Dodano: 27-04-2017 w kategorii: - autor: EdiBazzar\nModne zegarki do biegania\nZegarki do biegania LED przypominają wyglądem opaski do mierzenia pulsu. Żywe kolory, ciekawy, minimalistyczny design, lekkość i wygoda to główne cechy tego typu zegarków, które stanowią świetną alternatywę dla klasycznych modeli, szczególnie wśród osób aktywnych fizycznie i zwolenników ruchu na świeżym powietrzu. To zegarki typu unisex, przeznaczone zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. To również świetny zegarek dla dziecka, ponieważ w zasadzie nie ma możliwości, by go uszkodzić. Nieważne, kto go nosi, to zawsze stylowy, świetnie wyglądający gadżet na naszym nadgarstku!\nOpaski sportowe LED z zegarkiem są bardzo funkcjonalne. Duży, czytelny wyświetlacz sprawia, że wystarczy rzut okiem i już wiemy, która jest godzina. Nawet po zmroku! Silikonowa, antyalergiczna opaska zegarka jest higieniczna i łatwa do utrzymania w czystości, ponieważ silikon nie wchłania potu i jest łatwy w czyszczeniu. W dodatku nie uczula! Zegarki mają opaski, które da się dopasować do każdej ręki.\nZegarki LED do joggingu, dostępne w naszym sklepie internetowym z biżuterią i dodatkami, posiadają kwarcowy mechanizm, a ich baterię można wymienić u każdego zegarmistrza. W ofercie EdiBazzar posiadamy wiele kolorów i modeli zegarków. Zapraszamy na stronę z zegarkami!


Polskie dziewczyny: Strona użytkowniczki: klaudia1310, wiek: 31\nzobacz kto jest online: 750\nMam 31 lat. Lubie stabilnosc, ktora daje mi uczucie bezpieczenstwa i power do dzialania w osiaganieciu wytyczonych celow.\nSzukam szczerego chlopaka, wiedzacego czego chce, ktoremu mozna zaufac, zlapac za reke i podazac razem przez zycie.\nBardzo lubie jazde na rowerze. Rower wykorzystuje do aktywnego spedzania wolnego czasu, wycieczek za miasto w kazdej wolnej chwili, kiedy to jade sluchajac muzyki i obserwuje otaczajaca mnie przyrode. Nie wyobrazam sobie zycia bez zwierzat, a zwlaszcza psow. Duzo mozna sie od nich nauczyc, np; wiernosci. Sa prawdziwymi przyjaciolmi dla czlowieka.


Asahija to sierżant Marynarki stacjonujący w West Blue lub Grand Line. Jego cień został skradziony przez Gekko Morię.\nAsahija jako sierżant, nosi czarne buty, granatowe spodnie i białą marynarską koszulkę. Jego wizerunek uzupełnia biała kurtka z kołnierzem i długimi rękawami. Nie ma ona zapięcia, a wokół szyi Sierżant zawiązał sobie niebieską chusteczkę. Ponadto, tak jak Akainu, na głowie ma założoną standardową czapkę z daszkiem, na której widnieje napis Marine.\nTuż po tym jak Luffy pokonał Schichibukai, wszystkie cienie, które ukradł Moria, powróciły do swoich właścicieli. Jednym z nich okazał się sierżant Asahija, który, nie posiadając się ze szczęścia, mógł wreszcie bezpiecznie wyjść na słońce i ponownie zacząć radować się życiem. Asahija, długo się nie namyślając, tak też zrobił i wraz z resztą swojej załogi mógł wreszcie żeglować po wodach West Blue i Grand Line na pokładzie okrętu Marynarki.\nJego imię zostało ujawnione w One Piece Blue Deep: Characters World , na stronie 214.\nOryginalny tekst znajduje się na stronie: http://www.onepiece.com.pl/readarticle.php?article_id=485 Twórcą tego artykułu jest użytkownik: Silnikov a korekterem jest Shimi


Firma – z własnych oszczędności czy na kredyt? | Ekspert Finansowy\nZałożenie własnego biznesu wydaje się zazwyczaj doskonałym sposobem na życie i zapewnienie sobie zadowalających dochodów – takie nadzieje szybko jednak pryskają w momencie gdy przekonamy się, jak wiele trudności musimy pokonać aby móc stworzyć faktycznie dobrze zarabiającą firmę. Głównym problemem są tu oczywiście pieniądze; praktycznie nigdy nie będziemy mogli cieszyć się odpowiednimi dla nas dochodami jeżeli najpierw nie zainwestujemy w taką działalność nieco własnych środków. Ich wysokość różni się oczywiście w zależności od rodzaju biznesu jaki chcemy otworzyć, ale w praktycznie większości przypadków zwykłe oszczędności mogą niestety okazać się niewystarczające. Z tego też powodu wielu ludzi zarówno na początku zakładania firmy jak i już w trakcie jej prowadzenia decyduje się na skorzystanie z różnych kredytów, które mogą zaspokoić takie potrzeby – trzeba przyznać, że w wielu sytuacjach faktycznie może to być bardzo pomocne, choć oczywiście będziemy musieli poświęcić nieco czasu na wybranie wśród nich czegoś dla nas odpowiedniego.\nNajlepszym rozwiązaniem dla osób poszukujących źródła pieniędzy dla swojej firmy będzie oczywiście kredyt inwestycyjny – jak łatwo można się domyśleć, bank przekazuje nam tu środki na sfinansowanie konkretnych wydatków związanych z naszą działalnością. Niestety, początkujący przedsiębiorcy mogą tu napotkać na pewne problemy, bowiem banki często nie chcą nawiązywać z nimi współpracy, biorąc pod uwagę fakt, że istnieje przy nich spore ryzyko bankructwa. Na szczęście jednak na rynku dostępne są oferty, dzięki którym pożyczka na biznes staje się dostępna również i dla osób, które nie mają zbyt wielkiego doświadczenia w prowadzeniu działalności. Wiele banków oferuje nam przede wszystkim kredyty na start – jest to bardzo korzystne rozwiązanie, bowiem z jednej strony możemy tu pożyczyć naprawdę spore sumy pieniędzy, Banki przy udzielaniu takich kredytów pod wieloma względami idą oczywiście na rękę swoim kredytobiorcom, między innymi nie podchodząc zbyt rygorystycznie do ich zdolności kredytowej. Przy wyszukaniu odpowiedniej oferty będziemy mogli pożyczyć nawet kilkaset tysięcy złotych na okres około 10 lat – taka suma w zupełności wystarczy nam do zaspokojenia początkowych potrzeb naszego przedsiębiorstwa. Oczywiście, musimy podchodzić do tego w rozważny sposób i pożyczać pieniądze na takie cele jedynie w przypadku gdy mamy pewność, że nasz biznes faktycznie wypali; w przeciwnym wypadku zostaniemy bez środków do życia i z dużymi długami.\nW wielu sytuacjach możemy posiadać odpowiednie środki finansowe na rozpoczęcie działalności, ale równocześnie samo pokrycie bieżących kosztów jej utrzymania sprawia nam problemy. Warto wówczas zainteresować się kredytami obrotowymi, bowiem zostały one stworzone specjalnie z myślą o zaspokajaniu takich właśnie potrzeb. Nie polegają one na jednorazowym przekazaniu nam konkretnej sumy na wybrane cele, a na daniu nam możliwości korzystania z odpowiednich środków zawsze wtedy, gdy stają się nam one potrzebne. Dzięki temu możemy znacznie łatwiej poradzić sobie z wydatkami takimi jak opłacanie naszych pracowników czy kosztami utrzymania siedziby firmy, co samo w sobie stanowi wręcz nieocenioną pomoc. Samo korzystanie z takich usług jest bardzo proste, a warunki współpracy zakładają zazwyczaj wygodny i przejrzysty sposób spłacania wszystkich należności.\nSkorzystaj z kredytów i pożyczek hipotecznych\nJeżeli zaczynamy własny biznes i jesteśmy od razu w posiadaniu jakiejkolwiek nieruchomości, to nasze możliwości związane z kredytami momentalnie znacznie się poszerzają. Pożyczka na biznes przy której nasza nieruchomość będzie zabezpieczeniem jest tu doskonałą propozycją; banki nie stawiają wówczas przed nami tak rygorystycznych wymagań, dzięki czemu pieniądze takie stają się dostępne nawet dla bardziej początkujących przedsiębiorców. Warto pamiętać o tym, że pożyczki hipoteczne różnią się od kredytów – w tym pierwszym przypadku pożyczamy pieniądze na dowolny cel, podczas gdy w drugim usługi takie mogą być ściśle związane z naszym przedsiębiorstwem.\nInne przydatne rozwiązani\nWśród innych rozwiązań finansowych dla osób zaczynających swoją działalność gospodarczą wymienić należy leasing, który pozwala na rozłożenie sporych wydatków związanych na przykład z zakupem samochodu dla firmy na okres nawet kilku lat. Jest to nieco wygodniejsze od zwykłych kredytów, bowiem nie trzeba tu załatwiać tak wielu skomplikowanych formalności, zaś banki nie podchodzą w tak rygorystyczny sposób do naszej zdolności kredytowej. Co więcej, zakres rzeczy jakie możemy wziąć w leasing jest znacznie szerszy, niż wydaje się wielu ludziom – mogą to być zarówno różnego rodzaju maszyny przemysłowe, pojazdy, a nawet nieruchomości.\nOprócz tego czasami dobrym rozwiązaniem na nieoczekiwane wydatki mogą być specjalne pożyczki pozabankowe. Za ich pośrednictwem pożyczymy co prawda nieco mniejsze pieniądze, ale równocześnie nie trzeba przy nich załatwiać praktycznie żadnych formalności, dzięki czemu przez cały ten proces przejdziemy w ciągu dosłownie kilkunastu minut – jeżeli zatem pilnie potrzebujemy środków finansowych, to zdecydowanie powinniśmy się tym zainteresować.\nKredyt w banku – kto może go otrzymać?


