Nie doszłoby do odbudowy Oddziału PTTK w Mysłowicach bez takich osób, jak: Zbigniew Orłowski, Jerzy Matuszewski, Ireneusz Kocoń, Damian i Sabina Gałązka, Janusz Duda. To one postanowiły, że Oddział PTTK w Mysłowicach musi być najlepszy i do tego zmierzają, nie szczędząc czasu, energii i sił.\nPo zmianach społeczno-gospodarczych, jakie zaszły w kraju, dwa oddziały PTTK w Mysłowicach zaniechały aktywnej programowej działalności, a były to - zakładowy przy Kopalni Węgla Kamiennego Mysłowice "Gwarek" (obecnie istnieje i pracuje Koło Zakładowe PTTK) i Oddział Miejski PTTK, który praktycznie nie istniał, nie posiadał lokalu ani środków na działalność, a jedynie długi sięgające około 25 tysięcy złotych i "garstkę" działaczy zagubionych z czasem w gąszczu różnorakich problemów.\nIndywidualni członkowie z różnych kół PTTK z terenu miasta zwołali XI zjazd oddziału, na którym wybrano nowe władze z prezesem Zbigniewem Orłowskim na czele. Okres dwóch pierwszych lat był dla prezesa i całego Zarządu niezmiernie trudny, ale nie na darmo mówi się trzeba umieć chcieć. Oni wszyscy chcieli i umieli podnieść prestiż Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w oczach mieszkańców Mysłowic i najbliższej okolicy.\nW pierwszym etapie musieli pozyskać przychylność władz miasta do konieczności istnienia w Mysłowicach prężnego oddziału PTTK. Uzyskali pomoc finansową i poparcie w dalszych działaniach. Mając przyrzeczenie, z ogromnym zaangażowaniem zaczęli działać:\nw centrum miasta uzyskali okazały lokal, płacąc za wynajem symboliczną kwotę;\npozyskali sponsorów, na przykład firmę budowlaną Antoniego Gelińskiego - pomogła w remoncie lokalu - i innych, którzy wyposażyli biuro w meble, w fax, w ksero, w telefon i w komputer;\nzlikwidowali zadłużenie oddziału, uzyskując płynność finansową, w drodze porozumień i pomocy również sponsorów;\nzorganizowali punkty informacji turystycznej w siedzibie Zarządu i w innych centralnych punktach miasta, informując mieszkańców o ciekawym programie organizowanych wycieczek krajoznawczych;\nzałożono przy oddziale 8 kół SKKT - 70% członków oddziału stanowi młodzież;\nnajstarsi członkowie oddziału powołali Klub Seniora, w przeszłości dobrze pracujący;\nzwiększono liczbę członków oddziału - na koniec roku 2003 oddział miał 219 członków z opłaconą składką, a na koniec roku 2004 oddział liczył 371 członków z opłaconą składką.\nPo uporaniu się z powyższymi problemami uwagę skierowano na własną działalność programową zaproponowaną przez Zarząd Główny PTTK. W "Międzynarodowym Roku Gór" brało udział 120 turystów z Mysłowic, którzy przeszli głównym szlakiem górskim i uczestniczyli w spotkaniu na szczytach, a 59 osób weszło na dwutysięcznik w Tatrach, co było odnotowane w prasie lokalnej, turystycznej i w "Teleekspresie". Być może dlatego wzrosło zainteresowanie, zwłaszcza młodzieży, sprawami turystyki górskiej, zdobywaniem odznak. W ramach tej akcji oddział zorganizował konkurs pt. "Znam góry w Polsce" oraz imprezę "Zwiedzamy górskie parki narodowe", które cieszyły się ogromnym powodzeniem wśród młodzieży (ogółem brało udział 780 osób). Sponsorzy zaś, jak Urząd Miasta, dawna firma "Alpinus", "Real" w Mysłowicach ufundowały nagrody.\nW akcji "Spotkania u źródeł rzek" uczestniczyło 250 osób z Mysłowic, których dokonania są następujące:\numieszczono tablicę informacyjną u źródeł rzeki Buczynki pod Pilskiem;\nwystąpiono do marszałka województwa śląskiego o objęcie ochroną miejsca źródliskowego rzeki Koszarawy;\nczłonkowie Klubu Rowerowego dotarli do źródeł rzeki Boliny pod Mysłowicami.\nZ imprez własnych zorganizowanych przez działaczy oddziału należy wymienić wystawę "Dawne Mysłowice w zbiorach mieszkańców" umieszczoną w Miejskim Centrum Kultury i w Bibliotece Miejskiej - dzięki tej wystawie pozyskano wiele bardzo ciekawych materiałów z przeszłości Mysłowic.\nW roku 2004 ogółem przygotowano 27 wycieczek w różne regiony kraju, w których wzięło udział około 1300 osób. Turyści z Mysłowic uczestniczyli również w rajdach organizowanych przez inne oddziały PTTK. Nie sposób wymienić wszystkich form działalności, jakimi zajmowali się członkowie Zarządu Oddziału. Jednakże należy koniecznie wspomnieć o dwudniowej wycieczce z okazji otwarcia sezonu w dniach 13-14 marca 2004 r., w której i ja brałam udział wraz ze 138 innymi uczestnikami. Byli także obecni prezydent miasta Mysłowice, Grzegorz Osyra, i jego zastępca, Adam Dzieża - wraz ze swoimi rodzinami, oraz sponsorzy i dobrodzieje oddziału. W czasie trwania wycieczki krajoznawczej na trasie Mysłowice-Zator-Wadowice-Kalwaria Zebrzydowska-Lanckorona-Dobczyce-Skawinki-Stryszów-Wadowice-Mysłowice zadałam Panu Prezydentowi pytanie: Jakiego fortelu użył prezes oddziału, by namówić obu Panów do udziału w typowo turystycznej imprezie? Usłyszałam wówczas następującą odpowiedź: Przez dwa lata obserwowałem wysiłki tej grupy społeczników działających na rzecz mieszkańców. Poznałem ich zaangażowanie, odpowiedzialność za to, co robią i dlatego nie mogło nas tu nie być. Pragnę zapewnić, że taką działalność będę wspierał i propagował. Uważam, że takim społecznikom należy pomóc, gdyż robią wspaniałą robotę dla miasta, dając możliwość tanich wyjazdów młodzieży i osobom starszym. Pragnę też podkreślić, że sam lubię wędrować i chciałbym to zaszczepić córce.\nW restauracji "Sielanka" w Lanckoronie prezes oddziału złożył obszerne sprawozdanie za rok 2003 i przedstawił zamierzenia na rok 2004. Były też wręczane odznaczenia i wyróżnienia, były słowa serdecznych podziękowań tak ze strony władz miasta, jak i samych turystów, zwłaszcza młodzieży.\nSrebrną Honorową Odznakę PTTK otrzymali Oddział PTTK w Mysłowicach i prezes oddziału - Zbigniew Orłowski, "Medal PTTK za pomoc i współpracę" - prezydent miasta Mysłowice Grzegorz Osyra oraz zastępca prezydenta Adam Dzieża, "Dyplomy PTTK za pomoc i współpracę" - radny i prezes firmy budowlanej Antoni Geliński, dyrektor "Realu" w Mysłowicach Artur Rychel. Prezydent miasta Mysłowice na ręce prezesa oddziału, Zbigniewa Orłowskiego, przekazał dyplom przyznany przez marszałka województwa śląskiego za "wkład w rozwój infrastruktury turystycznej". Dalej były wyróżnienia "Srebrną Odznaką PTTK za pracę wśród młodzieży", "Śląską Honorową Odznaką PTTK", "Zasłużony dla Oddziału PTTK w Mysłowicach". Prezes oddziału wręczył też puchar w kategorii "Turystyczna rodzina" oraz legitymacje członka PTTK najmłodszym, były dyplomy uznania i podziękowania. Wręczano także zdobyte odznaki turystyki kwalifikowanej w liczbie około 95 - w różnych dyscyplinach.\nW tak oto miłej, serdecznej i przyjacielskiej atmosferze odbyło się otwarcie sezonu roku 2004, z tradycyjnymi szaszłykami przygotowanymi przez panów na Jałowcowej Górze w Dobczycach.\nPragnę podkreślić, że nie doszłoby do odbudowy Oddziału PTTK w Mysłowicach bez takich osób, jak: Zbigniew Orłowski, Jerzy Matuszewski, Ireneusz Kocoń, Damian i Sabina Gałązka, Janusz Duda. To one postanowiły, że Oddział PTTK w Mysłowicach musi być najlepszy i do tego zmierzają, nie szczędząc czasu, energii i sił - kosztem rodziny i wypoczynku. Zapewne główną postacią i motorem tych dokonań jest Zbigniew Orłowski - sztygar zmianowy, w nocy pracuje w kopalni, w dzień zaś biega, załatwiając sprawy PTTK. Swą wytrwałością i nieustępliwością udowodnił, że i wrogów można przekonać do tego, co się z serca robi. To dobry przykład i dowód na to, że nie wszyscy społecznicy w naszym Towarzystwie wymarli, zaniechali realizacji swych pasji - są tacy, jak w Mysłowicach. Dają przykład innym, że można dokonać wiele - ten przykład zapewne przyda się młodzieży z Mysłowic.


Ulubiony artysta plastyk - Forum.Historyk.eu\nJeszcze do niedawna stwierdziłabym, że najbardziej cenię Edvarda Much'a. Jednakże ciągłe obcowanie ze sztuką wymaga zmienianie swojego gustu, smaku artystycznego, poglądu na sztukę.\nNie będę oryginalny, ale cóż:\nZ zagranicznych plastyków lubię Dalego i Muncha, z polskich-Witkacego (mój ulubiony obraz to ,,Marysia i Burek na Cejlonie".)\nHistorią sztuki zacząłem się interesować poważniej niedawno, za sprawą pewnej Twojej imienniczki\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.04.2013 17:46 przez slimak02.)\nJa lubię realizm .\nMoją ulubioną grupą są Prerafaelici a jeśli miałbym spośród nich wybierać to John Everett Millais.\nCytat: Ewangelina' pid='11383' dateline='1365950484'] Edvarda Much'a. Jednakże ciągłe obcowanie ze sztuką wymaga\nbez urazy, ale to nazwisko akuratnie bez apostrofu. Kolega napisał poprawnie. Apostrof tylko po na przykład "Wielkie Koty" admirała Beatty`ego , czy samogłoskach w nazwiskach francuskich i angielskich, a włoskich też nie, Bacciarellego. Kiedyś tego uczyli na polskim z a teraz w tej nareszcie nowej i wolnej Polsce lekceważą, bo i belfrzy mniej douczeni.\nNie mam ulubionego malarza, ale kilku, na przykład Caspar David Friedrich, niemiecki malarz, uznawany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli malarstwa romantycznego, Rembrandta can Rijna i jego Die Nachtwache (Straż nocna), van Gogh, malarze francuscy, szczególnie Eugèna Delacroiksa (Delacroix) rosyjscy (Ilia Riepin), wszyscy romantycy w tym Matejko.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.04.2013 19:09 przez Glasisch.)\nRozumiem i tego błędu w przyszłości nie popełnię. Dziękuję.\nMoim ulubionym malarzem jest NIKIFOR KRYNICKI, bardzo lubię jego obrazy\nMoże kontrowersyjnie zapytam, co sądzicie o artyźmie Adolfa Hitlera? Jego zamiłowanie do sztuki miało odzwierciedlenie choćby w kilkunastu dziełach namalowanych przez niego samego.\nMi osobiście jego obrazy się podobają. Lubię taki typ malarstwa.\n(30.06.2014 13:46)Alfredo napisał(a): Może kontrowersyjnie zapytam, co sądzicie o artyźmie Adolfa Hitlera? Jego zamiłowanie do sztuki miało odzwierciedlenie choćby w kilkunastu dziełach namalowanych przez niego samego.\nOsobiście nie znam się na malarstwie, ale wygląda na to, że nie poznano się na talencie Adolfa Hitlera:\n"We wrześniu 1907 roku zdał teorię i został dopuszczony do części praktycznej. Jego rysunki nie zyskały uznania w oczach komisji. Porażkę przeżył boleśnie, ale nie zrezygnował. Po roku podjął kolejną próbę. Tym razem poszło mu jeszcze gorzej, prace jakie przedstawił, oceniono tak nisko, że nie dopuszczono do nawet do egzaminów wstępnych."\n(30.06.2014 22:30)mobydick1z napisał(a):\nBył za to wściekły na wykładowców - jak zawsze, gdy ktokolwiek kwestionował jego geniusz.


