Strzelce Opolskie. Szpital uruchomił dla chorych bezpłatną sieć bezprzewodową | Nowa Trybuna Opolska\nStrzelce Opolskie. Szpital uruchomił dla chorych bezpłatną sieć bezprzewodową\nRadosław Dimitrow rdimitrow@nto.pl 77 44 01 827 14.11.2011\n- Sieć służy nie tylko pacjentom, ale usprawni także pracę lekarzy - mówi Norbert Polok, główny informatyk w lecznicy. (fot. Radosław Dimitrow)\nŻeby korzystać z darmowego internetu, wystarczy laptop, netbook lub telefon komórkowy, który obsługuje wi-fi.\n- To świetny pomysł, bo przed ekranem komputera jakoś szybciej leci czas - cieszy się Anna Grittner z Ujazdu. - Poza tym jest raźniej, gdy ze szpitalnego łóżka można porozmawiać ze znajomymi.\nZobacz: Strzelce Opolskie. Szpital czeka generalny remont i cyfrowa rewolucja\nSieć bezprzewodowa działa stabilnie na wszystkich oddziałach. - Do jej stworzenia zainstalowaliśmy na korytarzach aż 50 punktów dostępowych - mówi Norbert Polok, informatyk w lecznicy.\nUruchomienie bezprzewodowego internetu to część dużego projektu informatyzacji szpitala. Z sieci korzystać będą nie tylko pacjenci, ale także lekarze. Szpital właśnie ogłosił przetarg na kupno dla nich nowoczesnych tabletów, czyli przenośnych komputerów z dotykowymi ekranami.\nZobacz: Strzelce Opolskie. Na dachu szpitala zamontowano 120 solarów\n- Za ich pomocą medycy będą wprowadzać informacje o pacjentach do szpitalnej bazy danych - tłumaczy Beata Czempiel, dyrektor placówki. - To przyspieszy ich pracę.\nCo ciekawe, z informatycznego systemu będzie można korzystać także na odległość. W przypadku gdy któryś lekarz będzie chciał skonsultować się ze specjalistą, będą mogli się połączyć i wspólnie oglądać zdjęcia oraz wyniki badań.\nKoszt uruchomienia systemu to ok. 3 mln zł. 85 proc. z tej kwoty pokryje Unia.


Opublikowano: piątek, 10, czerwiec 2022 02:25\nW trakcie MFP Sopot w 1976 roku Anna Jantar otrzymała za longplay "Tyle słońca w całym mieście" bardzo znaczącą nagrodę w latach 70-tych - Złotą Płytę. Było to marzenie wielu artystów, ale żeby zdobyć to wyróźnienie trzeba było pochwalić się sprzedażą ponad stu tysięcy egzemplarzy czarnej winylowej płyty. W dzisiejszych czasach wydaje się to niemożliwe, ale w latach 70-tych, kiedy jedym źródłem muzki były kasety, płyty oraz programy muzyczne nadawane w radiu lub telewizji takie rekordy stawały się udziałem najbardziej cenionych i lubianych wykonawców. Pierwsza płyta Anny i tym samym Jej debiut na rynku muzycznym okazała się strzałem w dziesiątkę. Publiczność pokochała Ją bezgranicznie, ona sama natomiast odwdzięczała się coraz kolejnymi przebojami, nieświadomie tworząc historię polskiej muzki rozrywkowej. Od tego bardzo ważnego dla Anny Jantar wydarzenia wkrótce upłynie 46 lat.\nZPAV (Związek Producentów Audio-Video) poinformował w tym roku, że kompilacja przebojów Anny Jantar z cyklu: Złota Kolekcja wydana przez Pomaton/Werner Music Polska również pokryła się złotem! To kolejny sukces Anny Jantar i zarazem dowód na ponadczasowośc Jej piosenek. Czy można wyobrazic sobie lepszy prezent urodzinowy dla dzisiejszej Jubilatki?\nDzisiaj, 10 czerwca Anna Jantar obchodziłaby swoje 72 urodziny.\nOpublikowano: niedziela, 31, październik 2021 19:43\n1 listopada w TV Polsat zapraszamy na koncert pt: "Ocalić od zapomnienia". Anna znalazła się w gronie artystów, których przeboje zabrzmiały ponownie na scenie Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku. W koncercie wystąpią m.in.: Maryla Rodowicz, Krzysztof Cugowski, Felicjan Andrzejczak, Igor Herbut, Kuba Badach, Paweł Domagała, Justyna Steczkowska, Ania Rusowicz, Sebastian Riedel, Jan Młynarski, Sebastian Karpiel-Bułecka i inni. Transmisja o godz. 20.00.\nDzień Wszystkich Świętych sklania do refleksji nad przemijaniem i nad kruchością życia. Nic nie może wiecznie trwać... śpiewała Anna Jantar. Jej życie trwało tak krótko, a jednocześnie było tak bardzo intensywne i bogate, że mimo Jej przedwczesnej śmierci pozostała z nami na zawsze. Na przekór tytułowi tego wielkiego przeboju.\nWspomnijmy Ją także i dziś!\nOpublikowano: niedziela, 14, marzec 2021 01:37\nTo już "41 14 marców" bez niej. Ta odwrotność cyfr, ta ironia losu, gdy jesteś na szczycie zawodowym i wszystko się zatrzymuje z hukiem, gdy już lądujesz, widzisz swój cel ale jest on brutalnie skreślony na zawsze. Tyle planów, tyle oczekiwań, tyle niepewności w sobie i tak wiele radości na ukojenie tęsknoty po 3 miesiącach nieobecności. Staram się nie wracać do tego często bo rzadko da się to przerobić w sobie. Tam miało być? Może… Wierzę, że w ogólnym życia rozrachunku wszystko się układa w całość ale żal, ból, tęsknota będą już zawsze kompanami cichymi.\nDziękuję za pamięć - te szczere, piękne gesty, których dajecie cały czas tak wiele. Siła oddziaływania tego co zostawiła po sobie moja mama jest cały czas ogromna. Kolejne pokolenia sięgają do jej twórczości, co jest dowodem na to, że nie jej tragiczna historia tylko głos, przekaz i repertuar stanowią o tej sile. I niech to trwa, ta pamięć… Jest kilka ciekawych planów… ale wiecie jak to z planami, szczególnie teraz. Proszę tylko byście nie dali sobą manipulować czytając w brukowcach o czymkolwiek. Oni piszą swoje scenariusze, cisząc się, że ktoś to łyka i serial trwa. Jak coś się będzie działo realnie to na pewno Was poinformuję. Póki co posłuchajmy muzyki… w niej są prawdziwe emocje i historie.\nOpublikowano: piątek, 25, Grudzień 2020 08:52\n"Radość najpiękniejszych lat” oraz „Spocząć” - te dwie płyty z cyklu „Złota kolekcja” pojawiły się ponownie na rynku w limitowanej edycji Empik-u. Pięknie wydane, faktycznie złote płyty CD, to zbiór najpiękniejszych utworów Anny Jantar, przebojów, ale także utworów mniej znanych, trochę zapomnianych. Po raz pierwszy na tych płytach pojawiły się takie utwory, jak: „Co zrobimy z tą miłością” lub „Dżinsowe maniery” z żartobliwym tekstem Agnieszki Osieckiej. Pozycja warta przypomnienia. Premiera płyt miała miejsce w 2010 roku.\nNatomiast już jutro, 26 grudnia w TVP o godz. 18:30 w programie z cyklu „Jaka to melodia” - świąteczne wspomnienie o Annie Jantar. W programie wezmą udział: Halina Frąckowiak, Maria Szabłowska, oraz Marcin Kusy. Gościem specjalnym tego lubianego programu będzie Natalia Kukulska. Ponowna emisja w nocy, w niedzielę 27 grudnia o godz. 3:50.\nWspominajmy więc i świętujmy z nadzieją na lepszy czas...\nOpublikowano: niedziela, 01, listopad 2020 10:05\nW Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu jednym z najbardziej cennych i oczekiwanych eksponatów (ekspozycja ta nie jest stała) jest beżowa, festiwalowa sukienka Anny Jantar. Pochodzący ze zbiorów prywatnych eksponat - to wspomnienie pewnej niezapomnianej muzycznej epoki i jednej z jej najpopularniejszych gwiazd. O tym, jak bardzo Anna Jantar kojarzy się z Opolem - opowiada dyrektor opolskiego muzeum Jarosław Wasik.\n"Z twórczością Anny Jantar zetknąłem się jako licealista. To bylo już po Jej śmierci, ponieważ kiedy zdarzył się wypadek, w którym zginęła, byłem dzieckiem. Dopiero później, obserwując festiwal w Opolu, poznałem znacznie głębiej dorobek artystyczny Anny Jantar. Kiedy śpiewałem w Opolu w koncercie Debiuty i ubiegałem się o Nagrodę im. Anny Jantar, miałem już pełną świadomość fenomenu piosenkarki!\n(...) Dwukrotnie, przygotowując materiał do mojej pracy doktorskiej, przeprowadzałem badania w kontekscie KFPP w Opolu na temat najbardziej rozpoznawalnych wykonawców tego festiwalu. Bez względu na wiek i na miejsce zamieszkania, wszystkie grupy społeczne wskazywaly na Annę Jantar. Ona mieściła się w pierwszej piątce tych najbardziej popularnych i rozpoznawalnych artystów. Jest ikoną festiwalu w Opolu, choć nie otrzymała na nim nigdy żadnej nagrody. Fakt, że od 1984 roku debiutantom przyznaje sie nagrodę im. Anny Jantar, powoduje, że ta jej „ikoniczność” jeszcze bardziej sie utrwala. Pomysłodawczyni tej nagrody, Halina Frąckowiak, wykonała tytaniczną pracę, pisząc do gazet, ministerstwa, radia i telewizji, aby w taki sposób upamiętniać swoją przyjaciółkę. Udało się… Myślę, że wszyscy laureaci „Debiutów” są niezwykle dumni, posiadając właśnie nagrodę im. Anny Jantar. Moim zdaniem o wiele bardziej liczy się to wyróżnienie niż nagroda publiczności".\nDzisiaj, w dniu Wszystkich Świętych, nasze myśli wędrują do tych, których nie ma już wśród nas. Pozostała pamięć, ulotna i niedoskonała, ale wciąż żywa. Wspomnijmy dziś także Annę Jantar.\n6 października w Centrum Kongresowym ICE Kraków odbył się koncert pt. "Życia mała garść". Wydarzenie to dostępne jest od wczoraj na platformie VOD PLAY Kraków: https://playkrakow.com/vods/vod.232. Natomiast pełna wersja refleksji Jarosława Wasika o Annie znajduje się w zakładce WSPOMNIENIA.\nOpublikowano: poniedziałek, 05, październik 2020 11:08\nKon cert dedykowany Annie Jantar i Jarosławowi Kukulskiemu pt. "Życia mała garść" miał swoją premierę 3 czerwca 2012 roku na KFPP w Opolu. Rok temu w Warszawie, na Torwarze udało się powtórzyć to szczególne widowisko. Reakcja publiczności w obu przypadkach była niezwykle wzruszająca, pełna emocji i niezwykle spontaniczna. Warto wracać do niezapomnianych melodii zaśpiewanych przez Annę Jantar oraz do kompozycji Jarosława Kukulskiego. Warto...\n6 października w Centrum Kongresowym ICE Kraków kolejna odsłona tego koncertu. Wystąpią: Kayah, Kasia Kowalska, Dorota Miśkiewicz, Ania Rusowicz, Kuba Badach, Piotr Cugowski oraz Igor Herbut wraz z towarzyszeniem Orkiestry Adama Sztaby i Orkiestry Akademii Muzycznej w Krakowie. Adam Szytaba jest aranżerem wszystkich utworów, które prezentowane będą na scenie. Z uwagi na bardzo ograniczoną liczbę miejsc, koncert będzie rejestrowany a następnie udostępniony na platformie VOD PLAY KRAKÓW.\n"We wszystkich utworach, które piszę pragnę być sobą, chociaż niektórzy mają mi to za złe. Jednocześnie staram się być w zgodzie z najnowszymi tendencjami i stylami obowiązującymi na światowym rynku. Po prostu słucham nie tylko swoich utworów. Konkurentów jest wielu, bo ostatnio - oprócz uznanych i renomowanych twórców piosenek - pojawiło się wielu młodych, zdolnych kompozytorów i aranżerów. Ale to mnie cieszy, bo jest czynnikiem dopingującym do dalszej pracy nad sobą, do podnoszenia jakośći (...)" - tak określił swoje artystyczne credo Jarosław Kukulski na łamach "Śpiewamy i tańczymy " w 1980 roku.\nPrzed nami niezwykły koncert i wielkie przeżycia w roku, w którym obchodzimy 40. rocznicę śmierci Anny Jantar i 10 lat od odejścia Jarosława Kukulskiego, muzycznego małżeństwa, które pozostawiło po sobie... życia garść, i jak się okazuje wcale nie tak małą!\nOpublikowano: wtorek, 15, wrzesień 2020 07:12\n"Mój solowy debiut - jeśli można tak to określić - miał miejsce na festiwalu opolskim. Przedstawiłam tam wówczas premierową piosenkę Jarosława Kukulskiego i Wiktora Leliwy "Najtrudniejszy pierwszy krok". Nie mam, niestety, szczęścia do festiwali opolskich, choć, jak mnie pocieszają znajomi, zajęłam "punktowane" szóste miejsce" - tak wspominala w jednym ze swoich wywiadów Anna Jantar swój pierwszy występ w Opolu. I rzeczywiście festiwal ten nigdy nie przysporzył Jej nagród i wyróżnień. Największe przeboje Anny Jantar, które tam się rodziły, doceniano dopiero po jakimś czasie. Opole uhonorowało Annę Jantar dopiero po wielu latach..\nW samym centrum miasta, przy opolskim rynku na kamienicy przy ul. Rzemieślniczej 8 powstał dzięki inicjatywie miasta Opola mural z wizerunkiem Anny Jantar autorstwa Bruna Neuhamera. 4 września, prezydent miasta Opola - Arkadiusz Wiśniewski wraz z Natalią Kukulską odsłonili to wyjątkowe miejsce. Akademicki Chór Politechniki Opolskiej zaśpiewał "Tyle słońca w całym mieście". W Opolu wspominano Annę Jantar, Jej piosenki i Jej głos. W magazynie miejskim "Opole i kropka" Nr 9 w obszernym wywiadzie z Natalią Kukulską można przeczytać m.in. - "Nasze podobieństwo jest dość naturalne i wizualnie i głosowo. Chociaż poszłam trochę inną drogą muzyczną, tzn. być może nawet taką, do której moja mama nie zdążyła dojść, bo ostatni okres jej artystycznych dokonań wskazuje na to, że szukala nowych rozwiązań muzycznych. Myślę, że mama rozwinęłaby tę karierę muzyczną i jeszcze wiele razy zaskoczyła (...)"\nNiezwykła, wzruszająca rozmowa z Anną Jantar przeprowadzona przez jej córkę Natalię w trakcie sobotniego koncertu " Festiwal, Festiwal!!! - Złote Opolskie Przeboje" - to fascynująca podróż w czasie. To wspomnienie pierwszych kroków estradowych Anny Jantar, jej tras koncertowych i nagrań. To także próba pokazania rozterek, wahan i podejmowania trudnych decyzji bardzo młodej kobiety, która dokonała w swoim krótkim życiu tak wiele. Ta szczególna rozmowa (fragment koncertu) dostępna jest od dzisiaj w Multimediach.


