając, zakopali wartościowe rzeczy w pobliskim lesie, więc chodziliśmy z drutami i poszukiwaliśmy skarbów. Wreszcie w lesie znaleźliśmy baraki, które były we władaniu Rosjan. Poszliśmy do nich, porozmawialiśmy, a żołnierze kazali nam układać towary na pólkach. Za robotę mogliśmy wziąć, co chcemy i ile udźwigniemy. Były tam różne części do motocykli, łańcuchy i inne, były również polewaczki czy konewki do podlewania (nowiutkie). Więc za robotę braliśmy te konewki, ile się dało, siadaliśmy na rowie, no i usiłowaliśmy sprzedać rolnikom wracającym z targu. Oni jednak chcieli kupić najtaniej, więc ceniliśmy 10 zł za sztukę, a potem 5 zł, tj. tyle co 1 papieros. Handel się nie opłacał, więc przestaliśmy chodzić do składów. Bardzo smakowała nam oranżada, ale nie było pieniędzy. Właściciel kiosku skupował butelki po oranżadzie, podkradaliśmy mu je i nosiliśmy później do niego sprzedać, dawał 5 zł za sztukę. Kiedy się zorientował, że sprzedajemy mu jego butelki, popędził nas i więcej się u niego już nikt nie pokazał. Trzymaliśmy się swojego kopca z ziemniakami i tak się żywiliśmy.\nOpiekował się nami Pan Biedka, imienia nie pamiętam, żyje do dziś w Dobrzyniu. On również był z nami na Sybirze, a jego żona to siostra Pani Ginalskiej, żony Michała stolarza. Oni również byli na Sybirze z córką Ludmiłą, mieszkającą w Przemyślu za browarem, bliżej Ostrowa. Pozostala rodzina Ginalskich – Janek mieszka w Poznaniu, Józia, Zosia i matka mieszkają w Drawsku Pomorskim, a Mietek zmarł już dawno, mieszkał w Warszawie lub Wesołej koło Warszawy.\nPewnego czerwcowego dnia przyjechał jakiś urzędnik do Poznania o oświadczył, żeby się zbierać, jedziemy do sierocińca w Liskowie koło Kalisza, i tam nas zawiózł. Piękny zakład – budynki, ogród, bardzo miłe siostry zakonne, a szczególnie ksiądz kapelan, który swoimi rękami uruchomił kanalizację, bo była zniszczona. Tu rozebrano nas z ruskich ciuchów, kąpiel i ubrano nas w ładne ubrania i bieliznę UNRRA. Wyżywienie było wspaniałe, a w niedzielę po nieszporach siostra przełożona wołała wszystkich i rozdawała amerykańskie puszki. W takiej puszce był krążek chałwy, czekolady i cukierki – radość była ogromna, a siostra przełożona była najbardziej kochaną istotą pod słońcem i rzeczywiście taka była. W budynku była piękna kaplica, a we wsi duży piękny kościół, duża piękna plebania, dość tęgi proboszcz i szczupły biedny wikary. My do kościoła nie chodziliśmy ponieważ mieliśmy kaplicę. W zakładzie była duża łaźnia (kapelan lal wodę i kąpał nas), była duża kuchnia, duży ogród owocowy i dużo truskawek. Ogrodnictwem opiekowała się siostra niskiego wzrostu, ale puszysta. Nie lubiły jej dzieci, które w nocy moczyły na sienniki. Wyleczyła ich z tego, ale kosztowała ich ta kuracja dużo cierpienia. Otóż przed położeniem się była modlitwa, a po niej było okładanie tych sikawkowych pokrzywą po narządach do sikania. W czasie tego zabiegu był pisk, płacz nie do zniesienia, ale skutek był pozytywny i wszyscy przestali być „strażakami”, a sienniki były odtąd suche. Było nas w Liskowie ponad 300 wychowanków z różnych stron Polski i w różnym wieku, nawet do 25 lat. Najwięcej było młodzieży z Warszawy popowstaniowej. Jedna para zawarła nawet związek małżeński. Jeden chłopczyk, pięcioletni zmarł, najprawdopodobniej z powodu zjedzenia niedojrzałych zielonych owoców. Pogrzeb był wzruszający, płakali wszyscy wychowankowie, siostry i nawet ksiądz kapelan. Ten chłopczyk był bardzo grzeczny i wszyscy go kochali i bardzo chętnie się z nim bawili.