Maska przed nałożeniem:\nJa jako gepard ;)\nMoje wrażenia po użyciu maski:\nKiedy ją otworzyłam pierwsze co mnie zdziwiło to to, że jest ona bardzo nasączona. Tak bardzo, że wyciągając ją ochlapałam sobie spodenki (widać to nawet na zdjęciu wyżej) ;)\nSubstancji w opakowaniu jest tak dużo, że nie zużyłam jej tylko do szyi i dekoltu, a dodatkowo jeszcze wystarczyło na ramiona i ręce :)\nLubię śliz ślimaka i zieloną herbatę, więc pomyślałam, że maska będzie odpowiednia dla mnie. Nie czytałam szczegółowo składu. Gdybym wtedy zobaczyła glicerynę na drugim miejscu nie wiem czy bym ją użyła. Długo dawałam mojej skórze odpocząć od różnych zabiegów. Ostatnio moja pielęgnacja była zredukowana do minimum ze względu na upały. Codziennie używałam tych samych produktów, więc maska była jedynym nowym kosmetykiem, który użyłam.\nTrzymałam jak zalecane 15 min.\nPo tym czasie czułam jak prawie całe mazidło wsiąkło w moją skórę. Już nie wiele zostało do wklepania. Po jednym razie nie zauważyłam jakiegoś większego rozjaśnienia, a jedynie mega duże nawilżenie. Do końca dnia czułam maseczkę na sobie. Skóra jakby się lepiła. Przez cały czas była nawilżona i trochę się świeciła.\nNie nałożyłam niczego po niej. Nie miałam nawet makijażu.\nZaraz po nałożeniu płachty czułam fajne ochłodzenie, ale nie dlatego, że maska tak działała, a dlatego, że preparat był zimny ;)\nNa te upalne dni trochę aż za bardzo jak dla mnie nawilżyła, bo ja mam w tej chwili tłustą cerę. Myślę jednak, że w chłodniejsze dni sprawdzi się lepiej.\nNie pojawiło się żadne mrowienie, szczypanie, zaczerwienienie i inne tego typu rzeczy.\nPoczątkowo napisałam o niej post praktycznie zaraz po wypróbowaniu, ale pomyślałam sobie, że jednak poczekam z publikacją kilka dni. Dobrze zrobiłam, bo następnego dnia zauważyłam kilka małym zapchanych grudek. Niestety kolejny raz sprawdziło się, że moja skóra źle reaguje na dużą dawkę gliceryny i nawilżenia.\nZdecydowanie lepiej czuję się kiedy jest lekko tylko nawilżona, a nie tak, że aż się lepi.\nRaczej jej drugi raz nie kupię. Jeśli jednak Wasza skóra nie ma skłonności do zapychania to możecie wypróbować :)\nMaska po użyciu:\n1 sztuka zawiera 21 ml\nA Wy znacie te maski muju ?\nJak się u Was gepard sprawdził?\nKosmetyki Maska do twarzy Maska w płachcie muju Recenzje kosmetyków Testowanie\nkafkazmlekiem 5 sierpnia 2018 12:03\nSłodkie są te maseczki :D szkoda że działają kiepsko :P\nZuzkaPisze.pl 5 sierpnia 2018 13:17\nBardzo lubię takie sameczki - miałam cos podobnego jednak od TonyMoly.\nWindow of Fashion by Moni 5 sierpnia 2018 13:29\nJaka urocza maska. <3 Uwielbiam takie w płachcie. :)\ngosiawk 5 sierpnia 2018 13:55\nLubie takie dobrze nasączone maski. Jeśli jest dużo produktu rozprowadzam go na szyję i dekolt.\nDyedBlonde 5 sierpnia 2018 14:10\nmaseczki w płachcie są genialne lubie za wygodę i właściwości a do tego urocze!\nDrzemiące Piękno 5 sierpnia 2018 14:29\nLubię dobrze nawilżające maski i też nie mam skłonności do zapychania :). Wizualnie urocza :D\nDomowy Klimacik 6 sierpnia 2018 09:59\nJa właśnie mam skłonności do zapychania i mnie zapchała :(\nOkiem Blondynki by McBlondi 5 sierpnia 2018 15:02\nWygląda przeuroczo :D Szkoda tylko, że zapycha, bo to ją u mnie totalnie skreśla. Mam tendencje do zapychania i staram się unikać produktów, o których wiem, że mogą powodować tego typu historie :/\nNiestety moja skóra lubi się zapychać i takie mocno-lepkie formuły nie są dla mnie. Szkoda bo w maseczce wyglądałaś mega uroczo!\nBlingBlingMakeUp 5 sierpnia 2018 15:58\nSam design maseczki bomba, szkoda ze nie jest tak swietna jak wyglada :)\nMama z różową torebką 5 sierpnia 2018 19:14\nOj czyli nie dla mnie ona :/\nNie miałam tych masek chociaz lubie w płachtach. Wygląda fajnie, ale raczej jej nie kupię.\nIwona 5 sierpnia 2018 21:17\nSzkoda, że taka trochę bez szału. Za to grafikę ma cudną :)\nUnknown 5 sierpnia 2018 22:49\nSzczerze mówiąc za bardzo nie znam się na maskach w płachcie bo uważam, że są trochę drogie. Ok 10-20 zł za maseczkę na jeden raz to troche wysoka cena. Jeden raz skusiłam się na złote maski Souvre gdzie 3 sztuki kosztują 50zł i efekt był bardzo fajny.\nZdrowa i Piękna 6 sierpnia 2018 07:03\nśmiechowa ta maska, u mnie jej nie widziałam, ale chyba po nią nie sięgnę, skoro zapycha pory.. :-/\nRenata 6 sierpnia 2018 10:15\nJa bardzo lubię takie maski w płachcie, ale nie używam ich często, raz na jakiś czas, bo podejrzewam, że jak bym często używała to i by mnie zapchała. Ale wygląd mają uroczy, to trzeba im przyznać ;)\nMilena M 6 sierpnia 2018 10:21\nNiezbyt lubię maski w płacie.\nPrzynajmniej fajnie wygląda ;p\nPani Blondynka 6 sierpnia 2018 13:56\nuwielbiam maseczki w płachcie :D jednak jeszcze nie miałam żadnej tej marki :D\nMadlen 6 sierpnia 2018 14:51\nMoże jestem dziwak ale mnie denerwują maski w płatach.\nADA 6 sierpnia 2018 15:49\nhehe ale to smieszne:)\nAgnieszka Mycoffeetime 6 sierpnia 2018 17:07\nDo twarzy Ci w cętkach ;) Nie używałam jeszcze jej, te maski w płachcie są dla mnie nie ekonomiczne i rzadko je kupuję...\nPatrycja 6 sierpnia 2018 19:37\nSkład ma nawet w porządku i ta pojemność. Muszę się za nią rozejrzeć :)\nAnszpi 6 sierpnia 2018 20:33\nMi bardzo się podoba mocne nawilżenie i chciała bym sprawdzić czy u mnie ta maska też by je dała\nJustyna 7 sierpnia 2018 22:27\nUwielbiam maseczki w płachtach. Tej akurat nie znam. Ale z pewnością wypróbuję\nRetromoderna 7 sierpnia 2018 22:39\nFajne są te maseczki w płachcie, ja lubię mocne nawilżenie.\nHanna B 8 sierpnia 2018 00:25\nUrocza ta maseczka :) Uwielbiam maseczki w płachcie, więc przy okazji może sprawdzę jak spisze się u mnie. szkoda, że nie sprawdziła się u Ciebie.\nMoj Maly Kawalek Nieba 8 sierpnia 2018 11:05\nWidziałam tą maseczkę w Biedronce ale nie skusiłam się.\nDomowy Klimacik 9 sierpnia 2018 22:23\nMoże i dobrze zrobiłaś :)\nAnna H 8 sierpnia 2018 21:15\nJa nie przepadam za maskami w płacie. Niestety większość z nich jest tak nasączona, że aż ścieka z twarzy, plus rzadko która daje jakiś pozytywny efekt. Co prawda ta ma słodkie opakowanie i może się skuszę, choć w mojej Biedrze jej nie widziałam ;)\nObserwuję (jako Anna Hh) ;)\nMasz rację z tym nasączeniem. Pewnie żeby zobaczyć efekt to trzeba podobne maski używać regularnie, a one są jednak drogie...\nSundiamore 9 sierpnia 2018 13:27\nOutley 9 sierpnia 2018 14:50\nUwielbiam użyteczne produkty z zabawnym czynnikiem ;)\nSubiektywna 9 sierpnia 2018 17:22\nUroczo wyglądają te maski :)\nxsssaaeeerr 23 sierpnia 2018 10:43\nhahaha w nocy sie tak przebrac:P i postraszyc


Dr Bogusław Rogalski w Radio Maryja: Polska ambasada na Litwie śpi albo stwarza pozory działania – Niezależna Gazeta Obywatelska\nDr Bogusław Rogalski w Radio Maryja: Polska ambasada na Litwie śpi albo stwarza pozory działania\n28/07/2021 Zastępca Naczelnego\nPolacy mieszkający na Wileńszczyźnie po raz kolejny są traktowani przez władze litewskie w sposób przedmiotowy. To urąga traktowaniu mniejszości narodowych i łamie traktat polsko-litewski oraz umowy międzynarodowe. To bardzo ważne w kontekście reakcji Polski, której nie widać. Polska ambasada na Litwie śpi, jeśli chodzi o kwestie praw ochrony mniejszości polskiej. Zamiast aktywnie bronić rodaków, nabiera wody w usta lub stwarza pozory działania – powiedział dr Bogusław Rogalski, prezes Zjednoczenia Chrześcijańskich Rodzin, w audycji „Aktualności dnia” na antenie Radia Maryja.\nPolacy na Litwie sprzeciwiają się rozlokowaniu islamskich migrantów w Dziewieniszkach, miejscowości zamieszkałej niemal w całości przez Polaków. Ośrodek dla uchodźców ma być zlokalizowany w samym centrum miasta, tuż obok polskiego gimnazjum. We wtorek na antenie Radia Maryja europoseł Waldemar Tomaszewski, prezes Akcji Wyborczej Polaków na Litwie, mówił, że jest to decyzja skandaliczna i została podjęta przez p.o. ministra spraw wewnętrznych, Arvydasa Anusauskasa, który znalazł się na liście tajnych współpracowników KGB gazety „Res Publica”. [czytaj więcej]\nTo prowokacyjne zachowanie obecnych władz litewskich, które siłą chcą otworzyć ośrodek dla migrantów islamskich przy gimnazjum w Dziewieniszkach, co stwarza olbrzymie niebezpieczeństwo dla dzieci uczących się tam, ale także dla polskiej wspólnoty. Rejon solecznicki, w którym leży wspomniana miejscowość, jest w 80 proc. zamieszkały przez Polaków, a same Dziewieniszki są zamieszkałe przez naszych rodaków prawie w 100 procentach”\n– powiedział dr Bogusław Rogalski.\nPrezes Zjednoczenia Chrześcijańskich Rodzin zaznaczył, że „spotkania przywódców Polski i Litwy, wspólne przypinanie sobie medali, to tylko i wyłącznie gra pozorów ze strony władz naszych sąsiadów”.\nPo ostatnich wyborach parlamentarnych do władzy powróciła skrajnie antypolska koalicja, w której główny trzon stanowi partia spod znaku Landsbergisa. On zawsze prowadził politykę antypolską, a swego czasu wzywał nawet do historycznego zwycięstwa nad Polakami na Litwie. Skandaliczne wówczas słowa są dziś realizowane m.in. poprzez próbę destabilizacji demograficznej najbardziej polskiego rejonu na Litwie”\nDr Bogusław Rogalski podkreślił, że „władze litewskie w ogóle nie biorą pod uwagę woli mieszkańców Wileńszczyzny, ich protestów. Ignorują też uchwałę rady rejonu solecznickiego, sprzeciwiającej się ulokowaniu w centrum miejscowości tego typu ośrodka”.\nNa Litwie jest mnóstwo poligonów wojskowych czy posowieckich koszarów, które można wykorzystać, nie siejąc konfliktów narodowościowych na terenach zamieszkałych przez Polaków. Niestety, z tego słynie partia Landsbergisa. Ona współrządzi ze skrajną lewicą spod znaku LGBT i gender. (…) To celowe działanie, które może być wykorzystane przez państwa trzecie. To gorący temat, tym bardziej potrzebne jest olbrzymie wsparcie dla Polaków na Wileńszczyźnie, bo są oni po raz kolejny traktowani przez władze litewskie w sposób przedmiotowy. To urąga traktowaniu mniejszości narodowych i łamie traktat polsko-litewski oraz umowy międzynarodowe”\n– mówił prezes Zjednoczenia Chrześcijańskich Rodzin.\nTo bardzo ważne w kontekście reakcji Polski, której nie widać. Polska ambasada na Litwie śpi, jeśli chodzi o kwestie praw ochrony mniejszości polskiej. Zamiast aktywnie bronić rodaków, nabiera wody w usta lub stwarza pozory działania”\n– dodał politolog.\nDr Bogusław Rogalski zaprasza w Radio Maryja na wiec pod polskim MSZ\nW najbliższy czwartek o godz. 15.00 (godz. 14.00 czasu polskiego) odbędzie się kolejny protest Polaków na Litwie przeciwko relokacji islamskich migrantów. Odbędzie się on przed rządowymi budynkami w Wilnie. [czytaj więcej]\nPolityka Akcja Wyborcza Polaków na Litwie – Związek Chrześcijańskich Rodzin, AWPL-ZChR, Bogusław Rogalski, dyplomacja, Dziewieniszki, kryzys, Litwa, migracja, opinia, Polacy, Polityka, Radio Maryja, Waldemar Tomaszewski, Warszawa, Wilno, wywiad, ZChR, Zjednoczenie Chrześcijańskich Rodzin\nW czwartek o godzinie 14:00 wiec poparcia pod MSZ dla Polaków z WileńszczyznyKubek z nadrukiem – idealna forma reklamy