Wpisy dla tagu: Dom Kultury\nSłupia Jędrzejowska zmieni swoje oblicze\nRozpoczęła się rewitalizacja Słupi Jędrzejowskiej. W pierwszym etapie prace przewidują rozbudowę świetlicy z przeznaczeniem na dom kultury.\nW Małogoszczu oddadzą hołd bohaterom narodowym\nW Małogoszczu odbędą się dziś uroczystości z okazji 158. rocznicy bitwy stoczonej pod tą miejscowością 24 lutego 1863 roku. Obchody rozpoczną się o godzinie 11.30 uroczystym wciągnięciem flagi na maszt na placu Kościuszki.\nKoncert kolęd i pastorałek odbył się w kościele Wniebowzięcia NMP w Małogoszczu\nWystąpili laureaci XVIII Powiatowego Konkursu „Hej, kolęda, kolęda”, zorganizowanego przez proboszcza parafii oraz małogoski Dom Kultury.\nMałogoskie w cyklu reportaży historycznych [ZDJĘCIA, WIDEO]\nGrupa pasjonatów Powstania Styczniowego w Małogoszczu postanowiła upamiętnić związki swojego miasta z tym zrywem narodowym. Przygotowują cykl reportaży filmowych „Z małogoskiego pola 1863-1864”.\nDo smażenia omletów w wydrążonym chlebie zachęcają instruktorki Miejsko-Gminnego Domu Kultury w Końskich. W ramach ferii zorganizowano między innymi warsztaty kulinarne online.\nDom Kultury po remoncie perełką rynku w Opatowcu\nDom Kultury w Opatowcu zyskał nowy blask i funkcjonalność. Zakończył się gruntowny remont obiektu. Sławomir Kowalczyk, burmistrz Opatowca informuje, że odnowiono wnętrze i elewację budynku. Zmienił się też otaczający go teren.\nRodzina, przyjaciele i współpracownicy pożegnali Jerzego Jedlińskiego, muzyka, instruktora pracowni muzycznej Domu Kultury, a potem Centrum Kultury w Jędrzejowie. Z placówką związany był ponad 40 lat. Był również założycielem i...\nDom Kultury w Małogoszczu zawiesza zajęcia\nDom Kultury w Małogoszczu zawiesił prowadzenie stacjonarnych zajęć dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Jak tłumaczy decyzję Zbigniew Tracz, dyrektor instytucji, w ostatnim czasie na zajęciach była bardzo niska frekwencja, ponieważ...


Struktura III części Dziadów - klp.pl\nPoleca: 97/100 % użytkowników, liczba głosów: 1581\nOdnajdujemy w nim tzw. plan oniryczny, w którym poznajemy Gustawa, znajdującego się w więziennej celi. W czasie snu dokonuje się niezwykła transformacja bohatera – na murze swej celi pisze:\n(Gustaw umarł, narodził się Konrad).\nTym samym Gustaw przemienia się w Konrada.\nOniryzm – słowo pochodzi od greckiego określenia snu. Jest to motyw często występujący w literaturze, ukazuje on sen jako zasadę konstrukcyjną utworu. W śnie bohater dokonuje niezwykłej przemiany, jest widzem niezwykłego wydarzenia etc. Jest to motyw charakterystyczny dla literatury romantycznej, a także dla kierunków awangardowych. Według romantyków, to właśnie sen był miejscem kontaktów ze sferą irracjonalną, z duchami oraz wszelkimi innymi istotami pozaziemskimi. Uważali oni ponadto, iż w śnie dokonuje się walka dobra ze złem.\nDo scen realistycznych, które możemy nazwać również historycznymi, zaliczamy: scenę więzienną, scenę balu u Senatora oraz scenę z Salonu Warszawskiego. Odnaleźć w nich możemy ocenę polskiego społeczeństwa oraz obraz jego martyrologii.\nWśród scen wizyjno-symbolicznych znajdują się te najbardziej znane, jak: Mała i Wielka Improwizacja, widzenie Ewy, widzenie księdza Piotra, scena egzorcyzmów, sen Senatora. W scenach tych odnajdziemy ideę wyzwoleńczą i niepodległościową, koncepcję mesjanistyczną oraz prometeizm.


ness.ie 22 lipca 2012 20:01\nW takich przypadkach, jak z Ronaldem, psy są oddawane do adopcji?\nMaja Blogowiczka 23 lipca 2012 01:37\nJeśli ustalenie właściciela psa jest niemożliwe, a on sam się po niego nie zgłosi - to tak. Oczywiście, fotografia psa wraz z opisem sytuacji, dzięki której znalazł się w schronisku, umieszczana jest na stronie www. Schroniska i przez pewien czas czekamy. Ale nie będziemy trzymać go w nieskończoność. Jeśli znajdzie się chętny na zaadoptowanie zwierzaka, to trafia on do nowego bezogoniastego. W wypadku Ronalda jednak znalazł się syn właścicielki, który zabrał psa i pewnie odda go matce, gdy ta już wróci ze szpitala.


Strona główna >\tGospodarka > Jak oszczędzać?\nData publikacji: 2015-12-21 10:29\nWywietleń: 355 67086\nNiedawno wskazywaliśmy Czytelnikom możliwości oszczędzania konkurencyjne dla tradycyjnych lokat bankowych. Dziś jeszcze kilka propozycji.\n– Osoby, które nie są gotowe na większe ryzyko, mogą zainteresować się funduszami celu, inaczej target return – radzi Piotr Nowak, analityk firmy Expander. – W Polsce są one właściwie nieznane. Pojawił się dopiero jeden fundusz z tej grupy. Są one natomiast popularne w Europie Zachodniej, w szczególności w Wielkiej Brytanii. Ich konstrukcja jest podobna do tych z grupy absolutnej stopy zwrotu. Zasadniczą różnicą jest jednak to, że fundusze celu nie dążą za wszelką cenę do maksymalizacji zysku, lecz do tego, aby osiągnąć zysk nie niższy niż określona z góry wartość, np. nie mniej niż 5 proc. Aby to się udało, dbają o niską zmienność, czyli minimalizowane jest ryzyko poniesienia wysokich strat. Dzięki temu jest to jedna z lepszych alternatyw dla lokat bankowych.\n– Kolejną ciekawą, lecz mało znaną formą inwestowania są fundusze typu zamkniętego – zauważa Jarosław Sadowski, analityk Expandera. – Są one mniej popularne od funduszy otwartych, gdyż jest to inwestycja raczej długoterminowa. Ich zaletą jest jednak to, że mają znacznie większą swobodę działania oraz nie muszą przestrzegać tak rygorystycznych limitów inwestycyjnych. Przykładowo mogą inwestować w nieruchomości, udziały w spółkach niepublicznych, instrumenty pochodne, surowce, waluty czy wierzytelności.\nAtrakcyjną alternatywą dla lokat są także produkty strukturyzowane. Łączą one ochronę kapitału z możliwością uzyskania atrakcyjnych zysków. Bezpieczeństwo wynika z tego, że inwestorzy uzyskują zwykle gwarancję, że w najgorszym przypadku na koniec trwania produktu otrzymamy nie mniej niż wpłaciliśmy. Istnieją jednak również warianty, w których klient może zgodzić się, że ochrona obejmuje np. 95 proc. kapitału. W zamian rośnie potencjalny zysk. Jego ostateczny poziom zależy jednak od tego, w co inwestuje konkretny produkt. Mogą to być np. indeks giełdowy, akcje, waluty czy surowce. Warto więc zwracać uwagę nie tylko na to, jaka jest ochrona kapitału, ale również na to, w co będą inwestowane nasze pieniądze. (jps)\nPolska to jedyny kraj, w którym reklamuje się kredyty, pożyczki, lokaty itp., zamiast dania obywatelom godnych pensji.\nProsze pamietac... !\nNigdy w 100 % nie mozna zawierzyc zadnemu Urzednikowi Bankowemu, gdyz kazdy Urzednik broni przede wszystkim i w 1-szej kolejnosci...interesow swojego Banku ! Ostateczna i najwazniejsza decyzja... powinna zawsze nalezec do wlasciciela wplacanej gotowki ! My Polacy dopiero uczymy sie wchodzic w Biznes i to najczesciej wszystkie Banki "dokladnie wykorzystuja"...! !\nBiznes jest dobry... ale tylko dla zorientowanych w temacie ! !\nDobre i fachowe oszczedzanie nie jest zle... ale trzeba rowniez samemu pilnowac Ekonomi i Gield Swiatowych, a szczegolnie Gieldy w USA i miec non-stop reke na pulsie tzn. czy Gielda w USA idzie w gore czy w dol... na dluzsza mete patrzac ! Gdyz co 16-18 lat nastepuje swiatowy kryzys i wowczas Gielda w USA ciagnie w dol wszystkie pozostale Gieldy na calym Swiecie... przez okres minimum 2 lat ! !\nMinimum 5 albo 10 groszy,\nZanim zacznie sie w Polsce oszczedzac...to powinno sie najpierw zlikwidowac te male grosiki, gdyz zajmuja one wiecej miejsca i czasu... jak to wszystko warte ! Ulatwilo by to rowniez ludziom starszym o slabym wzroku ! !


Rosja to nie jedyny problem transportu – Proseed Online\n– Branża transportowa jest bardzo czuła na wszelkie zawirowania na rynku. Mimo że to nie był dla niej najgorszy rok i do portfeli przedsiębiorców trafiało więcej pieniędzy, stale musieli mierzyć się z jakimiś przeciwnościami, jak wprowadzenie płac minimalnych czy rosyjskie embargo – mówi Adam Łącki, prezes Zarządu Krajowego Rejestru Długów.\n– Większe dochody to także większy optymizm wśród przedsiębiorców. Lżejszą ręką wydają pieniądze, inwestują w rozwój, kupują nowe auta. Transport to jednak specyficzna branża, średnia marża netto wynosi ok. 2%, więc jeśli firma nie ma odpowiedniej poduszki finansowej, do problemów może doprowadzić kosztowna awaria sprzętu, kary dla przewoźników, które są bardzo wysokie albo utrata jednego czy dwóch klientów – tłumaczy Maciej Ameljan, wiceprezes Rzetelnej Firmy.\n– Zatory płatnicze doprowadziły do upadku już niejedno przedsiębiorstwo transportowe. Brak płatności często jest zapalnikiem, który uruchamia efekt domina. Jeśli kontrahent nie zapłaci na czas, firma nie ma z czego regulować swoich należności, więc nie płaci kolejnej… W transporcie część firm podzleca wykonanie usługi mniejszym przewoźnikom i nie zawsze im potem płaci na czas, a niekiedy w ogóle – wyjaśnia Adam Łącki.\n– Transportowcy mają bardzo wysokie koszty utrzymania działalności. Płacą za auta i ich utrzymanie, paliwo, pozwolenia, pensje pracownikom. Natomiast zapłatę otrzymują po wykonanej usłudze, a często termin płatności jest odroczony o kilka miesięcy. Zdarza się też, że kontrahenci nie płacą wcale – wskazuje Maciej Ameljan.