\nJózia w tym czasie z koleżanką Reginą Bojarzyńską była u jednego inżyniera ogrodnika w Poznaniu – Starołęce i utrzymywaliśmy łączność. Będąc w sierocińcu w Liskowie, myślałem o odnalezieniu siostry Kazi i Marysi.\nPewnego razu siostra przełożona przyniosła atlas geograficzny. Zacząłem przeglądać dokładnie mapę Polski. Odnalazłem Przemyśl, krosno, Tarnów i inne miasta oznaczone większymi lub mniejszymi kółeczkami. Zatrzymałem się na Krośnie. Wiedziałem, że rodzice pochodzili z Odrzykonia, znałem nazwiska i imiona wujków, czyli braci mojej śp. Mamusi, więc napisałem do wujka Stanisława Kusia, a on miał łączność z moimi siostrami. Okazało się, że mój list otrzymał i powiadomił siostry i Marysia odpisała na mój list, a wkrótce potem niespodziewanie przyjechal szwagier Franciszek Drozd – mąż siostry Marysi, aby nas zabrać do siebie.\nPożegnałem cały sierociniec w Liskowie, szczególnie siostrę przełożoną, księdza kapelana i w tym samym dniu pojechaliśmy do Poznania po siostrę Józię, która pracowała u ogrodnika. Tu przenocowaliśmy i rano ruszyliśmy w drogę. Pociąg był strasznie przeładowany, ludzie siedzieli na dachach, na stopniach wagonów. Z wielkim trudem udało nam się wsiąść do wagonu i wieczorem przyjechaliśmy do Katowic. Tu mieszkała siostra szwagra, więc u niej przenocowaliśmy, a o godz. 4.00 rano mieliśmy pociąg do Przemyśla. Nadmieniam, że po wojnie brakowało wagonów, lokomotyw, a podróżnych było bardzo dużo, bo ludzie wracali z Niemiec z niewoli, obozow koncentracyjnych, z przymusowych robót, dużo wojska, itd. Z Katowic do Przemyśla jeździły rosyjskie pociągi, a ludzie podróżowali w wagonach towarowych.\nJeżeli dzisiaj pociąg z Katowic do Przemyśla jedzie 6 godzin, to w roku 1946 jazda trwała 14 godzin. Wieczorem przyjechaliśmy do Przemyśla, a potem do wioski Nehrybka oddalonej od Przemyśla 3 kilometry. Dom rodzinny został za granicą w Rosji, bo po wojnie granice Polski zostały przesunięte na zachód, do rzeki Odry, natomiast wschodnie przedwojenne ziemie polskie przeszły do Rosji Radzieckiej. Ludność polską przesiedlono ze wschodu Polski, natomiast Ukraińcy, Białorusini i Litwini zostali przesiedleni do Rosji. W ten sposób szwagier Drozd został przesiedlony ze wsi Miżynień do wsi Maćkowice.\nWojna wprawdzie się skończyła, ale na wschodnich terenach Polski trwała wojna z bandami UPA (Ukraińska Powstańcza Armia), które chciały na wschodnich terenach Polski utworzyć Państwo Ukraińskie. Wojownicy UPA prowadzili wojnę barbarzyńską, mordowali ludność cywilną, podpalali zabudowania gospodarskie, więc spalili także gospodarstwo szwagra i ten z konieczności osiedlił się w Nehrebce, gdzie były jeszcze wolne domy po Ukraińcach wysiedlonych do Rosji. Wysiedlanie odbywało się na podstawie umów między rządami Rosji i Polski oraz za zgodą trzech wielkich mocarstw koalicyjnych. Gospodarstwo szwagra to dom drewniany, a wnim była kuchnia i dwie małe izby oraz obora dla krów i koni. W tym domu mieszkało osiem osób, a do tego doszliśmy, siostra Józia i ja, czyli razem było nas 10 osób i tysiące much, które w dzień i w nocy utrudniały życie. Wiedziałem, że tu nie ma dla mnie miejsca i żadnych szans polepszenia swojego życia.