Nadmierny apetyt na określone produkty - przyczyny i objawy - SFD.pl\n4 stycznia 2018 Dołącz do dyskusji 12572 odsłony 4 min. czytania\nNadmierny apetyt na określone produkty może być wynikiem niedoborów, z jakimi zmaga się nasz organizm. Nieodpowiedni styl życia, brak różnorodnej i bogatej w substancje odżywcze diety może doprowadzić do braków witamin, minerałów czy innych mikroelementów potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania. Zachcianki mogą być jednym z sygnałów, że coś jest nie tak i czegoś brakuje w naszej diecie.\nNiedobory pierwiastków mają wpływ na procesy, które dzieją się w naszym organizmie. Tak właśnie jest w przypadku chromu. Zapewnienie odpowiedniego poziomu zapobiega skokom insulinowym i pozwala regulować apetyt. Niedobór witamin z grupy B, zbyt mała ilość w pożywieniu lub problemy z wchłanianiem powodują zbyt małe dostarczanie energii do komórek i ciągle uczucie zmęczenia. A to może powodować chęć na słodkie i węglowodanowe przekąski, które w szybki sposób dostarczą brakującej energii. Nawet ochota na czekoladę może być związana z niedoborem magnezu, siarczanu czy fosforu.\nApetyt na słone przekąski może być związany z niedoborem sodu, chloru lub krzemu. Ciągła ochota na frytki i chipsy może być spowodowana również odwodnieniem. Jak to możliwe? Sól wiąże wodę i zatrzymuje ją w komórkach. Jeśli nasz organizm zmaga się z odwodnieniem instynktownie stymuluje nas do dostarczenia czego co zatrzyma proces utraty wody i mogą to być właśnie słone przekąski. Duża ilość soli w diecie może spowodować niedobory innych pierwiastków np. potasu, który będzie związany ze smakiem na przetwory pomidorowe czy pomidory.\nApetyt na pikantne\nCzasami może pojawić się niekontrolowana chęć na spożycie czegoś pikantnego. Ostro przyprawiane potrawy z pieprzem, chili, curry mogą być objawem niedoboru cynku, który odpowiada za wypłukiwanie prócz żelaza i wapnia również kwasu fitynowego. Kwas fitynowy jest zawarty w nieoczyszczonym ziarnie i staje się przyswajalny podczas procesów fermentacji. Dlatego najzdrowszym pieczywem jest to robione na zakwasie. Ochota na ostre dania może również sygnalizować problemy z przemianą materii. Zjedzenie czegoś ostrego może ją przyspieszyć. Dobrym źródłem cynku są pestki dyni, słonecznika, jaja, rośliny strączkowe oraz czosnek, więc warto dbać o obecność tych produktów w naszej diecie.\nOchota na mięso może być spowodowana niedoborem żelaza lub zaburzeniami w wchłanianiu. Chęć na produkty mleczne może sugerować niski poziom wapnia, magnezu i fosforu. Ochota na cytrusy, kwaśne ogórki czy grzybki w occie może świadczyć o niedoborze magnezu lub zbyt małej ilości kwasu żołądkowego. A apetyt na ryby czy owoce morza może być związany z niedoborami jodu lub problemami z tarczycą. Nasz organizm może wielokrotnie sygnalizować nam swoje potrzeby. Nie powinno się jednak każdej zachcianki tłumaczyć niedoborami. Ważne jest, aby obserwować swój organizm i przede wszystkim dbać o zdrową i różnorodną dietę.\nJa to mam chyba niedobór wszystkiego x2 %-)\napetytu niestety wyłączyć się nie da, a tu mowa o takim bardzo ukierunkowanym\nA co, jeśli mam non stop straszny na pizze?ale neapolitanska, na cieniutkim cieście ????\nOznacza to nic innego jak ochota na wycieczkę do Włoch.\nSuplement na nadmierny apetyt - bez stymulantów\nIle ml w okreslone miejsca?


Minimalizm po chrześcijańsku. Mniej znaczy więcej? | Franciszkanie.pl\nMinimalizm jest bardzo zakorzeniony w religii chrześcijańskiej. Warto o tym, przypominać ponieważ charakter celebry, stroje i współczesne dekoracje w części świątyń mogą sugerować coś przeciwnego. Słynne zdanie holenderskiego architekta, Miesa van der Rohe: „mniej znaczy więcej" cytuje papież Franciszek w ekoencyklice. Jak być szczęśliwym i osobiście spełnionym, jak odczuwać „pogodę ducha” przed tym, co istnieje, choćby tego było niewiele? Przecież dzisiejszy świat mówi nam coś zupełnie odwrotnego. Jaką zatem alternatywę otwiera przed nami duchowość chrześcijańska? Kilka rad i myśli.\n(Mularczyk-Meyer A., „Minimalizm po polsku, czyli jak uczynić życie prostszym”, wyd. Black Publishing, 2014)\nMinimalizm chrześcijański podkreśla znaczenie nawet małych gestów, niewielkich wyrzeczeń. Papież Franciszek wspomina o „praktykowaniu małej drogi miłości, by nie przegapić okazji do dobrego słowa, uśmiechu, każdego małego gestu, zasiewającego pokój i przyjaźń" (Laudato si', 230). W świetle tego istotna jest zmiana nawyków, języka i schematów myślenia, które przyczyniają się do zanieczyszczania środowiska, obciążają relacje z innymi, zamykają na ożywcze działanie Boga („Oto czynię wszystko nowe” Ap. 25,5). Papież pisząc o „ekologicznym nawróceniu” podkreśla, że zaczyna się od „przemiany serca”. Zanieczyszczamy nie tylko swój habitat, ale także nasze relacje w pracy, domu i przestrzeni publicznej. Jak przejść przez życie nie robiąc „za dużo dymu” wokół siebie? Człowiek może jednym słowem, pozbawić drugiego entuzjazmu, ochoty do życia i działania. Przemoc wobec drugiego człowieka i wobec stworzenia tkwi w języku. Aby niszczyć przyrodę, trzeba w jakimś sensie ją zdesakralizować, racjonalizując swoje decyzje.\nMiejscem przywracania takiej zaburzonej równowagi może być konfesjonał, nie eliminuje od razu złych nawyków, ale pozwala na oczyszczenie, bilans, przywraca równowagę, inicjuje proces odnowy i nawrócenia (dosł. metanoi – przemiana 'meta', umysłu 'nous'). Trzeba mieć niesłychaną odwagę wewnętrzną, żeby w sposób autentyczny, rzetelny stanąć przed świadkiem, nazwać i wyznać słabe strony, grzech (także „grzech ekologiczny”) i jego konsekwencje. Warunkiem spowiedzi jest zadośćuczynienie. Po lekturze Laudato si ma ono swój wymiar także środowiskowy, próby rekompensaty, naprawy zniszczeń, zapobiegania podobnych zdarzeń w przyszłości.\nWarto przyjrzeć się stylowi działania Jezusa. Po nauczaniu w miejscach publicznych, dokonywaniu licznych cudów w otoczeniu tłumów, zawsze udawał się w miejsce ustronne, pustynne, w przyrodę. W trakcie swojego czterdziestodniowego postu w odosobnieniu Jezus otaczały i dosłownie „służyły” Mu zwierzęta. Natura koresponduje tajemniczo z potrzebą odpoczynku, nabrania dystansu i, last but not least, z pogłębioną relacją z Bogiem, trwale obecnym w stworzeniu. Pustynią w tym znaczeniu może być miejski nieużytek, nieuczęszczane bagno, miedza i łąka, zapomniana kapliczka, fragment niewielkiego lasu na przedmieściach. Wszystkie te „nieuprawne obrzeża”, które tak obsesyjnie usuwamy z krajobrazu, a które upodobał sobie św. Franciszek z Asyżu. O. Zdzisław Kijas, franciszkanin, mówił, że człowiek musi się przesunąć, aby zostawić miejsce przyrodzie, aby mogła się tam rozwijać zgodnie ze swoją logiką. Zawiera się w tym postulat minimalizmu w przestrzeni (tj. minimalizmu ekologicznego). Nie musimy anektować i wypielęgnować każdego skrawka terenu, są w przyrodzie i w otoczeniu fragmenty a nawet spore ich części które nie powinny być zagospodarowane w ogóle. W odniesieniu do życia i środowiska przyrodniczego obowiązuje zasada: primum non nocere (z łac. po pierwsze, nie szkodzić). Nie podejmuje działań, jeżeli nie znam ich konsekwencji dla zdrowia, bogactwa przyrodniczego i ekosystemu.\nJezus zachęcał, aby podziwiać lilie polne (w znaczeniu kwiaty), przekładając ich piękno ponad najwytworniejsze szaty Salomona (por. Mt 6,28). W przypowieściach zachęcał do obserwacji drzew, cyklów w przyrodzie, zmieniających się pór roku. Tymczasem większość nas nie widzi nawet słońca. Wiele racji miał Dostojewski pisząc, że człowiek jest paskudny i do wszystkiego się przyzwyczaja. Biegniemy z zamkniętymi oczami, chociaż „daremnym jest dla was wstawać przed świtem, wysiadywać do późna - dla was, którzy jecie chleb zapracowany ciężko. Tyle daje On i we śnie tym, których miłuje” (Ps 127,2). Warto te słowa przepracować.\nW Stanach Zjednoczonych furorę robi od wielu lat książka Richarda Louva („Ostanie dziecko lasu. Jak uchronić nasze dzieci przed zespołem deficytu natury?”, wyd. Relacja, Warszawa 2014). Autor pisze o znaczeniu zachwytu i konstruktywnej nudzie (sic!). Powołuje się na wyniki badań naukowych, co oznacza deficyt natury dla obecnej i następnych generacji. Wychowanie dzieci ma sprawić, aby były kreatywne, zaradne, przedsiębiorcze, miały w przyszłości kilka fakultetów, prestiżowy zawód, obiektywne osiągnięcia. Tymczasem robimy dokładnie wszystko, aby im to nie umożliwić. Odrywamy dzieci od ich naturalnego środowiska jakim jest przyroda, las, a nawet park. Bezpieczeństwo staje się społeczną obsesją. Jako swoistą rekompensatę i z wygody zapewniamy im tysiące elektronicznych rozpraszaczy, gadżetów i zabawek gotowych do użycia-zużycia. Organizujemy im cały wolny czas. Uczymy dzieci nadmiaru, zabijamy wyobraźnię, rezultatem jest: przesyt, brak koncentracji (zjawisko w St. Zjednoczonych wręcz kliniczne) i nuda. Tymczasem żadna z lekcji przyrody i biologii, poruszający film na Animal Planet, czy świetna skądinąd audycja Wajraka w TV, nie zastąpi godziny w towarzystwie rówieśników, spędzonej w dzikiej, nieuporządkowanej części parku, pełnej pogiętych drzew do wspinania.\nCo możemy zrobić? Zachęćmy innych, aby nie kupować naszym dzieciom kolejnych zabawek. Wyrzućmy PRZYNAJMNIEJ połowę z nich. W duchu minimalizmu. Usuńmy telewizor z domu (konkretne bajki można zawsze udostępnić dziecku na innym nośniku, także tym „celulozowym”). Naukowcy podkreślają, że dziecko powinno mieć dziennie minimum 1 godzinę kontaktu z przyrodą, także w jej stosunkowo nieprzetworzonej formie. 1 godzina kontaktu dziecka z przyrodą każdego dnia! Tyle na początek.\nNadmiar przedmiotów, obowiązków i spraw zamyka nas na świat, nie pozwala na zachwyt, oddala od natury. Czego może nas nauczyć tu duchowość chrześcijańska? Znaczenia „mniej”, ale w sposób bardziej uświadomiony. Pokorniej, aby nie brać wszystkich spraw na siebie. Spotkałem spowiednika, który zaproponował, aby wypisywać listę spraw priorytetowych i planów, następnie wykreślić połowę. Postulat rezygnacji nie oznacza wycofania się, ale przeorganizowanie swojego czasu, zwarcie szyków, akceptację granic. Uczy bezproblemowości i czułości tak zbawiennej w relacjach z innymi. Wrogiem skutecznego działania jest rozproszenie i rozdmuchane ego. Minimalizm pozwala rozeznać rzeczywisty potencjał tkwiący w nas i innych osobach. Jest źródłem satysfakcji, jaką można czerpać ze współodpowiedzialności, czyli uwolnienia się od obsesji kontroli wszystkich i wszystkiego. Pokora oznacza akceptację swoich „słabych i silnych stron”. Zachęca do zaufania innym, a w przypadku rozczarowania, do przebaczania. Nie jesteśmy nie zastąpieni, przyjdą po nas inni, być może lepsi (oby!).\nChrześcijaństwo zachęca do odnawiania prostoty, twórczego ubóstwa i kreatywności. W głowie mam kazanie w swoim parafialnym kościele. Teza: żeby się naprawdę zadziwić i zdumieć nad czymś, trzeba umieć tracić czas. Oto clue: marnowanie czasu. Kontemplacja. Słowo nadużywane w Kościele a w tzw. praktycznym życiu mocno podejrzane. Pójść na łąkę, tak bez celu, położyć się, stracić po ludzku (przeleżeć) nawet te kilka godzin i patrzeć, po prostu gapić się. Mądry, parafialny ksiądz, żaden Dominikanin, a trafił w sedno. Czy czymś innym nie jest adoracja? Pozornie się wtedy nic nie dzieje, bezruch, cisza, tylko ja-ON i ogromne marnotrawstwo czasu... a zarazem doskonały lek na nasz nad-aktywizm i przegadanie we wszystkich dziedzinach życia, w myśleniu, modlitwie i języku.\nMałżonkowie niech marnują czas ze sobą. Księża z Panem Bogiem w modlitwie (poza rozpisanym harmonogramem dnia). „Ojcowie niech tracą czas ze swoimi dziećmi” najlepiej w przyrodzie (zachęta od samego papieża Franciszka). Traćmy więc czas, aby nieść pomoc ludziom i zwierzętom. Marnujmy go jak najwięcej na bezcelowe spacery, bieganie i obserwacje przyrody. Pozwalajmy sobie na „wylegiwanie się na zielonych pastwiskach” (por. Ps 23, 1-2). Usiądźmy w plenerze przez piętnaście minut, tyle mniej więcej potrzebują dzikie zwierzęta aby oswoić się z naszą obecnością. Pozwólmy dać się zaskoczyć naturze, nawet tej zwykłej, dostępnej na co dzień, w mieście. A wykradzione w biegu życia chwile niech ulatują nam przez ręce... na nieustannej modlitwie.