kilometróm. Pacyfik - historia II Wojny Światowej\nPatrole Lutza i Littlefielda, lipiec-wrzesień 1944.\nTrzydziestego lipca 1944 roku ponad siedem tysięcy żołnierzy 6. Armii Stanów Zjednoczonych wylądowało wzdłuż ciągnącego się na długości dziewiętnastu kilometrów frontu pomiędzy przylądkami Sansapor i Opmarai, na północnym krańcu półwyspu Ptasia Głowa (Yogelkop), stanowiącymi ostatnią wielką przeszkodę w planach MacArthura odbicia Japończykom Nowej Gwinei. Cała operacja nosiła kryptonim "Globetrotter". Teren wyspy w tym miejscu jest postrzępiony, górzysty, poprzecinany wieloma rzekami, z licznymi nadbrzeżnymi tarasami idealnie nadającymi się na lądowiska dla samolotów. Te tarasowe równiny mogłyby uniemożliwić Japończykom przerzucanie transportów z obszarów Holenderskich Indii Wschodnich i Filipin i odciąć piętnastotysięczną armię japońską we wschodniej części półwyspu Ptasia Głowa, jak również nadal walczące oddziały na Biak i Numfoor.\nFotografia 33. Fragment półwyspu Ptasia Głowa (Yogelkop), od Sorong do Manokwari.\nJednak co ważniejsze, przynajmniej dla MacArthura, zajęcie Ptasiej Głowy przybliżyłoby go niemal o tysiąc kilometrów do Mindanao, najbardziej na południe położonej wyspy Filipin.\nPorucznik William B. Lutz i jego grupa nic nie robili przez cały miesiąc, czyli od 22 czerwca, kiedy ukończyli ASTC. W skład jego zespołu wchodzili: kapral Clifford A. Gonye, którego nie wiedzieć czemu zwano "Włamywaczem", szeregowy Robert E. Shullaw, radiooperator, sierżant Bob Ross, sierżant Oliver Roesler i starszy szeregowy Jack Geiger, któremu Ross wymyślił przezwisko "Przystojniak Dan".\nRoss i Gonyea służyli w zespole Hobbsa jako punkt kontaktowy podczas wykonywania na początku lipca dwudziestodwudniowej misji, w której skład wchodziło przeprowadzenie działań rozpoznawczych na wyspach Yapen, Naoe i Koeroedoe, ale poza tym nie mieli nic innego do roboty - wylegiwali się w obozie na wyspie Woendi, grali w karty i ćwiczyli dla utrzymania kondycji.\nTrzynastego lipca nadeszła radosna wiadomość, żeby "zarezerwować zespół Lutza do przeprowadzenia działań rozpoznawczych dla 6. Armii". Te działania to dwudniowa wycieczka, która rozpoczęła się 22 lipca. Polegała na wylądowaniu trzydzieści kilometrów na wschód od Sansaporu, czyli czterysta osiemdziesiąt kilometrów na tyłach japońskich wojsk. Wróg od dawna wykorzystywał port dla barek na przylądku Sansapor, realizując dostawy na wschód od Sorong i Manokwari.\nZespół wraz z młodym Holendrem w charakterze tłumacza miał za zadanie eskortować na wybrzeże porucznika Everetta M. Hodgesa, inżyniera z 6. Armii, żeby naniósł na mapę nadające się do wykorzystania drogi, miejsca na rozbicie obozów oraz źródła świeżej wody pitnej - wszystko z myślą o planowanej na 30 lipca inwazji. Informacje pozyskane tydzień wcześniej podczas rozpoznania przeprowadzonego przez Zwiadowców Alamo Jacka Dove'a mówiły, że na tym terenie nie ma nieprzyjacielskich wojsk.\nPodróż z wyspy Woendi kutrem torpedowym (właściwie były to dwa PT, na jednym płynął zespół Lutza, a na drugim Dove'a - przy czym ten ostatni miał być punktem kontaktowym) była długa, męcząca i wymagała zawinięcia na Numfoor w celu zatankowania paliwa. Tam zwiadowcy mogli popływać w oceanie, podczas gdy z dala od strony brzegu dochodziły odgłosy wystrzałów - to żołnierze amerykańscy likwidowali resztki oddziałów wroga. Wypłynęli dalej około piątej po południu, gdy kutry zaopatrzyły się w paliwo przed czekającą je jeszcze dwustumilową podróżą, i koło północy przybyli w rejon Sansaporu i Opmarai. Droga przebiegła bez żadnych przygód. Raz tylko na horyzoncie dostrzeżono japońską barkę. Kiedy załogi obydwu łodzi oraz zwiadowcy zaczęli w zdenerwowaniu przygotowywać się do akcji, okazało się, że ta barka to po prostu olbrzymie, na pół zanurzone w wodzie drzewo.\nFotografia 34. Rejon półwyspu Yogelkop oddalony od Sansapor o 30 kilometrów. Miejsce patrolu Williama B. Lutza. Zaznaczono miejsce lądowania i przybliżoną trasę patrolu.\nDotarli na miejsce, nadmuchali i spuścili ponton. Morze było spokojne, widoczność dobra, a nawet (zdaniem zwiadowców) zbyt dobra. Dotarli na brzeg i dali znać kutrom. Lutz kazał Gonyei i Rossowi wypuścić powietrze z pontonu. W końcu można było zwinąć ponton i ukryć, a zwiadowcy położyli się, by odpocząć i choć trochę się przespać, o ile pozwalały na to insekty, wręcz pożerające ich żywcem. Potem zjedli śniadanie składające się z kawy i racji żywnościowych. Badając teren na głębokość trzystu metrów w głąb lądu, zwiadowcy poruszali się w kierunku wschodnim, równolegle do linii brzegowej. Podczas przerwy na odpoczynek Geiger usłyszał odgłos kroków i dał znać, aby zastygli w bezruchu. W stronę Lutza szło plażą czterech uzbrojonych japońskich żołnierzy. Po chwili pojawiło się jeszcze trzech. Zwiadowcy leżeli nieporuszeni w zaroślach, obserwując siedmiu Japończyków, i odetchnęli z ulgą dopiero wtedy, gdy tamci znikli im z oczu. Lutz wskazał na wschód i poszli w tamtą stronę. Po dwóch godzinach dotarli na brzeg jednej z wielu rzek płynących z głębi górzystego półwyspu Ptasia Głowa. Ta rzeka stanowiła wschodnią granicą terenu, którego rozpoznanie mieli przeprowadzić. Kiedy tak stali, nagle pojawił się japoński żołnierz - szedł sobie brzegiem bez koszuli, w samych szortach. Krzyknął coś do kolegi po drugiej stronie rzeki i szedł dalej. W pewnym momencie Roesler znajdował się zaledwie trzy metry od niego i przez jedną, mrożącą krew w żyłach chwilę żołnierz patrzył wprost na Amerykanina, jednak Roesler znajdował się w wysokiej trawie, miał pomalowaną twarz i kamuflaż, toteż Japończyk go nie zauważył - dlatego przeżył.\nZwiadowcy poszli dalej, przez dżunglę, przecinając szlak, na którym aż roiło się od śladów Japończyków. Amerykanie wspięli się na wysokie wzgórze i tam się zatrzymali.\nMieli dotrzeć właśnie tutaj.\nZbliżyli się do szlaku. Roesler, który nadal maszerował jako pierwszy, podniósł do góry rękę, co oznaczało - stać!\nŚcieżką szło dwóch Japończyków; najwyraźniej byli to maruderzy, nie mieli broni, ale nieśli jakieś wielkie pakunki. Zwiadowcy nie ujawnili swojej obecności i gdy tamci przeszli, ruszyli w swoją stronę. Zatrzymali się wieczorem, aby zjeść kolację i nieco się przespać (tym razem ich porcja składała się z pieczonej wołowiny, kukurydzy i groszku), ale nagle spotkała ich niemiła niespodzianka - Shullaw spostrzegł dwóch japońskich żołnierzy idących ścieżką w ich stronę. Reszta zwiadowców nie miała o tym pojęcia, ponieważ, jak wiele lat później wspominał Geiger, zapomnieli przedtem sprawdzić teren. Ten błąd popełniony przez będących po raz pierwszy w akcji zwiadowców już nigdy więcej się nie powtórzył. Amerykanie zamarli w bezruchu. Miejsce ich posotuje znjdowało się około 8 metrów od pobliskiej ścieżki.\nFotografia 35. Rzeka, do której dotarł patrol Williama B. Lutza. Zaznaczono fragment trasy poatrolu.\nRoesler i Gonyea podkradli się do ścieżki i stwierdzili, że znajdują się od niej niecałe osiem metrów. Szybko wrócili do kolegów. Gonyea dawał też znaki, że nadchodzi czterech Japończyków i to uzbrojonych. Zwiadowcy padli na ziemię w zaroślach, przeczekali, aż Japończycy przejdą, a potem Lutz zaprowadził ich głębiej w gąszcz, gdzie znaleźli bezpieczniejsze miejsce na nocleg. Rozłożyli się na swoich poncho, ale nie mogli zasnąć; wciąż dochodziły ich z oddali krzyki nawołujących się Japończyków. Na domiar złego zaczęło padać i każdy ze zwiadowców musiał przez godzinę i piętnaście minut pełnić wartę w ulewnym deszczu.\nRankiem Hodges obwieścił im dobrą wiadomość - otóż przejrzawszy swoje notatki, stwierdził, że zebrali już wszystkie potrzebne informacje i mogą wracać. Przed południem dotarli na plażę, wydobyli z kryjówki ponton oraz radio, ale znowu zaczęło lać. Przez cały dzień zmoknięci, wściekli i wynędzniali zwiadowcy obserwowali plażę, czy nie pojawią się na niej Japończycy, i z pewnością gdyby tylko jakiś się nawinął, to nie uszedłby z życiem.\nKuter przybył o umówionym czasie, ale uderzył w kłodę drewna i wygiął jedną ze swoich trzech śrub. Nie mógł płynąć szybko, więc podróż powrotna zajęła więcej czasu. Zwiadowcy zmęczeni i przemoknięci do suchej nitki siedzieli w maleńkiej kajucie, pijąc gorące kakao, ale warunki do zaśnięcia okazały się tak samo trudne jak w dżungli. Fale podrzucały kuter tak wysoko, że śpiący na wyższych kojach spadali na kolegów leżących niżej.\nW Woendi okazało się, że ich namioty zajął zespół "Rudego" Sumnera, więc musieli się przenieść. Lutz i Jack Dove odlecieli do Wakde, aby zdać raport z informacji zebranych w czasie działań rozpoznawczych na Ptasiej Głowie. Kilka dni później dołączyli do nich ludzie Lutza. Mieszkali w obozie na skraju bazy i strzały japońskich karabinów maszynowych oraz pociski artyleryjskie eksplodujące na pobliskiej plaży nie dawały im spać. Ósmego sierpnia wrócili w bezpieczniejsze miejsce, do Hollandii, gdzie dochodzili do siebie po ukąszeniach insektów oraz powodowanym przez nie nieznośnym swędzeniu.\nJednak ten odpoczynek nie trwał długo.\nSześć dni później, 14 sierpnia, zespół Lutza został wysłany do wioski Arso, trzydzieści pięć kilometrów w głąb lądu od miejsca japońskiej inwazji w Hollandii. Istniało podejrzenie, że Japończycy zainstalowali tam stację radiową i chociaż lotnictwo co jakiś czas bombardowało to miejsce, nie było pewności, czy udało się zniszczyć radiostację. Lutz ze swoimi ludźmi miał przeprowadzić rozpoznanie na terenie wioski i ustalić, czy radiostacja działa, czy nie. Jeśli tak, to powinien ją zniszczyć, co mogło okazać się wcale nie takie łatwe, bo według szacunków alianckiego wywiadu w rejonie Arso znajdowało się dwustu Japończyków.\nCzłonkowie zespołu Lutza zapakowali racje żywnościowe na sześć dni (choć zadanie planowane było na pięć), czyste ubranie, kilka par skarpet na zmianę (aby zapobiec grzybicy stóp) i tyle amunicji, ile tylko byli w stanie unieść. Wzięli też hamaki, bo lepiej było spać w nich niż na ziemi. Ostrzeżono ich, że gdzieniegdzie może być błoto po kolana oraz że nie napotkają wielu miejsc z wodą pitną, dlatego też każdy ze zwiadowców wziął po dwie manierki i mnóstwo tabletek do odkażania wody.\nDowiezieni na miejsce zwiadowcy wyruszyli, mając nadzieję przebyć przed zmierzchem połowę drogi, czyli dotrzeć do wioski Isobo. Szli przez pięćdziesiąt minut, po czym robili sobie dziesięciominutowe przerwy, a w południe zatrzymali się na lunch nieopodal rzeki Tami. Po drodze minęli grupę inżynieryjną, która miała wybudować pozycje obronne w rejonie rzeki Tami. Po dojściu do rzeki Lutz nagle machnął ręką, aby padli na ziemię. Nadchodziło dwóch mężczyzn w mundurach japońskiej armii. Kiedy się zbliżyli, wyrosła przed nimi grupa amerykańskich zwiadowców i wzięła ich do niewoli. Jeden z tych ludzi łamaną angielszczyzną oznajmił, że nie są Japończykami, lecz Tajwańczykami, że wchodzą w skład jednostki roboczej i właśnie szli się poddać.\nFotografia 36. Rejon osady Arso (Arzo) w rejonie Hollandii.\nStan tych dwóch był opłakany, całe ich nogi pokrywały odniesione w dżungli rany i okropnie śmierdzieli. Zwiadowcy zaczekali, aż dogoni ich grupa "inżynierów", i przekazali jej jeńców, a sami poszli dalej. Szlak, którym podążali, w miarę zapuszczania się głębiej w głąb lądu stawał się coraz bardziej bagnisty i wyciąganie za każdym krokiem nóg z błota stawało się mozolnym zadaniem. Wyczerpany zespół Lutza dotarł po zachodzie słońca do Isobo i tam zwiadowcy postanowili przenocować. Wioska była pusta, nie było ani jednego mieszkańca, aczkolwiek ktoś zatknął na kiju japońską czaszkę. Amerykanie znaleźli wodę pitną i umyli się oraz uprali ubrania, oczywiście stawiając jednego z kolegów na warcie. Noc zapadła około dziewiętnastej i zwiadowcy, rozciągnąwszy hamaki, usiłowali zasnąć. Z oddali dobiegał ich odgłos strzałów z garanda, od czasu do czasu budziły także odgłosy dżungli. Zmieniali się na warcie, aczkolwiek właściwie wydawało się to bez sensu, bo w smolistych ciemnościach było absolutnie niemożliwe zobaczenie nawet własnej dłoni kilka centymetrów przed nosem.\nO ósmej rano, wypocząwszy nieco w nocy, byli znów w drodze. Trzymali się brzegu rzeki. Mniej więcej po trzech kwadransach marszu Lutz rozkazał im zamrzeć w bezruchu. Na szlaku, którym szli, sto kilkadziesiąt metrów przed nimi, człowiek w japońskim mundurze pił wodę z rzeki. Lutz kazał Gonyea, Geigowi i Rossowi zajść Japończyka od tyłu, otoczyć i wziąść do niewoli. I właśnie wtedy ów człowiek zdał sobie sprawę z czyjejś obecności. Wstał i wyglądało na to, że chce uciekać. Zwiadowcy otworzyli ogień chcąc go naszpikować ołowiem; Japończyk upadł i potoczył się w jakieś zagłębienie. Teraz wszyscy rzucili się sprawdzić, kto to był. Jakież było ich zdziwienie, kiedy zobaczyli mężczyznę siedzącego pod drzewem i trzęsącego się jak galareta. Wszystko dokoła było poszatkowane przez pociski, kilka z nich przeszło mu nawet przez ubranie, ale on sam nie odniósł nawet draśnięcia.\nPrzerażony człowiek zaczął coś mówić po malezyjsku, który to język Ross znał i rozumiał. Okazało się, że jest to siedemnastoletni Jawajczyk, który od dziesięciu miesięcy pracował jako japoński robotnik przymusowy na Nowej Gwinei. Zapytany przez Rossa powiedział, że w Arso jest dziesięciu Japończyków i mają osiem karabinów.\nJawajczyk był wychudzony i chory na malarię. Amerykanie nazwali go "Junior", dali mu rację żywnościową i tabletki chinakryny, które połknął natychmiast. Zapadła też decyzja, że Junior pójdzie z nimi do Arso.\nNastępnego dnia, 16 sierpnia, mężczyźni nadal szli w stronę Arso, po drodze mijając ciała zabitych Japończyków, z których przeważnie pozostały już tylko kości i zbutwiałe mundury, a ich imiona i nazwiska dawno zapomniano. Koło południa zwiadowcy zatrzymali się nad strumieniem na lunch. Lutz zabrał Rossa i Juniora i poszli na zwiad, ale im bliżej byli wioski, tym bardziej Jawajczyk był zdenerwowany. Mniej więcej po godzinie skradania się przez wysoką trawę zobaczyli pierwszy dom, a gdy podeszli bliżej, usłyszeli głosy Japończyków. Junior powiedział Rossowi, że w domu jest dwóch Japończyków, poza tym dwóch w domu na drugim końcu wsi i jeszcze sześciu w chacie w środku wioski. Wracając do kolegów, Ross i Junior natknęli się na kolejne ciała Japończyków. Ross znalazł stos papierów, które zabrał, a następnie, ku swemu zdumieniu, parę czarnych wykonanych w Oksfordzie butów.\nKolejnego dnia wstali o wpół do piątej rano, zostawili plecaki i poszli do Arso. Dotarli do wioski przed świtem. Siąpił drobny deszczyk. Zwiadowcy cicho zbliżyli się do pierwszego domu i tu się rozdzielili: Lutz, Shullaw, Ross i Junior ruszyli w jedną stronę, a Gonyea, Roesler i Geiger w drugą.\nJapończycy siedzieli w owalnej chacie bez ścian, przygotowując śniadanie. Co gorsza, byli zwróceni twarzą w tę stronę, z której nadchodzili zwiadowcy. Jedynym wyjściem był szybki atak. Leżąc zaledwie sześć metrów za niewysokim murkiem otaczającym studnię, Lutz, Ross i Shullaw obserwowali wroga. Jeden z Japończyków przeszedł wzdłuż domu, a więc równolegle do przyczajonych zwiadowców, doskonale widocznych, jeśli tylko Japończyk spojrzałby w ich stronę - ale nie zrobił tego. Lutz pokazał Rossowi na migi, żeby się zajął tym z lewej strony, a on sam tym drugim. Shullaw miał ich osłaniać. Trzymając noże w pogotowiu, Amerykanie skoczyli naprzód, pokonali otwartą przestrzeń i wpadli do domu. Żołnierz, którym miał się zająć Lutz, coś gotował na ogniu i trzymał w ręku dwa noże. Zaskoczony nagłym atakiem zastygł w bezruchu, co akurat wystarczyło Rossowi, aby walnąć go lufą karabinka, po czym zagłębił w jego ciele nóż: najpierw w sercu, a potem przeciągnął nim parę razy po gardle. W tym czasie Lutz równie skutecznie zajął się drugim Japończykiem. Nadbiegli Geiger i Roesler. Gdy Ross wykańczał swojego Japończyka, Geiger wszedł do domu. Po oględzinach ruszli w głąb wioski przeszukując każdy dom. Gdzieś wcziąż czaiło się ośmiu żołnierzy wroga. Po chwili w oddali dostrzegli niewielki dym. Zbliżyli się do żywopłotu. Za nim krył się dom, z którego zdaniem Rossa wychodził dym. Zwiadowcy (tak jak poprzednio) podzielili się na dwa zespoły. Ktoś w chacie usłyszał ich i krzyknął ostrzegawczo, a wtedy Amerykanie zaczęli strzelać. Z chaty wypadło pięciu japońskich żołnierzy i natychmiast padli trafieni serią pocisków kaliber 7,62 mm. W środku pozostał jeden oficer uzbrojony w pistolet, ale zwiadowcy ostrzelali chatę i zabili go.\nJeden z Japończyków był ranny i poruszał się, co obudziło w Rossie żądzę krwi. Stanął nad Japończykiem i walnął go w głowę kolbą swojego M1A1, druzgocąc czaszkę. Dzieła dokończyły noże. W sumie zabili już ośmiu Japończyków, ale Junior powiedział, że było dziesięciu, więc polowanie trwało dalej. W ostatniej chacie wioski palił się niewielki ogień, na którym coś gotowano, ale dwaj Japończycy, usłyszawszy strzelaninę, uciekli. Przeszukawszy osobiste rzeczy, które tamci dwaj pozostawili, zwiadowcy wrócili do wioski i zabrali rzeczy ośmiu zabitych. Wzięli wszystkie dokumenty, jakie tylko znaleźli, oraz karabiny, trzy pistolety, flagę, szablę, zegarki, skórzaną teczkę wypchaną papierami, piórami i pieniędzmi. Jeden z zabitych należał do służb medycznych, może był lekarzem. Nigdzie jednak nie było śladu radiostacji. O wpół do dziesiątej rano zespół wrócił w miejsce, gdzie zostawił swoje rzeczy, i tu przejrzeli zabrane dokumenty. Przeszukiwanie portfeli nie było miłym zajęciem. W jednym z nich znaleźli zdjęcie kobiety i dzieci, zapewne rodziny zabitego.\nZwiadowcy brnęli z powrotem przez błoto, a Junior szedł wraz z nimi, ale trzymał się Rossa, bo tylko z nim mógł sobie porozmawiać. Młody Jawajczyk bardzo się przydał, bo gdy brakowało wody pitnej, on jeden wiedział, gdzie ją znaleźć. Lutz wraz ze swoimi ludźmi doszli do rzeki Arso i tam postanowili przenocować. Umyli się i przeprali ubranie w zamulonej wodzie i wykończeni położyli się spać. Jak to się często zdarzało, zaczął padać deszcz, budząc śpiących. Jednak dla Rossa deszcz nie stanowił jedynego problemu; jak później powiedział Geigerowi, z którym się przyjaźnił, prześladował go fakt, że zasztyletował człowieka, po raz pierwszy w życiu, i że zostawił jego ciało w wiosce.\nOsiemnasty sierpnia był już piątym dniem rekonesansu i wszyscy byli w opłakanym stanie. Brudni, z obolałymi stopami, nieogoleni, większość miała na rękach i nogach pełno zadrapań i potwornie swędzących ukąszeń. Do ciała przywierały pijawki, które trzeba było odrywać, a dwie nawet ulokowały się Lutzowi w ustach. Na dodatek zniszczone buty Rossa prawie się rozpadały, a on próbował jak umiał je reperować. Nad Tami spotkali "inżynierów", którzy cztery dni wcześniej szli za nimi. Geiger wspominał potem, że w czasie marszu Ross narzekał zarówno na rozpadające się buty, jak i dlatego, że musiał nieść nie tylko własny karabin, ale i broń zabraną Japończykom. W pewnym momencie, już na błotnistym szlaku, Junior wlókł kabel telefoniczny rozciągnięty wzdłuż drogi, a przez to idący za nim Ross jeszcze bardziej zapadał się w muł. Zmęczony poza granice wytrzymałości Ross wybuchnął i pobiegł w dół, aż poślizgnął się i upadł w błoto. Geiger podbiegł do niego i pomógł mu wstać. Ross miał już naprwdę dość dżungli. Doszli wreszcie do świeżej wody i zatrzymali się na noc. Ross uprał swoje zabłocone ubranie, wyczyścił karabin, zarówno własny, jak i japoński, i przeprosił kolegów za swoje załamanie nerwowe.\nNastępnego dnia droga była tak samo błotnista jak przedtem i zwiadowcy, już szósty dzień nieogoleni i w brudnych ubraniach, wyglądali jak diabły i okropnie śmierdzieli. Gonyea i Roesler narzucili szybkie tempo, któremu nie mogli sprostać Junior i Ross, zwłaszcza że teren był nierówny. Kompletnie wykończony i wciąż nieco chory Junior załamał się. Gonyea zarzucił sobie chłopaka na plecy. Potem zmieniali się, niosąc go kolejno. W końcu doszli do drogi uczęszczanej przez ciężarówki i szli nią podtrzymywani na duchu myślą, że przed nimi jeszcze tylko jakieś trzy i pół kilometra. I wtedy usłyszeli warkot silnika. Geiger i Ross rzucili się w kierunku nadjeżdżającej ciężarówki i załatwili podwiezienie, co po pięciu i pół dniach marszu wydawało się zbawieniem. W kwaterze głównej 6. Armii obdarci, brudni i cuchnący mężczyźni zwracali na siebie uwagę. Juniora przekazano wywiadowi tylko po to, by usłyszeć, że spodziewali się japońskich jeńców, a nie jawajskiego robotnika przymusowego.\nKiedy zespół Lutza przedzierał się w stronę rzeki Arso, porucznik Wilbur Littlefield czekał na przydział pierwszego zadania. Podobnie jak Lutz ukończył szkolenie z trzecim naborem w ASTC. Zespół Littlefielda to była banda twardzieli, a szczególnie wyróżniali się wśród nich Samuel L. Armstrong i Allen H. Throgmorton. Obaj, zanim wstąpili do Zwiadowców Alamo, byli sierżantami sztabowymi aż do chwili, gdy zostali osadzeni w więzieniu przez żandarmerię: Armstrong za zabicie nożem w walce, a Throgmorton za to, że otrzymawszy pieniądze kompanii w celu złożenia ich do depozytu, zatrzymał się po drodze w barze na drinka i przepadł na dwa miesiące, po czym sam oddał się w ręce sprawiedliwości.\nW zespole był też sierżant Zeke "Wódz Burzowa Chmura" McConnell, na pół Indianin z plemienia Czirokezów. McConnell urodził się w Oklahomie, jego ojciec odszedł od rodziny, a matka zmarła, gdy Zeke miał zaledwie pięć lat. Do ósmego roku życia wychowywała go babka, Indianka, ale potem już była za stara i chłopiec trafił do sierocińca w miejscowości Sequoyah w stanie Waszyngton, prowadzonego przez Biuro do spraw Indian. Chodził do Bacom Junior College, także w stanie Waszyngton. Był wysportowanym młodym człowiekiem, kochał futbol i boks. Do armii został powołany w marcu 1942 roku. Podstawowe szkolenie odbył w Fort Lewis w stanie Waszyngton, następnie jego jednostka znalazła się na Hawajach, a potem w Nowej Brytanii, gdzie weszła w skład 180. pułku 40. Dywizji. McConnell został kierowcą dżipa dowódcy swojego pułku, pułkownika Caulkinsa.\nFotografia 37. Rejon osady Vanimo w rejonie Hollandii.\nI to właśnie Caulkins dowiedział się o tworzeniu Zwiadowców Alamo i wyznaczył McConnella, który został przyjęty i uczęszczał na trzeci z kolei turnus. Littlefieldowi zaimponowała jego doskonała znajomość przyrody i wziął go do swojego zespołu. Pod koniec wojny nawiązała się między nimi przyjaźń, która trwała całe życie. Littlefield zyskał brata, którego nigdy nie miał.\nPoza tym do zespołu Littlefielda trafili sierżant Alva C. Branson z Kalifornii, szeregowy Elmer E. Niemela, dziewiętnastoletni chłopak z Minnesoty o skandynawskich korzeniach, i sierżant Paul Bemish. Tak przedstawiał się skład zespołu Littlefielda aż do incydentu na Leyte, kiedy to do baru, w którym pili Armstrong i Niemela, weszło kilku czarnych żołnierzy. Armstrong, który podobnie jak wielu Amerykanów w tamtych czasach był zagorzałym rasistą, kazał im tańczyć, strzelając im pod nogi ze swojego pistoletu. Zarówno jego, jak i Niemelę natychmiast wyrzucono ze Zwiadowców Alamo i odesłano do jednostek macierzystych. Armstronga za to, co zrobił, a Niemelę - ponieważ nie powstrzymał kolegi (doświadczenia z wojska tak zmieniły Armstronga, że został później duchownym).\nPierwsze zadanie dla zespołu Littlefielda nadeszło 13 sierpnia. Mieli się udać do leżącej na wybrzeżu wioski Vanimo i potwierdzić raporty amerykańskiego wywiadu, że Japończycy wykorzystują ten teren, aby ominąć amerykańskie linie nieopodal Aitape i zaatakować kwaterę główną 6. Armii. Littlefield miał współpracować z instruktorem szkolącym zwiadowców w ASTC, Raymondem "Łosiem" Watsonem, krzepkim, bardzo lubianym Australijczykiem. Na wyprawę do Vanimo Watson zabrał dwóch policjantów, tubylców. Littlefield podziwiał ich zdolności, a szczególnie niewiarygodne umiejętności, jakimi wykazywali się podczas nocnych ćwiczeń. Chłopaki z policji nienawidzili kłopotów, jakich przysparzali im Japończycy. Littlefield musiał brać jeńców, a tubylcy nijak nie potrafili tego zrozumieć. Natknęli się na dwóch japońskich żołnierzy przygotowujących nieopodal Vanimo stanowisko dla karabinu maszynowego. Littlefield polecił policjantom, aby ich złapali. Policjanci podkradli się cicho, ale zamiast obezwładnić Japończyków - zastrzelili ich. Littlefieldowi pozostało tylko przeszukać ciała zabitych, ale żadnych dokumentów, które mówiłyby, do jakiej jednostki należeli, nie znalazł. Poszli dalej. Na tej samej ścieżce natknęli się na pusty szałas. W tym samym momencie pojawił się japoński żołnierz, a zauważywszy zwiadowców, zawrócił i zaczął uciekać. Policjanci zabili także i jego.\nFotografia 38. Osada Vanimo odlgeła o 60 km od Holandii (Jayapura). Rejon pierwszego patrolu zespołu Littlefielda.\nZwiadowcy wrócili do Vanimo. Ze świeżych ryb, które złowili, wrzucając granaty do przepływającej obok rzeki, przygotowali posiłek dla siebie oraz dla mieszkańców wioski. Littlefield, nie dostrzegłszy oznak dużego przemieszczania się sił japońskich i porzuciwszy pomysł wzięcia jeńców, wezwał łódź latającą i wrócili na wyspę Woendi.\nNastępne zadanie Littlefielda zakończyło się większym sukcesem. Pod koniec sierpnia na Biak przypłynął czółnem wódz wioski położonej na mikroskopijnej wysepce Rumberpon na wodach zatoki Geelvink. Przywiózł wiadomość, że Japończycy przetrzymują na półwyspie Ptasia Głowa wielu hinduskich żołnierzy wziętych do niewoli ponad 2,5 roku temu, po upadku Singapuru, i wykorzystują ich jako robotników przymusowych. Ponieważ jednak losy wojny odwróciły się i sytuacja stała się niekorzystna dla Japończyków, a z powodu ataków alianckich dostawy nie docierały już regularnie, toteż Japończykom ledwie starczało jedzenia dla nich samych. Wobec tego zaczęli wypuszczać tych jeńców do dżungli, aby sami troszczyli się o swoje wyżywienie. Littlefield otrzymał zadanie powrotu z wodzem na półwysep Ptasia Głowa i sprawdzenie tej informacji. Jeśli by tak było to tubylcy mieli rozpuścć wieści po całym terenie i sporwadzić na wyspę Rumberpon tylu jeńców, ilu by zdołali. Dwudziestego dziewiątego sierpnia Littlefield wraz ze swoimi ludźmi oraz z wodzem i sierżantem Hermanem S. Chanleyem z zespołu Thompsona wsiedli na kuter torpedowy i popłynęli do Rumberpon. Zwiadowców uraczono świeżymi owocami i gorącą kawą i podejmowano z wielkimi honorami. Następnego dnia Littlefield kazał swoim ludziom przeprowadzić działania rozpoznawcze na wyspie, co nie zajęło wiele czasu, bo była mała. Nie znaleziono żadnego Japończyka, wobec tego Littlefield ustalił z wodzem, że tubylcy przywiozą jeńców na Rumberpon. Littlefield wyjaśnił mu, że wrócą tu za dwa tygodnie, aby zabrać jeńców, po czym zaprowadził swój zespół na plażę, gdzie ukryli pontony, i napełniwszy je gazem, popłynęli na spotkanie z kutrem torpedowym. Wieść szybko rozniosła się wśród rdzennych mieszkańców półwyspu Ptasia Głowa i wkrótce ich czółna zaczęły co dzień przywozić na Rumberpon po czterech-pięciu jeńców. Piętnastego września wrócił Littlefield ze swoim zespołem, ale tym razem zabrał też worki z ryżem, zarówno dla tubylców, jak i do nakarmienia głodnych ekswięźniów.\nFotografia 39. Wyspa Rumberpon. Jej położenie wśród innych wysp wskazuje fotografia nr 29.\nW ciągu następnych dwóch dni przyjechało jeszcze więcej więźniów, a to, co zobaczył Littlefield, było wstrząsające: wycieńczeni mężczyźni o zapadniętych policzkach i oczach, w podartych ubraniach i tak słabi, że niektórzy nie mogli wyjść z łódki o własnych siłach. Jeńcy nie posiadali się z radości, widząc Amerykanów, i witali ich z takim entuzjazmem, na jaki tylko było ich stać. Littlefield zapamiętał jednego mężczyznę, niemal szkielet człowieka, któremu trzeba było pomóc stanąć, a i potem podtrzymywać go z obu stron, ale który na widok porucznika wyprostował się i zasalutował. To wspomnienie pozostało Littlefieldowi w pamięci do końca życia. Amerykanie zostali w wiosce przez cztery dni.\nZwiadowcy uratowali od niechybnej śmierci w dżungli około czterdziestu mężczyzn. Później jeszcze więcej kutrów wróciło do Rumberpon, aby zabrać kolejne partie chorych, oswobodzonych przez Japończyków jeńców. Littlefield nie wiedział, ilu w sumie udało się uratować, ale on wraz z zespołem wypełnili misję miłosierdzia.