Tutaj słowo i czyn stoją blisko siebie. A niezłomność rysuje się jako integralna postawa autorki. Jej autentyczność w umiłowaniu Polski, wolności i wartości chrześcijańskich - zachwyca.\n"Konspiracyjna 'Weronika'", czyli Zofia Kossak - w różnorodnym gatunkowo tomie pozwoli Wam poprzez liczne opowiadania, dialogi, portrety, artykuły i broszury - znaleźć się w sytuacji niewyobrażalnej, ale wciąż jeszcze pełnej nadziei i piękna. To wezw...\nAutorzy: Zofia Kossak\n"Konspiracyjna 'Weronika'", czyli Zofia Kossak - w różnorodnym gatunkowo tomie pozwoli Wam poprzez liczne opowiadania, dialogi, portrety, artykuły i broszury - znaleźć się w sytuacji niewyobrażalnej, ale wciąż jeszcze pełnej nadziei i piękna. To wezwanie do odwagi.\nSłowa Zofii Kossak pośród zastanych ruin ojczystego kraju okazały się trwałe i co zdumiewające - niezwykle prorocze i dziś już wiemy - niosące uniwersalne przesłanie.\nAndrew Nagorski, Jan Szkudliński\nW niewoli sowieckiej TW - Bronisław Młynarski


Korso.pl | Mielec - portal miejski - wiadomości, informacje, firmy - Galeria zdjęć: Otwarcie Domu "Senior-WIGOR"\nDzisiaj burze w regionie\nGaleria zdjęć: Otwarcie Domu "Senior-WIGOR"\nOtwarcie Domu "Senior-WIGOR"\nW Przykopie w gm. Padew Narodowa działa jedyny w powiecie mieleckim dom dziennego pobytu "Senior-WIGOR". Placówkę odwiedzili nasi dziennikarze.\nPOWIATOWE POWITANIE LATA 2018 Mielec\nWojewoda Podkarpacki Ewa Leniart o filii WIOŚ w Mielcu, a także o dodatkowych stacjach pomiarowych [AUDIO]i\nPrzedstawiciele protestujących nie są zadowoleni z treści pozwolenia zintegrowanego: "Walczyliśmy o monitoring dla wszystkich emitorów" [AUDIO]\nŚmiertelny wypadek na obwodnicy Mielca. Nie żyje 38 - letni motorowerzysta. [UWAGA]\nTablice z dekalogiem na ścianach pięciu szkół gminy Tuszów Narodowy. Wójt twierdzi, że do dobry pomysł\nBezpłatne przejazdy autobusami MKS od 1-7 lipca 2018 r.\nMarszałek Władysław Ortyl wydał dziś pozwolenie zintegrowane dla mieleckiego Kronospanu [VIDEO]\nBaseny letnie MOSIR od dziś otwarte dla mieszkańców\nJeśli już będzie pozwolenie zintegrowane dla Kronospanu, to tylko z monitoringiem ciągłym! - zaznacza Marszałek Władysław Ortyl [AUDIO]\nPoszukiwany skradziony rower!\n19 czerwca spod basenu otwartego w Mielcu skradziono rower marki Romet. Jednoślad zakupiony został miesiąc temu. Nastolatek, który poszedł na basen zostawił go w godzinach 14-18, prawdopodobnie źle go zapiął.\nW Mielcu powstanie Szkoła Liderów dla młodzieży. Szkolenia będą organizowane dla 140 osób w wieku od 15 do 25 lat\nZamiast biologii, chemii, fizyki, plastyki czy matematyki młodzież w Szkole Liderów będzie zdobywać wiedzę z zakresu kreatywności, zarządzania czasem, realizacji projektów, wystąpień publicznych, mediów społecznościowych, przywództwa, promocji oraz pracy w grupie. Szkolenia z tego właśnie zakresu przejdzie w ciągu najbliższych miesięcy aż 140 osób w wieku 15-25 lat.\nMielec walczy o czyste powietrze. Komentarz Andrzeja Skowrona\nMielec znajduje się w zestawieniu miast w Polsce o najbardziej zanieczyszczonym powietrzu i stąd cieszy fakt powstania w tym roku całkowicie oddolnej inicjatywy skupiającej szczególnie ludzi młodych o różnych poglądach politycznych, których głównym celem okazuje się być "walka" o czyste powietrze w mieście i okolicy.


Pokrowiec do materaca - BAMBOO, JANPOL , MATERACOWY.pl - dostawa 0 zł\nPokrowiec do materaca BAMBOO JANPOL\nPokrowiec do materacy Janpol można dostosować do każdej wysokości wkładu. Wystarczy podać wysokość w notatce składając zamówienie. Bamboo to pokrowiec zawierający naturalne włókna bambusa które znakomicie regulują poziom wilgoci i odprowadzają nadmiar.\nPokrowiec BAMBOO firmy JANPOL\nPokrowiec Bamboo - wykonany został na bazie dzianiny posiadającymi naturalne włókna bambusa. Głównymi zaletami tego pokrowca są wysoka higroskopijność oraz znakomita przepuszczalność powietrza. Dzianina z której wykonano pokrowiec jest pikowana, przez co cały materac jest miękki i przyjemny w dotyku. Pokrowiec posiada właściwości antyalergiczne, a całość nadaje się do prania (do 60 stopni Celsjusza), w boki pokrowca został wszyty zamek błyskawiczny którym można rozdzielić pokrowiec na dwie oddzielne części (góra i dół). Materiał posiada również Certyfikat OEKO-TEX® Standard 100.


Dostawy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej realizowane są za pośrednictwem firm kurierskich DPD, Poczta Polska, InPost a ich koszty i termin realizacji są następujące:\na) Kurier DPD , Paczkomaty Inpost, Poczta Polska - przelew bankowy (dostawa 1-2 dni robocze od daty przyjęcia zamówienia do realizacji) – 12 zł,\nb) Kurier DPD, Poczta Polska - płatność za pobraniem (dostawa 1-2 dni robocze od daty przyjęcia zamówienia do realizacji) – 15 zł,\nTermin na odstąpienie od umowy sprzedaży Towarów wynosi 30 dni od dnia, w którym Konsument lub wskazana przez niego osoba trzecia inna niż przewoźnik weszła w posiadanie Towarów.\ne) z wykorzystaniem udostępnionego na stronie https://www.rylko.com/zwroty_wymiany przycisku ZGŁOŚ ZWROT i uzupełnienie formularza, następnie wydrukowanie potwierdzenia zwrotu i dołączenie go do przesyłki zwrotnej\nW przypadku złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy Konsument winien zwrócić Towar, którego dotyczy oświadczenie, niezwłocznie, jednak nie później niż w 30 dni od dnia, w którym odstąpił od umowy. Do zachowania terminu wystarczy odesłanie rzeczy przed jego upływem. Zwrot winien nastąpić na jeden z poniższych sposobów:\nW przypadku odstąpienia od Umowy sprzedaży Sprzedawca zwraca wszystkie otrzymane od Konsumenta płatności, w tym koszty dostarczenia Towarów z zastrzeżeniem ust. 11. Zwrot płatności następuje niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania oświadczenia Konsumenta o odstąpieniu od umowy. Sprzedawca może wstrzymać się ze zwrotem płatności otrzymanych od Konsumenta do chwili otrzymania Towaru z powrotem lub dostarczenia przez Konsumenta dowodu jego odesłania, w zależności od tego, które zdarzenie nastąpi wcześniej.\nW przypadku zwrotu dokonanego w sklepie stacjonarnym Ryłko Konsument może otrzymać zwrot płatności zgodnie z ust. 10 powyżej w gotówce. Jednakże w braku wystarczających środków w kasie, zwrot dokonany zostanie niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni, na rachunek bankowy podany przez dokonującego zwrotu Konsumenta.\nW ciągu 30 dni kalendarzowych od daty dostarczenie zamówionych Towarów klient ma prawo do wymiany Towaru na inny rozmiar lub model.\nWymianie nie podlegają perfumy zakupione w sklepie internetowym rylko.com\nJeśli towar, na który dokonywana jest wymiana jest tańszy niż towar wymieniany, zwrot różnicy dokonany zostaje przelewem bankowym na konto, z którego dokonano płatności w terminie do 30 dni roboczych. Nie dotyczy to wymiany w zakresie jednego modelu. Jeśli towar, na który dokonywana jest wymiana, będzie droższy od towaru wymienianego, różnicę w cenie Kupujący uiszcza kurierowi w chwili dostawy towaru na wymianę.\nW celu złożenia reklamacji należy wypełnić formularz reklamacyjny stanowiący załącznik do niniejszego Regulaminu, lub przesłany do Kupującego razem z potwierdzeniem złożenia zamówienia, i przesłać go do Sprzedawcy zgodnie z pkt 3 poniżej. Kupujący może także opisać wadę bez wykorzystania formularza Sprzedawcy. Pismo reklamacyjne powinno zawierać opis stwierdzonej wady, termin jej ujawnienia oraz preferowany przez Kupującego sposób jej rozstrzygnięcia. Do zgłoszenia reklamacyjnego Kupujący dołączy dowód zakupu towaru w Sklepie Internetowym (np. faktura, paragon, potwierdzenie przelewu itp.). Formularz reklamacyjny można pobrać tutaj: formularz reklamacyjny


Oto człowiek [Recenzja serialu Punisher] – STARE KONIE\nOto człowiek [Recenzja serialu Punisher]\nFranka Castle nikomu specjalnie przedstawiać nie trzeba. Punisher to jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy, antybohater w świecie komiksu. Setki zeszytów komiksowych, 3 (średnio udane) filmy, a teraz również serial na platformie Netflix. Co prawda, debiut w serialowym uniwersum Netfliksa zaliczył w drugim sezonie Daredevila, ale dopiero teraz możemy oglądać go w własnej produkcji.\nNa premierę Punishera czekałem z zapartym tchem. Świetnie zagrana postać we wspomnianym już wcześniej Daredevilu czekała cierpliwie na opowiedzenie swojej historii. Jon Bernthal, aktora grający Franka, początkowo miał pod górkę, jego wybór nie każdemu przypadł do gustu. Szczęśliwie okazało się, że wyjątkowo dobrze czuje się w skórze Punishera.\nTrailery do serialu nakręcały oczekujących, świetne połączenie akcji z utworem „One” Metalliki, a także uchylenie rąbka tajemnicy, z kim będzie się mierzył Punisher, spowodowały, że informacja o przesunięciu premiery wzbudzała wiele emocji. W końcu pewnego średnio pięknego jesiennego wieczoru zasiadłem przed telewizorem, by przekonać się jak bardzo kupi mnie ten serial.\nStandardem w produkcjach Netfliksa jest to, że potrafią długo się rozkręcać, że pierwsze odcinki są jakieś takie trochę niemrawe. Podobnie jest w przypadku Punishera, ale tutaj to, co potrafiło dla wielu być wadą, przekuto w niewątpliwą zaletę.\nInaczej: jeżeli ktoś oczekiwał rzezi przestępców, to mógł się zawieść. Jeżeli są takie osoby, to gorąco polecam zapoznanie się z dwoma albumami (trzeci już w grudniu) komiksu Punisher MAX. Tam jest od początku do końca brutalnie, wulgarnie, soczyście. Ale komiksy są dla ludzi, którzy mają jakieś pojęcie o tej postaci, natomiast nie wszyscy widzowie Netfliksa muszą znać antybohatera, jego przyjaciół i wrogów. Temu służą te długie wprowadzenia.\nW przypadku Punishera dokonano rewelacyjnego zabiegu – nie tylko przedstawiono nam tło i postaci, które będą towarzyszyć Frankowi przez 13 odcinków, ale zrobiono z niego człowieka. Kto zna komiksy, ten wie, że Punisher to jest w zasadzie maszyna do zabijania, bez skrupułów, bez skruchy, bez litości przedziera się przez swoich wrogów, by wytępić przestępców i zaznać choć na chwilę spokoju. W serialu pokazano jego ludzką stronę, żołnierza cierpiącego na zespół stresu pourazowego, bez nadziei i bez celu. Już w pierwszych chwilach dowiadujemy się, że wytłukł on całą masę przestępców, odwiesił karabiny do szafy i stał się zwykłym, szarym człowiekiem, ciężko pracującym na chleb, ale również po to żeby mieć zajęcie, żeby nie myśleć o zamordowanych żonie i dzieciach.\nTrudno to nazwać sielanką, prędzej to była wegetacja, przerwana przez Micro, uznanego za martwego informatyka, który ściągnął na siebie kłopoty udostępniając film z nielegalnej akcji w Afganistanie. Ich przyjaźń długo się rozwija – na początku jest zrozumiała nieufność, później coraz bardziej szczere rozmowy, aż w końcu, pomimo różnicy charakterów, zaczynają się świetnie dogadywać. Kolejny kamyczek do ogródka „Frank – normalny człowiek”.\nSerial nie ucieka od trudnych tematów. Mamy olbrzymi problem weteranów (poniżej świetny utwór o tej tematyce wraz z wieloma danymi), mamy dyskusję o dostępie do broni (i tchórzliwego senatora, przeciwnika drugiej poprawki do konstytucji), mamy pokazany ból ludzi po utracie bliskich. To wszystko ma w serialu swoje rozwinięcie i konsekwencje, czego najlepszym przykładem jest postać Lewisa Wilsona, młodego weterana z problemami, który ulega starszym i nie zawsze prawdomównym kolegom. Bardzo fajnie pokazana jest również rodzina Liebermanów, która ma swoje problemy po tym, jak Micro został uznany za martwego.\nTe elementy świetnie ze sobą współgrają, budując obraz szarej i momentami dość ponurej rzeczywistości. Jest oczywiście wiele akcji, wiele strzelanin i tutaj należą się brawa dla twórców – nie tylko świetnie zrobili choreografię, ale również po raz kolejny uczłowieczyli Franka. Ten człowiek krwawi, ten człowiek cierpi, ten człowiek – jakkolwiek wyszkolony – popełnia błędy. Policjanci, żołnierze, najemnicy czy zwykli przestępcy to nie są chodzące cele, padające jak muchy po spryskaniu pomieszczenia odpowiednim aerozolem. Każdy z nich wie, gdzie się znalazł i co ma robić, grają drużynowo, a Punisher jest tylko jeden i choć jest byłym żołnierzem piechoty morskiej, to jednak non Hercules contra plures.\nSerial zapewne zawiódł oczekiwania tych, którzy napalili się na dużą strzelaninę najdalej co drugi odcinek. Natomiast dla mnie Netflix stworzył bardzo udaną historię, historię zwykłych ludzi, którzy zrządzeniem losu musieli stać się niezwykli. W mojej ocenie, choć może dlatego, że piszę to na gorąco, jest to najlepszy serial Netfliksa mający miejsce w uniwersum Marvela.\nA jak ktoś chce ciągłej akcji, to polecam Shoot’em up albo Smoking Aces.\n25 listopada, 2017 n4k1rnetflix, punisher, recenzja, Serial, series\n5 uwag do wpisu “Oto człowiek [Recenzja serialu Punisher]”\nPingback: Pogromca znakomity [RECENZJA Punisher MAX] – stare konie\nPoprzedni Poprzedni wpis: STARE KONIE ROZDAJĄ KOMIKSY!!!\nDalej Następny wpis: Kończ waść… [RECENZJA Wolverine: Trzy miesiące do śmierci, Tom Drugi]