"Jesteś żebrzącą szmatą, z której dzieci wychodzą jak świnie" - odpowiada pracownica Job Centre\nKobieta otrzymuje benefity od momentu, kiedy rozstała się ze swoim mężem. Ma podwójne meksykańsko - brytyjskie obywatelstwo. Rocznie dostaje z kieszeni podatników 12 tysięcy funtów. Pewnego dnia zadzwoniła do niej pracownica Broomley Job Centre. Cecelia wówczas usłyszała, że jest, tu cytat: "Żebrzącą szmatą, z której dzieci wychodzą jak świnie".\nZszokowana kobieta nie wiedziała, co ma ze sobą począć, gdy usłyszała te słowa. Cecelia uważa, że została bardzo niesprawiedliwie potraktowana, bowiem o pomoc do państwa zwróciła się wtedy, gdy nie mogła już związać końca z końcem. Pieniądze pobiera, aby trójce jej dzieci w wieku 4, 6 i 8 lat niczego nie brakowało.


FC Ponalewce znowu gromi, ciężka przeprawa Trzcinicy! - Frysztacka Amatorska Liga Piłkarska\nHome / Bez etykiety / FC Ponalewce znowu gromi, ciężka przeprawa Trzcinicy!\nFC Ponalewce znowu gromi, ciężka przeprawa Trzcinicy!\nW piątek rozegrano pierwsze mecze drugiej kolejki Frysztackiej Amatorskiej Ligi Piłkarskiej. Drugie ligowe zwycięstwa odniosły drużyny - FC Ponalewce i Liceum Sportowe Trzcinica a smak pierwszej wygranej poczuli zawodnicy Turbo Kozaków.\nWyniki piątkowych meczów 2. kolejki FALP:\nFORFAN FRYSZTAK - TURBO KOZACY 6:9 (2:6)\nGole: Sebastian Banek 3, Krzysztof Jurasz, Radosław Guzy, Paweł Wójcik - Sławomir Majewski 2, Kamil Surma 2, Grzegorz Janas, Wiktor Majewski, Radosław Leśniak, Piotr Sułkowski, Michał Ciszewski.\nPrzebieg meczu: 0:1, 0:2, 0:3, 1:3, 1:4, 1:5, 2:5, 2:6 / 3:6, 3:7, 3:8, 4:8, 5:8, 5:9, 6:9.\nDREAM TEAM STRZYŻÓW - FC PONALEWCE 1:15 (0:8)\nGole: Jakub Mazur - Paweł Koczela 4, Łukasz Grabski 3, Przemysław Banek 3, Patryk Perłowski 2, Jakub Bednarz, Dawid Witalec, samobójczy (Paweł Król).\nPrzebieg meczu: 0:1, 0:2, 0:3, 0:4, 0:5, 0:6, 0:7, 0:8 / 0:9, 0:10, 1:10, 1:11, 1:12, 1:13, 1:14, 1:15.\nSTARA WATAHA - LICEUM SPORTOWE TRZCINICA 4:5 (2:2)\nGole: Jarosław Mosoń 3, Grzegorz Skórka - Szymon Sabik, Patryk Szostak, Damian Kostrząb, Kamil Majka, Kacper Konieczny.\nPrzebieg meczu: 1:0, 1:1, 1:2, 2:2 / 3:2, 3:3, 3:4, 3:5, 4:5.\nTurbo Kozacy po remisie w pierwszej kolejce z impetem ruszyli na kolejnego rywala, którym był Forfan Frysztak. Bardzo skuteczny na początku był Sławomir Majewski, który błyskawicznie zdobył dwa gole. Na 3:0 wynik podwyższył Grzegorz Janas a następnie pierwsze trafienie dla Forfana zaliczył Krzysztof Jurasz. Po pierwszej połowie Turbo Kozacy prowadzili 6:2. Druga odsłona spotkania minimalnie należała do graczy Forfana, którzy strzelili o jedną bramkę więcej. Pierwsze zwycięstwo w rozgrywkach odniosła ekipa Turbo Kozaków, która zwyciężyła 9:6. Najlepszym strzelcem meczu był Sebastian Banek (Forfan) z trzema trafieniami.\nDrugie, piątkowe spotkanie to starcie dwóch drużyn, które miały już na koncie pierwsze zwycięstwa. FC Ponalewce rozbiło Dream Team Strzyżów aż 15:1! FC Ponalewce od razu zdominowało przeciwników i po pierwszej połowie prowadziło już 8:0. Po zmianie stron niewiele się zmieniło. Przy stanie 10:0 honorowego gola dla strzyżowian zdobył kapitan Jakub Mazur. FC Ponalewce dobiło rywali dokładając w drugiej połowie siedem trafień. Paweł Koczela zdobył cztery bramki i był najskuteczniejszy w dzisiejszym dniu.\nOstatnia batalia miała dość niespodziewany przebieg. Faworyt z Trzcinicy stoczył zacięty bój ze Starą Watahą. Dużym wzmocnieniem w szeregach Starej Watahy był Jarosław Mosoń, który nie grał w pierwszej kolejce. Zawodnik ten otworzył wynik spotkania a po chwili wyrównał Szymon Sabik. Fenomenalnym golem popisał się bramkarz Patryk Szostak, który wyprowadził Liceum Sportowe na prowadzenie 2:1. Pierwsza połowa zakończyła się jednak remisem, bo swoją drugą bramkę zdobył Jarosław Mosoń. Po przerwie Grzegorz Skórka w zamieszaniu pod bramką wbił piłkę do bramki i Stara Wataha po raz drugi w tym meczu prowadziła. Następnie trzy gole z rzędu zdobyli zawodnicy z Trzcinicy. Jak się później okazało końcowy rezultat na 4:5 ustalił Jarosław Mosoń, który tym samym zaliczył hat-tricka.\nFC Ponalewce znowu gromi, ciężka przeprawa Trzcinicy! Reviewed by Tomasz Bysiewicz on grudnia 01, 2017 Rating: 5\nUnknown 1 grudnia 2017 21:56\nZle strzelcy zapisani\nTomasz Bysiewicz 2 grudnia 2017 07:38\nZamieszanie z zawodnikami bez numerów. Strzelcy już zweryfikowani.


Jesień to najdostojniejsza i najbardziej magiczna ze wszystkich pór roku. Warto w oparach pysznej kawy\nPRZEJDŹ DO GALERII Piękna porcelana. Kolekcja Timeless Gold. Fot. Ćmielów\nZachwyca złotym blaskiem liści i ostatnich promieni słońca. Marka Ćmielów przeniosła je na porcelanę, tworząc niezwykłą kolekcję Timeless.\nPełna jesiennego uroku zastawa, poruszy zarówno wielbicieli klasycznego wzornictwa, jak i tych, kochających nowoczesność. Delikatne zdobienia odbijają światło tworząc na całym stole magiczną poświatę. Timeless to idealna kolekcja na popołudniowe spotkanie przy rozgrzewającej herbacie.


Od odszkodowania po rozwód. Po co chodzimy do prawnikaJak wygląda współczesna stomatologia?Kilka faktów o meblach na wynajemTanie pozycjonowanieCo warto wiedzieć na temat nowoczesnej stomatologiiLubisz klimatyzować pomieszczenia? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Zobaczyć pokaz tańca Warszawa? Tak czy nie?7 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak Znaleźć Dobrego PrawnikaSkuteczne pozycjonowanieCzy można Zamontować fotowoltaikę w sobotę?Wartość tego jak naprawić elektronikęTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie Znaleźć Dobrego PrawnikaChoroby zębów i ich leczenieCzy skorzystać z kolektorów słonecznych jest trudno?Czy da się w 2020 znaleźć dentystę w Cieszynie?Oto Jak Wreszcie wykonać audyt bhp W 9 DniLubisz transportować czołgi? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Dentysta Zabrze Does anyone also need to choose a chauffeur? Jaką kawę lubisz najbardziejŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę odmłodzić cerę. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Fakty, montaż i informacje o panelach fotowoltaicznych Here's how to better choose a chauffeur Artykuł o stomatologii - poradnik dla pacjentówNawet Nie Myśl Aby skorzystać z kolektorów słonecznych Zanim Nie Poznasz Tych 12 Sposobów.Krótko i na temat: Meble na wynajemImplanty zębów zabrze The way to buy us auto parts one hundred percent! Lubisz włączyć klimatyzację? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Implanty zębowe Gliwice


