Post autor: Zatoka » wt sty 20, 2009 9:50 pm\nCzyżbyś podsunął nam pomysł jak technicznie rozwiązać problemy? Nie znam idei Wiki, możliwości edycyjnych jakie stwarza. Jeżeli są one większe niż w ramach bazy Forgenu to gra warta jest przysłowiowej świeczki. Myślę, że w tej sprawie jedynie Witek wypowie się autorytatywnie.\nPost autor: Fronczak Waldemar » wt sty 20, 2009 9:59 pm\nWiki, to Wiki, a Forgen, to Forgen. Ot i wszystko w tym temacie.\nPost autor: wojciechz » wt sty 20, 2009 10:19 pm\nWiki mogłoby być niezłym rozwiązaniem.\nW FBP umieścić nazwy parafii i podlinkować do nich wiki.\nPost autor: wicy » wt sty 20, 2009 10:30 pm\nPodstawową ideą przyświecającą stworzeniu bazy parafii nie była chęć stworzenia nowej bazy, z bardziej lub mniej rozbudowanymi informacjami, ale wobec braku wzajemnej wymiany informacji o przedmiocie naszego zainteresowania i przedmiocie konkretnych poszukiwań, chęć stworzenia narzędzia pomocniczego. Baza w zamyśle miała mieć raczej charakter spisu na wzór forumowego tematu "Mam wykaz" lub "Szukam nazwiska". Wydaje mi się, że najistotniejszą w bazie będzie nie sama informacja teleadresowa, ale to kto i z jakiej parafii posiada jakiekolwiek informacje przydatne innym (nie chcę powiedzieć głośno - indeksy, zdjęcia, skany, itp.) oraz zgłoszenia osób dopisujących się do listy osób "zainteresowanych" parafią. Resztę, tj. poszerzenie informacji, przekazywanie ich sobie nawzajem załatwić może email, PW, tudzież inna forma kontaktu. Same informacje teleadresowe parafii są jedynie elementem porządkowo-systematyzyjąco-informacyjnym.\nPowtarzam, ideą bazy jest ułatwienie wymieniania się użytkowników danymi o parafiach a nie zebranie i przedstawienie w jednym miejscu wszystkiego co o parafii da się zebrać.\nJeśli istnieją dane, które syntetycznie da się "wcisnąć" w strukturę bazodanową by dało się ją potem sensownie, szybko i przejrzyście obrobić (posortować, przeszukać, zapamiętać, wydrukować, itp) będę dodawał nowe pola do bazy. Nie pokuszę się jednak o branie na siebie odpowiedzialności za powstanie nowego projektu polegającego na szczegółowym opisaniu parafii w formie zaproponowanej przez Janusza (Zatokę).\nCo do formy wikipedii - wiki to encyklopedia i poza możliwością wyszukania danej konkretnej informacji nie ma żadnej możliwości przeszukiwania informacji. Spróbujcie na stronach wikipedii wyszukać parafie z konkretnego województwa, potem zawęzić to do gminy i przejrzeć np. daty posiadanych zasobów. Pewnie da się to zrobić, ale ile to potrwa?\nPost autor: Zatoka » śr sty 21, 2009 4:09 am\nŹle się stało, że dopiero teraz podałeś wyczerpującą informację o Twoich założeniach dla tej bazy. Gdybym to wiedział od początku sprawa nie wzbudziłaby mojego zainteresowania w stopniu jaki zaprezentowałem. Praktycznie zmarnowałem tylko czas na opracowanie swoich przemyśleń w tym temacie, na analizę setek postów by wyciągnąć wnioski czy moje dotychczasowe przemyślenia pokrywają się z oczekiwaniami innych i wreszcie na wprowadzenie elementów graficznych do wzorca jako formy oddziaływania na czytelnika. Co najgorsze niepotrzebnie wprowadziłem także spore zamieszanie do dyskusji.\nZłożona wczoraj deklaracja nie była jakąś fanaberią tylko efektem przemyśleń jakie informacje zdobyć w AD Pelplin w związku z kolejnym wyjazdem jaki planuję w najbliższej przyszłości. Co podać do ogólnej wiadomości w pierwszej kolejności, co w następnych, o co zapytać. Wg Twoich założeń moje uaktywnienie we wprowadzeniu danych zaskutkowałoby przeświadczeniem iż mam dane o tych parafiach tak więc muszę się z tej deklaracji wycofać. Mogło by z tego wyniknąć niezłe zamieszanie. Natomiast oczywistą rzeczą jest, że opublikuję informacje o zasobach jakie posiadam.\nPost autor: wicy » śr sty 21, 2009 7:57 am\nZatoka pisze: Źle się stało [...] Gdybym to wiedział od początku [...] Praktycznie zmarnowałem tylko czas na opracowanie swoich przemyśleń\nNieprawda, nie zmarnowałeś czasu. Prawdopodobnie gdyby nie Twoje sążniste przemyślenia w ogóle nie zabrałbym się do pracy a na pewno znacznie bym to odkładał. Staram się tez uważnie czytać Twoje sugestie i to po kilka razy i próbuję wciągać z nich do bazy to co się da.\nPost autor: mieczysław maziarski » śr sty 21, 2009 8:23 am\nCieszę się,że sprawa ta stała się ważna.Ja zrobiłem w całości parafię Jasło Fara pw WNMP\nod 1784 roku do chwili obecnej.Opracowałem ponad 150 ksiąg.W związku z tym co przeczytałem mam obawy czy wykaz ksiąg nie zaćmi trochę obrazu całości.Informacje o tej parafii umieściłem w tamtym roku na genealodzy.pl.Czy tamte informacje przejdą automatycznie do tej bazy?\nMam też indeksy do ksiąg z parafii Szczucin n/Wisłą.,ale tylko te najstarsze.\nPost autor: Zatoka » śr sty 21, 2009 8:32 am\nJeżeli tak... to hm... dobrze. Miło jest mieć świadomość, że wykonana praca na coś się przydała. Myślę, że dla tak "okrojonego" celu wystarczy dokończenie tego co zapowiedziałeś. Resztę zweryfikuje życie.\nPrzy takim założeniu odradzałbym Ci tak mocne rozbudowanie członu informacji o parafii natomiast tym istotniejsze staje się rozbudowanie członu o księgach. Jeżeli (z założenia) inicjatorami pojawienia się parafii w bazie mają być osoby posiadające stosowne zasoby to można założyć że mają także olbrzymią wiedzę o szczegółach i w związku z tym powinne mieć stworzone możliwości przedstawienia i omówienia jej.\nPost autor: Piotr Młynarczyk » śr sty 21, 2009 8:50 am\nNie ma potrzeby "wkładania" dużych opisów w tej bazie. Do tego naprawdę wystarczy adnotacja kto ma dane o parafii.\nPoza tym, moim zdaniem żeby w jakiś sposób rozwiązać tą sprawę, należałoby rozważyć czy nie umożliwić linkowania z bazy do stron parafialnych - mnóstwo parafii posiada profesjonalnie opracowane, systematycznie aktualizowane strony w sieci - to z pewnością skutecznie zastąpiłoby część opisową.\nOczywiście pojawią się głosy, że mało parafii posiada własne strony - jednak ten proces będzie narastał. A jeżeli parafia nie ma własnej strony to jest jeszcze strona diecezjalna, na której jest też większość danych o parafii.\nPost autor: Zatoka » śr sty 21, 2009 9:34 pm\nSzanując prawo innych osób do własnego zdania, z uporem maniaka będę walczył o swoje chyba że ktoś merytorycznymi argumentami przekona mnie o błędnym myśleniu. W Twoim poście ich zabrakło. Wróć do tematu „Rozwój Forgenu – Jak widzę przyszły portal”. Prześledź go uważnie a następnie wróć do tego tematu. Proszę tylko o jedno. Nie traktuj moich słów jako jakiejś personalnej wycieczki. Posty Magdy, a już szczególnie Dawida bardzo mnie zabolały i wymagają skomentowania lecz w odrębnym temacie. Po prostu nie zauważyłem przejawów Twojej aktywności na tamtym etapie, a to daje mi podstawy by sądzić że temat mógł zupełnie umknąć nie tylko Twojej uwadze.\nPrzejdźmy do meritum i pod tym kątem przeanalizujmy wypowiedź Witka\nCel: ułatwienie wymieniania się użytkowników danymi o parafiach\nForma: Baza danych w rozumieniu informatycznym ale także narzędzie pomocnicze sensie merytorycznym wzorowane na tematach „Mam wykaz” „Szukam nazwiska”\nObostrzenie: Informacje o charakterze teleadresowym mają znaczenie drugorzędne\nTymczasem prezentacja bazy pokazuje coś odwrotnego. Dane teleadresowe rozbudowane na maksa przy bardzo ubogiej ofercie do wstępnego zaprezentowania danych o zasobach. W tym miejscu rodzi się pytanie o sens dalszego rozbudowywania elementów służących wyszukiwaniu\tw odniesieniu do narzędzia pomocniczego.\n1. Każda inicjatywa jest godna poparcia i tyle w tym temacie\nWady czy raczej zagrożenia?\n1. Nie mam najmniejszej wiedzy na temat kto i ile posiada takich zasobów. Niepokoi mnie coś innego. Co będzie gdy się okaże, że większość z nich jest w rękach osób zaangażowanych w realizację innych projektów, chociażby indeksacji. W ich sytuacji upublicznienie informacji o posiadanych zasobach zaskutkuje lawiną postów z prośbami o dane. Czy znajdą czas by na nie odpowiadać bez uszczerbku w pracy nad innymi projektami? W skrajnych przypadkach może dojść do sytuacji z przynajmniej czasową decyzją o wstrzymaniu się z publikacją takich informacji. Mogę mieć tylko nadzieję, że Witek mając więcej wiedzy wziął tę możliwość pod uwagę podejmując decyzję o stworzeniu bazy.\n2. Czy formuła bazy danych wyklucza możliwość kontaktu poprzez posty? Jeżeli tak to w jakimś sensie tracimy możliwość oceny przydatności projektu w codziennym życiu. Pozostanie tylko oparcie się na ocenach osób publikujących swoje zasoby.\nPora na sprecyzowanie i ostateczne wyjaśnienie mojego stanowiska w kwestii prezentacji zasobów. Dlaczego tak uporczywie się upieram się przy tej idei.\n1. Stosunkowo małym nakładem sił możemy rozpocząć proces rzetelnego weryfikowania informacji o zasobach metrykalnych by skończyć z pasmem błędnych informacji pojawiających się w różnego rodzaju zestawieniach. Uzyskanie tych informacji poprzez czekanie na zakończenie procesu indeksacji to o wiele dłuższa droga. Ostatnio doszedł jeszcze problem ksiąg nowo odkrytych (vide dzisiejszy post Waldka w sprawie ksiąg łódzkich).\n2. Informacje o miejscu przechowywania poszczególnych zasobów położą wreszcie kres jedno czy dwupostowym tematom. Tym samym w jakiejś części uporamy się z problemem martwych tematów na forum.\n3. Szczegółowe informacje o lukach w księgach (np. wyrwane kartki za dany okres) to kolejny stopień uszczegółowienia, który uchroni nas przed bezskutecznymi poszukiwaniami. Jestem tu dopiero szósty tydzień, a już miałem taki przypadek.\n4. Zebrany tą drogą materiał, przynajmniej dla mnie, ma inny ciężar gatunkowy. W pewnym sensie każdy z nas, swoją osobą, poświadczy wiarygodność publikowanych danych.\n5. Powyższe informacje w bliżej nieokreślonym terminie zostaną wykorzystane w innych opracowania tak więc patrzmy w perspektywie długofalowej.\n1. Póki co nie przekonują mnie argumenty o pracochłonności. Idea to jedno. Droga realizacji to druga sprawa. Co stoi na przeszkodzie w dodaniu stosownego komentarza odnośnie wiarygodności podanych danych czy aktualnego stanu wiedzy w tym zakresie. Dla osiągnięcia tego celu nie są konieczne specjalne wyjazdy do archiwów.\nPo tym przydługim być może wstępie pora na ostateczne ustosunkowanie się do Twojego postu. Mnie sformułowanie „Nie ma potrzeby….” nie zadowoli. Jak nic można je przyporządkować do idei opisanej w pkt IV.3.a i c Regulaminu (oczywiście z przymróżeniem oka). Ja jestem nowicjuszem, Ty moderatorem więc tym bardziej mam prawo oczekiwać rozmowy na argumenty bo tylko wtedy nasze spory będą twórcze. Tak więc proszę o nie.\nKwestia linków do stron parafialnych. Inicjatywa jak najbardziej godna poparcia. Pytanie tylko o sens umieszczania jej w narzędziu pomocniczym. Może póki co należałoby powołać stosowny temat z podniesieniem jego statusu. Z czasem znajdzie dla siebie właściwe miejsce.\nPost autor: wicy » śr sty 21, 2009 11:39 pm\nJa już nawet nie potrafię skomentować powyższego postu. Przeczytałem go 3 razy, ale widać jestem za tępy i tabelarycznie ograniczony by ogarnąć sens o co w tym wszystkim jeszcze chodzi. Walczysz o swoje, ale o co tak naprawdę? O opracowanie wykazu parafii w układzie jaki przedstawiłeś? Wydawało mi się, że 1) zainteresowanie użytkowników, 2) moje wyjaśnienie, że takiego układu w formie odrębnej bazy, wątków, tematów, wikipedii (czy jak to zwał) nie będzie jeszcze dłuuugo, o ile w ogóle będzie.\nPowstaje jakaś tam baza parafii i jeszcze nie do końca została utworzona, a Ty już widzisz 1 zaletę i 2 wady Dziwi mnie Twoje podejście:\nZatoka pisze: 1. Nie mam najmniejszej wiedzy na temat kto i ile posiada takich zasobów. Niepokoi mnie coś innego. Co będzie gdy się okaże, że większość z nich jest w rękach osób zaangażowanych w realizację innych projektów, chociażby indeksacji. W ich sytuacji upublicznienie informacji o posiadanych zasobach zaskutkuje lawiną postów z prośbami o dane. Czy znajdą czas by na nie odpowiadać bez uszczerbku w pracy nad innymi projektami? W skrajnych przypadkach może dojść do sytuacji z przynajmniej czasową decyzją o wstrzymaniu się z publikacją takich informacji. Mogę mieć tylko nadzieję, że Witek mając więcej wiedzy wziął tę możliwość pod uwagę podejmując decyzję o stworzeniu bazy.\nCo oznacza takie rozumowanie? Że co? Że użytkownik zanim zadeklaruje chęć pomocy, chwaląc się, że posiada wykazy, książki, zdjęcia, jakieś inne źródła, powinien się najpierw 3 razy zastanowić, bo a nuż za dużo osób będzie mu potem zawracało głowę?\nCzłowieku, gdybym miał iść za Twoim tokiem myślenia powinienem zamknąć forum, dać sobie spokój z zadawaniem pytań "jaki chcielibyście portal/forum", "jaką chcielibyście bazę" bo za dużo mnie to będzie kosztowało czasu i być może, parafrazując, "nie znajdę czasu by na nie odpowiadać bez uszczerbku w pracy nad innymi projektami"?\nNa koniec mam propozycję. Skoro tak tryskasz propozycjami, zaproponuj uniwersalny dla każdej parafii (musi być uniwersalny bo to struktura tabeli) układ zasobów parafialnych, uwzględniając wszystkie problemy związane z księgami jak: brak chronologii zapisów w księgach i wymieszanie zapisów w księgach, przeplatanie zapisów U, S i Z w przeróżnisty sposób ze sobą. Uwzględnij też informację o mikrofilmach oraz fakt fotografowania części ksiąg na "końcówkach" filmów, uwzględnij miejsca przechowywania ksiąg i filmów biorąc pod uwagę rozbicie zbiorów między archiwami. Jeśli uda Ci się to złożyć w sensowną całość poproszę o przykładową tabelkę w excelu.\nPost autor: jaco3570 » czw sty 22, 2009 2:05 am\nTo ja dorzucę parę słów. Nie wiem, zastanawiam się nad tym, czy jest sens w sposób dokładny opisywać parafię w postaci historycznej. Trzeba by dokładnie przeczesać kroniki i opisy parafii. Wiele takich informacji zawartych jest na stronach internetowych diecezji, a zwłaszcza opisów parafii. Każda diecezja, a przynajmniej te, które znam, wydaje co jakiś czas roczniki lub też w obszerniejszej formie książki adresowe z opisem parafii.\nPodłączenie do Wiki - jest jakimś wyjściem, ale jak uczy praktyka i życie Wikipedia ma to do siebie, że wiele wpisów "domorosłych" uczonych powoduje wiele nieścisłości delikatnie mówiąc. Poza tym w necie istnieje baza parafii prowadzona bodajże przez serwis księży Salwatorianów.\nJak dla mnie istotnymi danymi - jako poszukującego amatora historii rodziny - są informacje o księgach, od jakich lat istnieją, gdzie są przechowywane i czy są / były / będą indeksowane. Oczywiście przydał by się też kontakt do osoby (osób), które się tym zajmują. Podanie adresu i namiarów kontaktowych na parafię nie zaszkodzi.\nJeszcze jedna uwaga, której nie zauważyłem. Warto by przy podziale terytorialnym - czyli przynależności parafii do diecezji - zwrócić uwagę na istotny szczegół. Mianowicie co jakiś czas (1925, 1995 - tak na gorąco) zmieniały się terytoria diecezji i pojawiały się nowe. Jest to o tyle ważne, że zmiana przydziału parafii do diecezji nie niesie ze sobą przeniesienia ksiąg, które są w archiwum diecezjalnym. Może to powodować niepotrzebne problemy. Przykładem jest choćby diecezja Płocka - znana mi najbardziej - miała wiele zmian terytorialnych, zaś księgi z parafii będących już w innych diecezjach nadal pozostają w Archiwum Diecezjalnym.