Lo Que Hay, Playa Samara - recenzje restauracji - TripAdvisor\nPlaya Samara — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Lo Que Hay\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Playa Samara Atrakcje w pobliżu obiektu Lo Que Hay\nPlaya Samara OSTATNIO PRZEGLĄDANE Brak wyników wyszukiwania Witamy ponownie! DOŁĄCZw:Wyszukaj Informacje o lokalizacji Playa SamaraHoteleRestauracjeAtrakcjeLotyLinie lotniczeNajlepsze w 2017Centrum pomocyZaloguj się Dołącz Podróże Rezerwacje Przeglądaj\nAmeryka Środkowa Kostaryka Prowincja Guanacaste Playa Samara Playa Samara Restauracje Lo Que Hay\nNr 5 wśród 52 Restauracje w lokalizacji Playa Samara $\nMeksykańska, Łacińska, Bar Across the street from Casa Del Mar, Playa Samara, Kostaryka+506 2656 0811Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,5 Liczba recenzji: 876Doskonałe55%B. dobre34%Średnie8%Złe2%Okropne1%5 dni temu“Great food”2 tygodnie(-i) temu“Yummy! Great spot on the beach too!”Teraz zamknięteN - So07:00 - 00:00Wszystkie godziny KUCHNIE Meksykańska, Łacińska, Bar, Owoce morza, Hiszpańska, Środkowoamerykańska, Kostarykańska, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Opcje dla wegan, Posiłki bezglutenowe CENA $OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA Across the street from Casa Del Mar, Playa Samara, KostarykaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są stoliki na zewnątrz?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji obsługa wybiera stolik?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są kelnerzy i kelnerki?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest telewizor?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje udogodnienia dla osób niepełnosprawnych?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zamówić alkohol?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest bar z mocnym alkoholem?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest dostępna bezpłatna sieć Wi-Fi?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzję\nOceny podróżnych Doskonałe457B. dobre304Średnie77Złe26Okropne12Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (351)angielski (696)francuski (55)Więcej języków Język polski (351)angielski (696)francuski (55)hiszpański (50)niemiecki (42)włoski (16)holenderski (14)szwedzki (3)duński (1)fiński (1)\nZobacz opinie podróżnych: 121 z 130 wśród 876 recenzji\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNie303ShanDenver, Kolorado4510Zrecenzowano 29 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Szkoda, że nie mieliśmy tacos ...WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiehellerspcPark City, Utah51Zrecenzowano 29 stycznia 2017 Nie przegap!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nChristopher S86Zrecenzowano 28 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Muy buena comida, pero gente fumando Tłumaczenie Google Więcej1 Dziękujemy, Christopher S Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiegrantw644Halifax, Kanada3014Zrecenzowano 27 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Unikaj tego miejscaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nquapawminneapolis1211Zrecenzowano 27 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Red snapper for dinner Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, quapaw Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieG GMalmö, Szwecja618Zrecenzowano 22 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Świetne tacos!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieKarl PSawyer, Michigan, United States9Zrecenzowano 21 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych WygodnyJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nCarloKoolDiemen, Holandia4Zrecenzowano 20 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Fresh coconut water Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, CarloKool Suzanne DZeewolde, Holandia1Zrecenzowano 20 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Leuke plek, aardige bediening matig voedselTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Suzanne D Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSarah U131Zrecenzowano 20 stycznia 2017 Pyszne jedzenie i wspaniały widokJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeMa Ma GuiLiczba recenzji: 384 w odległości 0,41 km Luv BurgerLiczba recenzji: 420 w odległości 0,19 km Roots Bakery & CafeLiczba recenzji: 113 w odległości 0,3 km Pobliskie atrakcjeSamara-Carrillo Info CenterLiczba recenzji: 508 w odległości 0,04 km Samara BeachLiczba recenzji: 1 098 w odległości 0,16 km Werner Sauter Biological ReserveLiczba recenzji: 50 w odległości 1,43 km C & C Surf SchoolLiczba recenzji: 287 w odległości 0,1 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Lo Que Hay.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijWeryfikacja: Popraw to ogłoszenie\nMeksykańska, Łacińska, Bar, Owoce morza, Hiszpańska, Środkowoamerykańska, Kostarykańska, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Opcje dla wegan, Posiłki bezglutenowe\nOgródek, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Telewizja, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Bar, Tylko gotówka, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Na wynos\nRodziny z dziećmi, Kuchnia miejscowa, Scena barowa, Dzieci, Piękny widok, Duże grupy\nAcross the street from Casa Del Mar, Playa Samara, Kostaryka Lokalizacja:


Natura i uroda: DEZODORANT AŁUNOWY zamiast antyperspirantu. Dlaczego?\nDEZODORANT AŁUNOWY zamiast antyperspirantu. Dlaczego?\nWszyscy się pocimy i wszyscy nie lubimy przykrego zapachu potu i nie chcemy, żeby nasze ciała tak nieprzyjemnie pachniały. Chcąc tego uniknąć większość ludzi używa dezodorantów antyperspiracyjnych. Antyperspiranty hamują wydzielanie potu i z reguły ładnie pachną. Czy to dobre rozwiązanie? Z estetycznego punktu widzenia - tak, ze zdrowotnego - nie.\nNajczęściej zjawisko pocenia się traktujemy jak nieszkodliwą, ale uciążliwą przypadłość. Tymczasem jest to mechanizm gwarantujący utrzymanie prawidłowej temperatury ciała, co jest konieczne do prawidłowego funkcjonowania całego organizmu. Mechanizm pocenia się pełni jeszcze jedną ważną funkcję, a mianowicie jest to jeden z kanałów wydalania toksyn z ludzkiego organizmu. Jasno więc widać, że hamowanie procesu pocenia się nie jest najlepszym rozwiązaniem.\nWarto też wiedzieć, że pot wydzielany przez ludzkie ciało jest bezwonny. Skąd zatem bierze się ten niemiły zapach? Otóż na skórze człowieka żyją ogromne ilości bakterii, a niektóre z nich żywią się właśnie potem. Ten charakterystyczny zapach pochodzi z produktów przemiany bakterii żerujących na pocie człowieka. Wynika stąd jasno, że zamiast hamować wydzielanie potu, o wiele korzystniej dla naszego zdrowia byłoby pozbyć się tych bakterii.\nIdealne do tego celu są dezodoranty ałunowe. Ałun jest to naturalny minerał o odczynie kwaśnym. Działa ściągająco i antyseptycznie. Dawniej, gdy elektryczne golarki były jeszcze mało rozpowszechnione, każdy mężczyzna wśród przyborów do golenia miał kawałek ałunu. Stosowany był do tamowania drobnych krwawień po zacięciach przy goleniu. Ałun zastosowany jako dezodorant niszczy bakterie żerujące na ludzkim pocie. W niewielkim stopniu zwęża kanaliki potowe, a więc nie powoduje znacznego ograniczenia wydzielania potu.\nDezodorant ałunowy może mieć postać jak na zdjęciu wyżej. Wystarczy koniec ałunu zwilżyć wodą i posmarować skórę pod pachami.\nMożna też kupić dezodorant ałunowy w sprayu. Otrzymamy wówczas ze sklepu pojemniczek z drobnymi kryształkami ałunu na dnie. Trzeba do tego pojemniczka nalać wody i dezodorant gotowy. Wody możemy dolewać dopóki nie rozpuszczą się całkowicie kryształki ałunu, czyli do pięciu razy.\nCiekawą formą tego dezodorantu jest ałun w pudrze. Może on mieć wiele praktycznych zastosowań.\nPrzykładowo: wiele osób skarży się na nadmierną potliwość stóp. W takim przypadku wystarczy natrzeć stopy ałunowym proszkiem przed włożeniem skarpetek. Można też niewielką jego ilość wsypać do butów. Dobry sposób to wsypać 2 łyżki proszku do miski z ciepłą wodą i moczyć stopy ok. 15 minut. Potem należy stopy opłukać i dokładnie wytrzeć ręcznikiem.\nTe naturalne i nieszkodliwe dezodoranty oferuje sklep internetowy BIOLANDER, a z moim kodem rabatowym ad-2032 można zapłacić za zakupy o 5% mniej.\nAutor: Sandra o 21:37\nEtykiety: ALEPIA, Ałun, Dezodoranty, PIELĘGNACJA CIAŁA\nalisla0 21 marca 2012 20:46\nu mnie się niestety nie sprawdził a szkoda\nAnonimowy 2 grudnia 2012 20:11\njaką wodę dolewasz do ałunu?kranówę?:)\nAłun zawiera siarczan amonowo-glinowy, a więc alumium, którego się chce uniknąć, a obecnego w antyperspiranatach\nWładysław Kostrzewski 3 października 2014 08:39\nu mnie się sprawdza mam alergię na związki aromatyczne


Modny makijaż z Makeup Revolution – Blog Perfumesco\n29 maja 2017 by Perfumesco 0 Komentarze\nJeżeli podążacie za trendami jakie panują aktualnie w makijażu, na pewno wiecie, że w tym roku stawiamy na błysk i ciepłe kolory. W sezonie 2017 najbardziej modne są makijaże mocno rozświetlające, lekkie i w ciepłych barwach. Fiolety, brzoskwinie i wszelkie odcienie ciepłych brązów, rudości i oranżu bez dwóch zdań wpisują się w aktualne trendy.\nPrzygotowaliśmy dla Was bardzo prosty, ale efektowny makijaż w modnych aktualnie barwach. Jedyne czego będziecie potrzebować do tego makijażu to fioletowa kredka i paletka Makeup Revolution New Trals vs. Neutrals, którą możecie dostać w naszej drogerii.\nPowiekę najlepiej jest przygotować odpowiednią bazą, ale możecie też w tej roli użyć korektora i porządnie go przypudrujcie, aby łatwiej Wam było rozcierać cienie.\nFioletową kredkę nałóżcie na zewnętrzną część górnej i dolnej powieki, po czym rozetrzyjcie ją na kształt jaskółki za pomocą małego syntetycznego pędzelka.\nCieniem Personal i Vouge zaznaczcie załamanie powieki rozcierając cienie okrężnymi ruchami. Największą koncentrację koloru nałóżcie na zewnętrzny kącik.\nAby lekko przyciemnić cały makijaż, na zewnętrzny kącik górnej powieki wystarczy rozetrzeć cień Custom. Cień możecie delikatnie rozblendować w stronę załamania powieki.\nZwilżonym pędzlem nałóżcie przepiękny, połyskujący jasnoróżowy cień Style na całą ruchomą powiekę, a dla mocniejszego efektu wklepcie go palcem.\nŻeby makijaż był spójny wystarczy, że rozetrzecie cień Personal na dolnej powiece od zewnętrznego do wewnętrznego kącika, tak aby uzyskać lekką mgiełkę.\nNa dolną linię wodną nałóżcie cielistą kredkę aby dodać makijażowi lekkości, a cieniem Partial delikatnie zaznaczcie granicę między kolorami.\nPozostało już tylko wytuszować rzęsy i makijaż gotowy!\nTa propozycja na pewno sprawdzi się również latem. Koniecznie dajcie znać jak Wam się podoba i zajrzyjcie do innych tutoriali na naszym blogu!


