Zakochany Miś – Dzień Pluszowego Misia w Teatrze Piccolo – Wydarzenia, imprezy dla dzieci Miastodzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Wydarzenia > Kultura > Zakochany Miś – Dzień…\nZakochany Miś – Dzień Pluszowego Misia w Teatrze Piccolo\nŁódź, ul. Tuwima 34 mapa\nczwartek 24.11.2016 do piątek 25.11.2016\nCzy piegowaty Miś z grubym brzuszkiem może zyskać sympatię przyjaciół i miłość pięknej Lali? Czy pomoc przyjaciół sprawi, że Miś uwierzy w siebie i zacznie mówić o swoich uczuciach? O tym opowie przedstawienie.\n24.11 oraz 25.11 (godz 10.00)\nDzień pluszowego misia w Teatrze Piccolo\nInteraktywny, dwuaktowy spektakl skierowany do dzieci w wieku 3-9 lat.\nCzas trwania 1,15 h.\nTo opowieść o sympatycznym Misiu, który skrywał swoje uczucia, bo nie wierzył, że może być kochany i lubiany. W dniu urodzin przyjaciele przygotowują dla niego niespodziankę, którą jest inscenizacja znanej bajki. Z przedmiotów i mebli znajdujących się w pokoju bohatera tworzą scenografię teatralną. W spektaklu wykorzystano plan żywy – aktorski (aktorzy w maskach), lalkowy oraz teatr dłoni. Podczas wspólnej zabawy z aktorami dzieci z pewnością dowiedzą się wielu ciekawych rzeczy o teatrze m.in.: jak działają reflektory w teatrze, po co są gongi i czym jest uwertura oraz jak można wykorzystać do zabawy w teatr, przedmioty codziennego użytku). Spektakl jest pełen melodyjnych piosenek i zabawnych sytuacji. Piękna scenografia Jana Zielińskiego oraz świetne aktorstwo: Anny Wdowiak, Mari Gudejko, Mieczysława Dyrdy, Witolda Łuczyńskiego oraz Włodzimierza Wdowiaka, stanowią gwarancję doskonałej zabawy i wysokiego poziomu artystycznego.


Apartamenty w Lake Orion (MI) - Oferty apartamentów w Lake Orion (MI) - eSky.pl\nApartamenty - Lake Orion (MI)\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej apartamentów w Lake Orion (MI)\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Lake Orion (MI) są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Lake Orion (MI) zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nLake Orion (MI) - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Lake Orion (MI) charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Lake Orion (MI) z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Lake Orion (MI) znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Lake Orion (MI)?\nDostępne apartamenty w Lake Orion (MI) w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Lake Orion (MI) posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Lake Orion (MI)?\nUdogodnienia w apartamentach w Lake Orion (MI) są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Lake Orion (MI) przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Lake Orion (MI)?\nRezerwacja apartamentów w Lake Orion (MI) jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Lake Orion (MI) wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Lake Orion (MI)?\nCena apartamentu w Lake Orion (MI) jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Lake Orion (MI) są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Over Kellet


by wujaw » Friday, 16 November 2007, 02:24\nNa forum w topicu "Czy Hannibal miał szansę?" możliwości zwycięstwa Kartaginy w wojnie z Rzymem zostały szczegółowo ocenione przez szanownych kolegów.\nPonieważ osią całej wojny jest bitwa pod Kannami siłą rzeczy nasze rozważania zostały sprowadzone do planu wojny po tej bitwie.\nTymczasem wiele wskazuje, że szanse Hannibala mogły byc lepsze po bitwie nad Jeziorem Trazymeńskim.\nW wymiarze matematycznym to w przybliżeniu połowa Kann, ale po Kannach Hannibal zmuszony byłby się zmierzyc z Rzymem liczącym się poważnie od roku z bezpośrednim kartagińskim zagrożeniem i przygotowanym jako tako do obrony.Bitwa pod Kannami spowodowała w armii Hannibala nieporównanie większe spustoszenie, niż bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim, a znajdował się po niej zaledwie kilka dni drogi od Rzymu.Po tej bitwie Rzym przystąpił do intensywnych prac nad poprawieniem obronności Miasta.\nZdobycie Rzymu było tak, czy inaczej kluczem do zwycięstwa, czy więc przypadkiem Hannibal nie przegapił swej szansy rok przed największym tryumfem swego życia?\nby Paulus » Friday, 16 November 2007, 17:03\nPytanie czy Hannibal wiedział o słabości Rzymu w chwili klęski nad Jeziorem Trazymeńskim. Dotyczy to zarówno rozpoznania jak i przygotowania do długotrwałego oblężenia z jakim niewątpliwie się liczył.\nCzy armia kartagińska była przygotowana do oblężenia tak wielkiego obszarowo miasta? Nie znam dokładnie proporcji ilościowych ale sporą część armii stanowiła kawaleria. No i najważniejszą sprawą było zaopatrzenie tak potężnej armii, która przecież odcięta była od dostaw z ojczyzny i żywiła sie chyba tylko z rabunków. Ile taka armia mogła przebywać w jednym miejscu?\nWierze że Hannibal był dobrym dowódcą i zauważył te problemy\nJoined: Friday, 1 June 2007, 10:04\nby wujaw » Friday, 16 November 2007, 19:28\nPada więc przy okazji ważne pytanie : na ile armia Hannibala nadawała się do oblegania miast?\nby sargon » Sunday, 18 November 2007, 12:59\nNa tyle, na ile może być przygotowana armia pozbawiona machin oblężniczych i przebywająca w całkowicie wrogim kraju bez żadnej bazy logistycznej.\nJako takie zaopatrzenie mogłby mu zapewnić kartagińska flota, ale niepewne z uwagi na przewagę Rzymian na morzu (w praktyce nikłe).\nRzym miał jeszce wojo - np. Servilius miał pod rozkazami >20 tys ludzi. Ta armia stwarzałby zagrożenie dla Hannibala gdyby się zdecydował na obleganie Rzymu (na pewno długotrwałe, min. kilkumiesięczne imho), zaś sam potencjał rekrutacyjny bynajmniej nie był wyczerpany - co pokazał ciąg dalszy.\nby Cezary29 » Sunday, 18 November 2007, 20:45\nNo ja bym też nie zapominał o tzw legionach miejskich stacjonujących w Rzymie, może nie były najlepszej jakości ale zawsze to masa luda pod bronią w obleganym mieście przecież...\nJoined: Monday, 23 July 2007, 12:21\nCzy Kartagina miała szansę przeciw Rzymowi\nby Gall » Tuesday, 15 January 2008, 19:00\nBardziej mnie interesuje ta kwestia, każdy skupia się na młodym Barkasie, ale Kartagina to nie tylko Hannibal, tak jak Rzym, to nie tylko Scypion.\nObawiam się, że dyskusja zeszla na niewłaściwe tory, bo jednostki, choć wybitne, jednak dzialają w szerszym kontekscie, i zarówno Hanibal był ograniczony możliwościam organizacyjnymi, finansowymi i mentalnymi całej Karaginy, jak i za Scypionem stała cala tradycja, wychowanie, mentalnośći i potencjał rzymu.\nWięc pytanie bym zadał takie, czy w starciu dwóch różnych modeli kultury, mentalnosci i tradycji, semici z Kartaginy mieli szanse na zwycięstwo\nby Gilgamesh44 » Tuesday, 15 January 2008, 20:38\nImho nie mieli żadnej i to nie chodzi nawet o kulturę. Prowadzenie wojen i wystawianie armii było dla Rzymu po prostu tańsze.\nUtrata armii w bitwie? To jeszcze nie tragedia, Rzym wystawi sobie następną. I tak do skutku.\nby Gall » Tuesday, 15 January 2008, 20:52\nJa też uważam że nie mieli ale z inego powodu, cena armi to nie jest argument w świetle kilku bitew w ktorych Rzym stracił kilkaset tysiecy ludzi a Kartagina nie.\nNa mnie wiekie wrażenie zrobiła na przyklad nie tyle bitwa pod Zammą, co jej konsekwencjie, będące widomym świadectwem tego, że Kartagina wojny wygrać nie mogla, niezaleznie od tego, ile wygrala bitew.\nMiasto było przeciez bogate, potężnie ufortyfikowane, z dostępem do morza i opancerzonym portem.\nJesli w ostatecznej rozprawie z Kartaginą, w trakcie trzeciej wojny punickiej, Rzymianie wyciągnęli i zniszczyli całe uzbrojenie miasta, a mimo to maisto broniło sie tak długo, to, w sytuacji, gdy Rzym był osłabiony najazdem Hannibala, nawet po stracie wojsk pod Zammą, Punijczycyi byli by w stanie odeprzeć wroga, i wynegocjować dużo korzystniejsze zawieszenie broni.\nTo własnie paniczna kapitulacja, uświadomiła mi że ci ludzie nie byli w stanie pokonać Rzymu, bo się nie nadawali do wojny.\nCzy to by była Zamma czy kilka lat później inna bitwa, prędzej, czy później Kartagińczycy by ulegli, praktycznie, byli w stanie walczyć do pierwszej poważnej klęski.\nCo do potencjalu Rzymu, to interesuje mnie jedno, co było jego przyczyną, bo mnie to zawsze intrygowało, kazdy powtarza ciągle to jak zaklecie, ale jak to sie działo że Rzym miał więcej ludzi?\nWięcej się rodziło? mnie umierało niemowląt? bo wygląda to na problem demograficzny a nie militarny, w takim świetle jak to jest na forum przedstawiane.\nLast edited by Gall on Tuesday, 29 January 2008, 10:11, edited 1 time in total.\nby viking » Tuesday, 15 January 2008, 21:26\nEuropa, nawet południowa jest chyba jednak lepszym miejscem do życia niz północna Afryka. Trzeba pamiętać ,że wysoki przyrost naturalny np Afryki to wynik nowoczesnych szczepionek i pomocy z ,,zachodu" wcześniej nie było tam żadnego boomu demograficznego, to samo zresztą jeśli chodzi Bliski Wschód.\nA poza tym Kartagina to przecież tylko kolonia Fenicka, juz taki Massinisa ich sąsiad nie był z tej samej ,,krwi" co Kartagińczycy. Możliwości mobilizacyjne rdzennych Kartagińczyków były jednak bardzo mizerne. Ich armia to przecież w dużej mierze Libijczycy, ludy Iberyjskie,Celtowie. Rzym był dużo bardziej monolityczny, a sojusznicy nigdy chyba nie przytłaczali Italów w takim stopniu... Można się chyba jednak pokusić o stwierdzenie ,ze armia rzymska w jakiejś mierze była armią obywatelską i narodową , a kartagińska to troche taka pstrokata zbieranica. Może dlatego Rzymianom łatwiej było przełknąc klęski?\nby wujaw » Tuesday, 15 January 2008, 21:39\nDrugie podejście do tematu z mojej strony, bo poprzednio mnie wywaliło z forum.\nUjęcie tematu nie jest takim uproszczonie na jakie wygląda, bo ogólnie biorąc dyskusja na temat szans w II Wojnie Punickiej skłaniała się ku temu, że Kartagina stała w niej na z góry straconej pozycji.Niemniej jednak nie można chyba z czystym sumieniem twierdzic, że wielkie klęski Rzymu nic do sprawy nie wniosły.A jeżeli Kartagina jakąs szansę by miała to właśnie bezpośrednio po katastrofach militarnych Rzymu umiejętnie wykorzystując owoce blitzkriegu.Stąd i rozważania koncentrują się wokół autora owego blitzkriegu, czyli Hannibala.\nby RyTo » Tuesday, 15 January 2008, 22:01\nA ja tylko dopowiem, że Północna Afryka - od Kartaginy na Zachód do Słupów Heraklesa - to wcale nie była także jałowa pustynia. Ilość ludzkich osad na wybrzeżu i sporym pasie kilometrów "w głąb" przerasta wielokrotnie ilość palców na moich kończynach...\nSpróbuję zdobyć kilka dowodów cyfrowo i zedytuję mój post.\nby kadrinazi » Tuesday, 15 January 2008, 22:10\nNiemniej jednak różnica mobilizacyjna ogromna - Rzym mógł swoją 'milicyjną' w charakterze armię powołać z wszystkich mężczyzn na terenie Republiki. Kartagina musiała się oprzeć o siły najemne i sojusznicze, które wymagały zgrania ze sobą, doszkolenia, etc.\nby Gilgamesh44 » Tuesday, 15 January 2008, 22:51\n@Gall - ja uważam, że koszt wystawienia i utrzymania armii jednak jest argumentem w każdej wojnie (jestem wyznawcą tezy, ze wojen nie wygrywają żołnierze, tylko surowce i gospodarka). W dodatku wojny starożytne były właściwie toczone na wymęczenie przeciwnika. Państwa okładały się tak mocno, aż któreś nie wytrzymało i zrobiło "pas".\nPytanie raczej, jaką część potencjału stracił Rzym w bitwach z Hannibalem, a jaką część potencjału straciłaby w nich Kartagina, gdyby to oni przegrali.\nW dodatku Kartagina nadal pozostawała państwem kupieckim, a Rzym właściwie funkcjonował głównie dzięki podbojom. Gospodarka Rzymu potrzebowała ziemi, ziemię musiał ktoś uprawiać, tego kogoś i ziemię trzeba było najpierw podbić, to sie samo napędzało (Rzym jak tkanka rakowa ).\nSystem obywatelski okazał się w starożytności bardzo wydajny. Nie tylko można mieć dosyć liczną i trzymającą poziom armię, ale do tego jest to armia zmotywowana walczyć o swoje. Przy rzymskim podziale na "grupy wiekowe", dodatkowo będzie się miało konieczne rezerwy na wypadek potknięcia. A jeśli do tego walczące społeczeństwo ma taki "pruski umysł" jak republikańscy rzymianie... To więcej już chcieć nie można.\nRzym przegrał w kilku bitwach, ale nie odpadli od niego wszyscy sojusznicy, nadal miał swój potencjał, a przede wszystkim nie miał najmniejszego zamiaru się poddawać. Może gdyby Hannibal był w stanie oblegać samo miasto. Niestety nie był,a czas nie działał na jego korzyść.\nNie wiem, moim zdaniem Hannibal to było za mało, żeby wykończyć republikę. A musiałby ją naprawdę wykończyć, bo jakiekolwiek zawieszenie broni z Rzymem skończyłoby się kolejną wojną. Wojnę z Rzymem mogłoby wygrać jedynie inne państwo o takich samych cechach i równie nieustępliwe.\nby wujaw » Tuesday, 15 January 2008, 23:37\nNieuchronnośc zwycięstwa Rzymu jest wg. mnie mocno naciągana.Pamiętajmy, że przy okazji II Wojny Punickiej, na fali zwycięstwa Rzym załatwił parę innych poważnych spraw.Po kolei były to Syrakuzy, Macedonia i Antioch Wielki.Suma tych zdarzeń uczyniła Rzym supermocastwem nie mającym przeciwnka.Ale gdyby po Kannach i jakichś zdecydowanych działaniach Hannibala po tej bitwie Rzym zmuszony był przyjąc niekorzystne warunki pokoju, a w rezultacie zaniechac podboju na jakiś czas dobra koniunktura mogła minąc.\nPozwolę sobie na pewne odniesienie.\nJak ocenicie potencjał militarny i demograficzny Persji i Macedonii w przeddzień wyprawy Aleksandra?\nby kadrinazi » Tuesday, 15 January 2008, 23:48\nParadoksalnie Persja z góry skazana była na porażkę i to mimo swej potęgi gospodarczej i demograficznej. Wiem że to teza dyskusyjna, ale zastanówmy się:\n- jedynymi żołnierzami, którzy mogli się przeciwstawić w armii perskiej Macedończykom byli... greccy hoplici. Tylko dowódca w typie Memnona mógł zatrzymać Aleksandra (dał tego próbę walcząc z korpusem Parmeniona przed przybyciem sił głównych Aleksandra). Nikt jednak nie chciał Memnona słuchac, dumni perscy dowódcy doprowadzili do bitwy pod Granikiem - i to był dla Persji początek końca,\n- stan perskiej armii, która była oparta o siły lenników (z których wielu nie bardzo miało ochotę walczyć) - gdzie ją porównywac do maszyny wojennej wykutej przez Filipa i Aleksandra? Zarówno żołnierze jak i oficerowie macedońscy (+ wszelkiego typu najemnicy i sojusznicy) okazali się zbyt mocni dla Persów.\n- mimo że Aleksander musiał zostawić spore siły do pilnowania Grecji to takie rozdzielenie sił i znane wszystkim kłopoty finansowe króla, nie zostały na czas wykorzystane przez Persów.\nProblem porównania Persji-Macedonii z Rzymem-Kartaginą leżv chyba głównie w kwestii ustrojów. Zupełnie inne podejście do wojny miała kupiecka Kartagina, a zupełnie inne 'awanturniczy' król Macedonii, który nie miał wiele do stracenia.