\nUspokójmy oddech. Żyjmy TERAZ. Nie planujmy. „Dosyć ma dzień swojej biedy”, przypomina dzisiaj Jezus (Mt 6,34). Tylko tyle. Aż tyle.\nfoto: lic. CC BY-NC-ND 2.0\n„[222.] Duchowość chrześcijańska proponuje alternatywny sposób rozumienia jakości życia i zachęca do prorockiego i kontemplatywnego stylu życia, zdolnego do głębokiej radości, unikając obsesji na tle konsumpcji... CHODZI O PRZEKONANIE, ŻE „MNIEJ ZNACZY WIĘCEJ”... Stawanie w pogodzie ducha przed tym, co istnieje, choćby tego było niewiele, otwiera nam znacznie większe szanse na zrozumienie i spełnienie osobiste. Duchowość chrześcijańska proponuje rozwój wstrzemięźliwości i zdolności radowania się, mając niewiele. To powrót do prostoty, która pozwala nam się zatrzymać i docenić to, co małe, i dziękować za możliwości, jakie daje życie, nie przywiązując się do nich ani nie smucąc z powodu tego, czego nie posiadamy...\n Nikt nie może wzrastać w radosnej wstrzemięźliwości, jeśli nie jest pogodzony z samym sobą. Częścią właściwego zrozumienia duchowości jest poszerzenie naszego rozumienia pokoju. Jest on czymś więcej niż brakiem wojny. Pokój wewnętrzny osoby ma wiele wspólnego z troską o środowisko i dobro wspólne, ponieważ, jeśli są one przeżywane autentycznie, odzwierciedla się w nich zrównoważony styl życia w połączeniu ze zdolnością do zadziwienia, prowadzącą do głębi życia. Natura jest pełna słów miłości, ale jak je usłyszeć pośród ciągłego hałasu, niepokoju i roztargnienia czy też kultu powierzchowności? Wiele osób doświadcza głębokiej niestabilności, popychającej do wykonywania wszystkiego na pełnych obrotach, by czuły się zajęte, w ciągłym pośpiechu, i by tratowały wszystko wokół siebie. Ma to wpływ na sposób, w jaki traktujemy środowisko.Ekologia integralna wymaga, aby poświęcić trochę czasu na odzyskanie spokojnej harmonii ze stworzeniem, na refleksję o naszym stylu życia i naszych ideałach, na kontemplację Stwórcy, który żyje pośród nas i w tym, co nas otacza, a którego obecności «nie powinno się wytwarzać, lecz odkrywać, odsłaniać» .\nŚwięto Stworzenia – portal chrześcijańskich ekologów


00743 017699 21096817 na godz. na dobę w sumie\nKu pamięci Nicka Walkera 1970‒2016 Z Koreą Północną wiąże się wiele rzeczy, które są dziwniejsze od literatury. Jest to dziedziczna monarchia marksistowska, której obywatele są zupełnie odcięci od świata zewnętrznego. Mówi się im, że mieszkają w krainie obfitości i wolności, podczas gdy ich dzieci zsyła się do gułagu za zbrodniomyśli ich rodziców, a reżim wykorzystuje głód jako instrument kontroli politycznej. Państwo to od lat zachowuje się w sposób bardzo trudny do uwierzenia, a tym bardziej zrozumienia dla osób z zewnątrz, toteż czytelników może zainteresować, które motywy powieści opierają się na faktach. Aby tę ciekawość zaspokoić, autor dodał notę na końcu książki, którą należy jednak przeczytać dopiero po lekturze powieści, ponieważ zdradza niektóre elementy fabuły.\nProlog Wyspa Baengnyeong, Korea Południowa, Czerwiec 1998 Morze było spokojne w dniu, w którym Soo-min zniknęła. Patrzyła, jak chłopak rozpala ognisko z wyrzuconego na brzeg przez fale drewna. Grzmiący przypływ sprowadzał ze sobą potężne chmury, które przybierały popielistą różową barwę. Przez cały dzień nie widziała ani jednego statku, a plaża była bezludna. Mieli świat dla siebie. Pokazała na swój aparat i zaczekała, aż chłopak odwróci głowę. „Jae-hoon…?” Zrobione przez nią zdjęcie miało później pokazywać dziewiętnastolatka z mocnymi kończynami i nieśmiałym uśmiechem. Był smagłoskóry jak na Koreańczyka i miał ramiona przyprószone solą, jak poławiacz pereł. Podała mu aparat i on też pstryknął jej fotkę. „Nie byłam gotowa”, powiedziała ze śmiechem. Złapał ją w chwili odgarniania z twarzy długich włosów. Miała zamknięte oczy i błogi wyraz twarzy. Ogień zaczął chwytać, drewno stękało i pękało. Jae-hoon postawił na trzech kamieniach sponiewierany garnek i wlał do niego olej sezamowy. Potem położył się obok niej w miejscu, gdzie piasek był miękki i ciepły, tuż za linią maksymalnego przypływu, oparł się na łokciu i patrzył na nią. Wpadł mu w oko jej naszyjnik, który później stał się źródłem wielkiego smutku i licznych wspomnień. Był to cienki srebrny łańcuszek ze srebrnym tygrysem, symbolizującym Koreę. Chłopak dotknął go koniuszkiem palca. Soo-min przycisnęła jego dłoń do swojej piersi i zaczęli się całować, z przywartymi do siebie czołami, nawzajem pieszcząc swoje wargi i języki. Pachniał oceanem, miętą, mątwami i marlboro. Jego krzaczasta broda drapała ją w podbródek. Już wtedy przekazywała wszystkie te szczegóły swojej siostrze w liście lotniczym, który nieświadomie komponowała w głowie. Olej sezamowy zaczął pryskać. Jae-hoon usmażył mątwy, które zjedli z pastą chili i kulkami ryżu, patrząc, jak słońce opada za horyzont. Chmury zamieniły się w ogień i dym, a morze było płachtą fioletowego szkła. Kiedy skończyli jeść, wyjął gitarę i zaczął śpiewać Rocky Island swoim spokojnym, wyrazistym głosem, patrząc na nią z blaskiem ogniska w oczach. Piosenka zgrała się z rytmem fal. Soo-min poczuła błogą pewność, że zapamięta to na całe życie. Nagle przestał śpiewać w połowie frazy. Siedział zapatrzony w morze, z ciałem napiętym jak u kota. Potem odrzucił gitarę na bok i skoczył na nogi. Soo-min pobiegła za jego spojrzeniem. W świetle ogniska piasek wyglądał księżycowo, podziurawiony kraterami. Soo-min nic nie zauważyła. Widziała tylko fale przełamujące się białą kipielą, która rozsmarowywała się cienko na piasku. A potem to zobaczyła. Na niewielkim obszarze za strefą przyboju, około stu metrów od brzegu, morze zaczynało się kotłować i kipieć, pokrywać brudnobiałą pianą. Budziła się jakaś fontanna, ledwo widoczna w gasnącym świetle. Następnie wystrzelił z sykiem do góry wielki gejzer wody i piany, jak oddech z nozdrzy wieloryba. Wstała i wzięła go za rękę. Na ich oczach skłębione wody zaczęły się rozstępować, jakby morze się otwierało, ukazując jakiś czarny, połyskujący obiekt. Soo-min poczuła ssanie w żołądku. Nie była zabobonna, ale czuła w trzewiach, że manifestuje się coś diabelskiego. Wszystkie instynkty, wszystkie włókna jej ciała mówiły jej, żeby uciekała. Nagle oślepiło ich jakieś światło. Otoczony pomarańczową aureolą promień nadlatywał od morza i mierzył prosto w nich, odbierając im wzrok. Soo-min odwróciła się i pociągnęła Jae-hoona za sobą. Potykali się w miękkim, głębokim piasku, porzuciwszy swoje rzeczy. Jednak zaledwie po kilku krokach inny widok kazał im stanąć w miejscu. Postacie w czarnych maskach wynurzały się z cienia wydm i biegły ku nim ze sznurami w rękach. Data: 22 czerwca 1998, sygnatura sprawy: 734988/220598 PRZEKAZANE FAKSEM RAPORT Policji Metropolitarnej w Incheon na zlecenie Narodowej Agencji Policyjnej, Seodaemun-gu, Seul Otrzymano rozkaz ustalenia, czy zaginione dwie osoby ostatni raz widziane o 14:30 w dniu 17 czerwca opuściły przed swoim zniknięciem wyspę Baengnyeong. Z poważaniem, przekazane przez inspektora Ko Eun-teka: Materiały z monitoringu zabezpieczone na terminalu promowym wyspy Baengnyeong pozwalają ustalić z wysokim stopniem pewności, że nikt podobny do zaginionych osób nie wsiadł w odnośnym czasie na prom. Wniosek: zaginione osoby nie opuściły wyspy na pokładzie promu. Straż przybrzeżna nie zarejestrowała żadnych innych jednostek na tym obszarze w okresie po ostatnim przypadku, kiedy widziano zaginione osoby. W związku z niewielką odległością wyspy od Korei Północnej ruch morski jest na tym akwenie bardzo ograniczony. Wniosek: zaginione osoby nie opuściły wyspy na pokładzie żadnej innej jednostki pływającej. Mieszkaniec okolicy odkrył wczoraj, obok pozostałości ogniska na plaży Condol, gitarę, obuwie, elementy odzieży, aparat fotograficzny oraz portfele z gotówką, biletami na prom w obie strony, legitymacjami studenckimi i kartami bibliotecznymi należącymi do zaginionych. Legitymacje studenckie obu osób pokrywają się z danymi osobowymi dostarczonymi przez Uniwersytet Sangmyung. Należały do następujących osób: Park Jae-hoon, mężczyzna, dziewiętnaście lat, stały mieszkaniec dzielnicy Seulu Doksan, którego matka mieszka na wyspie Baengnyeong. Williams Soo-min, kobieta, osiemnaście lat, obywatelka Stanów Zjednoczonych, która przybyła do kraju w marcu bieżącego roku, aby podjąć studia. O 07:00 w dniu dzisiejszym straż przybrzeżna przystąpiła do operacji poszukiwawczej z użyciem helikopterów w promieniu pięciu mil morskich. Nie natrafiono na żadne ślady zaginionych. Wniosek: obie osoby utopiły się podczas pływania, na skutek nieszczęśliwego wypadku. Morze było spokojne, ale jak informuje straż przybrzeżna, zanotowano nietypowo silne prądy. Niewykluczone, że ciała zostały przez ten czas przemieszczone na znaczną odległość. Prosimy o zgodę na zakończenie poszukiwań z użyciem helikopterów i pokornie zalecamy poinformowanie rodzin zaginionych. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nCZĘŚĆ PIERWSZA Ziarno rozłamowców i wrogów klasowych, kimkolwiek są, musi zostać wyplenione w ciągu trzech pokoleń. Kim Il Song, 1970 Rok 58 Dżucze\n1 Georgetown, Waszyngton Pierwszy tydzień października 2010 Jennę wyszarpnął ze snu jej własny oddech, który wypchnął z jej ust krzyk. Oddychała ciężko, oczy miała szeroko otwarte, a soczewka koszmaru sennego rozmazywała jej wzrok. W pełnej zagubienia chwili między snem a jawą nigdy nie potrafiła poruszyć ciałem. Niewyraźne kontury pokoju powoli nabrały kształtów. Para syczała z cicha w kaloryferach, a odległe dzwonki wieży zegarowej odliczały godzinę. Westchnęła i ponownie zamknęła oczy. Jej dłoń odruchowo powędrowała na szyję. Był. Srebrny łańcuszek z maleńkim srebrnym tygryskiem zawsze tam był. Odrzuciła kołdrę i poczuła, że chłodne powietrze spowija jej spocone ciało jak lniany całun. Na łóżku obok niej bezdźwięcznie utworzyło się wgniecenie. Bursztynowozielone oczy były w półmroku jak lustra. Kot zmaterializował się znikąd, z innego wymiaru, jakby wezwało go dzwonienie z wieży zegarowej. — Hej — powiedziała i pogłaskała go w głowę. Na radiobudziku przeskoczyła cyfra. …tarz stanu potępił wystrzelenie rakiety jako „niezwykle prowokacyjne działania, które zagrażają bezpieczeństwu regionu…” Kafelki w kuchni były lodowate pod jej bosymi stopami. Nalała kotu mleka, podgrzała w mikrofalówce znalezioną w dzbanku zimną kawę i piła ją małymi łykami, przygotowując się psychicznie na odsłuchanie wiadomości nagromadzonych na poczcie głosowej. Doktor Levy zadzwonił, żeby potwierdzić wizytę o dziewiątej. Redaktor naczelny „East Asia Quarterly” chciał omówić publikację jej artykułu i zapytał złowróżbnym tonem, czy słyszała, co się stało. Starsze wiadomości były po koreańsku i wszystkie pochodziły od jej matki. Przeskoczyła do najwcześniejszej — zaproszenia na obiad w Annandale w niedzielę — w której matka przemawiała dostojnym i urażonym tonem. Jenna poczuła, że wyrzuty sumienia podchodzą jej do gardła jak kwaśny refluks. Trzymając oburącz kubek z kawą, spojrzała w stronę pogrążonego w ciemnościach ogrodu, ale zobaczyła tylko odbite w szybie jasne wnętrze kuchni. Z niemałym wysiłkiem przyjęła do wiadomości, że wpatrzona w nią trzydziestolatka z zapadniętymi oczami i niedowagą to ona sama. Adidasy i spodnie do biegania znalazła rzucone byle jak pod stołkiem do fortepianu, upięła włosy z tyłu, wyszła na zimne powietrze Zerowej Ulicy i powitało ją pozbawione uśmiechu spojrzenie listonosza. „Tak, wzrok cię nie myli, koleś, jestem czarna i mieszkam w tej dzielnicy”. Pobiegła przez półmrok pod drzewami na bulwar nad kanałem. W Georgetown panowała tego ranka posępna atmosfera. Chłodny wiatr z