Afera Tomasza Lipca (2007) – Blisko Polski\nAfera Tomasza Lipca.\nTomasz Lipiec, były chodziarz i olimpijczyk, od 2005 roku był ministrem sportu w rządzie Prawa i Sprawiedliwości. Na początku 2007 roku stwierdzono korupcyjne układy w zarządzanym przez niego stołecznym OSiR, a potem podległym mu Centralnym Ośrodku Sportu. 2 lipca 2007 roku CBA zatrzymało pod zarzutem korupcji przy budowie Stadionu Narodowego dyrektorów Centralnego Ośrodka Sportu, którzy przyznali się do winy. Premier Jarosław Kaczyński wezwał w związku z tym Tomasza Lipca na wyjaśnienia.\nDymisji Lipca żądała PO i zapowiedziała 4 lipca 2007 roku, że złoży w Sejmie wotum nieufności dla ministra sportu Tomasza Lipca, jeśli ten nie zostanie zdymisjonowany. 9 lipca 2007 roku Tomasz Lipiec sam podał się do dymisji, a premier Jarosław Kaczyński ją przyjął. Tego samego dnia prezydent Lech Kaczyński odwołał go z urzędu.\n27 października 2007 roku Tomasz Lipiec został zatrzymany przez CBA pod zarzutem m.in. przyjęcia korzyści majątkowej oraz uzależnienia wykonania czynności służbowych od otrzymania korzyści majątkowej. Sprawa dotyczyła śledztwa w sprawie korupcji w Centralnym Ośrodku Sportu. Nadzorem policyjnym została objęta też żona ministra, która została oskarżona o nakłanianie świadków do składania fałszywych zeznań.\nZatrzymanie Tomasza Lipca wzbudziło wiele kontrowersji. Twierdzono, że do zatrzymania ministra dojść miało wkrótce po jego dymisji, a nie jak miało to miejsce tuż po wyborach parlamentarnych. Decyzję o aresztowaniu miała wtedy zablokować ówczesna prokurator okręgowa w Warszawie Elżbieta Janicka. Postępowanie prokurator wiązano ze zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi. Sprawę tę wyjaśniała m.in. sejmowa komisja śledcza ds. nacisków na służby specjalne.\n17 kwietnia 2012 roku Tomasz Lipiec został skazany na 3,5 roku więzienia. Otrzymał również zakaz zajmowania stanowisk publicznych przez 10 lat. Był on pierwszym w III RP ministrem skazanym za korupcję. Wcześniejszym oskarżonym mimo dowodów skutecznie udawało się unikać skazania przez sąd.


HBL napisał/a komentarz do Transferowy hit! Blaz Janc w Vive Tauronie Kielce\nPo co te przepychanki ? Każdy wie że to transfer marzenie !! Chłopak jest geniuszem piłki ręcznej. W wieku 19-20 lat gra jak najwyższej klasy rutyniarz.\nGdyby jakimś cudem znalazł się w Płocku orgazm dosięgnąłby Antarktydy.\nCieszmy się bo jest z czego. Trafiają do nas najlepsze diamenty młodej piłki ręcznej - Ivic, Dujszebajew, Janc... a to nie koniec. Viva Kielce !!!!!!!\n4 lata temu | 6 odpowiedz (8 komentarzy w tej dyskusji)\nHBL napisał/a komentarz do Dramat! Mariusz Jurkiewicz nie zagra na mistrzostwach świata\nCzy to jakieś fatum ??!! Ilość pecha to my chyba wyczerpaliśmy na dekadę. !!\nNaprawdę ciężko pisać i komentować !! Ogromny pech !!\nSelekcjoner kadry spędza z graczami max 2 miesiące rocznie, z czego połowa czasu to granie turniejowe.\nRozumiem, że dla Ciebie forma Reichmanna to zasługa Sigurdssona, a nie Dujszebajewa? Zobacz co grał Tobias gdy przychodził do VTK, a co jest teraz.\nTrwałe podniesienie poziomu zawsze odbywa się poprzez zmiany systemowe, tj. poprawę szkolenia i rozwój ligi. W innym wypadku trzeba liczyć na rodzynki, których się nie da spieprzyć średnim szkoleniem, jak np. Syprzak, czy Bielecki.\nZgadzam się z "into the vortex".\nW Polsce jest 20 tysięcy zarejestrowanych szczypiornistów.\nW Danii 300 tysięcy, w Niemczech 1 milion. Boom na dyscyplinę trwa dopiero u nas od 8-9 lat, więc prawdopodobnie minie trochę czasu do zbioru plonów sławnego pokolenia 80'.\nHerr Rojewski to nie będzie pracował z żadnym selekcjonerem, wraz zakończeniem się Euro w Polsce po prostu nie czuje już potrzeby "przeżywania przygody z reprezentacją Polski".


Człowiek z magicznym pudełkiem | Kurier Poranny\nCzłowiek z magicznym…\nJerzy Doroszkiewicz 25 października 2017, 7:45\nBodo Kox nakręcił film reklamowany jako romans science fiction. Ale „Człowiek z magicznym pudełkiem” to fikcja bliższa wizjom Konwickiego, Szulkina i Andrejewa.\nBodo Kox to Polak i polskim kinem i literaturą nasiąkał od urodzenia. A że w tej materii, mimo peerelowskich ograniczeń działo się wiele, i na wysokim poziomie, trudno się zatem dziwić, że odniesień do twórczości z tamtych lat w „Człowieku” można znaleźć mnóstwo. Ot choćby Warszawa roku 2030. Absolutnie wizjonerska, a jednocześnie jakże bliska rozpadającemu się, murszejącemu miastu z „Małej apokalipsy” Konwickiego. Ten świat miesza się z pomysłami z „Wojny światów – następnego stulecia” Piotra Szulkina. Tam niezapomnianym bohaterem był Roman Wilhelmi, tu absolutnie ściągającym uwagę jest wycofany, a posągowo wyrzeźbiony Piotr Polak. Tam wszystkich ścigała telewizja, tu dopadają spersonifikowane reklamy. A już postaci żołnierzy i służb specjalnych – jakby żywcem przeniesione z szulkinowskiej wizji, wzbogaconej o doświadczenie walki z terroryzmem.\nBo też i ten wątek pojawia się w epickiej scenie seksu na jednym z ostatnich pięter korporacyjnego wieżowca. Tu „Wstyd” miesza się z atakiem z 11 września i jeszcze kilkoma innymi wizjami światowego kina. Ale to wszystko, także dzięki zdjęciom Arkadiusza Tomiaka i Dominika Danilczyka rewelacyjnie trzyma się wizji reżyserskiej. Główny bohater momentami kojarzy się też z Janem Zaleskim z „Czułych miejsc”, filmu, który w roku 1980 przyciągał nie tylko orwellowską wizyjnością ale i ostrymi scenami erotycznymi z piękną Hanną Dunowską, późniejszą Justyną w „Bez końca”. Tu fantastycznie sprawdza się w roli kobiety wampa Olga Bołądź. Są też w „Człowieku” mrugnięcia okiem do „Powrotu do przyszłości”, „Blade Runnera”, ale i „Hiszpanki”. I świetne autorskie kino z urzekającą – zwłaszcza w wyciskającym łzy zakończeniu – włoską nostalgią.\n„Człowiek z magicznym pudełkiem” jednych znudzi, innych rozczaruje, może ktoś uroni łzę, bo to także klasyczny melodramat, ale wierzę że spotka los podobny „Córkom dancingu”. Bo mimo rozlicznych odniesień, nikt w świecie nie podrobi nam naszego Pałacu Kultury i naszych ruin. Oraz piosenki „Pierwszy siwy włos”.


Komu są potrzebne plan dnia i rytuały? – Radość bycia rodzicem\nNa forach i grupach „mamowych” co i rusz pojawiają się pytania dotyczące ilości drzemek czy pory kładzenia spać. Wiele młodych mam narzeka, że ich kilku – kilkunasto miesięczne dzieci chodzą spać o 22, 23 a czasami nawet 24. Inne żalą się, że nic nie mogą zaplanować, bo dziecko co i rusz zasypia o różnej porze, jest marudne lub je różne ilości pokarmów w zależności od dnia. I o ile nie są to problemy związane ze zdrowiem dziecka, dla każdej z tych mam mam jedną radę… Wprowadzenie planu dnia i rytuałów.\nKtoś może powiedzieć, że ja miałam łatwiej, bo przez 4 miesiące w szpitalu Marianka przyzwyczaiła się do stałych pór jedzenie i innych rzeczy. Może i trochę tak, ale nie do końca. Dom i wszystko inne było dla Niej nowością i na początku wcale nie funkcjonowała jak w szpitalu, może poza jedzeniem. Ale przecież to akurat ja kontrolowałam. To wprowadzony przeze mnie plan dani i rytuały z tym związane sprawiły, że już od dłuższego czasu Marianka idzie spać między 19:30, a 20:00.\nKiedy zacząć wprowadzać plan dnia? Od początku. Oczywiście zaraz po powrocie ze szpitala najpierw trzeba poznać swoje dziecko. Czego potrzebuje, jakie jest. A dopiero później, po kilku dniach wprowadzać stałości. I to niezależnie czy jest karmione piersią czy z butelki, czy śpi w swoim łóżeczku czy rodzicami. Plan jest potrzebny i dla dziecka i dla rodzica.\nDziecko dzięki planowi i rytuałom czuje się bezpieczne. Wie co po czym następuje. Wie czego może się spodziewać. Porządkuje to jego świat, który wydaje się mu taki obcy i nieprzyjemny. Stałość zawsze wprowadza poczucie bezpieczeństwa. Rodzice dzięki planowi też mają szansę poczuć się bezpiecznie. Wiedzą co po czym mają robić, do czego się przygotować.\nWarto pamiętać, że plan dnia jest stały, ale powinien być dostosowany do potrzeb dziecka i jeśli ono się zmienia, plan też powinien ulec zmianie. My zmienialiśmy plan kilka razy. Jeśli widzieliśmy, że coś nie odpowiada Mariance szukaliśmy rozwiązań. Zamienialiśmy kolejność kąpieli i jedzenia, spacerów i drzemki. Jak miała niespełna rok zauważyliśmy, że pora spania się Jej wydłuża przez co jest markotna i gorzej śpi. Zrezygnowaliśmy z popołudniowej drzemki i wszystko się ułożyło. Kiedy zamiast jeść o 23 (jadła przez sen) zaczęła się wybudzać i marudzić – zrezygnowaliśmy z tego karmienia, przesuwając lekko poranne. I właśnie na tym polega dobry plan dnia – odpowiada potrzebom dziecka.\nCzym są rytuały? To właśnie czynności, które wykonujemy w tej samej kolejności, w taki sam sposób. Zwłaszcza te przed snem, które pozwalają się wyciszyć, pomagają dzieciom spokojnie pójść spać.\nA jeśli do tej pory nie mieliśmy planu dnia? To czas najwyższy zmierzyć się z tym. Z doświadczenia wiem, że trudniej przeżywają to rodzice niż dzieci. A im młodsze tym łatwiej. Przeważnie stawiają opór 3 – 4 dni, starsze do tygodnia. Ale jeżeli czują w tym naszą stanowczość, a jednocześnie miłość i wsparcie, szybko odnajdą się w nowej rzeczywistości.\nPamiętajmy, że plan dnia powinien zawierać nie tylko pory spania i jedzenia, ale również czas na aktywność, zabawy na świeżym powietrzu czy spacer, nie powinno zabraknąć też momentu na zabawę swobodną (dotyczy to wszystko również maluszków).\nPlan dnia porządkuje nasze życie, ale daje też szansę na dobrą zabawę i spontaniczność. Pozwala nam i naszym dzieciom poczuć się bezpiecznie i nie być zmęczonym. A co za tym idzie cieszyć się z bycia razem.