Hertha Berlin - Augsburg: typy, kursy i zapowiedź, 27.11.2021\nStrona główna » Hertha Berlin – Augsburg: typy, kursy i zapowiedź, 27.11.2021 Przez Maciej Paszkiewicz w Hertha Berlin - Augsburg: typy, kursy i zapowiedź, 27.11.2021 Dodano: 26 LIS 2021, 22:11 / Ostatnia aktualizacja: 27 LIS 2021, 19:11\nHertha Berlin – Augsburg: typy, kursy i zapowiedź, 27.11.2021\nW sobotę w Bundeslidze przyjdzie nam m.in. obejrzeć spotkanie Herthy Berlin z Augsburgiem. Na papierze gospodarze są mocnymi faworytami. W końcu drużyna Krzysztofa Piątką dotychczas prezentowała się znacznie lepiej niż outsiderzy Bundes. Augsburg co prawda ostatnio ograł Bayern, ale jednak był to raczej jednorazowy wyskok, a nie nagły skok formy. Sprawdź, jakie są najlepsze typy oraz kursy bukmacherskie na mecz Herthy Berlin z Augsburgiem.\n0.1 Hertha Berlin – Augsburg, typy i przewidywania\n1 Hertha – Augsburg, ostatnie wyniki\n1.1 Hertha – Augsburg, mecze bezpośrednie (H2H)\n2 Hertha Berlin – Augsburg, kursy bukmacherów – kto jest faworytem?\n2.1 Hertha – Augsburg, kursy na BTTS\n2.2 Zakład bez ryzyka na Hertha – Augsburg od STS\n3 Typy na Hertha – Augsburg\n3.1 Hertha Berlin – Augsburg, transmisja\nHertha Berlin – Augsburg, typy i przewidywania\nJeżeli chodzi o typy na mecz Herthy Berlin z Augsburgiem, to warto tutaj przypomnieć, że będzie to przede wszystkim spotkanie jednego z pretendentów do gry w europejskich pucharach z outsiderem ligi, który po prostu walczy o utrzymanie. Hertha ma ogromne ambicje, ale w tym sezonie gra poniżej oczekiwań. Dużo się jednak mówi w Berlinie o potencjalnym przełamaniu i regularnym punktowaniu. Teoretycznie wystarczą im dwa zwycięstwa i już mogą być nawet w TOP 10, bo ścisk w środku tabeli jest duży, o czym pisaliśmy już w naszych typach na Bundesligę. Kursy na mecz Herthy z Augsburgiem dość jasno wskazują na to, że gospodarze będą tutaj mocnymi faworytami. Niespecjalnie nas to dziwi, właśnie przez argumenty, które wymieniliśmy wyżej.\nHertha wygra mecz\nHertha – Augsburg, ostatnie wyniki\nBundesliga Union 2:0 Hertha 20.11.21\nBundesliga Hertha 1:1 Bayer 07.11.21\nBundesliga Hoffenheim 2:0 Hertha 29.10.21\nDFB Pokal Munster 1:3 Hertha 26.10.21\nBundesliga Hertha 1:0 Moenchengladbach 23.10.21\nOstatnie mecze Herthy\nBundesliga Augsburg 2:1 Bayern 19.11.21\nBundesliga Wolfsburg 1:0 Augsburg 06.11.21\nBundesliga Augsburg 4:1 Stuttgart 31.10.21\nDFB Pokal Bochum 3:2 Augsburg 27.10.21\nBundesliga Mainz 4:1 Augsburg 22.10.21\nOstatnie mecze Augsburgu\nHertha – Augsburg, mecze bezpośrednie (H2H)\nBundesliga Hertha 2:1 Augsburg 06.03.21\nBundesliga Augsburg 0:3 Hertha 07.11.20\nBundesliga Hertha 2:0 Augsburg 30.05.20\nBundesliga Augsburg 4:0 Hertha 24.11.19\nBundesliga Augsburg 3:4 Hertha 11.05.19\nHertha Berlin – Augsburg, kursy bukmacherów – kto jest faworytem?\nKursy mogą ulec zmianie. Aktualizacja z dnia: 14 stycznia 2022 14:50.\nHertha – Augsburg, kursy na BTTS\nZakład bez ryzyka na Hertha – Augsburg od STS\nW sezonie 2021/2022 mecze w Bundeslidze często charakteryzują się tym, że są dość nieprzewidywalne. Tak też może być tym razem, bo teoretycznie zagrają dwie drużyny, które w tabeli sąsiadują ze sobą. Hertha jest faworytem, ale czy przełoży się na to na trzy punkty dla niej? Takie spotkania jednak dobrze jest obstawiać chociażby bez ryzyka, a taką możliwość Ci da np. STS. Wystarczy po prostu, że spełnisz poniższe kroki:\nTypy na Hertha – Augsburg\nTypy na mecz Herthy Berlin z Augsburgiem będą głównie jednak oparte na BTTS. Jak widzimy po ostatnich wynikach tych ekip, to Hertha trafiała w czterech z pięciu meczów. Augsburg już tak często nie trafiał do siatki ekipy z Berlina. Z drugiej jednak strony widzimy, że ostatnio się przełamał i po dwóch świetnych kontratakach wygrał z Bayernem Monachium, który przecież wyszedł na to starcie w najsilniejszym możliwym składzie. Jeżeli podtrzymają tę formę, to będą w stanie tutaj strzelić gola Hercie. Ten typ dobrze będzie Ci zagrać np. z bonusem w STS!\nHertha Berlin – Augsburg, przewidywane składy\nHertha: Schwolow – Plattenhardt, Torunarigha, Stark, Pekarik – Serdar, Ascacibar – Mittelstadt, Ekkelenchamp, Richter – Beffodl\nAugsburg: Gikiewicz – Callgiuri, Gumny, Winther, Iago – Pedersen, Dorsch, Maier, Vargas – Zeqiri, Hahn\nHertha Berlin – Augsburg, transmisja\nW STS TV możesz obejrzeć mecz Herthy Berlin z Augsburgiem. Wystarczy po prostu, że będziesz postępował według poniższej instrukcji:


Chciałem tylko być sobą! - Przyjaciółka - Polki.pl\nprzejdź do działu Przyjaciółka\nChciałem tylko być sobą!\nPo raz pierwszy Michał urodził się 30 lat temu. Rodzice dali mu imię Małgosia. Cieszyli się, że mają taką śliczną córeczkę. Nie wiedzieli, że po latach będą przeżywali narodziny syna…\nPóki byłem mały, dziewczęce ciało nie miało dla mnie znaczenia – tłumaczy Michał. – Ale już wtedy buntowałem się przeciwko sukienkom i długim lokom. Odkąd pamiętam dręczyłem mamę, żeby strzygła mi włosy jak najkrócej.\nBiegał z chłopakami z karabinem na plecach. Lalki leżały w kącie albo służyły jako bohaterowie wymyślonych bitew. „Wyrośnie z tego” – uśmiechali się rodzice. Nie wyrósł.\nW szkole nadal szukał towarzystwa kolegów. Grał w piłkę, jeździł na motorowerze dziadka. Ale głupie uśmieszki, które zauważał coraz częściej, i przezwiska „babochłop”, „obojnak” bolały coraz bardziej. Dla kolegów był „babą”, dla koleżanek dziwadłem, z którym nie da się pograć w gumę ani pogadać. Był sam. Powoli docierało do niego, że los spłatał mu okrutnego figla.\n– Pamiętam swoje 14. urodziny – mówi. – Stałem w łazience przed lustrem, wziąłem mamy kredkę do oczu i domalowałem sobie wąsy.\nW liceum próbował być Małgosią. Ze wszystkich sił starał się zachowywać jak dziewczyna. Nie wychodziło.\n– I tak mnie odrzucali – mówi.\n– Czuli chyba, że coś jest nie tak.\n– Było coraz gorzej. Wreszcie postanowiłem o tym z kimś pogadać. Padło na dziadków. Miałem z nimi świetny kontakt. U nich spędzałem wakacje, ferie. Mieli dla mnie więcej czasu niż rodzice. Wierzyłem, że cokolwiek usłyszą nie ocenią mnie, nie skreślą.\nJeśli nie oni, to już nikt\nMiał 17 lat, kiedy zdobył się na odwagę. Powiedział, że czuje się chłopakiem. Babcia i dziadek słuchali z przejęciem. Ale... chyba nie uwierzyli.\n– Zapadła cisza – wspomina Michał. – Potem babcia mnie przytuliła i rozpłakała się. Czekałem na jej słowa, jak na zbawienie. Powiedziała, że to minie. Że wyjdę za mąż, urodzę dzieci i zapomnę. Pomyślałem, że skoro oni nie rozumieją, to już chyba nikt.\nWięc milczał, aż poznał dziewczynę. Studiowali razem polonistykę. To ona przełamała lody i podeszła do Michała. Zaproponowała spacer.\n– Kasia… – zamyśla się Michał.\n– Ona zmieniła moje życie. Pierwsza zrozumiała i zaakceptowała moją odmienność. Dla niej byłem mężczyzną.\nIch miłość trwała cztery lata. Michał po raz pierwszy w życiu czuł się jak normalny facet. Miał dziewczynę, kupował jej kwiaty, był szczęśliwy.\nI nagle wszystko się skończyło.\n– Dużo później dowiedziałem się, dlaczego zerwała – mówi Michał. – Jej rodzice poznali prawdę i postawili ultimatum: oni albo ja. I Kasia wybrała. Nie mam do niej żalu...\nAle zanim to zrozumiał, koniec tej miłości był dla Michała końcem świata. Mówi, że czuł się tak, jakby po latach zamknięcia ktoś otworzył przed nim drzwi, pozwolił postać na progu i popatrzeć na świat, a potem znowu wepchnął w ciemność. Wpadł w depresję i wtedy jego rodzina przestała bagatelizować sprawę. Zrozumieli, że Michał z niczego nie wyrośnie. Zaczęli z nim rozmawiać. Szukać wyjścia.\n– Nie wiem, czy bali się, że zrobię sobie coś złego czy naprawdę zrozumieli? Nieważne. Chcieli mi pomóc i tylko to się liczy.\nZ pomocą rodziny Michał postanowił ostatecznie rozprawić się ze swoim losem. Nie było już mowy o żadnych kompromisach. Koniec z udawaniem.\n– Najgorsze było to, że nie wiedziałem od czego mam zacząć – opowiada.\nZ pomocą przyszedł Internet. To z niego dowiedział się, że jest transseksualistą, znalazł adresy lekarzy, procedurę sądową. Miał 26 lat i pewność, że resztę życia chce przeżyć jako mężczyzna.\n– W gruncie rzeczy jestem szczęściarzem – mówi. – Nie byłem sam. Mama załatwiała wizyty lekarskie, wyszukiwała adwokatów. Pocieszała, organizowała pieniądze, trzymała za rękę, kiedy było źle...\nA łatwo nie było. Ale dwa lata temu sąd okręgowy wydał wyrok, w którym określił jego płeć jako męską i nakazał zmienić wpis w akcie urodzenia. Wtedy Michał urodził się po raz drugi. Dziś mówi, że to chyba za ten swój upór dostał od losu Dominikę. W nagrodę.\nLeżał w szpitalu po drugiej operacji usunięcia żeńskich narządów płciowych. Ona była pielęgniarką. Wiedziała. Niczego nie musiał jej tłumaczyć.\n– Michał od razu wpadł mi w oko – wspomina Dominika. – Był przystojny, serdeczny i cały czas się uśmiechał, choć wiedziałam, że go boli. Kiedy wyjechał, popłakałam się. Myślałam, że już go nie zobaczę. Ale on wrócił po trzech dniach z kwiatami.\nMija właśnie rok od ich ślubu. Michał już prawie nie pamięta szyderstw i bólu. Marzy o synu, może nawet dwóch... Czuje, że będzie dobrym ojcem. Cierpliwym, ale i stanowczym.\nI na pewno będzie uczył swoich synów akceptacji dla wszelkiej odmienności.\n– Michał ma już plan: dzieci, dom, ogródek i pies oczywiście – mówi Dominika. – Mnie też się ten plan podoba.\nDominika i Michał rozmawiali już z lekarzem w klinice leczenia niepłodności. Teraz tylko muszą uzbierać pieniądze na badania Dominiki i zapłodnienie in vitro.\n– A jeśli nawet ta metoda okaże się niemożliwa, będziemy się starać o adopcję – dodaje Michał. – W końcu rodzina to podstawa.\nRulon/10 lat temu\nTen Facet mogl by napisac cos konkretniejszego na ten temat niz tylko ogoly ktore kazdy juz zna.Moze napisalby cos o sprawach w sadzie , skladanie pozwu itp.\nAnka/11 lat temu\nCudOWnie!! A teraz ten sam tekst przetlumacz na jezyk arabski. Kto takie rzeczy pisze? PEDAŁ !!!\nErna/12 lat temu\nw prasie codziennie czyta sie tego rodzaju artykuly, normalnie, jak o wszystkim, ale tylko w polskiej i meksykanskiej prasie sa one zrobione na sentymentalnie - katolicko. musi byc happy end z zona, domkiem, rodzina. zawsze. zupelnie jakby spoleczenstwo nie potrafilo przyjac do wiadomosci innego zakonczenia. nie potrafi?