północnego wschodu niósł liście na tle stalowoszarego nieba. Z okien i zewnętrznych schodów szyderczo gapiły się dynie. Zaczęła biec szybko, jeszcze zanim się rozgrzała, bryza od kanału wywiewała jej z włosów zły sen. Mężczyzna poczęstował ją znużonym uśmiechem. — Do niczego nie dojdziemy, jeśli nie będzie pani ze mną rozmawiała. Jenna wyczuła, że ta zachęta wznosi się na fundamencie znudzenia. Zaczął rysować w trzymanym na kolanach notesie. Jenna skoncentrowała się na okruszku drożdżówki utkwionym w jego brodzie, odrobinę na prawo od ust. — Mówi pani, że to ten sam koszmar? Powoli wypuściła powietrze. — Zawsze są jakieś wariacje, ale zasadniczo ten sam. Przerabialiśmy to już wiele razy. Odruchowo dotknęła łańcuszek na szyi. — Będzie się powtarzał, dopóki nie dotrzemy do sedna sprawy. Jej głowa opadła na oparcie kanapy. Poszukała na suficie słów, ale nie znalazła. Potarł nasadę nosa pod okularami i spojrzał na nią z połączeniem frustracji i ulgi, tak jakby dotarł do końca mapy i mógł z czystym sumieniem zakończyć podróż. Zamknął notes. — Zastanawiam się, czy nie byłoby lepiej, gdyby pani poszła do specjalisty od żałoby. Może o to tutaj chodzi? Nadal przeżywa pani tę tragedię. Wiem, że minęło już dwanaście lat, ale u niektórych ludzi czas wolniej leczy rany. — Nie, dziękuję. — W takim razie co my tu dzisiaj robimy? — Skończył mi się prazosin. — Już o tym rozmawialiśmy — odparł tonem człowieka, który wie, że musi być cierpliwy. — Prazosin nie usunie pierwotnej traumy, która powoduje pani… Wstała i sięgnęła po kurtkę. Miała na sobie białą koszulę i obcisłe czarne spodnie, czyli swoje robocze ubranie. Lśniące czarne włosy upięła z tyłu w luźny węzeł. — Przepraszam, doktorze Levy, za kilka minut mam zajęcia. Westchnął i sięgnął po leżący na biurku kalendarz. — Wszyscy pacjenci mówią do mnie Don, Jenna — powiedział, zapisując coś w kalendarzu. — Już pani to mówiłem. Obraz pojawił się jakby przez okno w przestrzeni. Chiny były milionem punktów światła, nowe miasta — jaskrawymi skupiskami halogenu i neonu. Niezliczone miasteczka i wsie iskrzyły jak brylanty w antracycie. W prawym dolnym rogu ekranu stocznie i porty kontenerowe Nagasaki i Jokohamy wlewały w noc bursztynowe sodowe światło. Między Morzem Japońskim a Morzem Żółtym Koreę Południową otaczały rozjarzone nadbrzeżne arterie, a jej gigantyczna stolica, Seul, wyglądała jak kolorowa chryzantema. Na środku obrazu z projektora znajdował się jednak pas ciemności. To nie był ocean, lecz kraj, górzysta ziemia mroku i cienia, tylko stołeczne miasto jarzyło się nieznacznie, jak żar w popiele. Studenci, usadowieni w półkolistych rzędach wokół mównicy, w milczeniu oglądali obraz z satelity. — Jak wszyscy słyszeliście dzisiaj rano — powiedziała Jenna — Północni Koreańczycy wystrzelili wczoraj kolejną rakietę Unha-3. Jeśli, jak twierdzą, technologia ta służy pokojowym celom, a satelita Kwangmyongsong ma za zadanie monitorować plony, to taki właśnie mają obraz swojego kraju w nocy… — Kwangmyongsong znaczny „jasna gwiazda”? Jenna włączyła lampę na mównicy. Pytanie zadała Amerykanka pochodzenia koreańskiego. Nazwa brzmiała ironicznie. W galaktyce świateł na ekranie Korea Północna była czarną dziurą. — Tak, jasna gwiazda albo gwiazda przewodnia — odparła Jenna. — W Korei Północnej nazwa ta wiąże się z bogatą symboliką. Ktoś wie dlaczego? — Kult Kimów — rzucił chłopiec w czapce Red Sox, kolejny Koreańczyk, uciekinier, któremu Jenna poparła wniosek o stypendium. Odwróciła się w stronę ekranu i przeskakiwała kolejne przezrocza z wyłączonymi z ruchu bulwarami w Pjongjangu, łukami triumfalnymi i masowymi imprezami publicznymi, aż znalazła fotografię, której szukała. Przez salę przeszedł szmer rozbawienia, ale twarze studentów były jak urzeczone. Zdjęcie pokazywało rzędy nędznie ubranych obywateli kłaniających się pełnowymiarowemu portretowi postawnego, uśmiechniętego mężczyzny w obcisłej beżowej marynarce i beżowych spodniach. Portret otaczały czerwone begonie, a pod spodem widniało napisane czerwonymi koreańskimi literami hasło: KIM DZONG IL JEST GWIAZDĄ PRZEWODNIĄ DWUDZIESTEGO PIERWSZEGO WIEKU! — Według oficjalnej ideologii państwowej — wyjaśniała Jenna — Ukochany Przywódca urodził się w tysiąc dziewięćset czterdziestym drugim roku w tajnej bazie partyzanckiej na terenie okupowanej przez Japonię Korei. Zgodnie z przepowiednią jego narodziny poprzedziło pojawienie się jasnej nowej gwiazdy na niebie nad górą Paektu. On sam jest czasem nazywany gwiazdą przewodnią — kwangmyongsong. Ktoś zapytał z tyłu sali: — Czy jego matka była dziewicą? Grupa zachichotała. W tym momencie zapaliły się światła pod sufitem i wszedł dziekan. Profesor Runyon, szef Jenny, miał pięćdziesiąt kilka lat, ale ze swoimi przygarbionymi ramionami, muszką i sztruksową kurtką wyglądał na jakieś siedemdziesiąt, a zdarty, cieniutki głos sugerował osiemdziesięciolatka. — Ominął mnie jakiś żart? — spytał, spoglądając na studentów znad okularów do czytania. Nachylił się do ucha Jenny i powiedział: — Bardzo mi przykro, że przerywam, doktor Williams, ale czy mógłbym prosić, żeby pani poszła ze mną? — Teraz? — Właśnie dzwonił do mnie rektor — wyjaśnił na korytarzu. — Mamy gościa z jakiegoś tajemniczego organu państwowego. — Poczęstował ją zdziwionym uśmiechem. — Chce się z panią spotkać. Wie pani coś na ten temat? — Nie, panie dziekanie. W Bibliotece Riggsa, sklepionej gotyckiej sali ze starodrukami, znajdował się tylko mężczyzna w ciemnoszarym garniturze, który stał bokiem do nich. Trzymał w ręku kubek kawy i oglądał nieformalny mecz piłki nożnej na trawniku w dole. Runyon odchrząknął i mężczyzna odwrócił się do nich. Nie czekając, aż zostanie przedstawiony, podszedł i serdecznie uścisnął Jennie dłoń. — Charles Fisk z Instytutu Studiów Strategicznych. Był wysoki, silnie zbudowany i po sześćdziesiątce. Nos miał trochę cebulowaty i rozszczepiony na końcu, a włosy zmechacone jak stary dywan. — Doktor Williams jest adiunktem w naszej Szkole Służby Dyplomatycznej — wyjaśnił Runyon, wciąż odrobinę zaskoczony. — W naszej kadrze mamy osoby z wyższymi stopniami akademickimi, które być może bardziej… — Dziękuję, panie dziekanie, to wszystko — przerwał mu mężczyzna i oddał kubek. Runyon przez chwilę wpatrywał się w kubek, po czym skłonił głowę, jakby usłyszał komplement, a następnie wycofał się tyłem do drzwi jak mandaryn na chińskim dworze. Kiedy drzwi się zamknęły i zostali sami, Jenna pomyślała sobie tylko, że szykują się jakieś kłopoty. Mężczyzna uważnie ją obserwował. Kawaleryjska postawa, energiczny uścisk dłoni, oficjalna przyjazność — wszystko sygnalizowało, że jest wojskowym. — Przepraszam, że wyciągnąłem panią z zajęć — powiedział głębokim, pięknie modulowanym głosem. — Mogę mówić do pani Jenna? — Mogę spytać, o co chodzi? Jednocześnie uśmiechnął się i zmarszczył brwi. — Moje nazwisko nic pani nie mówi? Pani ojciec nigdy o mnie nie wspomniał? Nie dała tego po sobie poznać, ale poczuła się lekko zaniepokojona, tak jak to się działo za każdym razem, kiedy ktokolwiek ujawnił znajomość choćby najbardziej trywialnych faktów związanych z jej rodziną. — Nie, nie pamiętam, żeby mój ojciec kiedykolwiek wspomniał Charlesa Fiska. — Służyłem z nim w rozpoznaniu elektromagnetycznym. VIII Armia Amerykańska w Seulu. To było dawno, szmat czasu, zanim się pani urodziła. Pani ojciec był najwyższym rangą Afroamerykaninem w całym garnizonie. Wiedziała pani o tym? Milczała, cały czas patrząc mu oczy. W jej głowie kiełkowało jakieś wspomnienie. O wujku Cedricu, bracie jej ojca — rzuca ziemię na opuszczaną do grobu trumnę, ramiona Jenny ciasno opasują skowyczącą matkę, w powietrzu unosi się zapach wilgotnych liści, w stosownej odległości, koło orszaku żałobnego, stoi czterech mężczyzn w długich wojskowych płaszczach, mimo deszczu zdejmują czapki z głów, kiedy gra sygnałówka, a potem zakładają je i nisko opuszczają daszki. Z intuicyjną pewnością odgadła, że ten mężczyzna był pośród nich. Zadzwonił dzwon na wieży zegarowej. Spojrzała na zegarek. — Nie ma pani żadnych zajęć aż do trzeciej — powiedział Fisk. — Poprosiłem rektora, żeby je poprzesuwał. — Słucham? — Powiedziałem mu, że potrzebuję pani rady w kwestii związanej z bezpieczeństwem narodowym. Jenna była tak zaskoczona, że nie potrafiła się powstrzymać: — Pieprzenie. Spojrzał na nią wyrozumiale, jak mądry stryjeczny dziadek na niesforną krewną. — Wyjaśnię przy lunchu. Jenna podążała za szerokimi plecami Fiska, kiedy szef sali prowadził ich do stołu. Restauracja przy 36 Ulicy mieściła się w kamienicy utrzymanej w stylu okresu federalnego i ozdobionej bibelotami związanymi z końmi oraz porcelaną limoges. Portrety ojców założycieli spoglądały znad boazerii sali jadalnej, którą wypełniał gwar męskich rozmów. Zirytowana Jenna czuła się zupełnie nie na miejscu. Mężczyzna, który twierdził, że zna jej ojca, ten zupełnie obcy człowiek, który przywłaszczył sobie jej dzień, odrzucił na bok jej protesty z łatwością, jaką mają osoby, które zawsze stawiają na swoim. — Polecam homara z Maine — powiedział, rozłożył serwetkę i uśmiechnął się do niej, jakby obchodzili jej urodziny. — Naprawdę nie jestem głodna… — Na początek zamówmy tuzin ostryg. Kelner był pytany o zalety poszczególnych sosów, przyjął zamówienie na butelkę Saint-Émilion, po degustacji wino zostało nalane do kieliszków (jej obiekcje znowu z uśmiechem zostały odsunięte na bok). Jenna zadała sobie pytanie, w jakiej części ten pokaz dobrych manier jest naturalny, a w jakiej zainscenizowany specjalnie dla niej. Stopniowo, kiedy ostrożnie łyknęła wina i uznała, że stawianie oporu tej nawale fraternizacji mija się z celem, irytacja ustąpiła miejsca zaciekawieniu. — Mój ojciec nigdy nie mówił o przyjaciołach czy kolegach z armii. Zawsze sądziłam… — Był człowiekiem skrytym, jak pani wiadomo. Przyszło jej do głowy, że jest to jakieś wielopiętrowe oszustwo. — Jak dobrze pan go znał? — Na tyle dobrze, żeby być świadkiem na jego ślubie. To ją zaskoczyło. Natychmiast stanął jej w głowie obraz nędznego kościoła luterańskiego z czerwonej cegły w Seulu, w którym pobrali się jej rodzice. Zawsze wyobrażała sobie, że było tylko ich dwoje i pastor. Rodzina jej matki nie przyszła i wbrew przyjętym obyczajom nie było drugiego, koreańskiego ślubu. Posunęli się nawet do tego, że przez wiele lat nie utrzymywali z nią kontaktu. — Byłem z nim w kontakcie, kiedy przywiózł pani matkę do Wirginii. Później znowu z nim służyłem w Forcie Belvoir… Zaczął wspominać, opowiadał legendy i anegdoty o jej ojcu z czasów przed jej narodzeniem i trochę późniejszych. Część z nich znała, innych nigdy nie słyszała, ale stawało się coraz bardziej oczywiste, że człowiek ten wie bardzo dużo. Znał również późniejsze, smutne losy rodziny — jej ojciec się rozpił i wydalono go z armii, matka założyła niewielką firmę pomagającą w planowaniu ślubów, żeby mieli jak związać koniec z końcem — wszystko to relacjonował życzliwym tonem, jak stary przyjaciel wspominający rodzinną sagę, od czasu do czasu zerkał na nią, mocząc ostrygę w occie winnym i soku cytrynowym, następnie wkładając ją do ust. Nagle zaczęła dostrzegać, z rosnącą paniką, do czego to wszystko prowadzi. Coraz bardziej się zbliżał, coraz ciaśniejszymi kołami krążył wokół tematu, o którym nie chciała rozmawiać, wokół przepaści, do której nie chciała zaglądać. Zauważył jej wzburzenie i urwał, z zawieszonym w powietrzu widelcem. Westchnął, odchylił się w krześle z uśmiechem kapitulacji, jakby chciał pokazać, że odtąd przestaje się kamuflować. — Boi się pani, że wspomnę o pani siostrze — stwierdził łagodnym głosem. Słowa te wypadły z jego ust jak kamienie. Jenna zesztywniała. Gwar rozmów i brzęk sztućców o porcelanę utonęły w tle. Słyszała własny oddech. Postawiono przed nimi następne danie, ale Jenna dalej patrzyła na rozmówcę. — Czasem sobie myślę — podjął ściszonym tonem — że naprawdę warto rozmawiać właśnie o tym, o czym