Każdy z nas choć raz w życiu odgrywał rolę dekoratora wnętrz. Wykańczając mieszkanie lub dom, czy odświeżając jego aranżację mamy okazję zabawić się w architekta lub dekoratora starając się dobrać możliwie najbardziej wyszukane, oryginalne i pasujące do naszych wnętrz dodatki. Zajęcie to jest nie tylko przyjemne, ale również pozwala pobudzić naszą kreatywność. Mnogość wzorów, kolorów i form sprawia, że możemy doskonale wybadać klimat, który później budujemy z ich pomocą. Meble, akcesoria, dodatki, a nawet najdrobniejsze i pozornie zbędne bibeloty odpowiadają za unikalną atmosferę każdego z pomieszczeń. Warto spędzić więc jak najwięcej czasu na ich poszukiwaniu i przebieraniu wśród bogatej oferty sklepów i domów handlowych. A funkcjonalne akcesoria cieszą jeszcze bardziej, kiedy odznaczają się przyjemnym dla oka designem i dodają walorów estetycznych otoczeniu, w którym się znajdują. Jednym z najbardziej wysmakowanych elementów wystroju wnętrza są bez wątpienia zegary stołowe. Znajdą one miejsce dla siebie zarówno w nowoczesnym wnętrzu, jak i tym urządzonym w stylu retro. Postanowiliśmy sprawdzić, jakie wzory zegarów są teraz na topie! Zapraszamy do wspólnego przeglądu propozycji, które z pewnością przypadną Ci do gustu! Podpowiemy nie tylko, które zegary stołowe warto kupić, ale również gdzie je później ustawić!\nChcąc nie chcąc musimy przyznać, że czas płynie nieubłaganie i często musimy korzystać z zegarka, by nie tylko nie spóźnić się do pracy czy na spotkanie, ale również po to, by odpowiednio zaplanować dzień. Ukłon w stronę nieco bardziej tradycyjnych rozwiązań to właśnie prezentowany zegar stołowy, który z pewnością idealnie dopasuje się do wystroju Twojego domowego biura. Tak, oczywiście wszyscy posiadamy zegary w wersji elektronicznej – w laptopie czy komórce, ale czy nie przyjemnie jest raz na jakiś czas spojrzeć na tradycyjny zegar? Nostalgiczne uczucie, które wywołuje taka forma zegara przywodzi na myśl dzieciństwo oraz beztroski świat bez Internetu i komputera. Jest to idealny model dla osób, które cenią sobie tradycyjne podejście do wystroju. Zegary stołowe nie muszą być nudne. Mogą stanowić przyjemny dla oka dodatek, który nie tylko posłuży do odmierzania czasu, ale który będzie również przyjemnie komponował się zarówno z nowoczesnym wnętrzem, jak również w stylu retro.\nKolejna propozycja idealnie sprawdzi się w biurze. Stojące zegary stołowe to niezwykle elegancki dodatek także do sypialni lub salonu. Rzymskie cyfry z pewnością wprawią w osłupienie niejednego malucha czy nastolatka, za to starsi goście niewątpliwie docenią formę, jaką prezentuje ten wysmakowany dodatek. Nie można odmówić mu elegancji. Smukła nóżka zegara oraz tarcza w jasnych kolorach może stanowić doskonałe uzupełnienie wystroju wielu wnętrz. Styl przywodzi na myśl zegary stołowe, które dawniej gościły w każdym domu. Żadne eleganckie biuro nie powstydzi się takiego dodatku, co więcej, niejeden gość z pewnością zatrzyma się przy nim i z nostalgią wspomni naukę odczytywania cyfr rzymskich!\nWcale nie mamy tu na myśli telefonu komórkowego! Oto kolejny dowód na to, że zegary stołowe zasługują na jak najbardziej widoczne miejsce w Twoim salonie! Ten wyjątkowy dodatek w klasycznej, pasującej do wielu wnętrz kolorystyce to rozwiązanie dla osób, która lubują się w nieoczywistych połączeniach i oryginalnym designie. Przewrotny sposób umieszczenia zegara w stylizowanym na stary telefonie z pewnością sprawi, że wnętrze Twojego salonu na jeszcze bardziej elegancki i wysmakowany wymiar. Jeśli cenisz sobie nie tylko wysoką jakość wykonania dodatków, ale jednocześnie zależy Ci na niebanalnym stylu, to jest to idealna propozycja dla Ciebie! Co więcej, jest to także rewelacyjny pomysł na prezent!\nZegar stołowy pod szklaną kopułą\nZegar stołowy, stojący retro z uchwytem, kolor szary, Ø32 cm\nZegar stołowy na biurko, komodę, drewniany, 30 x 19 cm, kolor biały\nZegarek z widocznym mechanizmem, cichy, kolor czarny\nZegarek stołowy z tarczą w formie koła zębatego, cichy mechanizm, kolor srebrny\nZegarek z cyframi rzymskimi, 13 cm, kolor biały\nZegar stołowy na trójnogu, 37 cm, czarny z rzymskimi cyframi\nPółka dekoracyjna z zegarem, 24 x 27 cm, kolor biały\nPółka dekoracyjna z zegarem, 24 x 27 cm, kolor czarny


Witryna o Legnicy - Legnica365.pl. Największa baza legnickich firm w regionie - polishcourse.pl\nLegnica365.pl jest największym katalogiem firm, które świadczą swoje usługi na terenie Legnicy. Znajdziemy w nim warsztaty samochodowe, dentystów, lekarzy, restauracje, przedszkola czy hostele. Kilkadziesiąt kategorii w serwisie pomogą znaleźć użytkownikom interesującą ich tematykę. Dla przedsiębiorców jest to szansa na dotarcie do większej ilości osób, reklamowanie swoich usług i dać się poznać bliżej zainteresowanym klientom. Portal miasta Legnica został stworzony z myślą o mieszkańcach i ich biznesach w Legnicy.\nLegnica – przyjazne miasto dla przedsiębiorców\nPrzedsiębiorcy zyskali nowe miejsce do promowania swoich biznesów. Wystarczy na https://legnica365.pl/ dodać swoją firmę katalogu lub umieścić wpis reklamowy szerzej opisujący prowadzoną działalność. Samo miasto liczy około 100 tys. mieszkańców. Każdy z nich mieszka i pracuje w Legnicy lub dojeżdża do większych miast, np. Wrocławia. Głównymi pracodawcami w regionie są KGHM oraz zakłady mieszczące się w legnickiej podstrefie. To firmy zajmujące się przemysłem metalowym, motoryzacyjnym czy chemicznym.\nLegnica to również wiele mniejszych przedsiębiorstw, często prowadzonych przez samych właścicieli, którzy od lat istnieją na legnickim rynku. Portal Legnica365 to szansa dla nich, aby pozyskać większe grono klientów, którzy również, jak i stali odwiedzający, będą zadowoleni z usług.\nZnajdź firmę na terenie Legnicy\nPoszukiwany elektryk samochodowy Legnica lub gabinet kosmetyczny na terenie miasta? Wystarczy wpisać interesujące nas usługi w szybką wyszukiwarkę, a po kilku chwilach ukażą nam się wyniki wyszukiwania. Poznaj bliżej legnickie firmy. Jako mieszkaniec masz dostęp do szerokiej bazy i katalogu, który zawiera pełny opis działalności, dane kontaktowe, wskazówki dojazdu, a także opinie byłych klientów.\nOdwiedź najszybszy i najlepiej rozwijający się portal o Legnicy w regionie. Znajdziesz w nim spis działalności wykonywanych przez większe, jak i mniejsze firmy.\nTags:elektryk samochodowy Legnica, portal dla mieszkańców legnicy


Rękawice robocze i ochronne - Lebon\nRękawice antyprzecięciowe (EN 388)\nRękawice chroniące przed wysoką temperaturą (EN 407)\nRękawice chroniące przed zimnem (EN 511)\nRękawica idealna do prac związanych z transportem i logistyką, pakowaniem towaru, w przemyśle papierniczym, w przemyśle tworzyw sztucznych, pracach montażowych i elektronicznych a także przy dokonywaniu kontroli jakości.\nRękawice aluminizowane zapewniające ochronę przed wysoką temperaturą oraz przed czynnikami mechanicznymi.\nRękawice spawalnicze z dwoiny ognioodpornej z wkładką wełnianą.\nRozmiary 9,\t10,\t11\nRękawica spawalnicza z dwoiny ognioodpornej z mankietem 15cm.\nBardzo precyzyjna rękawica z włókien syntetycznych, powleczona poliuretanem. Wysoki komfort pracy, dobra wytrzymałość.\nRozmiary 6,\t7,\t8,\t9,\t10,\t11\nRękawica poliamidowa powlekana poliuretanem. Doskonała manualność i precyzja.\nRozmiary 6,\t7,\t8,\t9,\t10,\t11,\t12\nOferowane przez nas rękawice ochronne charakteryzują się najwyższą jakością. Komfort i bezpieczeństwo pracy są priorytetem w przygotowaniu naszego asortymentu. Właściwie dobrane rękawice robocze zdecydowanie podnoszą wydajność pracownika, zapewniając mu odpowiednią ochronę na stanowisku pracy. Nie warto ryzykować urazu, który powoduje wykluczenie pracownika lub obniżenie efektywności jego pracy.\nJeśli masz dodatkowe pytania, dotyczące konkretnego modelu rękawic ochronnych lub rękawic roboczych - śmiało korzystaj z dostępnego na stronie produktu formularza "Zapytaj o produkt", nasi specjaliści przekażą wszystkie potrzebne informacje i rozwieją ewentualne wątpliwości.\nJeśli nie możesz znaleźć rękawic ochronnych, które spełniają wszystkie oczekiwania - zapytaj, a pomożemy dobrać najlepiej dostosowane do Twoich potrzeb.


MOMU rusza z nowym programem muzyczno-artystycznym. Cykl „Kulturalna Jesień w MOMU” z pewnością umili czas wszystkim odwiedzającym restaurację. Kolacja w gronie znajomych, przy akompaniamencie dobrej muzyki i w otoczeniu dzieł sztuki wydaje się niezwykle kuszącym pomysłem na spędzenie wieczoru.\nAutor: Redakcja | 26.09.2016\nJesień zbliża się wielkimi krokami, a w MOMU właśnie rozpoczął się cykl wydarzeń kulturalnych. Najbliższe trzy miesiące zapowiadają się naprawdę ciekawie, nie tylko dla podniebienia (te nasze kucharze z MOMU już dawno skradli swoimi aromatycznymi daniami). Co wieczór będziecie mogli usłyszeć muzykę na żywo. Wśród wykonawców znajdą się twórcy zarówno ci znani, jak i bardziej niszowi. Młodzi artyści – tacy jak Weronika Lewandowska czy Marta Maksymiuk – swoimi występami dostarczą gościom dużo świeżego brzmienia podczas wieczornej kolacji. MOMU nie zapomina również o wielbicielach muzyki jazzowej. Pianiści Andrzej Wysockiego i Wiesław Wysoki, którzy na co dzień współpracują z warszawskimi teatrami muzycznymi oraz Warszawską Akademią Muzyczną, zadbają o jazzową oprawę wieczoru.\nMOMU jest przykładem restauracji, w której dobra kuchnia spotyka się ze sztuką i muzyką. Oprócz wspomnianych występów na żywo będziemy świadkami kilku ciekawie zapowiadających się wernisaży malarzy i grafików.\n30 września w ramach cyklu „Kulturalna Jesień w MOMU” przewidziany jest wernisaż Bogny Czechowskiej – malarki, rzeźbiarki i ilustratorki, której prace pojawiały się na wystawach m.in. w Japonii i Kanadzie. W październiku odbędzie się wernisaż graficzki, Wioletty Jaskólskiej. Cykl występów i wernisaży zakończy się prezentacją prac malarza Konrada Opali.\nMOMU pamięta również o swoich najmłodszych gościach – w każdą niedzielę w godzinach od 13 do 17 w restauracji obecni są animatorzy, którzy zapewnią masę zabawy naszym pociechom.\nPowyższe atrakcje są bezpłatne, więc tym bardziej zachęcamy do odwiedzenia restauracji MOMU przy ulicy Wierzbowej 9/11 i spędzenia czasu w miłej, jesiennej atmosferze.