\nZgłosiłem się do Urzędu Repatriacyjnego w Przemyślu i opowiedziałem całą sytuację, prosząc o wysłanie mnie do jakiegoś zakładu, abym mógł skończyć szkołę podstawową, a potem wyuczyć się zawodu. Po długich poszukiwaniach dostałem się do zakładu w Łaskach koło Wielenia powiat Czarnków. Tu dyrektorem był Kazimierz Napierała, który otoczył mnie szczególną opieką, dopomógł mi ukończyć szkołę podstawową, a następnie Liceum Ogólnokształcące w Małym Seminarium Misyjnym Księży Werbistów w Górnej Grupie. Miałem ochotę zostać księdzem, ale nie miałem pomocy materialnej, więc wróciłem do Przemyśla i tu przy pomocy materialnej szwagra Drozda dostałem pracę jako nauczyciel pod warunkiem, że ukończę Liceum Pedagogiczne i takie liceum ukończyłem w Kielcach w 1959 roku.\nPierwsza szkoła, w której zacząłem uczyć dzieci, była we wsi Nowe Sady, a po roku przeniosłem się, już z żoną Aleksandrą do szkoły we wsi Darowice; w 1954 roku i w tym samym roku wzięliśmy ślub, 17 lipca 1954. Tu byliśmy szczęśliwi, bo mieliśmy pracę i mieszkanie w jednym budynku. Mieliśmy ogród, a w nim warzywa i owoce. Dostałem od teścia 10 uli z pszczołami, a po urodzeniu córki Bożenki, 8 maja 1954 roku, dostaliśmy krowę, aby mieć swoje mleko. Dużo i ciężko pracowałem, ale to mi dawało zadowolenie i radość życia.\nZ czasem zaczęliśmy myśleć o wybudowaniu małego domku, aby było gdzie zamieszkać na starość, tym bardziej, że wtedy były takie przepisy, które pozbawiły nauczyciela mieszkania służbowego i trzeba było gdzieś tego mieszkania szukać. Więc przy pomocy rodziny i teścia oraz wielkim wysiłkiem własnym udało się zbudować mały dom, w którym obecnie mieszkamy, a z nami mieszka moja najmłodsza córka Jola z mężem Zbyszkiem i małą Urszulą – córką Joli. Córka Bożena mieszka w Zagłębiu w Dąbrowie Górniczej, ma dwie córki i syna, a syn Andrzej w Przemyślu kupił sobie mieszkanie – on ma trzy córki, Milenę, Ewę i Małgorzatę.\nW 1979 roku ukończyliśmy oboje z żoną Wyższe Studia Pedagogiczne, a w 1984 roku przeszliśmy na emeryturę. To co napisałem, jest tylko niewielką częścią mojego życia, bardzo radosnego w dzieciństwie i bardzo, bardzo trudnego na Sybirze, gdzie deptano godność człowieczą, gdzie oprócz braku wolności dobijał głód, gdzie 4 – 5 dni nic się nie jadło, gdzie wszy, komary i pluskwy dobijały człowieka. Brak lekarza, brak leków sprzyjał szerzeniu się ciężkich chorób – to były epidemie. Ludzie wycieńczeni, wygłodzeni, przewracali się za podmuchem silniejszego wiatru. Śmiertelność była bardzo wysoka, wymarły niemowlęta, starzy, a takie odżywianie, które opisałem, na pewno hamowało rozwój fizyczny i umysłowy. Do tego wszystkiego należy dodać ogromną tęsknotę za ojczyzną i brak jakichkolwiek znaków, że do niej wrócimy.