ludzie za żadne skarby nie chcą dyskutować. — Kim pan jest? — spytała, starając się nie zdradzać po sobie żadnych emocji. Jego wyraz twarzy uległ nieznacznej zmianie, stał się chłodniejszy, poważniejszy. — Jestem szpiegiem i naprawdę znałem pani ojca. Od dawna zawodowo mam na panią oko. Nie ma potrzeby robić takiej zaskoczonej miny. — Odłamał trochę chleba i posmarował masłem, patrząc na nią. Jego oczy miały kolor pumeksu i wypracowały sobie rozstrajającą bezpośredniość. — Zawsze dostawała pani kosmicznie wysokie oceny i dyplomy z wyróżnieniem. Pani praca doktorska była tak wyjątkowa, że trafiła pani dzięki niej na szybką ścieżkę kariery akademickiej. Ewolucja Partii Robotniczej jako narzędzie władzy dynastii Kimów, od 1948 roku do czasów najnowszych. Tak, czytałem. Wychowała się pani w dwóch kulturach i dwóch językach. W zeszłym roku spędziła pani trzy miesiące w chińskiej prowincji Jilin, doskonaląc znajomość dialektu północnokoreańskiego. Jest pani wysportowana i ma pani świetną kondycję. Dotarła pani do finału w szkolnej lidze taekwondo. Biega pani. Jest pani samotniczką i ma pani wiele tajemnic. Jest pani bardzo niezależna. Nie mogliśmy przegapić takiego zespołu umiejętności i cech. — Nie mogliśmy? — Agencja, Jenna. CIA. Jenna jęknęła z cicha. Miała poczucie, że jest w coś wrabiana i zrobiło jej się głupio, że nic nie zauważyła. Potem przyszedł błysk gniewu, kiedy sobie uświadomiła, że wspomnienia o jej ojcu wykorzystano jako przynętę. — Proszę pana… — Odłożyła sztućce obok prawie nietkniętego głównego dania. — Marnuje pan czas swój i mój. — Dotknęła telefonu w kieszeni, zastanawiając się, czy jest już za późno, żeby odwrócić wymuszone przez tego człowieka zmiany w rozkładzie zajęć. — Muszę wracać do pracy. — Spokojnie, tylko rozmawiamy. Założyła torebkę na ramię i zaczęła wstawać. — Dziękuję panu za lunch. Basowy rejestr jego głosu z łatwością przebijał się przez panujący w restauracji hałas, chociaż mówił cicho. — O godzinie 06:00 standardowego czasu koreańskiego z wyrzutni satelitów w Tonghae na północnym wschodzie Korei Północnej wystrzelono rakietę Kwangmyongsong, z naruszeniem wielu rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ. Rakieta nie wyniosła na orbitę satelity. Zastosowane technologie mogą posłużyć wyłącznie do celów militarnych. — Jenna zastygła. — Śledziliśmy trajektorię lotu. Trzeci stopień wpadł do Morza Filipińskiego, gdzie został podjęty przez Amerykańską VII Flotę, zanim Północni Koreańczycy zdążyli go odzyskać. Testowali osłonę termiczną pocisku termonuklearnego długiego zasięgu, który niebawem wycelują w nasze Zachodnie Wybrzeże. Jedzenie pani stygnie. — Zaczął jeść. — Pieczony strzępiel w sosie szampańskim… — Zamknął oczy. — Ideał. W głowie Jenny kłębiły się różne scenariusze. Nie miała świadomości, że usiadła z powrotem. — Mój Boże — wybąkała. W głowie stanął jej obraz spadającej gwiazdy wysoko nad Pacyfikiem. Kwangmyongsong. — To znaczy… — Chcę, żeby pani dla mnie pracowała. — Mówił z ustami pełnymi parującego jedzenia. — W tajnych służbach. Zamrugała. — Nie nadaję się do CIA. Wydaje się panu, że wszystko pan o mnie wie, ale nie wie pan, że raz w tygodniu chodzę do psychiatry. Biorę lek na koszmary senne. Uśmiechnął się do niej sympatycznie i zrozumiała, że to również nie jest dla niego nowina. — Rekrutuję agentów od kilkudziesięciu lat. Można powiedzieć, że dało mi to pewne rozeznanie psychologiczne. Prawdopodobnie jest pani jednym z najbardziej obiecujących kandydatów, jakich spotkałem, doktor Williams. — Nachylił się ku niej konfidencjonalnie. — Nie tylko jest pani inteligentna, ale również ma pani bardzo silną osobistą motywację, żeby służyć naszej ojczyźnie. — Spojrzała na niego smętnie. — Wie pani, o czym mówię. — Jego głos znowu był pełen współczucia. — Nie mam dla pani odpowiedzi. Być może nigdy się pani nie dowie, co się stało z pani siostrą na tej plaży. Ale oferuję dostęp do tajemnic państwowych. Oferuję możliwość, że któregoś dnia otworzą się jakieś drzwi i pozna pani prawdę. Zniknięcie siostry panią prześladuje. Nie mam racji? Stała się pani przez to zimna i samotna. Nie ufa pani nikomu ani niczemu, tylko sobie. — Soo-min utonęła — odparła bez przekonania. — Nic się za tym nie kryje. Zniżył głos. Miał świadomość, że stąpa po kruchym lodzie. — Nie znaleziono ciała. Może utonęła… — Studiował twarz Jenny, próbując odczytać jej emocje. — Ale nie może pani wykluczyć drugiej możliwości… Jenna zamknęła oczy. Rozmówca podważał jej najbardziej prywatny artykuł wiary. — Utonęła. Wiem, że utonęła. — Westchnęła smętnie. — Gdyby pan wiedział, ile lat mi zajęło, zanim wypowiedziałam te słowa… Urwała i przełknęła ślinę. Walczyła ze łzami i musiała odwrócić głowę. Wyszła z restauracji, zanim zdążył ją powstrzymać. Znalazła się na ulicy, wielkimi haustami wdychała powietrze, jak najszybszym krokiem wracała na uczelnię, wiatr szarpał ją za włosy i płaszcz, wznosząc wokół niej liście. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Gwiazda_Polnocy-ebookRO/p1042417i1171417" target="_blank" title="Gwiazda Północy [D.B. John] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Gwiazda Północy [D.B. John] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wysokińska: Mistrzostwa świata to turniej, gdzie nie daje się ocen za wrażenia artystyczne. Tam trzeba wygrywać. - Inne SPORT4FANS\nSport4fans.pl › Inne › Wysokińska: Mistrzostwa świata to turniej, gdzie nie daje się ocen za wrażenia artystyczne. Tam trzeba wygrywać.\nWysokińska: Mistrzostwa świata to turniej, gdzie nie daje się ocen za wrażenia artystyczne. Tam trzeba wygrywać.\nInne | 28 stycznia 2016 14:33 | Krzysztof Mokrzycki\nWysokińska z optymizmem patrzy przed siebie\nPolska piłka ręczna, pomimo ostatniego niepowodzenia polskich szczypiornistów, jest notowana w ścisłej, światowej czołówce. Duża w tym także zasługa naszych Pań, które w grudniu drugi mundial z rzędu zakończyły na czwartym miejscu. Z jednej strony to duży sukces, a z drugiej – lekki niedosyt. A jak odczuwa to chyba najbardziej pozytywnie zakręcona postać w kadrze kobiet, bramkarka Anna Wysokińska?\nLedwo opadły emocje po Mistrzostwach Świata kobiet, a już zaczęło się „polskie” Euro. Czy dobra postawa naszych kadr sprawi, że w Polsce wybuchnie boom na piłkę ręczną?\nMam taką nadzieję. Zazwyczaj jest tak: sukces = większa uwaga, popularność. Bardzo zależy nam na tym, aby jak najwięcej osób zarazić piłką ręczną. Większa ilość trenujących to lepszy poziom, a co za tym idzie szansa na dobre miejsce w kolejnych zawodach.\nWróćmy na chwilę do mundialu. W grupie nie zachwycałyście i te wygrane były niezbyt przekonywujące. Co się stało tuż przed fantastycznym meczem z Węgrami?\nMecze z Węgrami czy Rosją to były spotkania, gdzie pokazałyśmy, że potrafimy grać ciekawą i skuteczną piłkę ręczną. Fazą grupową same byłyśmy rozczarowane. Mimo zwycięstw nie było widać radości i zadowolenia. Jeżeli nie cieszysz się z wygranej tzn. że wiesz, że stać cię na więcej, wiesz, że można było zagrać lepiej. Na szczęście Mistrzostwa Świata to turniej, gdzie nie daje się ocen za wrażenia artystyczne. Tam trzeba wygrywać. Po prostu.\nTo był Twój kolejny duży turniej. Czy w kadrze czujesz się już weteranką?\nNiestety już nie słyszę, że jestem młoda i z perspektywą (śmiech). Faktycznie to była moja 3 duża, seniorska impreza. Mam nadzieje, że jeszcze parę lat grania przede mną a co za tym idzie jeszcze kilka zawodów podobnej rangi. Bardzo bym sobie tego życzyła.\nW turnieju zajęłyście po raz drugi z rzędu czwarte miejsce, czyli to najgorsze dla sportowca. Traktowałyście to jako sukces, czy bardziej jako porażkę?\nKiedy przegrałyśmy mecze w półfinale i finale było ogromne rozczarowanie i żal. Oczywiście, że chciałyśmy wygrać. Ciężko trenujesz po to, aby zdobywać medale. Nam w Danii to się nie udało. Jednak z perspektywy czasu myślę, że to czwarte miejsce było olbrzymim sukcesem. W naszym składzie było kilka debiutujących na mistrzostwach zawodniczek. Zdobyły one niesamowite doświadczenie, które na pewno zaprocentuje w przyszłości. Ale powiem szczerze, że mam dość tego miejsca tuż za podium…\nJak wygląda taki turniej od środka? Czy widywane dzień w dzień te same twarze nie męczą?\nTurniej od środka? Hmm… pobudka, śniadanie, trening, obiad, spanie, mecz, kolacja, video, powtórz. To tak w wielkim skrócie. Mistrzostwa to wyczerpujący turniej. Grasz każdego dnia, lub z jednodniową przerwą. Do tego trzeba doliczyć jakieś 2 tygodnie przygotowań, które wyglądają mniej więcej podobnie. Na szczęście tworzymy zgrana paczkę. Z tymi dziewczynami po prostu nie da się nudzić. Ja od kilku lat mieszkam za granicą dlatego bardzo chętnie spędzam czas z zawodniczkami, których nie widuję zbyt często i po prostu nadrabiam rozmowy po polsku (śmiech).\nJaki jest trener Rasmussen poza meczem czy też treningiem?\nTrener Rasmussen jest z nami od ponad 5 lat. To bardzo długo w trenerskim świecie. Drużyna się zmienia, a on razem z nami. Wie już, jak trzeba nami potrząsnąć, kiedy przycisnąć, a kiedy odpuścić. Na treningach i meczach jest 100% koncentracji. W międzyczasie można bez problemu z nim porozmawiać. Najchętniej o piłce ręcznej - to absolutny fanatyk.\nSkąd u Ciebie wziął się pomysł, aby zostać szczypiornistką, i to w dodatku stanąć na bramce?\nJa zawsze coś trenowałam: koszykówka, gimnastyka. Pewnego dnia przyszedł czas na piłkę ręczną. Długo broniłam się przed bramką. Miałam być rozgrywającą ewentualnie kołową. Niestety ja i bieganie nie przepadamy za sobą, więc trzeba było porzucić marzenia\no zdobywaniu bramek.\nGrałaś w kilku ligach. Możesz pokusić się o porównanie polskiej piłki ligowej z zagraniczną?\nFaktycznie grałam 3 lata w Niemczech, a teraz w Turcji. Nie lubię porównań. Każda liga ma swoją specyfikę, każda ma swoje plusy i minusy. Mimo wyjazdu śledzę wyniki polskiej ligi.\nW piłce nożnej przyjęło się, że golkiper musi być w pewnym sensie wariatem. Czy w ręcznej jest tak samo?\nPrzede wszystkim w ręcznej trzeba być wariatem (śmiech). Nie znam ludzi, którzy chętnie stają w odległości 6 metrów od lecącej 90-100 kilometrów na godzinę piłki. Ale jak już wspominałam bardzo nie lubię biegać, więc to było jedyne wyjście.\nCzy, będąc w Polsce, możesz spokojnie wyjść na zakupy, czy kibice zaraz Cię rozpoznają utrudniając to zadanie?\nPiłka ręczna jest coraz bardziej popularna. Bywam rozpoznawana, ale mogę bez problemu pójść na zakupy. Miło kiedy ludzie podchodzą, gratulują i życzą powodzenia.\nU nas, mimo wszystko, piłka ręczna w damskim wydaniu jest w cieniu męskich rozgrywek. Dlaczego tak się dzieje?\nNiestety nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Może wynika to z faktu, że szczypiorniak w męskim wydaniu jest bardziej dynamiczny? Może problemem jest reklama? Na pewno finanse, a co za tym idzie środki przeznaczane na reklamę różnią się w kobiecej i męskiej odmianie piłki ręcznej.\nFani uwielbiają wywiady z Tobą, bo jesteś taka spontaniczna i zwariowana. A jaka jest Ania Wysokińska z dala od tej sportowej otoczki?\nWywiady z mix-zone robione są chwile po meczu. Emocje jeszcze nie opadają. Ciężko jest zachować się racjonalnie np. po wygranej z zespołem z czołówki światowej. Stąd też moje wypowiedzi są takie a nie inne. Na co dzień jestem również bardzo spontaniczna, jednak staram się lepiej dobierać słowa (śmiech).\nCzym byś się chciała zajmować, gdyby nie sport?\nZ wykształcenia jestem tłumaczem języka niemieckiego. Lubię kontakt z językiem obcym i myślę, że odnalazłabym się w pracy w zawodzie. Jednak w planach mam jeszcze kilka lat grania.\nNa sam koniec chciałbym się dowiedzieć, jakie marzenia ma najlepsza polska golkiperka?\nTo by trzeba było jej zapytać. Nie uważam się za najlepsza polską bramkarkę. Co do moich marzeń to bardzo prosto: zdrowie dla siebie i najbliższych, więcej czasu spędzonego z rodziną, czasem wolny weekend i takie małe: nie zwariować za szybko (śmiech).