Archiwum Listopad 2012 - Innowacyjna Radomka\nZapraszamy Państwa na warsztaty oraz seminarium organizowane w ramach „Mazowieckiego partnerstwa na rzecz współpracy adaptacyjności i innowacji” przez Wspólnotę Ziemi Szydłowieckiej.\nMazowieckie Centrum Informacji Gospodarczej zaprasza na kolejne z cyklu spotkanie nieformalne przedsiębiorców. Tematem przewodnim są: Fundusze unijne – dziś i jutro.\nInicjatorami dyskusji będą:\nPan Mariusz Frankowski, dyrektor Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych\nPani Ewa Graniewska, zastępca dyrektora Departamentu Strategii i Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego\nSpotkanie odbędzie się 7 listopada 2012 r. w warszawskim klubie ARCO, ul. Bitwy Warszawskiej 1920 roku nr 19.\nZapraszamy na nowo otwartą stronę poświęconą projektowi\n„E- learning skutecznym narzędziem rozwoju III sektora na wsiach”.\nPrzedstawiamy Państwu prezentację Marszałka Województwa Mazowieckiego Pana Adama Struzika, która została przedstawiona na VI Mazowieckim Kongresie Rozwoju Obszarów Wiejskich w dniach 25-26 października 2012 r w Zegrzu. Tematem prezentacji jest „Mazowsze wczoraj, dziś i jutro”.\nW publikacji opisane są mocne oraz słabe strony Województwa Mazowieckiego, dynamika przyrostu środków produkcji. Porównane są liczby gospodarstw rolnych według grup obszarowych użytków rolnych w latach 2002 i 2010. Przedstawione zostały również szanse i zagrożenia dla Mazowsza w przyszłości.\nW dniu 08 listopada 2012r. o godzinie 14.00 w Sali konferencyjnej Starostwa Powiatowego w Zwoleniu ul. Władysława Jagiełły 4 odbędzie się ostatnie, czwarte z kolei szkolenie wchodzące w skład spotkań aktywizujących dotyczących realizacji projektu: „E- learning skutecznym narzędziem rozwoju III sektora na wsiach”\nPrzedstawiamy Państwu prezentację przygotowaną przez Departament Rozwoju Obszarów Wiejskich, która została przedstawiona na VI Mazowieckim Kongresie Rozwoju Obszarów Wiejskich w dniach 25-26 października 2012 r w Zegrzu. Tematem prezentacji jest „Wspólna Polityka Rolna po 2013 r. – stan bieżący przygotowań oraz perspektywy”.\nPrzypominamy, to już ostatni dzień!\nZ ogromną przyjemnością chcemy zaprosić Państwa na trzecią odsłonę Konferencji z cyklu e-Learning Trends. Zaprezentowane będą najnowsze trendy w dziedzinie nauczania zdalnego, w tym nowoczesną edukację w szkole.\nKonferencja E-Learning Trends III – Trendy w nowoczesnej edukacji: Innowacje w edukacji – Szkoła interaktywna w całości poświęcona będzie wykorzystaniu technologii informacyjno-komunikacyjnych w edukacji.\nPrzedstawione będą odpowiedzi na pytania:\nJakie wyzwania stoją przed edukacją w XXI wieku?\nJak zbudować cyfrową szkołę?\nJak sprawnie organizować funkcjonowanie placówek oświatowych?\nJak przygotować kadrę dydaktyczną do pracy w cyfrowej szkole?\nKonferencja e-Learning Trends III – Trendy w nowoczesnej edukacji: Innowacje w edukacji – szkoła interaktywna przeznaczona jest dla wszystkich, którzy mają wpływ na kształt edukacji w Polsce:\nDzięki udziałowi w e-Learning Trends III – Trendy w nowoczesnej edukacji dowiecie się Państwo, jak skutecznie wykorzystywać nowoczesne technologie w szkołach oraz jak przygotować kadrę dydaktyczną aby mogła sprostać wyzwaniom stawianym nauczycielom, czyli po prostu jak zbudować cyfrową szkołę na miarę XXI wieku. Ponadto będą mogli Państwo zapoznać się z ofertą producentów i dystrybutorów oprogramowania edukacyjnego oraz najnowocześniejszego sprzętu multimedialnego wykorzystywanego w edukacji.\nbezpośredni kontakt z uczestnikami Konferencji, poszukującymi informacji na temat nowoczesnych rozwiązań dla edukacji\ndotarcie za pośrednictwem witryny Konferencji w serwisie e-learningtrends.pl do szerokiego rynku odbiorców narzędzi dla edukacji\nmożliwość zaprezentowania swojej firmy oraz produktów i usług\npromocja marki poprzez działania związane z promocją Konferencji\nDziałania na rzecz szerzenia wiedzy z dziedziny nowoczesnych metod nauczania i uczenia się są cały czas kontynuowane, dlatego Konferencję e-Learning Trends III – Trendy w nowoczesnej edukacji: Innowacje w edukacji – Szkoła Interaktywna w całości poświęcamy edukacji w szkole.\nPokażmy wspólnie, jak wiele można osiągnąć dzięki wdrożeniu do szkół nowoczesnych metod nauczania!\n4 grunia 2012 Centrum Konferencyjne Zielna, ul. Zielna 37, Warszawa\nStowarzyszenie Oświatowe Sycyna mają zaszczyt zaprosić Państwa na III seminarium: Dobre praktyki budowania partnerstw, potrzeba budowania partnerstw międzynarodowych, które odbędzie się w dn. 14.11.2012r. o godzinie 13.00 w Sali Konferencyjnej „Metrol” w Zwoleniu, ul. Kochanowskiego 100.\nprzedsiębiorców z sektora MSP\norganizacje przedsiębiorców: organizacje pracodawców, izby i cechy rzemieślnicze, izby gospodarcze, stowarzyszenia\nprzedstawicieli powiatowych i gminnych władz samorządowych, przedstawicieli świata nauki, jednostek badawczo-rozwojowych, centrów transferu i technologii, parków technologicznych, inkubatorów przedsiębiorczości\n13.00 – Rejestracja uczestników seminarium\n13.30 – Powitanie uczestników seminarium – prof. dr hab. Henryk Bednarczyk ITeE-PIB Radom\n13.45 – Dobre praktyki budowania partnerstw, potrzeba budowania partnerstw międzynarodowych\n15.00 – Forum dyskusyjne\nUdział w seminariach jest bezpłatny Organizatorzy zapewniają uczestnikom catering.\nJesteśmy przekonani, że razem stworzymy nowe możliwości naszej sieci współpracy.\nProjekt realizowany jest w porozumieniu i współpracy z Powiatem Zwoleńskim i Gminą Zwoleń\nZapraszamy do udziału w konkursie na najlepszą pracę licencjacką, magisterską, doktorancką poświęconą tematyce gmin tworzących Lokalną Grupę Działania „Razem dla Radomki”: Jedlińsk, Przysucha, Przytyk, Wieniawa, Wolanów, Zakrzew.\nZapraszamy do obejrzenia filmu pt. „Sycyna-gniazdo ojczyste Jana Kochanowskiego”\n10:30 – 11:00\tRejestracja uczestników seminarium\n11:00 – 11:15\tPowitanie uczestników seminarium\n11:15 – 12:00\t„Budowa marki regionalnej”\n12:00 – 12:30\t„Budowa wspólnej marki regionalnej” – dobre praktyki\n12.50- 13.20\t„Partnerzy w projekcie – jak właściwie wykorzystać ich potencjał” – dobre praktyki\nW ramach trwającego Światowego Tygodnia Przedsiębiorczości przedstawiamy firmę Gospodarstwo Sadownicze Moniki Bankiewicz i jej produkt-naturalnie tloczony sok z jabłek deserowych „Smaczek z doliny Radomki”.\nZapraszamy wszystkie jednostki samorządu terytorialnego, instytucje otoczenia biznesu, instytucje naukowe, jednostki badawczo – rozwojowe, organizacje pozarządowe oraz przedsiębiorców do wspólnego tworzenia „Mazowieckiego Banku Projektów”.\n„Mazowiecki Bank Projektów” to elektroniczna baza wiedzy o inwestycjach w województwie mazowieckiem skierowana do potencjalnych beneficjentów przyszłego regionalnego programu operacyjnego 2014-2020.\nZostał utworzony w celu zdiagnozowania potrzeb inwestycyjnych w regionie oraz ze względu na znaczenie, jakie ma wczesna identyfikacja projektów strategicznych dla rozwoju województwa. Stanowi on narzędzie służące do zbierania informacji oraz monitorowania i realizacji projektów, które będą mogły otrzymać dofinansowanie w ramach przyszłego okresu finansowego 2014 – 2020. Zebrane w ten sposób informacje będą pomocne w kontekście prac nad dokumentami przyszłego okresu programowania, w tym regionalnego programu operacyjnego.\nSzczegółowych informacji nt. „Mazowieckiego Banku Projektów” udziela Departament Strategii i Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego ( tel. 22 59 79 969 oraz 22 59 79 785).


Okna energooszczędne a skuteczna wentylacja domu - PerfectLife.pl\nOkna energooszczędne to obiekt pożądania wszystkich inwestorów, którzy marzą o zbudowaniu energooszczędnego domu. Jednak bardzo często potencjalni nabywcy zrażają się brakiem wentylacji i widmem wiecznego zaduchu. Jak jest naprawdę? Czytaj dalej i przekonaj się, czy okna energooszczędne to dobry pomysł.\nO tym, że wentylacja domu jest szalenie istotnym aspektem, przekonał się każdy, kto z różnych względów mieszka w domu o niskiej przenikalności powietrza lub w mieszkaniu ze słabym systemem wentylacyjnym. Od lat panuje błędne przekonanie, że za brak odpowiedniej wentylacji w domach są odpowiedzialne bardzo szczelne i nieprzepuszczające powietrza okna energooszczędne. To jednak nie jest do końca prawda.\nNa wstępie należy wyjaśnić, czym tak naprawdę jest wentylacja. Zgodnie z wieloma definicjami za wentylację uważa się możliwość wprowadzenia do budynku świeżego powietrza, przy jednoczesnym wyprowadzeniu zużytego.\nWiele projektów domów zakłada maksymalne wykorzystanie możliwości wentylacji. Niestety, nie zawsze tak jest, a w niektórych dokumentach można napotkać informacje o realizacji wentylacji za pomocą nawiewników. Czasami można spotkać się również z kontrowersyjnymi rekomendacjami dotyczącymi stosowania wentylacji mechanicznej w domu. Czy taki stan rzeczy ma w ogóle sens?\nJednym z rodzajów wentylacji, które można spotkać w domach, jest tzw. wentylacja grawitacyjna, w której zachodzi konieczność zastosowania nawiewników. Bardzo często są one montowane w oknach, a nierzadko występują również jako niezależne elementy, czyli nawiewniki ścienne. W przypadku grawitacji mechanicznej konieczne jest zastosowanie wymiany powietrza za pomocą specjalnych systemów wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej.\nOkna energooszczędne nie zepsują wentylacji\nJeśli system wentylacji w konkretnym domu jest wykonany zgodnie ze sztuką, inwestor nie musi się martwić o odpowiednią wymianę powietrza, nawet w sytuacji montażu najbardziej energooszczędnych okien na rynku.\nW przypadku nawiewników warto zadbać o takie elementy, które zminimalizują straty ciepła. Bardzo dobry narzędziem w tej sytuacji są nawiewniki ciśnieniowe. Gwarantują one najmniejszą utratę ciepła, ponieważ do przepływu powietrza za pośrednictwem nawiewników ciśnieniowych dochodzi tylko wtedy, gdy osiągnięta zostanie wartość różnicy ciśnień, rekomendowana do wymiany ciepła.\nKolejnym dobrym rozwiązaniem wydają się nawiewniki dwusystemowe. To bardzo pożyteczne urządzenia, dzięki którym możliwe jest doprowadzenie strumienia świeżego powietrza na podstawie wilgotności powietrza lub różnicy ciśnień. Co ważne, doprowadzenie strumienia świeżego powietrza, a także parametr od tego zależny, można regulować dowolnie, według własnego uznania.


Reklama o połogu marki Frida Mom zakazana na Oscarach | Papilot\nTa reklama została uznana za „zbyt drastyczną”. Pokazuje prawdę o pierwszych dniach po porodzieTa reklama została uznana za „zbyt drastyczną”. Pokazuje prawdę o pierwszych dniach po porodzie\nTa reklama została uznana za „zbyt drastyczną”. Pokazuje prawdę o pierwszych dniach po porodzie\nStwierdzono, że macierzyństwo i połóg to równie kontrowersyjny temat, co przemoc.\nmacierzyństwo połóg ciało po ciąży ciało po porodzie\n“Matki rodzą się dokładnie w tym samym momencie, co ich dzieci. Jesteśmy tak samo wrażliwe i podatne na zranienie. Czujemy się zagubione, a jednocześnie prowadzone przez instynkt. Chaos, który opuszcza nasze ciała wcale nie znika. Przekształca się w coś innego. Przyjmuje kształty, które są jednocześnie obce i znane. Do wszystkich matek – wiedzcie, że jesteście równie ważne, jak wasze nowo narodzone dziecko”.\nZobacz również: Młode mamy pokazały, jak wyglądają ich brzuchy tydzień po porodzie (Piękne i bardzo szczere zdjęcia)\nPowyższy cytat to wypowiedź jednej z klientek firmy Frida Mom, produkującej zestawy środków higienicznych i nie tylko dla każdej świeżo upieczonej mamy. Swoimi szczerymi postami w mediach społecznościowych oraz spotami reklamowymi amerykańska firma walczy m.in. z tabuizacją depresji poporodowej oraz przedstawia realny do bólu obraz wczesnego macierzyństwa i połogu. Młode matki z ich reklam to kobiety, które są niewyspane, czują się zagubione i osamotnione, a przede wszystkim cierpią. Cierpią, gdy muszą obolałe wstać z łóżka i zrobić parę chwiejnych kroków do łazienki. Cierpią, gdy muszą dokonać tak, wydawałoby się, przyziemnej rzeczy, jak oddać mocz. W cierpieniu zmieniają opatrunki założone na swoje części intymne i są w tym wszystkim zupełnie same, podczas gdy obok nieustannie płacze ich nowo narodzone dziecko.\n"Mothers are born at the same exact moment their children are. We are just as vulnerable. We are confused yet somehow instinctually aware. The whirlwind of chaos that leaves our bodies is not lost. It morphs into something else. It shifts and takes shapes that are foreign and familiar.⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Mothers. ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Know that you are just as important as your newborn baby.⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ You are just as beautiful.⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ Your introduction to motherhood is just as innocent.⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ The only difference is that despite us being newborns as well, we are expected to have it all together."⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ - ✍🏼: @kpphotoinc\nA post shared by Frida Mom (@fridamom) on Sep 30, 2019 at 6:00pm PDT\nWłaśnie taką scenę przedstawia najnowsza reklama marki Frida Mom. Spot, który mógłby dotrzeć do milionów ludzi na całym świecie i przyczynić się do zmiany postrzegania młodych mam, a także pomóc innym zrozumieć, przez co przechodzą i jak bardzo potrzebują pomocy, został zbanowany. I to nie przez byle kogo, bo przez amerykańską stację telewizyjną ABC, która transmituje ceremonię rozdania Oscarów, czyli najważniejszą filmową imprezę na świecie, która bez wątpienia wzbudza najwięcej zainteresowania, a wszystko co jej dotyczy jest szeroko komentowane przez światowe media. Niestety reklama Frida Mom została uznana za “zbyt drastyczną”, by pokazać ją w przerwach między relacjami z gali. Twórcy marki zamieścili ją jednak m.in. na YouTubie i na Instagramie, a przy okazji odnieśli się do decyzji stacji ABC oraz organizatorów Oscarów.\nReklama, którą zaraz obejrzycie została odrzucona przez stację ABC i Oscary podczas tegorocznej transmisji ceremonii. Nie jest ani “brutalna”, ani “polityczna” ani nie ma kontekstu seksualnego. Nasza reklama nie nawiązuje do “treści religijnych” ani “lubieżnych”, nie przedstawia też “broni czy amunicji”. Inne zakazane tematy to “kobieca higiena i środki na hemoroidy”. Nasza reklama to tylko świeżo upieczona mama, która siedzi w domu z dzieckiem i swoim nowym ciałem.\nMimo to została odrzucona. A my wciąż zastanawiamy się, dlaczego nowe mamy czują się niegotowe na macierzyństwo. A więc podawajcie dalej ten filmik każdej nowej mamie. Zasługuje na to, aby być przygotowaną\n- czytamy na Instagramie. Zobaczcie, jak prezentuje się reklama, która została uznana za “zbyt drastyczną”.\nMimo że twórcy reklamy nie mogli liczyć na wsparcie ze strony największych i najbardziej wpływowych graczy w przemyśle telewizyjnym, zostali docenieni przez osoby, które treść tego spotu dotyczy w największym stopniu, a więc przez młode mamy, które w licznych komentarzach dziękowały za tak szczere podejście do tematu połogu i macierzyństwa.\nTa reklama jest piękna! To nasza wspólna walka, nawet tych kobiet, które nie rodziły dzieci. Musimy być zjednoczone w kwestii normalizacji każdego aspektu tej kobiecej podróży i dawać sobie szansę na to, aby być przygotowanymi – dla siebie samych, albo aby wspierać inne kobiety, które przez to przechodzą.\nTo takie prawdziwe! Dziękuję, że stworzyliście tak mocną reklamę. Jeśli nikt o tym nie mówi, to nie wydaje się problemem... Ale w rzeczywistości to wielka walka!\nTa reklama jest piękna i prawdziwa. Tak jak powiedziało wiele osób przede mną, to bardzo rzadkie, aby widzieć obraz dochodzenia do siebie po porodzie, który jest tak celny i pokazuje ból, frustrację oraz wyczerpanie tylko z powodu pójścia do łazienki!\nA wy jak oceniacie reklamę przygotowaną przez markę Frida Mom? Czy takie spoty reklamowe rzeczywiście są kontrowersyjne i powinny być zakazane?\nZobacz również: 6 nieodwracalnych zmian, jakie zachodzą w twoim ciele po ciąży. Jesteś na to gotowa?\nBonder (Ocena: 5) 13.06.2020 18:47\nLudzie oprzytomnijcie, "zawód" rodzenia jest jeszcze starszy niz najstarszy zawod świata, wiec bez przesady. Kobiety zawsze rodziły, rodza i beda rodzic\ngość (Ocena: 5) 11.02.2020 09:05\nSerio ktoś myśli że po porodzie się zapomina? Poród i już? To jeszcze wiele dni cierpień i bólu bo zszywanym kroczy.\ngość (Ocena: 5) 11.02.2020 00:36\nPosiadanie dziecka nie zawsze oznacza radość. Dzieci rodzą się czasem z wadami genetycznymi i są po prostu warzywami, którymi trzeba się zająć 24/7. To nie daje radości, to psuje całe życie rodziny, mąż często odchodzi, cierpi rodzeństwo.\nPani 12 (Ocena: 5) 10.02.2020 23:37\nZbyt drastyczne żeby pokazać to w telewizjii lub na gali ? Czegoś tu nie mogę zrozumieć? Dlaczego takie tematy jak depresja poporodowa, połóg czy karmienie piersią to tematy tabu I rzadko kiedy są poruszane w mediach . Dlaczego każdego dziwi gdy matka karmi niemowle piersią np w parku ( ale nie pokazuje całych piersi) A Nikogo wręcz nie dziwi fakt wszechobecnej nagości I sekzualizacji kobiet np reklamy gdzie co chwila pokazują pół nagie kobiety. Kobiety mogą być traktowane jako podmiot seksualny? Dla mnie to jest po prostu dziwne\ngość (Ocena: 5) 10.02.2020 23:30\nOczywiście że to prawda niezależnie od tego jaką drogą odbyl się poród (każda po cesarce wie jaki to ból kiedy próbuje się oddać mocz po operacji, jak by rozrywali brzuch na nowo a co dopiero usiąść i wstać) ale... ale to tak na prawdę pierwsze kilka dni, potem wszystko powoli wraca do normy. A natura tak to wymyśliła że noworodek w zasadzie tylko je i śpi więc mając go pod ręką i kogoś jak np tatus, kto go przewinie opieka nad nim nie utrudnia bardzo rekonwalescencji. I co do komentarzy niżej... przeszłam to raz i jestem gotowa na więcej bo to wszystko nic w porównaniu z bezzebnymi uśmiechami i pierwszym śmiechem.. mamy wiedzą;) nie dziwię się tym, które jeszcze nie rodziły bo dla mnie to też była abstrakcja. Dziecko absobuje, owszem, ale kiedy to jest Twój mały cud to zajmowanie się nim jest czystą przyjemnością i okazuje się że jest zupełnie inaczej niż kiedy zajmujesz się cudzym dzieckiem lub patrzysz na to z boku. Macierzyństwo jest najwspanialsza przygodą w życiu, rozumiem że nie wszystkie kobiety muszą czuć się do niego stworzone i nic w tym złego alw niech nie dziwią się tym, które się nim cieszą;)