"Zawsze warto" sezon 2. odcinek 2. Co łączy Italiana i Kamila? Marta poznaje prawdę o swoim ojcu i Adzie! [CO SIĘ WYDARZY] - Telemagazyn.pl\n"Zawsze warto" sezon 2. odcinek 2. Co łączy Italiana i Kamila? Marta poznaje prawdę o swoim ojcu i Adzie! [CO SIĘ WYDARZY]\nKarolina Kruszewska 04.03.2020 11:18, Zawsze warto\nW 2. odcinku 2. sezonu "Zawsze warto" okazuje się, że Kamil ma doskonały kontakt z Italianem. Czy to były mąż zmusił Adę do prostytucji? Marta dowiaduje się, co tak naprawdę łączyło jej ojca i Adę. Sprawdź, co się wydarzy w 2. odcinku "Zawsze warto 2".\n"Zawsze warto" sezon 2. odcinek 2. w środę, 11.03.2020 o godz. 21:10 w Polsacie - sprawdź program tv\nWardecki (Mariusz Bonaszewski) dzięki swojemu sprytowi został uniewinniony po tragicznym wypadku, w którym poważnie potrącił Antka. Ada (Julia Wieniawa) stara się odzyskać prawa do opieki nad Dorianem. Niespodziewanie w jej drzwiach staje Kamil (Jakub Wesołowski). Dziewczyna jest przerażona!\nNiespodziewany powrót byłego męża Ady. Czy Marta straciła dziecko? Zobacz więcej\nW 2. odcinku 2. sezonu "Zawsze warto" Ada wybiega za byłym mężem i zaczyna wykrzykiwać mu w twarz. że nie powinien pojawiać się u niej jak gdyby nigdy nic i każe mu się wynosić. Później szybko żałuje swoich słów, obawiając się, że Kamil znów zniknie, a jej nie uda się pozbyć długów męża. Marek (Jacek Knap) ściąga ją do kancelarii. Okazuje się, że czeka tam na nią Kamil. Mężczyzna informuje, że spłacił już wszystkie długi i Ada jest wolna.\nNastępnie Kamil udaje się do lokalu, w którym otwiera swój nowy biznes. Tam spotyka się z Italianem (Dariusz Majchrzak), który wręcza mu adres szkoły Doriana. W zamian za te informacje, Kamil ma mu dać oficjalne i legalne zatrudnieni. Co ich łączy tak naprawdę?\nDorota (Katarzyna Zielińska) przypadkiem odkrywa, że Łukasz (Paweł Ławrynowicz) stracił pracę. Dodatkowo mieszkanie, które wynajmuje nie jest w zadowalającym stanie. Łukasz ewidentnie walczy o rodzinę i pojawia się na treningu Mai (Gabriela Świerczyńska).\nMarta (Weronika Rosati) staje się mediatorem między Rafałem (Bartłomiej Kotschedoff) a Asią (Joanna Kuberska). Małżeństwo zgodnie odmawia wysłania Antka na leczenie do Japonii, które chciał zafundować Witold.\nAda dowiaduje się, że Krystian (Bartosz Obuchowicz) odmawia jedzenia w więzieniu. Po rozmowie z bratem, Ada udaje się do Marty. Między dziewczynami dochodzi do poważnej rozmowy, w wyniku której prawniczka dowiaduje się, co tak naprawdę łączyło jej przyjaciółkę z jej ojcem. Marta jest wstrząśnięta i przeprasza Adę.


MPH-8987 | Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej\nBilet Skarbowy Insurekcji Kościuszkowskiej na 100 złp\n8 VI 1794r.\nFabryka Jana Abrahama Willinga\nSeria „C”, Numer: „8964”, a podpisy odręczne: Jan Klek (kupiec warszawski), Jan Klemens Gaczkowski (kupiec warszawski) i Antoni Michałowski (rewizor komory Szuleckiej).\nProjekt emisji pieniądza papierowego pojawił się już kilkakrotnie za panowania Stanisława Augusta, ale dopiero powstanie kościuszkowskie przyspieszyło jego realizację, a przyczynił się do tego brak wystarczającej ilości kruszcu do bicia monety. Uchwała Rady Najwyższej Narodowej z dnia 8 czerwca 1794 roku zdecydowała o emisji biletów skarbowych na sumę 60 milionów złotych i kartonowych biletów zdawkowych na sumę 14 milionów złotych; niestety wraz z klęską powstania bilety przestały być prawnym środkiem płatniczym. Również zgodnie z tą Uchwałą bilety te miały być wykonane na papierze firmy holenderskiej J. Hong & Zoonen z jej własnym znakiem wodnym. Jednak ludność podchodziła sceptycznie do tej formy pieniądza i już 6 listopada wyszedł z obiegu, ale zostały w świadomości społeczeństwa. Obecnie są to bardzo cenne okazy numizmatyce.\nByły one jednostronne – rewersy pozostawały puste. Wyprodukowane bilety zszywano po 500 sztuk, a później odcinano je ręcznie. W konsekwencji, w górnej partii można dopatrzeć się nierówności. Awers miał zawsze podaną serię, poniżej emblemat zapożyczony z francuskiej symboliki rewolucyjnej (czapka frygijska, uzbrojenie sankiulotów i zerwane kajdany) oraz godła Polski i Litwy. Znak zabezpieczający: „B-S” (Bilet Skarbowy). Dalej podpisy odręczne atramentem i numer biletu.\nW Dziale Historii jest siedem egzemplarzy takich biletów o nominałach: pięć groszy miedzianych, dziesięć groszy miedzianych i dwie sztuki po 4 złote polskie (jako kartonowe bilety zdawkowe) oraz 25 złotych polskich, 50 złotych polskich i 100 złotych polskich (jako bilety skarbowe, papierowe). Z czego 10 groszy miedzianych i dwie sztuki po 4 złote polskie pochodzą z darów, według t. I Rocznika Przemyskiego 1909-1911, od Tadeusza i Kazimierza Osińskich, a pozostałe z bliżej nie określonych darów przedwojennych.


Mark Sołonin - Tanie Książki | Dadada.pl\nCzy cała historia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej to kłamstwo? W najnowszej książce Mark Sołonin udowadnia, jak zakłamana jest oficjalna historia Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Wykorzystując odtajnione w ostatnich latach dokumenty, przedstawia ku\nMark Sołonin prezentuje swoje najnowsze badania nad przyczynami klęski Armii Czerwonej w 1941 r. Uzupełnia swoje analizy o nowe dane statystyczne, dokładne opracowania ruchów jednostek oraz relacje dowódców i żołnierzy obu walczących armii.\nFakty i zdarzenia II wojny światowej, które oficjalna historia najchętniej by pominęła i przemilczała. Prawda może być trudna, ale jej skutki bywają chwalebne, nieprawda może być miła, ale jej skutki przerażające. Kierując się tą zasadą, zn\n,,Pragnę wyrazić Markowi Sołoninowi wdzięczność, zdjąć czapkę i pokłonić mu się do ziemi"".Wiktor SuworowW ostatnich latach mnożą się grafomańskie dzieła rozpowszechniające ,,fałszywki historyczne"". Mark Sołonin uważa, że środowisko naukow\n25 czerwca. Głupota czy agresja? TW\nAnaliza radziecko-fińskiego konfliktu z lat 1940-1944.W ZSRR o drugiej wojnie z Finlandią, toczonej w latach 1941-1944, słyszeli tylko nieliczni. A przecież kosztowała życie stu tysięcy żołnierzy Armii Czerwonej, znacznie wydłużyła blokadę\nKolejna książka M. Sołonina dot. wojny rosyjsko - niemieckiej odkrywająca tajemnicewalki powietrznej.Mark Sołonin, autor bestselleru ,,22 czerwca 1941, czyli jak zaczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana"", kontynuuje frapującą analizę początkow\nSwoista kontynuacja bestselleru 22 czerwca 1941 roku, czyli jak zaczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana. Mark Sołonin, autor bestselleru 22 czerwca 1941, czyli jak zaczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana, który wstrząsnął Rosją nie mniej niż Lodo\nNowa, sensacyjna interpretacja wydarzeń obejmujących pierwsze tygodnie wojny niemiecko-sowieckiej Zupełnie nowa, sensacyjna interpretacja wydarzeń obejmujących pierwsze tygodnie wojny niemiecko-radzieckiej. Na podstawie danych odnalezionych


Skradziona w Niemczech ładowarka Caterpillar zatrzymana w Hrebennem – lubiehrubie.pl\nSkradziona w Niemczech ładowarka Caterpillar zatrzymana w Hrebennem\n25 czerwca funkcjonariusze z Placówki Straży Granicznej w Hrebennem odzyskali skradzioną na terytorium Niemiec ładowarkę Caterpillar wartą 150 tys. zł.\nŁadowarkę Caterpillar chciał wywieźć z Polski 37-letni obywatel Ukrainy. Podczas kontroli okazało się, że pojazd figuruje w bazach danych INTERPOL jako utracony na terytorium Niemiec.\nZatrzymany pojazd Straż Graniczna przekazała funkcjonariuszom Policji.\nOd początku roku funkcjonariusze z Nadbużańskiego Oddziału SG, odzyskali już ponad 138 pojazdów pochodzących z przestępstwa o wartości ponad 6 mln zł.\n← Dwójka: Dzień Mistrza 2018\nCel zrealizowany! Raiders Hrubieszów Mistrzem Zamojskiej Amatorskiej Ligi Orlika w sezonie wiosna 2018 →\n1% po zmianach – czy będzie lepszy?