Czy rzeczywiście głupiemu należy ustąpić? - Kobieta Po 30\nStrona główna » Psychologia » Czy rzeczywiście głupiemu należy ustąpić?\nZłota rada? Na przykład takie chińskie przysłowie: nie kłóć się z głupią osobą, bo inni mogą nie zauważyć między Wami różnicy. Lub polskie: Mądry głupiemu ustępuje lub z głupim się nie dyskutuje. W Biblii natomiast przeczytamy: „Głupi od razu okazuje swą złość, lecz roztropny nie zważa na obelgę.”. Ta sama prawda znana jest również w innej formie – nie dyskutuj z głupim, bo sprowadzi Cię do swojego poziomu i pokona doświadczeniem. Jest też bardziej wulgarna wersja – nie gadaj z dupą, bo Cię osra.\nCo gorsza okazuje się, że tak było zawsze, w Księdze Koheleta przeczytamy: „istnieje pewne zło, które dzieje się pod słońcem: że głupców stawia się na wysokich stanowiskach, a zasobni w mądrość siedzą nisko”. Czyli dobra rada, którą karmią nas od dzieciństwa, by mądry głupiemu ustępował, jest jedną…z najgłupszych na świecie?\nNie zniżać się do poziomu głupszej osoby\nPrzychodzi taki moment w życiu, że zamiast wdawać się w zbędne spory, pasujemy. Uśmiechamy się i idziemy dalej. Nie mamy ani ochoty, ani czasu na coś, co uważamy za niegodne tego, by poświęcić temu własną uwagę. W pewnym momencie przestaje nam bowiem zależeć na tym, by „innych oświecać” lub „uświadamiać”. Wiemy swoje i fakt, że inna osoba ma odmienne zdanie, nie wpływa negatywnie na nasze samopoczucie. Tak po prawdzie przestaje mieć to znaczenie.\nIm bardziej druga strona się buntuje, im bardziej jest głośna i agresywna, tym my…stajemy się spokojniejsi. Czasami świadomie, ale częściej nieświadomie w ten sposób rozbrajamy przeciwnika, bo nic tak nie wkurza drugiej osoby, jak wewnętrzny spokój przeciwnika. Nic tak nie irytuje, jak uśmiech wyższości, gdy komuś piana wydobywa się z ust…\nNie dać drugiemu satysfakcji\nBo przecież z głupimi tezami się nie dyskutuje, bo każdy ma swój rozum i wie, że są nieprawdziwe. Serio? Tak myślisz? To włącz telewizor na obrady sejmowe, przejdź się po parku i posłuchaj o czym gawędzą mężczyźni w sandałach, skarpetach i przyciasnych koszulkach, wejdź na forum dla mam słynących z „mądrych inaczej” rad. Pooglądaj sobie głupotę z bliska. I daj się zszokować. Skala jest przecież ogromna!\nZobacz, głupota jest pewna siebie. Chełpi się swoją odkrywczością. Wykorzystuje słabość ludzi mądrych. Czy zatem jest aż tak głupia?\nA inteligencja? Milknie. Bo wie, że nic nie wie…Bo ma wątpliwości. Bo wierzy, że pokazywanie własnej strony medalu nie ma sensu, bo głupi i tak nie zrozumie.Bo trzeba ustąpić.\nI tak od wieków nic się nie zmienia.\nGłupi rządzą mądrymi. Bo mądrzy ustępują im miejsca.\nSuszarko lokówka – sposób na piękną...\nsie 03 , 2017 at 22:21\nsie 03 , 2017 at 22:22\nsie 03 , 2017 at 22:30\nSwoje powiedzieć trzeba nie można pozwolić „głupiemu” np wchodzić w swoje zycie czy nas krzywdzić ale nie należy wchodzić w długie dyskusje bo po co. Swoje się zrobiło i żegnam.\nMadre slowa.Wazne jest miec swoje zdanie. Jest tez takie powiedzenie,ze jak sie idzie za stadem,to sie widzi tylko d…\nsie 04 , 2017 at 07:43\nKłócić to może nie, ale uświadamiać, nagłaśniać, bo milczenie utwierdza głupców i ignorantów w tym, że mają rację….temat bardzo ważny w dzisiejszych realiach.\nsie 07 , 2017 at 18:57\nNo tak. Myślę, że trudno ocenić, gdzie kończy się uświadamianie, a gdzie zaczyna kłótnia…:) Czasami przynajmniej\nsie 04 , 2017 at 09:34\nNie ma sensu tracenie swojego czasu i energii na dyskusję z kimś, kto i tak wie lepiej.\nSzkoda nerwów, bezsensownej paplaniny…\nWarto wyrazić swoje zdanie… i tyle. Nic ponadto nie jest potrzebne.\nsie 04 , 2017 at 11:57\nwow…ale trafne uwagi!!!\nsie 04 , 2017 at 18:28\nWielkie dzięki za ten tekst! Czuję, że mnie wzmocnił 🙂\nsie 07 , 2017 at 18:56\n:* Dzięki za miłe słowa 🙂\nsie 06 , 2017 at 14:59\nPróbować coś wytłumaczyć warto,tak. Ale nie na siłę. Bo jak widać,że ktoś nie jest w stanie czegoś pojąć to możemy jedynie nerwy i siłę stracić na takiego osobnika.\nsie 07 , 2017 at 12:49\nWychodzę z założenia, że dyskusja z osobami przekonanymi święcie o tym, że tylko one mają rację i na wszystkim znają się najlepiej, to bezsensowna strata czasu. Mam ciekawsze rzeczy do robienia niż użeranie się z kimś, kto nie ma nawet ochoty otworzyć się na inny punkt widzenia.\nsie 07 , 2017 at 16:11\n„Czyli dobra rada, którą karmią nas od dzieciństwa, by głupi mądremu ustępował, jest jedną…z najgłupszych na świecie?” – widać jakiś chochlik również czytał ten artykuł, a na dodatek dorzucił cegiełkę od siebie 😉\nsie 07 , 2017 at 18:53\nHaha 🙂 Dzięki. Poprawiam 😉\nsie 09 , 2017 at 20:50\nSporo prawdy w tym jest. Na głupotę leku nie wynaleziono. Uważam, że kilka razy można odpuścić, ale nie ciągle, bo to do niczego nie prowadzi. Utwierdza głupiego w przekonaniu, że ma rację, a nie ma.\nsie 10 , 2017 at 12:53\nDenerwują mnie w ludziach trzy rzeczy – kłamstwo, głupota i nietolerancja (co często wiąże się właśnie z tym drugim). Staram się przekazywać szersze pole widzenia ludziom, ale czasem też wiem, że nie ma sensu się kłócić (niestety pokutuje u mnie wpojone przez moją mamę „głupszemu się ustępuje”). Chyba wszystko zależy od sytuacji, bo czasem widać, gdy ktoś nigdy nie zastanowi się nad tym co robi, lub mówi, nie chce zrozumieć, spojrzeć inaczej na świat. Nie ma u mnie przyzwolenia na złe zachowania innych, ale też nie zamierzam się kłócić.\nMam wrażenie, że żyjemy w strasznie głupich czasach, kiedy to właśnie głupota jest wyciągana wysoko i każdy (nawet właśnie ten głupi) może wypowiadać się na każdy temat. Dla mnie to okropne, ale jeszcze gorsze jest po prostu to, że ludzie nie myślą, nie zastanawiają się nad głębszym sensem i nawet nie chcą przyjąć, że czasem coś może mieć inne znaczenie, inną wartość dla drugiej osoby. Co innego, że są też bardzo głupie, szkodzące innym zachowania. A czasami patrzę, jak ta głupota się najlepiej sprzedaje i załamuję ręce.\nlis 24 , 2018 at 12:04\nNie badzy wiec obojetni lecz pietnujmy glupote.\nsty 25 , 2022 at 19:20\nBardzo mądry wpis i prawdziwy. Dzięki Ci za niego\ngru 31 , 2019 at 16:12\nTrafiłem przypadkiem. Mądre słowa….choć temat wart rozwinięcia.\nCo jeśli ten „głupiec” jest agresywny ? Czy powinniśmy nadal ustępować ?\nlip 12 , 2021 at 17:55\nDzięki za ten artykuł. Ostatnio ktoś mi powiedział: Powinna pani być mądrzejsza i ustąpić głupiemu. Całe życie słyszałam takie „dobre rady” i stwierdziłam, że już czas najwyższy przestać ustępować, bo inni mnie po prostu „zagryzą”.