MESA/Boogie prezentuje nowy wzmacniacz Triple Crown TC100 | uptone.pl - Sprzęt muzyczny, koncerty, poradniki i recenzje\nStrona główna Gitara MESA/Boogie prezentuje nowy wzmacniacz Triple Crown TC100\nTen absolutnie nowy wzmak, to kwintesencja produktów Mesa/Boogie. Czysty, wręcz nieskazitelny dźwięk i moc jaka charakteryzuje nowy produkt, onieśmielą najwytrawniejszych muzyków jakich widział świat.\nTriple Crown TC100 przede wszystkim daje bardzo szerokie pole brzmieniowe każdemu wymagającemu muzykowi. Wyposażono go w szereg potencjometrów i manipulatorów tak, by móc dostosować jego możliwości do warunków scenicznych i studyjnych. Triple Crown TC100 to również bardzo szerokie pole stylistyczne. Odnajdzie się z nim miłośnik zarówno lżejszych jak i mocniejszych brzmień.\nWzmacniacz wyposażono również w tłumik Multi-Soak™ umożliwiający pięć opcji mocy na kanał w zakresie od 100 przez 50, 20, aż do 3 watów soczystego brzmienia. Zaprojektowany wokół kwartetu lamp mocy EL34, TC100 może być również używany z lampami 6L6 lub 6V6, tak by zapewnić jeszcze szerszy zakres opcji dźwiękowych poprzez przełącznik Bias Select.\nTC100 zapewnia wyśmienitą charakterystykę klasycznych, inspirowanych stylem Vintage rocka wzmacniaczy i najcięższych współczesnych dźwięków.\nZapewne Triple Crown TC100 wybiorą jedynie ci muzycy, których po pierwsze stać będzie na zakup tego znakomitego wzmacniacza, ale i ci, którzy poszukują produktu dającego im jak najszersze pole manewru inspiracji brzmieniowej.\nWięcej informacji znajdziecie na stronie producenta www.mesaboogie.com oraz na stronie polskiego dystrybutora www.lauda-audio.pl


Polski nie daje się lubić. | Racjonalista TV\nPolski nie daje się lubić.\nOcenia się, iż obecnie około 2 milionów Polaków znalazło się na „zarobkowej emigracji” poza krajem. Wobec tak znacznej liczby ludzi młodych opuszczających polską ziemię rodzi się pytanie o to, jakie czynniki mogłyby spowodować ustanie tak katastrofalnego dla Polskiego Narodu trendu? Niestety kolejne Polskie Rządy zdają się zupełnie nie dostrzegać własnego w tym zjawisku udziału. Bez stworzenia setek tysięcy nowych i atrakcyjnych miejsc pracy, oraz wobec utrzymywania się w Polsce gospodarczego status quo ( czytaj marazmu) , młodzi Polacy nie widzą dzisiaj szans godnego bytowania we własnym kraju. Niestety ten tak ważny temat nie pojawia się w wyborczej prezydenckiej kampanii ? Poniżej przedstawiam własne, choć jedynie wyrywkowe spostrzeżenia dotyczące tym razem losu nie tych wyjeżdzających z kraju lecz do niego powracających. Myślę, że uwagi moje zmuszą do zastanowienia.\nOpuściłem Polskę Ludową w latach siedemdziesiątych. Nie byłem uciekinierem, gdyż wyjazd mój następował w ramach programu łączenia rodzin. Dzisiaj na Zachodzie żyje piątka moich dzieci i tyluż wnuków. W ciągu wielu lat przeżytych za oceanem osiągnąłem znaczny sukces: tak zawodowy jak i finansowy. Kiedy po dekadach mojej nieobecności w Kraju, już w nowej polskiej rzeczywistości starałem się o powrót, miałem nadzieję osiedlenia się tutaj na spokojną starość. Liczyłem na to, iż nowa Demokratyczna Polska zerwie z niechlubną tradycja PRL, tradycją w której tak wiele mówiono o człowieku, lecz tak mało dla niego czyniono. Kiedy więc wracałem tutaj w latach dziewięćdziesiątych Polska nie nazywała się już Ludową, polski orzeł powrócił pod koronę, czyniono tutaj właśnie starania o wejście do NATO. W tamtym czasie rządziła Polską tak zwana Nowa Lewica. Tak naprawdę była to dawna komunistyczna gwardia jedynie przebrana w skóry demokratów. W chwili mojego powrotu do Polski . zażądano ode mnie złożenia dziwnego zobowiązania na piśmie. Zażądano więc ode mnie deklaracji, iż po powrocie do kraju nie będę stanowił ciężaru dla Polskiego Państwa. Ale przecież tutaj się urodziłem. Tutaj w Polsce odbyłem obowiązkową dwuletnią służbę wojskową, wykształciłem się w polskim uniwersytecie. Tutaj też otrzymałem po studiach nakaz pracy i tutaj pracowałem przez lata w wielu polskich instytucjach: tak edukacyjnych jak też naukowych. Wreszcie w Polsce urodziła się dwójka moich dzieci. W MSW nie pytano mnie jednak z czego będę się utrzymywał? W czasie rozmów z Władzami odnosiłem wrażenie iż niewiele się w Polsce zmieniło. W miejsce zainteresowania się bowiem mną jako człowiekiem żądano ode mnie składania deklaracji lojalnościowych. Czułem się tak jakbym powracał do PRL. Takich deklaracji domagano się ode mnie w Resortach Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych. Tak, przyjąłem w czasach gdy Polskę nazywano Ludową amerykańskie obywatelstwo, lecz było to obywatelstwo kraju Polsce przyjaznego, pozostającego z Polską w NATO. To USA było i nadal pozostaje gwarantem polskiej niepodległości, czyż nie? Tymczasem urodzonego w Polsce lecz obywatela USA traktowano tutaj w latach dziewięćdziesiątych tak jak traktuje się intruza, zagrożenie, osobę, której lepiej ażeby tutaj w ogóle nie było? Być może miały na to wpływ moje dawne kartoteki w archiwach UB? Z pewnością w UB nie byłem nigdy dobrze notowany Myślę, iż dawni ubecy nadal pracujący w latach dziewięćdziesiątych w MSW rozumowali, iż człowiek niepokorny w tamtej rzeczywistości będzie nadal niepokorny i w nowej? Nie zapytano mnie więc tutaj o to czy z uwagi na wysługę lat w PRL będę ubiegał się tutaj o należną mi polską emeryturę. W tamtym czasie w gronie starających się o pobyt w Polsce Azjatów wyczekiwałem godzinami na łaskawe przyjęcie mnie w ówczesnym Wydziale Paszportowym Policji. Tutaj zmieniła się tylko nazwa, lecz nie zmienili się dawni komunistyczni aparatczycy i ich nawyki. Takie odnosiłem wrażenia. Kiedy zdołałem wreszcie pokonać wszelkie przeszkody, nabyłem mały domek pod Warszawą. Nikt się mną tutaj nie zainteresował: sąsiedzi czy władze Gminy. Porównywałem znów Polskę przełomu wieków z Ameryką. Kiedy w początkach mojego amerykańskiego pobytu nabyłem swój pierwszy domek w Pensylwanii, wizytę złożył mi burmistrz, zaś okoliczni sąsiedzi pojawili się z wiktuałami: a to garnkiem pożywnej zupy, a to pieczonymi stekami, a to domowym ciastem, etc. . Wszystko to tworzyło miłe i przyjazne wrażenie na bądź co bądź obcym przybyszu z Komunistycznej części Europy. Zrazu też poczułem się jak krajan w obrazkowo pięknej, falistej i zielonej Pensylwanii. Zaproszono mnie do lokalnej telewizji, oraz do biskupiej rezydencji w Harrisburgu. Miałem wówczas doskonalą pracę fizyka, technologa i elektronika. Co roku publikowałem i wygłaszałem na naukowych konferencjach swoje prace, większość z nich nagradzano. Łącznie za Oceanem opublikowałem ponad 30 takich prac naukowych. Otrzymałem też wiele amerykańskich patentów. Jednak po powrocie do Polski nie zdołałem zainteresować tutaj swoimi amerykańskimi doświadczeniami żadnej krajowej instytucji: tak technicznej jak naukowej. W czasie rozmowy w MSW powiedziano mi, iż moje zachodnie doświadczenie będzie mi tutaj kulą u nogi. W Polsce nie tylko docenia się „ obcych” ale nad to imperatywem przewodnim jest zazdrość. Tym więc razem powiedziano mi w MSW prawdę!\nObecnie po krótkim wstępie przejdziemy do innej bolesnej kwestii jaką stanowi zupełny brak zainteresowania Polskiego Państwa obywatelem. Nie chodzi też tutaj o jedynie ludzi powracających do kraju. Ten brak zainteresowania to zła tradycja wyniesiona z 44 lat komunizmu. Zacznę od tego, iż mojej żonie, doktor nauk medycznych, udało się wyjechać na pięć lat do Skandynawii. Przez cały ten czas zona pracowała w Norwegii jako lekarz w szpitalu. To dzięki tym pięciu latom pracy w Norwegii, żona otrzymuje dzisiaj tak zwaną cząstkową państwową emeryturę. Takie emerytury w Skandynawii uwzględniają każdy okres tamtejszego zatrudnienia. Jednak wysokość takiej emerytury zależy od liczby przepracowanych lat. W tym przypadku był to pięcioletni okres zatrudnienia w norweskim szpitalu. W Polsce takie pięcioletnie zatrudnienie nie obliguje Państwa do żadnych świadczeń na rzecz obywatela. Dodam iż norweska emerytura z tytułu pięciu lat pracy jest wyższa od emerytury polskiej lekarza, który z doktoratem przepracował tutaj w Polsce lat ponad czterdzieści. To wstyd dla Rządu RP! Oto polska rzeczywistość roku 2015! Polska emerytura to zapomoga konieczna dla tego by nie umrzeć z głodu! Dla opuszczającej Polskę młodzieży to ważny argument by nie wracać.\nWarto przypomnieć dzisiejszemu pokoleniu, iż wtedy w PRL, dla utrzymania rodziny musiałem pracować na dwóch, zaś okresowo przez cztery lata nawet na trzech etatach. Wówczas to będąc warszawskim licealnym nauczycielem pracowałem ( z nakazem pracy) od 8 rano do 9 wieczorem. Niestety nie ma to żadnego znaczenia dla obecnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Tutaj podczas naliczania tak zwanej „wysługi lat” uwzględnia się tylko jeden etat. Ale przecież w całym okresie PRL odprowadzano moje pieniądze do emerytalnego funduszu Kraju. Takie pieniądze odprowadzano z każdego z kilku moich miejsc zatrudnienia: pracy podstawowej, prac dodatkowych, prac zleconych etc. Poza tym zauważmy, iż człowiek podobnie do maszyny zużywa się w prostej relacji do faktycznego czasu swego zatrudnienia. Jeśli człowiek pracuje równolegle na trzech etatach, wówczas każdy rok równać się powinien trzem latom zatrudnienia, czy nie? Według takiego rachunku spełniam dzisiaj wszelkie wymagania emertytalne. Niestety Państwo Polskie zdaje się nie rozumieć tutaj ani natury tych spraw, ani też nie rozumie ono swojej odpowiedzialności za mieszkańców Kraju. Państwo zdaje więc los obywateli na urzędasów działających ze swoich stołków bez skrupułów i zasad. Jestem zbyt dumny na to aby zaskarżyć RP do Europejskich Sądów, gdzie z pewnością wygrałbym od ZUS – u znaczne pieniądze. Ale nie mogę powstrzymać się od następującej uwagi: O niesprawiedliwość w mojej sprawie winię zarówno Pana Prezydenta, jak też Panią Premier, Sejm RP oraz przewodniczącego Sądu Najwyższego Rzeczpospolitej. To cały Rząd RP, jego trzy składowe winne są istniejącej a opisanej w moim liście sytuacji. Nie wypłacanie starszemu człowiekowi należnej mu od 13 lat emerytury to jeden z wielu czynników z powodu których Polski nie daje sięlubić. Na Zachodzie wypłaty emerytur to jurysdykcja i sprawa Państwa. Tutaj w Polsce to obywatel ma udowadniać Państwu, iż należą mu się określone świadczenia socjalne. Nie mam zamiaru powrócić do obywatelstwa Kraju serwującego taką niesprawiedliwość.\nMaciej Jan Pike-Biegunski 30 marca, 2015\nDochód gwarantowany – lewicowa utopia czy liberalny pragmatyzm? Fragment tekstu: "Idea dochodu gwarantowanego zdaje się dziś w Europie coraz częściej wychylać swoją głowę, pojawia się w..."\n3 kwietnia 2015 at 18:44 - odpowiedz\nWszystko niestety prawda, ale nie zgodziłbym się nazywać wyjazdu 2 mln Polaków katastrofą, zwł, że to ruch wahadłowy częściowo i wielu przysyła forsę do Polski, 2 mln Włochów , milion Jugosławian, 3 mln Turków i pół miliona Albanczyków, oraz sporo Hiszpanów i Portugalczyków też pracuje poza krajem a nikt tam nie lamentuje. Często to nie decyzja czy znajdę pracę, tylko czy chce dostać więcej abroad czy mniej ale tu w kraju, blisko bliskich hehe\n3 kwietnia 2015 at 21:17 - odpowiedz\nO tej emigracji pisze się jakby to był wyjazd do USA Mayflowerem bez prawa powrotu bo nie wpuszczą. Tymczasem Londyn jest dziś raptem 2 godziny lotu od polskich miast wojewódzkich. Z Rzeszowa czy Szczecina do Londynu samolotem leci się krócej niż jedzie się pociągiem czy autobusem do Warszawy.\n3 kwietnia 2015 at 22:01 - odpowiedz\n3 kwietnia 2015 at 22:38 - odpowiedz\nTytuł trochę niegramatyczny powinno być albo polska nie daje się lubić albo polski nie da się lubić\n3 kwietnia 2015 at 22:43 - odpowiedz\nGdyby etaty równoległe byly liczone w ciągu to niektórzy mieliby hehe 100 lat doświadczenia pracowniczego nie wiem czy to byloby takie dobre… Czy gdzieś tak jest?\n4 kwietnia 2015 at 06:06 - odpowiedz\nNie wiem co napisac, z tego listu bije infantylnosc i choroba sieroca. Ja tez to mam 🙂\nJesli 2 mln Polakow pracuje za granica to jest to dosc mało (w stosunku do liczby ludnosci), patrzac na inne panstwa. Wyjazd za granice (w celu pracy, czy nauki) powinien byc dla młodych Polakow OBOWIAZKOWY, np na 12-miesiecy. To bardzo poszerza horyzonty. Zreszta dzis wyjazd czy praca np. w Norwegii niewiele sie rozni od mieszkania w Pensylwanii i pracowania w Chicaco. Do Norwegii mamy 1.5 h drogi tylko, do Londynu 2 h. Niech ten pan spojrzy na Europe jak na Zjednoczone Stany Europy (w sensie rynku pracy) to przestanie pitolic o emigracji zarobkowej.\nNiby wyksztalcony czlowiek a miesza obywatelstwo z praca. Sam obywatelstwo do nieczego nie zobowiazuje. Zwykle daje prawo do osiedlenia sie na terenie danego panstwa, i jakies minimalne przywileje, ale jesli chodzi o emeryture to dzis bazuje to na latach pracy a nie na obywatelstwie. Obywatelstwo moze dac czasami emeryture minimalna.\nZ tymi trzema etetami to juz zupełnie odjechał. Nikt mu nie kazał pracowac 24h na dobe. Zreszta, gdyby formalnie miał trzy etaty panstwowe to było to jakies kuriozum. Co innego miec trzy etaty, a co innego pracowac na trzy etety (24 h na dobe?). Nie wiem czy w Stanach dostanie formalnie trzy etaty od panstwa, a jesli pracuje 24 h na dobe to sobie moze wziac prywatne ubezpieczenie i bedzie miał prywatna emeryture. Dziejszy Polak pracuje na trzy etaty nie majac zadnego! A Polki pracuja nawet i na cztery etety (praca w domu). Zreszta, pan inzynier powinien umiec liczyc, od 8 rano do 9 wieczorem to raptem 13 godzin. Odliczajac przerwy na posiłki zostaje 11 godzin, czyli ca 1.4 8-godzinnego etatu. A jako nauczyciel miał dłuuuugie wakacje.\nWylewanie zali na wczesna post-PRL-ska Polske to tez jakiez kuriozum, w tamtych czasach cały system sie zmieniał i niejeden stracił całe pracownicze zycie, było miliony głupich i niesprawiedliwych przepisow. Jesli chce, to niech krytykuje obecny polski system imigracyjny.\nPorownywanie norweskich emerytur (ropa, ropa) z polskimi to tez jakis absurdalny stosunek do rzeczywistosci.\n4 kwietnia 2015 at 06:19 - odpowiedz\nTy odjechales, gdyby tak zrobic obowiazkowy wyjazd z PL dla mlodych Polakow, to system szybko by sie zalamal. Poszerzanie horyzontow, haha.\n4 kwietnia 2015 at 09:45 - odpowiedz\nDziwi mnie używanie słowa system. System to może jest w Rosji i Chinach, gdzie jest monopol partyjny. A u nas? Chyba tylko finansowanie partii politycznych z budżetu troszkę konserwuje establishment\n4 kwietnia 2015 at 18:56 - odpowiedz\nNo chodzi o taki system – placenie podatkow i te sprawy. Jak ktos chce to niech wyjezdza, ale dobre warunki trzeba zrobic tutaj – zapewne wtedy bedzie mniej chetnych do wyjazdu za granice i nie bedziemy sie tak martwic o przyszlosc „systemu”