Roboty dla każdego » Portal drzewny, meblarski i leśny\nProste i przejrzyste oprogramowanie dla użytkownika. Fot. Range+Heine GmbH\nDrewniane okna, drzwi, elementy okienne czy konstrukcje słupowo-ryglowe – roboty lakiernicze są wszechstronne i mają bardzo szerokie zastosowanie. W ostatnich latach te do lakierowania elementów drewnianych ugruntowały swoją pozycję na rynku w całej Europie. Jest ku temu kilka powodów. Wiele firm ma duże problemy ze znalezieniem wykwalifikowanego personelu do lakierni. Inny aspekt stanowi rosnąca presja stosowania w procesach produkcyjnych coraz szerszej automatyzacji. Wzrost wydajności musi być osiągnięty również w lakierowaniu stolarki budowlanej, ponieważ tkwiący tutaj potencjał często nie jest jeszcze wyczerpany.\nZaletą lakierowania elementów drewnianych przy zastosowaniu robota jest niezmiennie stała grubość powłoki na całym obrabianym przedmiocie. To umożliwia wzrost jakości powłoki lakierniczej przy jednoczesnym zmniejszeniu zużycia farby. Charakterystyczny jest również wysoki stopień elastyczności w lakierowaniu licznych przedmiotów i o różnych strukturach kolorystycznych za pomocą robota malarskiego; zmiany kolorów mogą być przeprowadzane automatycznie i szybko.\nNiedobory siły roboczej, korzyści ekonomiczne i większa elastyczność w procesie produkcyjnym były i są czynnikami napędzającymi coraz częstsze stosowanie robotów lakierniczych. Rozwój ten obejmuje firmy o różnej wielkości – od małych i średnich, po wielkie przedsiębiorstwa przemysłowe.\nRoboty lakiernicze CMA, stosowane obecnie w powlekaniu elementów drewnianych, wyposażone są głównie w tzw. detekcję 2D+, której sercem jest czytnik o wysokiej rozdzielczości umieszczony przed wejściem elementów lakierowanych do kabiny lakierniczej. Obrabiany przedmiot przechodzi wówczas przez skaner, który daje dokładny obraz wymiarów poszczególnych elementów okna, wykrywa również potencjalne nachylenie i wskazuje na głębokość profilu. Obraz jest następnie przetwarzany przez komputer, który, wykorzystując predefiniowane parametry oparte na obrazie skanera, opracowuje specyficzny program lakierniczy dla danego elementu. Ta sekwencja ruchów jest przekazywana do robota, który samodzielnie lakieruje obrabiany przedmiot. Robot ma sześć osi i dzięki temu może wykonywać każdy rodzaj ruchu. Możliwe są nawet ruchy ramienia potrzebne do złożonych geometrii obrabianego przedmiotu. W przypadku przedmiotu o wymiarach powyżej 4000 mm długości roboty można umieścić na wózku transferowym, aby odpowiednio zwiększyć jego zakres roboczy.\n… do rozpoznawania trójwymiarowego\nRównolegle z rosnącym wykorzystaniem robotów lakierniczych w lakierowaniu elementów drewnianych oraz doświadczeniem zdobytym w wielu praktycznych zastosowaniach, firma Range+Heine wraz z producentem robotów CMA rozwinęła oprogramowanie do skanowania – od rozpoznawania 2D+ do 3D. Tutaj, oprócz położenia nachylenia i grubości profilu części, określana i oceniana jest jej dokładna głębokość w różnych obszarach obrabianego przedmiotu, co umożliwia zoptymalizowaną sekwencję ruchu malowania i pomaga zmniejszyć manualną definicję parametrów lakierowania. Pierwszy system pilotażowy z rozpoznawaniem 3D został zainstalowany w zeszłym roku w firmie Von Euw w Szwajcarii.\n„Równolegle z rosnącym wykorzystaniem robotów lakierniczych w lakierowaniu elementów drewnianych oraz doświadczeniem zdobytym w wielu praktycznych zastosowaniach, firma Range+Heine wraz z producentem robotów CMA rozwinęła oprogramowanie do skanowania – od rozpoznawania 2D+ do 3D.”\nRobot lakierniczy 2D+ również dla mniejszych firm\nRoboty lakiernicze z rozpoznawaniem konturów 2D+ są odpowiednie dla firm o różnych wielkościach. Szczególnie mniejsze firmy mogą w ten sposób osiągnąć znaczny wzrost wydajności. Jak pokazuje przykład przedsiębiorstwa Josef Friedrich GmbH z Niemiec, zatrudniająca około 20 osób firma jest jedną z mniejszych w tej branży. Przez pięć lat dyrektor wykonawczy Dominik Friedrich na próżno szuka lakiernika, po czym rezygnuje z tych poszukiwań, inwestując w realizację nowego przedsięwzięcia. Instaluje mianowicie w swym zakładzie system zaprojektowany przez firmę Range+Heine. Jest to nowa lakiernia z gruntowaniem za pomocą polewania oraz lakierowaniem nawierzchniowym z zastosowaniem robota lakierniczego. Całość uzupełnia nowy system transportowy typu Power & Free.\nW ten sposób Friedrich nie tylko eliminuje „wąskie gardło” w lakierni, ale także zwiększa wydajność w produkcji okien drewnianych. Na przykład dziś na oknach z meranti wykonuje trzy powłoki lakiernicze w ciągu dnia, podczas gdy w przeszłości zajmowało mu to znacznie więcej czasu. O wiele szybciej są wykonywane okna z drewna iglastego, z czterema powłokami lakierniczymi. Dzięki nowej inwestycji w robota można polakierować dziennie około 50 czterometrowych trawers. Firma jest zatem dobrze przygotowana na przyszłość.\nInnowacje – bez ograniczeń\nZarówno roboty malarskie 2D+, jak i 3D mogą być wyposażone w dodatkowe technologie, które pomagają jeszcze bardziej udoskonalić cały proces lakierowania. Tak więc wprowadzenie jonizacji powietrza jest prostym i przyjaznym dla środowiska sposobem na zaoszczędzenie materiału malarskiego w malowaniu robotem i dalsze zwiększenie jakości powierzchni. Wykonane instalacje wykazują w praktyce redukcję zużycia farby nawet o 20 procent. Zmniejszają one nadmierny przetrysk, zwiększają wydajność aplikacji i optymalizują rozkład grubości warstw na lakierowanych przedmiotach.\nAutomatyzacja procesu lakierowania elementów drewnianych za pomocą robota nie ma ograniczeń. I tak, zastosowanie w lakierni centralnego komputera głównego jest jeszcze dalej idącą możliwością zwiększenia wydajności i elastyczności całego systemu. Komputer kontroluje cały przebieg lakierowania i może przekazywać informacje do innych procesów oraz działów produkcyjnych.\nRównież tego typu systemy do automatyzacji procesów lakierniczych w zakresie przygotowania i implementacji oferuje firma Range+Heine.\nAutorka tekstu: Claudia Max-Heine, prezeska firmy Range+Heine GmbH.\nFirma jest zorientowana na projektowanie lakierni oraz produkcję urządzeń\ndo lakierowania elementów drewnianych.\nOpracowanie: Andrzej Augustyn, KADIMEX Sp. z o.o. sp.k, przedstawiciel firmy Range+Heine GmbH w Polsce.\nWięcej informacji: www.range-heine.de, www.kadimex.com.pl\nRoboty lakiernicze są dostępne w różnych wykonaniach. W zależności od potrzeb mogą być wyposażone w jeden lub dwa pistolety, a także mogą posiadać funkcję rozpoznawania 2D+ lub 3D. Fot. Range+Heine GmbH\nRobot lakierniczy umieszczony na szynie jezdnej może lakierować również duże detale. Fot. Range+Heine GmbH\nKomputer centralny aktywnie wspiera bardziej złożone procesy lakierowania. W wielu przypadkach pracownicy mogą skoncentrować się na kontroli procesu lakierowania. Fot. Range+Heine GmbH\nInterfejs został zaprojektowany tak, aby był przyjazny dla użytkownika. Zarówno roboty lakiernicze 2D+, jak i 3D mogą być wyposażone w dodatkowe technologie. Fot. Range+Heine GmbH\nSystem skanera 2D + z robotem lakierniczym jest rozwiązaniem opłacalnym także dla mniejszych firm, szczególnie gdy brakuje wykwalifikowanych pracowników. Fot. Range+Heine GmbH\nPowiązane tematy: KADIMEXLakierowanieRange+HeineRobot lakierniczyRobot lakierniczy 2D+RobotyRoboty lakiernicze


Przepis na królik z młodą cebulką i czosnkiem - kuchnia+\nKrólik z młodą cebulką i czosnkiem\nJak wiele najlepszych potraw, rolada z królika w wykonaniu Ezia Santiniego wywodzi się z tradycyjnej, domowej kuchni, wyniesionej na wyżyny dzięki najlepszym produktom i doskonałym technikom. Rolada nadziewana jest podsmażoną wątróbką i cynaderkami, doprawiona ziołami i upieczona na podłożu z cebuli i czosnku. Sos – to zagęszczone soki z pieczenia…\n½ - ¾ szklanki wody\n4 cynaderki z królika\n3 łyżki stołowe niesolonego masła w kawałkach\n4 przekrojone na pół dymki\n4 pokrojone na ćwiartki szalotki\n24 lekko zmiażdżone ząbki czosnku\n1 ½ szklanki wytrawnego, białego wina\n1 cukinia, pokrojona wzdłuż na cienkie paski\n4 suszone w słońcu pomidory\nPrzygotowanie marmolady z cebuli\nW dużym garnku doprowadzamy do wrzenia lekko osoloną wodę i wrzucamy cebulę. Gotujemy 30 sekund i wybieramy łyżką cedzakową. Wkładamy do lodowatej wody, by przerwać proces gotowania. Osączamy. Stawiamy na średnim ogniu dużą patelnię, rozgrzewamy masło, wrzucamy cebulę i smażymy mieszając, aż zacznie się przyrumieniać. Zmniejszamy płomień, przykrywamy i dusimy 25 – 30 minut. Od czasu do czasu potrząsamy patelnią, by cebula nie przywarła do dna. Następnie patelnię odkrywamy, wlewamy wodę i mieszamy. Zwiększamy ogień i dusimy, aż większość wody odparuje, a cebula zgęstnieje. Studzimy i przekładamy do szczelnie zamykanego naczynia. Przechowujemy w lodówce. Przed podaniem doprowadzamy do temperatury pokojowej.\nTrybujemy combry, zachowując kości. Czyścimy wątróbki i cynaderki, usuwając wszystkie żyły. Wątróbki kroimy na pięciocentymetrowe kawałki, cynaderki – na pół. W dużej patelni rozgrzewamy na dużym ogniu oliwę z oliwek, dodajemy czosnek, 2 liście laurowe i 2 gałązki tymianku. Wrzucamy kawałki wątróbki i smażymy 30 sekund z każdej strony, obracając szczypcami. Dodajemy cynaderki i smażymy, aż się zrumienią. Wyjmujemy z patelni i osączamy na papierowym ręczniku.\nMięso przyprawiamy solą i pieprzem. Z czterech kawałków formujemy dwa większe. Układamy kawałki wątróbki i cynaderek na płatach mięsa i zwijamy je w rolady. Każdą kładziemy na dużym kawałku pergaminu. Rolady doprawiamy solą i pieprzem. Z obu stron każdej rolady kładziemy po liściu szałwii, a na wierzchu – po 2 liście laurowe i po gałązce tymianku. Każdy comber zawijamy w 2 plasterki chudego prosciutto i okładamy kawałkami masła. Zawijamy ciasno w pergamin, skręcając końce. Luźno obwiązujemy rolady sznurkiem, by papier się nie rozwinął. Rozgrzewamy piekarnik do 200 stopni Celsjusza. Rozdzielamy pokrojone dymki, szalotki, czosnek, pozostałe zioła oraz kości pomiędzy 2 duże naczynia żaroodporne. Na utworzonym z warzyw podłożu układamy zrolowane combry. Do obu naczyń wlewamy po połowie bulionu i wina. Pieczemy 30 minut. Wyjmujemy z pieca i odstawiamy rolady na 5 minut.\nTo, co pozostało w obu naczyniach po pieczeniu zlewamy do rondla i podgrzewamy na średnim ogniu, aż do zawrzenia. Usuwamy łyżką cedzakową większe kawałki warzyw. Soki z pieczenia odparowujemy do konsystencji śmietany. Sos przecieramy przez gęste sitko. Trzymamy w cieple.\nZagotowujemy lekko osoloną wodę w dużym garnku. Wrzucamy paski cukinii, blanszujemy 30 sekund, wyjmujemy łyżką cedzakową i przekładamy do lodowatej wody, by powstrzymać proces gotowania. Wybieramy z wody i osączamy na papierowym ręczniku.\nOdwijamy rolady i wyrównujemy końce. Każdą kroimy na 4 plastry. Z boku talerza zwijamy paski cukinii i dekorujemy suszonymi w słońcu pomidorami. Obok cukinii kładziemy wzgórek cebulowej marmolady. Na każdym talerzu układamy po 2 plasterki rolady z królika. Dodajemy do sosu oliwę z oliwek, mieszamy i polewamy nim mięso.\n© Ezio Santin


7 nawyków, które ranią twój samochód- Przewóz Osób\n7 nawyków, które ranią twój samochód\nTak! Wszyscy wiemy, że niezbędna jest regularna konserwacja samochodu. Ale czy jesteśmy świadomi reperkusji, jakie pojawią się w związku z opóźnianiem regularnej opieki? Chociaż istnieje kilka taktyk, które Ty, jako kierowca, możesz zapewnić, że Twój samochód działa płynnie, cały czas, istnieje wiele innych, które mogą nie wiedzieć, że są rzeczywiście rani samochód! Pewne nawyki, takie jak nie zwracanie uwagi na niedopompowaną oponę, przechodzenie z jazdy do jazdy tyłem podczas jazdy do przodu (i na odwrót), obracanie silnikiem, gdy jest jeszcze zimno, lub nie prowadzenie samochodu w ogóle, to szkodliwe nawyki. Te nawyki stopniowo niszczą samochód i jego funkcjonalność.\nPrzyzwyczajenia, których należy unikać\nMamy tendencję do ignorowania podobnych ostrzeżeń o naszych specyficznych umiejętnościach jazdy, naszym opóźnionym serwisowaniu, ignorowaniu świateł ostrzegawczych, itp. Są one jednak potencjalnie niebezpieczne, ponieważ mogą zranić Twój samochód lub wkrótce spowodować znaczne szkody. Poniżej przedstawiamy siedem poniżających nawyków, które powodują uszkodzenie samochodu:\n1. Beztroska jazda\nZ kilku złych nawyków jazdy, których należy unikać, ten konkretny powinien być zdecydowanie priorytetem. Bezmyślna jazda to nie tylko ryzyko uszkodzenia samochodu, ale także narażenie życia własnego i innych pasażerów! Jest to najbardziej znany nawyk każdego, kto jest na drodze. Bezmyślna jazda to coś więcej niż tylko jazda bez głowy z innymi pasażerami i narażanie swojego i ich bezpieczeństwa. Szybka jazda, ignorowanie znaków ostrzegawczych dotyczących wyłączników prędkości i przejeżdżanie obok nich to inne nawyki, których należy szczególnie unikać.\nCzy szybka jazda może uszkodzić Twój samochód?\nTak, szybka jazda może uszkodzić Twój samochód. Dzieje się tak dlatego, że gdy jedziesz szybciej, Twój samochód zużywa więcej paliwa, co z kolei zwiększa nacisk na skrzynię biegów. Inne mniejsze, ruchome części silnika również narażone są na dodatkowe obciążenia, co sprawia, że są one narażone na szybsze zużycie.\nPrzed jazdą po ulicach ZEA zalecane jest zapoznanie się z kilkoma rygorystycznymi przepisami i regulacjami dotyczącymi bezpieczeństwa ruchu drogowego wprowadzonymi przez organy regulacyjne.\n2. Zmiana z jazdy na jazdę wsteczną przed zatrzymaniem się\nJest to potencjalnie krytyczna czynność, w przypadku której przed zatrzymaniem samochodu zmieniasz bieg na wsteczny. Kilka głównych części mechanicznych samochodu zaangażowanych jest w proces cofania, a więc gdy nagle zmieniasz kierunek jazdy już podczas jazdy do przodu, narażasz przekładnię i inne części mechaniczne na poważne ryzyko uszkodzenia.\n3. Nagłe przyspieszanie i hamowanie\nMusisz zrozumieć, że twarde hamowanie i nagłe przyspieszenia uszkodzą twoje hamulce. Regularne hamowanie podczas zjazdu ze stromego wzniesienia jest konieczne, ale nie jest w porządku, gdy jedzie się po prostej drodze. Hamulce samochodowe muszą być odpowiednio konserwowane i chociaż nowoczesne hamulce samochodowe wykazują się dobrą wydajnością przy regularnej konserwacji, szybko się zużywają przy intensywnym użytkowaniu.\n4. Toczenie się po niewłaściwym ciśnieniu w oponach\nOgólną obserwacją u kierowców jest to, że nie zwracają oni większej uwagi na przepełnioną lub niedopompowaną oponę, ogólną geometrię kół swojego pojazdu lub prawidłowe ciśnienie w oponach - nie powinno tak być! Ciśnienie w oponach samochodowych jest ważniejsze, niż Ci się wydaje. Ciśnienie w oponach w zakresie od 30 do 35 psi jest odpowiednie. Ciśnienie w oponach powyżej lub poniżej będzie miało wpływ na równowagę w samochodzie, zużycie paliwa i ogólne prowadzenie. Wymagane ciśnienie w oponach zostanie podane na etykiecie na podkładce drzwiowej pojazdu. Powinno ono być ściśle przestrzegane, aby zapewnić zdrowie i trwałość opon.\n5. Czy jazda z włączonym silnikiem jest zła dla twojego samochodu?\nTak, niepotrzebne odwracanie kierunku obrotów silnika jest szkodliwe dla osiągów samochodu, ponieważ silnik jest narażony na dodatkowe obciążenia. Nic dobrego nie nastąpi, gdy będziesz naśladować klipy, które ostatnio widziałeś. Zamiast niszczyć samochód w celu ogrzania silnika, możesz po prostu pozostawić go na biegu jałowym, a wkrótce osiągnie on optymalną temperaturę.\n6.Ignorowanie świateł ostrzegawczych\nŚwiatła ostrzegawcze są tak nazywane z jakiegoś powodu! Te światła wskazują, że coś jest nie tak i należy się nimi zająć w pierwszej kolejności, zanim sytuacja się pogorszy! Gdy samochód wykryje coś, co jest nie tak z jedną z jego części, powiadomi Cię o tym w formie tych świateł, które zapalą się automatycznie na Twojej desce rozdzielczej. Nie zwracanie uwagi na poziom płynów, jazda po pustym zbiorniku paliwa lub nieodpowiednie ciśnienie w oponach to tylko niektóre z nich i musisz być świadomy, co te światła oznaczają.\nNowoczesny samochód jest wyposażony w czujniki, które monitorują i pomagają kontrolować osiągi i komfort jazdy pojazdu. Lampka ostrzegawcza pojawia się, gdy czujniki te wyzwalają błąd lub gdy ulegną uszkodzeniu. Przeprowadzenie kontroli oprogramowania pozwoli Ci uzyskać wgląd w stan zdrowia Twojego samochodu. Przeprowadź kontrolę w jednym z warsztatów Carcility, aby zapewnić płynną pracę Twojego samochodu.\n7. Nieprzestrzeganie zasad regularnej konserwacji\nJednym z powszechnych nawyków, którego kierowcy nie rozumieją, a który jest szkodliwy dla ich samochodu, jest - nie trzymanie się rozkładu jazdy i odkładanie wymogów dotyczących konserwacji. Należy postępować zgodnie z instrukcją obsługi, aby określić, które części wymagają regularnego serwisowania w jakich odstępach czasu i trzymać się jej. Silnik, skrzynia biegów, opony, hamulce i zawieszenie to główne części pojazdu, które wymagają okresowych przeglądów i konserwacji.\nJedynym sposobem na utrzymanie ukochanego samochodu w odpowiednim stanie i zdrowiu jest przestrzeganie jego regularnych przeglądów i konserwacji. Samochód należy zawsze serwisować wyłącznie u profesjonalisty!