Okiem Filolożki: Ogarniasz?\nMuszę ogarnąć mieszkanie przed przyjściem gości (=posprzątać), ogarnij się (=weź się w garść, opanuj się), musisz ogarnąć ten materiał, jeśli chcesz zdać egzamin (=nauczyć się), ogarniesz transport? (=zorganizować), muszę się ogarnąć po tej sytuacji (=uspokoić, doprowadzić do porządku). Podobno bzokolicznik ogarniać zastępuje aż 95% pozostałych!\nBez wątpienia jest to słowo uniwersalne. Wyrażające więcej niż tysiąc innych - jak mówią niektórzy. Szczególnie młodzież. I nie można mieć do nich pretensji. Język zawsze dążył do uproszeń. Ale... to tak jak ze słowem fajnie, którego osobiście nie lubię. Fajne może być wszystko. Jeśli pytam jak się komuś coś podoba i słyszę - jest fajne to wiem, że jest nijakie. Warto się czasami wysilić i skorzystać z synonimów. Bo niedługo sprowadzimy naszą konwersację do dwóch odpowiedzi na wszystkie pytania: ogarniam/nie ogarniam.\nTo słowo: ogarniać jest niesamowite. Wdziera się w różne dziedziny życia.\nJa też czasami tego słowa używam. Pozdrowienia :)\n8 kwietnia 2017 17:32\nBezkonkurencyjne są Smerfy że swoim smerfowaniem.\n17 kwietnia 2019 20:47


Do you know the pain of living without a dream?\nLink 16.10.2008 :: 19:05 Komentuj (3)\nPodczas spacerów z psem zadziwiające jest to, jak nagle człowiek ma wiele czasu by pomyśleć i zastanowić się nad tym lub owym.\nSami wiemy jak nie ubłagalnie płynie czas. Wszystko idzie do przodu, wszystko się zmienia. I rzeczy, i my, i nasze uczucia, nasz fascynacje, miłoście, i w końcu nasze przyjaźnie. Swoich prawdziwych przyjaciół poznałam dopiero na studiach. wcześniej myślałam, że już mam przyjaciół, lecz dopiero z upływem czasu, człowiek jest w stanie przekonać się jak bardzo się mylił, jak bardzo wszystko może się rozwalić.\nAby przyjaźń była dłuższa niż na parę chwil, trzeba w to włożyć pewne rzeczy : zrozumienie, wyrozumiałość, czasem złość, czasem miłość siostrzaną, braterską. Czasem trzeba się rozstać z ta osobą, aby dopiero później zdać sobie sprawę z tego, co się straciło. Ale my sami jedynie wiemy, co potrzeba aby nasza przyjaźń była trwała i zniosła wszystko, co może ją spotkać.\nCzasem również przychodzą takie chwili, gdy jesteśmy tak bardzo kimś zauroczeni, że dla reszty świata nie znajdujemy już czasu. Blood mi kiedyś powiedział, że z jego przyjaciółmi jest tak samo, gdy już mają kogoś zaczynają się oddalać, mieć coraz mniej czasu dla innych. Byłam taka sama. Wiecznie zaganiania, rzadko bywałam na dłużej w domu. Dwie osoby mi się jedynie żaliły z tego stanu rzeczy. Do tej pory nie uznaje pretensji jednej osoby, a ta druga...\nWiele razy rozczarowałam się pod względem "przyjaciół". Dopiero później się odkrywało, że ludzie, którym sie ufało, się już nie interesują, że przestało im zależeć, albo osoba trzecia zniszczyła to, co było. To smutne. To smutne też jak łatwo można coś zepsuć, wręcz doszczętnie rozwalić, zniszczyć.\nOstatnio myślałam nad tym jak popsuły sie moje relacje z niektórymi osobami i jak bardzo mi ich brakuje.\nNie wspomnę o dwóch osobach, które były moimi przyjaciółmi, lecz za którymi już nie tęsknie. Czasem zaufania nie da się już odzyskać, a o przyjaźń trzeba również walczyć, aby ktoś z zewnątrz niczego nie popsuł. Widać, im nie zależało. Z jednej strony mi przykro, z drugiej, może po prostu byłam zbyt naiwna oferując swoje zaufanie i owa przyjaźń z mojej strony.\nLecz wspominam te osoby z którymi kontakt mi się całkiem rozwalił, a żałuję tego. Jak to pisał Szpajk, "jedno jest zepsute, drugie naprawiam" (nie do końca tak to było, ale sens chyba pozostał).\nCzasem brakuje mi tych rozmów na gadu z Nim, tego wygłupiania się, tego jak pisał, mówił do mnie "Nemcia", myślałam kiedyś, że może choć trochę się rozumiemy. Czas jednak pokazał, że się myliłam. Brakuje mi tego, ale niektórych rzeczy się nie da cofnąć, a niektórych rzeczy ja nie chcę cofać, bo zrobiłabym jeszcze raz tak samo.\nA co do Ciebie, Michałku, zerwał mi się kontakt z Tobą, w tym tak trudnym okresie, gdy w domu byłam prawie że gościem. Ostatnio postanowiłam to naprawić. Chciałabym żeby było jak dawniej, bo cholera tęsknie za tymi naszymi durnymi rozmowami, pełnymi wulgaryzmów, zboczonych tematów, uszczypliwości, a jednocześnie troski o siebie nawzajem. Wiem, że te rozmowy już nie będą takie same (wiesz z jakich względów:P), ale brakuje mi Twojej obecności w moim życiu:)\nOstatnio też pojawiła się nowa osoba, którą polubiłam, z która lubię rozmawiać, może i kiedyś będę lubić przebywać w jego towarzystwie. Czas pokaże, chociaż... czasem o zwykłą znajomość też trzeba bardzo zadbać. A kto to wie, czy czasem to nie jest po prostu jednostronne. I naiwne z mojej strony. Bo czasem chciałabym, żeby on też ucieszył się z tego, że ja się odezwę...a może za dużo bym chciała...\nOstatnio też Łukasz pomógł mi zdać sobie sprawę z jednej rzeczy. Mianowicie z tego, iż chyba całkiem nieświadomie dorobiłam się przyjaciela, a nawet o tym nie wiedziałam. Od początku traktowałam go jak starszego brata. Momentami, w tych gorszych momentach, jak przyjaciela, który pomagał mi jakoś przetrwać nieustanne kryzysy. Potem się coś zepsuło, padło, ale teraz, mimo, że jest okropny, zdałam sobie sprawę, że jakoś źle mi na duszy, gdy sobie chociaż na chwilę z nim nie pogadam. Ot, takie dziwne. Podobno przecież w rodzeństwie tworzą się naprawdę silne więzi. Może to i racja, bo jakoś ta przyjaźń między nami dała sobie radę przez te burze, braki czasu. Taką przyjaźń mogę porównać jedynie z jedną, która tak samo przetrwała pseudo kłótnie i niezrozumienie. Może to te prawdziwe przyjaźnie?\nNiektórzy się ze mną nie zgodzą, ale istnieje przyjaźń między kobietą, a mężczyzną bez miłości. To jedna z niewielu rzeczy, których jestem pewna w życiu.\nP.S. Dzięki Michałku za przypomnienie jak kiedyś nazywałam Łukasza:P Buziaki dla was dwóch :* :*.\nTak wiem, to ja jestem okropna, nie Ty Szpajk :P\nLink 03.10.2008 :: 19:37 Komentuj (6)\nNa początek powiem : pfff! Jak można obrażać moje nowe papcie! Jesteś okropny pseudo starszy bracie :P Jak zwykle :P\nTak w sumie to mi smętnie. Został mi tylko Szpajk, żeby go męczyć, bo nie ma dwóch moich eeee hmmmm, ulubieńców, o tak, to dobre słowo : ) Ale, wielu z was pewnie nie wierzyło, że jeszcze napiszę notkę, o wy podli! Macie za karę kolejną bezsensowną notkę, buhaha. Wyżyje się dziś na waszym poczuciu estetyki i moralności i na psychikę też zajadę, a co. Właśnie sobie słucham nowego Trivium, ale kurcze, Matt był kiedyś taki ładny, miał krótsze włosy, a teraz, fuuuj, mógłby się obciąć. „Kiedyś Wojtek zgubił się w trawie, bo nie chciał iść dalej.” A w ogóle wiecie jaki Kain jest milusi w BO2. „I fuck the spiders on the walls.”\nMacie zrytą psychikę i w ogóle jesteście okropni. Przez was bunny płacze.\nNiestety dzisiaj nie będzie tak żałośnie jakbym chciała, żeby było :P „I fuck the candles in the shelf. When I’m alone I fuck myself.” Tak moi drodzy, właśnie tak.\nA tak na serio, zaczął się kolejny rok akademicki niestety. Zero przedmiotów medialnych, sama teoria i zajęcia do późna:/ Ja chcę wakacje. Albo przynajmniej znowu studia na licencjacie. Jak bardzo by się chciało czasem przedłużyć czas, nie starzeć się tak szybko (jaka ja już stara jestem, omg). Chociaż patrząc na niektórych, cieszę się z wieku jaki posiadam :P\nNo ok., teraz myślę, że po tej refleksji ta notka jest już wystarczająco beznadziejna;]\nP.S. Dziękuję wszystkim zebranym : Szpajkowi za to, że jest okropny i za to, że jest okropnym starszym bratem i za to, że również jest moim ulubieńcem mimo ze jest okropny, moim papciom, ooo Foksik się pojawił na gadu, do pełni szczęścia brakuje jeszcze jednego ulubieńca, który mi się gdzieś zagubił. Buuu. Kissu kissu moi drodzy :*:* :P\nLink 25.09.2008 :: 15:31 Komentuj (3)\nCzęsto wokół siebie słyszę jak ludzie się poddają. Jak poddają siebie. "Jestem do niczego", "Mam tego dość", "Już jest dla mnie za późno"...Długo myślałam nad tym jaka będzie moja pierwsza notka, którą napiszę po prawie rocznej przerwie. I chyba jednak wygrało to.\nWydaje mi sie, że młodzi ludzie, może nawet nie tylko ta z wiekiem 15-16, ale i ta starsza, a młodsza duchem, są coraz słabsi psychicznie. Zaliczają wzloty i upadki, ale bardziej upadki. I bardziej odciska się to na ich psychice. Nie umieją sobie poradzić ze sobą, z otoczeniem, z innymi ludźmi i wówczas coraz bardziej się zamykają w sobie i twierdzą, że dla nich jest już za późno. Nie będę tu aż taką hipokrytką, bo kiedyś (może i nawet teraz) byłam taka sama.Wtedy to ja smęciłam innym, dawałam masakrystyczne opisy, tylko dlatego, żeby mi ulżyło. Teraz jak sama widzę takie opisy, mam ochotę usunąć tą osobę z listy znajomych. Ot tak, aby mnie to nie denerwowało. Wracając jednak do główniejszego tematu, ile to razy powiedzieliśmy coś nieprzyjemnego innej osobie tylko dlatego, że nas zdenerwowała, albo od tak, z czystej, złośliwej satysfakcji. Nikt z nas nie zwraca uwagi jak bardzo słowa mogą wpłynąć na drugą osobę. Podnieść w górę, pocieszyć, albo dobić do dna, zmiażdżyć. Potem nie interesuje nas, co będzie dalej, bo słowa już zostały wypowiedziane. Czy ktoś z was zastanawiał się kiedyś jak zwykłe słowa potrafią zniszczyć kogoś? Znaczna większość osób(jeśli nie wszyscy) cierpi, nie radzi sobie z tym wszystkim, tylko dlatego, że ktoś kiedyś powiedział to,tamto, a to w nas tkwi. I często nie może znaleźć ujścia.\nOd pewnego czasu krąży dowcip, że nie ma prawdziwych emo, bo już sie zabili. Bardzo śmieszne? Dla mnie nie. Bo co innego stworzona niedawno subkultura emo, a co innego ludzie, którzy naprawdę mają problemy i potrzebują pomocy. ostatnio wszyscy ładują ich do jednego worka, żeby móc się z czegoś naśmiewać. Czy też byście się tak śmiali, gdyby ktoś wam bliski popełnił samobójstwo? W końcu samobójstwo popełniają tylko emo. Niedorzeczność. Czytałam kiedyś wypowiedź Angeliny Jolie, która to opowiadała o swoich przeżyciach związanych z okaleczaniem się. Nie wspomnę o doprawdy dennych komentarzach poniżej, ale Jolie znała problem, bo sama miała ten problem i wie, że takim ludziom należy pomagać.Da się odróżnić osobę, która naprawdę ma problemy, od takiej, która robi wszystko żeby się dobrze bawić i zwrócić tym samym uwagę innych na siebie.\nLudzi bardzo łatwo jest zniszczyć, ale podnieść do góry jest o wiele ciężej.\nI tak zazwyczaj wszyscy jesteśmy hipokrytami, w taki czy inny sposób.