Quiz: Jan Paweł II | Test o Papieżu | Miasto Dzieci\nMiastoDzieci.pl > Quizy > Quizy historyczne > Jan Paweł II – quiz wiedzy\nJan Paweł II – test wiedzy. Ile wiesz o papieżu Janie Pawle II? Rozwiąż quiz i sprawdź! Zapraszamy do działu testów wiedzy z historii, matematyki i innych. Darmowe quizy dla dzieci w każdym wieku!\nJak nazywano w dzieciństwie Karola Wojtyłę?\nCzym szczególnie interesował się Jan Paweł II w szkole?\nJakie było ulubione ciastko Karola Wojtyły?\nCo początkowo studiował Karol Wojtyła?\nW którym roku Karol Wojtyła został papieżem?\nIle języków znał Jan Paweł II?\nJak nazywano Jana Pawła II?\nPapież - wędrowiec\nPapież - patriota\nW którym roku zmarł Jan Paweł II?\nW którym roku Jan Paweł II został kanonizowany?\nZobacz inne kategorie Quizów: Lektury szkolne, literatura Quizy dla maluszków Quizy geograficzne Quizy o jedzeniu


Chróścina - Pamięci poległych w I i II wojnie światowej. Atrakcje turystyczne Chróścina. Ciekawe miejsca Chróścina\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: miejsca pamięci i pomniki Pamięci poległych w I i II wojnie światowej\nPamięci poległych w I i II wojnie światowej\nMieszkańcy Chróścic dwukrotnie upamiętniali swoich mieszkańców poległych na frontach wojen światowych. Po raz pierwszy po zakończeniu I wojny światowej. Niestety tamten pomnik nie zachował się. Obecny usytuowany jest po zewnętrznej stronie muru otaczającego kościół pw. Świętych Piotra i Pawła, obok dzwonnicy kościelnej.\nJest to granitowa płyta, na której umieszczony jest relief miecza, data 1914 – 1918 i relief żelaznego krzyża w górnej części płyty. Po obu stronach miecza wypisane są nazwiska poległych.\nPomnik upamiętniający poległych w II wojnie światowej znajduje się na terenie kościoła. Są to trzy płyty z nazwiskami poległych umieszczone na pochyłej podstawie. Nad płytami umieszczona jest prostokątna płyta z napisem "WIECZNY ODPOCZYNEK DLA POLEGŁYCH PARAFIAN I WSZYSTKICH ZMARŁYCH". Na płycie tej umieszczony jest prosty krzyż.\nChróścina - Kościół św. św. Piotra i Pawła (17...Odległość: 0,06km\nChróścina - Gotycka dzwonnicaOdległość: 0,06km\nChróścina - Kapliczka św. Jana NepomucenaOdległość: 0,23km\nChróścina - Kapliczki Matki BoskiejOdległość: 0,25km\nChróścina - Zabudowania folwarczneOdległość: 0,28km