Michael Korfanty: Jestem Wojciechem Korfantym trochę onieśmielony [WYWIAD] - Dziennikzachodni.pl\nMichael Korfanty: Jestem Wojciechem Korfantym trochę...\nMichael Korfanty: Jestem Wojciechem Korfantym trochę onieśmielony [WYWIAD]\n22 kwietnia 2013 22.04.2013 Aktualizacja: 22 kwietnia 2013 11:36 22.04.2013 11:36\nDlaczego Korfanty nie dogadał się z Piłsudskim? Bo pochodzili z innych światów. Pradziadek był wykształconym dyplomatą, a Piłsudski - facetem w mundurze z wojskowym obyciem. O pamięci o słynnym przodku, o jego DNA, o tym, dlaczego nie mógł dogadać się z Piłsudskim i jak zmarł, o tym, czemu stawiamy mu pomniki - z Michaelem Korfantym, prawnukiem Wojciecha Korfantego, rozmawia Marcin Zasada\nPlura: Parada Korfantego to marsz związkowo-górnośląsko-wszechpolski\nPamięta pan swoje pierwsze wrażenie na widok pomnika pradziadka przed Urzędem Wojewódzkim w Katowicach?\nO tak. Szok. To był szok.\nMoja pierwsza wizyta w Katowicach? Chyba w 2003. Z Ameryki przyjeżdżała cała rodzina, ja byłem na miejscu już kilka dni wcześniej. Zameldowałem się w hotelu Katowice. Wyglądam przez okno i widzę inny pomnik, o którym słyszałem od dzieciństwa, ten upamiętniający trzy powstania śląskie.\nPodziwiam na własne oczy! Wychodzę na ulicę, patrzę na tabliczkę i bum! Jego nazwisko! Jego i moje. Potem kolejny pomnik, kolejne pamiątki i wspomnienia. Zdałem sobie sprawę, że żyjąc w Ameryce, oddaliłem się od swoich korzeni.\nCo te pomniki mówiły panu o Wojciechu Korfantym jako o człowieku?\nPrzede wszystkim uświadomiły mi coś, czego nie rozumiałem jako młody człowiek. Mój pradziadek był zbudowany z zasad, ideałów i silnych przekonań. Poświęcił całe życie walcząc o nie, bo jego charakter nie pozwalał mu na półśrodki. I nie chodzi wyłącznie o sprawę Śląska, ale choćby też poglądy polityczne, gospodarcze czy kwestie socjalne. A Śląsk? Ilu ludzi, ilu politycznych liderów w dzisiejszym, skomercjalizowanym świecie byłoby zdolnych do takiego kroku, na jaki odważył się Wojciech Korfanty? Żyjemy w czasach, w których słowa polityków niewiele znaczą, niezależnie od tego, czy to jest Polska, czy Ameryka. Słowa Korfantego znaczyły tyle samo, co jego czyny. To dlatego stawia mu się pomniki.\nJak to się stało, że los rzucił jego potomków tak daleko od rodzinnych stron?\nKilka lat temu, kiedy żyła jeszcze moja babcia Gienia (Eugenia Korfantowa, żona Zbigniewa, syna Wojciecha Korfantego), spędziłem z nią kilka dni, rozmawiając wyłącznie o historii naszej rodziny. Mówiła, jak po pogrzebie pradziadka i tuż przed wybuchem drugiej wojny światowej musiała zostawić wszystko i opuścić Katowice (wobec nieuniknionej agresji Niemiec, na Śląsku nic dobrego jej rodziny nie mogło spotkać, tym bardziej z nazwiskiem Korfanty; agresor z Zachodu wciąż pamiętał, kto kilkanaście lat wcześniej wyrwał mu kawałek Górnego Śląska). Spakowała 3-letnich synów: mojego ojca i wujka, i razem z innymi krewnymi, w tym z przyjacielem dziadka, Stanem Sławkiem, planowała ucieczkę do Włoch. Później zwykłą łódką dostała się z Francji do Anglii, gdzie czekał na nią dziadek. Kolejnym przystankiem był Montreal w Kanadzie, a potem Stany Zjednoczone. Korfantowie wylądowali w Nowym Jorku - tam dorastali mój tata Wojciech junior i jego bliźniak, wujek Felek. Ostatnią stacją było Dallas w Teksasie, dokąd moją rodzinę sprowadził Stan. Otworzył tam pierwszą restaurację z polską kuchnią - "The Old Warsaw", która zresztą istnieje do dziś.\nHistoria warta filmu\nTo jeszcze nie wszystko. Mój ojciec i wujek służyli w amerykańskich siłach powietrznych. Tata ożenił się w Dallas i tak ja przyszedłem na świat. Po college'u też zacząłem latać, ale w cywilnych samolotach. Od ponad 20 lat pracuję w liniach lotniczych, bywałem w różnych miejscach na świecie. Po pierwszej wizycie na Śląsku poczułem jakąś moralną odpowiedzialność, stwierdziłem, że muszę wrócić do swoich korzeni, na ziemię, o którą walczył mój pradziadek. Kupiłem mieszkanie w Katowicach, spędzam tu ostatnio trochę czasu, przyjeżdżam odpocząć, uczę się polskiego ("Raz, dwa, trzy, sztery", "stół brązowy, kczesło, piwo…" - recytuje Michael) i nadrabiam zaległości z historii. Nie udało się to mojemu ojcu, który przed śmiercią zdążył tylko przyjechać do Katowic z wizytą. Gdyby żył, myślę, że wróciłby na Śląsk na dobre.\nCo ojciec i dziadek mówili o słynnym pradziadku, kiedy pan dorastał?\nDziadka słabo pamiętam, zmarł, gdy miałem sześć lat. Sprawiał wrażenie cichego, spokojnego pana, ale jak wytłumaczyła mi babcia - dziadek nigdy nie pogodził się z tym wszystkim, co spotkało jego i jego rodzinę. Był złamanym człowiekiem. Kiedy po śmierci swojego ojca przygotowywał się do wyjazdu z Polski, polityczni przeciwnicy Wojciecha Korfantego byli tak zdeterminowani, że nie wahali się, by i jego synowi uprzykrzyć życie. Rozesłali za nim fałszywe materiały, szkalujące go i oskarżające o współpracę z komunistami. Efekt był taki, że gdy w końcu dotarł do Ameryki, został uwięziony pod Nowym Jorkiem, a wypuszczono go na wolność dopiero po osobistym poręczeniu Stanisława Mikołajczyka. A mój ojciec? Opowieści o Wojciechu Korfantym brzmiały dla mnie jak legendy. Mając 18 lat, dorastając w Stanach Zjednoczonych, średnio interesuje cię, co robił twój pradziadek i raczej wydaje ci się, że nie ma autorytetu, z którym mógł-byś się liczyć. Najwięcej opowiadała o nim babcia, ale długo niewiele rozumiałem z jego legendy.\nTrudno było w końcu zrozumieć?\nTak, bo dziś Amerykanie generalnie słabo znają historię i jej uwarunkowania w Europie. Pierwsza wojna światowa się kończy, a tu na Śląsku zaczyna się kolejna. Mocarstwa europejskie i Stany Zjednoczone najchętniej nie brałyby w tym udziału i czekały, aż problem rozwiąże się sam. W rodzinie zawsze mówiło się, że pradziadek został otruty. Też trudno było to pojąć bez szerszego kontekstu. Zdobywając wiedzę, dziś sam nie mam wątpliwości, że zabito go w więzieniu.\nJakie inne historie związane z Wojciechem krążyły w rodzinie Korfantych?\nO ślubie, którego nie mógł dostać tutaj i musiał jechać do Krakowa. O tym, że słynął z nienagannych manier, z bycia dżentelmenem, z eleganckiego ubioru, języków, którymi władał… Babcia Gienia, dla której byłem zawsze małym polskim wnuczkiem, czasem strofowała mnie mówiąc: "Michael, czy wiesz, co by na to powiedział twój pradziadek?". Z reguły, mogłem się domyślać. W domu krążyły czasem żarty o tym, dlaczego Korfanty nigdy nie dogadał się z tym… Pi… Piszuckim (sorry, ale nazwisko Piłsudski to jeszcze za dużo dla mojego języka). A więc, nie mogli się dogadać, bo pochodzili z zupełnie innych światów. Pradziadek był wypolerowanym bon vivantem i wykształconym dyplomatą, a Piłsudski - mówiąc oględnie, facetem w mundurze z wojskowym obyciem i horyzontami.\nW Katowicach nie ma ulicy Piłsudskiego, za to jest aleja Korfantego, gdzie mieszka Michael Korfanty.\nTrzy lata temu zainwestowałem w Katowicach trochę swoich oszczędności. Udało się, inwestycja opłaciła się z nawiązką, więc pomyślałem, że warto zostawić te pieniądze tu, na miejscu. Kupiłem mieszkanie. Przy Korfantego. Gdyby ktoś powiedział mi, że tak będzie, 10 lat temu, tobym nie uwierzył.\nRuszył pan śladami pradziadka po Śląsku i okolicach?\nO tak, odwiedziłem już chyba wszystkie miejsca z nim związane. Raz jeździłem chyba cały tydzień - od Częstochowy po Katowice, gdzie został pochowany i Siemianowice, gdzie się urodził. Kilka dni temu byłem w muzeum w Pszczynie i siedziałem za biurkiem, przy którym kiedyś pracował Wojciech Korfanty. To wszystko niezwykłe doświadczenia.\nJak mieszka się w kraju przodków?\nLudzie są bardzo mili i wolni od amerykańskiego napięcia, karkołomnego pędu do kariery. Tu jest "slow life", życie toczy się swoim torem, powoli, znacznie wolniej niż w Ameryce, Azji czy wielu krajach Europy. Ludzie mają priorytety, są bardziej naturalni niż w wielu miejscach, w których bywałem. Obserwuję Polskę od kilku lat i widzę postęp. Ludzie korzystają z okazji, poprawiają jakość swojego życia. Co jest w Ameryce? Życie jest coraz droższe, Ameryka nie jest już wymarzoną krainą, w której każdy ma równe szanse - regres ekonomiczny wymusił na ludziach gonitwę, pracujemy coraz ciężej za coraz mniej, w dodatku Amerykanie sądzą, że niektóre rzeczy im się po prostu należą i stają się bierni. W Polsce jest jeszcze ten naturalny entuzjazm, którego ubywa Amerykanom. I każdemu, kto mówi, że w Ameryce miałby lepiej niż tutaj, odpowiadam - niekoniecznie, już nie, nie teraz. A takiego zapachu chleba jak tutaj, w piekarni obok mojego mieszkania, nie czułem nigdzie indziej na świecie. Gdy niedawno wróciłem z Katowic do Dallas, powiedziałem mamie, że ostatnimi czasy nawet my zapomnieliśmy, jak powinniśmy żyć. Mówię: "Kiedy ostatnio spotkaliśmy się i wspólnie cieszyliśmy się małymi przyjemnościami, jak wspólny obiad i pogawędka?". To się nazywa śląska lekcja (śmiech).\nCo dzisiejsi Korfantowie mają z Wojciecha? Z jakich cech odziedziczonych po nim składa się DNA jego potomków?\nOkej, to zabrzmi jak żart - ale z wielu, naprawdę. W szkole ciągle miałem kłopoty. Dlaczego? Bo za dużo gadałem, czasem więcej od nauczycieli. Zdaje się, że problemy w szkole to u nas rodzinna specjalność, zapoczątkowana przez pradziadka. W ogóle zawsze byłem dość gadatliwy i aktywny. Wierzę, że to też nie jest zbieg okoliczności (śmiech). Co jeszcze? Pewność w podejmowaniu decyzji, no i zasady - rodzina, tradycje, przekonania. Wpojono mi, by przykładać do tych rzeczy dużą wagę. W liniach Delta Airlines, w których pracuję, lata 25-tysięczna rzesza ludzi, zajmująca się obsługą na pokładzie. Gdy słyszę od nich: "Michael, chcielibyśmy, żebyś nas reprezentował na spotkaniach z zarządem firmy", zastanawiam się, skąd wzięło się przekonanie, że może się nadam do tego zadania. I lubię wtedy myśleć, że to zasługa pewnego pana kilka pokoleń wstecz. Z drugiej strony, nie napawam się tym - czasem, kiedy dumam o pradziadku, nachodzi mnie taka trochę przygnębiająca refleksja: "Nigdy nie będziesz taki jak on". Nie będę, nie osiągnę tego, co on. Jestem zwykłym człowiekiem, zwykłym z niezwykłą historią.\nCzasy się zmieniły. A politykiem nie chciał pan zostać?\nMój wujek Bronek (Bronisław Korfanty, wnuk brata Wojciecha Korfantego) kilka razy mnie namawiał: "Michał, skoro teraz masz mieszkanie w Katowicach, może chciałbyś zająć się ze mną polityką?". No way! "Dzinkuję". To nie dla mnie.\nSą jakieś tradycje w amerykańskiej rodzinie Korfantych, które przetrwały od pradziadka?\nBabcia zawsze powtarzała, że Boże Narodzenie to nasza najważniejsza tradycja, od pokoleń. Kiedy byłem mały, krzywiłem się na barszcz - be… "to takie… czerwony". A teraz? Uwielbiam. I kompost.\nNo, kompot. Super. Babcia Gienia w każde święta zabierała mnie do polskiego kościoła w Teksasie. Nie miałem pojęcia, co się tam dzieje, babcia znosiła cierpliwie, kiedy wierciłem się w ławce (śmiech). Ona zawsze roztaczała w rodzinie ogromne ciepło i serdeczność. Zacząłem to naprawdę doceniać, gdy dowiedziałem się, przez co przeszła, jak musiała zostawić w Katowicach dorobek życia i po latach tułaczki zacząć wszystko od nowa w małym mieszkanku w Dallas. Mówiłem już o tym, jak kiedyś pojechałem do niej na kilka dni, żeby od początku opowiedziała mi o wszystkim?\nTak. Włochy, Francja, Anglia, Kanada, Stany…\nOkej, więc przede wszystkim zależało mi, żeby zdradziła mi swój sekretny przepis na barszcz. "Babcia, to czerwony", muszę wiedzieć, jak to się robi. A mówiąc poważnie, dodam jeszcze, że babcia opowiadała mi, jak po ucieczce ze Śląska zatrzymała się z dziećmi w jakiejś leśnej chacie na wschodzie Polski. Pewnej nocy do drzwi zapukali radzieccy żołnierze. Cała rodzina miała fałszywe dokumenty, Sowietom coś w nich nie pasowało i chcieli zabrać ich na szczegółową kontrolę, która nie wiadomo, jak mogła się skończyć. Korfantych uratował płacz dzieci - Feliks i Wojciech, czyli mój wujek i ojciec (mieli wtedy po 3 lata) nie mogli się uspokoić, więc żołnierze sami dali sobie spokój. Inna historia - babcia wróciła potem do Katowic, do swojego mieszkania, tylko po to, żeby zabrać jeszcze kilka rzeczy. Sytuacja była niebezpieczna, babcia strasznie się bała - kiedy w Katowicach czekała z dziećmi na pociąg na dworcu, podszedł do niej niemiecki oficer. Ale nie po to, żeby sprawdzić jej papiery, tylko, by pomóc wnieść torby do przedziału. Ciężko wyobrazić sobie to napięcie.\nMyśli pan o zostaniu w Katowicach na stałe?\nKto wie. Dobrze się tu czuję. Ale przede mną jeszcze jedno zadanie - z informacji rodzinnych wynika, że jestem ostatnim potomkiem Wojciecha Korfantego, który nosi jego nazwisko. Nie mogę być "idiota", który ten ród zakończy. Wszystko to, co związane jest z moim pradziadkiem tutaj - to całe dziedzictwo i sposób, w jaki się je kultywuje, trochę mnie onieśmiela. Czuję, że to wielka odpowiedzialność. Tu noszenie nazwiska Korfanty jest nie tylko powodem do dumy, ale i pewnym zobowiązaniem. Dawno temu w pracy przekonałem się, jaką siłę oddziaływania dla wielu Polaków ma hasło "Korfanty". Na pokładzie samolotu usłyszałem akcent, który znałem z domu rodzinnego. Zapytałem pasażerki, czy pochodzi z Polski, pokazałem jej swój identyfikator, a ona od razu zaczęła dopytywać mnie, czy jestem z "tych" Korfantych. Była tak wzruszona, że chciała, żebym na kartce napisał jej dedykację. Dla mnie był to wtedy nie mniejszy szok niż dla niej.\nspacer z korfantym\nMaria (gość) 29.01.14, 20:28:59\nCzytając te wszystkie komentarze proponowałabym zapoznać się dokładnie z historią i korzystając z różnych żródeł informacyjnych. Pan Michael ma prawo poznawać historię swojej rodziny ma prawo...rozwiń całość\nCzytając te wszystkie komentarze proponowałabym zapoznać się dokładnie z historią i korzystając z różnych żródeł informacyjnych. Pan Michael ma prawo poznawać historię swojej rodziny ma prawo kochać swoich przodków i ma prawo być z nich dumny(jeżeli tak uważa).Wstyd mi za Polaków ,którzy od razu krytykują wszystko i wszystkich...i gdzie ta polska gościnność???zwiń\nMichael Korfanty 07.06.13, 22:31:04\nstond (gość) 26.05.13, 23:21:46\n"Tu noszenie nazwiska Korfanty jest nie tylko powodem do dumy," ANO mister.\nco zdanie, to cos nowego, dziwnego\njojo (gość) 26.05.13, 23:16:29\nCzy odwiedzil pan juz licznych krewnych w Niemczech ???\nKto Panu powiedzial, ze barszcz "jest", a przede wszystkim "byl" wtedy slaska potrawa ???\nDNA ? - Chetnie, chetnie zbadamy DNA jego...rozwiń całość\nDNA ? - Chetnie, chetnie zbadamy DNA jego szczatkow (m.in. arszenik), doklada sie Pan Amerykanin ? :-)\nRokoko (gość) 26.05.13, 23:10:13\nTak, odwiedzilem Czestochowe, gdzie dziaial moj pradziadek. :-)\nsame prawie prawdy (przekrety)\nsenoR senioR (gość) 26.05.13, 23:04:44\n"Słowa Korfantego znaczyły tyle samo, co jego czyny."\nPan Michael fanzoli duzo glupot, nie tylko, ale tez, niemalo.\nNa przyklad: Korfanty nie mial zasad, gdy szlo o przecisniecie swoich "zasad"....rozwiń całość\nNa przyklad: Korfanty nie mial zasad, gdy szlo o przecisniecie swoich "zasad".\nSzedl nieraz po trupach. Jego slowa tez wykanczyaly ludzi, nieraz zabijaly.\nNiestety, byl nie tylko dyplomata i nie tylko gadal i pisal niewinne rzeczy.\nNajzabawniejsze i najtragiczniejsze jest to, ze:\na) Z tymi, ktorych najpierw tak brutalnie zwalczal, potem wspolpracowal.\nb) Ci, z ktorymi kolaborowal, go potem zaszczuli na smierc i na koniec otruli.\nAch, rodzina musiala w 1939 spieprzac ? I nie wiedziala o tym przedtem ? I uciekala skromnie z plecakiem na wrotkach ?\nA co bylo juz podczas pogrzebu Korfantego ? Kto sie od razu wlamal do jego mieszkania, kto pladrowal i ukradl papiery ? Adolf osobiscie ??!?\nTa manifestacja na pogrzebie byla antywarszawska !!!!\nNo ale panstwo "Slazacy" mieli w USA restauracje "Warsaw". Wszystko jasne.......\nA.Korfanty przynajmniej na koncu (cuzamyn z Witosem) zrozumial.\nPan Michael do dzisiaj malo kapuje.