Państwu pierwszym opowiem o Trójce [Magda Jethon] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00205 004182 18669510 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Magda Jethon Liczba stron:\nISBN: 9788324043231 Data wydania:\nZ przedstawienia Trójka do potęgi w Sali Kongresowej. Dariusz Kawka\nWstęp Kocham Trójkę bezwarunkowo. Dlatego pewnego kwietniowego dnia w 2012 roku, razem z wicedyrektorką Anką Krakowską w asyście całego zespołu, zakopałyśmy w alei Radiowej Trójki skarb. W pancernej skrzynce obok różnych pamiątkowych drobiazgów, w tym DNA Niedźwiedzia i Barona, umieściłyśmy list do przyszłych dyrektorów. Starałyśmy się uświadomić naszym następcom, że otrzymali szansę zarządzania medium niezwykłym. Dałyśmy też im kilka wskazówek. Między innymi pisałyśmy o tym, żeby nie przyjmował tego stanowiska ktoś, kto nie zna się na radiu, a ten, kto się na to zdecyduje, niech we własnym interesie szanuje ludzi z zespołu, by jak najpóźniej sprawdziło mu się porzekadło „Dłużej klasztora niż przeora”. Wziąwszy pod uwagę obecne pogłoski o skandalach z przeszłości Trójki, doszłam do wniosku, że moja książka nie powinna być recenzją tego, co się stało – bezprecedensowego przejęcia przez rząd mediów publicznych. Lepiej więc, żeby opowiadała o przeszłości. Choć na marginesie trzeba przyznać, że teraz swego rodzaju skandalem jest „dobra zmiana”. Dlaczego? Świeżo powołana pani prezes, odwołując mnie ze stanowiska dyrektora, powiedziała, że przyszła do radia po to, by je naprawić, aby ono wreszcie było rzetelne, obiektywne, bezstronne, wolne od nacisków, uczciwe, mądre, profesjonalne, niezależne od polityków, po prostu lepsze. A na moje pytanie, czy Trójka taka nie była, odpowiedziała: „Nie interesuje mnie przeszłość, myślę wyłącznie o przyszłości”. Szkoda, bo gdyby… byłby to jakiś punkt odniesienia. Niech więc ta książka będzie właśnie takim punktem odniesienia. Magda Jethon\nUrodziłam się w Polanicy-Zdroju. Ponieważ byłam bardzo malutka, Tato nosił mnie w teczce. Kiedy miałam cztery latka, rodzice kupili mojej starszej siostrze pod choinkę tomik wierszy Gałczyńskiego. Czytaliśmy je na głos przez całe święta. Miałam dobrą pamięć, niektóre do dziś pamiętam w całości. Wtedy nie wszystko rozumiałam, więc mama tłumaczyła mi, co to są aluzje, przenośnie, złote myśli i tak dalej. Zafascynowała mnie wówczas „ballada o trzęsących się portkach”, która tak się kończyła: Gdy wieje wiatr historii, ludziom jak pięknym ptakom rosną skrzydła, natomiast trzęsą się portki pętakom. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, kto to pętak, nie znałam też pojęcia „przypadek”. A to właśnie przypadek, jak się okazało znacznie później, pchał mnie gdzieś tam… Mówiono mi wówczas, że muszę być grzeczna i dobrze się uczyć, bo inaczej w przyszłości będę zamiatać ulice. Byłam więc posłuszna, poszłam do szkoły i stałam się prymuską. Nie mogłam jednak pojąć, dlaczego w świecie dzieci najważniejszy jest ten, kto się dobrze uczy, a w świecie dorosłych odwrotnie – czyli klasa robotnicza. No i niestety w pewnym momencie spostrzegłam, że będąc dobrą uczennicą, zamykam sobie drogę do tej najważniejszej grupy, czyli do klasy robotniczej. Wtedy po raz pierwszy zdałam sobie sprawę, że świat nie musi być logiczny, a logika może być nawet bolesna. I tak, być może z przekory – albo z natury, ciągnęło mnie do logiki. Stąd w młodym wieku moje zainteresowanie matematyką oraz fascynacja niezwykłym artystą, który z wykształcenia był architektem. Eugeniusz Get-Stankiewicz, czyli Get, dziś już nieżyjący profesor wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, był w latach siedemdziesiątych minionego stulecia utalentowanym młodym grafikiem. Get realizował swoje projekty artystyczne z żelazną konsekwencją i właśnie logiką. Pomysły podsuwało życie, a raczej system komunistyczny, bogaty w absurdy. Profesor często mawiał o sobie, że stosuje małe prowokacje, by przeżywać małe strachy, z naciskiem na małe. Ale te strachy w tamtych czasach wcale nie były takie małe. Pamiętam jego walki z cenzorami w latach głębokiego PRL-u, jego słynną wystawę O czerwonym, jego prowokacyjne happeningi. Między innymi kompozycję, która składała się z drewnianego krzyża, figurki Chrystusa, młotka, gwoździ i podpisu „Zrób to sam”, albo obraz z czerwonego płótna narzuconego na blejtram i zawiązanego w węzeł, z podpisem: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”. Znałam Geta, zanim zaczęłam pracować w radiu. Wykorzystałam tę znajomość i zrobiłam z nim jedną z pierwszych moich rozmów na antenie Trójki. Nagrałam ją poza radiem, ale montowałam w pokoju numer 13. W trakcie tego spotkania opowiadał mi o wielu swoich projektach-prowokacjach, między innymi o tym, jak powstał Autoportret z marchewką. Zaczęło się od zdjęcia zrobionego u fotografa. Get przyszedł do zakładu fotograficznego, wyjął z torby marchewkę, do której przymocowane były sznurki, założył ją na nos, sznurki zawiązał i usiadł w fotelu. Fotograf, jak gdyby nigdy nic, ustawiał go, mówiąc: „lekko w prawo proszę spojrzeć, troszkę w dół”, i tak dalej… Byliśmy wszyscy zżyci z absurdem. Jednak moja fascynacja dotyczyła innych jego działań. Pewnego dnia postanowił, że zrobi piękną marmurową tablicę z niezwykle starannie wykonanymi mosiężnymi literami i wmuruje ją przy wejściu do artystycznego pasażu na Jatkach we Wrocławiu. Będzie to Tablica Ku Czci Prostych Działań czyli „1+1=2”. Pierwszy raz zamontował ją w grudniu 1978 roku. Zrobiłam o tym audycję. W stanie wojennym tablica została rozbita, bo „komuś” przeszkadzała. Wtedy już było wiadomo, że prawdy oczywiste mogą być bolesne. Spotykaliśmy się rzadko, ale raz na parę lat robiłam z nim rozmowę do radia. Ostatni raz widzieliśmy się w 2006 roku, kiedy ja dziennikarka, a on profesor wyższej uczelni musieliśmy się obowiązkowo zlustrować. Get postanowił zrobić to publicznie. Przygotował wielkie oświadczenie, które ważyło dwadzieścia kilogramów i miało wymiary trzy na pięć metrów. Podpisał je w Muzeum Narodowym, przyozdabiając podpis kolorowym szlaczkiem oraz kwiatkiem. Powiedział wtedy: „To wielka sprawa, więc oświadczenie musi być jeszcze większe, złożę je w kostkę i zaniosę do sekretariatu rektora. Mam nadzieję, że rektor je przyjmie”. Marmurowa tablica Geta „1+1=2” z grudnia 1978 roku jest w mojej pamięci do dziś. Swoją drogą, warto czcić proste działania.\nTrudno w to uwierzyć, ale dwa miesiące później otarłam się o konflikt międzynarodowy. W roku 1979 stosunki pomiędzy Chinami a Wietnamem były napięte – obydwa państwa rywalizowały o prymat w regionie, a w okresie zimnej wojny swoje robiła globalna polityka i rywalizacja mocarstw światowych. Przyznam, że kompletnie nie byłam zorientowana w światowej polityce. Jednak pracując w radiu, dowiedziałam się, że na 15 lutego 1979 Chińska Republika Ludowa planowała odwetowe uderzenie na Wietnam. I tak, kiedy wojska chińskie stanęły na granicy wietnamskiej, polskie media postawiono w stan pełnej gotowości. W Radiokomitecie, czyli w Komitecie do spraw Radia i Telewizji, bo taka była oficjalna nazwa połączonych rozgłośni Polskiego Radia i Telewizji Polskiej, ustalono nocne dyżury i ja też taki dyżur w pokoju numer 14 miałam pełnić. W trakcie nocnego dyżuru, poza wykonywaniem wyznaczonych obowiązków, mogłam się przespać na zsuniętych fotelach dyrektorskiego gabinetu. Moim obowiązkiem było kilkakrotne obejście budynku oraz pilnowanie, czy nie zadzwoni tak zwana rządówka. Rządówka to był czerwony telefon, z którego nie dało się dzwonić na dowolny numer, ponieważ po podniesieniu słuchawki następowało automatyczne i natychmiastowe połączenie z Komitetem Centralnym PZPR. Byłam bardzo przejęta bliskością tak groźnego urządzenia. Nie wyobrażałam sobie tego, jak mój organizm zareaguje na ewentualny dźwięk telefonu. Poza tym poczucie odpowiedzialności kazało mi nie zmrużyć oka w ciągu całej nocy. Nie chciałam przecież zaniedbać swoich obowiązków i w ten sposób zagrozić bezpieczeństwu strategicznego obiektu, jakim był budynek przy Myśliwieckiej 3/5/7. Wiedziałam o tym, że dzień wcześniej o mały włos doszłoby do karygodnego incydentu. Dyżurował wtedy mój kolega Andrzej Zakrzewski. On nie był tak przejęty jak ja, więc spokojnie poszedł spać. W środku nocy wpadł do niego strażnik z informacją, że jadą z Woronicza i on musi natychmiast okrążyć budynek i narobić śladów na śniegu, bo w przeciwnym razie wyda się, że niesolidnie dyżurował. Z tego, co wiem, Andrzej zerwał się z posłania i zdążył przed kontrolerami zaznaczyć swoją obecność wokół budynku. POKÓJ 14 Do stanu wojennego pokój 14 był gabinetem dyrektora Trójki. Za moich czasów siedziała w nim Ewa Ziegler-Brodnicka. Gabinet ten był połączony z sekretariatem, czyli z pokojami numer 16 i 18, czyli z gabinetem wicedyrektora Andrzeja Piotrowskiego, prywatnie męża Olgi Lipińskiej. Dziś w 14 siedzi Barbara Marcinik, w 16 Artur Andrus, Andrzej Zakrzewski i Natalia Grzeszczuk, w 18 Piotrek Stelmach i Tomek Żąda. A wracając do rządówki, miałam koleżankę, która w tamtych czasach pracowała w „Kurierze Polskim”. Opowiadałam jej nieraz, że u nas w radiu jest rządówka. „Kurier” nie był tak strategicznym medium jak Radiokomitet, więc czegoś takiego nie mieli, ale z wielkim przejęciem, żeby nie powiedzieć ze strachem, słuchali opowieści o tym tajnym urządzeniu. Okazało się, że tej samej nocy, kiedy ja miałam dyżur w Trójce, ona nocowała w siedzibie „Kuriera”. Nudząc się i nie mogąc zasnąć na dyrektorskich fotelach, postanowiłam sobie zażartować i zadzwonić do niej. Wykręciłam numer i nie zmieniając głosu, zwyczajnie powiedziałam: „Tu rządówka, proszę natychmiast wyjść z zajmowanego pomieszczenia, iść do sklepu i kupić maskę tlenową. Desant nastąpi za pół godziny”. Byłam pewna, że pozna mnie po głosie. A tymczasem usłyszałam jej przerażony głos: „Ale ja nie mam żadnej rządówki, to pomyłka”. Rok 1977, od dwóch miesięcy pracuję w Trójce. Dariusz Kawka Tej nocy, grzecznie dyżurując, uratowałam Trójkę!!! Trzydzieści lat później „ratowanie” wyglądało zgoła inaczej.\n1 marca 2009 roku objęłam po raz pierwszy stanowisko dyrektora Trójki. Należał mi się gabinet, czyli pokój 100c . Trudno w to uwierzyć, ale budżet roczny Trójki był już wtedy „przejedzony” w sześćdziesięciu procentach, a minęły dopiero dwa miesiące roku. Wiedziałam, że jeśli natychmiast czegoś nie wymyślę, to w bardzo krótkim czasie nie będę miała pieniędzy na podstawową działalność. Również nie będę mogła publicznie wytłumaczyć, co się z nimi stało, bo finanse to tajemnica spółki. Obawiałam się, że za chwilę to mnie posądzą o nieodpowiedzialność i nieumiejętne gospodarowanie. A więc musiałam działać. A że miałam jakąś elementarną ogładę matematyczną, bo trochę studiowałam matematykę, szło mi całkiem sprawnie. Szybko zrobiłam remanent i błyskawicznie podjęłam decyzje oszczędnościowe. W maju wiedziałam, że to absolutnie nie wystarczy. Zaczął chodzić mi po głowie pomysł zrobienia zbiórki publicznej na Trójkę. Ponoć moi poprzednicy również o tym myśleli, ale jak wiadomo – myśleć a zrobić to nie to samo. Wtedy zrobienie zbiórki wymagało zgody Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Trzeba było złożyć odpowiednie papiery, mieć pomysł, na co ma być ta zbiórka, bo na działalność podstawową zrobić jej nie można, wszystko to opisać, wypełnić całą stertę formularzy i tak dalej. Przed nami były długie, żmudne i skomplikowane procedury. Nikt z nas nie miał zielonego pojęcia, jak się do tego zabrać. Prawnicy radiowi odmówili pomocy, zarząd również nas nie wspierał – był prawdopodobnie zaskoczony pomysłem – ale też nie zabronił realizacji. Pewnie dlatego, że nie wierzył, iż to się może udać. Zrobiłyśmy więc razem z moimi Ankami (Anką Krakowską, wicedyrektorką, i Anką Burzyńską, sekretarzem programu) zrzutę na prawnika. Ela Walendzik znalazła bardzo młodego praktykanta po prawie i on zaczął się w to wgryzać. Bardzo się starał, lecz stopień trudności lekko nas wszystkich przerastał. Wiedzieliśmy, że musimy założyć Komitet Miłośników Trójki, który będzie ciałem wykonawczym naszego pomysłu. Musiał to być komitet, bo można go założyć prawie z dnia na dzień, a stowarzyszenie trzeba zarejestrować w sądzie, co może trwać nawet pół roku. W skład naszego komitetu weszli znani artyści, między innymi Zbyszek Zamachowski, Wojtek Malajkat i Krzysztof Daukszewicz. W czerwcu podjęłam decyzję, że muszę się spotkać z ministrem spraw wewnętrznych Grzegorzem Schetyną. Szczęśliwie się złożyło, że pod koniec czerwca był umówiony do Salonu Politycznego Trójki. Zaczaiłam się pod studiem i kiedy wychodził, wciągnęłam go do saloniku (pokój 127 , do którego zaproszę Państwa za chwilę). Nigdy wcześniej nie spotkałam pana ministra, nie byłam też pewna, czy on wie, kim ja tu jestem, w końcu byłam dyrektorką dopiero czwarty miesiąc. Pan minister bardzo się spieszył i odniosłam wrażenie, że niezbyt chętnie mnie słucha. Starałam się przedstawić wszystko krótko i sprawnie. Po kilku zdaniach przerwał mi i powiedział chłodno: „Proszę złożyć papiery”, i natychmiast zaczął podnosić się z fotela. W tym momencie, ku wielkiemu własnemu zdziwieniu, zauważyłam, że złapałam go za kolano i nie pozwoliłam mu wstać. Spojrzał na moją rękę i się roześmiał. Powiedziałam: „Panie ministrze, ja nie proszę o rybę, tylko o wędkę. Niech pan da nam szansę. My złożymy papiery, ale niech one tam nie leżą tygodniami”. Śmiejąc się już głośno, powiedział coś w rodzaju „zobaczymy”. Złożyliśmy papiery i wyjechałam na Open’er Festival do Gdyni. POKÓJ 100C To jeden z czterech pokojów, do których wchodzi się przez sekretariat. Od lewej pokój 100a, malutki, ale jasny, z widokiem na ogród. W nim przez prawie sześć lat siedziała moja zastępczyni Anna Krakowska. Następny 100b, również słoneczny i z widokiem na ogród, pokój sekretarza programu Anki Burzyńskiej. Następny, po prawej stronie, to 100c, mój gabinet z widokiem na urządzenia klimatyzacyjne, ciemny, nawet dość ponury, ale również duży. I ostatni, 100d…, nazwijmy go „tajemniczy ogród”. Trójkowi dziennikarze o całym tym kompleksie mówili „Pentagon”. Pierwszego dnia była piękna pogoda, więc rano poszłam na spacer brzegiem morza. W pewnym momencie, mimo huku fal, usłyszałam, że dzwoni mój telefon. Pan w słuchawce powiedział: „Dzwonię z MSW, chciałem zapytać, dlaczego te papiery są tak kiepsko wypełnione”. Postanowiłam wrócić do Warszawy. Poprosiłam, żeby przysłali swoje uwagi. Składając dokumenty, poinformowałam, że zbiórkę zamierzamy rozpocząć 10 sierpnia. Uważałam, że to może zmusić MSW do szybszej decyzji. Prawdę mówiąc, nie wierzyłam, że to się tak szybko uda zrobić. A jednak… w połowie lipca mieliśmy decyzję. Radość była wielka. Musieliśmy się do zbiórki przygotować. Przede wszystkim nagrać spoty ustami najwybitniejszych artystów, twórców i wybitnych ludzi. Cały zespół Trójki był w tę pracę zaangażowany. Udało się. Zaczęliśmy 10 sierpnia. Codziennie oglądałam stan konta i czytałam wpisy, które były przy wpłatach. To niezwykle wzruszające chwile. Zebraliśmy prawie milion. Słuchacze wpłacali kwoty od 3 złotych, poprzez 33, 333, 3333, a nawet ktoś wpłacił 33 333 złote. W zespole zapanowała euforia. Słuchacze, którzy chcieli się ujawnić, wypełniali ankietę i przysyłali swoje zdjęcie. Powstał unikatowy Album Miłośników Trójki. Wydaliśmy go w trzech egzemplarzach, jeden zlicytowaliśmy podczas akcji „Idą święta”, dwa zostały w Trójce. Wiedziałam, że jesteśmy uratowani. Niestety zaszła niespodziewana okoliczność – na początku września zmieniono zarząd Polskiego Radia. Pieniądze musieliśmy wydać do końca roku, czyli do grudnia 2009, a rozliczyć je do końca czerwca 2010. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie fakt, że nowy zarząd odwołał mnie 29 grudnia 2009 roku, co było równoznaczne z utratą dostępu do finansów. Prezes powiedział, że moim obowiązkiem jest tę zbiórkę rozliczyć, bo w końcu to był mój żenujący pomysł, ale dostępu do finansów nie dostanę. Przerażona, zapytałam, jak mam to w takim razie zrobić, tym bardziej że już w Trójce nie pracowałam. Odpowiedział, że to już jest mój problem. Oczywiście zbiórkę rozliczyliśmy perfekcyjnie, pomogli mi kierownicy redakcji, koledzy, wszyscy, którzy zdawali sobie sprawę z powagi sytuacji. Spotykaliśmy się w restauracji „Return”, oddalonej o sto pięćdziesiąt metrów od naszej siedziby. Wspólnie uratowaliśmy Trójkę. Po tej akcji został nam Trójkowy Znak Jakości, który wymyśliliśmy przy okazji zbiórki. Bo właśnie na działania ambitne i niszowe MSW pozwoliło nam zbierać pieniądze.\nGdyby kilka lat wcześniej ktoś mi powiedział, że w przyszłości pomoże mi MSW, to umarłabym ze śmiechu. W latach osiemdziesiątych – pozwolę sobie cofnąć się w czasie – MSW (oraz pokój numer 1 na Myśliwieckiej) przywołuje moje najgorsze wspomnienia. Kiedy stan wojenny spowodował przekształcenie Radiokomitetu w jednostkę zmilitaryzowaną, w styczniu 1982 rozpoczęto weryfikację dziennikarzy. Wzywano nas na konkretną godzinę. Była lista i każdy wiedział, po kim wchodzi. Weszłam tam naprawdę bardzo zdenerwowana. Było to dla mnie strasznie upokarzające. Nikt nie chciał stracić pracy, a z drugiej strony nikt nie chciał kolaborować z władzą. Przy stole siedziały cztery osoby. Trzech panów i jedna kobieta. Jeden pan był z kadr, widziałam go pierwszy raz w życiu, drugi świeżo szkolony w Moskwie, parę miesięcy przed stanem wojennym zaczął urzędować na Myśliwieckiej, chyba w pokoju numer 8. Trzeci był dziennikarzem Trójki współprowadzącym audycję Polityka dla wszystkich. Aktywna w zadawaniu pytań była kobieta. Pamiętałam ją z bufetu na Myśliwieckiej, a więc prawdopodobnie pracowała w Czwartym Programie Polskiego Radia, który wtedy miał swoją siedzibę w tym samym budynku co Trójka. Chodziła zawsze z chustką na głowie, pod którą moim zdaniem miała niezmiennie lokówki. Jak tylko weszłam, któryś z panów zapytał mnie: – No to chcieliście przejąć władzę, tak? Chodziło im chyba o to, że chciałam obalić ustrój. Byłam autentycznie zdziwiona. Nie miałam pojęcia, jak się przejmuje władzę, poza tym denerwowało mnie to, że zwracają się do mnie w liczbie mnogiej, jak do towarzysza. A ja nigdy ich towarzyszem nie byłam. Byłam za to młoda i zadziorna (a przy okazji nieświadoma konsekwencji). Obejrzałam się za siebie i burknęłam, że przyszłam tu sama. W połowie lutego już wiedziałam, że zweryfikowali mnie negatywnie. Ku mojemu zaskoczeniu powiadomił mnie o tym kolega z lat szkolnych, który jak się potem okazało, odgrywał jakąś rolę w służbach specjalnych. Przyjechał do mnie do domu, powiedział, że przy moim nazwisku jest adnotacja: „jawnie występująca przeciwko władzy i pracująca na korzyść obcych ośrodków propagandowych”. Oburzona, zapytałam: „Co to ma znaczyć? Na korzyść jakich ośrodków?”. Wytłumaczył mi, że skoro krytykowałam w audycji o propagandzie politycznej władzę, to dostarczałam w ten sposób „pożywienia” dla obcych ośrodków propagandowych. To oczywiście znaczyło, że zaraz mnie wywalą, a nawet więcej – że nigdy nie dostanę paszportu ani nie będę awansować w żadnej pracy. Szybko poszłam do kadr i złożyłam podanie o urlop wychowawczy, dzięki czemu przez kilka lat nikt nie mógł mnie wyrzucić. Poszedł jednak za mną wilczy bilet. Dowiedziałam się o nim stosunkowo szybko. Kiedy dyrektor Desy, który był znajomym mojej babci, obiecał, że mnie zatrudni w Galerii Zapiecek, szalenie się ucieszyłam. Gdy jednak przyszłam podpisać umowę, bardzo mnie przeprosił i powiedział, że jest mu przykro, ale dostał zakaz zatrudnienia mnie. Trójka podczas weryfikacji została kompletnie przetrzebiona. Z mojej redakcji, publicystyki i reportażu, zostały tylko dwie osoby. Wyrzucono wszystkich autorów rozrywki, między innymi Zembatego i Janczarskiego. Najłagodniej obeszli się z redakcją muzyczną, tam chyba nikt nie stracił pracy. Tych, którzy ocaleli, wysyłali do innych programów, żeby rozbić jedność zespołu. Na nasze miejsca ściągano natomiast ludzi z całego radia. Po Trójce został tylko szyld. Żeby się utrzymać, wykorzystywałam swoje talenty artystyczne. Malowałam kopie starych ikon, szyłam ubrania i robiłam na drutach swetry. Miałam poczucie krzywdy. Kiedy ja marnowałam najlepsze lata swojego życia, inni, którzy przyszli na nasze miejsca, robili błyskotliwą karierę. Do Trójki wróciłam w 1989 roku. Niewiele osób już znałam, a nowi patrzyli na mnie jak na intruza. Zanim jednak wróciłam, wezwano mnie, tak dla porządku, na Rakowiecką. Pan rozmawiał ze mną ze dwie godziny. Chciał, żebym zrozumiała, że wszystko o mnie wie. Nie było to przyjemne spotkanie, tym bardziej że byliśmy po częściowo wygranych wyborach w czerwcu ’89 roku. Ledwo zaczęłam pracę, dowiedziałam się, że wkrótce będą zwolnienia. Poddali nas swego rodzaju weryfikacji. Nazywało się to przeglądem kadr. Prezesem Radiokomitetu był już Andrzej Drawicz, ale zmiany nie poszły tak szybko w dół, jak to się dziś odbywa. Jeszcze jakiś czas jeden z wicedyrektorów, mijając mnie na korytarzu, krzyczał, tak niby do siebie: „Ja te wszystkie ku..y z Solidarności niebawem powypi.....am”. Sądziłam, że moje dni są policzone. Na szczęście za jakiś czas jego wyrzucili. A właściwie awansowali. Poszedł na ważnego dyrektora do telewizji. W radiu były dwie weryfikacje. Pierwsza zaraz po ogłoszeniu stanu wojennego, czyli w styczniu, a druga jakieś pół roku później. Postanowiono zadbać o trochę lepszy wizerunek mediów. Dlatego w trakcie tej drugiej weryfikacji wyrzucono wszystkie te osoby, które odegrały haniebną rolę w tym pierwszym półroczu i na przykład uczestniczyły w pierwszych komisjach weryfikacyjnych. Zawsze mnie dziwiło, że nikt o tym głośno nie mówił, a to dało szansę tym skompromitowanym osobom do przemalowania się na bohaterów. Po latach spotkałam kilka z nich, które bez żenady opowiadały swoje przygody z władzami PRL-u, występując w charakterze kombatantów. Absolutnie wszyscy mówili, że zostali negatywnie zweryfikowani w stanie wojennym. Co w jakimś sensie było prawdą. Jesień w stanie wojennym. Archiwum rodzinne Magdy Jethon\nNa co dzień nie myśli się o Solidarności, no, chyba że przychodzi taki czas. U nas był to rok 2010. Naszym przywódcą duchowym był Jurek Sosnowski. Ale zanim do tego doszło, Jurek dziewięć lat wcześniej pojawił się w Trójce. W 2001 roku do Redakcji Publicystyki, w której byłam szeregową redaktorką, przyszedł nowy kierownik Andrzej Rychcik. Wtedy Kluby Trójki prowadziliśmy w kilka osób: Hanna Maria Giza, Jacek Ejsmond, Grażyna Dobroń i ja. Rychcik zaprosił do prowadzenia Klubu nową osobę, Jerzego – powiedział nam, że pan Sosnowski podniesie poziom tego pasma. Takie sformułowanie nie sprzyjało dobrym relacjom. Krótko mówiąc, trochę nas zdołował i równocześnie nie nastawił zbyt pozytywnie do Jerzego. Dostałam polecenie wprowadzenia nowego kolegi w tajniki kuchni radiowej, która nie była mu zbyt dobrze znana. Zaprosiłam go na mój Klub, żeby zobaczył, jak to się robi, instruowałam w sprawach podstawowych: jak się macha do realizatora, kiedy się chce na przykład wypuścić muzykę lub odebrać telefon. Nie przypominam sobie, żebym, w tej sytuacji, była szczególnie miła, na szczęście on tego w ogóle nie pamięta. Przyszedł wieczorem do studia. Jak się okazało, był pisarzem i właśnie wydał swoją pierwszą książkę. Dał mi ją w prezencie. Nie miałam ambicji pisarskich, ale dokładnie w tym czasie napisałam książkę, która była zapisem anegdot radiowych z cyklu Pani Magdo, pani pierwszej to powiem. Wymieniliśmy się tytułami. Przeczytałam na jego okładce: Jerzy Sosnowski „Apokryf Agłai”. Bardzo szybko okazało się, że możemy się nawet polubić; robiliśmy razem Kluby Trójki. Dziś często wspomina, że to ja go uczyłam warsztatu radiowego. Prawdę mówiąc, nie mam w pamięci poczucia, że byłam nauczycielką Jerzego. Zawsze mi się wydawał najmądrzejszy w okolicy. Dziś więc – nie z próżności, ale dla potrzeb tej książki – postanowiłam zadzwonić do niego i zapytać, jak to było… Okazuje się, że pamięta jakiś nic nieznaczący i niezapamiętany przeze mnie gest koleżeński, który do dziś go rozczula, chociaż miał miejsce dawno temu, w dniu jednej z największych tragedii Ameryki. To było 11 września 2001 roku. Około godziny 15.00 naszego czasu media na całym świecie pokazały wstrząsające zdjęcia. Porwany samolot American Airlines uderzył w jedną z wież WTC w Nowym Jorku, osiemnaście minut później kolejny samolot uderzył w drugą wieżę, trzeci w gmach Pentagonu w Waszyngtonie. Czwarty, który prawdopodobnie miał uderzyć w Biały Dom, rozbił się w Pensylwanii. Staliśmy przed telewizorem z otwartymi ustami. Widok był przerażający. Trzeba jednak było zachować zimną krew. Tego dnia Klub miał prowadzić Jerzy. Ja jako stary radiowiec, chociaż szeregowy pracownik, postanowiłam upewnić się, czy Jerzy wie, co się stało. Według planu jego gościem miała być Kinga Dunin, a tematem jej świeżo wydana książka. Zadzwoniłam do niego. Telefon miał wyłączony. Wiedziałam, że musi zmienić temat Klubu. Zaczęłam szukać kogoś, kto mógłby znać jego numer stacjonarny. Nie było to łatwe, bo Jerzy krótko u nas pracował. W końcu udało się. Dodzwoniłam się około godziny 17.00. Zapytałam, czy nadal chce rozmawiać w swojej audycji o kobietach. Powiedział, że owszem. Zapytałam więc, czy ma włączony telewizor. Powiedział, że nie, bo wszystko wyłączył, również komórkę, ponieważ kończy czytać książkę Dunin. Podobno powiedziałam, czego nie pamiętam: „To otwórz, bo zaczęła się trzecia wojna światowa”. Wojna na szczęście się nie zaczęła, ale też Jerzy nie doznał szoku tuż przed 21.00, bo miał trochę czasu, żeby się przygotować i zaprosić innych gości. Jak twierdzi, do dziś jest mi wdzięczny za trud, jaki włożyłam w zdobycie jego numeru, oraz za koleżeńską postawę. Ogólnie pamiętam, że na początku trochę walczyliśmy, choć wiedziałam, że potrafi robić bardzo dobre, bardzo mądre audycje. Jednak niektóre jego Kluby wydawały mi się zbyt hermetyczne, zbyt trudne. Nawet kiedyś go zaatakowałam za Klub chyba o języku starogreckim… Uważałam, że to nikogo nie obchodzi. Dziś trochę zmieniłam zdanie. Sądzę, że w porze wieczorowej, kiedy silną konkurencją jest telewizja, nie należy z nią konkurować poprzez ułatwianie odbioru. To jest czas, jaki oddałabym tym słuchaczom, dla których już nie ma prawie żadnych mediów, bo wszyscy chcą nadawać dla idiotów. Nie wiedziałam, jak on przyjmuje moje uwagi, ale chyba nie robiłam tego zbyt obcesowo, skoro dziś tego nie pamięta. W czasach mojego „rządzenia” czy to na stanowisku kierownika, czy dyrektora miałam pewien problem z chwaleniem ludzi. Wydawało mi się, że skoro ja wiem, iż ktoś jest świetny, to ten ktoś też wie, że ja wiem. Niemniej zdarzały mi się takie sytuacje, że ktoś nie wytrzymywał i przychodził z pretensją, iż ja chyba go nie cenię, skoro o tym nie mówię. A do tego przychodził w momencie, kiedy byłam zasypana poważnymi problemami wynikającymi z zarządzania całym programem albo kiedy trzeba było natychmiast pisać jakieś zestawienia do Krajowej Rady lub do ministra skarbu, albo czegoś żądał dyrektor finansowy Radia. Bardzo zabawnie komentowała to Anka Burzyńska, mówiąc: „Rzuć wszystko i naprawiaj rowerek”. Dodatkowo moja zastępczyni była jeszcze chyba bardziej powściągliwa ode mnie. Zdarzało się, że przychodziłam do niej i mówiłam: „Wiesz, przyszedł ktoś i ma pretensje, że go nie chwalimy”. Ona na to odpowiadała: „Przecież wiesz, że nie zarządzamy przedszkolem”. Nie musiała mnie przekonywać, ale też wiedziałam, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Z tego też powodu wymyśliłam listy „przodowników pracy”, które wywieszałam przynajmniej raz na kwartał w korytarzu przy saloniku. Mimo wszystko tego egzaminu chyba za dobrze nie zdałam. Wracając do Jerzego, który jako człowiek niezwykle uczciwy zawodowo, ale również i prywatnie, honorowy, mądry, szlachetny, był zawsze dla wielu osób w Trójce autorytetem. W 2007 roku po zmianie dyrekcji odszedł, bo nie zgadzał się na tendencyjne majstrowanie przy jego audycjach. Przez wiele lat ludziom, którzy mieli spotkać Magdę Jethon, a nie wiedzieli, jak wygląda, mówiło się po prostu: znajdźcie kobietę z różowymi włosami (tak naprawdę zresztą chodziło o jedno pasemko). To ja opowiem, jak zaczął się ten okres różu w jej życiu, zresztą początkowo znacznie bardziej totalny niż jego pamiątka: pojedynczy kosmyk. Działo się to chyba w 2005 roku. Magda odpowiadała wtedy w Trójce za audycje przedpołudniowe. Lubiąc chyba obserwować ludzkie reakcje na to, co zaskakujące, przyszła kiedyś do pracy w czymś różowym. A ponieważ, jak przypuszczam, koleżanki i koledzy nie dali się sprowokować, nazajutrz dołożyła jeszcze różu (bodaj wtedy pojawił się na włosach). A potem jeszcze. I jeszcze. Niewykluczone, że jednym z głównych bohaterów tego eksperymentu miał być ówczesny wicedyrektor, zwany Fijałem, stylizujący się na gościa, którego nic nie jest w stanie wyprowadzić z równowagi. A jednak coś mu kolorystycznie zaczęło doskwierać: dotąd rubaszny i głośny, na kolejnych kolegiach marniał coraz bardziej, w miarę jak róż na Magdzie potężniał. Już były różowe okulary, różowa chusteczka, notesik w różowych okładkach... Aż pewnego dnia, kiedy Fijał poprosił ją o zanotowanie jakiejś Ważnej Informacji, Magda z kamienną miną wyciągnęła z różowej torebki długopis. A długopis był w kształcie różowego wyprężonego strusia, z łebkiem przyozdobionym długim różowym piórkiem. Na ten widok Fijałowi zabrakło tchu, przerwał dyktowanie i zdławionym głosem zakończył kolegium. Ale zaprawdę, powiadam Wam, nie sprowadzajcie Magdy do różowego pasemka. Przeoczycie wtedy kogoś ważnego. Jerzy Sosnowski Może czasem był zbyt porywczy, ale zawsze koncyliacyjny. Tu konieczna dygresja. Kiedy ostatnio nowa pani prezes (od 8 stycznia 2016 roku) odwoływała mnie ze stanowiska dyrektora, zapytała, czy widzę kogoś właściwego z zespołu na moje miejsce, czyli na dyrektora Trójki. O to samo zapytała Ankę Krakowską, wicedyrektorkę. Jak się okazało, bez konsultacji obie wymieniłyśmy Jerzego. Pani prezes uśmiechnęła się i powiedziała, że to niemożliwe, on nie jest koncyliacyjny. To był główny zarzut pod jego adresem. W krótkim czasie wyrzuciła go z pracy. Protestowali słuchacze i zespół Trójki. Nie mogliśmy się pogodzić z tą niesprawiedliwą decyzją. Tak rzetelnych, uczciwych i wyważonych ludzi nie spotyka się na co dzień. Kilka dni później Jerzy otrzymał nagrodę za książkę Co Bóg zrobił szympansom?, w której – jak napisało jury – „przywraca blask słowu »dialog«”.Jerzy zawsze był, jest i będzie dla mnie autorytetem, Dlatego kiedy pierwszy raz zostałam dyrektorką w marcu 2009 roku, a on był niestety również poza Trójką, natychmiast zaproponowałam mu powrót. Ucieszył się. Wtedy jeszcze nikt nie wiedział, jak potoczą się nasze losy i co stanie się pod koniec tego roku. Z Markiem Niedźwieckim prowadzę koncert „Radia razem”. Stoimy bardzo blisko kulisy, ponieważ w butach, które wtedy włożyłam, mogłam zrobić tylko trzy kroki. Dariusz Kawka\nProjekt graficzny okładki i makiety, skład i łamanie Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN – www.panczakiewicz.pl Fotografia na okładce Darek Golik/Forum Opieka redakcyjna Damian Warszawski Wybór zdjęć Przemysław Skrzyński Adiustacja Anastazja Oleśkiewicz Korekta Małgorzata Biernacka Barbara Gąsiorowska Indeks Artur Czesak Copyright © by Magda Jethon Copyright © for this edition by SIW Znak sp. z o.o., 2016 ISBN 978-83-240-4323-1 Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 30-105 Kraków, ul. Kościuszki 37 Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Panstwu_pierwszym_opowiem_o_Trojce-ebookRO/p0408698i040" target="_blank" title="Państwu pierwszym opowiem o Trójce [Magda Jethon] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Państwu pierwszym opowiem o Trójce [Magda Jethon] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