Politycy PiS-u chcą wycofania się Grzegorza Schetyny z pomysłu zlikwidowania CBA – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Politycy PiS-u chcą wycofania się Grzegorza Schetyny z pomysłu zlikwidowania CB...\nFunkcjonariusze CBA zatrzymali wczoraj prominentnego polityka PO Artura W. tuż po przyjęciu 200 tys. zł łapówki. To burmistrz warszawskiej dzielnicy Włochy. Według CBA mężczyzna wziął pieniądze od znanego dewelopera. Artur W. usłyszał już zarzut przyjęcia korzyści majątkowej. Miała to być zapłata za przychylność w załatwianiu decyzji administracyjnych procedowanych w Urzędzie Dzielnicy.\nPolityk nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień. Sprawa niewątpliwie może zaszkodzić politykom PO. Poseł-elekt Radosław Fogiel, zastępca rzecznika PiS-u, przypomina w tym kontekście podejście PO do samego CBA.\n– To również w bardzo nieciekawym świetle stawia przedwyborcze wypowiedzi Grzegorza Schetyny, który postulował o likwidację CDA. Mam nadzieję, że wycofa się ze swoich słów, bo inaczej mielibyśmy wrażenie, że dlatego postulował o likwidację CBA, żeby funkcjonariusze tego biura nie łapali na gorącym uczynku funkcjonariuszy PO – wskazuje Radosław Fogiel.\nArtur W. został zwieszony w prawach członka Platformy Obywatelskiej. PiS oczekuje jednak, że mężczyzna zostanie wyrzucony z Platformy oraz odwołany z funkcji burmistrza.\nNa początku listopada planowana jest sesja Rady dzielnicy Włochy w sprawie odwołania Artura W. Wniosek taki złożył prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski.\nTagi: CBA, Grzegorz Schetyna, Prawo i Sprawiedliwość\nPentagon ogłosił szczegóły porozumienia z firmą Lockheed Martin SN: kolejne dwa protesty wyborcze PiS pozostawione bez dalszego biegu


Wpływaj na władze - uchodzcy.info\nStrona główna → Wpływaj na władze\nChcąc angażować się w pomoc uchodźcom, warto myśleć o tym, jak wpływać na lokalną władzę. Po co i w jaki sposób to robić?\nWpływanie na władzę z pozoru może wydawać się stratą czasu – kontakt z nią przypominać może odbijanie się od ściany, a wiele spraw można przecież załatwić oddolnie, bez udziału urzędników.\nW praktyce jednak okazuje się, że w wielu sytuacjach potrzebne jest wsparcie, a czasami konkretne decyzje ze strony władz. Można na własną rękę prowadzić kampanię społeczną przeciwko mowie nienawiści, ale jeśli chcemy przeprowadzić zajęcia w lokalnych instytucjach (szkołach, domach kultury), potrzebna będzie zgoda ich kierownictwa, a czasami odpowiedniego wydziału w urzędzie miasta czy gminy. Jeśli chcemy działać na rzecz integracji uchodźców, którzy przebywają na terenie naszego samorządu, z mieszkańcami – choćby organizując wydarzenie z ich udziałem podczas oficjalnej imprezy – również potrzebne nam będzie wsparcie lokalnych władz. Jeśli wiemy, że w naszej miejscowości ma się odbyć demonstracja antyuchodźcza, możemy próbować zwrócić się do władz o jej zakazanie, o ile istnieją do tego podstawy prawne.\nDlatego planując konkretne działanie na rzecz uchodźców, warto wziąć pod uwagę, na którym etapie będziemy potrzebowali wsparcia władz. I odpowiednio wcześniej zaplanować, jak do nich dotrzemy i co dokładnie chcemy uzyskać.\n– Władze potrzebują czasu\nO ile oddolną inicjatywę można zorganizować szybko, o tyle władze zwykle potrzebują czasu, aby podjąć jakiekolwiek decyzje. Dlatego warto wcześniej zaplanować, jakie oficjalne kroki musimy podjąć, by osiągnąć nasz cel – a przede wszystkim, aby oczekiwanie na decyzję organów administracji nie spowolniło, czy wręcz nie zablokowało naszych działań.\n– Procedury są ważne\nNikt nie lubi procedur, bo kojarzą się z formalnościami i odbierają energię do działania. Jeśli jednak chcemy załatwić coś z władzami, musimy mieć na względzie, że nie mogą one postępować inaczej niż wedle procedur. Procedury mogą zresztą być ważne także i dla nas – bo wiele z nich tak naprawdę zmusza władze lokalne do zajęcia się naszą sprawą i nie pozwala zignorować naszych żądań czy propozycji.\nDlatego warto poznać kilka narzędzi, jakie każdy obywatel ma do dyspozycji. Oto one:\n– Napisz petycje\nPetycja to prośba obywateli, kierowana do władz na piśmie. W formie petycji możemy poprosić władze np. o zajęcie stanowiska w interesującej nas kwestii czy podjęcie (lub wycofanie się z) konkretnej decyzji. Co bardzo istotne, dzięki działającej od 2015 roku ustawie o petycjach, złożona przez obywateli petycja nie może pozostać bez odpowiedzi i musi być przez władze upubliczniona na stronie internetowej. Ustawa przewiduje, że petycja „powinna być rozpatrzona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia jej złożenia” (art. 10 ust. 1). Co równie ważne, władze mają obowiązek „bezzwłocznie” umieścić petycję na ogólnodostępnej stronie internetowej i na bieżąco aktualizować informacje o działaniach związanych z jej rozpatrywaniem. Ma to zasadnicze znaczenie, ponieważ daje nam narzędzie do nagłaśniania ewentualnej zwłoki i opieszałości władz.\nSzczegółową instrukcję, jak złożyć petycję, znajdziesz na stronie ngo.pl\n– Uzyskaj informację\nZanim zwrócimy się do władz z prośbą (petycją), powinniśmy najpierw zasięgnąć pełnej informacji o tym, jakie działania już podejmują one w danej sprawie. Dzięki temu unikniemy domagania się czegoś, co już zostało zdecydowane. Możemy też dowiedzieć się o nienagłośnionych decyzjach, przeciw którym warto zaprotestować. Czasem upublicznienie informacji o działaniach władz może samo w sobie być celem naszej akcji – na przykład kiedy chcemy ujawnić, że władze podejmują decyzje, które w jakiś sposób dyskryminują uchodźców przebywających na terenie naszej miejscowości. Warto pamiętać, że dostęp do informacji o działaniach władz to nie błahostka, ale jedno z praw człowieka uznawanych przez np. ONZ. A zatem w demokratycznym kraju udzielanie przez władze informacji o swoich działaniach powinno być standardem.\nAby dowiedzieć się, jakie konkretnie decyzje władze podjęły w interesującej nas sprawie, powinniśmy zacząć od przeczytania Biuletynu Informacji Publicznej (BiP) – zwykle dostępnego online. Jeżeli jednak interesujących nas komunikatów nie znajdziemy w BiP-ie, możemy napisać wniosek o udzielenie informacji publicznej. Prawo zobowiązuje władze do odpowiedzi na taki wniosek w ciągu 14 dni.\nPełną instrukcję jego przygotowania oraz odpowiedzi na wiele pytań związanych z procesem jej udostępniania można znaleźć na stronie Pozarządowego Centrum Dostępu do Informacji Publicznej\n– Weź udział w posiedzeniach rady\nKażdy obywatel ma prawo wstępu na posiedzenia tych organów władzy, które są wybierane w powszechnych wyborach. Oznacza to, że jeśli chcesz wejść na spotkanie rady gminy czy miasta, gdy akurat dyskutowany będzie na niej temat dotyczący uchodźców (ale też każdy inny), to nikt nie może ci tego zabronić. Co więcej, masz prawo do tego, aby nagrywać takie spotkanie, a nagranie udostępnić w internecie.\nDlaczego to ważne? Sam dostęp do posiedzenia rady gminy nie wydaje się jeszcze sposobem wpływania na władze. W końcu nawet jeśli będziemy mogli zabrać głos czy zadać pytania radnym, ostateczne decyzje podejmą oni. W praktyce często okazuje się jednak, że sama obecność obywateli na takim posiedzeniu może wpłynąć na jego przebieg. To może studzić zapędy osób, które chciałyby podjąć pewne decyzje po cichu, licząc na to, że przebieg takiego posiedzenia nigdy nie zostanie upubliczniony. Dodatkowym argumentem może być fakt, że jest ono nagrywane i będzie dostępne w internecie. Dlatego jeśli wiemy, że na danym posiedzeniu rady czy komisji będzie omawiany ważny dla naszej działalności temat, powinniśmy starać się tam pojawić.\nWymienione powyżej formy wpływania na władzę mają umocowanie w prawie. Istnieje jednak wiele innych sposobów, aby zainteresować mocodawców daną sprawą, uzyskać ich przychylność i w konsekwencji być może także zdobyć wpływ na podejmowane przez nich decyzje.\n– Zorganizuj publiczną debatę z udziałem władz\nJeśli temat uchodźców jest w jakikolwiek sposób dyskutowany w Twoim środowisku, ale gmina czy dzielnica nie podejmuje żadnych działań na ich rzecz, możesz zorganizować publiczną dyskusję i zaprosić na nią przedstawicieli władz. Nie ma oczywiście żadnej gwarancji, że takie zaproszenie przyjmą, ale jeśli postarasz się o odpowiednio prestiżowe miejsce debaty i o to, by wzięły w niej udział osoby uważane za autorytety, przedstawicielom władz z pewnością trudno będzie takie wydarzenie zignorować.\nZobacz, jak zorganizować udane spotkanie.\nPo co jednak debatować, skoro by pomóc uchodźcom, trzeba przede wszystkim działać? Czasem zdarza się, że niezobowiązujące słowa, które padną podczas takiej debaty, stają się punktem zaczepienia, do którego możesz się odwołać w kolejnych działaniach. Np. jeśli podczas debaty z ust przedstawiciela władz padnie stwierdzenie, że jest przychylny idei pomocy uchodźcom, trudniej będzie mu potem odmówić wsparcia w konkretnej akcji.\n– Zorganizuj manifestację. Zamanifestuj poparcie\nManifestacja nie musi oznaczać gwałtownego sprzeciwu i być wyłącznie protestem przeciwko czemuś – decyzji władz, negatywnym postawom społeczności itp. Możesz zorganizować manifestację właśnie po to, aby wyrazić swoje poparcie dla idei pomocy uchodźcom. Takie wydarzenie może odbić się szerokim echem w Twojej społeczności i sprawić, że inne osoby, które chciałyby się angażować, ujawnią się i bardziej ośmielą, poczują, że nie są same i że coś da się zrobić.\nOczywiście manifestacja może też sprowokować negatywne reakcje i ściągnąć ci na głowę hejterów. Sam musisz zdecydować, czy chcesz podjąć takie ryzyko. Na pewno powinieneś wziąć pod uwagę kwestię, czy jesteś (jesteście) w stanie zmobilizować do przyjścia na manifestację liczne grono ludzi. Jeśli jest ryzyko, że przyjdzie Was tylko garstka, może to być potraktowane jako dowód, że sprawa, w której się zebraliście, nie jest istotna.\nJeśli już zdecydujesz się na organizację manifestacji, zaproś na nią lokalne władze i poproś je o zabranie głosu. Nie musi to od razu oznaczać Twojego poparcia dla aktualnych władz, ale jeśli przyjdą, będzie to mocny argument za tym, że popierają propagowane przez Was idee.\nOrganizując manifestację, należy pamiętać o tym, by dopełnić wszystkich procedur, np. zgłosić ją z wyprzedzeniem do odpowiednich organów i zadbać o to, by była ona w pełni legalna. Szczegóły znajdziesz w tym rozdziale.\n– Zorganizuj akcję pisania listów lub maili\nPisanie listów do przedstawicieli władz (radnych, burmistrza, wójta, prezydenta miasta) to kolejny sposób, aby zwrócić uwagę na problem, którym się zajmujemy. Im więcej ich napiszemy, tym lepiej, chociaż żadna ich liczba nie oznacza, że władze muszą w jakikolwiek sposób zareagować – to kwestia wyłącznie ich dobrej woli. Mimo to organizowanie takiej akcji ma sens, bo pokazuje Waszą mobilizację i to, że potraficie skrzyknąć ludzi do działania.\nAkcja pisania listów może dotyczyć powstrzymania konkretnej decyzji (np. o deportacji czy o odmowie udzielenia pomocy jakiejś konkretnej osobie czy rodzinie) – listy będą wtedy symbolicznym wyrazem tego, że obywatele wstawiają się za kimś. Jest to forma bardzo atrakcyjna do przeprowadzenia w szkole – dzieci i młodzież jako niepełnoletni nie mogą podpisać się pod petycją, ale jak najbardziej mogą napisać list.\nTego typu akcję można zorganizować zarówno w internecie (przez wysyłanie e-maili), jak i w formie tradycyjnej. Tradycyjne listy mają o tyle większą siłę od listów elektronicznych, że samo ich przekazanie na ręce władz może stać się wydarzeniem, które przyciągnie uwagę mediów i zwróci uwagę całej społeczności na dany problem.\nO czym warto pamiętać, gdy chce się skutecznie wpływać na władzę?\n– Angażuj media\nNiezależnie od tego, jakie działanie podejmujesz, by wpłynąć na władze, będzie ono zdecydowanie bardziej skuteczne, jeśli napiszą o nim media. Brutalna prawda jest taka, że każda władza jest czuła na to, o czym się aktualnie mówi, i prędzej zajmie się tematami, które zostaną nagłośnione. Przedstawiciele władz potrafią też zmieniać zdanie na dany temat w zależności od tego, w jakim świetle przedstawia się tę kwestię w prasie. Jeśli chcesz być skuteczny, musisz wziąć to pod uwagę i postarać się zainteresować lokalne media Twoim działaniem – petycją, manifestacją czy jakąkolwiek inną formą wpłynięcia na decyzje władz.\nPrzeczytaj wiecej o tym, w jaki sposób angażować media!\n– Wykorzystuj media społecznościowe\nPrzedstawiciele władz – zwłaszcza ci wybierani w wyborach powszechnych – coraz częściej korzystają z mediów społecznościowych, prowadząc publicznie dostępne profile. Podobnie większość samorządów i ministerstw ma swoje konta na Facebooku czy Twitterze. Prowadzenie takich kont wymusza interakcję z obywatelami – prowadzący taki profil straci wizerunkowo, jeśli będzie ignorował pytania użytkowników. Warto więc sprawdzić, kto z przedstawicieli interesujących Cię władz prowadzi takie konto i publicznie zadawać im pytania, oznaczając ich w swoich wpisach czy pisząc na ich tablicy. Oczywiście warto przy tym pamiętać, by nie być natrętnym i nie zostać „trollem”, bo to tylko zaszkodzi akcji.\n– Orientuj się, kto tu właściwie rządzi\n„Władza” to dość szerokie pojęcie, zanim więc zaczniesz naciskać „na władze”, warto dowiedzieć się, w zakresie czyich kompetencji znajduje się interesująca Cię kwestia i kto w związku z tym może ją rozstrzygnąć. W przypadku uchodźców wiele spraw może być powiązanych z edukacją i kulturą (wszelkiego rodzaju wydarzenia integracyjne), a być może także z działaniem urzędu odpowiedzialnego za opiekę nad nimi (np. nadzorującego pracę ośrodka dla uchodźców).\nWarto rozeznać się w tym, kto jest instancją decyzyjną – może to być burmistrz lub jego zastępca, który w gminie nadzoruje prace wydziału edukacji lub kultury, ale także wojewoda, który odpowiada za prace ośrodków dla uchodźców czy Urzędu ds. Cudzoziemców. Dobrze też dowiedzieć się, czy w interesującym Cię urzędzie są osoby odpowiedzialne za kontakty z mieszkańcami – może to być Centrum Komunikacji Społecznej czy choćby rzecznik prasowy urzędu. Takie osoby warto uwzględnić w swoich działaniach. Najczęściej decyzje i tak zależą od ludzi stojących wyżej: burmistrzów, prezydentów miast czy wójtów gmin. Ale naciskanie na tych na niższych szczeblach urzędniczej drabiny ma sens, ponieważ to oni często są odpowiedzialni za opracowywanie dokumentów, które burmistrzowie de facto tylko podpisują.\n– Bądź cierpliwy i nieustępliwy. Nie poddawaj się\nPamiętaj: każdy Twój list, petycja, manifestacja czy inna forma nacisku na władze nie pozostaje bez śladu. To element demokracji w Twojej społeczności. Z każdym kolejnym działaniem w danej sprawie władze zaczynają coraz wyraźniej orientować się, że ta sprawa jest dla mieszkańców ważna. Nawet jeśli nie od razu uda Ci się osiągnąć to, co sobie zaplanowałeś, to możesz być pewien, że kropla drąży skałę. Jeśli nie teraz, to przy najbliższych wyborach władze mogą przypomnieć sobie o Tobie i – co najważniejsze – o sprawie, o którą walczysz. Możesz być pewien, że nawet jeśli nie odpowiedzą na list, to zwracają uwagę na każdego, kto jest aktywny w swojej społeczności i konsekwentnie dąży do celu. A osoby, które wymagają czegoś od władz częściej niż tylko przed wyborami, łatwiej zyskują szacunek całej społeczności jako ci, którzy nie boją się wychylać.