Ruja, cieczka, estrus (łac. oestrus) – faza płodności samic w cyklu rozrodczym większości ssaków łożyskowych, z wyjątkiem człowiekowatych (zob. menstruacja). Ułatwia skojarzenie pary w celu zapewnienia przekazania genów.Gough (ang. Gough Island, port. Gonçalo Alvares) – wulkaniczna wyspa na południowym Oceanie Atlantyckim, której najwyższy szczyt (Edinburgh Peak) sięga 910 m n.p.m.. Znajduje się około 350 km na południowy wschód od brytyjskich wysp Tristan da Cunha, 2700 km od Kapsztadu i ponad 3200 km od najbliższego lądu Ameryki Południowej, na wysokościach 40°19S 9°55W.\nAlbinizm (bielactwo) – brak pigmentu w skórze, tworach skórnych, włosach i tęczówce oka (czerwone oczy lub, rzadziej, niebieskawe). Osobnik posiadający tę cechę nosi miano albinosa.Ocean Atlantycki (Atlantyk) – drugi pod względem wielkości ocean na Ziemi pokrywający około jednej piątej jej powierzchni. Nazwa wywodzi się z mitologii greckiej i oznacza „Morze Atlasa”. Jak napisał Hezjod w swym eposie Prace i dni: „Ojciec Zeus utworzył, na krańcach zamieszkałego świata, gdzie nie docierają ludzie i nie mieszkają bogowie nieśmiertelni, otoczone pełnym głębokich wirów oceanem Wyspy Błogosławione, gdzie życie toczy się bez mozołu i smutku”. Oficjalna polska nazwa tego oceanu, zatwierdzona przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych brzmi Ocean Atlantycki.\nJaponia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Integrated Taxonomic Information System (ITIS) – system zaprojektowany do dostarczania informacji taksonomicznych o organizmach. Został utworzony w 1996 r. System jest wspierany przez agencje rządowe Stanów Zjednoczonych Ameryki, Kanady i Meksyku. Współpracuje z taksonomami z całego świata. Jest partnerem Species 2000 i Global Biodiversity Information Facility (GBIF). Współuczestniczy w realizacji międzynarodowego programu Katalog Życia (Catalogue of Life Programme).\nUltradźwięki – fale dźwiękowe, których częstotliwość jest zbyt wysoka, aby usłyszał je człowiek. Za górną granicę słyszalnych częstotliwości, jednocześnie dolną granicę ultradźwięków, uważa się częstotliwość 20 kHz, choć dla wielu osób granica ta jest znacznie niższa. Za umowną, górną, granicę ultradźwięków przyjmuje się częstotliwość 1 GHz. Zaczyna się od niej zakres hiperdźwięków Niektóre zwierzęta mogą emitować i słyszeć ultradźwięki, np. pies, szczur, delfin, wieloryb, chomik czy nietoperz.Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk (MiIZ PAN) – geneza muzeum sięga Gabinetu Zoologicznego powstałego w 1819 przy ówczesnym Królewskim Uniwersytecie Warszawskim i rozwijającego się do 1862 pod kierownictwem Feliksa Pawła Jarockiego. Następcą Jarockiego był Władysław Taczanowski, który po objęciu funkcji kierownika zmienił Gabinet w miejsce eksponowania zbiorów o charakterze edukacyjno-naukowym. W 1864 Taczanowski nawiązał kontakt z Konstantym i Aleksandrem Branickimi, którzy współpracowali z Gabinetem finansując powiększające kolekcję ekspedycje do Ameryki Południowej i Afryki. Taczanowski kierował Gabinetem do 1890, a po nim Nikołaj Nasonow (do 1906) i Jakow Szczełkanowcew (do 1915). Władysław Taczanowski współpracował z Branickimi przy powołaniu prywatnego Muzeum Zoologicznego, które zostało otwarte dla publiczności przez Ksawerego Branickiego w 1887 Jego kierownikiem został Jan Sztolcman.\nEwolucja (łac. evolutio – rozwinięcie, rozwój) – ciągły proces, polegający na stopniowych zmianach cech gatunkowych kolejnych pokoleń wskutek eliminacji przez dobór naturalny lub sztuczny części osobników (genotypów) z bieżącej populacji. Wraz z nowymi mutacjami wpływa to w sposób ciągły na bieżącą pulę genową populacji, a przez to w każdym momencie kształtuje jej przeciętny fenotyp. Zależnie od siły doboru oraz szybkości wymiany pokoleń, po krótszym lub dłuższym czasie, w stosunku do stanu populacji wyjściowej powstają tak duże różnice, że można mówić o odrębnych gatunkach.PMID (ang. PubMed Identifier, PubMed Unique Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego artykułu naukowego bazy PubMed.\nBiblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.Fenyloketonuria, oligofrenia fenylopirogronowa (PKU z ang. Phenylketonuria) – wrodzona, uwarunkowana genetycznie enzymopatia polegająca na gromadzeniu się w organizmie i toksycznym wpływie aminokwasu – fenyloalaniny (hiperfenyloalaninemia, typ I). U podłoża choroby leży mutacja genu odpowiedzialnego za aktywność enzymu hydroksylazy fenyloalaninowej (PAH), który jest niezbędny w metabolizmie fenyloalaniny.\nRasy i odmiany[ | edytuj kod]\nBiałe myszy, białe myszki – omamy wzrokowe występujące w powiedzeniu "widzieć białe myszy" (myszki), których ujrzenie ma świadczyć o osiągnięciu stanu upojenia alkoholowego czy majaczenia.Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.\nGigantyzm − ogromne rozmiary ciała na skutek nadmiernego wzrostu całego kośćca i masy tkanek, mocno przekraczającego normy dla danej rasy.\nTerminem homologia (gr. homólogos – zgodny) w biologii określa się wspólne ewolucyjne pochodzenie struktur organizmów z różnych grup taksonomicznych, istotne podobieństwo organów lub ich części (nawet genów), a u zwierząt także podobieństwo sposobów zachowania się (homologie behawioralne), wynikające z odziedziczenia po wspólnym przodku. Pojęcie homologii w biologii porównawczej wprowadził w połowie XIX wieku Richard Owen, a dla potrzeb biologii ewolucyjnej przedefiniował Karl Gegenbaur w roku 1870. Zasady homologii i analogii narządów stanowią podstawowe kryteria w anatomii porównawczej.\nPot – wydzielina gruczołów potowych. Składa się głównie z wody (~ 98%), soli (NaCl) (0,6-0,8 %), tłuszczów, mocznika, kwasu moczowego, amoniaku, kwasu mlekowego, węglowodanów, związków mineralnych (zawierających np. potas, wapń, magnez, żelazo). Jego skład zależy przede wszystkich od tego czy jest to pot wydzielany „przerywanie” (tj. fizjologicznie bez zwiększonej regulacji ciepłoty ciała; wydzielanie periodyczne – jedne gruczoły wydzielają, podczas gdy inne pozostają nieaktywne) czy wydzielany „stale”, (tzn. w okresie zwiększonej aktywności fizycznej lub zwiększonego stresu). Stężenie związków w pocie wzrasta przy wydzielaniu periodycznym, z powodu zwrotnego wchłaniania wody w kanalikach wyprowadzających. Zależy również od spożywanych pokarmów, warunków klimatycznych, czynników hormonalnych oraz współistniejących schorzeń.\nWszystkożerność – sposób odżywiania się (pobierania pokarmu) polegający na braku specjalizacji pokarmowej i – w konsekwencji – odżywianiu się różnorodnym pokarmem, zarówno mięsnym, jak i roślinnym – żywym lub martwym.


Zamieszanie wokół czipów\nŻaneta Żmuda-Kozina, miesięcznik Pies, sierpień 2013\nCoraz więcej miast organizuje bezpłatne czipowanie psów. Założeniem takiego znakowania jest szybka i niezawodna identyfikacja zwierząt, zwłaszcza jeśli się zagubią i trzeba ułatwić im powrót do właściciela. Czy rzeczywiście mikroczip chroni twojego pupila przed bezdomnością?\nMłody szaro-biały husky przez kilka godzin nerwowo biegał wzdłuż ruchliwej trasy pod Warszawą. Jak się tam znalazł, nie wiadomo. W złapanie psa zaangażowało się kilka osób, bo zdezorientowany, robił uniki i był nieufny. W każdej chwili w popłochu mógł wbiec wprost pod samochody. Wreszcie udało się podstępem schwycić uciekiniera. W lecznicy weterynaryjnej okazało się, że ma czipa. Uff! Teraz na pewno uda się odszukać jego właściciela! Lekarz weterynarii przesunął czytnikiem po szyi psa, odczytał numer, który się wyświetlił, i rozpoczął przeszukiwanie baz danych, jedna po drugiej, najpierw ogólnopolskich, później lokalnych... bez rezultatu. Husky nie był zarejestrowany w żadnej dostępnej bazie. Zamiast wrócić do domu, trafił do schroniska.\nTakie przypadki zdarzają się w Polsce często, gdyż nie działa u nas jedna, zintegrowana baza danych, lecz kilkanaście, które rejestrują informacje o tak oznakowanych zwierzętach. Większość z nich to lokalne zbiory zgromadzone w komputerach urzędów miejskich, schronisk, lekarzy weterynarii. Zwierzę zaczipowane w niewielkim mieście i zapisane w tamtejszym rejestrze nie ma szans na bycie odnalezionym, gdy zginie w innej części Polski, np. podczas wyjazdu z opiekunem na wakacje czy wystawę.\nOrganizatorzy bezpłatnego czipowania psów w gminach i miastach często nie informują właściciela o konieczności rejestracji zwierzęcia w ogólnopolskiej bazie danych, bo zwykle nie wiedzą, że takie istnieją. Nie wspominają też o tym niektórzy lekarze weterynarii, tylko ewidencjonują numery czipów w bazach firm, od których je sprowadzają, albo czasem oczekują dodatkowej opłaty za umieszczenie informacji w innych bazach.\nJuż kilka lat temu władze niektórych polskich miast wprowadziły na swoim terenie obowiązek trwałego oznakowania zwierząt poprzez tatuowanie lub czipowanie. O ile tatuaż w naszym kraju jest dostępny w zasadzie dla rasowych psów z rodowodem, o tyle z czipowania mogą skorzystać wszystkie czworonogi, niezależnie od ich pochodzenia i zamożności opiekunów. Urzędy miejskie wprowadziły bowiem symboliczną opłatę lub też przeprowadzały akcje darmowego znakowania. Jednak nie wszystkim właścicielom było to na rękę. Albo bali się, że będą musieli zacząć płacić za zwierzę podatki, albo nie chcieli ujawniać swoich danych, albo obawiali się bólu pupila.\nDo czipowania i rozpowszechniania na szeroką skalę informacji na ten temat przyłączyła się Warszawa. W trzeciej edycji tej akcji psy będą bezpłatnie znakowane do 15 grudnia. Miasto prowadzi lokalną bazę danych animalum.um.warszawa.pl, w której rejestruje wszystkie oznakowane podczas bezpłatnej kampanii czworonogi oraz te opuszczające schronisko Na Paluchu.\n- Od 2007 roku zaczipowaliśmy prawie 20 tysięcy psów. Zainteresowanie jest duże. W tym roku zakupiliśmy 16 tysięcy kolejnych czipów - mówi Agnieszka Kłąb z Wydziału Prasowego Urzędu m.st. Warszawy. - Jeśli psy oznakowane u nas zagubią się w innych częściach Polski, zostaną błyskawicznie odnalezione w naszej bazie, kiedy lekarz weterynarii odczyta numer ich czipa.\nNic nie stoi na przeszkodzie, żeby właściciel, za pośrednictwem internetu, sam dodatkowo zarejestrował psa w bazie ogólnopolskiej.\n- Jest to bardzo proste, wystarczy się zalogować i wypełnić konieczne rubryki. Po kilku minutach dane psa i kontakt do właściciela znajdą się w systemie - mówi Ania, która właśnie zarejestrowała swojego buldożka francuskiego w bazie ogólnopolskiej.\nJako ogólnopolska, bezpłatna i dostępna dla każdego została pomyślana między innymi baza Safe-Animal (www.safe-animal.eu). Jest ona sprzężona z Europetnet w Brukseli, dzięki czemu w momencie wpisania danego numeru czipa do wyszukiwarki www.europetnet.com i jego odnalezienia system natychmiast przekierowuje zainteresowanego do bazy, w której zwierzę zostało zarejestrowane. W biurze Safe-Animal przez 24 godziny na dobę działa pogotowie SOS, które już niejednokrotnie przyczyniło się do odszukania właścicieli zaginionych zwierząt.\nOd pewnego czasu twórcy tej ogólnopolskiej bazy danych starają się zainteresować swoim projektem władze miast i gmin, by wspólnie zadbać o dobro zwierząt.\n- Już teraz razem z Safe-Animal działa większość baz miejskich i schronisk dla bezdomnych zwierząt - mówi Bartosz Mackiewicz pomysłodawca i właściciel bazy Safe-Animal. - To przełomowy krok, który wreszcie pozwala na umiejscowienie danych w jednym, ogólnodostępnym zbiorze. Zgłaszają się do nas nawet te miasta, które kiedyś prowadziły pilotażowe akcje czipowania.\nO co tyle szumu?\nWielu ludzi zastanawia się nad tym, czy wszczepienie pupilowi ciała obcego pod skórę nie będzie dla niego szkodliwe, co więcej, bolesne. Tymczasem wprowadzenie czipa (inaczej zwanego transponderem) nie wiąże się z cierpieniem psa, gdyż przypomina rutynowe szczepienie. Zwłaszcza że jest on niewielki - ma wymiary 2,21 x 12 mm, dlatego nazywa się go też mikroczipem. Składa się z elektronicznego układu scalonego i cewki - anteny, umieszczonych w szklanej powłoce bioglas zapobiegającej przedostawaniu się do niego płynów wewnątrzustrojowych, które mogłyby uszkodzić układ scalony. Ta szklana kapsułka jest obojętna dla organizmu psa, sterylna i często wyposażona w polimerową powłokę antymigracyjną. Tak więc czip dożywotnio pozostaje w miejscu wszczepienia, czyli z lewej strony szyi. Sporadycznie zdarza się, że „wędruje” po ciele psiaka.\n- Podczas badania czteromiesięcznej buldożki mojej znajomej okazało się, że mikroczipa nie można odczytać, bo nie ma go tam, gdzie został wprowadzony dwa miesiące wcześniej - mówi Ania. - Po dokładnych oględzinach odnaleziono go pod pachą. Może to być problemem, kiedy pies zginie i znajdzie się w schronisku, gdyż zapewne nikt nie będzie szukał identyfikatora pod pachą czy w innych miejscach w ciele. Po prostu uznają, że pies nie ma czipa - martwi się Ania.\nKażdy transponder ma numer składający się z 15 cyfr. Trzy pierwsze wskazują na producenta lub są kodem kraju, w którym będą używane i rejestrowane. Polsce przypisano numer 616, jednak do tej pory nie wprowadzono u nas rozporządzenia o używaniu go jako identyfikującego nasz kraj. Nie ma możliwości, by cyfry się powtórzyły, gdyż są przypisywane do czipa w trakcie jego produkcji według numeracji, którą każdej firmie odgórnie nadaje ICAR (Inernational Committee For Animal Recording) z siedzibą w Rzymie. Fabryczny mikroczip zawiera tylko unikalny zestaw cyfr. Dopiero po zarejestrowaniu tego numeru w bazie danych przypisuje się mu wszystkie niezbędne informacje mające na celu identyfikację psa i jego właściciela.\nCo kryje baza danych?\nRejestrując psa w ogólnopolskiej bazie danych, trzeba jedynie dokładnie wpisać numer transpondera wszczepionego pupilowi i wypełnić wymagane pola. Wpisuje się w nie wszystkie niezbędne dane, które mogą pomóc w szybkim skontaktowaniu się z właścicielem, kiedy czworonóg zaginie i zostanie odnaleziony przez kogoś, kto zgłosi się z nim do lecznicy odczytującej informacje zawarte w czipie.\n- Zainteresowani logują się do bazy i wprowadzają dane bezpośrednio na serwer, gdzie są one szyfrowane i zabezpieczane specjalny certyfikatem - protokołem. Dokładnie takim samym, jakim posługują się obecnie wszystkie banki na świecie - tłumaczy Bartosz Mackiewicz. - Dostęp niepożądanych osób do archiwizowanych danych jest więc wykluczony.\nNie zawsze czipy są skuteczne, nawet prawidłowo wszczepione. Przekonała się o tym Beata Fedak, która sześć lat temu kupiła szczenię doga niemieckiego we Włoszech. Pies miał mikroczipa, którego numer był wpisany do książeczki zdrowia i do rodowodu. Kiedy podrósł, pani Beata postanowiła zrobić mu prześwietlenie na dysplazję. Przed badaniem lekarz weterynarii chciał zidentyfikować doga czytnikiem czipów, lecz niestety ten, którego używał (powszechnie stosowany firmy Merial) nie odczytał transpondera. W związku z tym lekarz, nie mogąc potwierdzić tożsamości psa, odmówił wykonania usługi.\n- Zadzwoniłam do włoskiej hodowczyni, żeby ustalić, jakiego czytnika używa jej lekarz - mówi opiekunka doga. - Okazało się, że czip był sprawdzany urządzeniem firmy Bayer, a nasi lekarze weterynarii dysponują czytnikami firmy Merial. Co ciekawe, w Polsce były wówczas tylko dwa czytniki Bayera.\nPani Beata odnalazła lecznicę korzystającą z takiego urządzenia i czip bez problemu został odczytany. Problem powtórzył się przy wydawaniu paszportu, dlatego lekarz postanowił wszczepić kolejny mikropocesor, kompatybilny z jego czytnikiem.\n- Te przygody sprawiły, że zawsze kiedy jechałam na zagraniczne wystawy, na których czasami sprawdza się czipy przy wejściu, denerwowałam się, czy czytnik organizatorów przeczyta ten właściwy czip z rodowodu, który jest ważniejszy od drugiego, bo to on pozwala potwierdzić tożsamość psa - wyjaśnia Beata Fedak. - Właściwie, żeby się nie stresować, powinnam mieć własny czytnik firmy Bayer, który kosztuje około 3000 zł. Obecnie taka sytuacja nie powinna się zdarzyć, gdyż i mikroczipy, i czytniki są produkowane tak, by były ze sobą kompatybilne.\nDo akcji czipowania szykuje się Związek Kynologiczny w Polsce, który chce wprowadzić obowiązek elektronicznego znakowania. Planuje z nią ruszyć w przyszłym roku, gdyż tylko do 2011 roku psom wyjeżdżającym za granicę wystarczy sam tatuaż, później będą musiały mieć mikroczipy.\n- Aby program zadziałał właściwie, nie wystarczy się skupić na obowiązku czipowania. Wymaga to wielu przemyśleń: kto będzie to robił, w którym momencie nastąpi rejestracja w bazie danych itp. Oddziały Związku będą musiały zakupić czytniki, żeby podczas przeglądu miotu identyfikować szczenięta na podstawie numerów czipów - mówi Barbara Larska, przewodnicząca do spraw hodowlanych ZKwP. - Nie będziemy tworzyć kolejnej bazy danych, chyba że dodatkową, wewnętrzną, na potrzeby Związku. Czipy powinny być wpisane do ogólnopolskiej bazy. Niestety w Polsce jest ich kilka, a każdy właściciel bazy zaczipowanych zwierząt twierdzi, że jego jest ogólnopolska. Nie ma jednak połączenia między tymi bazami. Dopóki nie będzie jednej, wspólnej, dopóty czipowanie nie będzie skuteczne. Psa z tatuażem bardzo łatwo zidentyfikować, natomiast odszukanie właściciela czworonoga z czipem niezarejestrowanym w jednej jedynej ogólnopolskiej bazie graniczy z cudem.\nDla rasowca tatuaż\nW naszym kraju wszystkie psy mające rodowód Związku Kynologicznego w Polsce muszą mieć tatuaż. Tak identyfikuje się szczenię jeszcze u hodowcy. Tatuaż składa się z litery i ciągu trzech cyfr. Litera umieszczona z przodu lub z tyłu numeru oznacza oddział Związku Kynologicznego, natomiast cyfry są numerem, pod jakim zapisane jest szczenię danej rasy w danym oddziale (np. wzór tatuażu w oddziale warszawskim to: A000, natomiast w Kielcach: 000H). Tatuaże umieszcza się w uchu (lewym lub prawym) albo pachwinie (lewej lub prawej) w zależności od rasy psa, preferencji właściciela i tatuującego oraz zgodnie z wytycznymi Związku. Do nanoszenia numeru służy metalowa tatuownica zaciskowa - małe igiełki ułożone w odpowiedni numer wtłaczają specjalny barwnik pod skórę. Ta metoda jest bardzo szybka (tatuowanie trwa zaledwie kilka sekund), ale zdarza się, że źle wykonany tatuaż po kilku latach przestaje być czytelny. Dlatego lepiej użyć sprzętu podobnego do tego, jaki stosuje się w zakładach tatuażu dla ludzi. Naniesienie trwałego numeru to bardzo skuteczna metoda, jest on wyraźny przez lata. Tyle że zabieg trwa kilka minut, a wtedy szczenię, szczególnie dużej rasy, wierci się i trudno je utrzymać, więc hodowcy często rezygnują z takiego tatuowania.\nPamiętaj o adresówce!\nZanim zaczęto wprowadzać mikroczipy, najlepszym zabezpieczeniem czworonoga przed zagubieniem było umieszczenie na jego obroży adresówki z dokładnymi danymi właściciela i numerem telefonu.\n- To najlepsza forma znakowania - mówi Ewa Pszczółkowska od lat pracująca w warszawskim schronisku Na Paluchu i działająca w partii Zieloni 2004. - Zwykły człowiek, który znajdzie błąkającego się psa, nie dysponuje urządzeniem do odczytywania czipów. Nie zawsze też przyjdzie mu do głowy szukanie tatuażu, który często jest niewyraźny. Natomiast adresówkę zobaczy, otworzy i skontaktuje się z właścicielem.\n- Ponieważ bezpieczeństwo mojego psa jest dla mnie bardzo ważne, dlatego chociaż ma on czipa, zawsze zakładam mu szeleczki z adresówką - potwierdza Ania, opiekunka buldożka. - Teraz wiem, że jest zabezpieczony na dwieście procent!\nNasz komentarz: oprócz bazy Safe-Animal istnieją w Polsce jeszcze dwie bazy danych skojarzone z European Pet Network\n- ANIMAL ID - tylko dla weterynarzy\n- Polskie Towarzystwo Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt\nhotel dla psów Śląsk\nCopyright © Agata Balu