Rostworowski Piotr Er.Cam., Święty Benedykt i jego Reguła - Życie Zakonne\nHome DokumentyReferaty, Konferencje, ArtykułyDuchowość różnych rodzin zakonnych Rostworowski Piotr Er.Cam., Święty Benedykt i jego Reguła\nRedakcja 14 października 1980\no. Piotr Rostworowski Er.Cam.\nZebranie Plenarne Wyższych Przełożonych Zak. Męskich Warszawa, 14-15.X.1980 r.\nPoznanie osobowości i nauki św. Benedykta czerpiemy z dwóch źródeł: z jego Reguły oraz z II Księgi Dialogów św. Grzegorza Wielkiego. Pomijamy tutaj dyskusję na temat wartości Grzegorzowych Dialogów jako źródła historycznego. Wiemy, że św. Grzegorz nie zamierzał pisać historii. Cel jego opowiadania jest budujący, co dziełu nadaje jego specyficzny koloryt, a samemu Autorowi pozostawia pewną swobodę w przekazywaniu danych historycznych. Trudno jednak nie przyznać dziełu dużej wartości historycznej, jeśli się zważy, że Grzegorz był bardzo bliski faktom, które opisuje. Wiadomości bowiem swoje zaczerpnął od mnichów, którzy osobiście znali Benedykta i z nim żyli, tudzież od ich bezpośrednich uczniów.\nZresztą trzeba stwierdzić, że postać Świętego, która się wyłania z Grzegorzowych Dialogów bardzo dobrze harmonizuje z fizjonomią duchową Autora Reguły, taką jaką nam sama Reguła przekazuje. W obu źródłach objawia się nam wybitny Mąż Boży, stojący przed obliczem Bożym i zmiażdżony Jego wielkością, człowiek, który w czasach wyjątkowo niespokojnych, gdy załamywały się resztki rzymskiego ładu, umiał sięgnąć do samego Źródła pokoju i mocy. Ten pokój i tę moc przekazuje swoim uczniom.\nW II Księdze Dialogów to jego wkorzenienie w Boga przejawia się w ogromnej mocy cudotwórczej działającej na usługach miłości w ustawicznym kontakcie z Niebem, przejawia się także poprzez władzę nad złymi duchami i siłami świata, poprzez modlitwę mistyczną i płynącą z niej cudowną niezależność wobec wszystkiego, co nie jest Bogiem. W Regule ta sama cecha wkorzenienie w Boga objawia się w niezwykłej zdolności Benedykta do przekazywania ludzkości Bożego ładu i Bożego pokoju wśród zwichrzonego świata. Tu i tam jest ten sam człowiek; podobnie jak Mojżesz obcujący z Bogiem na szczycie Synaju to ten sam Mojżesz, którego potem widzimy schodzącego z góry do ludu z tablicami Bożego Brawa. Jest więc między tymi dwoma źródłami prawdziwa harmonia, która nam pozwala lepiej sobie odtworzyć postać tego niezwykłego człowieka.\nZaczęło się od opuszczenia wszystkiego, aby iść za głosem Bożego wezwania na samotność. Benedykt szuka spotkania ze Stwórcą. Dla tego tajemniczego spotkania poświęca wszystko. Zaczyna się decydujący dla jago ewolucji dochowaj okres pustelniczy w grocie Subiaco. Dziś jeszcze możemy widzieć tę grotę skalną, wydrążoną w ścianie głębokiej przepaści, na której dnie szumi rzeczka Aniene. Dzikość i groza tego miejsca dziś jeszcze robią na nas wrażenie. Benedykt żył tam przez parą lat sam z Bogiem.\nAutentyczne spotkanie człowieka z Bogiem, choćby nie było znane, jest zawsze w dziejach ludzkości wydarzaniem. Na tym tajemniczym styku rodzi się owa zadziwiająca płodność dachowa i owa szczególna zdolność prowadzenia ludzi do Boga. Najbardziej nieprzejednany teocentryzm Benedykta rodzi w jego duszy i w jego działaniu syntezę Bożego ładu miłości dla społeczności ludzkiej. Bo człowiek, który spotkał się z Bogiem prawdziwie, w pełnym znaczeniu tego wielkiego słowa, staje się innym człowiekiem. Benedykt po tym intensywnym współżyciu z Panem w grocie nad Aniene nie jest już ten sam. Z tego kontaktu ze Stwórcą wychodzi jako Zakonodawca. Pomimo jego młodości ludzie zaczynają się wokół niego gromadzić pociągnięci magnesem łaski. W obcowaniu sam na sam z Bogiem uformowany został ten człowiek, którego głębokie intuicje miały kształtować nie tylko życie mnisze w Kościele, ale i dźwigającą się z ruin i chaosu Europę. Będziemy się starali wydobyć pewne istotna aspekty tej jego intuicji, która znalazła swój wyraz w Regule.\nReguła św. Benedykta nie jest dziełem jednorodnym ani dziełem oryginalnym, jeśli przez to rozumiemy dzieło napisane przez autora całkowicie na podstawie własnych doświadczeń i przemyśleń bez żadnych zapożyczeń. Wręcz przeciwnie. Reguła jest dojrzałym owocem całej tradycji monastycznej pierwszych wieków aż do początku wieku VI, i to właśnie stanowi jej szczególną wartość i autorytet. W jej krwiobieg weszła zarówno wschodnia jak i zachodnia tradycja. Poza Pismem świętym, które jest cytowane 245 razy i jest w Regule wszechobecne, św. Benedykt korzysta z wielu autorów starożytnych. Zapewnia to Regule jej dojrzałość, solidność i katolickość, cechy, które stały się przyczyną jej hegemonii w średniowieczu europejskim. Stopniowo ustąpiły jej wszystkie inne reguły, których było około 30. Pomimo tego, że Autor Reguły nie szuka oryginalności, lecz przeciwnie, chce być jak najbardziej tradycyjny, powiedziano o niej, że stanowi jedno z najoryginalniejszych dzieł średniowiecznej literatury chrześcijańskiej. /G. Penco: „Sancti Benedicti Regula”/.\nDoktryna Reguły wyrasta z głęboko teologicznej wizji człowieka i jego dziejów. W samym centrum dziejów człowieka jest jego dramat z Bogiem, dramat, który stanowi najgłębszy a jednocześnie bolesny sens całej ludzkiej historii. Człowiek wezwany do miłości i do zjednoczenie z Bogiem zawiódł, odszedł i zabłąkał się z dala od Boga. Dla św. Benedykta każdy człowiek jest podmiotem tych dziejów, bo w każdym człowieku realizuje się w jakiś sposób ten dramat całej ludzkości. Człowiek więc nie stoi wobec Boga z czystą hipoteką. On jest tym, który odszedł, a ponieważ odszedł, jedynym problemem naprawdę ważnym dla niego jest powrót. Monaster św. Benedykta, nazwany przez niego „Szkołą służby Pańskiej” /Schola Dominici servitii/ ma być drogą powrotu przygotowaną dla tego syna marnotrawnego, który przez nawrócenie, łzy skruchy i pragnienie poddania się w miłości biegnie do Ojca.\nNa kandydata zgłaszającego się do monasteru św. Benedykt nie patrzy przede wszystkim jak na kogoś, kto wnosi pewne wartości, aby je wydoskonalić /chociaż i ten aspekt nie jest nieobecny/, ale przede wszystkim widzi w nim grzesznika, który szuka powrotu do Ojca z wygnania, którego sam stał się przyczyną: „Abyś przez pełne trudu posłuszeństwo powrócił do Tego, od którego odszedłeś przez gnuśne nieposłuszeństwo”. W samowoli i niezależności, które często ludziom imponują, bo widzą w nich przejawy siły charakteru i znamiona nieprzeciętnej osobowości, św. Benedykt widzi gnuśność nieposłuszeństwa, czyli jakąś miękkość ducha, tudzież brak czci i miłości w stosunku do Dawcy życia.\nNa zapleczu tej wizji jest cała teologia upadku najpierw Aniołów, a potem naszych pierwszych Rodziców. Ponieważ odejście od Boga nastąpiło przez nieposłuszeństwo i bunt spowodowany pychą, powrót nie dokona się inaczej jak tylko przez pokorę i posłuszeństwo. Taka jest jedyna droga powrotu człowieka do Boga. Tylko przez pokorę i poddanie się przykazaniom Pańskim może nastąpić wyprostowanie człowieka ku Bogu.\nZauważmy, że św. Benedykt nie mówi o „miłości własnej”, jak wielu nowszych autorów, ale o „pysze”. Pozostaje w tym wierny głębokiej perspektywie biblijnej, według której uniwersalny bój Boga Miłości toczy się w płaszczyźnie pychy i pokory, jak to wspaniale uwydatnił św. Augustyn. Pycha jest to miłość własna, ale widziana w aspekcie religijnym i teocentrycznym, czyli w perspektywie Misterium Zbawienia. W tym ujęciu każdy akt miłości własnej jest aktem pychy, jako afirmacja siebie przeciwko Bogu i Jego czci. Dla św. Benedykta takie np. niedbalstwo jest również przejawem pychy jako lekceważenie służby Pańskiej. Głębokie skażenie rodzaju ludzkiego jadem pychy szatańskiej płynie szeroką rzeką przez dzieje. W naszych czasach przybiera ono postać szczególnie przerażającą. Wojujący ateizm i dążenie do całkowitego wykorzenienia wszelkiej czci Boga jest zjawiskiem niebywałym, nigdy dotąd w tej skali nie spotykanym. Pięść człowieka podniosła się z ziemi ku Niebu w szalonym porywie pychy i buntu /por. 2 Tes 2,1-12/.\nWedług Świętego Patriarchy człowiek może być wyleczony radykalnie tylko przez włączenie w „kenozę” Chrystusa, który uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej /Flp 2,8/. Nurt zbawienia i uzdrowienia człowieka, który rozpoczął się na ziemi od posłuszeństwa wyrażonego słowami Dziewicy: „Oto ja służebnica Pańska”, pełnię swą zbawczą osiągnął w Chrystusie, który z miłości do Ojca i Jego woli rzucił się w upokorzenie i śmierć krzyżową. Na tym się opiera cała wybitnie soteriologiczna koncepcja posłuszeństwa benedyktyńskiego. Benedykt też w posłuszeństwie widzi naprawę człowieka, zgodnie z tym, co do Rzymian pisze św. Paweł: „Jak przez nieposłuszeństwo jednego wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi” /Rz 5,19/. Człowiek został usprawiedliwiony przez posłuszeństwo z miłości, które Chrystus na krzyżu okazał Ojcu. Przez uczestnictwo w tym posłuszeństwie świat ma zostać wyprostowany ku Bogu i wyzwolony z grzechu. W tym dziele mnich ma mieć uprzywilejowany udział.\nŚw. Benedykt nie komplikuje ani nie kawałkuje tajemnicy posłuszeństwa. Dla niego „obedientia mandatorum”, „obedientia Regulae” i „obedientia Abbati” to jedna i ta sama rzeczywistość. On nie ma żadnej wątpliwości, że posłuszeństwo przełożonemu utożsamia się z posłuszeństwem Bogu i jest naśladowaniem posłuszeństwa Chrystusa w stosunku do Ojca, naśladowaniem i uczestnictwem. Nie ma tu dla niego żadnego problemu. Cytuje Łk 10,16: „Kto was słucha. Mnie słucha”. Grzesznik zagubiony w regionach nieposłuszeństwa i buntu winien ze wszystkich sił pragnąć wejść w tę tajemnicę posłuszeństwa Syna Bożego. Bo całe Misterium Zbawienia to Misterium Posłuszeństwa, w myśl mocnej wypowiedzi św. Pawła do Koryntian: „Wszystko bowiem rzucił pod Jego stopy… A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich” /1 Kor 15,27-28/.\nTa soteriologiczna wizja powszechnego poddania się Bogu, które stanowi ostateczny cel wszystkiego, nie pozwala św. Benedyktowi na akceptację innej, w dzisiejszych czasach dość rozpowszechnionej, koncepcji posłuszeństwa. Już Pius XII z okazji Kongresu Generałów Zakonów w Rzymie w roku 1950 sygnalizował tę koncepcję, nie bez wypowiedzenia swych poważnych zastrzeżeń. Według autorów tego nowego ujęcia, które na wspomnianym Kongresie zaprezentował teolog dominikański, O. Omez OP, posłuszeństwo jest „złem koniecznym”. Należy je więc możliwie jak najbardziej ograniczać, przyjmując jako dyrektywę zasadę: jak najwięcej wolności – jak najmniej zależności dla prawidłowego rozwoju osoby ludzkiej.\nPosłuszeństwo jest tu wyraźnie nielubiane, św. Benedykt zaś je kocha. Dla niego posłuszeństwo nie jest „złem koniecznym”, które trzeba ograniczać, ale dobrem, którego należy szukać. Reguła wychowuje postawę dążącą do rozszerzenia sfery zależności jako dobra /„bonum obedientiae”/. Poddanie się Bogu w osobie przełożonego jest dla mnicha upragnione /„Abbatem sibi praeesse desiderant”/. W tym stanowczym pragnieniu poddania się starają się być posłuszni nawet jedni drugim /R 71/ „wiedząc, że tą drogą posłuszeństwa idą do Boga” /„Scientes se per hanc obedientiae viam ituros ad Deum”/. Posłuszeństwo ma funkcję jednoczącą człowieka z Bogiem poprzez poddanie się Jego woli. Ono jest sakramentem spotkania z Bogiem poprzez upokorzenie i wyniszczenie Syna Bożego. W takiej pespektywie zasada ograniczania posłuszeństwa do minimum, a rozszerzania niezależności do maksimum nie miałaby sensu, bo uniezależnianie się od Boga nie może stanowić dobra dla człowieka ani być wyrazem jego miłości do Boga.\nPius XII na wspomnianym Kongresie nie odrzucił całkowicie w swoim podsumowaniu metody wychowawczej opartej na maksimum niezależności i minimum posłuszeństwa, ale stwierdził, że taka postawa nie naśladuje już Chrystusowego posłuszeństwa „aż do śmierci krzyżowej” w tym stopniu co posłuszeństwo zakonne w ujęciu tradycyjnym.\nSobór Watykański II wyraźnie potwierdza maksymalizm św. Benedykta w dziedzinie posłuszeństwa, gdy mówi w rozda. 5 Konstytucji o Kościele: „Matka-Kościół cieszy się, że w łonie jego znajdują się liczni mężczyźni i niewiasty, którzy dokładniej naśladują wyniszczenie Zbawiciela i wyraźniej je ukazują… wyrzekając się własnej woli: poddają się oni mianowicie człowiekowi ze względu na Boga w sprawie doskonałości ponad miarę przykazania, aby się w sposób pełniejszy upodobnić do posłusznego Chrystusa” /KK 12/.\nŚw. Benedykt uczy, że nawet bardzo trudne i na pierwszy rzut oka niewykonalne polecenie można wypełnić, jeśli się miłuje posłuszeństwo i bardzo go pragnie, a przy tym ma się ufność w pomoc Bożą /R 68/. Zbyt często w dyskusjach o posłuszeństwie stawia się problem niewłaściwie przenosząc punkt ciężkości zagadnienia na treść nakazu i zastanawiając się czy przełożony zna lepiej wolę Bożą. Zasadniczy problem leży bliżej. Wolą Bożą nie tyle jest to, co mi przełożony nakazuje, ale wolą Bożą jest moja uległość w stosunku do przełożonego dla uczczenia Tajemnicy Wcielenia Syna Bożego. Jeżeli ta uległość będzie, jeżeli będzie we mnie prawdziwe pragnienie poddania się i głód komunii z przełożonym /jak to słusznie uwydatnia Ruch „Focolari”/, to znajdę właściwe wyjście nawet wtedy, gdy sama treść polecenia będzie mogła budzić wątpliwości, i pozostanę na linii pokory i jedności z przełożonym. Taka jest nauka św. Benedykta, która nic nie straciła ze swej aktualności.\nNajdłuższy i najważniejszy rozdział Reguły, rozdział 7 zatytułowany jest „O Pokorze”. Ale pojęcie pokory zawarte w tym rozdziale wykracza daleko poza ramy tego, co zwykliśmy nazywać pokorą. Jest w nim pokazany cały proces „kapitulacji” człowieka przed Bogiem, aż do całkowitego owładnięcia nim przez Boga i dogłębnej wewnętrznej przemiany przez łaskę. Można więc w tym rozdziale widzieć całe „itinerarium” mnicha aż do pełnego zjednoczenia z Bogiem. Pedagogia Reguły opiera się tu przede wszystkim na jednej zasadzie – na zasadzie przemieniającej, dynamicznej obecności Boga.\nKsięga Rodzaju opowiada, że Agar, wypędzona przez Sarę i błąkająca się po pustyni w rozpaczy, została pocieszona i umocniona przez Anioła Jahwe. Potem całe to zdarzenie określiła słowami: „Widziałam Widzącego mnie”. Później studnię, która znajdowała się w tym miejscu, nazwano „Lachaj-Roj”, tzn. „Żyjący, który mnie widzi”. Te słowa dobrze oddają zasadniczą myśl wychowawczą św. Benedykta. On sam przez całe życie był przy studni „Lachaj-Roj”. Jego Bóg to Bóg Żyjący i Widzący. Intensywna świadomość tej obecności i tego wzroku Boga Żyjącego ma być główną zasadą kształtująca duszę mnicha: „Człowiek powinien być przekonany, że Bóg z Nieba patrzy nań zawsze i o każdej porze, a także iż czyny jego w każdym miejscu rozgrywają się przed oczami Bożymi. Aniołowie zaś w każdej chwili donoszą o nich Bogu. Tego władnie chce nas nauczyć Prorok, gdy mówi: „Boże, który przenikasz serca i sumienia” /R7/.\nReguła żąda praktycznego i ciągłego uświadamiania sobie Boga, Jego bliskości i Jego wzroku skierowanego na człowieka. To uświadamianie sobie ma być wytrwale aktualizowane, co stanowi prawdziwe i bardzo ważne ćwiczenie ascetyczne /„sibi ante oculos semper ponens”/. Groźna natomiast dla duszy jest nieświadomość /„oblivionem omnine fugiat”/, która uniemożliwia spotkanie i zrywa życiodajny kontakt. Ten żywy kontakt z Bogiem jest głównym i niezastąpionym „narzędziem” wychowania, podźwignięcia, uzdrowienia i uświęcenia człowieka. Według Reguły człowiek może być wychowany tylko Bogiem /sit venia verbo!/.\nW naturalnym procesie rozwoju człowieka nie od samego zarania dzieciństwa jest on w posiadania zasad moralnych, aby się mógł nimi kierować. Pierwszą formą sumienia dziecka jest spojrzenie w oczy matki czy ojca, aby odczytać w nich ocenę własnego postępowania i rozbudzić w sobie pierwsze intuicje moralne. Człowiek dorosły już tego nie potrzebuje, bo ma swoje zasady i umie się nimi posługiwać. Jeżeli jednak ma być świętym, ta umiejętność mu nie wystarczy. Musi wrócić do tej pierwszej metody konfrontacji osobowej, metody dziecka. Ale teraz już nie w oczach matki czy ojca, ale w oczach Bożych znajdzie światło dla swego sumienia.\nW rozdziale „O Pokorze”, w którym należy widzieć syntezą drogi uświęcenia, Reguła nie poleca żadnych specjalnych środków, żadnych ćwiczeń mających na celu nabranie pogardy dla samego siebie. Życie przed obliczem Bożym w ciągłej świadomości tego, kim Bóg jest, stwarza najlepsze warunki dla daru bojaźni Bożej, która stanowi fundament wszystkich cnót.\nŚw. Benedykt troszczy się o to, aby obraz Boga w świadomości mnicha nie był jednostronny. Mnich ma sobie uświadamiać ojcowską dobroć, cierpliwość i miłosierdzie Boże, ma też rozmyślać o niepojętej chwale przyobiecanej sprawiedliwym. Ale pamiętać ma również o nieskończonym Majestacie Stwórcy, o powadze Bożych przykazań, o odpowiedzialności wiecznej. Ta ciągła konfrontacja z całą prawdą rodzi wewnętrzną powagę i bojaźń Boża stopniowo ogarnia duszę. Czymże jest ta bojaźń Boża, którą Pismo święte tak wysoko wynosi? Ona ma jakby dwa aspekty. Jest to 1/postawa adoracyjna w stosunku do Boga, której najpełniejszym wyrazem Test „Opus Dei” czyli liturgiczna służba Boża, nadającą całemu monasterowi charakter świątyni pełnej chwały i uwielbienia Boga; 2/postawa ciągłego praktycznego liczenia się z Bogiem, z Jego wolą, z Jego przykazaniami, z odpowiedzialnością przed Nim. W tym znaczeniu bojaźń Boża to właśnie to samo, co delikatność sumienia, inaczej mówiąc, co wyrobienie duchowe. Jest to pierwszy i fundamentalny dar Ducha Świętego i jakby podkład pod wszystkie inne dary. Przy nominacjach na odpowiedniejsze urzędy św. Benedykt stawia kandydatowi warunek, aby był „timens Deum”. Ta norma jest dziś, również aktualna, bo żadne zdolności kandydata nie stanowią takiej gwarancji jak delikatne liczące się z Bogiem sumienie.\nCzytający rozdział 7 Reguły „O Pokorze” doznaje pewnego zaskoczenia, bo ostatnie stopnie pokory wydają się o wiele mniej wzniosłe i łatwiejsze od pierwszych. Opanowanie mowy i śmiechu, o którym mówią stopnie IX, X, XI wydaje się o wiele łatwiejsze i wiele mniej doskonałe niż taki np. stopień VII, który polega na głębokim wewnętrznym przekonaniu, że się jest najgorszym za wszystkich ludzi. Aby prawidłowo zrozumieć i odczytać doktrynę tego rozdziału, trzeba przyjąć, że kolejność stopni nie wyraża w myśli Autora wzrostu doskonałości. Rysując linię rozwojową pokory Święty Patriarcha prowadzi ją od głębi wewnętrznego człowieka ku peryferii i dlatego zewnętrzne przejawy pokory znajdują się na dalszych stopniach. Usposobienie nazwane tu „pokorą” musi najpierw ogarnąć wnętrze duszy i w niej się zakorzenić, a następnie z głębi wewnętrznej przemiany przenikać coraz bardziej i coraz wyraźniej na podobieństwo ewangelicznego kwasu całego człowieka, nie wyłączając zewnętrznych przejawów jego osobowości.\nZ zasadniczej konfrontacji wewnętrznej z Bogiem /I stopień/ wypływa lęk przed własną wolą, jakby czerwone światełko, które się zapala, gdy chcemy zbyt śmiało i niezależnie postąpić /II stopień/. Ten lęk przed odchyleniami własnej woli rodzi pragnienie całkowitego oddania tej woli Bogu przez posłuszeństwo, aby pełniej naśladować Chrystusa w Jego posłuszeństwie wobec Ojca /III stopień/. W pełnieniu posłuszeństwa mnich niechybnie natrafi na wielkie trudności, a nawet i niesprawiedliwości. Będzie musiał wszystko wytrzymać, upokorzyć się, wyciszyć w sobie wszelką skargę miłości własnej, po prostu „wytrzymać Boga” i Jego niezrozumiałe drogi. Tu pokora przybiera formę cierpliwości /IV stopień/. To usposobienie prowadzi do wewnętrznego zadowolenia i radości we wszystkich sytuacjach i we wszystkich obowiązkach, bo mnich uważa, że wszystko jest za dobre dla niego /VI stopień/. W końcu dochodzi do samego dna pokory wewnętrznej i już nie tylko ustami wyznaje, że jest najpodlejszy i najsłabszy ze wszystkich, lecz jest o tym również najgłębiej przekonany. Wówczas upokarza się i mówi z Prorokiem: „Ja zaś jestem robak, a nie człowiek, pośmiewisko ludzi i wzgarda pospólstwa”/Ps 22,7; VII stopień/.\nAle łaska, która obficie spływa i wypełnia głęboką dolinę pokory, od wewnątrz przenika i ogarniać zaczyna stopniowo także zewnętrznego człowieka i wszystkie zewnętrzne przejawy osobowości słodką dyscypliną Bożego działania, które całego człowieka przepromienia i przemienia. Ostatnie stopnie pokory mówią o tej przemianie człowieka zewnętrznego do pełnej harmonii Bożej między duchem zjednoczonym z Bogiem a ciałem, osiągniętej dzięki całkowitemu przeniknięciu i przetworzeniu całej istoty ludzkiej przez łaskę. Wtedy już z głębin tak oczyszczonego ducha wytryśnie nieznane tajemnicze źródło przeczystej miłości: „Przeszedłszy wszystkie owe stopnie pokory, mnich dojdzie wkrótce do tej miłości Boga, która jako doskonała usuwa precz bojaźń. I co poprzednio tylko z obawy wypełniał, tego wszystkiego będzie teraz przestrzegał bez żadnego trudu, z przyzwyczajenia, niejako w sposób naturalny, już nie ze strachu przed piekłem, lecz z miłości do Chrystusa, bo nawykł już do dobrego i znajduje radość w cnocie. Oto co przez Ducha Świętego zechce Pan objawić łaskawie w słudze swoim oczyszczonym z błędów i grzechów” /R 7/.\nJeżeli monaster benedyktynki ma być drogą powrotu syna marnotrawnego do Ojca, musi być miejscem Chrystusa, który jest drogą jedyną. Studiujących Regułę uderza właśnie jej chrystocentryzm. Jak widzieliśmy, cały system ascetyczny Benedykta ma strukturę wybitnie paschalną. Z Chrystusem razem mnich ma się upokorzyć i rzucić pod stopy Ojca, aby dojść do miłości doskonałej, który jest już przedsmakiem zmartwychwstania i życia wiecznego.\nOsoba Chrystusa jest wciąż mnichowi przypominana i jakby wszechobecna w Regule. Na samym początku Prologu życie mnisze jest przedstawione jako żołnierska drużba Chrystusowi, prawdziwemu Królowi. To Chrystus przychodzi do wspólnoty w osobie gości i pielgrzymów, którzy mają być odpowiednio z miłością pełną czci przyjmowani. Jego trzeba dostrzegać w ubogich i potrzebujących, którzy dlatego mają być traktowani z religijnym szacunkiem i miłością. Chrystusowi się służy w braciach chorych… Posłuszeństwo, jakiego żąda św. Benedykt, jest cechą tych, „którzy nic nie mają droższego nad Chrystusa” /R 5/. W Prologu do Reguły Święty Patriarcha zapowiada, że celem jego „szkoły służby Pańskiej” i jej programem jest, abyśmy podążali ścieżkami Pana za przewodna Ewangelii, abyśmy zasłużyli na oglądanie Tego, który nas wezwał do swego królestwa. Ku temu Królestwu idziemy, a raczej „biegniemy” niezmordowanym wysiłkiem. Eschatologiczna chwała tego Królestwa jest wciąż przed oczami Świętego Zakonodawcy, który Prolog do Reguły zakańcza słowami: „Gdy będziesz postępował naprzód w cnotach zakonnych i w wierze, serce ci się rozszerzy i pobiegniesz drogą przykazań Bożych z niewysłowioną słodyczą miłości. Tak więc nie odstępując nigdy od nauki Pana, w Jego nauce wytrwajmy w monasterze aż do śmierci, abyśmy przez cierpliwość stali się uczestnikami Męki Chrystusowej i zasłużyli na udział w Jego Królestwie”.