I ACa 578/13, Wartość dowodowa dokumentu prywatnego. - Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku\nI ACa 578/13, Wartość dowodowa dokumentu...\nOpublikowano: LEX nr 1448495\nWartość dowodowa dokumentu prywatnego.\nPrzewodniczący: Sędzia SA Jadwiga Chojnowska (spr.).\nSędziowie SA: Elżbieta Borowska, Beata Wojtasiak.\nSąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa H. D. i E. D. przeciwko W. Ż. (1) i S. Ż. (1) o zapłatę na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt I C 80/12:\nzasądza od W. Ż. (1) na rzecz E. D. i H. D. kwotę 234.600 (dwieście trzydzieści cztery tysiące sześćset) złotych z ustawowymi odsetkami od 17 stycznia 2012 r. oraz kwotę 18.947 (osiemnaście tysięcy dziewięćset czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;\nzasądza od W. Ż. (1) na rzecz powodów kwotę 17.130 (siedemnaście tysięcy sto trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej.\nE. D. i H. D. wnieśli o zasądzenie solidarnie od W. Ż. (1) i S. Ż. (1) kwoty 234.600 zł z ustawowymi odsetkami. Podali, że w związku z zawartą przez strony w dniu 7 grudnia 2011 r. umową przedwstępną sprzedaży nieruchomości, położonej w O. przy ul. (...), przekazali pozwanym zadatek w kwocie 84.600 zł oraz zaliczkę w kwocie 65.400 zł. Pozwani jednak nie przystąpili do zawarcia umowy przyrzeczonej, a zatem zobowiązani są do zwrotu otrzymanych kwot, w tym zadatku w podwójnej wysokości.\nSąd Okręgowy w Olsztynie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 23 stycznia 2012 r. uwzględnił roszczenie pozwu w całości.\nW. i S. małżonkowie Ż. w sprzeciwie od tego nakazu zapłaty wnieśli o oddalenie powództwa. Twierdzili, że rzeczywiście została sporządzona umowa przedwstępna sprzedaży nieruchomości położonej w O. przy ul. (...), tym niemniej wcześniej uzgodniono, że kupujący przejmą spłatę kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez pozwanych w Banku (...) w wysokości 558.787,26 zł oraz dodatkowo zapłacą 800.000 zł. Pomimo to treść umowy została zmieniona bez ich wiedzy, a nadto wpisano w niej kwotę zadatku i zaliczki, których w rzeczywistości oni nie otrzymali. Pozwana dodała też, że podpisując umowę nie czytała jej wcześniej, ani nie otrzymała egzemplarza dla siebie. Podnosiła też, że to faktycznie powodowie zrezygnowali z podpisania umowy sprzedaży nieruchomości, gdy dowiedzieli się, iż podatek VAT od wartości całej nieruchomości wynosić będzie 300.000 zł.\nWyrokiem z 18 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie oddalił powództwo. Orzeczenie to zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne.\nW. Ż. (1) i S. Ż. (1) są właścicielami nieruchomości przy ul. (...) w O., składającej się z działek o nr ewidencyjnym (...) o powierzchni 0,0565 ha, dla której Sąd Rejonowy w Olsztynie VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) oraz nieruchomości miejskiej o nr ewidencyjnych (...) o powierzchni 0,0094 ha, dla których Sąd Rejonowy w Olsztynie VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...). Nieruchomość jest zabudowana budynkiem wolnostojącym, dwubryłowym, dwukondygnacyjnym, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza - piekarnia oraz znajduje się sala sprzedaży sklepu spożywczego wraz z rampą oraz część mieszkalna - łącznie około 500 m (2).\nW. i S. małżonkowie Ż., jako wspólnicy spółki cywilnej Firma (...) s.c. S. i W. Ż., J. N. prowadzą wraz z córką J. N., działalność gospodarczą, której przedmiotem jest produkcja pieczywa, sprzedaż chleba, ciast i wyrobów piekarniczo-cukierniczych, produkcja wyrobów ciastkarskich świeżych.\nW dniu 7 grudnia 2011 r. E. D. i H. D. zawarli z W. Ż. (1), działającą w imieniu własnym oraz męża (na podstawie pełnomocnictwa notarialnego, które nie zostało dołączone do umowy) umowę przedwstępną sprzedaży tej nieruchomości za kwotę 800.000 zł. Z § 3 wynikało, że w dniu 26 września 2011 r. kupujący (powodowie) zapłacili sprzedającym (pozwanym) kwotę 84.600 zł tytułem zadatku w rozumieniu art. 394 k.c. oraz w dniu 12 listopada 2011 r. kwotę 65.400 zł tytułem zaliczki na poczet ceny. Ustalono też, że kwota 650.000 zł zostanie zapłacona sprzedającym w terminie 7 dni od daty zawarcia umowy przyrzeczonej.\nWcześniej, tj. w dniu 26 września 2011 r. strony zawarły umowę przedwstępną tej samej nieruchomości, zaś w dniu 12 listopada 2011 r. aneks do tej umowy przedwstępnej. Umowa z dnia 7 grudnia 2011 r. miała być tekstem jednolitym do obu wcześniejszych umów.\nPismem z 27 grudnia 2011 r. powodowie poinformowali pozwanych, że do zawarcia umowy przyrzeczonej ma dojść w tym samym dniu o godzinie 14.00 w Kancelarii Notarialnej J. K. Pozwani nie stawili się do zawarcia umowy, wobec czego został spisany w formie aktu notarialnego protokół stawiennictwa jednej i niestawiennictwa drugiej strony.\nW okresie od 16 listopada 2011 r. do 16 lutego 2012 r. S. Ż. (1), był poddawany intensywnemu leczeniu z powodu udaru niedokrwiennego mózgu z niedowładem połowicznym lewostronnym oraz z powodu napadowego migotania przedsionków serca, przy współistnieniu innych poważnych schorzeń.\nPodał, że zawarta przez strony umowa przedwstępna sprzedaży nieruchomości z dnia 7 grudnia 2011 r. była nieważna, gdyż nie zawierała wszystkich istotnych postanowień umowy przyrzeczonej (art. 389 § 1 k.c. w zw. z art. 58 k.c.), gdyż z jej treści nie wynikało jaka w rzeczywistości jest cena sprzedaży nieruchomości. Zauważył, że w umowie z dnia 26 września 2011 r. została ona ustalona na 700.000 zł, zaś w umowie z dnia 7 grudnia 2011 r. na 800.000 zł. Zauważył też, że w umowach tych rozbieżnie został określony termin zapłaty pozostałej części ceny poza kwotą zaliczki na poczet ceny i zadatku.\nWskazał też, że nieważność tej umowy wynika z tego, że nie została faktycznie zawarta przez wszystkie wskazane nią strony. Reprezentująca S. Ż. (2) jego żona nie dysponowała bowiem pełnomocnictwem udzielonym jej przez męża.\nNiezależnie od powyższego, Sąd zauważył, że powodowie nie wykazali również, iż w rzeczywistości doszło do przekazania pozwanym kwoty 84.600 zł tytułem zadatku i kwoty 65.400 zł tytułem zaliczki. Uznał, że okoliczności tej w żaden sposób nie udokumentowali, zaś oświadczenie pozwanych o tym fakcie zawarte w umowie przedwstępnej - zdaniem Sądu - nie jest dowodem wystarczającym dla udowodnienia faktycznej zapłaty tych kwot. Zaznaczył, że umowa przedwstępna była trzykrotnie zmieniana, a jej ostateczna treść nie odpowiada zapisom wcześniejszych umów.\nW podsumowaniu rozważań Sąd wskazał, że wiarygodne są twierdzenia pozwanej W. Ż. (1) co do tego, iż faktycznie inne były uzgodnienia stron co do treści umowy przyrzeczonej. Celem pozwanych było bowiem uwolnienie się od zadłużenia i dodatkowo jeszcze otrzymanie godziwej zapłaty za nieruchomość, czego nie gwarantowała umowa z dnia 7 grudnia 2011 r. Zgodnie z jej zapisami, pomimo sprzedaży nieruchomości, pozostaliby nadal z długami, bez miejsca do zamieszkania oraz prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej.\nApelacje od tego wyroku wnieśli powodowie, którzy zarzucili Sądowi I instancji:\n- naruszenie art. 389 k.c. i art. 58 k.c. przez błędne przyjęcie, że łącząca strony umowa przedwstępna jest nieważna z powodu braku prawidłowej reprezentacji S. Ż. (2) oraz braku istotnych postanowień umowy przyrzeczonej;\n- naruszenie art. 60 k.c. przez dokonanie wadliwej wykładni oświadczeń woli stron umowy przedwstępnej;\n- art. 6 k.c. przez przyjęcie, że nie przedstawili dowodu uiszczenia pozwanym kwoty zadatku i zaliczki, pomimo że oświadczenie o tym zostało zawarte w umowie przedwstępnej;\n- naruszenie art. 233 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. przez pominięcie złożonego przez pozwanych w umowie przedwstępnej oświadczenia o otrzymaniu zaliczki i zadatku;\n- poczynienie ustaleń sprzecznych z zebranymi dowodami i przyjęcie, że: umowa przedwstępna jest nieważna, nie wykazali oni przekazania pozwanym zaliczki i zadatku oraz, że to z ich winy nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej.\nWnosili o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa.\nNa etapie postępowania apelacyjnego zmarł S. Ż. (1). Na wniosek strony powodowej o zobowiązanie pozwanej do wskazania następców prawnych W. Ż. (1) podała, że będzie występować w sprawie sama.\nWstępnie wskazać należy, że powodowie domagali się zwrotu zadatku (w podwójnej jego wysokości) oraz zaliczki. W celu wykazania zasadności swoich roszczeń przedłożyli, dołączając do pozwu, umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości położonej w O. przy ul. (...) z dnia 7 grudnia 2011 r., a następnie, z uwagi na treść sprzeciwu, umowę z 26 września 2011 r. i aneks do tej umowy z dnia 12 listopada 2011 r. dotyczącą tej samej nieruchomości. Twierdzili jednocześnie, że umowa przedwstępna z 7 grudnia 2011 r. miała być tekstem jednolitym wcześniejszej umowy i aneksu do niej.\nWszystkie te dokumenty zostały podpisane przez W. Ż. (1), działającą w imieniu własnym oraz współmałżonka S. Ż. (1), w oparciu o udzielone jej pełnomocnictwo.\nW związku z tym podkreślenia wymaga, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2004 r., IV CK 474/03, OSNC z 2005, Nr 6, poz. 113), dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie, a więc korzysta z domniemania autentyczności oraz z domniemania, iż zawarte w nim oświadczenie złożyła osoba, która go podpisała.\nZaznaczyć przy tym należy, że dokument prywatny jest jednym z dowodów wymienionych w kodeksie postępowania cywilnego i podlega ocenie tak, jak wszystkie inne dowody. Podobnie, jak w wypadku innych dowodów, Sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywnie zasługuje na wiarę, czy nie.\nNie można jednak zapominać, że dokument jest uważany za najbardziej "pewny" środek dowodowy. W systematyce Kodeksu postępowania cywilnego, w dziale zatytułowanym (...), dokumenty zostały wymienione na pierwszym miejscu, przed zeznaniami świadków, opinią biegłych, oględzinami, przesłuchaniem stron i innymi środkami dowodowymi (zarówno znanymi ustawie procesowej, jak również niewymienionymi w niej, lecz dopuszczalnymi z uwagi na otwarty katalog dowodów). Dlatego też powszechnie przyjmuje się, że dokument prywatny ma z reguły dużą wartość dowodową przeciwko osobie, od której pochodzi, natomiast dowód ten ma znacznie niniejszą moc dowodową, jeżeli miałby przemawiać na rzecz strony, która go sporządziła (por. wyrok Sądu Najwyższego z 3 października 2000 r. I CKN 804/98).\nPrzenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że niewątpliwie dokumenty w postaci przedłożonych przez powodów umów mają charakter dokumentu prywatnego w rozumieniu art. 245 k.p.c., a co za tym idzie korzystają z domniemania autentyczności oraz domniemania, że osoba, która dokument podpisała, złożyła zawarte w nim oświadczenie. W związku z tym za udowodnioną należało uznać okoliczność, że W. Ż. (1) złożyła oświadczenie o przyjęciu na poczet ceny sprzedaży nieruchomości zadatku w kwocie 84.600 zł oraz zaliczki w kwocie 65.400 zł.\nW ocenie Sądu Apelacyjnego zaoferowane przez powodów dowody były również wystarczające do przyjęcie, że w rzeczywistości doszło do przekazania pozwanej kwot wskazanych w umowach. Jak słusznie wskazują skarżący w apelacji obowiązujące przepisy prawa nie zawierają szczególnych regulacji nakazujących zachowanie szczególnej formy pokwitowania. Do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli (art. 78 § 1 k.c.).\nZwrócić też należy uwagę, że z treści zawartych przez strony umów wynika, że sporne wpłaty były dokonywane na rzecz pozwanych w formie gotówkowej. W takiej zaś sytuacji nie wydaje się, że do potwierdzenia takiej czynności konieczne było sporządzanie dodatkowych poświadczeń, skoro w treści umów znajdowało się jednoznacznie brzmiące oświadczenie sprzedających.\nForma użyta przez strony umów niczym też nie odbiega od powszechnie stosowanych praktyk. Zazwyczaj bowiem wpłatę/odbiór środków finansowych kwituje się bezpośrednio w treści umów. Tego rodzaju pisemne potwierdzenie wykonania zobowiązania stanowi pokwitowanie (art. 462 § 1 k.c.), będące źródłem wynikającego z jego treści domniemania, że spełnione zostało świadczenia w nim wymienione. Wprawdzie - jak wskazano na wstępie - nie korzysta ono z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń, tym niemniej to na pozwanych jako mających w tym interes prawny, spoczywał obowiązek dowodzenia, że treść złożonych przez nich oświadczeń nie odpowiada stanowi rzeczywistemu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r. III CRN 65/82 LexPolonica nr 321180).\nTymczasem pozwani poza własnymi twierdzeniami nie zaoferowali żadnych dowodów pozwalających na przyjęcie, że w rzeczywistości nie otrzymali od powodów zadatku ani zaliczki. W odpowiedzi na pozew zaprzeczyli temu, jakoby otrzymali jakiekolwiek kwoty i w trakcie procesu konsekwentnie popierali to stanowisko, tym niemniej, w ocenie Sądu Apelacyjnego, twierdzeń tych nie sposób uznać za wiarygodne. Zauważyć bowiem należy, że zanim doszło do podpisania ostatecznej wersji umowy przedwstępnej, W. Ż. (1) oświadczenie o przyjęciu kwoty 84.600 zł złożyła w umowie z dnia 26 września 2011 r., co potwierdziła w aneksie do niej z dnia 12 listopada 2011 r. W aneksie pokwitowała także odbiór zaliczki w kwocie 65.400 zł. Przyjęcie tych kwot pokwitowała ostatecznie w umowie z dnia 7 grudnia 2011 r.\nSłuchana w charakterze strony zaprzeczyła zarówno otrzymaniu wskazanych kwot, ale również temu, że celem zawartych umów była sprzedaż należącej do pozwanych nieruchomości. Nie była jednak w stanie sensownie wskazać, jaki rzeczywiście przeświecał jej zamiar, ani też uzasadnić przyczyn złożenia oświadczeń takiej treści. Wziąwszy pod uwagę aktywność procesową pozwanej oraz długoletnie doświadczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej, uznać należało, że nie można zaliczyć jej do osób nieporadnych, ani nierozumiejących skutków zawieranych umów oraz składanych w ich ramach oświadczeń.\nDlatego też, w przekonaniu Sądu Apelacyjnego, twierdzenia pozwanej nie zasługują na wiarę, gdyż trudno sobie wyobrazić, aby już po zapoznaniu się z treścią umowy z dnia 26 września 2011 r. nie mogła zorientować się, że jej treść nie odpowiada rzeczywistej woli stron i zawiera oświadczenia nieodpowiadające prawdzie. Tymczasem pozwana, po upływie kolejnych dwóch miesięcy, zawarła aneks do umowy, a w miesiąc później, tj. w dniu 7 grudnia 2011 r., po raz kolejny własnoręcznie podpisała się pod oświadczeniem, z którego wynikało, że otrzymała od powodów kwotę 86.400 zł tytułem zadatku oraz 65.400 zł tytułem zaliczki. Oczywistym wydaje się, że gdyby pozwani nie otrzymali tych kwot, to nie przystąpiliby do kolejnych umów, albo próbowaliby ukształtować ich treść w sposób odpowiadający ich woli.\nSkoro zatem pokwitowanie nie wymaga zachowania innej formy niż pisemna, a pozwani nie wykazali, aby w okolicznościach sprawy istniała potrzeba wystawienia potwierdzenia w formie kwalifikowanej, ani również nie zaoferowali żadnych dowodów podważających prawdziwość oświadczeń złożonych przez W. Ż. (1), Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że nie zostało obalone domniemanie, iż powodowie spełnili świadczenie w postaci zapłaty pozwanym zarówno zadatku, jak i zaliczki.\nDowody zebrane w sprawie wskazują też, że strony łączyła umowa przedwstępna, określająca termin zawarcia umowy przyrzeczonej, oraz że umowa przedwstępna nie została wykonana, bowiem nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej. Umowę przedwstępną regulują przepisy art. 389 k.c. i 390 k.c., w myśl których umowa taka powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jedynie umowa niespełniająca tych wymagań jest nieważna. Tego rodzaju sytuacja nie zachodzi w rozstrzyganej sprawie.\nObowiązek oznaczenia istotnych postanowień umowy przyrzeczonej sprowadza się do określenia przez strony w umowie tych elementów, które wyznaczają minimalny zakres treści zamierzonej w przyszłości czynności prawnej, nazywany także koniecznymi składnikami umowy (por. bliżej Z. Radwański, Teoria umów, Warszawa 1977, s. 71-73 i 252-254 oraz tenże (w:) System prawa prywatnego, t. 2, s. 263 i 265).\nWbrew ocenie Sądu Okręgowego łącząca strony umowa przedwstępna z 7 grudnia 2011 r. zawierała wszystkie konieczne składniki umowy przyrzeczonej. Treść tej umowy nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, gdyż strony precyzyjnie opisały w niej nieruchomość mającą być przedmiotem transakcji (§ 1 umowy), termin zawarcia umowy przyrzeczonej (§ 4 ust. 2 umowy), jak również cenę sprzedaży (800.000 zł) oraz sposób jej zapłaty (§ 3 umowy). Brak zatem było podstaw do uznania tej umowy za nieważną.\nNie sposób też zgodzić się było z Sądem I instancji, że nieważność umowy wynikała z braku umocowania W. Ż. (1) do występowania w imieniu jej męża S. Ż. (2). Z treści umowy wynika, że pozwana posłużyła się stosownym pełnomocnictwem sporządzonym przez notariusza J. K. (Rep. A Nr (...)). Okoliczności tej pozwana nie tylko nie kwestionowała, ale co więcej potwierdziła udzielenie jej takiego pełnomocnictwa przez męża w złożonym sprzeciwie.\nBezspornym w sprawie jest też, że w zakreślonym w umowie terminie (do 31 grudnia 2011 r.) pozwani nie przystąpili do zawarcia umowy przyrzeczonej, w związku z czym w dniu 9 stycznia 2012 r. powodowie złożyli pisemne oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży nieruchomości. W związku z tym po stronie pozwanych, którzy nie wykonali zobowiązania umownego w postaci przeniesienia prawa własności nieruchomości, powstał obowiązek zwrotu kwot otrzymanych na poczet ceny sprzedaży, w tym zgodnie z art. 394 § 1 k.c. zadatku w podwójnej wysokości. Oznacza to zaś, że żądanie pozwu było w pełni uzasadnione.\nZaznaczyć jednak należy, że w trakcie trwania procesu, tj. w dniu (...) zmarł pozwany S. Ż. (2) (k. 355 - akt zgonu). Wezwana do wskazania następców prawnych zmarłego W. Ż. (3) złożyła oświadczenie, że w sprawie będzie występować sama (k. 354), w związku z czym dalsze doręczenia w sprawie były kierowane wyłącznie do niej.\nZ kolei na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. pełnomocnik powodów złożyła oświadczenie, że w związku ze śmiercią S. Ż. (2) cofa powództwo w stosunku do tego pozwanego wraz ze zrzeczeniem się roszczenia (k. 363). Wobec skutecznego cofnięcia pozwu, Sąd Apelacyjny zobligowany był do umorzenia postępowania w tym zakresie (art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.).\nDlatego też należy nadmienić, że poza sporem jest, że małżonkowie W. i S. Ż. (3) zaciągnęli zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia. Oznacza to zaś, że ich odpowiedzialność względem powodów miała charakter solidarny, o czym wprost stanowi art. 370 k.c.\nSolidarność dłużników, zgodnie z art. 366 § 1 k.c., skutkuje z kolei powstaniem po stronie wierzyciela uprawnienia do żądania zaspokojenia przysługującego mu świadczenia w całości lub w części, według jego uznania, od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna. Zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia zaś pozostałych. W konsekwencji każdy ze współdłużników solidarnych odpowiedzialny jest za całość długu.\nIstota zobowiązania solidarnego polega, więc na tym, że odpowiedzialność każdego z dłużników solidarnych dotyczy całego długu. Pomimo bowiem wielości podmiotów świadczenie przysługujące wierzycielowi jest tylko jedno i do wygaśnięcia zobowiązania ciążącego na każdym z dłużników dochodzi dopiero wówczas, gdy świadczenie to zostanie spełnione w całości. Należy jednocześnie podkreślić, że instytucja solidarności dłużników stanowi wyjątek od zasady podzielności zobowiązania, w którym przedmiot świadczenia jest podzielny, np. tak w jak niniejszej sprawie należności z tytułu uczestniczenia w kosztach związanych z uczestnictwem w spółdzielni.\nOd powodów, jako uprawnionych wierzycieli, zależało więc od którego z dłużników solidarnych i w jakiej wysokości, chcą dochodzić spełnienia przysługującego im świadczenia. Wobec skutecznego cofnięcia pozwu wobec jednego z dłużników solidarnych, służyło im prawo popierania żądania pozwu w odniesieniu do drugiego z nich.\nW tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny uznał, że w pełni zasadne są zarzuty apelacji i w związku z tym, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od pozwanej na rzecz powodów kwotę 234.600 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu. Uwzględniając wynik procesu (art. 98 § 1 i 3 k.p.c.), dokonał też korekty rozstrzygnięcia o kosztach, obciążając w całości pozwaną kosztami poniesionym przez powodów. Składały się na nie: opłata od pozwu (11.730 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (7.217 zł), którego wysokość została ustalona na podstawie § 6 pkt 7 w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.\nO kosztach postępowania apelacyjnego postanowiono zaś w oparciu o przepisy art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i 108 § 1 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Składały się na nie: opłata od pozwu (11.730 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (5.400 zł).