\nDziś, będąc już człowiekiem starym (72 lata), mogę powiedzieć, że Pan Bóg w jakiś szczególny sposób opiekował się nami – w cudowny sposób udało się wrócić do Polski – kochanej ojczyzny im przy pomocy boskiej oraz dzięki Bożej opiece dożyliśmy sędziwego wieku, wychowaliśmy (myślę, że dobrze) troje dzieci oraz pomagaliśmy wychować siedmioro wnucząt. Żałuję, że nie dożyli powrotu do kraju moi kochani tatuś i mamusia, Zosia i Adaś.\nDziś już zostałem sam z tej dużej i dobrej rodziny. Pozostałych członków naszej rodziny Bóg powołał do siebie i niechaj odpoczywają w pokoju. Nie mam niestety fotografii z Sybiru (bo tam niczego nie było), fotografie uczyniłyby moje wspomnienia ciekawszymi. Na pewno moje wspomnienia mają wiele wad stylistycznych, ale nie jestem pisarzem ani dziennikarzem, dlatego proszę o wybaczenie mi wszystkich niedociągnięć, Ale przyrzekam, że treść jest całkowicie prawdziwa, chociaż być może wielu szczegółów nie uwzględniłem. W każdym razie, dopóki pamięć jest dobra, postanowiłem te wspomnienia spisać dla dzieci i wnuków, którzy teraz nie dowierzają, że to wszystko było prawdziwe. Wybaczam im to, bo oni żyją w zupełnie innym świecie, pełnym techniki, podróży kosmicznych, pobytu człowieka na Księżycu, itp.\nWyrażam wielką wdzięczność wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób pomogli mi wydostać się ze strasznej biedy i beznadziejności. Na pierwszym miejscu wymieniam mojego pierwszego dyrektora zakładu Pana Kazimierza Napierałę i jego żonę Izabelę z Lisowskich. Oni udzielili mi największej pomocy duchowej i materialnej. Wielką wdzięczność wyrażam swoim siostrom, bratu Stanisławowi, Kazi Makowskiej, inspektorowi Tadeuszowi Uchwatowi, a szczególną wdzięczność wyrażam swojej żonie Aleksandrze za jej poświęcenie się dla mnie i za tyle wspólnie przeżytych lat.\nArchiwum Kresowe Stanisława Karlika, dziękuje Całej Redakcji Zeszytów Odrzykońskich za udostępnienie wspomnień Pana Franciszka Leśniaka !\n Wspomnienia zostały spisane w 2000 roku. Franciszek Leśniak zmarł 4 października 2013 roku.\nTagi: Anders Bober Chmiel Czelabińsk Drozd Irtysz Jurasz Kalisz Kaszuba Katowice Kraków Krosno Lach Laski Leśniak Lisków Lisowski Lubomirski Lwów Makowski Niżankowice NKWD Nowosybirsk Odrzykoń Omsk Poznań Przemyśl PUR Sambor Ufa UNRRA Ural Wołga\n31 grudnia 2014 o 17:44 Odpowiedz ↓\nPrzeczytałem całość są tam wspomniane osoby np . rodzina Kusiów i Karolina Panasiowa to dalekie krewne mego dziadka Jana Franciszka Grzybały z Orzykonia łzy człowiek ma w oczach gdy to się czyta. Dziękuje Panu Stanisławowi że zdecydował się opublikować całość tych wspomnień.\n18 marca 2016 o 00:45 Odpowiedz ↓\nRównież przeczytałem całość i jak padło nazwisko mojego Pradziadka Wojciecha Lip to szczerze się wzruszyłem. Cieszę się, że Pan Stanisław opublikował swoje wspomnienia.\n18 lipca 2020 o 03:58 Odpowiedz ↓\nJakim trudnym życiem żyli. Jestem wdzięczny za tę historię. Moja rodzina pochodziła z Odrzykona i była spokrewniona z rodziną Leśniaków.\nDziękujemy za napisanie tej informacji, aby wszyscy wiedzieli.