\nAle chrystocentryzm św. Benedykta w sposób zupełnie szczególny objawia się w samej strukturze monasteru i życia benedyktyńskiego, która jest bardzo teologiczna i eklezjalna. Św. Benedykt na wybitnie eklezjalną wizję swojego instytuty. Wspólnota powstaje i żyje wokół Chrystusa-Opata, podobnie jak Kościół, zarówno powszechny jak i lokalny, powstaje i utrzymuje się wokół Chrystusa, którego reprezentuje i uobecnia żywy człowiek. Kościół nie stoi tylko miłością braterską między wiernymi, ale ma mocną strukturę. Punktami węzłowymi, dokoła których się wierni gromadzą i w których się jednoczą, aby stanowić jeden Kościół, są papież i biskupi. Bez tej struktury nie ma Kościoła. Miłość jej nie zastąpi. Tak jest i w Regule; o wspólnocie stanowi uobecniony Chrystus w osobie Opata. Cała funkcja Opata, cała jego wielka władza wypływa z tego jednego teologicznego założenia: „Christi vices agere i monasterio creditur” /R 2/. Św. Benedykt od początku do końca Reguły jest z tym założeniem konsekwentny. Wspólnota monastyczna jest wspólnotą teologiczną, organizmem, Kościołem.\nNie tak dawno pewien konferencjonista należący do Zgromadzenia apostolskiego twierdził, że wielką zasługą Soboru Watykańskiego II było odkrycie teologii wspólnoty. Zakonnik ten mógł tak widzieć, ponieważ w jego Zgromadzeniu nie odczuwano potrzeby teologii wspólnoty. Zgromadzenie było podzielone, placówki duszpasterskie o składzie przypadkowym i niestabilnym. Sens takich wspólnot był przede wszystkim praktyczny, a ich sens teologiczny mógł nie być zauważony. Zakon św. Benedykta żył od początku tą teologią.\nNie tylko wokół żywej osoby Chrystusa-Opata tworzyła się i trwała jedność rodziny mniszej, ale /i tu mamy drugi rys wybitnie eklezjalny/ tworzyła się i trwała wokół wspólnie przeżywanej Liturgii, która nadawała rytm całemu życiu w monasterze.\nTaka eklezjalna struktura wspólnoty mniszej pociągała za sobą również głębokie przeżywanie tajemnicy komunii eklezjalnej jako wartości podstawowej, co znalazło swój wyraz nawet w benedyktyńskim kodeksie karnym. Za poważniejsze przewinienia największą karą było wyłączenie ze społeczności, podobnie jak w Kościele Powszechnym. Owo wyłączenie, podobnie jak ekskomunika kościelna, miało dwa stopnie w zależności od wielkości winy. Wszystkie inne kary, nawet najdotkliwsze, były uważane za mniejsze wobec kary wyłączenia ze społeczności z powodu głębokiego duchowego sensu tej kary.\nJeszcze jedną charakterystyczną cechą wspólnot benedyktyńskich jest to, co by można określić jako ich organiczność. Jest w nich jakaś przewaga elementu organicznego nad organizacyjnym, jakby szczególne umiłowanie i naśladowanie samego życia. Subtelne wyczucie wartości naturalnych i ich głębokiej harmonii z porządkiem nadprzyrodzonym doprowadziła Benedykta do przyjęcia formy życia zbliżonej do życia rodzinnego. Stałość miejsca, trwałość i ojcowski charakter funkcji Opata przyczyniły się z pewnością do rozwinięcia i utrwalenia tego modelu rodzinnego, co czyni życie benedyktyńskie tak bliskim naturze ludzkiej i tak pełnym wdzięku. Monastery benedyktyńskie to prawdziwa rodziny. Każda jest inna, każda ma swojego ducha i swoją atmosferą, każda jest autonomiczna i sama kształtuje swojo oblicza, w zależności od ludzi, którzy do niej należą, od darów Bożych, które mają, od osobowości Ojca Opata, od środowiska, w którym się monastyr znajduje, i od zadań, jakie w tym środowisku zależnie od potrzeb tegoż i od talentów swoich członków może podejmować. W niedługim czasie monastyr ufundowany wykuwa sobie oblicze własne, zupełnie odmienna od oblicza opactwa macierzystego. Powstaje w ten sposób pluralizm benedyktyński, który nie jest sztucznie robiony, ale który po prostu wynika z życia i dlatego jest prawdziwy i stanowi rzeczywiste bogactw. Ten swoisty benedyktyński sposób bycia i odczuwania sprawiał, że Benedyktyni na ogół bronili się przed centralizacją, a tam gdzie do pewnej centralizacji dochodziło, zachowywano znaczną autonomią monasterów. Ten swoisty pluralizm świadczy o wielkiej szerokości i elastyczności Reguły, która jest wspólnym dobrem tylu i tak różnych wspólnot, a przy tym pozostaje fundamentem i natchnieniem ich wszystkich. To czyni, że Reguła się nie starzeje i dziś jeszcze różne nowe powstające grupy po nie sięgają.\nProces rozrastania się Zakonu również metody swe zapożycza od przyrody, naśladując podział komórek żywych albo wyrajanie się pszczół. Wspólnota macierzysta wyłania z siebie nową już zdolną do samodzielnego życia i do wypracowania swojej własnej drogi.\nZakon ma również swoje oryginalne metody apostolstwa. Sposób benedyktyński polega nie tyle na pracy misjonarzy w pojedynką, ile na tworzeniu w krajach pogańskich wielkich ośrodków żyda mniszego. Europa została doprowadzona do wiary i wychowana w niej przez takie właśnie ośrodki, które promieniowały modlitwą, wiarą, nauką i kulturą. Benedyktyni apostołowali więcej przez takie właśnie promieniowanie swoich wspólnot i ich siłę przyciągania niż przez pracę misyjną rozsianą w terenie i docierającą wszędzie poprzez sieć małych placówek. Dzisiejsza ludzkość rozbita i zatomizowana znowu odczuwa wielką potrzebą takich ośrodków stabilnych i pełnych pokoju.\nZ tym benedyktyńskim „naturalizmem” łączy się bogactwo relacji międzyosobowych. Styl rodzinny opactw benedyktyńskich bardzo rozwija i pogłębia braterstwo między członkami. W monasterach OSB jest ono szczególnie mocne i serdeczne. Ale jest nie tylko braterstwo, jest także i ojcostwo i synostwo. Żyjemy w czasach odkrywania braterstwa między ludźmi, co jest niewątpliwie wielką łaską, ale jednocześnie zaczynamy gubić ojcostwo, a z nim synostwo. Od ojcostwa odstrasza nas slogan „paternalizmu”. Opierając się zbyt wyłącznie na Mt 23,9 /„nikogo nie nazywajcie waszym ojcem”/ i wykładając ten tekst raczej po linii sekciarskiej ciasnoty niż w duchu szerokości katolickiej, nie zauważamy całej nauki Nowego Testamentu o duchowym ojcostwie /1 Kor 4,15; Gal 4,19; 1 Tm 1,2; 1 P 5,14; 1 J 2, 1; 3 J 4/. To prawda, że nie ma poza ojcostwem Bożym innego ojcostwa duchowego, tak jak nie ma innego kapłana i innego pasterza poza Chrystusem. Ale istnieje ojcostwo jako uczestnictwo w ojcostwie Bożym, tak jak istnieją przez uczestnictwo kapłani Nowego Testamentu i ten, któremu Jezus powiedział: „Paś baranki moje” słusznie jest nazwany pasterzem. Sterroryzowani sloganem „paternalizmu” ukutym przeciwko zbyt protekcjonalnym i odgórnym formom przełożeństwa, zagubiliśmy cały niezmiernie bogaty wymiar ojcostwa w Kościele, któremu odpowiada wymiar synostwa. Przyczyniło się do tego z pewnością radosne odkrywanie braterstwa, które jest chlubą naszych czasów, ale takie braterstwo „spłaszczone”, redukujące bogate relacje międzyludzkie do jednej płaszczyzny, jest jednak mocno zubożałe. Nie będzie w pełnym wymiarze człowiekiem ani chrześcijaninem ten, kto nie zna ani delikatnej i pełnej czci miłości synowskiej, ani tkliwej, wyrozumiałej i wymagającej miłości ojcowskiej. Redukowanie wszystkiego do wymiaru braterstwa okalecza człowieka. „Pietas paterna” i „pietas filialis” to z pewnością wielkie ludzkie i chrześcijańskie cnoty. W monasterze benedyktyńskim wzorowanym na rodzinie istnieje to wielkie bogactwo międzyludzkich relacji, które wychowuje mnicha ku jakiejś pełni.\nPrzełożeństwo benedyktyńskie, mocno oparte na teologicznej strukturze Zakonu, ma pewne cechy specyficzne jemu tylko właściwe. Podobnie jak Biskup w Kościele lokalnym jest zasadniczo dożywotni, tak i Opat benedyktyński nie był obierany na określoną kadencję. Mnisi przez ślub stałości również do monasteru należeli dożywotnio. Więź, która w ten sposób powstawała między mnichami braćmi, a także między wspólnotą a Opatem, miała charakter rodzinny, mocny, serdeczny, jednocześnie nadprzyrodzony i naturalny, z bardzo silnym elementem stabilności i pokoju. Nie ma oczywiście systemu, który by miał same plusy a żadnych minusów, ale gdy się widzi, ile niepokoju i różnych niebezpieczeństw dla ducha wnosi do dzisiejszych Zgromadzeń towarzysząca krótkim kadencjom, a nierzadko niemal ko-ekstensywna z nimi „atmosfera przedwyborcza”, z jej tendencją do naturalizmu, do krytyki, do podważenie autorytetów, do ingerowania wszystkich we wszystko…, gdy się widzi, że na życie duchowe, które jest celem instytucji zakonnej, nie ma już odpowiedniego nastroju, ani skupienia, ani sił, to nabiera się uznania dla wartości starej, spokojnej i wypróbowanej formuły benedyktyńskiej. Mój Ojciec Opat, któremu w Belgii podlegałem był przełożonym przez 46 lat. Autorytet miał ojcowski niekwestionowany. Mógł spokojnie rządzić i wychowywać całe pokolenia mnichów. Miał wielkie doświadczanie. Był naprawdę ojcem i łatwiej było o synowską szczerość wobec niego niż w stosunku do przełożonego, który za rok lub dwa wróci do szeregu. Ponadto, gdy się ma przełożonego dożywotniego, nie traci się czasu na krytykowanie i narzekanie, ale trzeba się samemu wziąć za łeb, aby się z nim dogadać, skoro nie ma uzasadnionych nadziei ani na zmianę osoby, ani na zmianę miejsca ze względu na ślub stałości. Taka sytuacja sprzyja wyrobieniu prostej wiary i ducha pokoju.\nAle pozostaje pytanie czy taka wielka władza, jaką Reguła przyznaje Opatowi, nie jest niebezpieczna? To prawda, św. Benedykt daje Opatowi pełnię władzy, ale cała Reguła świadczy o tym jak bardzo Święty Patriarcha nienawidzi arbitralności w rządzeniu. Aby uwolnić Opata od pokusy autokratyzmu, poświęca przełożeństwu rozdziały 2 i 64 Reguły. Należą one do najpiękniejszych w Regule. Każdy przełożony, obojętnie z jakiego Zakonu, może z wielkim pożytkiem uczynić je przedmiotem swoich rozmyślań. „Opat nie ma niczego nauczać ani wymagać, co by było „extra praeceptum Domini”, ale jego wymagania, jego nauczanie słowom i przykładem ma być zaczynem Bożej sprawiedliwości w duszach uczniów” /R 2/. On ma być pasterzem i lekarzem dusz. Ma służyć wszystkim i dostosowywać się do różnych charakterów i temperamentów /„Omnibus se conformet et aptet”/. Za wszystkich i za każdego życie i postępowanie odpowiedzialny jest przed Bogiem.\nKościół okazuje wielkie zaufanie Biskupom udzielając im bardzo rozległych uprawnień. Podobnie postępuje św. Benedykt w stosunku do Opata. Silna władza Opata jest w jago oczach czynnikiem wewnętrznego pokoju we wspólnocie i stabilizacji charakterów. Jego instynkt prawdy ontologicznej domaga się, aby Opat był w pełnym znaczeniu tego słowa ojcem i przełożonym.\nAle właśnie dlatego chce go niejako „osaczyć od góry”, tzn. tak go postawić w nieustannej konfrontacji z Panem i Sędzią Najwyższym, aby utrzymująca się tym sposobem bojaźń Boża stała się dla niego najlepszym wewnętrznym regulatorem i nieustannym ostrzeżeniem przed wszelkim nadużyciem władzy. Opat powinien mieć Radę Starszych, których zdania powinien zasięgać. W sprawach większej wagi powinien zwoływać wszystkich braci na naradę i każdemu ma dać możność wypowiedzenia się, bo niekiedy Duch Święty daje swe natchnienie najmłodszemu, jak się to w młodzieńcach Samuelu i Danielu okazało /R 3/. Ale Kapituła to nie parlament. Nikt nie chce tam swego zdania przeforsować, ani mowy być nie może o jakichś stronnictwach. Każdy mówi to, co mu się przed Bogiem słuszne wydaje, aby w ten sposób wspólnym wysiłkiem przy pomocy łaski Bożej odnaleźć drogę Pańską. Każdy przynosi w darze światła, jakich mu Bóg dla wspólnego dobra udziela. Te światła przynosi Opatowi, do którego należy podsumowanie i decyzja. Ale wtedy już dyskusja skończona i wszyscy mają się w tej decyzji zjednoczyć, by przejść do wykonania. Decyzja, która wyzwala od możliwości nie kończących się dyskusji, jest z pewnością czymś dobroczynnym.\nŚw. Benedykt chce, aby przełożony był przełożonym i nie wstydził się tego, że nim jest, ale uwierzył w swój charyzmat. Dziś, kiedy samo wspomnienie posłuszeństwa, autorytetu czy władzy wywołuje reakcje alergiczne, jakby chodziło o agresję przeciwko osobie i jej wolności, szuka się dla przełożonych mniej „kompromitujących” tytułów. Nazywa się ich „odpowiedzialnymi”, mówi się, że funkcja ich polega na tym, aby byli „animatorami”, aby byli braćmi, sługami… Wszystko to bardzo słuszne, ale wszystkie te określenia mobilizuje się po to, aby nie wymówić przykrego słowa: „przełożony”. Atoli te różne określenia i tytuły wyrażają tylko pewne przymioty, określają sposób i ducha, w jakim należy przełożeństwo sprawować, lecz nie mówią czym ono jest. Bo „animatorem” może być każdy, kto ma do tego zdolności, a przełożony może tych zdolności nie mieć. Tytuł zaś „odpowiedzialnego” nie przynosi zaszczytu wspólnocie, która przecież nie składa się z ludzi nieodpowiedzialnych. Odpowiedzialnym może być i powinien być każdy zakonnik, a przełożony wspólnoty może być tylko jeden.\nTa dzisiejsza wstydliwość z powodu posiadanej władzy, to jej zamazywanie i ten lęk przed otwartą jej afirmacją, wszystkie to niezdrowe dzisiejsze tendencje u przełożonych wypływają często z braku prostej wiary we własny charyzmat przełożeński, z lęku przed opinią, która nie lubi autorytetu, a czasem może i z pewnego ducha konformizmu a nawet demagogii.\nŚw. Benedykt natomiast mocno afirmuje władzę. Uważa jej istnienie i działania nie tylko za niezbędne, ale i za dobroczynne, bo taka władza mocna i szczerze przyjęta z miłością i wdzięcznością może stać się dla mnichów odpowiednim ołtarzem dla ich ofiary posłuszeństwa. Przełożony, który stara się unikać wszelkich oznak swojego przełożeństwa, bo taka jest dzisiaj moda, który nie siądzie na pierwszym miejscu, który unika przewodniczenia, który chce się wtopić we wspólnotę, aby zniknąć… nie podobałby się św. Benedyktowi. Ola niego Opat niech z całym spokojem i wiarą będzie tym, kim jest. Niech to będzie widoczne, skoro przewodnictwo jest jego obowiązkiem, niech przewodniczy. Myślę, że taka postawa, jest może wbrew pozorom, bardzo nowoczesna, jeżeli za nowoczesność będziemy uważać nie to, co się dzisiejszemu człowiekowi najbardziej podoba, ale to, co mu jest najbardziej potrzebne. Człowiek potrzebuje wolności, ale potrzebuje również dyscypliny, aby się jego wola nie rozprzęgła. I dlatego właśnie dzisiaj jedną z wielkich potrzeb życie zakonnego jest silna, na wierze oparta i z wiarą akceptowana władza przełożonych. Przy władzy słabej i kwestionowanej nawet jedność wspólnoty jest zagrożona z braku osi, dokoła której ma się ona wytworzyć i trwać.\nNiektóre opactwa benedyktyńskie odchodzą dziś od systemu Opatów dożywotnich. Wprowadzając taką zmianę, może nie zdają sobie sprawy z tego, jaką lawinę skutków ubocznych pociąga za sobą naruszenie ważnego elementu w harmonijnej i w ciągu wieków sprawdzonej całości. Spośród tych skutków ubocznych zapewne wiele będzie niechcianych i nieprzewidzianych, które jednak będą logiczną konsekwencją wprowadzonej zmiany. Będą wśród nich może takie pozorne nic nie znaczące imponderabilia, które jednak w życia są ważne, jak np. trudna do określenia, ale jednak uchwytna zmiana klimatu duchowego w monasterach OSB. Oby nie musieli się Benedyktyni kiedyś skarżyć na wtargnięcie elementów obcych i naruszenie owej nieocenionej „Pax benedictina”.\nOsobiście myślę, że dożywotnich Opatów benedyktyńskich nie należy się obawiać. Jeżeli kapłan diecezjalny może się odważyć na dożywotniego Biskupa, jeżeli nie brak i takich straceńców, którzy godzą się nawet na dożywotnią żonę czy męża i – co dziwniejsze – ogół nie uważa ich za bohaterów, to dlaczego miałbym się tak bać dożywotniego Opata?\nTo, co może przede wszystkim należy w Zakonach zachować z dziedzictwa św. Benedykta, to świadomość, że kwintesencją ducha zakonnego jest pokora. Ona daje zakonności mocny kręgosłup. Z tym niestety nie jest dobrze. Nie zdajemy sobie nawet sprawy, do jakiego stopnia we współczesnym życiu zakonnym duch pokory został zastąpiony przez ducha kariery, który jest istotą światowości. Taki błąd u podstaw duchowego wartościowania staje się przyczyną naszych wielkich bied i naszych nierozwiązalnych problemów.\nZanika dziś typ mnicha, żołnierza frontowego, który nie chce, by się z nim cackano, który pragnie aby przełożony brał na serio jego ofiarę posłuszeństwa i śmiało żądał od niego, a nie skradał się do niego po linii spiralnej jak niedoświadczony saper do niewypału, którego radością i chlubą jest sama jego ofiara zakonna bez niepotrzebnych dodatków.\nJednym ze strasznych słów, które ostatnio wymyślono, jest słowo „dowartościowanie”. Nasze „dowartościowanie” braci właśnie takimi dodatkami operuje. Zamiast okazać szacunek dla ich uprzywilejowanej pozycji na drodze kenozy zakonnej chcemy ich maksymalnie upodobnić do księży przez strój, uprawnienia, funkcje itp., aby im jak najbardziej osłodzić to, że nie są kapłanami, co odczuwamy jako upośledzenie i brak wartości. Przychodzi na myśl infułat, który zamiast cieszyć się swym kapłaństwem, stroi się w różne fatałaszki, aby jak najmniej odczuwać tę „bolesną rzeczywistość”, że jest tylko zwykłym kapłanem, zamiast zdrowej radości z pełnowartościowej profesji zakonnej bracia przez takie „dowartościowanie” zaczynają swój stan odczuwać jako upośledzenie. Na miejsce ducha pokory wszedł duch kariery i natychmiast problemy stają się nierozwiązalne. Wszystko wskazuje na to, że trzeba nam się dobrać do samych korzeni naszej zakonności, jeśli chcemy się wydostać z obecnego zamglenia i widzieć jasno.\nMówimy dziś dużo o tak zwanej „partycypacji”. Św. Benedykt określa normy tej partycypacji w trzecim rozdziale Reguły, gdzie mówi o wzywaniu braci na radę. Ale czego zupełnie w Regule nie ma, a co dziś staje się powszechne, to owo pragnienie wpływania na rządy. Otóż to jest zupełnym przeciwieństwem ducha zakonnego. Mnich przychodzi do monasteru, aby do dna się upokorzyć przed Panem. Nie do pomyślenia jest, aby w prostocie takiej postawy mogło się znaleźć miejsce na jakieś pragnienie wpływania na rządy klasztorem. Przeciwnie, on chce, aby nim rządzono. Ponieważ powołanie mnisze stanowi cząstkę wielkiego Misterium Pokory Syna Bożego, nie należy zwykłych praw socjologii naturalnej stosować bez odpowiednich adaptacji do życia wspólnot mniszych, jeśli się nie chce spowodować wypaczeń. A zatem ostrożnie z tym pojęciem „partycypacji”! Możemy tu popsuć arcydzieło Boże.\nCo ludzi dzisiejszych tak bardzo pociąga do monasterów benedyktyńskich? Może przede wszystkim odczucie harmonii i jakby stężenia głębokiego i bezbrzeżnego pokoju, który nie jest ze świata, a nawet znajduje się w wielkim kontraście z dzisiejszym zmąconym i do głębi niespokojnym światem. Wielu duchownych i świeckich, będących w gościnie w opactwach benedyktyńskich, zwraca na to uwagę.\nTo odczucia harmonii i pokoju opanowuje nieraz już w samym zetknięciu z architekturą monasteru i kościoła z jego położeniem i krajobrazem. Gdy wchodzimy, ogarnia nas milczenie i zapach modlitwy. Stopniowo odsłania się przed nami pewien ład onkologiczny, jakaś atmosfera obiektywnej prawdy, której bez napięcia poddane jest wszystko. Wszystko jest na swoim miejscu i w równowadze z innymi elementami całości.\nMonaster jest „domem Bożym”, domem modlitwy i modlitwa wypełnia go rzeczywiście, ale nie wyłącznie. Uderzająca jest równowaga między modlitwą i pracą, pracą poważną, intensywną, ale spokojną, naznaczoną duchem modlitwy i jakby wciągniętą w jej potężny nurt.\nŻycie mnisze jest całe dla rozwoju łaski nadprzyrodzonej, ale przy tym co z równowagą między łaską i naturą! Mnisi ewangelizowali, pisali dzieła mistyczne, przepisywali dla potomności Pismo święte, dzieła dawnych Świętych i Ojców Kościoła. Ale oni także prowadzili szkoły, przepisywali dzieła starożytnej literatury greckiej i łacińskiej, uczyli rolnictwa, ogrodnictwa, rzemiosł, budowali nawet drogi i mosty…, afirmując wszystko co dobre. Nic nie jest zlekceważone, wszystko jest traktowane poważnie. Reguła mówi o miłości, o pokorze, o modlitwie…, ale mówi również o cechach dobrego ekonoma klasztornego, o rzemiosłach, o pracy w polu, mówi też, że administracja monasteru powinna być mądra i przez mądrych prowadzona, jak przystało na Dom Boży /„Domus Dei a sapientibus et sapienter administratur” R 53/.\nZnamienna jest także równowaga między wspólnotą a jednostką. Z jednej strony przez miłość i pokorę mnich się wtapia we wspólnotę i jakby w niej ginie, a z drugiej strony tak mocno podkreślone są prawa osoby, jej oryginalność, z którą musi się liczyć i której musi służyć Opat, jej dobro, o które musi się troszczyć cała rodzina mnisza. Cała organizacja monasteru jest tak pomyślana, aby stworzyć najlepsze warunki dla rozwoju osobowego członków. Ta sama równowaga między wspólnotą a jednostką uderza w organizacji życia modlitwy, które znajduje swój najwyższy wspólnotowy wyraz w Liturgii, ale sama Liturgia staje się obfitym źródłem dla pobożności osobistej każdego. Życie duchowe każdego czerpie ponadto obfitą strawę z długich godzin poświęconych na „lectio divina”.\nCharakterystyczna jest ta równowaga między intelektem a sercem. Benedyktyńska metoda formacji chroni zarówno przed suchym intelektualizmem jak i przed agnostycyzmem, budującym życie duchowe na uczuciu. Studium Pisma świętego i Ojców Kościoła prowadzi do głębokiej wiedzy teologicznej. Lektury te stanowiły strawę wyjątkowo zdrową, karmiąc jednocześnie i umysł i serce prawdą gorącą, nie nazbyt spekulatywną, ale i nie wyłącznie moralizującą. Wielki znawca średniowiecza, O. Jean Leclercq OSB, poświęca wiele uwagi „teologii monastycznej”, którą odróżnia od „teologii scholastycznej” jej współczesnej, choć powstałej nieco później. Tę bardzo ważną równowagę między intelektem a sercem w późnym średniowieczu utracono. Nastąpiło rozdwojenie, wysuszająca spekulacja wywołała reakcję o charakterze pietystycznym, nieufną w stosunku do poznania.\nMonastyry benedyktyńskie swe umiłowanie i akceptację Bożego ładu wyrażają również zewnętrznie. Reguła nakazuje pewien rytm przyrodniczy. Życie mnichów ma się stosować do rytmu pór roku, do krótszych lub dłuższych dni i nocy.\nAle w sposób szczególny same myśl ascetyczna św. Benedykta promieniuje pokojem. Bo Święty Patriarcha prowadzi człowieka do całkowitego poddania się Bogu. Człowiek, który wypadł z Bożego ładu, ma powrócić i wejść z powrotem w ten Boży ład uniwersalny, ład wszechrzeczy, któremu ma się poddać, z którym ma się zintegrować i stać się jago częścią, w którym ma niejako zniknąć jak cegiełka w murze jedynej świątyni budowanej przez Pana i ogarniającej wszechświat. Gdy człowiek jak ta cegiełka znajdzie wreszcie swoje miejsce w tej jedynej olbrzymiej Budowie Pańskiej, wtedy się w nim wszystko ukoi i znajdzie ten pokój bezbrzeżny – „tranquililtas ordinis”. Monaster i cały jego ontologiczny ład jest jakby sakramentem tego ładu wszechrzeczy. Gdy sobie to uświadomimy, łatwo jest zrozumieć olbrzymi wpływ mnóstwa rozsianych po Europie monasterów benedyktyńskich na powstawanie kultury europejskiej, która kształtowała się pod wpływem wizji Bożego i chrześcijańskiego ładu.\nAle punktem kulminacyjnym i jakby zwornikiem sklepienia tego ontologicznego ładu wyrażonego w monasterach i ich życiu, jest „Opus Dei” – Modlitwa liturgiczna. Wspólnota monastyczna znajduje w niej swój szczytowy wyraz i swą najpełniejszą realizację eklezjalną. Pokój i wielkie piękno Liturgii, ta nieustannie podejmowana „Pieśń nowa” łączy ziemską świątynię z niewidzialnymi chórami Aniołów i Świętych i wprowadza wciąż na nowo ten świat w najwyższy ład i najwyższą harmonię niebieskiej adoracji i chwały.\n„Omnis illa Deo sacra et dilecta civitas plena modulis in laude et canore iubilo Trinum Deum Unicumque cum fervore praedicat”.\n/Off. Dedic. Eccl./\n1980.10.14 – Rzym – Kongregacja Nauki Wiary, Normy dyspensowania od celibatu kapłańskiego