29 czerwca 2018 – JAN – Jeleniogórski Agregator Nowinek\nJelonka.com 29.06.2018 20:14:29\nPodczas ostatniej przed wakacjami sesji Rady Miejskiej Jeleniej Góry radni zajęli się trzema projektami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Dwa z nich odrzucili, a jeden przyjęli. Jelonka.com\nFiaskiem zakończyły się starania Starostwa Powiatowego o pozyskanie środków na remont mostu drogowego w Barcinku… Jelonka.com\nmetaforapub 29.06.2018 16:40:26\nPiątek😀 Piąteczek 😁 Piątunio 😂 Dziś podejrzanie wesoła ekipa zaprasza na Mohito bo słoneczko zawitało na Plac Ratuszowy 50 👍👌 metaforapub\nGaleria Sudecka 29.06.2018 16:00:02\nWyjątkowe rabaty w PAWO tylko do poniedziałku❗ Wszystkie garnitury i koszule -65%. Zapraszamy do naszych salonów stacjonarnych. Galeria Sudecka\nWydarzenia z dnia 29.06.2018\nJelonka.com 29.06.2018 14:47:38\nDwie osoby trafiły do szpitala po zderzeniu trzech samochodów, jakie miało miejsce na ul. Sudeckiej w Jeleniej Górze [FOTO] Jelonka.com