Wyniki badań - brak okresu - proszę o pomoc | Forum BabyBoom\nStarter tematu shaerrawedd\nWydaje mi sie ze na forum nikt Cie nie wyleczy .\nAle innego najlepiej z bardzo dobra opinia.\nPolecam udanie się do ginekologa - endokrynologa, albo do dobrego ginekologa.\nByłam już u ginekologa i u endokrynologa także. Oboje stwierdzili że wyniki są dobre i tyle... Jestem z Jaworzna ale mogą być też okolice Katowic.


Wspólnicy spółki komandytowo-akcyjnej | Sprzedaż spółek\nProwadzenie własnej działalności gospodarczej to spore wyzwanie. Ty jednak zdecydowałeś się je podjąć? Bardzo dobry wybór. Przed Tobą wszelkie ważne załatwienia związane z zakładaniem spółki. Jednak jeśli nie chcesz się wplątać w ten cały wir załatwień pamiętaj, że zawsze możesz skorzystać z zakupu gotowej spółki. Jest to bardzo bezpieczny i oszczędny czasowo sposób na własną działalność. Jednak oprócz tych formalności, ważną, a nawet bardzo ważną kwestią są wspólnicy. To do Ciebie należy odpowiedni ich wybór, bo tutaj liczy się zaufanie, a jego nie możesz kupić. Przemyśl dokładnie to, kogo chcesz w swojej firmie, bo to od nich zależy dużej mierze jej sprawne funkcjonowanie.\nWybrałeś już odpowiednich ludzi? To teraz oni wchodząc do spółki wnoszą do niej wkłady, które składają się na kapitał udziałowy spółki. Minimalny kapitał zakładowy tej spółki wynosi 50 000 zł. Wkład może być w postaci gotówki lub aportu.\nOdpowiedzialność za zobowiązania, bo przecież ktoś musi odpowiadać za coś, co pójdzie nie tak. Tutaj odpowiedzialność wobec wierzycieli przypada nieograniczenie na minimum jednego wspólnika – komplementariusza. Akcjonariusz jest wolny od odpowiedzialności. Jednak w przypadku zaistnienia sytuacji, że nazwa spółki będzie zawierała nazwę lub nazwisko akcjonariusza, to odpowiada on wobec osób trzecich tak samo jak komplementariusze.\nKto jest za to odpowiedzialny za prowadzenie i reprezentowanie spółki ? Otóż zajmuje się tym nie ktoś inny, jak komplementariusze. Jednak czy akcjonariusz nie ma nic do gadania? Nie do końca. Ma on możliwość reprezentowania spółki, ale wyłącznie jako pełnomocnik. W przypadku, gdy dokona w imieniu spółki czynności prawnej, a nie ujawni swojego pełnomocnictwa, przekroczy zakres lub będzie działał bez pełnomocnictwa to wtedy ponosi od pełną odpowiedzialność za swoje działania wobec osób trzecich. Taka sama odpowiedzialność występuje wtedy, gdy nazwisko lub nazwa akcjonariusza zostaną umieszczone w firmie spółki.


Autostrada A4 Ruda Ślaska - Niebezpieczne drogi śląska - Forum Śląskich Motocyklistów\nAutostrada A4 Ruda Ślaska\nMarch 13, 2014 in Niebezpieczne drogi śląska\nUskok na autostradzie A4 327 KM (Ruda Ślaska) w obu kierunkach\nhttp://www.tvs.pl/48753,niebezpieczAutostrada A nie_na_a4_w_rudzie_slaskiej_moze_dojsc_do_tragedii.html\nZgadza się , uskok jest dość duży i nie ukrywam że niejednemu zapewne jajka obiło\nMyslalem juz jakis czas temu o przyklejonym temacie, gdzie wrzucalibysmy wlasnie info o niebezpiecznych odcinkach drog / nieuprzatnietych robotach drogowych itp? Co myslicie?\nA uskok jest wredny, podobno maja go frezowac i naprawiac znow.\nGuest Długi gsxf\nTen uskok już jest chyba dobre 1.5 roku albo i dłużej, ale u nas w kraju czeka się z naprawą do ostatniego momentu lub po czyjejś śmierci za to się biorą. Dzięki temu ograniczeniu video rejestrator trzepie tam kasę nagminnie. Jak jeszcze nie dawno mieszkałem w Rudzie latałem tam kilka razy dziennie i zawsze kogoś łapali.\nA widzisz a wystarczyłoby gdyby mieszkał tam jakiś polityk i droga zrobiona by została błyskawicznie\nZasadniczo wystarczyłoby stosować się do ograniczeń, akurat w tym miejscu z uwagi na ten uskok ten 70 jest uzasadnione. Jak ktoś zwolni na 10 sekund to mu korona z głowy nie spadnie.\nMnie nie przeszkadza to ograniczenie bo zwalniam dla własnego bezpieczeństwa a nie z obawy przed mandatem. Mnie chodzi o fakt że w naszym kraju prościej jest ustawić ograniczenie prędkości niż naprawić drogę. Zresztą wszyscy latamy po drogach i takich miejsc jest w bród.\nAnasazi - świetna sprawa i moznaby także umieszczac info gdzie np jakas przebudowa, żwirek etc.\nArthi proponuje zamiast naprawiac drogi, wszedzie dac ograniczenie do 20km/h - POlska to piekna kraj\nTen uskok jest chyba od zawsze w tym miejscu. Pisząc wcześniejsze, nie myślałem o tym, by nie naprawiać, ale ogólnie odnośnie wątku, większość niebezpiecznych garbów jest oznaczona, np. na DTS, czy na DK86, a i tak zdarzały się wypadki. Moim zdaniem większość użytkowników tego forum zna swoje możliwości, ja bym się nie odważył przelecieć 200+ po tym garbie, ale skoro są tacy to widocznie są pewni swoich umiejętności, a taki watek niewiele im pomoże.\nPrzepchnij to w administracji\npomysł przedstawiony administracji\nTen uskok na pewno co najmniej od 2012 roku jest. Bo d 2013 na moto nie jezdze a każdemu kogo spotykałem i mówił, że idzie na A4 to ostrzegałem przed tym odcinkiem. Noi Oczywiście lepiej wystawić ogranicze , że ludzie muszą nagle ze 140 zwalniać na 70 niż od razu brać się do roboty. Na to pieniędzy nie ma, a na zerwanie dobrego asfaltu nie robienie nic przez kilka dni to mają kasę (przykład u mnie z osiedla).\nNic tylko pozostaje nam ostrzegać innych przed tym uskokiem\nStraszne cholerstwo. Kolejny przykład na to, że zamiast zabrać się za poprawę stanu dróg lepiej postawić ograniczenie, jeszcze dodatkowo kasa skapnie. Drogą przy której mieszkam jeżdżę 40km/h (akurat tam ograniczenia nie postawili ale zawias w samochodzie twardy), tam nawet łaty na łatach mają łaty a "naprawa" to przysypanie dziur z łopaty i przydeptanie butem, jeden przejazd po takim zabiegu i motocykl/samochód wymaga pół dnia czyszczenia. Ot, Polskie drogi.\nFakt, że uskok jest od zawsze. Tylko w tym sezonie znów się powiększył i jeżeli w zeszłym roku było ograniczenie do 100 teraz jest do 70, to jak teraz tego nie naprawią to w przyszłym sezonie albo najdalej za dwa będziemy tam moto przepychać lub gorzej przenosić co poniektórzy w zależności od sprzętu\nostatnio podbiło mi pupe motocykla tak że się oderwała ,więc trzeba uważać\nTobie? No co Ty\nUskok jest od kiedy jeżdżę tym odcinkiem, a to już będzie około 10 lat. I jakiś fest tragiczny to on nie jest\nNie bardzo rozumiem w czym problem, jeśli ktoś nie ma na tyle wyobraźni by odczytać, że ograniczenie na autostradzie do 70 musi oznaczać jakieś poważne zagrożenie, to żadne tematy i ostrzeżenia tutaj nie pomogą, taki ktoś zabije się wcześniej czy później. Ten uskok jest od kilku dobrych lat i tak jak napisano, staje się coraz to wyższy i stąd też zmiana ograniczenia, zresztą nie tylko z tego powodu. Od Katowic jest 100 już przed wiaduktem.\nMiłoszu nie jechałeś teraz a teraz jest grubo\nCodziennie jeżdżę tyle że autem, jest hopka ale bez tragedii, no chyba że to ja mam tak komfortowy zawias w swoim dresowozie\ndresowóz jest najlepszy i myśle że to jego zasługa motocyklem musisz w końcu wyjechać przewietrzyć te pajęczyny z wydechu\nNa starcie zapamiętaj mój ogon, bo widzimy się dopiero na mecie\nNo teraz to Cię troszke poniosło widzę psychika zaczyna pękać\nWidzę tutaj taniec samców w końcu wiosna idzie\nA miało być ku przestrodze... . Ech