Wszystko w terminie | Kurier Poranny\nRedakcja 6 stycznia 2009, 15:00\nJaki był dla Twojego biznesu rok 2008? Odpowiadają podlascy biznesmeni.\nMaciej Bołtruczyk, właściciel studia architektonicznego Projekt MB w Białymstoku\nTen rok, muszę przyznać, to był naprawdę bardzo dobry rok. Prowadzę działalność już trzeci rok i ten mogę zaliczyć do najlepszych. Przede wszystkim jestem szczęśliwy, że wszystkie moje budowy zakończyły się w terminie - to bardzo ważne dla architekta. A nie było to łatwe, bo prowadziłem kilka projektów jednocześnie. Pracy było zatem sporo, ale najważniejsze, że udało się wszystko zgrać pod względem organizacyjnym. Klienci byli zadowoleni, że wszystko poszło zgodnie z planem i święta będą mogli spędzić we własnych domach. Mnie, oczywiście, również sprawiło to wiele radości.\nMinone dwanaście miesięcy mogę zaliczyć do udanych także dlatego, że zdołałem dobrać ekipy sprawdzone i świetne w tym, co robią. Są to ludzie, na których można polegać.\nCzy 18.01.2022 w woj. podlaskim jest smog? Sprawdź stężenie PM2.5 i PM10\nCzy 18.01.2022 w woj. podlaskim jest smog? Podajemy aktualny poziom PM10 i PM2.5. Upewnij się, że przebywanie na zewnątrz w woj. podlaskim jest zdrowe....\nGdzie nie będzie prądu w podlaskim 18.01? Sprawdź planowane wyłączenia prądu oraz awarie