Małgorzata Kalemba-Drożdż - Agencja Literacka Macadamia\n© Małgorzata Kalemba-Drożdż\nTwierdzi, że nie jest wybitną kucharką, a gotowanie chyba (!) nie jest jej pasją, choć jest nią dobre jedzenie. Najbardziej lubi gotować, kiedy nie musi. Niestety musi niemal codziennie :) Za to pieczenie ją odpręża i sprawia sporo frajdy. Może dlatego, że nie musi tego robić? ;)\nDr Małgorzata Kalemba-Drożdż to mama dwójki dzieci, dla których musiała zacząć gotować i piec beznabiałowo i bezjajecznie. Postanowiła podzielić się zebraną wiedzą (zarówno przepisami, jak i prostymi radami) z innymi rodzicami małych alergików, ale też z weganami, którzy również znajdą wśród jej smakołyków coś dla siebie.\nPo drodze ujawniło się inne hobby Gosi – jadalne kwiaty (i inne chwasty), dlatego w lecie przeżywa na swoim blogu Trochę inna cukiernia „rozdwojenie jaźni pomiędzy przepisami na hipoalergiczne słodkości i przepisami kwiatowymi”. Jedzenie kwiatów i chwastów jest dla niej i jej tysięcy czytelników ogromną przyjemnością i uzależniającą pasją, a egzotycznych składników nie trzeba przywozić z drugiego końca świata, bo rosną tuż pod płotem. Swoje doświadczenia kwiatowe zebrała w postaci książki: „Kwiatowa uczta. Jadalne kwiaty w 100 przepisach” (Egros, 2012), która została wyróżniona jako jedna z pięciu najlepszych monografii w ramach nagrody Gourmand Awards Best in World, wręczanej podczas największych targów wydawnictw kulinarnych Paris Cook Book Fair (więcej informacji pod tym linkiem klik). Obecnie Małgosia ukończyła prace nad książką dotyczącą dwunastu najpopularniejszych chwastów, których większość z nas chciałaby pozbyć się z ogrodu jak najszybciej (niejednokrotnie stosując sporą dawkę chemii), nie zdając sobie przy tym sprawy, że można przecież połączyć przyjemne z pożytecznym i je po prostu … zjeść. Pesto z mniszka i krwawnika, ziołowe penne czy stokrotkowy omlet są nie tylko niezwykle smaczne, ale i oczarowują swoim wyglądem.\nGosia nie zapomniała też o małych alergikach i ich rodzicach i przygotowała wspaniałe kompendium wiedzy dla wszystkich tych, którzy z przymusu lub wyboru gotują i pieką bez jajek i mleka. W obszernym, szczegółowym wstępie znajdą się wszystkie informacje dla rodziców, którym przyszło się zmierzyć z alergiami ich pociech. Jest więc omówienie alergii z perspektywy medycznej, są też rady, jakie środki ostrożności należy zachować w kuchni przy przygotowywaniu potraw dla maluchów, a do tego spis produktów zakazanych oraz tych, które pozwolą nam na utrzymanie zbilansowanej diety przy wykluczeniu alergenów (wiecie na przykład, jak dużo wapnia zawiera mak?). Chociaż Małgosia koncentruje się głównie na potrawach bezmlecznych i bezjajecznych, część wstępu poświęcona jest również alergii na gluten i pszenicę.\nRozdział z przepisami otwiera „niezbędnik”, z którego dowiemy się miedzy innymi jak własnoręcznie przygotować mleko owsiane, marcepan, a nawet wegańską bitą śmietanę! Później robi się już tylko coraz smaczniej i smaczniej: prawie dwieście przepisów obejmuje najróżniejsze koktajle, ciasta, ciasteczka, lody i desery. Niektóre z nich to absolutne klasyki, poddane tylko odpowiednim modyfikacjom, ale mnóstwo jest też autorskich pomysłów Małgosi, która nie boi się niecodziennych, a jednak zaskakująco trafnych połączeń. Jej „Słodkości” to nie tylko zbiór porad i przepisów, ale i dowód na to, że bez mleka i jajek da się żyć – i to nawet całkiem słodko!\nMałgosia często zapraszana jest do telewizji, gdzie opowiada o swoim hobby (między innymi była gościem Mai w ogrodzie, już dwukrotnie występowała w Dzień Dobry TVN, klik#1 i klik#2), udziela wywiadów prasie, stacjom radiowym i portalom internetowym, prowadzi również warsztaty. Więcej informacji o jej doświadczeniu medialnym na blogu klik klik.\nNa koniec zdradzimy jeszcze, że Gosia pracuje już nad trzecim tytułem – tym razem poświęconym w całości różom – królowym wśród kwiatów. Będzie to wyjątkowa kompilacja: książka kucharska i poradnik kosmetyczny w jednym. Jeśli macie ochotę na pstrąga w płatkach róży, różane ptasie mleczko lub dżem z owoców róży, a przy tym chcielibyście poczuć luksus różanego musu do ciała, możecie nas już podpytać i o ten tytuł.\nW życiu zawodowym nasza autorka jest doktorem biochemii, wykładowcą w Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego i na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jej zainteresowania naukowe skupiają się głównie wokół jedzenia. Zajmuje się badaniami nad stabilnością genetyczną komórek, m.in. nad tym, jak ekstrakty roślinne wpływają na ryzyko chorób nowotworowych.\nKsiążką o jadalnych roślinach polno-ogrodowych zajmuje się u nas Kamila (kamila@macadamialit.com), a alergiczno-wegańską Marysia (maria@macadamialit.com).\nZachęcamy do zamawiania maszynopisów!\nMarzec 27, 2014|