Klasztor w kościele średniowiecznym i nowożytnym t.5 - (red.) Marek Derwich, (red.) Anna Pobóg-Lenartowicz - Księgarnia internetowa - naukowa, językowa i ogólna księgarnia |profit24.pl\nKlasztor w kościele średniowiecznym i nowożytnym t.5\nAutor: (red.) Marek Derwich, (red.) Anna Pobóg-Lenartowicz\n57.27 PLN Cena Profit24: 57,27 zł\nTom poświęcony miejscu i roli życia klasztornego w średniowiecznym i nowożytnym Kościele. Życie zakonne narodziło się obok, a nawet w opozycji do struktury organizacyjnej Kościoła. Szybko podporządkowane władzy biskupów i włączone w ramy Kościoła, stało się jedną z jego najważniejszych części składowych, mimo że mnisi długo jeszcze w większości pozostali laikami. Pierwszoplanowe znaczenie utrzymali zakonnicy do dziś w Kościołach wschodnich, jednakże na Zachodzie stopniowo, od XI w., musieli oddać palmę pierwszeństwa duchowieństwu diecezjalnemu. Wrogość reformacji sprawiła, że zabrakło ich w Kościołach protestanckich. Ruch zakonny pozostał jednak niesłychanie istotnym i żywotnym składnikiem Kościoła katolickiego.Jakie było miejsce klasztoru w diecezji? Jak kształtowały się stosunki na linii klasztor ? biskup i klasztor ? parafia? Próbę odpowiedzi na te oraz wiele innych pytań przynosi opublikowanych tu ponad trzydzieści artykułów autorstwa wybitnych znawców problematyki.\nPorfiriusz z Tyru\nCena Profit24: 42,99 zł Cena katalogowa: 44,99 zł\nCena Profit24: 9,01 zł Cena katalogowa: 13,91 zł\nCena Profit24: 2,27 zł Cena katalogowa: 3,38 zł\nCena Profit24: 41,12 zł Cena katalogowa: 59,00 zł\nOSPPE o. Augustyn Pelanowski\nCena Profit24: 16,15 zł Cena katalogowa: 16,80 zł\nCena Profit24: 14,43 zł Cena katalogowa: 24,90 zł\nCena Profit24: 17,93 zł Cena katalogowa: 24,90 zł


Moja powieść – Psyche SoS\nCiemno czerwony, murowany dom znacznie odbiega wyglądem od znajdujących się dookoła budynków.\nBrązowe drzwi wejściowe i kremowe ramy okienne rozpadają się przez nieuchronny upływ czasu. Mieszkała w nim Hilda, wdowa po zmarłym generale Johnsonie.\nJedyną dobrą rzeczą jaką zrobiła, to zapisanie Jimowi domu w razie śmierci, wraz z przynależącą do niego ziemią, 1000 m2. Pół roku temu Jim podpisał papiery i wprowadził się do posiadłości. Na pierwszy rzut oka budynek był zwyczajny. Jim otwierając drzwi wnet upadł, odór wydobywający się z wewnątrz powaliłby umarłego. Nałożywszy rękaw na nos, wszedł.\nW powietrzu unosił się swąd starości, odchodów i jeszcze jeden zapach którego nie był w stanie opisać. Na ścianach leżała tapeta, lecz także ona wyglądała jakby chciała stąd uciec. Dom posiada 5 pokoi z czego 4 na piętrze, na parterze znajduje się ogromny salon, kuchnia, łazienka i zejście do piwnicy. Jim postanowił ze doprowadzi dom do stanu używalności i zamieszka w nim.\n6:30, 20 maja\nPrzeciągając się wcisnął dłonią czarny przycisk wystający z budzika. Usiadł na łóżku z nogami skierowanymi ku podłodze, po czym wstał i podrapał się po pośladkach.\nNo doczekałeś się chłopie!\nPospiesznie włożył na siebie zielony zmięty t-shirt i przetarte krótkie spodenki, następnie pobiegł do auta. Gdy Jim wjeżdżał na dworzec zauważył Jeane z daleka i trąbiąc chciał zwrócić jej uwagę. Natychmiast odpowiedziała mu machaniem ręką.\nWtulili się w siebie jak świeżo zakochani. Także dzieci wskakiwały na nich z radości. Gdy już ochłonęli, wybrali się w podróż do nowego domu.\nPierwsze do środka wbiegły dzieci. Już na przedpokoju Tina rozcięła sobie rękę o wystający gwóźdź. W kilka sekund podłoga zalała się krwią. Jeane pracowała jako pielęgniarka, dokładnie wiedziała jak należy postępować w takich sytuacjach. Obmyła ranę nadal uciskając. Gdy krwawienie zaczęło ustępować okazało się na szczęście, że to niewielka rana, a metal przeciął małe naczynie krwionośne, stąd tyle krwi.\nChłopcy już pozajmowali sobie najlepsze pokoje i Tinie został ten najmniejszy, z zakratowanym oknem i dziwnymi drzwiczkami w ścianie. Zmęczona podróżą położyła się na łóżku w swojej ulubionej różowej pościeli. Przez kilka minut wpatrywała się w sufit na którym namalowane były dziwne znaki.\nTina! Billy! Tom!\nZejdźcie na kolację, przygotowałam wasz ulubiony makaron z pesto!\nBilly jak zwykle pierwszy wpadł do kuchni wnet wywracając krzesło usiadł. Potem Tom. Lecz Tina nadal pozostawała na górze.\nZaniepokojona Jeane poszła na piętro sprawdzić co tak zajęło dziewczynkę że nie usłyszała jej wołania.\nZapukała w drzwi pewnie nacisnęła na klamkę i zaglądając do środka zapytała\nJeane: Tina? Jesteś tu?\nPokój wydawał się być pusty. Więc wycofała się by zajrzeć do innych pomieszczeń, nagle usłyszała głos wydobywający się z jej pokoju.\nPrzecież bym ją zauważyła- pomyślała.\nPonownie zajrzała do izby, Tina leżała na łóżku wciąż wpatrując się w sufit.\nJeane- Tina kolacja!\nTina – o, cześć mamo, już biegnę\nOdpowiedziała wesoło i ruszyła w stronę schodów.\nJim także czekał przy stole. W porównaniu do reszty domu kuchnia była najładniejszym pomieszczeniem. Śnieżno białe szafki z pięknymi złotymi zdobieniami w kształcie trującego bluszczu. Z prawej strony przy oknie stał biały Sześcioosobowy stół przy którym wszyscy właśnie jedzą kolację.\n(Urywki, koncentracja nie pozwoliła mi na więcej)\n18 lipca 2235 roku.\nW długiej połowie 22 wieku odkryto gen który samoistnie się regeneruje. Dzięki czemu nieśmiertelność stała się możliwa. Niestety stać na nią było tylko bogatych. Zwykłym ludziom nie była ona dana.\nDwóch zamaskowanych mężczyzn przeszukuje mieszkanie rozrzucając wszystko dookoła. Niespodziewanie wrzasnął jeden\nGdzie to jest?! Przecież musiał gdzieś tu schować!\nIdąc do drugiego pokoju jego wzrok przykuł kufer stojący pod stołem.\nHank! Choć tu! Chyba mam !\nTak to to! Bierz to i spadamy.