panidarling » użytkownik BiblioNETka.pl\npanidarling - użytkownik BiblioNETki\nKto zabrał mój ser? 5,0\nPrezent: Ten podarunek gwarantuje szczęście i sukces w życiu i w pracy 5,0\nMatura - masz pytania, pragniesz podzielić się doświadczeniem - zapraszam !!\nAutor: panidarling Dodany 2005-09-20 18:00\nJa zdawlam mature w tym roku i temat mielismy zadeklaroweac do konca wrzesnia i potem nie moglo byc zmian, bylo to surowo zabronione...a ja zmienialam go jeszcze w grudniu...heh... wszystkie deklaracje lezaly w szafie i sie kurzyly... nie wiem jak bedzie w tym roku ale to sie pewnie za bardzo nie zmieni!!\nAutor: panidarling Dodany 2005-07-23 18:40\nulisses i blaszany bębenek....hyh...\nDodany: 2005-06-12 | Autor: panidarling\nDrugi tom serii, na który czekałam z niecierpliwością. Hideki Motosuwa znajduje na śmietnisku komputer w kształcie kobiety i nadaje mu imię CHII. Szybko się okazuje, iż nie jest to zwykły pecet. Chii bardzo szybko uczy się żyć w otaczającym ją świecie, zaczyna również rozumieć problemy finansowe, z którymi zmaga się jej właściciel. Postanawia więc znaleźć sobie pracę... Dodatkowo Hideki upewnia się, że Chii nie jest zwykłym komputerem. Najprawdopodobniej jest legendarnym Chobitsem. Pewne ...\nPierwszy tom komedii romantycznej stworzonej przez japońską grupę CLAMP!!!!!! Hideki Motosuwa uczęszcza do szkoły przygotowującej na studia i dlatego musi zarabiać. Podczas drogi powrotnej z pracy znajduje na śmietnisku komputer. Jednak komputery w jego świecie w żaden sposób nie przypominają tych, jakie my znamy. Mają one kształt... pięknych kobiet! i z tego powodu bardzo łatwo je pomylić ze zwykłymi ludźmi. Hideki zabiera komputer do domu, włącza ją. Szybko się okazuje, że jedynym słow...\nWystawione oceny książek (1275)