Od umowy możesz odstąpić, składając nam oświadczenie o odstąpieniu od umowy np. poprzez wiadomość e-mail przesłaną na adres: aga@antystresowa.pl\nZwracaną rzecz zwróć do nas niezwłocznie na adres: ul. Rajska 24, 66-016 Płoty , jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym odstąpiłeś od umowy.\nJeśli jesteś Konsumentem, w przypadku gdy zakupiony u nas towar okaże się wadliwy, masz prawo reklamować go w oparciu o rękojmię. Reklamację najlepiej złożyć na adres e-mail: aga@antystresowa.pl lub drogą pocztową na adres ul. Rajska 24, 66-016 Płoty\nReklamowany towar należy wysłać na adres: ul. Rajska 24, 66-016 Płoty


wtorek, 25 lipiec 2017 00:00\tCzytany 1692 razy\nCorocznie w Szczecinie przy Katedrze Świętego Jakuba, odbywa się Jarmark Jakubowy. Jarmark nawiązuje do staropolskiej tradycji, aby w dniu Odpustu Kościoła Parafialnego wierni mogli uczestniczyć w rozrywkach, zabawach, kiermaszach. W tym roku na Jarmarku wystawiło się kilkuset rzemieślników z kraju i zagranicy z wyrobami rękodzielniczymi oraz produktami spożywczymi. Przez cztery dni stoiska Wystawców, były licznie odwiedzane przez osoby zainteresowane, głównie całe rodziny.\nTradycyjnie z myślą o rodzinach Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Szczecinie przygotował EKOstrefę a w niej atrakcje dla dzieci. W formie zabaw, konkursów prowadzono edukację ekologiczną, a dla dorosłych przygotowano informacje związane m.in. z ochroną środowiska i przyrody. EKOstrefa skupiła współpracujące ze sobą w zakresie edukacji stoiska: Transgraniczny Ośrodek Edukacji Ekologicznej w Zalesiu, Ośrodek Szkoleniowo-Badawczy w zakresie energii odnawialnej w Ostoi, Zachodniopomorski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Barzkowicach, Stacja Morska Uniwersytetu Szczecińskiego, Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, Zespół Parków Krajobrazowych oraz Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Szczecinie.\nStoisko promocyjno – edukacyjne RDOŚ Szczecin, odwiedziło ponad 500 osób, zostało wystawione w ramach realizacji projektów sfinansowanych przez NFOSiGW w Warszawie „Bliżej Natury – tropem wilka i żubra" oraz „Doposażenie bazy edukacyjnej RDOŚ Szczecin."\nWięcej w tej kategorii: « Zdobywanie wiedzy na ścieżce przyrodniczej\tXXX Targi Rolne Agro Pomerania 2017 »


Udział uczniów klas 8 w spotkaniu z Markusem Zusakiem\nautorem powieści „Gliniany most” oraz bestsellerowej „Złodziejki książek”. 1 października 2019 r. uczniowie klas 8A i 8B mieli przyjemność skorzystać z zaproszenia na spotkanie z Markusek Zusakiem, powieściopisarzem z Australii, autorem takich książek jak: „Złodziejka książek”, „Gliniany most” i „Posłaniec”. Spotkanie zostało zorganizowane przez wydawnictwo\n„Nasza Księgarnia”, Stołeczne Centrum Edukacji Kulturalnej oraz Kino Atlantic, gdzie spotkanie miało miejsce. Miłka Skalska i Artur Wolski jako gospodarze spotkania w interesujący sposób poprowadzili rozmowę z autorem, a wybrane fragmenty książek zostały przeczytane przez polskich aktorów, Olgę Bończyk i Kacpra Kuszewskiego. Jednym z ciekawszych punktów spotkania były opowiadania samego autora powieści o inspiracji do napisania książek, anegdoty, ciekawostki z życia prywatnego, oraz zabawne i wzruszające historie, które miały wpływ na bieg wydarzeń w jego powieściach. Niektórzy znali już pierwszą powieść Markusa Zusaka, inni dopiero podczas tego spotkania mogli poczuć pokusę, czy chęć zapoznania się z prawdziwymi historiami kryjącymi się na stronicach prezentowanych powieści. A było kusząco.Uczestnicy spotkania mieli szansę nie tylko poznać samego autora, jego historię o dojrzewaniu, stracie i związkach z Polską, ale także kupić jego powieści i zdobyć autograf z dedykacją.\nZapraszamy do obejrzenia relacji ze spotkania na https://youtu.be/eN2yPDEMA2M\nUdział uczniów klas 8 w spotkaniu z Markusem Zusakiem,\nautorem powieści „Gliniany most”\noraz bestsellerowej „Złodziejki książek”\n1 października 2019 r. uczniowie klas 8A i 8B mieli przyjemność skorzystać z zaproszenia na spotkanie z Markusek Zusakiem, powieściopisarzem z Australii, autorem takich książek jak: „Złodziejka książek”, „Gliniany most” i „Posłaniec”.\nSpotkanie zostało zorganizowane przez wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Stołeczne Centrum Edukacji Kulturalnej oraz Kino Atlantic, gdzie spotkanie miało miejsce.\nMiłka Skalska i Artur Wolski jako gospodarze spotkania w interesujący sposób poprowadzili rozmowę z autorem, a wybrane fragmenty książek zostały przeczytane przez polskich aktorów, Olgę Bończyk i Kacpra Kuszewskiego.\nJednym z ciekawszych punktów spotkania były opowiadania samego autora powieści o inspiracji do napisania książek, anegdoty, ciekawostki z życia prywatnego, oraz zabawne i wzruszające historie, które miały wpływ na bieg wydarzeń w jego powieściach.\nNiektórzy znali już pierwszą powieść Markusa Zusaka, inni dopiero podczas tego spotkania mogli poczuć pokusę, czy chęć zapoznania się z prawdziwymi historiami kryjącymi się na stronicach prezentowanych powieści. A było kusząco.\nUczestnicy spotkania mieli szansę nie tylko poznać samego autora, jego historię o dojrzewaniu, stracie i związkach z Polską, ale także kupić jego powieści i zdobyć autograf z dedykacją.\nLast modified on piątek, 04 październik 2019 13:12\nMore in this category: « Samorząd Szkolny 2019/2020 Spotkanie z przedstawicielem Straży Miejskiej »