Ruda z wyboru: Czy teraz już mogę mieć zawał? Czyli Jagnięcy Szczyt Koperszadzką Granią.\nZuzę znam od dwóch lat. Połączyła nas praca, ale Zuza mojego bloga znała wcześniej i twierdzi, że bardzo ją ucieszyła wieść o pracy ze mną (a dokładniej, to o byciu moją bezpośrednią przełożoną :). A jeśli czytała mojego bloga, to już łatwo się domyślić, że ma coś wspólnego z górami. Przez te dwa lata o górach gadałyśmy niemało, dzieląc się wrażeniami z wycieczek i planami na następne, oraz wywołując wzajemnie zazdrość, gdy jedna miała urlop i pakowała plecak, a druga w tym czasie kwitła w robocie. Ale jakoś nie mogłyśmy się zgadać, żeby wybrać się gdzieś razem. Dodatkowo, od jakiegoś roku Zuza powtarzała, że tak by chciała spróbować pójść gdzieś poza szlakiem, że sama się nie odważy, ale gdybym tak ją zabrała, to ona chętnie... No i wreszcie wszystko się zgrało, dogadałyśmy się z wolnym, pogoda miała być znośna, ja opracowałam plan. Wczesnym rankiem wyruszamy zatem w kierunku gór.\nZa punkt startu obrałyśmy Jaworzynę Tatrzańską, skąd przez Dolinę Zadnich Koperszadów zaplanowałyśmy dotrzeć na Przełęcz pod Kopą. Pozostawiając samochód ruszamy zatem miarowym marszem, najpierw początkiem Doliny Jaworowej, by na Polanie pod Muraniem odbić nieco w lewo. Doliną Zadnich Koperszadów spacerowałam niegdyś, nie chcąc wówczas tracić deszczowego letniego dnia. Doszłam wtedy do "miśków" (przy jednej z wiat stoją drewniane niedźwiedzie) i wróciłam z powrotem. Tym razem, idąc aż do Przełęczy pod Kopą pokonuję przy okazji nieznany mi dotąd kawałek szlaku. Zuza za to szła nim kiedyś, ale równie dobrze mogła iść ścieżką pod Reglami, bo widoczność miała na jakieś dwa metry. Mamy więc bardzo świeże spojrzenie na odsłaniające się nam z tej strony szczyty Tatr Bielskich, które jeszcze przed kilkoma godzinami oglądałyśmy z samochodu z innej perspektywy.\nPogoda, póki co, jest dla nas łaskawa. Ogólnie prognozy przewidywały "rain showers", przelotne, niewielkie opady, które oczywiście potrafią być upierdliwe i nadwątlać morale, ale ostatecznie nie powinny przeszkadzać w pomyślnym i radosnym przebiegu wycieczki. Akurat gdy docieramy na Przełęcz i rozsiadamy się tuż nad nią na popas, niebo się nieco betonuje i coś tam z niego delikatnie leci. Mówię Zuzie, nie pierwszy raz zresztą, że jak coś, to ja nie mam ciśnienia, że jakby w którymś momencie stwierdziła, że za trudno, czy zbyt straszno, czy cokolwiek, to możemy zawrócić, możemy też w ogóle tam nie iść. Lekko niepokoją mnie te chmury, ale sprawdziłam milion prognoz i nie było w nich mowy o burzach czy ulewach, tylko te lekkie siurnięcia, na które jesteśmy przecież przygotowane. Jeśli chodzi o trudność drogi - oczywiście nie zamierzam ciągnąć Zuzy ostrzem grani, obecnie nawet sama nie czuję się mocna na takie zabawy. O trudność ścieżki, omijającej grań bokiem wypytywałam na jednej z grup na FB, gdzie otrzymałam wiele wyczerpujących informacji, zdjęć i zachęt (a następnego dnia nawet mi ktoś sprawdził rozkład autobusu i wpisał w komentarz, jak mi net ledwo śmigał <3). Głosy, że to droga odpowiednia na zabranie świeżaka nie tyle były w większości, co właściwie innych głosów nie było. Po przejrzeniu zdjęć byłam raczej spokojna. Miało być kilka trudniejszych miejsc, ale niczego, z czym dziewczyna odwiedzająca ściankę wspinaczkową i wsparta moim dopingującym słowem miałaby nie dać sobie rady.\nKoperszadzka Grań widziana z dołu\nZuzu przed wyruszeniem na grań\nPojadły zatem, zapaliły, wstały i idą, chcąc jak najszybciej oddalić się od ruchliwej przełęczy. We wtopieniu się w teren przeszkadza nagłe - wcale nie takie lekkie - siurnięcie deszczu z niewielkim gradem, które zmusza mnie do założenia pomarańczowej kurtki (Zuzu ma szarą). Odchodzimy w tym deszczu kawałek, żeby nie stać na widoku, a gdy przestaje padać zastanawiamy się, co dalej. Zuza na radarze widzi jakieś burze w podtatrzańskich słowackich miejscowościach, z upływem minut oddalają się one jednak i zanikają. Niebo nad nami niezbyt pogodne, ale i wyglądające na niegroźne. Zuzu mówi, że jeszcze by poszła, najwyżej później pomyślimy. Idziemy więc.\nKopczyk...jeden z wielu.\nTu następuje około godzina zupełnie dobrej zabawy, rozglądania się za kopczykami, wypatrywania nikłej ścieżki, robienia fajnych zdjęć, drobnego scramblingu po niewielkich skalnych ściankach. Gdzieś tam ścieżkę na chwilę gubimy, zaraz ją znajdujemy, powoli idziemy ku górze, jest dobrze, wesoło i fajnie. Grań tymczasem przykleja się do ściany i właściwie nie idziemy już nią, ale po prostu zboczem góry ku jej wierzchołkowi. Robi się trudniej - mniej tu kluczenia po trawkach, więcej strategicznego stawiania stóp i wspomagania się rękoma. Akurat przechodzimy jedną taką ściankę, gdzie Zuza potrzebuje więcej czasu, ma trochę problem z wsadzeniem gdzieś nogi tak, żeby bezproblemowo i pewnie złapać za coś wyżej ręką. Ja konstatuję w tym czasie, że mogłam jej kazać zabrać podejściówki - w butach za kostkę z dość sztywną podeszwą z pewnością jest jej o wiele trudniej "wymacywać" stopami stopnie. Chociaż jak gadamy o tym potem, to okazuje się, że wyższe buty były wzięte z rozmysłem, z racji na nie tak dawno skręconą kostkę. No nic, ścianka mi lekko zestresowała koleżankę, ale nie ma tego złego - pomału, na spokojnie dała radę i gotowa jest napierać dalej. Tylko że...\nZuza w ferworze walki\nZaczyna padać. Nie jest to mżawka, nie jest to lekki, delikatny, muskający skórę letni deszczyk, a jeśli jest to "rain shower", to wyjątkowo długi i z dodatkowym efektem w postaci gradu. Kulki gradu są niewielkie, ale jest ich dużo, zbierają się koło naszych nóg w białe łaty. Zatrzymujemy się oczywiście, najpierw licząc na to, że tak jak pierwszy, który złapał nas dziś tuż nad przełęczą, tak i ten opad okaże się chwilowy. A potem to już nie za bardzo wiedząc, co robić. Jak już wspomniałam, to nie jest tu tak, że grań sobie idzie wąskim grzebieniem aż do wierzchołka - w ten sposób widać by było, ile drogi nam zostało. Grań została de facto już jakiś kawałek temu w dole, a my jesteśmy... no gdzieś w masywie. Szczyt jest szeroki, nie widzimy, gdzie dokładnie kończy się wypiętrzać. Nas ścieżka na razie prowadzi bardziej w bok niż prosto w górę. Wracanie się w tym momencie oznacza już kawał drogi, a jeśli wierzchołek mamy blisko, to lepiej jest wejść nań i potem już szlakiem dreptać do schroniska (zwłaszcza, że tuż pod nami została skałka, która na wejściu sprawiła Zuzie pewien kłopot, a zejść może być trudniej, zwłaszcza w strugach deszczu). Na razie jednak przede wszystkim przeczekujemy deszcz. Trwa to, sama nie wiem, może jakieś dwadzieścia minut, podczas których stoimy skulone, żeby chociaż do kurtek nam się nie nalało, bo w butach mamy już mokro. Po zboczu dość szybko zaczynają spływać strumienie, gdzieniegdzie tworzące nawet niewielkie wodospady. Wszystko to szumi i wywołuje mroczne wrażenie. Gdzieś za szarością nieba nieśmiało prześwituje błękit, a nawet niewielkie żółtawe jasne kółko, co pokazuję Zuzie, aby pokrzepić i ją i siebie. Mówię też coś o tym, że przede wszystkim musimy być spokojne, bo panika to ostatnie, co może nam teraz pomóc. Mówię to niby do Zuzy, ale bardziej chyba do siebie, żeby przypadkiem nie dać wyrazu temu, jak bardzo się teraz boję. O nią. Sama w tej sytuacji czułabym się niewątpliwie mocno nieswojo i niepewnie, ale teraz spoczywa na mnie odpowiedzialność za mniej doświadczoną i dodatkowo parę lat młodszą ode mnie koleżankę i do moich prywatnych odczuć dochodzi martwienie się o kogoś, kto tutaj na mnie polega.\nGrad coraz rzadziej cpyka o nasze kurtki, płynące z góry strumienie stopniowo cichną, zasłony chmur rozstępują się, słońce szybko tworzy malowniczą tęczę. Oddychamy z ulgą, podnosimy plecaki, robimy kilka kroków... i wtedy właśnie słychać przeciągły grzmot, dochodzący gdzieś zza grani Tatr Bielskich. Znów chwila zastanowienia, zerknięcie na radary. Nad nami piękne słońce, zło sobie poszło, na razie nie przyjdzie. Idziemy. Najchętniej wbiegłabym na szczyt, ale tu akurat nagromadzają się strome skaliste fragmenty, wymagające od Zuzy namysłu i długotrwałego macania skały, która przecież jeszcze nie zdążyła wyschnąć. Czekam więc, podpowiadam, raz trzymam za łokieć. I tak się pniemy powoli. Spodziewając się raczej, że droga wypluje nas na samym wierzchołku, jestem nieco zdziwiona, widząc żółte oznakowanie szlaku. Zdziwienie szybko ustępuje jednak miejsca dzikiej radości, a przede wszystkim uldze. Stąd jeszcze tylko chwilka i stajemy na szczycie, gdzie zadaję Zuzie tytułowe pytanie.\nPierwotny plan zakładał nocleg na górze, ale ciemniejące - bynajmniej nie z powodu zmroku - w oddali niebo skutecznie wybija mi ten pomysł z głowy. Po krótkiej przerwie ruszamy sprawnie w dół. Byłam na Jagnięcym już dwukrotnie, a nie pamiętałam chyba, że te podszczytowe trudne fragmenty szlaku tak długo się ciągną. Albo po prostu teraz już tak bardzo chciałam być na nudnych kamiennych schodkach, sprowadzających monotonnie do Jagnięcej Dolinki, że czas zejścia po tych wszystkich łańcuchach i stromych ściankach niemiłosiernie mi się dłużył. Kolejny deszcz łapie nas jakoś na ostatnim łańcuchu. Tym razem pada spokojniej, ale najwidoczniej nie ma zamiaru prędko przestać. Powoli nadciąga też wieczór. Szlak jest pusty, w dole jednak - gdzieś ciut nad Czerwonym Stawkiem dostrzegam stojącą postać i nawet wskazuję ją Zuzie. Ewidentnie jakiś dość rosły facet stoi na ścieżce w miejscu, gdzie załamuje się ona i chowa za skałą. Zuza potwierdza moje obserwacje. Zaczynamy dreptać w dół po kamieniach, ja przodem, Zuza - ostrożnie, ze względu na kostkę - nieco wolniej. Raz na jakiś czas przystaję, oglądam się i czekam aż się przybliży, po czym ruszam znowu. Postać... wciąż tam jest. Dziwi mnie, że stoi w bezruchu, ale przez chwilę mam wrażenie, że widzę ją pochyloną, co uwiarygodnia moją wizję. W moim umyśle rodzi się nie tyle pytanie, po co ktoś miałby tam stać w deszczu, co od razu odpowiedź na nie - no przecież filanc! Ktoś widział nas, jak podchodziłyśmy granią, dał znać okolicznemu strażnikowi, który podszedł tutaj, domyślając się, że zejdziemy do Zielonego Stawu i teraz czeka na nas z mandacikiem. Zerkam co chwila w stronę postaci, a ona ni cholery nie chce zniknąć, tylko stoi tam uparcie. Oczywiście nie pasuje mi to stanie, normalnie człowiek by sobie usiadł, albo chociaż dreptał w miejscu, no ale jeśli to filanc, to może chce tym staniem wzbudzić w nas grozę i respekt, z daleka dać nam sygnał: "ha, mam was, idziecie prosto w moje szpony" (tak, wiem, jak to brzmi, ale wtedy tak sobie to mniej więcej tłumaczyłam). W głowie przerabiam różne scenariusze rozmowy. Bliżej "winkla", przy którym stała postać, tracę ją z oczu. Czekam dłuższą chwilę na Zuzę i dzielę się przemyśleniami. Zuza od zejścia z łańcucha nie widziała gościa, a w ogóle, to nie pasowało jej wtedy to, że się nie ruszał. Dopuszczam jak najbardziej do siebie myśl, że zmęczony mózg płata mi figle, ba - w tej chwili bardzo bym chciała, żeby tak właśnie było. Ale do skały, za którą chowa się szlak podchodzę z duszą na ramieniu. Jeszcze tylko parę kroków i będę "za winklem", jest tam ktoś, czy nie? Serce podskakuje mi do gardła, bo słyszę kaszlnięcie. No nic, trudno, teraz to już po ptokach, przez lata się udawało, może musiał być kiedyś ten pierwszy raz. Dziarskim krokiem wychodzę zza załomu, by stwierdzić, że... jest tam zupełnie pusto. Przystaję, uspokajam oddech, nasłuchuję. Cisza, jak makiem zasiał. Na skałach przed zakrętem były pokaźne ciemne zacieki, które w marnym świetle wczesnego deszczowego wieczora z oddali najwidoczniej ułożyły mi się w kształt ludzkiej postaci. Dźwięku kaszlnięcia wytłumaczyć nie umiem, aczkolwiek nie mam wątpliwości, że nigdzie poza moją głową nie było go słychać.\nGdy docieramy nad Czerwony Stawek, deszcz ucicha. Zastanawiamy się, co dalej. Z założenia miałyśmy spać w terenie, wzięłyśmy nawet namiot. Plan jednak obejmował spanie nieco wyżej, tutaj obie trochę obawiamy się miśków. Parę lat temu spałam tu pod jakimś kamieniem, ale z tego co pamiętam, tamta kryjówka była strasznie ciasna. Schronisko niespecjalnie wchodzi w grę, bo nie wymieniłyśmy pieniędzy, mam przy sobie tylko parę euro pozostałe z jakichś poprzednich wycieczek. Idąc szlakiem, jeszcze będąc parędziesiąt metrów przed Zuzą dostrzegam za kosodrzewiną coś, co wygląda jak solidna koleba. Rzucam plecak i idę na zwiady. Koleba okazuje się - w przeciwieństwie do filanca - istnieć naprawdę i być całkiem elegancką miejscówką. Zuza martwi się o jej szczelność - no tu się nie ma co oszukiwać, przed deszczem to ona nas za bardzo nie uchroni (chyba że będziemy w niej kucać, ale tak się ciężko wyspać). W sumie jestem skłonna spróbować opcji z namiotem, ale nie znajdujemy kawałka równego miejsca, na którym mogłybyśmy go rozłożyć. Ładujemy się zatem do koleby, w razie deszczu gotowe zwijać się w środku nocy i uciekać choćby na schody schroniska. Domowa wiśniówka przywieziona przez Zuzę służy nam tylko jako skromna wlewka do herbaty. A jednak udaje nam się przespać noc. Krople deszczu zaczynają uderzać o nasze kamienne schronienie, gdy za jego "oknami" już solidnie świta. Zostaje nam zejście do schroniska, podsuszenie w nim rzeczy, a potem dotarcie do szosy i czekanie na autobus, którym wracamy do Jaworzyny. Z racji zmęczenia wrażeniami poprzedniego dnia i niepewności pogody z opcji powrotu przez Przełęcz pod Kopą zgodnie rezygnujemy.\nPomimo moich obaw, Zuza wyraża zadowolenie z wycieczki i chęć uczestnictwa w kolejnych. :)\nAutor: Gosia o 11:55:00\nOdnowionaJa 3 listopada 2021 16:05\nWspaniała wyprawa, bardzo ciekawie opisana. Brawo dla Was, jesteście silne, odważne, pełne życia kobiety, brawo. :) Niesamowita historia z tym facetem, poczułam szczyptę grozy, w ogóle to czułam się, jakbym część książki czytała. Zdjęcia również boskie, kocham góry na całego, aż tęskno się zrobiło. Fajnie, że Zuza chętna na kolejne wyprawy, wspaniałe wspomnienia budujecie, życzę samych cudownych wypraw. Pozdrawiam serdecznie. :)))\nAnonimowy 3 listopada 2021 19:19\nA ja myślałam, że to duch jakiegoś górołaza Cię tam nawiedził :)\nJarek 3 listopada 2021 20:55\nFajnie Cię widzieć/czytać Gosia. Jak zwykle Top League! Z niecierpliwością czekam na Fatrę. Miałem ją robić w tym roku, nie złożyło się... :( Górskie pozdro!\nkobieta w pewnym wieku 4 listopada 2021 09:17\nSuper wyprawa. dziękuję za, chociaż tylko wirtualną, wycieczkę.\nTadeusz 20 listopada 2021 13:49\nFantastyczna wyprawa. Przepiękne zdjęcia :)\nAnonimowy 4 grudnia 2021 15:28\nCzyli znowu sie udało bez mandatu :) A tak swoją drogą to ciekawe ile taki mandacik bo to przecież już w ojro :)Troszkę to studzi moje zapały do chodzenia poza szlakami nie tylko w Taterkach.\nKarolina 25 kwietnia 2022 20:41\nna Jagnięcy Szczyt wchodziłam "po bożemu" ;) od schroniska... i czułam się tam jak w niebie. myślałyśmy z koleżanką, że tak własnie wygląda raj... wędrówka granią na Jagnięcy Szczyt, łagodnie snujące się poranne chmurki, widoki i przestrzenie totalnie zapierające dech...\nnie słyszałam o innych opcjach wejścia tam, dobrze przeczytać! :)