Zdaniem Węgrzyna, poseł nie może sam kupić biletu lotniczego n ... - Polskie Radio PiK\n2014-12-10, 18:26 Polska Agencja Prasowa\nZdaniem Węgrzyna, poseł nie może sam kupić biletu lotniczego na zagraniczną podróż służbową [wideo]\nTrójka posłów PiS wzięła na podróż do Madrytu zaliczki z sejmowej kasy, zgłaszając wyjazd samochodem; w rzeczywistości polecieli tanimi liniami lotniczymi. W środę przekonywali, że kancelaria Sejmu nie straciła na żadnym z ich wyjazdów "ani złotówki". Jak mówił Kamiński, w przypadku wyjazdów zagranicznych posłów nie obowiązuje kilometrówka, ale poseł ma wybór: albo dostaje bilet lotniczy, albo jego ekwiwalent i ma "skutecznie dotrzeć na miejsce".\nWiceszef Kancelarii Sejmu wyjaśnił PAP, że poseł może w trojaki sposób odbyć służbową podróż zagraniczną.\n"Najprostszy sposób - drogą lotniczą. Poseł zgłasza chęć wyjazdu, dostaje odpowiednią zgodę - od marszałka czy przewodniczącego odpowiedniej delegacji - Kancelaria Sejmu kupuje mu bilet w ramach zawartej umowy na obsługę lotniczą Kancelarii Sejmu, oblicza należne diety i wypłaca tzw. ryczałt na hotel" - tłumaczył Węgrzyn.\nPoseł może też w podróż zagraniczną jechać pociągiem, ale wtedy również to Kancelaria Sejmu kupuje mu bilet (w kraju poseł jeździ za darmo).\nWęgrzyn powiedział też, że poseł nie może sam kupić biletu lotniczego na podróż służbową za granicę - nie ma takiej możliwości prawnej.\nDrugi sposób to właśnie tzw. kilometrówka. Jak głosi uchwała Prezydium Sejmu, z tytułu podróży zagranicznej samochodem, stanowiącym własność posła, przysługuje mu zwrot kosztów "według stawek za jeden kilometr przebiegu powiększonych o 50 proc". "Technicznie to się odbywa w ten sposób, że przychodzi poseł i mówi, że chce jechać własnym samochodem. Określa się liczbę kilometrów od granicy, mnoży razy stawkę i dostaje pieniądze na podróż swoim prywatnym samochodem" - powiedział wiceszef Kancelarii. "Z tego sposobu korzystają przede wszystkim posłowie, którzy jadą do krajów bliskich, czyli Czechy, Słowacja, Ukraina, Litwa. Są sytuacje związane też z tym, że bliżej jest tam posłom dojechać z ich miejsca zamieszkania - nie muszą tracić czasu na jazdę do Warszawy, a następnie lot samolotem" - podkreślił.\nKancelaria Sejmu: To nieprawda, że w Sejmie nie obowiązują kilometrówki. Źródło: TVN24/x-news\nJak wyjaśnił, trzeci sposób - wprowadzony uchwałą Prezydium Sejmu w 2009 r. - rzeczywiście pozwala na skorzystanie z ekwiwalentu kosztów podróży lotniczej - ale pod dwoma warunkami: musi to być podróż własnym samochodem, a jej koszt musi być wyższy niż ewentualny koszt podróży lotniczej.\n"Uchwała mówi, że w przypadku podróży służbowej za granicę odbywanej samochodem stanowiącym własność posła, jeżeli jej całkowity koszt przewyższa koszty podróży służbowej odbywanej środkami komunikacji lotniczej, marszałek Sejmu może podjąć decyzję o wypłacie posłowi należności stanowiącej równowartość kosztów podróży służbowej odbywanej środkami komunikacji lotniczej" - powiedział Węgrzyn.\nJak wygląda to w praktyce? "Poseł przychodzi i mówi, że chce jechać w konkretne miejsce. Nasz urzędnik sprawdza, że na konkretny dzień, np. za dwa tygodnie bilet lotniczy kosztuje np. 2,5 tys. zł i mówi: panie pośle, leci pan czy jedzie? I jeśli poseł odpowiada, że chce jechać samochodem, to urzędnik informuje go, że na tę podróż otrzyma zwrot 2,5 tys. zł" - wyjaśnił wiceszef kancelarii.\n"Tylko zwracam uwagę, uchwała mówi - w przypadku podróży zagranicznej samochodem stanowiącym własność posła" - podkreślił Węgrzyn. "Czyli clue polega na tym, że to nie może być podróż do miejsca +x+ odbywana jakimkolwiek środkiem komunikacji" - podkreślił.\nWiceszef Kancelarii Sejmu powiedział, że tak miało być też w przypadku tzw. "wyprawy madryckiej" trójki byłych już posłów PiS. "Panowie posłowie zadeklarowali, że chcą jechać swoimi samochodami. Dostali środki do wysokości biletu Warszawa-Madryt-Warszawa na dzień rezerwacji, a jak widzieliśmy w +Fakcie+, podobno polecieli tanimi liniami lotniczymi" - powiedział.\nWedług niego posłowie w momencie, gdy wybierają ekwiwalent za bilet lotniczy, deklarują "nie tylko przytomnie, ale i pisemnie", że pojadą tylko i wyłącznie własnym samochodem.\n"Składając takie oświadczenie wypełniają kartę podróży samochodem prywatnym, gdzie wpisują: dokąd chcą jechać, na ile i - zwracam uwagę - datę i godzinę przekroczenia granicy oraz datę i i godzinę powrotu" - mówił.\nJak zaznaczył, w przypadku pobierania ekwiwalentu nie trzeba wyliczać kilometrówki, bo poseł może otrzymać tylko kwotę do wysokości równowartości ceny biletu lotniczego.\nTrzech b. posłów PiS w poniedziałek złożyło swoje wyjaśnienia komisji prowadzącej audyt rozliczeń służbowych wyjazdów poselskich - powiedział Węgrzyn. Jak dodał, są one analizowane. (PAP)


W kwietniu 2012 r., w porównaniu do poprzedniego miesiąca, wzrosły ceny izolacji termicznych (+2,9%), silikatów (+2,2%) i gazobetonów (+0,5%). Spadły ceny suchej zabudowy (-7,1%), chemii budowlanej (-0,6%) oraz pokryć i folii dachowych, rynien (-0,4%). W pozostałych 5 grupach ceny nie zmieniły się.\nW kategorii „inne” żadne ceny nie wzrosły. Spadły natomiast ceny instalacji i techniki grzewczej, kanalizacji, odwodnień, wentylacji (-5,3%) oraz wyrobów stalowych (-4,5%). Nie zmieniły się ceny cementu, wapna, płytek ceramicznych, wyposażenia łazienek i kuchni, farb, lakierów, tapet, kostki brukowej oraz bram i ogrodzeń.\nWskaźnik optymizmu związanego ze wzrostem liczby pozwoleń na budowę mieszkań ogółem wydanych w I kwartale 2012 r., w porównaniu z analogicznym okresem roku poprzedniego, przyjął wartość plus 2,6%, ale już w kategorii mieszkań w budownictwie indywidualnym przeważył pesymizm – wskaźnik minus 5,9%. Równolegle niewielką dodatnią dynamikę osiągnięto w zakresie mieszkań ogółem, których budowę rozpoczęto – plus 1,3%, natomiast w kategorii mieszkań w budownictwie indywidualnym był to minus 9,4%.\nPrzychody PSB S.A. ze sprzedaży materiałów budowlanych w kwietniu 2012 r. były 4,5% wyższe niż przed rokiem oraz o 20% wyższe niż w marcu 2012 r. Wzrost sprzedaży jest wynikiem kwietniowych Targów Grupy PSB w Kielcach. Sprzedaż po czterech miesiącach 2012 roku była wyższa o 7,5% od osiągniętej w analogicznym okresie roku poprzedniego.


Przepis na owsiankę i granolę\n27 DODAJ DO ULUBIONYCH\nOwsianka i granola Kinga Paruzel i Aleksandra Żuraw\nOwsianka i granola Pożywne i smaczne śniadanie? Tak! Z domową granolą i kokosową owsianką według przepisu Kingi Paruzel!\nlimonka – 1 szt.\norzechy brazylijskie – 6 szt.\npłatki owsiane górskie – 3 szklanki\nkomosa ryżowa (quinoa) – ½ szklanki\norzechy nerkowca – 1 szklanka\nmielony cynamon – 2 łyżeczki\nolej kokosowy – ⅓ szklanki sok jabłkowy niesłodzony – ½ szklanki\nsyrop klonowy – ⅓ szklanki\ncukier brązowy – ¼ szklanki\nsuszone żurawiny – ¾ szklanki\nszczelny pojemnik do przechowywania granoli\nKrok 1: Przygotowujemy owsiankę\nPłatki owsiane podprażamy na rozgrzanej patelni na złoty kolor. Mleczko kokosowe wlewamy do garnka, dodajemy syrop klonowy i siemię lniane. Cały czas mieszamy. Płatki dodajemy do mleka. Mieszamy. Dodajemy skórkę otartą z wyszorowanej limonki oraz odrobinę wyciśniętego soku. Owsiankę rozdzielamy do miseczek. Dodajemy kilka orzechów oraz dowolne owoce. Krok 2: Przygotowujemy granolę\nJabłko obieramy, oczyszczamy z gniazda nasiennego i kroimy w kostkę. W dużej misce mieszamy płatki owsiane, komosę ryżową, gałkę muszkatołową, cynamon i odrobinę soli. Dodajemy jabłko i orzechy nerkowca. W drugiej misce mieszamy ze sobą sok jabłkowy, rozpuszczony olej kokosowy, cukier trzcinowy i syrop klonowy. Do suchych składników wlewamy mokre – całość dobrze mieszamy. Granolę rozkładamy równomiernie na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Pieczemy 45 minut w piekarniku rozgrzanym do 180°C, mieszając co 10-15 minut. Odstawiamy do wystudzenia. Łączymy z żurawinami. Podajemy z jogurtem lub jako kruszonkę do pieczonych owoców. W szczelnym pojemniku w temperaturze pokojowej możemy przechowywać granolę do dwóch tygodni.\n3 sposoby na jesienne śniadanie Rozgrzewające pomysły na śniadanie – batoniki czekoladowe, musli z jabłkiem i dynią, owsianka! Wypróbuj!\nOwocowa owsianka miodowo-cynamonowa Sycąca, zdrowa, słodka, pyszna – owsianka ma same zalety! To doskonały pomysł na smaczne śniadanie pełne witamin.\nPiegowaty omlet z borówkami i czekoladowym mlekiem Puszyste placuszki z owocami i mleko czekoladowe to zdrowy sposób na słodki poranek. Takie śniadanie jest przepyszne! 65\nChrupiący łosoś z purpurową owsianką Ugotowane na słono płatki i ryba w chrupiącej panierce to dowód na to, że owsianka jest doskonała nie tylko na śniadanie.\nSam pomysł, żeby wykonać samemu jest super, gdyż ta sklepowa w 30% składa się z z cukru. Jednak według mnie, 45minut to za długo. W moim przypadku po 35 minutach w elektrycznym piekarniku wyjąłem bardzo spieczoną i dymiącą granole ledwo nadającą się do spożycia.