Ścieżki technologiczne - Strona 7 - Siewniki - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nStrona 7 z 32 5\nNapisany 16 wrzesień 2009 - 21:21\nJOACHIM; Odnośnie tych ścieżek w D-8 to steruje nimi specjalny zawór który przepuszcza olej w odpowiednim momencie a znajduje się z automatem. Po pierwsze przełączając ścieżki musisz chwilkę przytrzymać dźwignię rozdzielacza aby olej podniósł talearze, a jak po zwolnieniu ciśnienia opadaję to sróbuj go wyregulować.\nRegulacja polega na przestawieniu tulejki która jest na rurce wychodzącej z automatu ku dołowi do tyłu, wspomniana tulejka ma wkręconą śrubę M 8 i łączy się przez płaskownik z zaworem.\nPoluzu śrubę i przestaw wspomnianą tulejkę, ale nie wiele, bo skok całości jest nie wielki.\nD-8ki miały montowane rónież inne zawory (ale żadko) do sterowania ścieżkami przedwschodowymi, być może opisana regulacja nie będzie przydatna w twoim przypadku.\nW jakiej kondycji masz sprężynę która pomaga cofnąć dźwignię zaworu?\nDlaczego nie sprawdzałeś tego przy zakupie?\nNapisany 16 wrzesień 2009 - 22:24\npanowie robiąc ścieżki na 12m siewnikiem 3m, należy jak piszecie wyżej siać pierwszy siewnik jego "połową", zatem ten drugi przejazd jedziecie środkiem siewnika "na oko"? Mam nowego poloneza ze ścieżkami elektronicznymi, cZy muszę mu ustawiać jakoś - ile redlic ma zamykać oraz które? podejrzewam że tak, jeszcze jakby ktoś podrzucił...jak to zrobić?\nNapisany 17 wrzesień 2009 - 06:10\nWitam wszystkich stałem się posiadaczem siewnika Nordsten CLB MK II, który posiada mechaniczne ścieżki Wie ktoś jak one działają? Tam jes tak regulacja kułkiem 0,1,2,3 i od nowa 0,1,2,3 Nigdy nie miałem doczynienia z takim siewnikiem Może ktoś by pomógł i wytłumaczył jak to działa? Z góry dziękuje Uznałeś za fajne 0\nNapisany 17 wrzesień 2009 - 19:16\nSkoro masz nowego to w instrukcji pisze co zrobić i jak przestawić zamykanie danych redlic. Ja mam Poznaniaka ze ścieżkami elektronicznymi i nic w nim nie przestawiałem.Jak otworzysz klapę zasłaniająca aparaty wysiewające to będzie widać które rynienki automat zamyka.Podłącz kabel pod instalację i niech ktoś ci włączy zamykanie ścieżek i wtedy zobaczysz jak to działa.\nNapisany 27 wrzesień 2009 - 10:25\nMAm podobny problem tylko że posiadam siewnik Poznaniak 2.7m mam opryskiwacz z belka 12 metrowa i rozsiewacz tez na 12 metrów i jak zrobic ścieżki technologiczen tym siewnikiem pod te maszyny(opryskiwacz i rozsiewacz??\nNapisany 27 wrzesień 2009 - 12:19\nnajłatwiej zmniejszyć szerokość opryskiwacza i siewnika do nawozu podaję przykład o którym pisałem wcześniej Ścieżki technologiczne - Agrofoto.pl Forum - strona 5\nNapisany 27 wrzesień 2009 - 18:27\na nieda rady jakos ustawic tych scieżek z tym siewnikiem 2.7 pod te maszyny znaczy 12 metrowe??\nNapisany 27 wrzesień 2009 - 19:04\nMa ktos patent na ulatwienie zliczania przejazdow przy siewniku bez komputera bo czasami mozna sie pogubic\nNapisany 28 wrzesień 2009 - 08:39\ntam gdzie masz ścieżkę stawiaj jakiegoś kijka lub gałąź Uznałeś za fajne 0\nNapisany 28 wrzesień 2009 - 18:57\nMoże i by szło tylko za każdym razem musiałbyś zamykać inne "rurki" aby mieć ścieżki co 12 metrów, a to jest bardzo upierdliwe.Najlepszym sposobem jest rozszerzenie siewnika i zmniejszenie szerokości opryskiwacza i siewnika nawozu,lub zmiana siewnika na 3 metrowy bądź ewentualna zmiana twojego na 3 metrowy ale wówczas zmieni się także ilość wysiewanych nasion na ha. bo koło będzie się znacznie mniej razy obracało na hektar.Natomiast przy rozstawieniu siewnika na z 2,7m na 2,75m różnica w wysiewie będzie nieznaczna ,natomiast w opryskiwaczu wystarczy pozatykać po 1 dyszy krańcowej.\nco do pogubienia się w zliczaniu ścieżek to można bardzo szybko i na polu są potem niespodzianki ,bądź trzeba chodzić i liczyć przejazdy ale to jest uciążliwe\nJa robię ścieżki co 12metrów czyli co 4 przejazd i żeby się nie pomylić to co ten 4 przejazd agregat opuszczam już od samej "miedzy"czy jak kto zwał od samego początku poprzeczaka(tak że nie znać śladów kół ciągnika)trzy następne przejazdy zaczynam ze 4 metry od "miedzy"(widoczne są wtedy ślady kół)i przejazd z załączonymi ścieżkami znów od samiutkiego początku poprzeczaka.Tym sposobem wiem kiedy mają być załączone ścieżki.Może trochę zagmatwałem wyjaśnienie ale mam nadzieje że zrozumiesz\nNapisany 28 wrzesień 2009 - 19:31\naha.Dzięki pomysle jeszcze nad tymi sciezkami moze da sie to jakos rozplanować zobacze ale jesli ma byc to takie trude to chbya dam sobie spokój.A jak rozszezyc siewnik na 2.7 na 3 metry?? taki jak mó poznaniak\nNapisany 28 wrzesień 2009 - 21:25\nNo ferdek1 ciekawy ten twój pomysł na te ścieżki.Ja jak siałem POZNANIAKIEM 2,7 m to robiłem ścieżki sumując 4 przejazdy co dawało 10,80 m, a w 12 m opryskiwaczu przytykałem po jednej dyszy i jakoś to wychodziło.\nDźiś użytkuję MAZONKĘ z automatem do ścieżek który jest przełączany hydra.\nWidziałem u znajomego jak "poszeżył" POZNANIAKA w taki sposób że skrajne redlice przedłużył i zamocował je gdzieś za kołami,a żeby ziarno trafiło do niej użył giętkiego przewodu w którym niestety zdażały sie przytkania.\nZ tego co pamietam to nie dodawał nowych lejków tylko te porozsuwał.\nNapisany 29 wrzesień 2009 - 07:54\njak siałem jeszcze Poznaniakiem 2,7 to żeby go przerobić na 2,75 nie było potrzeba wiele zachodu wystarczyło porozsuwać lejki a zewnętrzne troszkę wydłużyć ich mocowania bo są sprzężone parami a dodatkowo poobracałem jeszcze koła żeby koła nie ugniatały ziemi pod skrajnymi redlicami i wtedy 4 przejazdy dawały szer.11 metrów\nNapisany 29 wrzesień 2009 - 18:53\nAha dzięki bede musiał pomyslec nad rozszezeniem na 3 metry tego siewnika i bezie ok. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 29 wrzesień 2009 - 21:25\nco do znaczenia przejazdu ze sciezką wystarczy na koniec przejazdu cofnac ciagnik tak aby na zasianym zostawic wyrazny slad kół. bedzie to miejsce sciezek. ja mam u siebie licznik sciezek ale ze nie dziala mi czujnik magnetyczny (narazie) to sciezki licze recznie (na sterowniku specjalnym przyciskiem +) a gdybym sie pogubil to w trakcie robienia sciezek mam z tylu dwa pneumatyczne redelka ktore znaczą mi obie sciezki przez cala dlugosc przejazdu (znaczniki przedwschodowe). nie mam mozliwosci zeby pomyslic sciezke. agregat 3 metry, opryskiwacz 15\nNapisany 02 październik 2009 - 19:53\nCzy zeby rozszerzyć Poznanika 2.7m na 3m wystarczy tylko rozsunąć redlice??\nNapisany 08 grudzień 2009 - 22:31\nNa to aby nie pogubić się w przejazdach ja mam taki wsój sposób mianowicie mam licznik a właściwie liczydło zrobione ze starego rozdzielacza od opryskiwacza zdobytego na szrocie (wiecie tych zaworków od poszczególnych sekcji na belce opryskowej) i mam to zamontowane w traktorze w dogodnym miejscu. Z racji tego ze wykonuje cały cykl w 5 przejazdach to wystarczaja mi 4 zaworki a własciwie ich dzwigienki A wygłada to tak: pierwsze dwa przejazdy od miedzy to se mozna w pamieci policzyc potem robie sciezki, gdy zaczynam kolejny przejazd juz z otwartymi scierzkami - 4 z kolei - odchylam sobie pierwsza dzwigienke go góry lub na dół - to nie ma znaczenia i tak za każdym razem az skończą sie dzwigienki, wtedy wiem ze trzeba zamknąc scieżki. A pózniej od początku tylko trzeba założyć sobie ze zawsze bedzie sie odchylało jeden kołeczek (dzwigienke) albo przed zaczęciem przejazdu albo po zakończeniu - w przeciewnym razie wychodzi misz-masz. Mysle ze kogoś może zainspirpowac mój patent Uznałeś za fajne 0\nNapisany 23 grudzień 2009 - 14:03\nfoty podam do galerii [jak dam radę] jutro lub po jutrze, a co do kół to odwróciłem je ,póżniej po przestawiałem redlice i to wszycho [siewnik ma tyle samo sekcji co 2,7 tylko w odstępach o 2cm większych].Witam mam prośbę chciałbym podobnie do ciebie przerobić poznaniaka 2,7 m na 3 m ponieważ kupiłem właśnie agregat talerzowy 3m z hydropakiem a funduszy na nowy siewnik nie starczy, więc czy mógłbyś napisać dokładnie jak go przerabiałeś oczywiście zdjęcia równierz bardzo mi by to ułatwiły.Jeśli by się udało chciałbym przetestować taki siewnik na wiosnę ale wszystko zależy od tego czy będę miał niezbędne informacje.\nNapisany 24 luty 2010 - 18:24\nWitam wszystkich. Widze ostatnio pracy w polu nie ma to i temat sciezek zaniedbany. mam siewnik amazone d7 3m i opryskiwacz pilmet 18metrów juz raz robilem sciezki w tkia sposób ze musialem rozlączac kółka wysiewajace z jednej strony i nie moglem uzywac tego automatu co jest w amazonkac poniewaz 3+3+3(sciezka z jednej str i powrót tez)3+3+3 =18m. Za kzdym włączaniem sciezki musialem wychodzic z ciagnika i podniesc z jednej str ta aparature na kółkach wysiewajacych. Zastanawiam sie czy nie byloby prostego i taniego sposobu aby robic to elektrycznie.....mam na mysli np elektromagnes od rozrusznika który gdy doprowadzimy do niego prąd sie wysówa. jak myslicie daloby tak radę?pzdr dzieki\nNapisany 21 marzec 2010 - 19:51\nMam poznaniaka starego przerobionego na 3m. Ścieżki na zboża robię ręcznie przez zamknięcie odpowiedniej zasuwki. Siałem pierwszy raz rzepak, przestroiłem kółka próby kręcone zrobione, dawka dobra wschody też tylko brak ścieżek choć zamykałem 4 zasuwki na koło. Nasiona były drobne i dlatego przed kółkiem wysiewającym było tyle nasion że kółko i tak siało.Wiec jak Wy robicie?\nTylko na agroFakt.pl: Agro Show: największa w Europie plenerowa wystawa rolnicza zobacz »


Fundacja Chronić dobro – Anna i Cecylia Malik. We wspólnym domu – nowa wystawa w Muzeum Opactwa\nAnna i Cecylia Malik. We wspólnym domu – nowa wystawa w Muzeum Opactwa\nKultura | wpis był czytany 860 razy\nOd 16 października zapraszamy na nową wystawę w Muzeum Opactwa:\nAnna i Cecylia Malik. We wspólnym domu\nTa wystawa jest opowieścią o pięknych relacjach w świecie podzielonym podziałami i antagonizmami, zagrożonym przemocą i zniszczeniem. Anna i Cecylia są artystkami. Obie ukończyły Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Anna jest rzeźbiarką, malarką na szkle, mistrzynią szopek krakowskich. Cecylia jest malarką, znaną performerką, inicjatorką akcji artystycznych o dużym wydźwięku i uznaniu społecznym. Anna jest matką Cecylii, Cecylia córką Anny. Łączy je wspólny dom, wspólna rodzina. Rodzina niezwykła. Rodzice artyści i sześć córek, które wyrosły na artystki. Cecylia w cyklu rozmów Moja matka moja córka tak mówi o swoim artystycznym domu: „Jedyną nagradzaną rzeczą było zrobienie ładnego obrazka, albo zagranie ładnej melodii. (…) Takie wychowanie, że tylko można być artystą potem”. Jednocześnie stwierdza, że z tym, co teraz robi jest najdalej od rodziny. Jednak wspólny ton, wspólne idee pozostają.\nŚwiadczy o tym obecna wystawa w Muzeum Opactwa w Tyńcu, która pokazuje prace matki i córki – tak różnorodne w formie, a jednocześnie połączone duchem afirmacji i duchem protestu. Anna i Cecylia włączają się swoją postawą twórczą w tę realną i symboliczną przestrzeń, którą za encykliką papieża Franciszka Laudato si’ nazywamy „wspólnym domem”. Nie ulega wątpliwości, że troska o wspólny dom, czyli Ziemię i wszelkie stworzenie zaczyna się w domu rodzinnym, począwszy od budowania więzów opartych na miłości i wzajemnym szacunku, po uwrażliwienie na potrzeby bliźnich i otaczającego świata. Ktoś powie – to ckliwy ideał! A jednak możliwy i nie tak rzadko spotykany.\nWystawie patronują święte wizerunki, które powstały w pracowni Anny Malik przy kościele św. Salwatora w Krakowie. Nie bez powodu w pierwszej sali dominuje figura Św. Franciszka z Asyżu, który w Laudato si’ określany jest jako „wzór troski o to, co słabe” i „patron ekologii integralnej, przeżywanej z radością i autentycznością”. Otacza go chmara kolorowych ptaków wystruganych w drewnie, które na co dzień – w pracowni – siedzą na wielkanocnym drzewku emausowym. Obok Św. Franciszka tronują Madonny z dzieciątkiem, te wyrzeźbione w drewnie lipowym i te namalowane na szkle. Anna rzeźbi i maluje z czułością. Nie eksperymentuje z formą, tylko szuka wyrazu pośredniego pomiędzy sztuką profesjonalną a ludową. Jej Madonny z dzieciątkiem, otoczone kwiatami, zachwycają żywymi barwami i blaskiem.\nKontrastem, ale i dopełnieniem są prace córki. Cecylia Malik reaguje swoimi działaniami twórczymi na najbardziej aktualne i bulwersujące zagrożenia środowiska naturalnego. Silnym kontrapunktem do ponadczasowych Matek karmiących, malowanych przez Annę, stają się Matki Polki na Wyrębie, zainicjowane przez Cecylię na początku roku 2017 w proteście wobec wprowadzenia tzw. Lex Szyszko, czyli prawa pozwalającego na samowolną wycinkę drzew. Skutkiem była hekatomba drzew w całej Polsce. Aby uświadomić skalę i brutalność zniszczeń, Cecylia codziennie przez miesiąc fotografowała się na nowym ściętym pniu, karmiąc piersią półrocznego synka. Akcją tą zaraziła inne matki karmiące, które w całej Polsce założyły nieformalny ruch obywatelski Matki Polki na Wyrębie. Na wystawie protest ten został pokazany na wielkoformatowej fotografii, która obiegła świat i w serii mniejszych zdjęć. Dodać trzeba, że reprezentacja zdeterminowanych matek, zatroskanych o stan środowiska naturalnego i przyszłość ich dzieci, a zarazem działaczek ekologicznych, wyjechała do Rzymu. Na początku czerwca 2017 roku na placu św. Piotra odbył się kolejny performans Matki Polki na Wyrębie, a papieżowi został wręczony raport o zniszczeniu polskiej przyrody, odwołujący się do jego encykliki Laudato si’. Oprócz zdjęć z tych akcji, w dużej sali możemy też podziwiać dwa duże obrazy Cecylii o tytułach Rzeka i Skrzydło (oba z roku 2020) z cyklu Poliptyki. Nie zapominajmy, że Cecylia jest malarką i myśli obrazami.\nMniejsza sala wystawowa – z pięknym widokiem na Wisłę – została poświęcona tematowi ochrony rzek naturalnych, którym Cecylia Malik zainteresowała się począwszy od indywidualnej akcji 6 rzek (2011-2012), przez kolektywne działania w obronie rzeki Białki (Warkocze Białki, 2013), Wodną Masę Krytyczną (od roku 2012) po kolektyw Siostry Rzeki, który rozwija się dynamicznie od roku 2018. W sali tej zobaczymy wielkoformatowe zdjęcie Cecylii próbującej przepłynąć na łódce przez zatkaną śmieciami rzekę Białuchę (6 rzek), szereg małych zdjęć, dokumentujących kolektywne działania prowadzone pod wspólnym hasłem Ratujmy rzeki oraz najnowszy film pt. Siostry Rzeki (2021), który wyświetlany jest na specjalnych pokazach w całej Polsce i budzi zainteresowanie zagranicą. Nie może też zabraknąć obiektów. Wieszak ze strojami kąpielowymi przypomina spektakularną akcję Moda na rzeki (2019), a kolorowe spódnice przywołują najnowszą akcję Dajmy przestrzeń rzekom, ludziom – bezpieczeństwo (2021). Znalazły się tu również inne niepokorne rekwizyty z radością tworzone i wykorzystywane przez Siostry Rzeki i Braci Potoki. Symbolicznym zwornikiem całej sali jest drewniana rzeźba Anny Malik Wisła i jej dopływy, będąca swobodnym nawiązaniem do figurki ludowej z Muzeum Etnograficznego w Toruniu. Anna wykonała ją dla Cecylii i całego ruchu Sióstr Rzek, do którego ona sama też należy.\nWiele się mówi i pisze o toksycznych relacjach między współczesnymi matkami i córkami. Piękne relacje i współpraca pomiędzy Anną i Cecylią są tego zaprzeczeniem. Podtrzymują wiarę w to, że – używając słów z encykliki Laudato si’ – „ludzkość jest jeszcze zdolna do współpracy w budowaniu naszego wspólnego domu”.\nAnna Baranowa (kuratorka wystawy)\nWystawa jest otwarta codziennie:\nod 16 października 2021 – 1 stycznia 2022\nw październiku w godz. 10.00-17.00\nw listopadzie i w grudniu: 10.00-16.00


Hotele — Bornes Hill | Hotels.com\nHotele w mieście Bornes Hill\nWyszukaj hotele w mieście Bornes Hill\nPrzejdź do mapy hoteli w mieście Bornes Hill\nNajlepsze hotele w mieście Bornes Hill\nBornes Hill — ogólne informacje\nBornes Hill to idealny cel podróży, jeśli chcesz zdobyć nowe doświadczenia. Bornes Hill — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Bornes Hill. Bornes Hill to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Bornes Hill — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nJakie rodzaje hoteli można znaleźć w mieście takim jak Bornes Hill?\nBornes Hill — ceny noclegów zaczynają się od 336 PLN. Skorzystaj z jednej z ofert i uzyskaj rabat aż do 10% na pobyt w hotelu.\nBornes Hill — klasyfikacja noclegów w okolicy ze względu na liczbę gwiazdek:\nKiedy najlepiej odwiedzić miasto takie jak Bornes Hill?