bóle jak na okres a ciąża - W oczekiwaniu na testowanie - strona 52 - Forum OvuFriend\nWysłany: 25 stycznia 2016, 09:19\nO Jezu Mrówka!!!! Gratuluję!!!! Blada,bo blada, ale jest kiedy lecisz na betę????\nSuper wieści, coś się zaczęło ruszać\nBtw dzień dobry dziewczyny\nO Jezu Mrówka!!!! Gratuluję!!!! Blada,bo blada, ale jest ;) kiedy lecisz na betę???? Super wieści, coś się zaczęło ruszać ;) Btw dzień dobry dziewczyny :)\nWysłany: 25 stycznia 2016, 09:20\nU mnie dzis dzien spodziewanej @ i na teście dwie kreski, tylko ta wyczekiwana o polowe bledsza.... Za to boli ciagle na zmianę a to na @ a to jajniki... A migrena ma epogeum... Ale jezeli opłaciło sie zjadanie ananasa to moze i mnie bolec\nGratulacje!!! wazne ze jest to juz nie zniknie tylko bedzie mocniejsza!!\n[QUOTE=Mrówka28]U mnie dzis dzien spodziewanej @ i na teście dwie kreski, tylko ta wyczekiwana o polowe bledsza.... Za to boli ciagle na zmianę a to na @ a to jajniki... A migrena ma epogeum... Ale jezeli opłaciło sie zjadanie ananasa to moze i mnie bolec ;)[/QUOTE] Gratulacje!!! wazne ze jest to juz nie zniknie tylko bedzie mocniejsza!!\nWysłany: 25 stycznia 2016, 09:21\nDokladnie, moze ten styczen zacznie cos zmieniac na lepsze...w koncu Nowy Rok, nowe nadzieje:-)\n[QUOTE=Moniqaaa]O Jezu Mrówka!!!! Gratuluję!!!! Blada,bo blada, ale jest ;) kiedy lecisz na betę???? Super wieści, coś się zaczęło ruszać ;) Btw dzień dobry dziewczyny :)[/QUOTE] Dokladnie, moze ten styczen zacznie cos zmieniac na lepsze...w koncu Nowy Rok, nowe nadzieje:-) A masz jakies objawy?\nWysłany: 25 stycznia 2016, 09:23\nCzłowiek pojechał na kulig a tu już takie zaległości\nMagdaLENKA89 oby cień zmienił się w porządkną kreskę trzymam "cicho" kciuki\nJoaśka_87 widzę że u Ciebie jak i u mnie.. Ja jakoś już pomału zaczynam odpuszczać, nie mam tego ciśnienia na dni płodne itd tylko na te czekanie przed @ już nie mam wpływu i tą niecierpliwość\nPola1111 oby ta niechęć do słodkiego, miała swój mały powód mnie w ogóle do słodkiego nie ciagnie wczoraj chciałam w 3 sklepach kupić jakąś przekąskę na "słono" to jak na złość same słodkie bułki, ciasta itp\nPowiem ci, że zastanawiam sie czy taki katar też nie ma wpływu na owulacje, organizm osłabiony itd ?\nMoko witaj Cierpliwa jesteś Ja to sobie co miesiąc powtarzam, choć fakt, ze przez pół roku zrobiłam tylko 3 testy ciażowe\nMarteczka93 oby mikstura pomogła Ja wczoraj na tej prezentacji termomixa piłam jakieś "lekarstwo" z pietruszki i cytryną. Jak ja nie lubię pietruszki tak byłam w szoku że mi nawet to smakowało\nAgulka901 jak takie długie masz cykle to mogła owulacja jeszcze nie przyjść\nWidzę, ze wtorek zapowiada się na bete dla Was - będę mocno trzymać kciuki, żeby były super wyniki żeby się w końcu "zazieleniło" na wykresach Będziecie nam fliudki ciążowe wysyłać\nU mnie dziś temperatura taka jak wczoraj, małe plamienie brunatne, szyjka wysoko, lekko miękka i lekko otwarta. Zobaczę co jutro będzie. Wczoraj brzuch mnie bolał jak na @ i piersi przestały boleć- myślałam, ze już @ będzie. A dziś piersi bolą na nowo i kłucie to w jednym to w drugim jajniku...\nPoza tym byliśmy na kuligu i było super Córeczka zjeżdżała z górki na worku z sianem i miała taki ubaw Mówi, ze lepiej niż na sankach Jutro ją zabiorę na spacer do lasu i przy okazji zrobię jej trochę zdjęć Nie będę miała czasu na myślenie Planuję też wyjechać do mamy i wrócić dopiero przed owulacja mąż już straszy ze wcześniej po mnie przyjedzie, bo nie wytrzyma\nNa szczescie miałam stymulowany cykl z monitoringiem wiec wiem ze pecherzyk urósł i pekał, dlatego tez nie chciałam tego "zabic" moznymi lekami, zawsze biore Cirus i mi przechodzi ale nie leczy a teraz nei chciałam tego brac bo to mozne tabletki:-)\n[QUOTE=łazienkowa22]Człowiek pojechał na kulig a tu już takie zaległości :D MagdaLENKA89 oby cień zmienił się w porządkną kreskę :) trzymam "cicho" kciuki :) Joaśka_87 widzę że u Ciebie jak i u mnie.. Ja jakoś już pomału zaczynam odpuszczać, nie mam tego ciśnienia na dni płodne itd tylko na te czekanie przed @ już nie mam wpływu i tą niecierpliwość :D Pola1111 oby ta niechęć do słodkiego, miała swój mały powód ;) mnie w ogóle do słodkiego nie ciagnie ;) wczoraj chciałam w 3 sklepach kupić jakąś przekąskę na "słono" to jak na złość same słodkie bułki, ciasta itp :P Powiem ci, że zastanawiam sie czy taki katar też nie ma wpływu na owulacje, organizm osłabiony itd ? Moko witaj :) Cierpliwa jesteś :D Ja to sobie co miesiąc powtarzam, choć fakt, ze przez pół roku zrobiłam tylko 3 testy ciażowe :D Marteczka93 oby mikstura pomogła :) Ja wczoraj na tej prezentacji termomixa piłam jakieś "lekarstwo" z pietruszki i cytryną. Jak ja nie lubię pietruszki tak byłam w szoku że mi nawet to smakowało :) Agulka901 jak takie długie masz cykle to mogła owulacja jeszcze nie przyjść :( Widzę, ze wtorek zapowiada się na bete dla Was - będę mocno trzymać kciuki, żeby były super wyniki :) żeby się w końcu "zazieleniło" na wykresach :) Będziecie nam fliudki ciążowe wysyłać :) U mnie dziś temperatura taka jak wczoraj, małe plamienie brunatne, szyjka wysoko, lekko miękka i lekko otwarta. Zobaczę co jutro będzie. Wczoraj brzuch mnie bolał jak na @ i piersi przestały boleć- myślałam, ze już @ będzie. A dziś piersi bolą na nowo i kłucie to w jednym to w drugim jajniku... Poza tym byliśmy na kuligu i było super :) Córeczka zjeżdżała z górki na worku z sianem i miała taki ubaw :D Mówi, ze lepiej niż na sankach :D Jutro ją zabiorę na spacer do lasu i przy okazji zrobię jej trochę zdjęć :) Nie będę miała czasu na myślenie :D Planuję też wyjechać do mamy i wrócić dopiero przed owulacja :P mąż już straszy ze wcześniej po mnie przyjedzie, bo nie wytrzyma :D[/QUOTE] Na szczescie miałam stymulowany cykl z monitoringiem wiec wiem ze pecherzyk urósł i pekał, dlatego tez nie chciałam tego "zabic" moznymi lekami, zawsze biore Cirus i mi przechodzi ale nie leczy a teraz nei chciałam tego brac bo to mozne tabletki:-)\nWysłany: 25 stycznia 2016, 09:25\nAle fajnie przeczytać,że nie tylko ja mam takie "odchyły". Hahaha,też mężowi pokazywała i też coś prawie nie widzialnego widział\nPola który dc i ile dpo? Też planuję iść na betę z krwi we wtorek\nJa wczoraj miałam straszny ból głowy i poszłam spac padnieta o 20 stej razem z dzieckiem ale to spanie meczy mnie juz od kilku dni, do tego cały czas czuje brzuch, jajniki takie ciagniecie, trudno w to uwierzyc ale tam mam juz od ovulacji\n[QUOTE=MagdaLENKA89]Ale fajnie przeczytać,że nie tylko ja mam takie "odchyły". Hahaha,też mężowi pokazywała i też coś prawie nie widzialnego widział ;) Pola który dc i ile dpo? Też planuję iść na betę z krwi we wtorek :)[/QUOTE] A masz jakies objawy? Ja wczoraj miałam straszny ból głowy i poszłam spac padnieta o 20 stej razem z dzieckiem ale to spanie meczy mnie juz od kilku dni, do tego cały czas czuje brzuch, jajniki takie ciagniecie, trudno w to uwierzyc ale tam mam juz od ovulacji\nWysłany: 25 stycznia 2016, 10:00\nMrówka gratulacje !\nMagdaLENKA niestety nie udalo się przy tych stymulowamych, brałam clo i zastrzyk z pregnylu. Po clo mega uderzenia gorąca po pregnylu żadnych dziwnych objawów nie miałam\nMrówka gratulacje ! :) MagdaLENKA niestety nie udalo się przy tych stymulowamych, brałam clo i zastrzyk z pregnylu. Po clo mega uderzenia gorąca :) po pregnylu żadnych dziwnych objawów nie miałam\nWysłany: 25 stycznia 2016, 10:22\nMagdaLENKA ja juz 5 cykl z bromergonem i w tym 2 cykl będę z duphastonem. W poprzednim cyklu prawie nam sie udalo, bo jajeczko zostało zapłodnione ale niestety nie udało się mu zagnieździć Teraz dostałam podwójną dawkę duphastonu, wiec może to pomoże przy zagnieżdżeniu, oby! A objawów jakichś szczególnych nie miałam - no poza urojonymi objawami ciąży\nMagdaLENKA ja juz 5 cykl z bromergonem i w tym 2 cykl będę z duphastonem. W poprzednim cyklu prawie nam sie udalo, bo jajeczko zostało zapłodnione ale niestety nie udało się mu zagnieździć :( Teraz dostałam podwójną dawkę duphastonu, wiec może to pomoże przy zagnieżdżeniu, oby! A objawów jakichś szczególnych nie miałam - no poza urojonymi objawami ciąży :)\nWysłany: 25 stycznia 2016, 10:57\nJutro rano jeszcze test i jak bedzie ok to na betę lece\nCo do objawów to napewno mdłości\n3 dni po przewidywanej ovu zaczął mnie brzuch bolec i raz jak na @ a zaraz kłucie jajników, potem takie skurcz i znowu inaczej...\nNo i śpię... Na stojąco nawet nawet moj B stwierdził ze mamy zaległości bo ja zasypiam i nie da sie mnie dobudzić wczoraj musiałam budzik ustawić na 22:00 zeby pranie powiesić bo mi zależało zeby wyschło i za 3 budzikiem dobudzilam sie ale w razie zombi wieszałam\nMigrena szaleje do tego ale poki co nie biorę żadnej solphadeine i innych\nJem a raczej pochłaniam jedzenie, mam strasznego głoda...\nI mam brzuszek jak przed @ taki opuchnięty ( nawet mam problem zeby dopiąć spodnie\nJutro rano jeszcze test i jak bedzie ok to na betę lece ;) Co do objawów to napewno mdłości ;) 3 dni po przewidywanej ovu zaczął mnie brzuch bolec i raz jak na @ a zaraz kłucie jajników, potem takie skurcz i znowu inaczej... No i śpię... Na stojąco nawet ;) nawet moj B stwierdził ze mamy zaległości bo ja zasypiam i nie da sie mnie dobudzić ;) wczoraj musiałam budzik ustawić na 22:00 zeby pranie powiesić bo mi zależało zeby wyschło i za 3 budzikiem dobudzilam sie ale w razie zombi wieszałam ;) Migrena szaleje do tego ale poki co nie biorę żadnej solphadeine i innych Jem a raczej pochłaniam jedzenie, mam strasznego głoda... I mam brzuszek jak przed @ taki opuchnięty ( nawet mam problem zeby dopiąć spodnie\nMartneczka93 a skąd masz pewność, że zostało zapłodnione?\nWysłany: 25 stycznia 2016, 11:00\nMnie niestety moje objawy ciążowe zmyliły i wyprowadziły na manowce ;/\nWiadomość wyedytowana przez autora: 25 stycznia 2016, 10:58\nMrówka! Gratulacje!!!!! Mnie niestety moje objawy ciążowe zmyliły i wyprowadziły na manowce ;/\nWysłany: 25 stycznia 2016, 11:07\nMoko ale test ciążowy tez ?\nWysłany: 25 stycznia 2016, 11:29\nNie, nie, chodziło mi o te wszystkie bóle jajnika, podbrzusza, piersi, senności, zmęczenia, a nawet ból krzyża:) Jeszcze dwa dni temu mnie kusiło, żeby zatestować, ale stwierdziłam, że poczekam. Teraz to już wiem, że szkoda testu, ale Ty to co innego, druga kreska jest i jutro musi być jeszcze ładniejsza, więc cieszę się razem z Tobą\n[QUOTE=Mrówka28]Moko ale test ciążowy tez ?[/QUOTE] Nie, nie, chodziło mi o te wszystkie bóle jajnika, podbrzusza, piersi, senności, zmęczenia, a nawet ból krzyża:) Jeszcze dwa dni temu mnie kusiło, żeby zatestować, ale stwierdziłam, że poczekam. Teraz to już wiem, że szkoda testu, ale Ty to co innego, druga kreska jest i jutro musi być jeszcze ładniejsza, więc cieszę się razem z Tobą:)\nMrówka28 Ja mam wszystkie objawy jak Twoje a od kiedy masz mdłosci? bo Ja dopiero 3 dzien czyli od 8 dna po ovu..\n[QUOTE=Mrówka28]Jutro rano jeszcze test i jak bedzie ok to na betę lece ;) Co do objawów to napewno mdłości ;) 3 dni po przewidywanej ovu zaczął mnie brzuch bolec i raz jak na @ a zaraz kłucie jajników, potem takie skurcz i znowu inaczej... No i śpię... Na stojąco nawet ;) nawet moj B stwierdził ze mamy zaległości bo ja zasypiam i nie da sie mnie dobudzić ;) wczoraj musiałam budzik ustawić na 22:00 zeby pranie powiesić bo mi zależało zeby wyschło i za 3 budzikiem dobudzilam sie ale w razie zombi wieszałam ;) Migrena szaleje do tego ale poki co nie biorę żadnej solphadeine i innych Jem a raczej pochłaniam jedzenie, mam strasznego głoda... I mam brzuszek jak przed @ taki opuchnięty ( nawet mam problem zeby dopiąć spodnie[/QUOTE] Mrówka28 Ja mam wszystkie objawy jak Twoje a od kiedy masz mdłosci? bo Ja dopiero 3 dzien czyli od 8 dna po ovu..\nWysłany: 25 stycznia 2016, 11:57\nMrówka, nawet blada kreska świadczy o ciąży poza tym objawy mówią same za siebie Dlatego gratuluję\nMrówka, nawet blada kreska świadczy o ciąży :) poza tym objawy mówią same za siebie :) Dlatego gratuluję :)\nWysłany: 25 stycznia 2016, 11:58\norchid tak mi się wydaje, że było bo wszystko na to wskazywało. Sam ginekolog powiedział, że była wtedy duża szansa - musiałam dla pewności odczekać 2 tyg (no ale niestety dostałam wtedy miesiączkę). A badał jajniki i powiedział, że są w porządku i podczas usg kątem oka zobaczyłam jakieś pęcherzyki. Tak sobie myślę, że może nie chciał mi pokazać żeby nie zapeszyć - no i chyba dobrze zrobił, bo się nie udało. A i beta wyniosła 0,1 (bez znaku mniejszości) w 10 dniu po owu..więc może coś tam zaczynało się dziać.. - to już Ja sobie wmówiłam\norchid tak mi się wydaje, że było :( bo wszystko na to wskazywało. Sam ginekolog powiedział, że była wtedy duża szansa - musiałam dla pewności odczekać 2 tyg (no ale niestety dostałam wtedy miesiączkę). A badał jajniki i powiedział, że są w porządku i podczas usg kątem oka zobaczyłam jakieś pęcherzyki. Tak sobie myślę, że może nie chciał mi pokazać żeby nie zapeszyć - no i chyba dobrze zrobił, bo się nie udało. A i beta wyniosła 0,1 (bez znaku mniejszości) w 10 dniu po owu..więc może coś tam zaczynało się dziać.. - to już Ja sobie wmówiłam :D\nWysłany: 25 stycznia 2016, 12:09\nObawiam się, że nie ma opcji, żeby stwierdzić, że do zapłodnienia doszło Hormon hcg pojawia się w krwi dopiero po zagnieżdżeniu. Widziałam, ze jesteś na duphastonie, z jakiegoś konkretnego powodu?\nObawiam się, że nie ma opcji, żeby stwierdzić, że do zapłodnienia doszło :( Hormon hcg pojawia się w krwi dopiero po zagnieżdżeniu. Widziałam, ze jesteś na duphastonie, z jakiegoś konkretnego powodu?\nWysłany: 25 stycznia 2016, 12:28\nMimo wszystko czuję w głębi duszy, że doszło Ale przyznaję Ci rację, tak naprawdę nie da się tego do końca stwierdzić\nA duphaston biorę, żeby uregulować cykle i jednocześnie by pomóc w ewentualnym zagnieżdzeniu\nA u Ciebie jak się sprawy mają?\nMimo wszystko czuję w głębi duszy, że doszło :) Ale przyznaję Ci rację, tak naprawdę nie da się tego do końca stwierdzić :) A duphaston biorę, żeby uregulować cykle i jednocześnie by pomóc w ewentualnym zagnieżdzeniu :) A u Ciebie jak się sprawy mają?\nWysłany: 25 stycznia 2016, 12:29\nNo dobra, właśnie jestem po wizycie, owu potwierdzona, była najprawdopodobniej w sobotę, teraz to czekanie\nNo dobra, właśnie jestem po wizycie, owu potwierdzona, była najprawdopodobniej w sobotę, teraz to czekanie :(\nWysłany: 25 stycznia 2016, 12:34\nMarteczka, u mnie od długiego czasu plamienia, ale też przyjmuję progesteron, tylko, że w postaci luteiny podjęzykowo, jutro mam zacząć i brać przez 10 dni a potem testować. Nie lubię tych 10 dni\nMarteczka, u mnie od długiego czasu plamienia, ale też przyjmuję progesteron, tylko, że w postaci luteiny podjęzykowo, jutro mam zacząć i brać przez 10 dni a potem testować. Nie lubię tych 10 dni :)\nWysłany: 25 stycznia 2016, 12:45\nMrówka wielkie gratulacje:)\nmoże tak jak koleżanka wyżej napisała,że Nowy Rok i coś się w końcu tu u nas ruszyło i coraz więcej będzie tych II kreseczek:)\nU mnie nadal nic-dziś test znów negatywny.\nAle nadzieja nadal jest. Brzuch boli ale jakoś inaczej i przede wszystkim po lewej stronie. Głowa też mnie boli i ciągle spać mi się chce no i Mam też takie dziwnie przeczucie,że się udało choć moja intuicja może się mylić.\nNajgorsze jest to,że nie wiem kiedy ten okres przyjdzie przez ostatnie rozregulowanie.\nMrówka wielkie gratulacje:):) może tak jak koleżanka wyżej napisała,że Nowy Rok i coś się w końcu tu u nas ruszyło i coraz więcej będzie tych II kreseczek:) U mnie nadal nic-dziś test znów negatywny. Ale nadzieja nadal jest. Brzuch boli ale jakoś inaczej i przede wszystkim po lewej stronie. Głowa też mnie boli i ciągle spać mi się chce no i Mam też takie dziwnie przeczucie,że się udało choć moja intuicja może się mylić. Najgorsze jest to,że nie wiem kiedy ten okres przyjdzie przez ostatnie rozregulowanie. Czekanie wykańcza.