ATB 1.04. GDZIE jest wyprowadzony PIN AVCC? - elektroda.pl\nATB 1.04. GDZIE jest wyprowadzony PIN AVCC?\nMagonus 02 Mar 2021 11:47 1041 31\n#1 02 Mar 2021 11:47\n#2 02 Mar 2021 12:07\nHej. To produkt Kardasia, który szczyci się wzorcowym supportem. Pytaj na jego forum. R\n#3 02 Mar 2021 12:29\nChyba nigdzie nie jest wyprowadzony pin AVCC - połączenie jest do zasilania.\nPopatrz na schematy TUTAJ\n#4 02 Mar 2021 12:55\nW takim razie jak odczytać napięcie na którymś pinie ADC w tym przypadku(PORTA) podłączonym do potencjometra? Jak podpiąć AVCC do VCC?\nPodpiąłem VCC do jednej ze skrajnej nóżki potencjometru, do drugiej skrajnej GND, a do środkowej pin ustawiony programowo jako ADC ( w moim przypadku PA5) i mikrokontroler się wyłączył + podczas wgrywania programu wyświetlacz LCD HD44780 włącza się i wyłącza, a proces wgrywania kodu kończy się błędem, MKvcalculator nie wykrywa żadnego mikro podpiętego pod USB + pojawia się błąd "rc-1" związany ze złym podłączeniem hardware'u- wywnioskowałem, że ten błąd spowodowany jest brakiem podłączenia AVCC do VCC, bo na KAŻDYM schemacie jaki widziałem te piny są ze sobą podłączone.\n#5 02 Mar 2021 13:16\nPotencjometr masz podłączony prawidłowo, nie powinien on zakłócać procesu programowania. Na próbę odłącz go od układu i wgraj jakieś miganie diodą.\n#6 02 Mar 2021 13:44\nProgram wgrany, na LCD widzę wartość zero, w momencie kiedy podpinam nóżkę zasilania VCC do potencjometru, wyłącza się cała płytka. Coś ewidentnie robię nie tak.\n#7 02 Mar 2021 13:49\nw momencie kiedy podpinam nóżkę zasilania VCC do potencjometru, wyłącza się cała płytka.\nMoże masz jakoś ekstremalnie uwalony potencjometr, który ma zwarcie między zewnętrznymi pinami.\n#8 02 Mar 2021 15:14\nPo zmianie potencjometru na inny oraz podłączeniu płytka nie traci zasilania. Pojawił się za to problem w postaci braku reakcji wpływu obrotów na potencjometrze na wyświetlany odczyt na LCD.\n#9 02 Mar 2021 16:57\nProszę wklejać kod jako tekst - są tu znaczniki SYNTAX dla wszystkich języków.\nPrzyjrzałbym się komendzie "lcd_init", wygląda na inicjalizację, a Ty jako parametr podajesz pomiar z ADC 3.\n#10 02 Mar 2021 17:08\nNajpierw jest inicjalizacja (lcd_init), a później lcd_INT(pomiar(3)).\nPomiar masz w zmiennej 16 bitowej, czy ta biblioteka Mirkowa w funkcji Lcd_INT wyświetli je prawidłowo ? Spróbuj dać przed tym np. "pomiar=100" i zobacz czy Ci wyświetli 100.\n#12 02 Mar 2021 18:57\nPojawiła się wartość 100 zgodnie z założeniem na HD44780. Błędy programowe należy odrzucić i szukać ich w połączeniach w takim razie? Przygotować schemat w jaki podłączyłem całość?\n#13 02 Mar 2021 20:01\nPrzygotować schemat w jaki podłączyłem całość?\n#14 03 Mar 2021 21:18\nPo załadowaniu wartości 100 na wyświetlacz, chciałem jeszcze pokombinować z wyświetlaniem wartości z portu ADC. Podczas wgrywania programu w konsoli pokazało się coś takiego "'avrdude: verifying ...avrdude: verification error,\nfirst mismatch at byte 0x02cf\navrdude: verification error; content mismatch" i oczywiście program nie został wgrany.\nKilkukrotne ponowne wgranie pogramu załatwiło problem. Teraz jestem w tym samym miejscu: LCD wyświetla wartość 0.\nTak wygląda sposób w jaki połączyłem się z ATMEGĄ. Filtrację przy użyciu kondensatora przy podpięciu AREF pominąłem, a dławik z tego co czytałem jest podpięty między liniami AVCC i VCC w płytce ATB.\nPowoli kończą mi się pomysły, co może być przyczyną niedziałającego potencjometra.\n#15 03 Mar 2021 21:31\nKolega używa tego potencjometru który jest na płytce? To w takim razie trzeba go tak podłączyć.\n#16 03 Mar 2021 21:48\nUżywałem zewnętrznego potencjometru dotychczas, nawet dwóch. Teraz zastosowałem Twoje rozwiązanie i dalej bez oczekiwanego efektu.\n#17 03 Mar 2021 22:18\nTeraz zastosowałem Twoje rozwiązanie i dalej bez oczekiwanego efektu.\nW takim razie co się dzieje?\n#18 03 Mar 2021 22:27\nNie ma reakcji ze strony potencjometru. Na LCD widnieje cały czas wartość 0. Podłączyłem pin PA3 i VCC, kręciłem PR1. Muszę gdzieś cały czas robić błąd, ale go nie widzę.\n#19 03 Mar 2021 22:37\nI zasilasz wszystko z portu USB? I może sprawdź miernikiem (na "piszczyku") czy pin AGND jest podłączony z GND.\n#20 03 Mar 2021 22:43\nZasilam całość z portu USB, dokładnie. Jutro będę sprawdzał i dam znać czy piszczy (: . Jakieś inne ewentualne wskazówki? To, że PIN AVCC nie jest wyprowadzony na płytce do indywidualnego podłączenia nie ma żadnego znaczenia i wystarczy, że podepnę się pod PIN VCC?\n#21 03 Mar 2021 22:48\nTo, że PIN AVCC nie jest wyprowadzony na płytce do indywidualnego podłączenia nie ma żadnego znaczenia\ni wystarczy, że podepnę się pod PIN VCC?\n#22 03 Mar 2021 22:52\nDokładnie tak zrobiłem + sygnał z PA3 jako ADC3 na środkową nóżkę potencjometru. Nie mam zielonego pojęcia gdzie leży błąd w takim razie. Ten schemat który wrzuciłem z eagla jest odzwierciedleniem realnych podłączeń.\n#23 04 Mar 2021 16:29\nSprawdziłem na teście ciągłości obwodu i „piszczy” po zetknięciu nóżek AGND i GND.\n#24 04 Mar 2021 18:21\nTen schemat który wrzuciłem z eagla jest odzwierciedleniem realnych podłączeń.\nI masz na tym schemacie sporego babola. W kodzie ustawiasz napięcie odniesienie na AVCC ale ty niestety dodatkowo podłączyłeś pin AREF (czyli pin na który możesz podać zewnętrzne napięcie odniesienia z innego zewnętrznego źródła) do GND i dlatego to nie ma prawa zadziałać. Jeżeli jako napięcie odniesienia ustawiasz AVCC to do Pinu AREF podłączasz kondensator którego drugie wyprowadzenie łączysz z GND.\n#25 04 Mar 2021 20:44\nPomiędzy PINy AREF i GND dałem kondensator o pojemności 10uF, a potem 220uF. W obydwu przypadkach ruch potencjometrem nie wpływa na wartość wyświetlaną na LCD.\n#26 04 Mar 2021 20:47\nPomiędzy PINy AREF i GND dałem kondensator o pojemności 10uF, a potem 220uF.\nTam ma być 100nF\n#27 04 Mar 2021 20:51\nWielkość ma aż takie gigantyczne znaczenie żeby potencjometr nie reagował w żaden sposób? Mam na stanie 47uF. W takim razie będę musiał ogarnąć mniejsze pojemności.\n#28 04 Mar 2021 20:56\nZaraz, zaraz... na płycie już masz kondensator 100nF (patrz schemat) więc nic już nie musisz dodawać.\n#29 04 Mar 2021 21:03\nW takim razie wracam do punktu wyjścia.\n#30 04 Mar 2021 21:07\nCo masz między J2, a J3?\n- w złącze (podstawka) J2, a J3 wsadź np rezystor 10k\n- pin J4 podłącz pod uC pin ADC\n- na złączu (goldpiny) VOLT pin 2 podłącz napięcie +5V\n- w programie ustaw napięcie odniesienia VCC\n- opisz co się wydarzyło\nSimilar topics to aTB 1.04. GDZIE jest wyprowadzony PIN AVCC?\nCzy attiny 2313 ma pin ss i gdzie?? Do SPI,Informacja ze strony 143 (Three-wire Mode): "The USI Three-wire mode is compliant to the Serial Peripheral... (3)\nWitam serdecznie I) Pierwsze pytanie dotyczy czujników NTC (termistor). Udało mi się uruchomić NTC na dzielniku napięć podpiętym pod gnd i AVCC. ... (4)\nZobacz tu: Jak na zdjęciu poniżej (biały element) teraz jest to podpięta kamera usb, potrzebuje takie złączki + kable z góry dziękuję za pomoc,d... (2)\nSiema wszystkim. Jak zwykle małe pytanko mam i zamykam temat. Czy AVCC musi być podłączone do VCC jeśli atmegi nie robią żadnych pomiarów napięcia... (3)


Z Bartoszem Szydłowskim w Dzienniku Polskim\nWykonaliśmy w teatrze 300 procent normy – opowiada Bartosz Szydłowski, dyrektor Teatru Łaźnia Nowa i dyrektor artystyczny festiwalu Boska Komedia, na łamach dzisiejszego wydania Dziennika Polskiego. 13 kwietnia w siedzibie teatru (os. Szkolne 25) odbędzie się casting do najnowszych produkcji. Zgłaszać można się telefonicznie (12 680 23 40) lub mailowo (biuro@laznianowa.pl).\nJakkolwiek to brzmi, chce Pan wpuścić widza do teatru. Dobrze rozumiem koncepcję teatru uczestniczącego? – pyta Łukasz Gazur, dziennikarz Dziennika Polskiego.\n– To nie jest nic nowego w przypadku Łaźni Nowej – odpowiada Bartosz Szydłowski. Chcemy raczej przypomnieć i wzmocnić pewne fundamentalne wartości, jakie rodziły się wraz z powstaniem naszego teatru. Łaźnia jest takim eksperymentem, w którym wciąż obserwujemy to, co robimy i wyciągamy wnioski. Ale wypisanie tego hasła na sztandarach, wzmocnienie go, oznacza, że nie chodzi już tylko o Nową Hutę. Chcemy wrzucić instytucję teatralną w orbitę projektów, które wytrącą ją ze schematu kasa z biletami za usługę artystyczną. Chcemy w sposób poważny potraktować widza jako kogoś, kto może współtworzyć instytucje Kultury. Narracja wychodząca z teatru może być wspólną opowieścią, mówieniem w imieniu nas wszystkich, a nie tylko prezentacją grupy artystów. – wyjaśnia Szydłowski.\nBartosz Szydłowski - dyrektor artystyczny Festiwalu Boska Komedia, reżyser teatralny, szef nowohuckiego teatru Łaźnia Nowa, założyciel niezależnego krakowskiego Stowarzyszenia Teatralnego Łaźnia.\nWykonaliśmy w teatrze 300 procent normy