Spawanie światłowodów - Usługi - Favore.pl\nTelekomunikacja i nie tylko Ogólne informacje o firmie Firma powstała w 1999 roku jako spółka o nazwie TeleComp Polska, zaś od 2000 roku jako Tel... - spawanie światłowodów\nNaprawa światłowodów Technologia światłowodowa umożliwia szybką transmisję danych. Zapewnia szybki i stabilny dostęp do sieci gospodarstwom domowym oraz firmom. Mimo swojej niezawod... - spawanie światłowodów\nSpawanie i pomiary światłowodów. Spawanie światłowodów · jednomodowymi 9/125 (G.652, G.655) Spawanie światłowodów to metoda trwałego łączenia dająca najwyższą jakość po... - spawanie światłowodów\nSpawanie i pomiary światłowodów Spawanie światłowodów · jednomodowymi 9/125 (G.652, G.655) Spawanie światłowodów to metoda trwałego łączenia dająca najwyższą jakość po...\nSpawanie światłowodów Gdańsk, Sieci komputerowe Proponujemy nowoczesne i funkcjonalne rozwiązania w dziedzinie: projektowanie sieci światłowodowych budowa kanalizacji kablowej wdmuchiwanie i montaż ka...\nInstalacje Audio Video, sieci LAN, elektryka Specjalizujemy się w projektowaniu i wykonawstwie instalacji sieciowych (LAN), elektrycznych, systemach audiowizualnych. Klientom oferujemy także urządzenia i...\nSpawanie światłowodów Wrocław, Opole, Poznań SPAWANIE ŚWIATŁOWODÓW Zapraszam do skorzystania z usługi spawania światłowodów. Wykonujemy spawy wszystkich rodzajów włó...\nSpawanie światłowodów Pronet Serwis Oferta: Spawanie światłowodów Budowa sieci światłowodowych Okablowanie budynków Kanalizacja kablowa ...\nSpawanie światłowodów, światłowody pomiary Świadczymy szeroki zakres usług z zakresu sieci telekomunikacyjnych, m.in.: - SPAWANIE ŚWIATŁOWODÓW; - POMIARY PARAMETRÓW OPTYCZNYCH; - USUWANIE USZKODZEŃ -...\nSpawanie światłowodów Wykonujemy spawanie włókien światłowodowych spawarką Fujikura FSM-60S gwarantując idealną jakość spawów. Działamy na terenie całego kraju. Ofer...\nŚwiatłowód. Projekt, instalacja, spawanie, pomiar. Przykładowa oferta naszych usług: pomiary dynamiczne do kat.6 - jeden pomiar od 15 PLN netto spawanie światłowodów - jeden s...\nSpawanie światłowodów i pomiary Nasza firma specjalizuje się w wykonywaniu zadań zgodnych z dokumentacją projektową dla sieci i obiektów telekomunikacyjnych. Zakres prac może obejmow...\nSpawanie światłowodów Jesteśmy młodą, wykwalifikowaną, doświadczaną grupą. Naszą siłą jest pasja, zaangażowanie i precyzja. Każdy człon naszej firmy, to niezawodny organ. Stawiamy na...\nSpawanie Wstrzeliwanie światłowodu, Wdmuchiwanie kabli światłowodowych Trakcje światłowodowe. Spawanie światłowodów. Wdmuchiwanie kabli światłowodowych Obsługa inwestycji światłowodowych. Projektowanie, budowa, pomiary ...\n1 zł metr Rabat - Konstancin-Je…mazowieckie\nSoftware / Networks / Telecommunication ---ErrorNet – IT_System’s--- USŁUGI INFORMATYCZNE I TELETECHNICZNE: - system tzw. Inteligentnego domu. 2. Wykonywaniem usługi z zakresu infor...\n50 zł godz. Rabat Rzeszówpodkarpackie\nSpawanie światłowodów , pomiary, osprzęt światłowodowy Oferujemy kompleksowe usługii spawania światłowodów SM i MM wraz z pomiarami reflektometrycznymi oraz dokumentacją pomiarową. Posiadamy wiedzę, urzą...\n25 zł sztuka Rabat Warszawamazowieckie\nMontaż inst. teletechnicznych, kamery, alarmy, światłowody, anteny Zajmujemy się obsługą teletechniczną firm i montażem instalacji u klientów indywidualnych, do szerokiego wachlarza naszych usług zaliczają się m. in: ...\nSPAWANIE ŚWIATŁOWODÓW, POMIARY, BUDOWA Oferta Fibercom wykonuje kompleksowe usługi optotelekomunikacyjne: - projekt - budowa relacji światłowodowych - zaciągnięcie/wdmuchnięcie kabla - spaw...\nInstalacje elektryczne, inteligentny dom, CCTV, KD , RTV, SSWiN, W skład naszych usług wchodzą : 1. Profesjonalne konsultacje i fachowe doradztwo; 2. Pełna dyspozycyjność na każdym etapie współpracy; ...\nŚwiatłowody, Ksawerów. Wykonawstwo, projektowanie. Sieci komputerowe Firma Safe Area zaprasza do współpracy! Działamy na rynku od 2008r. Specjalizujemy się w montażu i serwisach systemów alarmowych telewizji prz...\nSpawanie i pomiary światłowodów, wdmuchiwanie światłowodów Oferujemy szeroki zakres usług optotelekomunikacyjnych. Dzięki bogatemu doświadczeniu oraz dużym zapleczu sprzętowym, wykonywane przez nas usługi świadczone są ...\nUsługi spawalnicze posiadamy brygady specjalizujące sie w pracach budowlanych. Wykonujemy wszystkie prace budowlane , począwszy od budowy budynku do tzw. stan surowy aż po skompli...\nBydgoszcz Toruń spawanie naprawa światłowodów Oferujemy Państwu spawanie światłowodów spawarką fujikura FSM - 50S. Specjalizujemy się w spawaniu światłowodów zarówno jednomodowych j...\nSpawanie naprawa serwis światłowodów Bydgoszcz Oferujemy Państwu spawanie światłowodów spawarką fujikura FSM - 50S. Specjalizujemy się w spawaniu światłowodów zarówno jednomodowych ...\nInstalacje niskoprądowe, spawanie światłowodów Firma „Syriusz - Multiserwis” - Działa na rynku od 1991 roku. Początkowo jak wiele firm, które powstały w okresie transformacji, zajmowała si...\nSpawanie światłowodów FTTH instalacja, zaciąganie kabli, pomiary Instalacje światłowodowe – Montaż, Zaciąganie, Spawanie, Pomiary Firma IMPOTRONIC świadczy usługi spawania światłowodów przy użyciu spawa...\nTelekomunikacja - Usługi Monterskie -naprawa i konserwacja sieci i urządzeń telekomunikacyjnych -usuwanie usterek -naprawa uszkodzeń kabli telekomunikacyjnych(miedz),światłowodowych -montaż ...\nSpawanie światłowodów Poznań Piła Bydgoszcz Toruń Spawanie światłowodów: Warszawa, Bydgoszcz, Toruń, Włocławek, Grudziądz, Świecie, Inowrocław, Piła, Gniezno, Kwidzyń, Brodnica, Iława, Lipno, Poznań, Ols...\nPrzeglądasz: "spawanie światłowodów"