\nP.S. Tak wiem, nie pisałam długo, wiem, no i?:P Blog stoi, nie skasowali mi go jeszcze. Mam nadzieje zmienić kiedyś ten layout, bo mnie denerwuje. Na razie cieszcie oczy królisiem :P\nLink 07.10.2007 :: 21:31 Komentuj (5)\nTak patrze na ten cholerny layout i strasznie się w tym zapuściłam. Nic z tym nie robie chociaż sobie obiecuje, ale mam przynajmniej wiarygodne wymówki!:D\nNowy komputer, to jak przeprowadzka do nowego mieszkania. Wszystko nowe i trzeba się zagospodarować. Gdyby wszystko polegało na poukładaniu to cudownie by było, ale nie jest. Mnóstwo nerwów o byle co, a to jeszcze nie koniec. Dodatkowo jeszcze niby zabawne hasła na temat Visty. Mnie to tez kiedyś bawiło, ale przestało. Ale nie ma to, jak dobić leżącego,nie?:) Ale w sumie, prawie przez cały tydzień programista w domu, woooow:D Ech, i nagrywarka dvd:)\nSiedzę tak teraz z Konem. Miziam go, bo nie mam kogo:P\nOstatnimi czasy straszny zamęt mi się zrobił w życiu. Wszystko jakoś do tej pory było negatywnie stabilne, aż jakoś, ostatnimi czasy...\nI pomyśleć, że gdybym pojechała na Chatkon, to teraz tego wszystkiego by nie było. Dużo bym straciła, bardzo dużo. Może nie straciła, ale na pewno nic nie zyskała.\nWczoraj spędziłam wieczór z ludźmi, których praktycznie nie znałam(ale dzięki Allachowi, ze przynajmniej wiedziałam o czym mówią), ale czułam się tak dobrze w ich towarzystwie, jakbym znała ich co najmniej z miesiąc. I może był jeszcze jeden powód dla którego tak dobrze się czułam:)\nCholera, jakaś dziwna ta notka:P To przez Deftonesów. Chyba udzielił mi się nastrój "Passenger'a". To ja może już zakończę:P\nAaaaaa!Jak mogłam zapomnieć o filmie "Wild hogs", czyli cała prawda o programistach:P\nDobra, ide wymiziać mojego Kona:P Zajebistego misia dostałam!:D\n"Pijesz","Pije osoba naprzeciwko","Pijesz x kieliszków..."\nLink 23.09.2007 :: 20:19 Komentuj (2)\nJak to ktoś stwierdził imprezy u Grześka są zawsze niezapomniane. Oj tak! Chociaż w sumie ta chyba pobiła wszystkie na których byłam, ale na drugim miejscu plasuje się impreza z akcją z drzwiami:P Do tej pory jak widzę te drzwi to odczuwam pewnego rodzaju sentyment:P\nNie będę się tu rozwodzić dokładnie co się działo, bo mi się nie chce pisać. Ale działo się;] Ale do tej pory nie mogę sobie wybaczyć, że po raz kolejny nie zwinęłam plakatu Slipknota Grześkowi:P Ostatnio zarzekałam się,że to ja będę gryźć, ale okazało sie, że to na mnie Sebastian zostawił ślady swoich zębów. Bardzo wyraźne ślady!:P Oprócz tego nie wybaczę Ci jeszcze tego grania na harmonii! To było straszne, chociaż żałujcie, że nie słyszeliście. Byłaby z tego naprawdę genialna ścieżka dźwiękowa do filmów Hitchcocka;] Za to czeka Cię ciężki tydzień w pracy:D\nA w ogóle nie rozumiem czemu niektórzy rzucają się na moje rzeczy ze Slipknotem. Najpierw kiedyś Seba zainteresował sie moim szalikiem, teraz Paweł moją frotkę.Kupić wam na święta czy co?:P W każdym razie dziękuję tym, którzy mnie zawlekli do pokoju. Że też nie pamiętać takiego momentu, cholera:P Ale było przyjemnie, było miło,a Grzesiek ma fajnego psa!:P\nAle nie o tym też miało dziś być. Znaczy nie tylko o tym.\nBrat wyjechał, znowu zrobiła się jakaś pustka. A już było tak jak kiedyś. Ale, ale stopniowo coś się we mnie zaczyna odwracać. Znowu zaczynam sobie wmawiać, że będzie dobrze, że sobie poradzę. Zaczynam też znowu dostrzegać, że otaczają mnie niesamowicie i wspaniali ludzie. A to ważne.\nOstatnio też dzięki pewnej osobie zaczynam, znów, nie wątpić w to, że jestem inteligentna, zabawna i takie tam i że nie muszę mieć kompleksów dlatego, że mam mniejszy biust niż Matsumoto:P Chociaż też mam coraz bardziej wrażenie, że strasznie się przed nim błaźnie i wychodzę na totalną kretynkę. Cóż. Ale jest wredna nadzieja, że może wkrótce będzie ok.\nNa koniec zamieszczam wam alternatywną wersję hasła reklamowego karty Mastercard\n"Niektóre kobiety są bezcenne, za wszystkie inne zapłacisz kartą Mastercard" oraz jeszcze jedno ważne zdanie "Komplement powiedziany kobiecie na trzeźwo liczy się podwójnie."\nTo by było na tyle.A pożegnam was fragmentem pewnej piosenki:\nOto nadciągają cumulusy\nChyba rozumiesz co to znaczy.\nP.S. Garfilt, tak Bleach jest ZAJEBISTYM anime:P\nMy hands are like fluffy!I'm SOFT!\nLink 05.09.2007 :: 14:15 Komentuj (9)\nHehe,ładny tytuł notki, no nie?;] Kon rządzi^^\nDziś notka będzie tak mieszana, bo parę spraw jakoś sie złożyło. Długo też nie miałam pomysłu co napisać. Bo niby zarys był, ale jak przychodziło co do czego to pusto.\nPierwsza rzecz to to,że mój brat przylatuje w sobotę!^^ Ale się cholernie ciesze. Będzie po trochu jak za starych czasów, chociażby na te kilka dni,ale będzie:)Jak pomyślę o tym to aż się ciepło robi ze szczęścia:)\nXD Zapomniałam już jak to jest jak się oglądała anime do upadłego, kilkadziesiąt epków na dzień, z nikim się nie gada, tylko ogląda. Wchodzi się w ten świat, żyje się w nim, przyjaźni się z bohaterami i separuje od rzeczywistości. Zapomniałam jak bardzo anime i gry potrafią odseparować człowieka od rzeczywistości. Jak oglądając można mieć gdzieś otaczający świat, ból,smutek. Tylko, ze człowiek wtedy w sumie trochę dziczeje, przynajmniej ja.Ale mi z tym dobrze.\nMimo wszystko "Bleach" jest lepszy od "Naruto", ale mnie to nie przeszkadza:) Ja mogę to oglądać nawet tylko i wyłącznie z powodu Kakashiego i nie będzie mi to ani trochę przeszkadzać.A w Bleachu,hmm, jest Kon(boski!),Ichi,nawet Ishida(w końcu głos Saske;) i Renji(mró!!!!!!)i Kućki:D Jest na co popatrzeć, jest się z czego pośmiać(czasami wybitnie z czego!:D), wiec jest the best!;)I bez spoilerów mi tu!:P Wiec za niedługo fota na przedzie się pewnie zmieni na co innego:)\nA trzecia kwestia,hmmm, tu trochę komplikacji. Bo ostatnio zastanawiałam się jak bardzo możemy mylić się w stosunku do drugiego człowieka. Jak możemy go poznawać po czym okazuje się,że jak doszliśmy w tym poznawaniu już tak daleko to to co zobaczyliśmy nie okazało się takie piękne,tylko szkaradne i złe.\nCzy można powiedzieć, że się zna drugiego człowieka?Nawet po iluś tam latach, czy można powiedzieć,że się zna? Według mnie nie. Nigdy. Można powiedzieć, że się zna, w niektórych kwestiach, ale tak ogólnie to mówienie takie jest bezpodstawne, bo nawet nie ma się na czym oprzeć.\nMoże nam się wydawać, że znamy drugą osobę. Ale "znanie" będzie również zależne od tego co dana osoba chce nam pokazać, co chce odkryć. Ludzie noszą maski, wiele masek. Czasami nawet nie wiemy jak wiele ich jest, dopóki nie ujrzymy wszystkich. Może być również tak, że przez całe życie nie zobaczymy tej prawdziwej twarzy. Czasami może to i dobrze. Bo dobrze sie żyje w złudzeniach. W złudzeniach, że coś jest prawdziwe i że jest naprawdę takie jakie widzimy. Choć czasem tak bardzo się można mylić.\nLink 21.08.2007 :: 15:35 Komentuj (2)\nCzasami na niektóre rzeczy jest za późno. Na wybaczenie, zrozumienie, życie, uratowanie życia. Jak to pisał R. Wojaczek "...i życie, które spóźniło się na śmierć"\nPonoć mój blog jest smutny. A może to ja nie potrafię się już cieszyć, a może nigdy nie byłam stworzona do tego, żeby odczuwać niczym nie zmąconą radość. Może już zapomniałam jak to jest cieszyć się z czegoś, uśmiechać się tak normalnie, naturalnie, nie na pokaz. Bzdury gadam, nie? Tylko czasami bliskość najdroższych sercu osób już nie pomaga, myśl o tym,że są już nie goi ran. Myśli kierują się w jedną stronę, a oczy widzą tylko ciemność- samotną, zimną i krwawą. A serce już dawno umarło od wychłodzenia i izolacji. Czasami jak człowiek się zamknie w swojej własnej klatce, otoczy murem, którego on sam nawet nie będzie mógł zburzyć, to zaczyna płowieć, znikać, obracać się w pył. A przed ostatecznym zniknięciem nawet sie nie dowie co to znaczy miłość, zaufanie, przyjaźń.\nWyrazy, zdania, słowa mają to do siebie, że często tworzą kłamstwa, całą ich sieć. I nie zawsze można sie z niej wydostać. Czasami chce się na siłę wierzyć, że te słowa to prawda. Ludzi pragnących zaufania, akceptacji, miłości, przyjaźni można tak łatwo okłamać.\nCzasami rodzą się ludzie nie zdolni do życia. Oni szybko zmierzają ku przepaści, bo coś ich pcha, bo nie umieją żyć, bo na każdym kroku widzą śmierć.\nZapomnienie jest dobre. Gdy wszyscy wokół zapominają jest łatwiej, lepiej odchodzić. "Sometimes goodbyes it's only way"\nNie jestem jak narkotyk. Ode mnie nie można się uzależnić i można beze mnie żyć.\nJak to śpiewa Three Days Grace:\nYou want to end your life"\nKto pomoże to przetrwać i uchronić mnie od siebie samej...\n"Niepożądane myśli, klęska wiary, fale strachu..."\nLink 07.08.2007 :: 22:43 Komentuj (0)\nOstatnio moje notki nie są optymistyczne, nie? Tak jakby kiedykolwiek były. Ostatnio czuję jak się znowu wszystko sypie, tak powoli. Znowu wpadłam do dziwnego dołu z którego ciężko wyjść. Do tego ostatnio problemy osoby, która jest mi bardzo bliska i dlatego mnie też boli, jeśli on cierpi.Wiem, że mam was, co nie zmienia faktu,że jest mi źle i do tego odczuwam swoją mierność i beznadziejność na każdym kroku, w każdej mojej myśli i całym sobą. Czasami już mi brakuje sił, żeby wywołać uśmiech, który zadowoli innych. Tak brakuje mi teraz kogoś kto przytuli, a nie będzie bił i sprawdzał czy równo puchnie. A poczucie "comfortably numb" ostatnio chroni mnie przed całkowitym i ostatecznym poddaniem się. Potrafi jak nic stłumić wszystkie uczucia i zostawić mnie otępiałą na wszystko. Teraz został ból i smutek, który wziął się z niczego. Tylko, że zawsze tak jest i tak zostanie.\nNapisałam ostatnio wstęp do opowiadania. Michałowi się spodobało, Bartkowi też, ale ktoś wyraził inną opinię na to co napisałam. Trzy tygodnie temu jakby mi ktoś tak napisał na temat tego co stworzyłam stwierdziłabym "Odchrzań się. Mi się podoba, innym też, więc jeśli coś ci nie pasuje to nie czytaj."Tak bym pewnie pomyślała, a teraz ta opinia mnie dobiła. Już nie wiem co mam pisać i jak i czy warto.Pogubiłam sie.Boku wa michi wo nakushi.\nBo zawsze tak jest, że staram się dla innych, nie dla siebie. Staram sie spełniać ambicje innych, tak bardzo staram się, żeby byli zadowoleni. I nigdy nie wychodzi, nigdy nie wyszło. Bo zawsze był ktoś inny lepszy, bo nie zrobiłam tego dobrze.Ale ja wciąż się staram i wciąż nie wychodzi i wciąż wszyscy wokół sa mną rozczarowani. Dlatego też myślę, że rola jaką dostałam na larpie jest nieodpowiednia dla mnie. Znowu wszystkich wokół zawiodę. We mnie nie warto wierzyć, bo można się TYLKO rozczarować.\nNie robie nic dla siebie, bo według mnie nie warto, nie dla mnie. Wiem, smęce, ale postarajcie się zrozumieć, że, a zresztą nieważne.\nTen wpis zakończę wypowiedzią Gaary"...for what reason do I exist and am I alive?"\nAlone I stand. Together we fall apart\nLink 24.07.2007 :: 21:23 Komentuj (1)\nZamiast pisać artykuł na temat alkoholików, to zachciało mi sie napisać notkę.\nJakoś tak od wczoraj złapałam doła, a też muszę się pochwalić, że w sumie od miesiąca nie miałam doła:) To chyba mój rekord. Ale czasami dobrze jest sobie popłakać, wylać te łzy, dać wypłynąć uczuciom na zewnątrz.\nWłaśnie leci Linkin Park "In pieces", tak się czasami czuję, w kawałkach. Ostatnio napadła mnie myśl, w zasadzie uczucie, że idę przez życie jak kretynka z wielkim uśmiechem na twarzy. Z tym uśmiechem czuję się jak idiotka.