Stojaki reklamowe - Kielce - RETIO.pl - Sklep reklamowy, systemy wystawiennicze\n» Stojaki reklamowe - Kielce Stojaki reklamowe - Kielce\nStojaki reklamowe - Kielce\nNiejedna dobra kampania reklamowa potrafi przepaść przy niewłaściwie dobranych metodach przekazu. Środki reklamowe w przestrzeni obok nas czy w centrach handlowych nie tylko zapewniają info o funkcjonowaniu podmiotu gospodarczego bądź instytucji. Rywalizują również między sobą o zainteresowanie znajdujących się tuż obok ludzi. Produkty do identyfikacji i kreowania wizerunku w rożny sposób pomagają przykuwać uwagę odbiorców. Powinniśmy skierować swój wzrok na standy i stojaki reklamowe - Kielce oraz inne większe nasze miasta będą rewelacyjnym obszarem by pokazać propozycję w sposób trafiający w pamięć.\nStojaki reklamowe - Kielce wymaga atrakcyjnych sposobów reklamowania\nDa się je ustawić w wielu miejscach. Sprawdzą się na imprezach targowych, podczas prezentacji produktów w supermarketach i galeriach handlowych. We wnętrzach placówek handlowych zachęcą do sięgnięcia po prospekt z ofertą, a na hallu uczelni czy pod dachem stowarzyszenia - wizytówkę z kluczowymi danymi. Od strony wystawcy jest kluczowe, jak zaprezentują najważniejsze cechy: utylitarność, trwałość i nieskomplikowany sposób składania. Elementy reklamy, którą się ogląda, powinny okazać się przede wszystkim pomysłowe i atrakcyjne wizualnie - wtedy będzie można ogłosić sukces. Standy i stojaki reklamowe Kielce (a także pozostałe lokalizacje) zauważa w dużej mierze, jeżeli znajdzie się w nich coś wyróżniającego spośród wielu innych nośników reklamowych.\nŚrodki do tworzenia identyfikacji korzystają z coraz nowszych rozwiązań. Dowolne kształty z nowatorskiego dibondu, litery 3D i kasetony z pleksiglasu, duży wybór sztywnych produktów z celulozy z zaawansowanym technologicznie drukiem wielkopowierzchniowym w technologii UV - te materiały mogą zaoferować nowe pomysły. Jeśli chodzi o stojaki reklamowe, Kielce jest w zasięgu wszystkich możliwości, więc warto przyjrzeć się formom, proponowanym przez innowacyjnych projektantów. Nierzadko też stosuje się różne elementy. Atrakcyjnym stoiskiem reklamowym będzie np. trybunka na tle ścianki z oryginalnym designemf, a tuż obok stanie stojak reklamowy z wielkoformatowym plakatem lub półkami na ulotki. Wiele będzie wynikać z tego, czy stojaki reklamowe w Kielce mamy zamiar rozstawić pod dachem czy poza czterema ścianami. W zależności od tego trzeba właściwą opcję przekazać w zamówieniu - rodzaj wydruku czy tworzywa powinien zostać dostosowany do zmieniających się okoliczności pogodowych. Konstrukcje promocyjne, a zwłaszcza ich wersje w konwencji stojaków, bardzo dobrze sprawdzają się w połączeniu z folderami, prospektami, składankami czy drobiazgami, które czekają na gości po jednej lub drugiej stronie drzwi, w galerii handlowej, ale także w urzędzie, teatrze, uczelni czy innym podmiocie, który przygotowała swoje wiadomości lub materiały promocyjne w ciekawej graficznie konwencji.\nStojaki reklamowe - Kielce może skorzystać z oferty sklepu reklamowego Retio\nW naszej ofercie przygotowaliśmy dla Państwa duży wybór produktów do promocji wizualnej, w tym również stojaki reklamowe. Kielce jako miejsce aktywnego handlu i szerokiej oferty usług, potrzebuje rozległego wyboru roll-upów, trybunek, stojaków na foldery i katalogi czy do prezentacji promocyjnych wyrobów. Ważne, by wybrać wybór metody prezentacji dopasowany do wizerunku firmy bądź branży proponowanych towarów. Najnowszym produktem należącym do rodziny stojaków reklamowych są wysokie wieże z półkami, na których prezentuje się markę lub logo firmy. Wszelkie produkty z naszej oferty wyróżnia wysoka jakość wykonania, więc wystarczy tak naprawdę określić właściwą formę reklamy i zdecydować się na stojaki reklamowe najwyższej próby, które wytrzymają nawet zwiększone zainteresowane klientów.