Lokalny Ośrodek Wiedzy i Edukacji w skrócie LOWE rozpoczął swoje działania 25 listopada warsztatami rękodzielnictwa artystycznego, które inauguracyjnie przeprowadziła Teresa Pelc ze Stowarzyszenia „Mam pomysł”. W grudniu rozpoczęły się szkolenia z zakresu kompetencji informatycznych: szkolenie z podstaw obsługi komputera oraz szkolenie z obsługi programów komputerowych w ramach pakietu MS Office – prowadzone przez Roberta Okopienia oraz Wiesława Wójcika. Równolegle trwają także kursy językowe.\n9 grudnia rozpoczęły się kursy z języka angielskiego z udziałem językoznawcy Joanny Skrzypacz i języka niemieckiego, którego zajęcia prowadzi Magdalena Rajfur i Aleksandra Kosek. Trwa także cykliczny kurs języka rosyjskiego, prowadzony przez Annę Tonder. Grudzień zwieńczony został w „Lubuskim LOWE” warsztatami krawieckimi, w których udział wzięli mieszkańcy DPS Tursk. W nowym 2018 roku zaproponowane zostaną kolejne formy edukacyjne.\nProgram LOWE powstał w partnerstwie trzech jednostek: Stowarzyszenia Młodych Lubuszan, którego koordynatorem jest Dagmara Żarkowska-Terech, Urzędu Miejskiego w Sulęcinie, który w tym zakresie reprezentuje Aneta Gryz oraz Ewa Krynicka z ramienia Szkoły Podstawowej im. Jana Pawła II w Sulęcinie.\nProgram podejmuje szereg działań kierowanych na rzecz edukacyjnej aktywności osób dorosłych z wykorzystaniem potencjału szkoły w zakresie nie tylko rozwijania kompetencji potrzebnych na rynku pracy, ale również metod pracy kadry nauczycielskiej z osobami dorosłymi na bazie małych środowisk lokalnych.\nZ projektu LOWE mogą skorzystać wszyscy pełnoletni mieszkańcy naszej gminy, a jego realizacja i propozycje będą trwały do czerwca 2018 roku. Program zakłada przeszkolenie minimum 200 mieszkańców Miasta i Gminy Sulęcin.\nWięcej informacji dostępnych jest na profilu na facebooku: facebook.com/LOWELubuskie. Zgłoszenia można przesyłać na adres lubuskielowe@wp.pl lub telefonicznie pod numerami: 511 038 066 oraz 504 188 164, jak również w Szkole Podstawowej im. Jana Pawła II w Sulęcinie.


Czerwiec, 2006 | auparisztaka\nit’s the D I E\nOpublikowano 30 czerwca 2006 | Przez auparisztaka\nNie, nie mam nic nowego do powiedzenia.\nZ tego miejsca chcę ostrzec wszystkich, że życie na wielkich emocjach oznacza emocje w obie strony. Więc beware. To nie jest tak, że ma się tylko szczęście, ma się też wielkiego doła raz na jakiś czas. Kto mnie widział w niedziele, ten wie. Nie ma na świecie nic, co by nie rzucało cienia. Tylko właśnie ja tak chcę, bo w końcu jestem tu tylko raz…\nPozdro z anteny dla drużyny Householdów.\nPamiętajcie, że kiedy wyciągniecie głowy z własnych dup (jak to się pięknie po angielsku mówi,) to może być już za późno to wszystko przeżyć.\none day high, one day low\nOpublikowano 27 czerwca 2006 | Przez auparisztaka\nEminemowe Rock Bottom na last.fm a ja mam ten magiczny dzień, kiedy jestem tak wysoko nad ziemią, ze prawie jej już nie widzę. Tak, dobre są te dni, kiedy zapomiam o tęsknocie za czymkolwiek, czuję się kimś, jest mi tak dobrze ze sobą i jestem tak bardzo „hyper”. Kiedy widzę świetlaną przyszłość i wydaje mi się, że lada chwila spełnią się moje marzenia. Dlatego warto w życiu się pchać, uczyć, starać, właśnie dla tych momentów, kiedy dla samego siebie jesteś kimś, kiedy 30 centymetrów ponad chodnikami…\nI kiedy słyszysz od Irlandczyka, który przyjmuje Cię do pracy, że Twój angielski jest 100%, albo klient przez telefon pyta Cię, z jakiej części Stanów Zjednoczonych jesteś. Te dni, kiedy włosy spięte ciasno z tyłu głowy, brwi wyskubane do cienkich kreseczek i jesteś jak doberman w garniturze, potrzebujesz tylko komendy, żeby dać z siebie wszystko. Kiedy zapinasz stanik ciaśniej i bez najmniejszego zachwiania chodzisz na najwyższych obcasach.\nThat’s why they call me Slim Shady,\nOpublikowano 23 czerwca 2006 | Przez auparisztaka\nOranvag odpierdolił jakiś numer, zamknął bloga, ja nie wiem nawet o co chodzi, a zawsze czytałam. No i bieda. Nawpieprzałam się tak strasznie makaronu, że z trudem utrzymuję równowagę na krześle. To chyba z tęsknoty za oranvagiem.\nPowinnam zaraz ruszyć dupę do pracy, co z pewnością zrobię. W pracy znowu ta sama gadka co zawsze, ale nie jest to złe, nawet bawi nieraz. Zajmuję się sprzedawaniem ludziom telewizji cyfrowej przez telefon. Za cholerę bym nie chciała tego w ojczystym języku robić, bo generalnie siara, ale po angielsku to ma swój urok. Dzwonię do bogu ducha winnych ludzi i tłumaczę im jak to będzie super jak będą mieli cyfrową telewizję i siedemdziesiąt kanałów i trzy miesiące za darmo i darmowa instalacja i szmery bajery. A oni o biorą, bo chyba są nieprzytomni.\nW temacie bojfrendów szerokopojętych, to najpierw był taki jeden, co miał imię z dupy: Maurice, ale za to na sam jego widok, zapach i dźwięk nie daj boże jak się odezwał, to prawie mdlałam, takie na mnie robił wrażenie. Niestety kazałam mu spierdalać na drzewo, czego niejednokrotnie mi sie zdarza jeszcze teraz żałować. No, ale życie kręci się dalej, na last.fm leci Linking Park, a ja mam bojfrenda namber 2, co to nie robi wrażenia może wielkiego, ale siłą rozpędu jeszcze jest. Ma swoje zalety: nie wkurwia, nie przeszkadza, jest na każde zawołanie i w sumie go lubię. A, no i jest fajny w łóżku, jak ten egzamin zdał, to pomyślałam, że może troche pobyć, nie przeszkadza przecież. Tylko strasznie dużo je. Ma na imię Jamie w ogóle i jest okrutnie rudy jak marchewa, ale w Irlandii to standard.\nOOOOOh, a last.fm zapodaje Chop Suey, systemowe. Dobra rzecz.\nNo i co tu dalej pisać, no nic.


Relacja z F1 Grand Prix Abu Dhabi 2018 - Speed Zone\nRelacja z F1 Grand Prix Abu Dhabi 2018\nPosted on 1 grudnia 2018 Author Marcin Kapkowski\tKomentarze\nZnów normalna jazda nie trwała zbyt krótko, gdyż na siódmym okrążeniu posłuszeństwa odmówiło Ferrari Kimiego Raikkonena – bolid się po prostu wyłączył i nawet wyświetlacz na kierownicy nic nie pokazywał. Nie o takim pożegnaniu z Ferrari wszyscy marzyli, ale niestety w tym wyścigu było widać, jak zmęczone są podzespoły bolidów, których jest przecież mocno ograniczona ilość do wykorzystania. Kimi stanął na prostej startowej, konieczne było więc wprowadzenie wirtualnego samochodu bezpieczeństwa. Tą okazję wykorzystali Lewis Hamilton i Charles Leclerc, którzy od razu pojawili się w boksach. Po wznowieniu rywalizacji Hamilton momentalnie wykonał atak na Verstappena. Ten się jednak zrewanżował. Hamilton natomiast został upomniany przez zespół, że na tych oponach musi dojechać do końca wyścigu. Lewis odpuścił i jechał dobre dwie sekundy za Maxem, czekając na jego zjazd, a samemu nie niszcząc nadmiernie ogumienia.\nKilka okrążeń później zaczęły się właściwe, planowane zjazdy do boksów. Zjazd Vettela nie wyszedł Ferrari najlepiej i po zjeździe Bottasa Fin powrócił na tor z na tyle bezpieczną przewagą, że nie musiał już zerkać w lusterka. Tymczasem komunikaty wysyłane do kierowców na torze zwiastowały rzecz raczej niespodziewaną w Abu Dhabi – właśnie nad tor nadciągał deszcz! Wywołało to drobną konsternację i przez chwilę nie było wiadomo, jak opad wpłynie na rywalizację. Kiedy zmiana pogody wreszcie nadeszła okazało się, że opad nie był zbyt duży i dość lokalny, w dodatku temperatury w Emiratach nie pozwoliły wodzie osiąść na torze, który pozostawał suchy. Tak naprawdę jedynym mającym problemy z przyczepnością w tym czasie był Siergiej Sirotkin, walczący z Brendonem Hartley’em.\nW wyścigu mogliśmy oglądać jeszcze naprawdę ładną i agresywną walkę Stoffela Vandoorne’a z Oconem i Grosjeanem. Belg uwikłany z walkę z dwoma szybszymi bolidami potrafił zachować się bardzo inteligentnie i odważnie, dość długo utrzymując tych kierowców za sobą i przeprowadzając skuteczne kontrataki. Fajnie, że pożegnał się z F1 w taki sposób, ale gdyby jeździł tak cały sezon, zapewne wciąż byłby w stawce. Czy przygniotła go presja? Czy legenda partnera zespołowego? Pewnie nigdy się nie dowiemy.\nAkcji i walki na torze było całkiem sporo, ale do końca wyścigu byliśmy też świadkami wysypania się kolejnych dwóch bolidów, zmęczonych sezonem. Było to Toro Rosso Gasly’ego i Force India Ocona. Na metę tymczasem pierwszy wpadł Hamilton, przed Vettelem i Verstappenem. Ricciardo mimo szczerych chęci i prób nie dał rady pokonać Maxa i później stwierdził, że uniemożliwiła mu to strategia. Za Danielem jako piąty zameldował się Bottas w bardzo bezbarwnym wyścigu, który jak sam Valtteri powiedział, był esencją równie bezbarwnego i „ciężkiego psychicznie” sezonu. Dalej Sainz i jak zwykle świetny Leclerc. Dziesiątkę dopełnili Perez, Grosjean i Magnussen.\nNa okrążeniu zjazdowym mogliśmy oglądać miły obrazek z razem jadącymi Hamiltonem, Vettelem i Alonso, którzy zakończyli jazdę piruetami na prostej startowej. Taki miły element na pożegnanie Fernando, sezonu i całego cyrku F1 na przerwę zimową. Generalnie ten weekend takich miłych obrazków był pełen, nawet Will Smith idealnie się w tą oprawę wpasował, dodając swój element luzu, humoru i szeroko pojętej głupawki. W dodatku kończące sezon Grand Prix Abu Dhabi 2018 zapewniło nadspodziewanie dużo emocji i ładnej walki na torze.\nTo by było na tyle, jeśli chodzi o sezon 2018 w F1. Kolejny będzie niezwykle ważny dla nas, jeszcze ważniejszy dla Roberta Kubicy już zaczynającego testy z Williamsem, a być może zupełnie inny od obecnego. Trzeba przecież mieć na uwadze, jak wielkie zmiany zajdą w stawce. Będzie to największe przemeblowanie wśród kierowców, z jakim mieliśmy do czynienia w ciągu ostatnich kilku sezonów, skoro więc nie bolidy, to może kierowcy będą w stanie dodać Formule 1 element zaskoczenia i nieprzewidywalności.


siatki dla zwierząt, znany sklep ? - Oceniaj razem z nami każdą firmę\nStrona główna > Biznes i Ekonomia > Inne branże > siatki dla zwierząt, znany sklep ?\nsiatki dla zwierząt, znany sklep ?\nZ góry dziękuję za namiary na sprawdzony sklep z siatkami ochronnymi na balkon. Chciałbym nabyć siatkę, jaka przetrwa kilka sezonów.\nMasz rację. Nie ma to jak zakup w dobrym sprawdzonym miejscu. Mnie też potrzebne są takie siatki ochronne na balkon i chciałbym mieć pewność, że kupię certyfikowany produkt najlepszej jakości. Ważna jest dla mnie także cena, jeśli znacie dobrą ofertę, piszcie.\nKorzystamy właśnie z takich siatek na kontenery. Są znakomite, bo nie niszczą się od eksploatacji. Nawet jeśli są codziennie montowane i zdejmowane. Polecam, bo to jest zakup na lata. Masz pewność, że się nie zniszczą, bo są produkowane z odpowiednich tworzyw. Polecam.\nW tym sklepie mają jakościowe siatki na wysypiska https://nalur.pl/57-siatki-na-wysypiska. Dokładnie dwa rodzaje polipropylenowe i z polietylenu. Oferta nie jest droga. Zdążyliśmy już wypróbować, więc polecamy.\nU mnie również sprawdziły się siatki dla zwierząt, na jakie nie mam powodów do narzekania. Są nie tylko mocne i odporne na uszkodzenia mechaniczne, natomiast również na słońce czy deszcz. Można z powodzeniem używać ich na zewnątrz bez obaw o pogodę. Wyborny produkt, który pożądane byłoby polecać każdemu w ramach zabezpieczeń.\nSkuteczność tych siatek ochronnych do domu rzeczywiście zależy od jakości produkcji. Polecałbym poszukać producenta, który liczy się obecnie na naszym rynku. Nasze kupowaliśmy już zupełnie dawno :D, ale polecam.\nTe siatki są mocne, dlatego właśnie ich używamy. Doskonale sprawdzają się jako siatki na wysypiska śmieci, gdzie przecież wiadomo, jakie są tam warunki. Polecam polipropylen.\nJeśli planujesz nabycie siatek ochronnych na łóżeczka, to szczerze polecam. Doskonała sprawa, bo faktycznie się sprawdzają. O bezpieczeństwo nie ma się co martwić. To siatki, które produkują z bezpiecznych tworzyw. Nie mają wpływu na zdrowie. Są faktycznie sprawdzonym zabezpieczeniem.