Osobny świat: Rozważania o śmierci i miłości\nRozważania o śmierci i miłości\nŚmierć coś zabiera, coś zasłania, coś odsłania, coś daje. Szukałem wczoraj zdań o miłości, znalazłem także o miłości, która się daje w śmierci. Moi przeciwnicy w gminie współtworzą w jakimś stopniu moje widzenie dzisiejszego świata, życia. Jesteśmy w dialogu, choć oni - z własnego wyboru - tylko zaocznie. Jednak swoim złowrogim szeptem i suflowaniem dają swój głos w sprawach publicznych. A nawet tworzą ramy mojego świętowania 30-lecia katechizowania. Paradoksem polskiej pobożności jest to, że zarówno świętujący rocznicę i jego adwersarze oskarżający go o to, że "sieje nienawiść" spotykają się przy tym samym stole eucharystycznym. A świętujący 30-stą rocznicę posługi katecheta na miękkich nogach pod okiem szyderców podchodzi czasem do pulpitu Słowa, by proklamować Słowo o Mesjaszu. A przed laty zdarzyło się dwa razy - mnie niegodziwcowi - że rozdzielałem "Ciało Chrystusa", jako nadzwyczajny szafarz. Wtedy drżałem, ale zupełnie z innego powodu. To nie był lęk przed swoją wspólnotą(?). Muszę porządkować fakty i wspomnienia - bilans trzydziestolecia, bilans życia.\nDobro nie może milczeć, bo w ten sposób przyzwala na zło i fałsz. Po to przyszedłem na świat, aby służyć wolności, prawdzie, miłości. Mojego publicznego głosu i działań nie zagłuszy wasz szept za plecami. Od ponad 30 lat służę Dobrej Nowinie o wolności, godności człowieka, o zbawieniu od zła. W realiach, "glinianym naczyniu", człowieka słabego, szukającego, błądzącego, i takiegoż świata. Ale zawsze (od ponad 30 lat, a może od urodzenia i wychowania w katolickiej rodzinie) wierzę w przewagę dobra nad złem. Nigdy nie porzuciłem wiary, nadziei i miłości, choć one ewoluują wraz ze mną i we mnie i nigdy nie są doskonałe.\nŚmierć może objawiać miłość. Wykazując nicość złowieszczych szeptów "on sieje nienawiść" sięgnąłem wczoraj do wyznań z młodości, która kształtuje ideały i wyznacza szlak całego życia. Byłem w-ów-czas 26-30 letnim człowiekiem. Nie zna się wtedy tego, co przyniesie dopiero, w pełni dorosłe życie. Żyje się w ów czas młodości bardzo dynamicznym procesem ostatecznego formowania i podejmowania kluczowych decyzji. Bardziej w oparciu o wartości przekazane przez dom rodzinny, świadectwo rodziców i dalszych kręgów krewnych i powinowatych, oraz przez własne poszukiwana niż przez dogmatycznie podaną mądrość i prawdę. Mnóstwo przeczytałem książek, ksiąg, podręczników i encyklopedii. Były wśród nich świadectwa, odkrycia, rewelacje. Najlepszym towarzyszem moich rozmyślań o życiu i świecie był Tomasz Mann. On mnie ukierunkował nie tylko w doborze lektur (narodowościami, Rosjanie - Tołstoj, Dostojewski, Niemcy - Rilke, Hesse, Skandynawowie, Ibsen, Hamsun, Strindberg, Amerykanie... itd.) Szukałem, szukałem, szukałem.\nCzego nie mogła dać literatura, uzupełniałem podręcznikami akademickimi - biologii, fizyki. Uzupełniałem historiami filozofii, architektury, muzyki, ekonomii... grubszymi lub krótszymi. "To, o czym każdy chłopiec wiedzieć powinien" - podsunęli mi rodzice w postaci maszynopisu z zasobów wychowawczych Rodziny Rodzin (ok. 14r.ż.) Głód wiedzy towarzyszył mi w sposób naturalny w dzieciństwie, młodości, po starość. Przeszedł z czasem w głód mądrości i prawdy.\nEwangelię w całości (jedną z czterech) przeczytałem dopiero w Taize, w wieku 26 lat, w popularnej wersji angielskiej (Good News). To był czas przełomowy. Inną zapamiętaną lekturą z tygodnia ciszy, a właściwie łąki "prés de silence" (takie rzeczy się pamięta w każdym języku, dźwięczą mi do dzisiaj w uszach), był wywiad rzeka z Matką Teresą z Kalkuty "Faire un chef-d'oeuvre pour Dieu". Właśnie tytułowe sformułowanie utkwiło we mnie jak strzała Amora. Było nowatorskie dla mnie. Nie dewocyjne! Ukazywało niezwykłą perspektywę i bardzo moją. Nie nakazowo-zakazowej wiary, ale twórczego życia w perspektywie wartości wiecznych. Tytuł krzyczał - możesz być artystą swego życia z pożytkiem dla innych! Taka innowacyjność stała się motorem napędowym świadomych wyborów i decyzji i pewnie także podświadomych. Od małego nie wyobrażałem sobie życia, które jest naśladowcze i ciągnie się w ogonie za dłuuuugą jak w PRL w sklepach mięsnych kolejką. W najgorszym mięsnym przed-świątecznm maglu stałem, gniotłem się na Żoliborzu (kolejne francuskojęzyczny zwrot "Joli Bord", wym. żoli bor – Piękny Brzeg, od ogrodów założonych przez konwikt księży pijarów wokół letniej siedziby Collegium Nobilium"). Ten sklep, to miejsce, zaraz za wiaduktem kolejowym przed Dworcem Gdańskim, po lewej stronie torów tamwajowych, oczywiście w kierunku Bielan, których nazwa, z kolei, wzięła się od kamedułów).\nPiszę sobie a muzom - na świadectwo. Pisząc, czytając, wspominając nie mogę się nadziwić, że nikt mnie o drogę powołania, natchnień i metod katechetycznych nie pyta (to znaczy w Strachówce, bo pytał red. T.Bartel, potomek przedwojennego premiera II RP do numeru "Odpowiedzialność i Czyn"). Strachówka - pod tym względem - to bardzo dziwne miejsce na ziemi. Ale nie zawsze tak było, nasiliło się po 1994.\nPrzecież to nie ma nic wspólnego z polityką, ani lokalnymi konfliktami. Nie mogę się nadziwić! Przecież fakty, o których mówię, nie tylko mnie ukształtowały, ale teraz, przeze mnie - katechetę - kształtują wasze dzieci. I dzieci waszych dzieci. W Strachówce od ponad dwudziestu lat (bo jako wójt zastępowałem - społecznie - księdza Stanisława, który zupełnie sobie nie radził z młodzieżą klas ósmych, to była m.in. klasa Zbyszka Kaczorowskiego, zapamiętałem, bo z ich rocznikiem pojechałem do Kodnia, na spotkanie ekumeniczne z o.Andrzejem Madejem, są gdzieś na pewno zdjęcia).\nNie mogę się nadziwić. Naprawdę. Bo ja na waszym miejscu zrobiłbym już dziesięć spotkań autorskich, to był i ciągle jeszcze jest jeden z najważniejszych mechanizmów mojego działania. Andrzej Madej mówi "w pracy pedagogicznej pokazujcie wzory osobowe bardziejniż podręczniki". Rozumiem, że dla niewielu jestem wzorem osobowym, ale się choć o to posprzeczajmy :)\nTakie współ-odczuwanie i permanentny dialog ulepszy każdego nauczyciela-katechetę. Nauczyciel nie może działać w pustce, bez współpracy z rodzicami i środowiskiem lokalnym. Katecheta? W dwójnasób, bo oprócz czynników naturalnych, łączy nas (chyba) przecież wymiar wiary i życia nadprzyrodzonego!\nJeśli tylko spotkałem na swojej drodze kogoś/coś ciekawego, osobę, wydarzenie, miejsce, autora, utwór, stronę www, zaraz tam chciałem być i zachęcać młodzież, ich rodziców, znajomych i nieznajomych do tego samego. Poznałem w Kodniu Madeja, od razu chciałem go widzieć w Legionowie (z braku innych wolnych godzin i terminów przyjechał na noc czuwania, którą zorganizowaliśmy z jego - pośrednio - inspiracji). Później - już w sposób oficjalnie zakontraktowany przez parafię z dwuletnim wyprzedzeniem - przyjechał i prowadził kilkudniowe rekolekcje adwentowe. Proboszczowie też ufali mojemu nosowi (zmysłowi) duszpastersko-kościelno-wspólnotowemu i powierzali mi wynajdowanie najlepszych rekolekcjonistów (zwłaszcza dla młodzieży, studentów i młodych pracujących, z czasem mieliśmy bogactwo dwóch tur rekolekcji młodzieżowych; pączkowały wraz z naszą wspólnotową pracą). Jestem w tym sensie człowiekiem kościoła (posoborowego).\nW Strachówce też, za Antoniego proboszcza, doszło w ten sposób do "Rekolekcji Norwidowskich" siostry Aliny Merdas RSCJ (2003), a wcześniej - za pośrednictwem Andrzeja Madeja - do wyboru ojca Stanisława Grzybka dla przeprowadzenia "Misji 50-Lecia".\nParanoja społeczna niszczy naszą gminę. Szkołę i parafię w jakimś stopniu także. Vota wdzięczności przed Jezusem z Nazaretu pod postacią eucharystyczną w tabernakulum świadczą o wielkich rzeczach, których Bóg dokonał pośród nas, a ten, który je przyniósł do parafialnego kościoła "sieje nienawiść." W szkole "sieję nienawiść" jako katecheta, no i w samej nazwie Rzeczpospolita (tzn. wspólna) Norwidowska i słowach motta z Norwida "kto pracował na miłość, ten potem z miłością pracować będzie, to jest szczęściem prawdziwym, tutaj innego szczęścia nie masz". Trudno chyba o większego bluźniercę, "siewcę nienawiści", albo o większą paranoję społeczną!\nPrzypominam, nagłaśniam sprawy, które niszczą wspólnotę lokalną, bo żyć w takiej paranoi się nie da. Nie wolno jej przemilczać! Spytajcie psychiatrów, psychologów społecznych, socjologów, antropologów kultury, pedagogów... egzorcystów?\nTo nie dotyczy tylko anonimów i tchórzy, którzy dalej chcieliby zakulisowo wpływać i formować opinię gminną (jak marksistowska propaganda w czasach PRL), ale WSZYSTKICH mieszkańców. Najwięcej szkód ten stan ("tymiński") przynosi w dziedzinie wychowawczej. To cud, że w takim otoczeniu szkoła mogła odnieść tak wielkie sukcesy i nadal tworzy nowoczesne programy, projekty, działania - stwarzając dzieciom i młodzieży najlepsze szanse na rozwój i sukces życiowy we współczesnym świecie, z biegłą znajomością jego realiów i wyzwań.\nNie można jednocześnie być nowoczesnym i robić "taką wiochę."\nCo z tą śmiercią - w końcu od niej zacząłem! Na śmierć zapomniałem? Nie, nie. Tego się nie zapomina. Wpadłem na nią szukając antidotum (szczepionki?) na truciznę szeptanej judaszowej propagandy. Znalazłem miłość - tak w życiu, jak i w śmierci. Głupio cytować własne wiersze. Ko chce, zajrzy. Odkrycia młodego człowieka, jakim wtedy byłem, są jednak zbyt cenne, żeby milczeć. Wtedy przeżyłem, zapisałem. Dziś dopiero zrozumiałem.\nŻe w przeżyciach pod wpływem śmierci kogoś bliskiego objawia się miłość!!\nŻe nawet gdy ktoś jest zimny jak głaz, lub gdy komuś serce stwardnieje jak kamień, to śmierć może te głazy i kamienie skruszyć. Gdzie życie nie może, tam śmierć pośle. Śmierć daje głębię przeżyć, o jakiej nam się wcześniej nie śniło (pewnie poza miłością). Ból i głębię. Głębia i ból. Ale chyba właśnie dlatego, że wiąże się z miłością. Śmierć miłość odsłania. "Raz się to w życiu zdarza". Oby raz.\n"Chcę szansę powiększyć modlitwą / by lekarz unieważnił mój strach". Modlitwa jest aktem miłości.\nstoją nad szparą\nktóra w mgnieniu oka\notworzyła się w sercu\ni miała już pozostać\n(31 marca 1982)".\nW wierszach są rewelacje. Ta szpara pozostała. Uwrażliwia serce, rozum, całego mnie.\nMam kulturową propozycję dla świata - spotkań, na których dzieli się miłością, która się nam objawiła w śmierci kogoś bliskiego. Nie wspomnień, te pewnie dość często się zdarzają.\nDIELENIA SIĘ TYLKO MIŁOŚCIĄ, SAMĄ MIŁOŚCIĄ, KTÓRA ZOSTAŁA NAM OBJAWIONA WRAZ ZE ŚMIERCIĄ.\nWiadomo, że za życia relacje także w rodzinie bywają różne. Te różne zostawmy na inne okazje. Moja propozycja dotyczy tylko objawienia tego, co jest naszą miłością do osoby zmarłej. W niej mogą być elementy miłości wiecznej. Są na pewno.\nNie zaznał życia, kto nie opublikował posta na blogu. Napisać prawdę łatwiej niż opublikować. Wiem więcej, jak niektórym to nie na serce, ani rękę. Ale milczeń nie mogę. NIE WOLNO. To jest wrzód, choroba, która zniszczy nas - nie poddana leczeniu. Trzeba nazwać, zdiagnozować, żeby leczyć. Okrągły lub kwadratowy stół gminny by nam źle nie zrobił.\nNie zazna życia, kto nie dotknie dna siebie samego. Kto nie zawierzy szczerości, aż po przejrzystość, która najgłębsze uzasadnienie ma... w Objawieniu Boga Samego (prawdy, która nie może być nieodkryta).\n"Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli" - to był ulubiony cytat z Ewangelii o Dobrej Nowinie Jana Pała II.\nWierzę w Boga Ojca wszechmogącego. To dziwne uczucie, odkrywać, że prawda jest też na swój sposób wszechmogąca. Że do prawdy można zbliżać się na kolanach. Ją adorować. W niej i dla niej być zarazem w was i dla was. Za życia i po śmierci. W miłości przez duże "M".\nAutor: Osobny świat o 12:13\nMyślenie stoi przed działaniem\nRoz-liczenie dobra (i po trochu zła)\nJaka przyszłość - jakie myślenie (raczej odwrotnie...\nWażne spotkanie i moja Ojczyzna (albo odwrotnie)\nŻycie się dzieje... i to we wspólnocie\nZerwane ogniwo, albo powstańcy w infamii\nRozliczenie niedzieli, stowarzyszeń, prezesów... ż...\nRealizm Jezusa, filozofia i teologia ze Strachówki...\nPrawda, intelekt lub pół (+ gnoti te auton)\nPieśń o niebycie zbawionym\nMądrość w zasięgu ręki\nKim jest człowiek, że o nim wciąż piszę :)\nJaka Polska, jaka gmina, jaka wspólnota?\nWalka o ideały, czy mieszanie dobrego i złego?\nTeraźniejszość, przeszłość i przyszłość\nWielka Rada, wielkie rady\nŚmierć, życie i dobre towarzystwo\nZAWŁASZCZANIE I NADAWANIE ZNACZEŃ\nW stronę dialogu\nKrólowie, Mędrcy, Samorządowcy i Obywatele\nJuż jutro "Trzech Króli"\nZdolny do miłości - CAPAX AMORIS - i potrzeba obi...\nMoje i nie-moje\n... bo bez Teresy z Avila ani rusz\nWierzę w człowieka


Lady S tom 9: Ścigana | #Egzaltowana\nLady S tom 9: Ścigana\nEgzaltowana, Egzaltowana.com, Komiks, Kubusse, Lady S, Recenzja\nŚledząc poczynania Lady S, można odnieść wrażenie, że główna bohaterka naraża się władzy każdego kraju, do którego przybywa. Tajne służby jej nienawidzą i z marnym efektem usiłują schwytać lub wyeliminować na dobre. Najbardziej zaciekli w wykonywaniu tego typu zadań są Rosjanie oraz Francuzi. Pierwszych z nich protagonistka upokorzyła, o tych drugich wie za wiele. Komu uda się zamordować młodą kobietę? Czy to w ogóle wykonalne?\nAnton i Szania muszą przez jakiś czas pozostać w ukryciu. Pomoc w znalezieniu kryjówki otrzymują od podwładnych Oriona, czyli emerytowanych agentów specjalnych. Może nawet udałoby się bohaterom zaszyć gdzieś na wsi i czekać na rozwój zdarzeń, ale oczywiście przewrotny los na to nie pozwoli. Przez zupełny przypadek bohaterka jest światkiem napadu i w kilka chwil radzi sobie z przestępcami. Budzi to zainteresowanie lokalnej policji, ale także mediów. Ponownie na celowniku świata para będzie musiała umknąć grupom zabójców, żołnierzy i policjantów.\nPrzemykanie pod nosem policji to coś, co bohaterce zawsze wychodziło\nNie inaczej jest tym razem. Do tego ma ona cennego sojusznika w postaci Oriona i jego kontaktów. Żeby jednak odetchnąć z ulgą, należy pozbyć się przynajmniej części tropiących Szanię agentów. Logicznym rozwiązaniem jest doprowadzenie do konfrontacji wszystkich ze wszystkimi i liczenie na łut szczęścia (tak, za tym niewinnym zwrotem ukryłam wyrażenie „po wszystkim to nie główni bohaterowie będą leżeć martwi na dywanie”).\nW tomie 9 Lady S Van Hamme dąży do całkowitego pozamykania wątków. Co robi niestety w sposób naiwny. Bo o ile mogę sobie wyobrazić strzelaninę, z której bohaterka wychodzi cało, o tyle trudno mi uwierzyć w szybkie i polubowne ugłaskanie wszystkich rządów świata. Z drugiej strony dzięki temu w albumie jest więcej miejsca na przejmującą akcję, a nie nudną dyplomację. Do tego nie dziwi chęć autora do naprostowania losów protagonistki, gdyż Ścigana to ostatni album, do którego scenariusz pisał Van Hamme. Od tomu dziesiątego pałeczkę scenarzysty przejmuje rysownik serii Philippe Aymond.\nChociaż Lady S tom 9 również nie stroni od szczęśliwych przypadków i uproszczeń, to warto przeczytać, jak twórca postaci stawia kropkę nad i w swoim dziele. Imponujące jest skumulowanie wszystkich poprzednich przeciwników Szani w jednej opowieści. Zgrabnie spina to jej historię i pozwala powrócić myślami do wcześniejszych części serii. Ekspozycja na samym początku tomu przypomina czytelnikowi, jak długą drogę przeszła protagonistka i kogo przy okazji wkurzyła. No i nie mogę nie wspomnieć o pięknej okładce albumu. Prosty zabieg stylizowania na gazetę wypada zaskakująco dobrze i przyciąga wzrok. Jeżeli lubicie międzynarodowe spiski i wartką akcję, to powinniście zainteresować się tą serią.\nRysunki: Philippe Aymond\nFormat: 215×290 mm\nMiasto Wyrzutków tom 2: Chłopak, który zbierał stworzonka\nUncanny X-Force tom 3: Inny Świat\nCopyright © 2020 #Egzaltowana.