Style i Charaktery nr 2 (2014)»Artykuły»Napisz list do Boga\nOtwarty żal... Ileż go było w słowach mojego znajomego, stuletniego Żyda, którego zapytałem kiedyś, czy wierzy w Boga. „Nie!!!” – odkrzyknął. „Nigdy Mu nie wybaczę śmierci mojej pięcioletniej siostrzyczki. Matka z babką pobiegły modlić się do synagogi o cud, a ona w tym czasie umierała – sama, opuszczona. Nigdy Mu tego nie wybaczę”.\nWybaczył góral Maciej, bohater jednej z podhalańskich opowieści ks. Józefa Tischnera. Maciej tułał się po świecie, jak kamień wypuszczony przez Boga z ręki, a nieszczęście dopadało go za nieszczęściem. Pełen nadziei wyobrażał sobie swoją rozmowę z Bogiem. W tej rozmowie niewiele słów padało. Ot, Bóg położyłby na Maciejowym ramieniu dłoń i powiedział: Przepraszam cię, Maciuś... A Ty – jakie pytanie chciałabyś/chciałbyś zadać Bogu?\nO co się z Nim pokłócić, co wygarnąć, na co nie zgodzić się, za co podziękować, o czym pomilczeć? Otwórz się i napisz do Boga swój list otwarty. Zapraszamy i czekamy na listy wierzących, niewierzących, wątpiących w istnienie Boga.\nredaktor naczelny magazynu „Medytacja”\nPrzeczytaj list rabina Cardozo\nPrzeczytano 9724 razy\nWięcej w tej kategorii: « Kościół i synagoga – wieki oddalania się\tList otwarty do Boga »


Zabijają dla pizzy\ninfo.wiara.pl » Informacje » Ze świata » Zabijają dla pizzy\nPlanned Parenthood oferuje swoim pracownikom "pizza party" w zamian za zachęcanie kobiet do zabicia dzieci.\nSue Thayer, była menadżer Planned Parenthood, ujawnia w wywiadzie dla "Live Action News", że pracownicy, którym udało się nakłonić jak największą ilość kobiet do zabicia dziecka, mieli oferowane pizza imprezy, płatny czas wolny, lunche. - Każda placówka miała wyznaczone cele dotyczące ilości wykonywanych aborcji. Byliśmy bardzo na nie zorientowani - mówi. Thayer trenowała pracowników, tak jak sama była trenowana. Zadaniem było przekonanie jak największej ilości kobiet, by dokonały aborcji. - To brzmi strasznie, ale pizza działa motywująco - dodaje.\nMarianne Anderson, była pielęgniarka giganta aborcyjnego, potwierdza, że Planned Parenthood chodzi tylko o pieniądze. - Czułam się coraz bardziej jak sprzedawca aborcji, a nie osoba lecząca ludzi - opowiada.\nZ niepokojących doniesień wynika, że Planned Parenthood naciska na przychodzące do placówki kobiety, by zabiły dziecko. Co więcej zachęca swoich pracowników, by ustalali termin "zabiegu", zanim kobieta opuści placówkę.\ndodane 08.02.2017 12:46\nTAGI| ABORCJA,\tPIENIĄDZE,\tPIZZA,\tPLANNED PARENTHOOD