Zimowo świąteczny hamak narożny FLOP to klasyka garunku - znany i lubiany super praktyczny model pasujący do zimowo świątecznego wystroju wnętrza :-).\nDomek z frędzelkami w liście na czarnym tle\nDomek z parawanem dżungla SIMPLE FLOP to rewelacyjny domek polarowo bawełniany mocno usztywniany. Mięciutki cieplutki i super komfortowy. Według nas stanowi również fantastyczną ozdobę. Parawan przy wejściu dodaje zwierzakom wrażenie dodatkowej\nkolekcja: zielone liście/czerń\nPo zakupie otrzymasz: 32.45 pkt.\nDomek z parawanem dżungla SIMPLE FLOP to rewelacyjny domek polarowo bawełniany mocno usztywniany. Mięciutki cieplutki i super komfortowy. Według nas stanowi również fantastyczną ozdobę. Parawan przy wejściu dodaje zwierzakom wrażenie dodatkowej norki, kryjówki co sprawia, że go uwielbiają a właściciel po odgarnięciu zasłonki ma bardzo wygodny dostęp do zwierzaka. Polecamy.\nWymiary: 35x25xwys.20 cm


Aurora | 2015-07-28\nCzwarta już z cyklu książka o pograniczu meekhanskim, była milą odmianą po poprzednim tomie, tonącym we krwi ofiar przemocy i wyszukanych torturach.\nAutor, po raz pierwszy w Opowiesciach, decyduje się na rozbudowany wątek miłosny... i chwała mu za te próby. Wegner zaskakuje wnikliwością opisu emocji Issarskiej wojowniczki, a robi to tak perfekcyjnie, ze w chwilach gniewu Deany, można przyłapać się na bluzganiu, w jej imieniu, wymyślnymi wyzwiskami ... i dobrze jeśli nie towarzyszy temu gorączkowe poszukiwanie głowni mieczy.\nW książce, rozwinięty zostaje też wątek boski, miejscami lekko kulejący, jak gdyby sam autor miał problem z uchwyceniem klamry spinającej przeplatające się ze sobą fragmenty akcji. Mnie, jak i zresztą samemu Altsinowi, ulicznego złodziejaszka, którego postać powraca i w tej części, historie snute przez Ouma i innych bogów, niejednokrotnie wydawały się chaosem w którym doszukiwanie się związku przyczynowo-skutkowego nie ma większego sensu. Jednakże, pomimo tego niedociągnięcia, akcja wciąga a książka utrzymuje znany nam z wcześniejszych prac Wegnera, wysoki poziom... jej głównym mankamentem jest zaś to, ze zbyt szybko się kończy.


Magiczna Pani Domu - Studio Astropsychologii\nWspółczesne zaklęcia i rytuały na każdy dzień\nPoznaj współczesne zaklęcia i rytuały – magia na miarę XXI wieku\nMasz poczucie, że żyjesz w zwariowanym świecie i ciągłym biegu? Praca, dom, zakupy, dzieci – jesteś tak zabiegana, że brakuje Ci czasu dla siebie. Stres oraz zmęczenie odbierają Ci siły i pod koniec dnia czujesz się bardzo zmęczona, myślisz tylko o tym, aby się położyć. Brak Ci motywacji do działania? Kto w takiej sytuacji miałby czas na praktykowanie magii, wróżb i ezoterykę? Na szczęście, dzięki informacjom zawartym w tej książce, przekonasz się że wcale nie musi tak być! Współczesne proste zaklęcia i rytuały, które samodzielnie wykonasz w domu, szybko przywrócą Ci pozytywną energię, radość i dadzą moc do działania.\nMagiczna pani domu – otocz się białą magią, stosuj czary i wróżby co dnia\nAutorka, Dorothy Morrison, prezentuje ponad 300 prostych, magicznych zaklęć i rytuałów, dzięki którym stworzysz cudowny świat wokół siebie i staniesz się prawdziwą magiczną panią domu. Każdą codzienną czynność taką jak gotowanie, sprzątanie, robienie zakupów, a nawet kąpiel, możesz uczynić magiczną i wyjątkową. Śmiało, wzmocnij swoja motywację i wprowadź nieco ezoteryki do swojego codziennego życia. Autorka podaje wiele rytuałów z wykorzystaniem natury, czyli drzew, kwiatów, ziół, kamieni, które pomogą Ci w pokonywaniu codziennych trudności, zdobyciu bogactwa i pieniędzy. Uczy, jak wzmocnić magię wykorzystując fazy Księżyca, Słońce, wiatr, dni tygodnia, kolory czy słowa i symbole.\nCzarownica w domu – poznaj wróżby, zaklęcia i rytuały na co dzień\nPrzestań wyobrażać sobie babcię nad parującym kociołkiem! Magiczna pani domu to Ty – współczesna kobieta z tysiącem obowiązków i brakiem wolnej chwili dla siebie. Nauka codziennej magii, dzięki Dorothy Morrison jest prostsza niż zwykle. Autorka „uzbroiła” swoją księgę czarów w setki codziennych zaklęć i rytuałów, które dzięki swojej prostocie i szybkości wykonania pozwolą Ci na czerpanie większej przyjemności z życia. Dzięki nim nie tylko usuniesz negatywną energię z domu, złagodzisz depresję, przyciągniesz bogactwo i pieniądze, stworzysz amulet przyciągający pożądanie, ale również będziesz umiała przyrządzić relaksującą kąpiel, która pomoże Ci uporać się z gniewem.\nKąpiel uspokajająca, do której potrzebować będziesz:\nKadzidełko uspokajające i ochronne\nJak tylko wanna napełni się ciepłą wodą, nalej do niej piwa. Namaść świecę olejem migdałowym, zapal ją wraz z kadzidłem. Zanim wejdziesz do wanny, zrób głęboki wdech i wydech. Skup się na kolorze świecy i powiedz:\nGniewie, rozkazuję ci: Odejdź!\nUspokajające moce przepłyńcie przeze mnie.\nPołóż się w wannie i zanurz się cała pięć razy. Podczas każdego zanurzenia się skoncentruj się na tym, jak woda obmywa się z gniewu. To jest także wspaniała kąpiel na oczyszczanie czakr.\nDomowe czary dnia – już dziś odzyskasz poczucie spełnienia i radości każdego dnia\nMagiczna pani domu to także przydatne zaklęcia z zastosowaniem kuchennych urządzeń takich jak blender, mikser czy ekspres do kawy. Znajdziesz tu instrukcje, jak wykonać poranne rytuały pomagające zachować zdrowie, odzyskać poczucie spełnienia i radości na cały dzień. Samodzielnie wykonane talizmany o różnym działaniu pomogą Ci ominąć przeszkody w dążeniu do celu i zrealizować swoje marzenia. Z łatwością zdołasz przyciągnąć miłość, szacunek, zaufanie, akceptację, bogactwo i pieniądze. Pokonasz niebezpieczne czynniki zewnętrzne i ustrzeżesz się wampiryzmu energetycznego. Zdobędziesz motywację do codziennej pracy i działania. Twoje życie stanie się prostsze, gdy zastosujesz magiczne zaklęcia na zdobycie dodatkowych funduszy, nowego domu i wspaniałej posady. Z ich pomocą znajdziesz też wolne miejsce na zatłoczonym parkingu i ominiesz korki. To Ty decydujesz o swoim życiu i najlepiej wiesz czego potrzebujesz. Dlatego wykorzystaj każdą codzienną czynność, by w Twoim życiu zagościło szczęście i harmonia.\nZadbaj o swoje szczęście – zacznij stosować proste, magiczne zaklęcia i rytuały!