W Turkmenistanie nauczyciele płacą za portrety prezydenta. A jak na Białorusi?\nNowy "look" prezydenta Gurbanguły Berdymuchamedowa\nW Turkmenistanie w związku ze zmianą wizerunku prezydenta, który zaczął pokazywać narodowi swoją siwiznę, trwa akcja wymiany jego portretów.\nDo połowy ub.r. turkmeński prezydent Gurbanguły Berdymuchamedow prezentował się z kruczoczarną czupryną. I na portretach wiszących we wszystkich publicznych placówkach w Turkmenistanie występował z takim kolorem włosów. Jednak od lata na włosach prezydenta zaczęły pojawiać się pasemka siwizny. W całym kraju rozpoczęto więc akcję wymiany portretów. W ostatni weekend portrety lidera narodu zmieniono we wszystkich szkołach. I jak podaje radio Azatłyk – zmiana image prezydenta wiązała się z kosztami, którymi obciążono nauczycieli. Musieli oni zrzucić się po 5 manatów (ok 56,5 zł) na zakup nowych portretów.\nBardziej problematycznie niż zakup nowych portretów, jest utylizacja starych. Nie można ich sobie bowiem ot tak wyrzucić na śmietnik. Grozi za to kara – niszczenie wizerunku prezydenta jest nielegalne. W 2017 r. w Turkmenistanie postawiono przed sądem dwie grupy uczniów: jedną za dorysowanie brody i wąsów prezydentowi, drugą za podeptanie podczas szkolnej bójki zdjęcia prezydenta.\nPojawiły się też informacje, że turkmeńska milicja urządzała naloty na domy prywatne – kontrolując, czy mieszkańcy czasem nie zastępują papieru toaletowego gazetami, w których dominują zdjęcia Berdymuchamedowa. Władze oczekują również, by pracownicy placówek edukacyjnych sporządzali specjalne albumy zawierające wycinki z gazet z artykułami o przywódcy kraju.\nGazety – nie do toalety! “Śmierdząca sprawa” z portretami prezydenta\nW porównaniu do Turkmenistanu Białoruś pod tym względem to raj swobód. Alaksandr Łukaszenka jeszcze w 2006 r. zabronił wieszania swoich portretów w urzędach.\n– Zabrać z urzędów wszystkie moje portrety. Wystarczy małe zdjęcie, które będzie stać tam, gdzie trzeba i ludzie będą patrzeć — mówił Łukaszenka, mając na uwadze wyższych urzędników.\nNie ma więc prawa regulującego obecność wizerunków prezydenta w instytucjach państwowych. I tak na przykład w wydziale edukacji miasta Mohylewa poinformowano, że to czy Łukaszenka znajdzie się sali szkolnej, jest indywidualną sprawą każdego pedagoga. Tym bardziej że, jak podkreśliła szefowa wydziału Natalla Tarasienka, portrety są dostępne w powszechnej sprzedaży.\nZdjęcia Alaksandra Łukaszenki są popularne w popularnym sklepie internetowym OZ.by. Jedno kosztuje 1,86 rubli (ok. 3,25 zł).\n– Bardzo długowieczna rzecz. Powieszę 5, bo boje się KGB – głoszą komentarze pod ofertą.\nTagi: Berdymuchamedow, kult jednostki, łukaszenka, portret, szkoła, Turkmenistan


O tygodniu języków obcych… – Szkoła Postawowa w Boguchwale\nSP Boguchwala 28 września, 2020\nO tygodniu języków obcych…\nPierwsza wycieczka w pandemii\nProjekt eTwinning „Memories for the present”\nW imieniu wszystkich uczniów dwujęzycznych oddziałów w naszej szkole ogłaszamy, że w dniach 28.09 – 2.10 języki obce wyjdą poza ramy lekcji. Zaplanowane działania mają związek z Międzynarodowym Dniem Języków Obcych.\nPierwsza edycja Europejskiego Dnia Języków, zorganizowana w 2001 roku wspólnie przez Radę Europy oraz Unię Europejską, odniosła ogromny sukces, wzbudzając zainteresowanie milionów ludzi w 45 uczestniczących w tym wydarzeniu krajach. W ramach obchodów Dnia Języków podnoszono zalety językowej różnorodności Europy oraz propagowano uczenie się języków. Sukces pierwszej edycji zachęcił Radę Europy do ustanowienia 26 września Europejskim Dniem Języków, który od tej pory obchodzony jest corocznie. Te i inne informacje znajdziecie na oficjalnej stronie Europejskiego Dnia Języków Obcych: What is it?\nCo się wydarzyło w pierwszy dzień naszego ‘językowego’ tygodnia i co się wydarzy w najbliższych dniach?\nKomisja ds. wyzwań językowych w składzie: Maja Krasowska, Zofia Górka i Michalina Chruściel z kl. VIIb, przeprowadziły w poniedziałek, tj. 8.09. podczas godziny wychowawczej oficjalne losowanie wyzwania językowego dla każdej klasy IV-VIII\nPan Dominik Czyrny, nauczyciel informatyki, zajmuje się przygotowaniem plakietek dla nauczycieli z imieniem i nazwą przedmiotu, którego uczy, w innych wersjach językowych, np. Mariusz-Mario, PE teacher 🙂\nPanie Natalia Wal, Magdalena Kamińska-Stącel i Agata Rąpała realizują etapowo wyzwania językowe z młodszymi klasami, np. ‘magic leaves with magic words’\nRezultaty podjętych wyzwań zostaną zarejestrowane w formie cyfrowej i zaprezentowane w przyszłym tygodniu na stronie internetowej szkoły i profilu FB. Ich ocena przypadnie w udziale nauczycielom języków obcych (M. Kamińska-Stącel, A. Rąpała, N. Wal, B. Turek i P. Wziątek).\nW piątek, tj. 2.10 przedstawią stereotypową postać, przedstawiciela danej narodowości (z przymrużeniem oka) oraz zaśpiewają popularną piosenkę danego kraju lub zaprezentują wylosowany kraj w dowolny sposób.\nNa drzwiach pomieszczeń szkolnych umieszczone zostały ich nazwy w językach nauczanych w naszej szkole.\nWychowawcy pomagają swoim klasom w realizacji wyzwań językowych, za co im dziękujemy 🙂\nPoza tym zachęcamy do wzięcia udziału w Konkursie Koszulkowym (link poniżej)


Taniec, wokal, ciężka praca, czyli kilka słów o K-popie | Popbookownik\nTaniec, wokal, ciężka praca, czyli kilka słów o K-popie\nK-pop podbija świat – temu stwierdzeniu trudno zaprzeczyć. Rośnie zainteresowanie kulturą Korei Południowej, a do fandomów wciąż dołączają nowe osoby z najróżniejszych zakątków globu. Co takiego jest w tej muzyce, że z taką łatwością zdobywa serca fanów?\nOdkryłam K-pop jakieś dwa lata temu. Muszę przyznać, że od tego czasu mocno się od niego uzależniłam i rzadko zdarza mi się słuchać zachodnich wykonawców. Dlatego też ten artykuł będzie zbiorem moich luźnych przemyśleń i spostrzeżeń z niezwykłej podróży do świata koreańskiej muzyki, która – mam nieodparte przeczucie – potrwa jeszcze długo.\nWszystko zaczęło się od zwykłego przypadku – kliknięcia w proponowane wideo w serwisie YouTube. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam i usłyszałam piosenkę BTS (방탄소년단). Czasownika „zobaczyć” użyłam jako pierwszego z całkowitą premedytacją. Wiecie, jak to jest, grupa chłopaków zaczęła śpiewać i rapować w zupełnie nieznanym mi języku, więc siłą rzeczy nie skupiałam się tak bardzo na przekazie. Być może byłoby to moje pierwsze i ostatnie spotkanie z K-popem, gdyby nie warstwa wizualna i energia, jaką ten zespół zdawał się emanować. Widzieliście kiedyś teledysk jakiejś koreańskiej grupy? Jeśli nie, zdecydowanie musicie to szybko nadrobić. Te produkcje są na zupełnie innym poziomie niż większość amerykańskich wideo. Spora część z nich przypomina raczej minifilmy niż teledyski, do jakich przyzwyczaili nas zachodni wykonawcy. Są niezwykle estetyczne, z pięknymi kolorami (i niech wam się w głowach nie pojawia tęcza, to nie ten kierunek!), dopracowaną scenografią, ukrytą historią (koniecznie zobaczcie Shangri La VIXX, Blood Sweat & Tears BTS czy Love Scenario Ikon). Artyści są ubrani stylowo, chociaż czasem można odnieść wrażenie, że któryś ze stylistów mocno puścił wodze fantazji (BIGBANG i ich Fantastic Baby są uosobieniem tego stwierdzenia), a jednak… jakoś dziwnie im to pasuje! No i najważniejsza cecha, która przyciąga wzrok – choreografia! Zachodnie teledyski przyzwyczaiły nas do półnagich kobiet, wyginających się gdzieś w tle. W K-popie tego nie znajdziecie (a przynajmniej bardzo rzadko). Układy taneczne są bardzo skomplikowane i dynamiczne oraz dopracowane do ostatniego detalu. To istna uczta dla oczu, nawet dla kogoś takiego jak ja, kto posiada dwie lewe nogi. Po prostu chce się zobaczyć więcej – i w ten oto sposób zaczynacie oglądać kolejny teledysk, potem jeszcze jeden, aż w końcu mija wam pół dnia. W dalszej części swojej K-popowej podróży odkryjecie, że zespoły bardzo często wrzucają wideo z treningu układu tanecznego, dzięki czemu można zobaczyć pełną choreografię. Czasem też pojawiają się dwie wersje teledysku – jedna z historią, a druga z samym tańcem. Jeśli macie ochotę zobaczyć, o czym właściwie piszę, koniecznie sprawdźcie takie zespoły jak Monsta X, Seventeen, EXO czy wspomniane już BTS.\nWokal, rap i przekaz\nPierwsze zauroczenie warstwą wizualną mija – i co dalej? Otóż nareszcie zaczynacie zauważać prawdziwe brzmienie, piękne głosy i silny, często wręcz agresywny rap. Bo K-pop to właśnie taka mieszanka gatunków, połączonych z wyczuciem i smakiem. Od razu też uprzedzę wasze podejrzenia, że każda piosenka i zespół są tak naprawdę takie same. Nic z tych rzeczy! Ta sama formacja prezentowałaby się zupełnie inaczej pod skrzydłami JYP Entertainment i, chociażby, YG Entertainment. Każda grupa ma odrębny styl, który wypracowuje najpierw pod okiem agencji, a później rozwija już dość niezależnie. Nie bez przyczyny wiele K-popowych formacji samodzielnie pisze teksty piosenek i komponuje muzykę. Kiedy pierwszy raz zobaczycie tłumaczenie utworu, z pewnością możecie być zdezorientowani. Gdzieś z tyłu głowy pojawi się wrażenie, że wszyscy śpiewają właściwie o tym samym – miłości i związanych z nią problemach. Warto jednak dokładniej przeanalizować treść, bo między wersami możecie znaleźć coś zupełnie innego – od opowieści o trudnej sytuacji rodzinnej po potężne motywatory.\nCzym jeszcze odznaczają się piosenki K-popowe? Niezwykłą energią. Połączenie gatunków i trafne dostosowanie warstwy wokalnej mogą pomóc wam rozpocząć każdy dzień z pozytywnym nastawieniem. Przez długi czas włączałam konkretną playlistę zaraz po obudzeniu się i naprawdę widziałam różnicę. A uwierzcie mi, jestem typem, do którego lepiej się rano nie odzywać. Nie musicie się też obawiać, K-pop to nie tylko imprezowe, pełne energii rytmy. Jeśli macie ochotę trochę popłakać lub po prostu szukacie czegoś spokojniejszego, koreański przemysł muzyczny ma dla was bogatą ofertę. Praktycznie każdy z zespołów ma w swoim repertuarze ballady, więc wystarczy trochę poszukać. Od siebie mogę wam polecić Rain KNK, Just Go Ikon czy Eyes Nose Lips Taeyanga.\nDługo żyłam w takiej bańce zachwytu K-popem, zupełnie nie zastanawiając się, jak wygląda koreański przemysł muzyczny od wewnątrz. Do momentu gdy obejrzałam pierwszy program survivalowy, a później kolejne (w moim przypadku były to No Mercy, WIN: Who is next? i Mix&Match). I powiem szczerze, przeraziłam się. By zaistnieć na tym rynku, nie wystarczy mieć talentu – trzeba wylać hektolitry krwi, potu i łez. Zanim konkretna grupa zadebiutuje, jej członkowie poddawani są ostrym treningom tańca, śpiewu, uczą się języków, przygotowują się do comiesięcznych ewaluacji postępów, a słowa, które mogą podczas nich usłyszeć, bywają czasem tak dobitne, że aż przechodzą ciarki. Oglądając te programy, cały czas zastanawiałam się czy taka krytyka naprawdę może komukolwiek pomóc. Miałam raczej wrażenie, że wyniszcza i wpędza w ogromne poczucie winy. Niemniej tak wygląda przygotowanie do kariery i debiutu w Korei Południowej. Zdecydowałam się tego ostatecznie nie oceniać, gdyż to część zupełnie innej od naszej kultury. Jedyne, co mnie drażni, to głosy zarzucające artystom K-popowym brak talentu i umiejętności – tak tanecznych, jak i wokalnych. Po zobaczeniu jednego programu survivalowego każdy zmieniłby tę opinię. Wytwórnia nie wypuści w świat niekompletnego „produktu”, jakkolwiek okrutnie by to brzmiało. Mam jedynie nadzieję, że wraz z rosnącą popularnością K-popu (co zawdzięczamy m.in. BTS, BIGBANG, BlackPink czy Red Velvet) proces prowadzący od treningów do debiutu zostanie trochę zmodyfikowany, a przyszli artyści nie będą musieli doświadczać tylu łez i nieprzespanych nocy.\nPoprzedni artykułNie jest łatwo być dzieckiem. „Małe Licho i tajemnica Niebożątka” – recenzja książki\nNastępny artykułPodejmij decyzję! „Neverworld Wake” – recenzja książki