Potrzebuję jak najdłuższego streszczenie książki p... - Zadane.pl\nPotrzebuję jak najdłuższego streszczenie książki pt. ,, Król Maciuś Pierwszy " Proszę pomóżcie! Dam naj! Za głupoty dam SPAM!;D\nHistoria ta opowada o losach chłopca, który został królem, a bylo to tak:\npo śmierci króla tron obejmuje jego jedyny syn - Maciuś. Ma on dopiero 10 lat, ale dzielnie radzi sobie jako król. Po roku panowania trzy państwa wypowiadają Maciusiowi wojnę. Młody król, wraz ze swoim przyjacielem Felkiem, ucieka ze stolicy, aby wziąć udział w wojnie.\nMinistrowie, dowiedziawszy się o tym, postanawiają zastąpić Maciusia porcelanową lalką, aby nikt nie dowiedział się o jego zniknięciu. Obywatele państwa odkrywają jednak, że ich król zniknął i bardzo się tym martwią. Maciuś jednak wygrywa wojnę i tryumfalnie powraca do kraju. Niestety okazuje się, że po wojnie skarb państwa jest pusty. Maciuś udaje się więc do władcow pokonanych krajów, aby prosić o pożyczkę, którą otrzymuje.\nAby w państwe żyło się lepiej, młody król postanawia wprowadzic liczne reformy. Jedną z nich jest urządzenie w stolicy ogrody zoologicznego. W tym celu Maciuś udaje się do afrykańskiego króla Bum-Druma. Z wyprawy wraca ze zwierzętami i dużą ilością zlota.\nPonieważ Maciuś codziennie dostaje wiele listów od dzieci z propozycjami nowych reform, postanawia powołać dziecięcy parlament, który ma się zająć sprawami dzieci.\nGdy wladcy innych państw oskarżają Bum-Druma o ludożerstwo, Maciuś postanawia mu pomóc. Udaje się do niego aeroplanem i udawadnia wszystkim, ze afrykański król jest bardzo przyjazny.\nZ tej wyprawy wraca wraz z córką Bum-Druma i razem z innymi dziećmi spędza zasłużone wakacje. Po powrocie z wakacji, Maciuś uchwala prawo, że dorośli i dzieci mają się zamienić obowiazkami. W ten sposób wywołuje w państwie chaos. Korzystajac z okazji, trzy sąsiednie państwa wypowiadają Maciusiowi wojnę. Po cieżkiej bitwie, młody król zostaje pokonany i skazany na śmierć, przez rozstrzelanie. W ostatniej chwili decyzja ta ulega zmianie i Maciuś zostaje wysłany na bezludną wyspę.\nPo śmierci swego ojca Maciuś – mały następca tronu – został królem. Nie cieszył się tym jednak, gdyż musiał przestrzegać etykiety dworskiej, wysłuchiwać sprawozdań ministrów, uczestniczyć w naradach, gdy tymczasem wolałby bawić się z Felkiem lub z Irenką – nowymi znajomymi, których Maciuś bardzo polubił. Już w pierwszych dniach królowania małego władcy okazało się, że trzy ościenne państwa wypowiedziały wojnę. Maciuś postanowił wziąć w niej udział wraz z Felkiem. W przebraniu, z prowiantem z królewskiej kuchni, wyjechali pociągiem z wojskiem na front. Tymczasem w pałacu ministrowie z przerażeniem spostrzegli, że król zniknął. Jeden z nich wpadł na pomysł, by nic nikomu nie mówić o tym, tylko zrobić dużą lalkę podobną do Maciusia, która by się pokazywała ludziom z daleka. W ten sposób chciano zachować spokój w stolicy. Maciusiowi spodobała się żołnierska dola, choć nieraz zaznał głodu i niewygód. Wolał siedzieć w okopach niż nudzić się na dworze. Podczas zimowego ataku na wroga Maciuś ( czyli Tomcio Paluch albo Wyrwidąb) dostał się do niewoli i został ranny. Znalazł się w szpitalu, gdzie dowiedział się o historii z porcelanową lalką wożoną zamiast niego w karecie. Dzięki atakowi aeroplanów został uwolniony. Rozważnie też pokierował działaniami wojennymi i zawarł z wrogimi królami pokój. Po wojnie Maciuś zaprowadził w pałacu nowy porządek: nie zgodził się na przestrzeganie etykiety dworskiej, która go nużyła, postanowił sam sprawować władzę i zostać królem-reformatorem. Zaś do zwyciężonych władców wysłał list z prośbą o pożyczkę, gdyż jego skarbiec był pusty po wojnie. Maciuś został zaproszony do zagranicznych królów w gościnę. Wszędzie witano go entuzjastycznie, choć nie zawsze z wielkim przepychem. Podczas tej podróży Maciuś zastanawiał się nad reformami, jakie wprowadzi po udzieleniu mu pożyczki. Okazało się jednak po powrocie do stolicy, że to nie takie proste. Pieniędzy nie było wcale zbyt dużo i nie wystarczyło ich na pokrycie kosztów reform króla. Trwały więc narady, na których miały się sprawy rozstrzygnąć (szczególnie brano pod uwagę pomysł urządzenia wielkiego ogrodu zoologicznego). Pewnego dnia przybył na dwór Maciusia posłaniec od króla ludożerców z zaproszeniem do swego kraju. Wiele się nie namyślając, mały władca wyruszył w drogę z doktorem, kapitanem, profesorem i Felkiem. Po męczącej podróży przez pustynię zostali przyjęci przez króla Bum-Druma i jego świtę. Maciuś przeżył tu okropną przygodę, gdyż nie chcąc przyjąć okrutnych obyczajów tubylców, obraził czarownika. Ten podał mu w winie truciznę, na szczęście doktor i Bum-Drum uratowali go od śmierci. Po ceremoniach pożegnalnych obdarowano Maciusia cennymi prezentami i karawana ruszył w drogę powrotną. W pałacu na Maciusia czekały stosy listów od dzieci. Mały król czytał je i przyjmował ich autorów na audiencji, by spełniać ich prośby. Następną decyzją Maciusia było utworzenie osobnego parlamentu dla dorosłych i dla dzieci oraz redagowanie dziecięcej gazety. Sąsiedni królowie pozazdrościli Maciusiowi sukcesów i przygotowywali się do wojny. Zwołano zatem zjazd królów lecz oni nie zgodzili się przyjechać, gdyż nie chcieli spotkać się z ludożercą, Bum-Drumem. Wtedy Maciuś wyruszył z beznogim pilotem do Afryki, by przekonać się, że Bum-Drum już nie je ludzi. Pokonawszy kilka trudności, dolecieli do wioski Bum-Druma. Ich lądowanie uznano za czarodziejski znak i Maciuś został królem wszystkich czarnoskórych, a Bum-Drum mógł przestać być ludożercą. Maciuś wrócił do swej stolicy z Bum-Drumem. Przyjechali też na zaproszenie zagraniczni władcy, dla których przygotowano wiele atrakcji (m.in.: otwarcie wielkiego ogrodu zoologicznego). Dzięki tej wizycie, drogą dyplomatyczną, załatwiono wiele spraw, a najważniejsze – państwo miało swój port. Jak widzicie, król Maciuś miał wiele obowiązków i wiele problemów, jak na takiego małego chłopca. Toteż któregoś dnia rozchorował się i nadworny doktor zalecił mu wypoczynek nad morzem. Po powrocie z urlopu Maciuś uczestniczył w powakacyjnym posiedzeniu Sejmu. Niektórzy posłowie wysuwali żądania niemożliwe do spełnienia, np. żeby nie było dziewczynek albo żeby ludzie byli aniołami. Drugie posiedzenie zakończyło się bójką. Dopiero na trzecim ustalono zrównanie praw dzieci z dorosłymi i wybrano zielony sztandar na symbol dzieci całego świata. Na to zbuntowała się młodzież, która także pragnęła mieć swoje postanowienie o pójściu do szkoły dorosłych, a dzieci – do pracy. W dodatku Klu-Klu, córka Bum-Druma, sprowadziła do państwa Maciusia pięćset czarnych dzieci, by się tu mogły uczyć. W kraju panował bałagan i potajemnie oszukiwano młodego władcę. Smutny król, wiedząc o wszystkim, przyjechał więc do Maciusia, by mu uświadomić, co się naprawdę dzieje. Okazało się, że szpiegiem był dziennikarz, który namawiał do oszustw Felka. Ponadto syn starego króla przygotował się do wojny. Na szczęście w obliczu zagrożenia wszyscy się zmobilizowali i postanowili bronić stolicy. Także smutny król chciał pomóc Maciusiowi, wzywając znajomych władców. Jednak znowu dziennikarz-zdrajca zbuntował ich przeciw małemu królowi, fałszując odezwę do dzieci całego świata. Maciuś został sam, bez wystarczającej ilości broni, lecz dzięki pomysłowi Klu-Klu szala zwycięstwa przechylała się na jego stronę. Niestety, kiedy zabrakło prochu, stolica poddała się! Król Maciuś został wzięty do niewoli. Postawiono go przed sądem, który skazał go na zesłanie na bezludną wyspę. Komentarze