Nowele - Jack London - opinia o książce (113710) - Lubimyczytać.pl\n7,39 (36 ocen\ti\t3 opinie) Zobacz oceny\nzbiór 30 opowiadań\nRubikon | 2016-02-15\nOprócz wspomnianych przez użytkownika kawon1960 opowiadań z północy tom ten zawiera jeszcze nowele, których akcja rozgrywa się wśród wysp i wód Pacyfiku, są tu też opowiadania, które z uwagi na tematykę i miejsce akcji można by określić jako miejskie i socjologiczne. Wszystkie zaś łączy obraz Londona jako pisarza, który na kilku stronach potrafi nakreślić niebanalną fabułę, cechującą się skupieniem na człowieku, na wyznawanych przezeń wartościach oraz jego zmaganiach i dążeniach, oraz zakończoną mocną i wyrazistą puentą. Elementy te składają się na romantyczną stronę opowiadań Londona, która jednak nie ogranicza się do aspektu przygodowo-awanturniczego i wartkiej akcji, lecz obejmuje także przyjaźń, oddanie, wierność i lojalność, a ponadto niezależność i wolność jednostki aż do końca. Znajdziemy tu poza tym piękny język, który zawdzięczamy tyleż autorowi, co naszym tłumaczom i, oczywiście, urokowi polszczyzny.\nZbiór zawiera trzydzieści opowiadań, wśród których są również utwory słabsze, jak np. „Złoty mak”, jest ich jednak zdecydowanie mniej i przeważają tu literackie perełki, których w dziedzinie nowelistyki Jack London jest prawdziwym mistrzem. Jedyne, czego w tym wyborze mógłby życzyć sobie polski czytelnik, to opowiadanie „Zhańbione Czoło” – które również urzeka pomysłem fabularnym, a przy tym jest na wskroś romantyczne i wzrusza mocnym polskim akcentem. (Zapewne realia panujące w Polsce w czasie ukazania się tego wydania opowiadań Londona nie pozwoliły na umieszczenie w nim tej zachwycającej nowelki.)


Archiwa: Stefano Pioli - Strona 2 z 2 - Piłkarski Świat.com\nTrzeba sobie jasno powiedzieć, że po przyjściu do Milanu Zlatana Ibrahimovicia, Krzysztof Piątek schodzi na drugim plan. Zmiana otoczenia najlepszym...\nZlatan Ibrahimović zgodził się dołączyć do drużyny AC Milan odrzucając tym samym propozycje z Anglii. Ostatnie dni szwedzkiego napastnika ubiegły...\nWyniki Fiorentiny ostatnimi czasy nie mogą napawać optymizmem ich kibiców. Dodajmy 10 straconych bramek w czterech kolejnych meczach nie stawia...\nCzy można było sobie wyobrazić lepszy początek 24. kolejki Serie A niż starcie Fiorentiny z Juventusem ? Oczywiście, że nie....\nWłoskie media są pewne. Stefano Pioli zostanie nowym trenerem Interu Mediolan! Tym samym potwierdziły się informacje włoskich mediów. Wcześniej pisano,...


Strona główna >\tWiadomości > Współpraca, a potem Mieszkanie Plus\nData publikacji: 2017-11-24 18:03\nWywietleń: 824 302546\nW piątek, 24 listopada, w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie przedstawiciele 21 gmin z województwa zachodniopomorskiego podpisali listy o współpracy z Krajowym Zasobem Nieruchomości. Jest to koniec formalnych negocjacji między samorządami i rządem.\n- Podpisując te dokumenty finalizujemy dzisiaj jeden z priorytetowych programów rządu Beaty Szydło - mówił Krzysztof Kozłowski, wojewoda zachodniopomorski. - Mam nadzieję, że to podsumowanie pracy i te listy intencyjne zaowocują konkretnymi umowami na budowę mieszkań w ramach programu Mieszkanie Plus.\nKrajowy Zasób Nieruchomości, który powstał 11 września br. poszukuje działek odpowiednich pod budownictwo mieszkaniowe i zasięga w tej sprawie opinii samorządów. Przedstawiciele 21 gmin z województwa zachodniopomorskiego - Barwic (deklarują budowę 20 mieszkań), Białogardu (45), Białego Boru (12), Chojny (36), Choszczna (50), Darłowa (80), Drawska Pomorskiego (72), Goleniowa (50), Gościna (40), Kalisza Pomorskiego (36), Mirosławca (72), Myśliborza (50), Pełczyc (96), Polanowa (76), Połczyna-Zdroju (96), Sławna (30), Stepnicy (46), Suchania (20), Świnoujścia (130), Tychowa (36) oraz Węgorzyna (18) - wskazali w listach działki pod budowę.\n- Istotą programu jest budowanie mieszkań dla osób, które nie otrzymały kredytu, bądź nie chcą się wiązać z bankiem na 25, 30, 35 lat - tłumaczył Tomasz Żuchowski, pełnomocnik rządu ds. budowy mieszkań w zakresie KZN.\nCały artykuł w „Kurierze Szczecińskim”, e-wydaniu i wydaniu cyfrowym z 27 listopada 2017 r.\nNa zdjęciu: W wyniku podpisania listów w Zachodniopomorskiem ma powstać 1111 mieszkań - poinformowano na konferencji.