\nAle, już od dawna dręczy mnie inna myśl. Dręczy mnie to, że nie potrafię kogokolwiek obdarzyć uczuciem. Inni się tak po prostu zakochują, ryzykują, a ja...A ja czuję jakbym w ogóle nie posiadała uczuć dla kogoś innego niż przyjaciel. To smutne, że potrafię obdarzyć uczuciem postać/osobę, której prawdziwy jest tylko głos.\nLuinnar kiedyś napisał mi, że ja się po prostu boję. Trochę w tym prawdy, ale jak wierzyć, jak się nie bać czegoś czego się nigdy nie czuło? Nie wspominając o tym, że mam defekt, który nie znika. Czasami mi się tylko wydaje, że go nie ma. Ale jest i sprawia, że nie dopuszczam nikogo do siebie, ani nie popycham siebie w kierunku innych. W sumie taka pozycja zachowawcza, która bynajmniej nie jest dobra.\nCzasami mam ochotę wziąć jakiś młotek i wybić sobie to z głowy, albo wypruć serce. Jeśli je jeszcze w ogóle mam. A nawet jeśli się bardzo chce to zmiany, w moim przypadku, nie są możliwe. Czasami tak bardzo bym pragnęła być zimną, lodowatą suką. Tylko, że nawet ja sobie tak mówię, to dalej nie jestem takim typem osoby.\nCzasami brakuje kogoś, kto będzie blisko, a jak przychodzi co do czego, to wzbraniam się, uciekam, chowam się w sobie, zaczynam nienawidzić.\nI już totalnie nie wiem jak mam przeciw temu działać.\nMam nadzieję, że samotność mnie z tego wyleczy. Myślicie, że wyleczy? Czy w ogóle jest na to jakieś lekarstwo? Czy do końca życia będę żyła w samotności poprzeplatanej gdzieniegdzie nieudanymi związkami. Jeśli do takowych kiedyś jeszcze dojdzie.\nLink 19.07.2007 :: 16:51 Komentuj (2)\nCóż, wróciłam. To nic, ze parę dni temu, ale dopiero teraz mam czas. Przez całe dnie, latanie, ganianie, dziw, ze jeszcze mam czas, żeby spać.\nAle może przejdę do sedna tego co chcę napisać. W niedziele rano, jak jeszcze byłam u brata to gdyby nie fakt, że miałam wykupiony ten cholerny bilet-zostałabym. Ze względu na kraj, brata, może kogoś jeszcze. Wiem, ze tam wrócę, muszę, chcę! Bo to będzie trochę jak powrót do domu, bo tam jest w połowie mój dom, bo tam jest mój brat.\nlink do pliku tekstowego(12 stron:P), który dzień po dniu opisuje co się u mnie działo.\nJako, ze jeszcze dużo tam filmów oglądałam, postanowiłam wam tu zamieścić parę mini recenzji:)\n*The descent- horror.W sumie może być,ale też nic nadzwyczajnego. Kończy się ponuro i źle, jedyny plus:D\n*Team Amercia-jeden wielki LOL.Robili to twórcy South Park-u, więc niepoprawność polityczna jest jak najbardziej.Naprawdę polecam, boki zrywać.\n*Identity- w sumie nie bardzo wiem o co tam chodziło, bo mnie Iza zagadywała, ale z tego co zauważyłam to trochę schiznięty, a końcówka zaskakująca, ale w sumie można obejrzeć.\n*House of wax-XD Fajny, fajny nie ma co, zwłaszcza jak się wszystko topi. Jeden z tych, który zabijał to jak widziałam to połączenie wokalisty Earshota z którymś ze Slipknota, ale faaajny:D Ogólnie horror, nie aż tak najgorszy, ale i nie najlepszy.W sumie można obejrzeć i popatrzeć jak zrobili niektóre rzeczy.A i uwaga, "gra"tam Paris Hilton.Dali jej genialną scenę śmierci:D Aż miło było patrzeć jak...no sami zobaczcie;)\n*Catwoman- mmmmrrr, można by rzec, prawie same koty.W sumie nic specjalnego.\n*Silent Hill-łłłuuuaaaa!Polecam.Zajebiste efekty, szczególnie jak nadchodzi Darkness.No i w sumie o zakończeniu można by podyskutować.A scena, gdzie obdarto kobietę ze skóry, albo przypiekanie, no mmmmm:D\n*Płytko pod ziemią/shallow ground-jak już wspomniałam goły młodzieniec, cały we krwi,mmmm:D Ogólnie film, no krew się tam leje naprawdę strumieniami i w sumie, nic szczególnego.Oprócz tego chłopaczka:D\n*Yu Yu Hakusho-kreską postaci zajeżdza na Dragon Balla.Ogólnie anime fajne, nie mogę się doczekać co będzie dalej.Ciekawe też jak to brzmi w wersji japońskiej, bo miałam angielski dubbing.W sumie kolejne anime, gdzie bohater musi obronić biedny mały świat, do tego świat duchów, walki,ale w sumie niezłe:)\n*Gothika-zawsze chciałam obejrzeć ten film i w sumie słusznie.Podobał mi się, ciekawie zrobiona zagadka, tylko ten duch tej dziewczyny jakiś dziwny.Dziwny w tym sensie,że zawsze duch,który nawiedza jest pokazany mniej morderczo, ta zaś ilekroć się pokazywała to przyprawiała mnie o dreszcze.Poza tym w tym filmie gra Robert Downey Jr^^ Mieliśmy ubaw z bratem z ostatniej sceny, kiedy to na środku drogi pojawił się mały chłopiec, Timmy, po czym przejechała go straż pożarna, po czym okazało się,że to duch.Śmiech był wtedy, gdy patrzymy i na spis aktorów na samym końcu jest Timmy:P Chłopak zagrał przez 5 sekund, ciekawe ile za to kasy dostał:D\n*Bestia(chociaż oryginalny tytuł był inny)- ze Stivusiem Seagalem.Jak ja tego gościa nie trawię!Grrr, ale film był szybki i lekkostrawny.Ale był jeszcze zajebisty Azjata:D Mmmmmrrrrr:D\n*Shaft- proszę państwa-POLECAM! Film akcji,z Samuelem L.Jakcsonem, uważam tego gościa za świetnego aktora, więc m.in.dlatego trzeba obejrzeć, poza tym zajebista rola Portugalczyka Peoplesa,oraz proszę państwa CHRISTIAN BALE!!!!!!W tym filmie gra złego, któremu aż prosi się o przywalenie po paszczy, ale o rany Te dołeczki, ten głos, jak tylko go pokazywali u mnie momentalny banan na twarzy.Ech, co ja poradzę,że uwielbiam tego aktora,rozmarzyłam się, ale no sami wiecie dlaczego:P W każdym razie film niezły, z humorem i genialnymi aktorami.\n*Shrek 3-taki se, ani specjalnie śmiechu nie wzbudził, ani nic(może dlatego,że wtedy Sebastian przyjechał?).Jak dla mnie ta część Shreka była nijaka.Nawet nie wiem co napisać, bo nic na temat tego filmu nie przychodzi do głowy, a to w sumie gorzej napisać niż to,że film był zły.\n*Eragon-eeeee?Największym pozytywem tego filmu to w sumie Saphira, chociaż nie do końca.Smok zrobiony z darkness był fajny:D Główny aktor był fatalny i brzydki.Po obejrzeniu tego filmu na pewno nie sięgnęłabym po książkę.Ech,czemu jak oni się za coś biorą takiego to prawdopodobnie to spieprzą.\n*Big momma-no niby śmieszne, ale takich filmów teraz pełno.Nie mają już chyba pomysłu, ciągle ten sam schemat.Czasami odechciewa się oglądać.Jeśli nie ma nic innego do oglądnięcia-może być.\n*Date movie-twórcy "Strasznego filmu".Scena z kotem zajebista, ale ten film miejscami jest bardzo niesmaczny, wręcz żenujący.Ale ostatnio wszystkie parodie filmów są takie.Są momenty śmieszne, ale ogólnie film jest obrzydliwy i wręcz żenujący.Ale J.Lo została nieźle sparodiowana:D\n*Mr&Ms Smith- interesujące zakończenie.Az byłam zaskoczona, że nie typowe amerykańskie zakończenie, ale nie wiem albo ja się robię za bardzo restrykcyjna, albo po prostu lipne filmy oglądam, ale i ten film nie wzbudził we mnie jakichś emocji.Może być, ale nic wielkiego.Trochę strzelaniny i tyle.Przecież nie bedę się rozczulać nad Bradleyem Pittem.\n*Taxi 3- stare, ale ciągle dobre:)\nTym akcentem kończę. Ale cieszę się, ze mogę was wszystkich znowu zobaczyć:)


Propozycja nowego dzialu w max3d.pl - Komentarze, propozycje ... - Max3D.pl\nPropozycja nowego dzialu w max3d.pl\nBy Wojciech Daszczyk - PROF, August 26, 2002 in Komentarze, propozycje ...\nWitam i zapraszam do debaty na powyzszy temat. Propozycja moja a w zasadzie mojego qmpla jest dzial w ktorym mozna by bylo zostawiac np jakis screen z nieukonczonej pracy albo propozycje nad czym ma sie zamiar obecnie pracowac mozna tez zadawac na forum sugestie oraz pytania jak np rozwiazac problem w tym konkretnym przypadku. mozna by bylo zostawiac swoje posty w ktorych zawieraloby sie info o tym jak bys to zrobil np ty ... mialo by to dosc duze walory edukacyjne i procz wgladu w powstajace dzielo moglo by pelnic funkcje czegos w rodzaju rozbudowujacego sie totouriala\nPropozycje takiego forum zlozylem juz w jakims topicu. Narazaie pozostala bez odpowiedzi.\nTAK ? Nawet nie wiedzialem ... moze nie zauwazylem... ale dobrze ze sie zgadzamy narazie :D\nHihi... Wszystko musi potrwać. Adrian wszystko czyta ale jest zapracowany... Jednak to może być tylko cząsteczka nadchodzących nowości.\nja jestem za.mam dosyć wrzucania moich prac na 3dbuzz tylko dlatego ze tam jest dział WIP(work in progres).Sam wchodzilem do tego działy chcąc ten topick wrzucić.:D:P\nno wlasnie ... niestety trzeba bedzie troche poczekac na ten dzial; ADEK ma pewnie troche roboty co dziennie update stronki nawt i tak sie zdarza czytanie wszystkiego co jest na forum (a jest tego troche) no coz i tak bywa.\nPozdrowienia ADEK i nie przegrzej Modema. :D\nZ gory sorki za to ze teraz cos tak rzadko odpisuje na forum - ale faktycznie - do rozpoczecia roku akademickiego jestem zdany na modem :) ... ale posty staram sie czytac ... gorzej z opowiadaniem chociaz widac ze teraz odpowiadam.\nGotham ma racje. Forum chce troche zmienic ... dzial na Forum Work In Progress bedzie tez na pewno. W pierwszej kolejnosci jednak chcialbym dodac na forum BITWE ... Kazdy temat w Bitwie osobne podforum ale najgorsze jest napisac regulamin :( No wlasnie ... Moze ktos ma ochote pomoc ? :)))\nAdek z przyjemnościa pomoge powiedz na czym ta \_"Bitwa\_" ma polegac i do jakiego stopnia mozna sie na niej \_"objerzczac\_" bo to raczej o to chodzilo :) wylij mi na maila jakies wskazowki a w przeciagu kilku dni bedziesz miec gotowy regulamin. Moze pokusze sie w nim o drobne sarkazmy :) albo bedzie bardziej powazny jesli oczywiscie chcesz\n:cool:ja z checia pomoge :cool:\nJestem za Aaa.... nawet przeciw :P\nFajnie by było z tym WIP i Bitwą. Już szykuję rękawice. Tylko mam problemik jak wysyłane będą pracki bo ja nie mam żadnego ftp ani sajta. Nie miał bym wtedy sposobu zamęczania was;)\nNo wlasnie adek mowi ze juz mu sie miejsce konczy na stronke a tutaj cos takiego ;) To bedziesz musial sobie zrobic sajt :D Heh\nHmm chcial bym sie dowiedziec naczym bedzie polegala ta bitwa :D???\nps.adek zdadz cos nie badz taki tajemniczy :P\nhmmm narzekacie na miejsce? uwierzcie m na WIP sie znajdzie. Prosze bardzo: http://uploader.axsstudios.com/ - image uploader Milej zabawy\nZ tego co wiem to będzie można spokojnie uploadować prace na forum tak jak na każdym innym. Pewnie będzie nawet taka samo quota czyli 50.000 kb co spokojnie wystarcza aby umieścić obrazek w 800/600 w dobrej jakości albo większy w trochę gorszej.\nchmmmm ... 50 kilo to troszke malo ... ale darowanemu koniowi nie zaglada sie w zŕby... :D\n50 kilo to bardzo duzo na upload pozatem chyba coniektorzy tutaj niedowidza :) bo jak juz wspomnialem http://uploader.axsstudios.com ten serwer jest rozwiazaniem waszych problemow\nto zalezy jesli obrazek ma dosc szeroka palete kolorow to 50 kilo moze byc za malo w wiadomo stosunkowo grafik nie pozwoli sobie na to zeby jego np kilkudniowa praca zostala zmaszczona przez wysoka kompresje jpg ... ale jesli chodzi o ograzeczki do VIPa to masz racje jest wystarczajacy rozmiar uploada ...