Teatr Lalek: Pory życia | Tadeusz Kornaś\nPory życia | Tadeusz Kornaś\nPrzemiany to bardzo zaskakujący i odważny formalnie spektakl. Łączy teatr formy i taniec. Lecz obie te dziedziny pojawiają się w kształtach dosyć przekornych wobec dominujących trendów, zarówno w teatrze tańca, jak i w teatrze formy.\nfot. Tadeusz Kornaś\nW polskim tańcu współczesnym – jakkolwiek go rozumieć – scena najczęściej jest pusta, rekwizyty, jeśli w ogóle się pojawiają, są jedynie pretekstem do ekspresji performera, taniec służy własnej ekspresji wykonawcy, z której tkana jest materia przedstawienia. W Przemianach natomiast trzeba było zrezygnować z tych wszystkich egocentrycznych uzurpacji, oddać swe ciało władaniu nadrzędnej narracji, zasłonić twarze maskami, a ciała oblec w grubo okrywające je kostiumy, wpleść się w multimedialną strukturę. To naprawdę wyjątek – na rodzimych festiwalach tanecznych ostatnich lat tak rozbudowanych scenograficznie przedstawień po prostu nie ma.\nPodobnie i drugi punkt wyjścia – czyli teatr lalkowy, teatr formy, czy jakkolwiek byśmy go jeszcze nazwali – też nie przyzwyczaił nas do tego typu fuzji. Owszem, aktorzy w teatrach lalek potrafią poddać się władzy materii, kostiumu, maski; często potrafią tańczyć, ale nie w taki sposób. To nie był przypadek, że w Przemianach występują nie aktorzy Groteski, lecz zawodowi tancerze. Narracja taneczna bowiem stworzyła dla teatru formy zupełnie inne możliwości kreacji. Cielesność wyswobodziła się w stopniu niespotykanym w naszym teatrze lalek spod dyktatu materii. Jakość ruchu, a w konsekwencji cała przestrzeń wizualna stała się radykalnie inna. Jakby sama przestrzeń i w tym przypadku zatańczyła.\nSplecenie teatru formy, teatru tańca, multimedialnych projekcji miało jeszcze jeden atut: żadne z mediów nie przytłoczyło innych, wszystkie stwarzały harmonijną, konsekwentną całość. Raz jeszcze powtórzę – niespotykaną w polskim teatralno- -tanecznym świecie.\nAle spektakl wyreżyserowany przez Adolfa Weltschka miał jeszcze jeden wielki plus – nie poprzestał na czysto formalnej radości tworzenia. Spróbował w wieloznaczny sposób odwołać się do wrażliwości widzów. Opowiedzieć historię, którą zwerbalizować wcale nie jest prosto.\nSpektakl rozgrywa się pomiędzy dwoma ekranami. Widzowie oddzieleni są od przestrzeni gry tiulową zasłoną – to pierwszy ekran do trójwymiarowych projekcji. Z tyłu znajduje się mniejszy ekran, tym razem nieprzeźroczysty. Między nimi są tancerze, których też światło wyławia lub ukrywa w mroku. Te trzy plany spajają się ze sobą w sposób bardzo wyrazisty. Może jedynie początek spektaklu nie pozwala natychmiast wyzbyć się percepcyjnych nawyków, lecz po kilku początkowych minutach przestajemy – odruchowo dzielić scenę na trzy części.\nPierwsza odsłona to jakby wyłanianie się świata z przestrzeni. Abstrakcyjne, kolorowe przestrzenie ekranów – i na środku poruszająca się, pozbawiona określonych kształtów materia. Stopniowo zaczynają wyłaniać się z niej zróżnicowane kształty. Widać, że to ludzkie postaci zamknięte w kokonach. Jest to jak stworzenie świata albo jak wchodzenie w sen.\nKolejne sceny odwołują się już do ludzkich postaci, marzeń, wizji. Zyskujące trzeci wymiar projekcje determinują patrzenie na tańczących. Czasem powstaje wrażenie, jakby niektóre tańczące postaci rozpadały się nagle, zamieniając w dym. Nie jest się do końca pewnym, czy to prawdziwe osoby, czy zjawy. Tak jest w jednej z początkowych scen. Z boku stoi ubrana na biało kobieta. W centrum zaczynają taniec dwie postaci – czarna i biała. Jak śmierć i życie, dobro i zło, jasność i ciemność. Nagle ta stojąca niknie, rozwiewa się, jak duch, jak dym.\nJest jeszcze wiele takich technicznych efektów, czasem bardzo przejmujących. Jak pochody ni to zbrojnych, ni to cieni, ni to dusz. Jak anioły i szatany. Jak rosnąca i pulsująca życiem łąka. Ta trochę Leśmianowska wyobraźnia przenika na wskroś całe przedstawienie. Jednak spektakl nie poprzestaje na wizualnych i tanecznych efektach. Nie przekraczając progu oniryczności, stara się poddać refleksji, poprzez skojarzenia, nasze życie, śmierć, miłość. To proste skojarzenia, jakby archetypowe figury, ale ich niejednoznaczność, czasem nawet zacieranie znaczeń, nie pozwalają na proste odczytania.\nNajważniejszy temat spektaklu jest zaczerpnięty z mitu orfickiego – to podróż w zaświaty. Lecz tutaj trochę odwrócona. To dziewczyna (Katarzyna Sikora) podążać będzie za swoim ukochanym (Sebastian Lenart) do krainy śmierci, zapomnienia, bezczasu.\nJeden z ciekawszych choreograficznie fragmentów – scena miłosna, w której pięknie partnerują Sikora i Lenart – kończy się zaskakująco. Z boku, za stołem, pojawia się zamaskowana postać, jak śmierć, jak wysłannik z zaświatów. Przed chwilą jeszcze wydawało się, że miłość ogarnie wszystko, że spektakl zatonie w afirmacji szczęścia, a tu nagle przychodzi choroba, śmierć (a może tylko utrata duszy). Postać, nazwana przeze mnie śmiercią, obejmuje chłopca, który bezładnie osuwa się z jej ramion – i w jej rękach pozostaje tylko martwa maska. Chłopiec jak czarny anioł pogrąża się w krainie śmierci. Jednak miłość w przedstawieniu Weltschka na tym się nie zakończy. Podążanie dziewczyny w krainę cieni, masek, śmierci znajduje zaskakujące zwieńczenie. Po wielu perypetiach kochankowie staną znów twarzą w twarz. Czas jednak dokonał zniszczenia. Są teraz starzy, zgarbieni, z pomarszczonymi twarzami. Ale ta ich starość przeniknięta jest ciepłem i oddaniem. Miłość przekroczyła wszystkie granice. Biorą się za ręce, w swych starczych ciałach, w pomarszczonych maskach wyglądają jak para czułych kochanków. Przekładanie wytańczonej i ukazanej poprzez obraz historii na słowa oczywiście niszczy jej urok i tajemnicę. Opis historii można by tu zakończyć – na pokazaniu miłości, która przekroczyła kondycję ciała i śmierci i wreszcie w czystym, duchowym wymiarze może się dopełnić. Jednak prawa teatru są inne. Może i ta opowieść jest inna, niż sobie wyobraziłem – i przedstawiłem. Z tych starych ciał, jak kokony, nagle spadają maski. Jak z pancerza grubych ubrań wyłaniają się znów młode ciała.\nOpowiedziałem jeden z najwyraźniejszych wątków. Można go oczywiście odczytać inaczej. Kluczowe sceny wiązać z ludową, trochę pogańską rzeczywistością. Te wątki ludowe nie są nachalne, ale jednak poprowadzone dosyć wyraźnie. W pewnym momencie zakochany młodzieniec z sękatych gałęzi składa ludziki, pałuby. Jest w tym działaniu jakaś nieracjonalna, pogańska siła. Jakby owe pałuby na granicy życia i śmierci nagle ożywały, jakby stały się pogańskimi groźnymi fetyszami, które później naznaczyły nieszczęściem jego życie, jakby to one opętały jego duszę.\nW zakończeniu spektaklu scena ta odbija się jak w lustrze w podobnej historii, zupełnie już nie drapieżnej – raczej ciepłej. Oto za stołem siedzą stare baby, jak w zacisznej domowej kuchni. Spokojne, syte lat i życia (oczywiście znów bardzo ważna jest ekspresja masek i kostiumów). Wchodzi mała dziewczynka ubrana na biało. Dostaje od kobiet jabłko i ze sterty chrustu zaczyna wyciągać gałązki. Składa małą laleczkę – ale wygląda ona dokładnie tak jak owe wielkie pałuby. Czy to był sen? Czy to, co straszne, jest tak blisko tego, co ciepłe i wzruszające? W tej dziecięcej scenie jest bowiem i senność, i ciepło, i spokój. Świat wykreowany w Teatrze Groteska pozostaje pełen tajemnic, choć różne to tajemnice dla dzieci, dla kochanków i dla ludzi starszych. Przepastne i mroczne stają się w dziecięcej skali łagodną i czystą zabawą dziewczynki. Groza i zabawa są tak blisko siebie.\nReżyser przedstawienia – Adolf Weltschek – nie pozwala, by w Przemianach jakakolwiek płaszczyzna dominowała. Narracja nie przytłacza formy ani odwrotnie. Oczywiście, tancerze są najistotniejsi, to na nich spoczywa powodzenie całego przedsięwzięcia. Lecz i oni zostają ograniczeni w swej swobodzie – zostają całkowicie włączeni w przestrzeń gry, wpisani w obraz, tak projekcji, jak i scenografii.\nWiele choreograficznych fragmentów (choreografia Caroline Finn) jest wysokiej próby. Pojawia się świetne partnerowanie młodych, są brawurowe sceny plebejskie, umiejętnie też dopasowano kostiumy, maski i rekwizyty do przestrzeni tańca. Finn postawiła przede wszystkim na zespołowość, starając się ukazać z najlepszej strony każdego z tancerzy. Dodać należy, że wszyscy zostali wyłonieni w drodze castingu. Tancerze radzą sobie zazwyczaj dobrze, choć – jako że stoją dopiero u początku swojej artystycznej drogi – nie mają pretensji do gwiazdorstwa, a więc potrafią się poddać teatrowi materii.\nI wreszcie kilka słów na temat projekcji i scenografii. Małgorzata Zwolińska potraktowała multimedia w sposób bardzo ciekawy: splatając materię i projekcje, cienie i światło, tancerzy w jednolitą strukturę. Oniryczność, pulsowanie, nieuchwytność zbratały się z cielesnością i konkretem materii.\nPrzemiany, Adolf Weltschek, Małgorzata Zwolińska. Reżyseria Adolf Weltschek, scenografia, kostiumy Małgorzata Zwolińska, choreografia Caroline Finn. Teatr Groteska, Kraków. Premiera wrzesień 2014.


Rajd po strażnicach - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\nIlu gzubów marzy, by zostać strażakiem? Będą mieli okazję “przymierzyć” się do tego zawodu podczas akcji Rajd po strażnicach, która odbędzie się już w najbliższy weekend.\nZapraszamy do udziału w tej całodziennej przygodzie wszystkich miłośników straży pożarnej – dużych i małych – gwarantujemy ciekawe spędzenie wolnego czasu i dobrą zabawę – zachęca bryg. Robert Klonowski, jeden z organizatorów Rajdu.\nZałożeniem akcji jest między innymi otwarcie miejsc na co dzień niedostępnych dla mieszkańców, takich jak na przykład strażackiego centrum dowodzenia, przygotowanie atrakcji edukacyjnych oraz prezentacja sprzętu Państwowej Straży Pożarnej. Akcję organizują strażacy z Komendy Wojewódzkiej i Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu.\nPrzygotowane z tej okazji atrakcje, w których uczestniczyć mogą całe rodziny, dzieci i młodzież, a także grupy zorganizowane, to okazja by nie tylko spędzić ciekawie czas wolny, ale także wzbogacić wiedzę o bezpieczeństwie i zapobieganiu nieszczęśliwym wypadkom.\nAby wziąć udział w strażackim rajdzie należy wypełnić formularz, który znajdziecie klikając tutaj, pobrać kartę uczestnika rajdu (link znajdziesz poniżej), wystartować w rajdzie według podanego w niej harmonogramu w sobotę 20 maja i… zgłosić się po nagrody\nWarunkiem odbioru nagrody jest potwierdzone na karcie uczestnika zwiedzenie co najmniej 3 z 6 strażnic – dodają organizatorzy.\nZapraszamy wraz z poznańskimi strażakami na Rajd po strażnicach w sobotę 20 maja od 10:00 do 16:30.\nRajd po strażnicach – Karta uczestnika\nTagi:rajd Straż Pożarna strażnice