BM Benidorm - Ademar Leon transmisja na żywo w tv i live stream online w Internecie. Gdzie oglądać? (06.02.2021 18:00)\nLiga Asobal06.02.2021 18:00 HiszpaniaBM Benidorm - Ademar Leon2021-02-06T18:00:00+01:002021-02-06T20:00:00+01:00\nBM Benidorm - Ademar Leon na żywo. Gdzie oglądać? Transmisja live stream online.\nWiele osób szuka informacji gdzie oglądać mecz BM Benidorm - Ademar Leon na żywo w telewizji i online w Internecie. Gdzie obejrzeć transmisję na żywo z BM Benidorm - Ademar Leon? Nasz serwis każdego dnia wybiera najciekawsze mecze na żywo, które można oglądać w telewizji, a także online w Internecie na kanałach live stream online . Podobnie jest w przypadku wydarzenia którego szukasz w ramach rozgrywek Liga Asobal - jest ono dostępne do oglądania w TV tak jak inne wydarzenia ze sportu Piłka ręczna. Transmisja jest dostępna także przez Internet za pośrednictwem wielu legalnych kanałów telewizyjnych jak również kanałów online.\nOprócz wymienionych kanałów z transmisją live, na naszej stronie znajdziesz też relacje tekstowe i relacje radiowe oferowane z okazji meczu rozgrywanego w dniu 06.02.2021 18:00 jak również dla innych transmisji z wielu dyscyplin sportowych, nie tylko Piłka ręczna. Pełna lista kanałów oferujących transmisję (tv, online i pozostałych) prezentowana jest na powyższej rozpisce. Transmisje meczu BM Benidorm - Ademar Leon zostały wydzielone na dwie sekcje - lista kanałów telewizyjnych, na których można oglądać wydarzenie na całym świecie jak również legalne transmisje live stream za pośrednictwem których można oglądać BM Benidorm - Ademar Leon na kanałach online w ramach rozgrywek Liga Asobal.\nBM Benidorm - Ademar Leon na żywo. Gdzie oglądać? Transmisja live stream online\nGdzie obejrzeć na żywo BM Benidorm - Ademar Leon w tv i internecie?\nOglądaj BM Benidorm - Ademar Leon na żywo na kanałąch w tv i w Internecie . W naszym serwisie znajdziesz najwięcej legalnych transmisji live – płatnych jak również tych które można oglądać całkowicie za darmo. Zobacz transmisję online z wydarzenia BM Benidorm - Ademar Leon, które odbędzie się w ramach rozgrywek Liga Asobal.\nWielkie wydarzenie do którego szukasz kanałów tv i online wzbudza również bardzo duże zainteresowanie wśród innych użytkowników. Wydarzenie o którym mowa, odbędzie się 06.02.2021 18:00. Pamiętaj jednak, że transmisje sportowe na żywo to nie tylko ten mecz, ale również wiele innych relacji z dyscypliny sportowej jaką jest Piłka ręczna. Zobacz też pełny program telewizyjny i listę transmisji z meczów i wydarzeń zaplanowanych do rozegrania w ramach Liga Asobal.\nW dniu 06.02.2021 18:00 odbył się mecz między BM Benidorm i Ademar Leon. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\n2 połowa85'Tottenham Hotspur 4 : 1 Crystal Palace\n2 połowa50'Napoli 1 : 0 Bologna\n2 tercja9'Chicago Blackhawks 3 : 3 Tampa Bay Lightning\n2 połowa57'Genk 2 : 0 Cercle Brugge