Program dla firm prowadzących serwis lub serwis posprzedażowy. Umożliwia sprawne zarządzanie zleceniami serwisowymi i naprawami urządzeń. Pozwala na generowanie i drukowanie kart gwarancyjnych na podstawie dokumentów (FS, PA, PZ, WZ).\nKod produktu: INDOSERW1S\nSkłada się z pięciu modułów:\n1. Zgłoszenia – tu wprowadza się zgłoszenia dostarczenia urządzeń do serwisu, które można w późniejszym czasie przekształcić w zlecenie.\n2. Zlecenia – tutaj widać zlecenia, można dodać nowe, które później przekazywane są do naprawy, przesyłane do serwisu zewnętrznego lub wydawane klientowi.\n3. Naprawy – tu odbywa się zarządzanie naprawami. W trakcie naprawy do urządzenia z danego zlecenia można przypisać wykonane czynności i zużyte części oraz obliczyć koszty naprawy.\n4. Wysłane – to zarządzanie wysyłkami urządzeń do serwisów zewnętrznych. Przyjmując urządzenie, decydujemy, czy jest gotowe do wydania klientowi, czy też jego naprawa będzie kontynuowana.\n5. Gwarancje – moduł pozwalający na wygenerowanie kart gwarancyjnych. Umożliwia wybór z dokumentu pozycji, które mają być uwzględnione na karcie gwarancyjnej oraz zmianę jej danych - nazwę urządzenia, okres gwarancji, numer seryjny. Pozwala na rozbicie kilku sztuk towaru na pojedyncze pozycje.\n- przegląd i kontrola nad wykonywanymi czynnościami serwisowymi,\n- sprawne informowanie klientów o rozpoczęciu naprawy, jej zakończeniu lub wysłaniu urządzenia do serwisu za pomocą generowanego automatycznie emaila,\n- wydruk protokołów przyjęcia i wydania urządzeń z serwisu, sprawozdania z naprawy lub listy wysyłek urządzeń do serwisów zewnętrznych w danym okresie,\n- dokładniejsze śledzenie etapów zlecenia,\n- definiowanie własnych etapów zleceń, a także elementów listy kontrolnej zlecenia,\n- własna kartoteka urządzeń, do której można dodawać urządzenia lub importować je z Subiekta GT,\n- generowanie faktury lub paragonu za naprawę (opcja wymaga Sfery dla Subiekta GT).\nLicencja przypisana do podmiotu, na ilość jednocześnie uruchomionych stanowisk.\nRozszerzenie o kolejne stanowisko: 349,00 zł netto\nModuł gwarancje: 399,00 zł netto\n•\tSfera do Subiekta GT\nZapytanie o produkt: inDodatki - Serwis i gwarancje


"Zielenina na wiosnę". Ebook z 40 przepisami kolorowymi przepisami!\nZielenina na wiosnę\n40 kolorowych przepisów!\n40 dań, które dodadzą kolorów wiosennym daniom\nsłodkie i słone śniadania, sycące obiady, lekkie kolacje, pyszne ciasta i desery\nproste przepisy, dzięki którym zyskasz więcej wolnego czasu\nniedrogie składniki, do kupienia w każdym sklepie, dzięki którym oszczędzisz pieniądze\nGRATIS ebook “Koktajle” z przepisami na wiosenne smoothie\n6 sezonowych ebooków\n3 sezonowe ebooki + 3 mini ebooki GRATIS\n120 sezonowych przepisów na jesień, zimę i wiosnę z lokalnych i ogólnodostępnych składników\npo 30 przepisów na śniadania, obiady, kolacje, ciasta i desery\n15 dodatkowych przepisów w mini ebookach “Buraki”, “Odporność” i “Koktajle”\nchcesz w pełni wykorzystać wiosenne produkty, ale brakuje Ci pomysłów\nchcesz tej wiosny zjeść więcej szparagów, groszku i botwinki\nchcesz piec pyszne ciasta z rabarbarem i robić fantastyczne desery z truskawkami\nchcesz oswoić szpinak i wiedzieć co przygotować z bobu\nchcesz wykorzystać do maksimum wiosenne pyszności\nCo zyskasz z tym ebookiem?\nkoniec z szukaniem przepisów po całym internecie\n40 sprawdzonych przepisów uwolni Cię od nudy w kuchni\nsezonowe i niedrogie składniki, które kupisz w każdym sklepie\nszparagi, groszek, bób, rabarbar i inne pyszności zagoszczą na Twoim talerzu\nproste i szybkie w przygotowaniu dania\nświeże produkty pełne witamin, składników mineralnych i białka\nCiesz się wiosną i korzystaj z sezonowych składników!\n40 przepisów bez mięsa, z małą ilością nabiału\npo 10 przepisów na śniadania, obiady, kolacje, ciasta i desery\nsezonowe i lokalne składniki, które kupisz w każdym sklepie\nłatwe przepisy, z którymi poradzi sobie każdy, nawet początkujący\nproporcje dla całej rodziny; każde danie jest rozpisane na co najmniej 4 porcje\nGarnki czekają, biorę ebooka!\nPogoda za oknem nie napawa optymizmem, ale potem dostajesz takiego wiosennego ebooka i BUM! Od razu Ci się chce! Już mam plan na większość przepisów! Jak zwykle proste, łatwe i przyjemne i wiem na 100%, że smaczne i zdrowe <3\nDoceniam linkowanie ze spisu treści do poszczególnych stron, bardzo ułatwia nawigację i gotowanie 🙂\nZ Magdy przepisów można gotować z zamkniętymi oczami. Zawsze wychodzi i robi wrażenie. A do tego masz pewność, że masz pożywny i zdrowy posiłek.\nZestaw 6 sezonowych ebooków na jesień, zimę i wiosnę\n3 mini ebooki GRATIS!\n97 zł zamiast 147 zł\nzgarniam pakiet i lecę do kuchni!\nZielenina | Sklep


Z Panem Jerzym Srzednickim spotkaliśmy się 18 września w Białej Synagodze\n,,Żydzi przy dźwiękach skrzypiec"\nNajpierw każdy szkicował jakiś element obrazu na kartce papieru. Następnie pan Jerzy swoim wprawnym okiem fachowca wybrał najciekawsze spośród nich. Następnie Ola całość przeniosła na płótno. Zabraliśmy się wtedy za ożywienie miasta kolorami. Malowaliśmy do zmroku. Czekał nas jednak jeszcze jeden dzień pracy.\nKolejnego dnia spotkaliśmy się wypoczęci i pełni chęci do działania. Kiedy malowaliśmy, pan Srzednicki ciągle nad nami czuwał, i dawał nam bardzo ważne rady techniczne. Podczas pracy niektórzy z nas byli tak głodni, że co chwilkę biegali do sklepu po chipsy i colę. Nawet sam mistrz skusił się podczas pracy na tak bardzo „nie mistrzowskie” jedzenie.\nSkończyliśmy nasze dzieło popołudniu. Byliśmy wszyscy bardzo szczęśliwi z naszego obrazu. Po zebraniu wszystkich sprzętów, pożegnaliśmy naszego artystę starowierską pieśnią.\nTo było wspaniałe spotkanie. Było ono dla nas niczym podróż w czasie w przedwojenne, pełne gwaru i śmiechu Sejny. Słuchając opowieści pana Jerzego z wielkim żalem uświadomiliśmy sobie, że to co było już nie wróci, i nie da się już tego odzyskać. Mogliśmy jedynie oddać cześć tym miejscom i ludziom uwieczniając ich na płótnie. Będziemy na pewno pamiętać ten dzień.\nMieszka i tworzy w Smolanach, w powiecie sejneńskim.


Dyrektor Biedronki: Nasz plan ekspansji koncentruje się na największych miastach - Handel dystrybucja\nWedług Tomasz Suchańskiego, dyrektora generalnego sieci Biedronka w największych polskich aglomeracjach takich jak: Warszawa, Katowice, Poznań, Wrocław, czy Trójmiasto jest jeszcze dużo miejsca na nowe sklepy Biedronki.\nData: 05-09-2012, 23:11\n- Naszym zdaniem w dużych miastach nie ma pełnego nasycenia sklepami. Nasz plan ekspansji koncentruje się właśnie na największych aglomeracjach. W tym roku prawie 50 proc naszych sklepów powstanie właśnie tam - wyjaśnia Tomasz Suchański w rozmowie z biznes.pl.\nW tym roku Biedronka otworzyła już 80 sklepów, a planuje uruchomić ok. 170 kolejnych placówek. Tak jak pisał już serwis portalspozywczy.pl na początku października w Łodzi ruszy 2000. sklep Biedronki w Polsce.\nDyrektor generalny potwierdził plan otwarcia 3000 sklepów w Polsce. - W 2015 roku chcemy mieć 3000 sklepów. Nie widzę zagrożenia dla realizacji tego planu. W Polsce jest jeszcze miejsce na nowe sklepy Biedronki - dodał Tomasz Suchański.\nSieć Biedronka należy do portugalskiej grupy Jeronimo Martins. Spółka prowadzi w Polsce ok. 2000 sklepów detalicznych, rozwija także sieci drogerii, aptek i kawiarni.


Kurtyna opadła. Wróćmy do Źródła wiary! - ks. Tomasz Rąpała - Formacja Stała Kapłanów Diecezji Tarnowskiej\nKurtyna opadła. Wróćmy do Źródła wiary! – ks. Tomasz Rąpała\nCzytając na nowo słowa tegoż listu, mam przed oczami nabożeństwo z 27 marca 2020 r., które w obliczu pandemii covid-19 stało się, dla mnie osobiście, nieprawdopodobnym wyrazem tego, co zaistniało w świecie. Późne popołudnie. W strugach deszczu samotny Papież zmierza przez zupełnie pusty plac św. Piotra w stronę bazyliki. Idzie sam. Takiego widoku jeszcze tam nie było. Franciszek wygłasza przejmujące przemówienie na temat Jezusa Chrystusa kroczącego po galilejskim jeziorze. Znamy tę scenę bardzo dobrze. Jednak słowo Boże, które jest życiowe, żywe i ponadczasowe, odczytywane w konkretnym kontekście czasu i historii nabiera w tym momencie szczególnego znaczenia. Chrystus naprawdę panuje nad rzeczywistością świata pogrążonego w mrokach niepewności i strachu. Idzie po wodzie, przemierza uliczki i ulice świata… „Chcieliśmy być zdrowi w chorym świecie” – przemawia Papież. Doświadczyliśmy wtedy (przynajmniej niektórzy), że człowiek musi obudzić się z letargu poczucia swej wszechwładzy, cynizmu i samouwielbienia. Nie jesteśmy bogami. Tylko Bóg jest Bogiem. I jest z nami. Zawsze. Na wszystkich „placach” kuli ziemskiej. Zna świat, zna człowieka, zna Kościół… Czy jednak człowiek jest z Bogiem? Czy człowiek zna Boga?\nPusty plac św. Piotra. Samotny Papież. Dostojnie oświetlona bazylika, a na jej kopule krzyż. Stat crux dum volvitur orbis – Krzyż stoi, podczas gdy świat się obraca. To motto kartuzów, które staje się mottem każdego wierzącego i wątpiącego człowieka. Z niego płynie życiowa mądrość. Uciszmy się, żeby usłyszeć je sercem! Jeszcze raz.\nOjciec Piotr Rostworowski w referacie wygłoszonym na Jasnej Górze w 1970 r. powiedział słowa, które powinny nam dać wiele do myślenia. Szczególnie dzisiaj, kiedy przeżywamy Niedzielę Słowa Bożego prosząc Ducha Świętego, aby ożywił w nas wiarę i odwagę życia Słowem, które pochodzi z ust samego Boga. „Czasem mam wrażenie – mówił mnich – że naszą wielką winą w Polsce jest to, żeśmy nie uwierzyli w wewnętrzną siłę Słowa Bożego. Ten brak wiary był przyczyną, że nie dawaliśmy naszemu ludowi obfitej strawy biblijnej, ale zalewaliśmy go potokiem naszych własnych słów. Biedny lud uderzony siłami ateizmu, w tragicznej walce z naporem laicyzacji pozbawiony był w dużej mierze jedynej siły skutecznej przeciwko zlaicyzowaniu – Słowa Bożego. Można myśleć, że inaczej wyglądałby dziś Kościół w Polsce, gdybyśmy to zrozumieli od początku i gdybyśmy od początku karmili go mocną strawą. Wierzę, że nie doszlibyśmy do takiej ignorancji rzeczy Boskich i do takiego zanikowego stanu wiary. (…) Tylko Słowo Boże ma w sobie stężony smak Ducha Świętego, który jedynie uratować może ducha ludzkiego od rozmycia w nicość” (W szkole modlitwy, Kraków 2000, ss. 28-29). Przypuszczam, że gdyby te słowa wygłosił dzisiaj ojciec Piotr np. z okazji konferencji synodalnej, to nie zabrakłoby zniesmaczonych. Takich nigdy nie zabraknie. Szkoda, że brakuje tych, którzy w głębi serca wierzą w stężoną moc Ducha Świętego zawartą w Słowie Bożym, które może uratować przed nicością, pustką, której coraz więcej i która coraz bardziej pochłania.\nCo zatem mamy robić dzisiaj, teraz? Benedykt XVI w przemówieniu z okazji 40. rocznicy ogłoszenia soborowej Konstytucji Dei Verbum powiedział znamienne słowa: „Praktyka ta [lectio divina], jeśli będzie się ją skutecznie propagować, przyniesie w Kościele – jestem o tym przekonany – nową duchową wiosnę. Lectio divina winna być zatem coraz bardziej propagowana, również przy użyciu nowych metod, starannie dobranych i dostosowanych do naszych czasów. Nigdy nie można zapominać, że słowo Boże jest lampą dla naszych stóp i światłem na naszej ścieżce (por. Ps 119 , 105)” (Słowo Boże źródłem odnowy Kościoła, Watykan 16 września 2005 r.). Kierunek mamy zatem nadany, jest nim „Boże czytanie”, zwane lectio divina. Obyśmy mieli udział w wiośnie Kościoła! Słowo i Eucharystia stanowią dwa filary, dzięki którym lud Boży będzie miał siłę stawiania czoła nowym, neopogańskim prądom, które zalewają coraz większe obszary. Jezus Chrystus jest większy od tych wszystkich, którzy uważają się dzisiaj za największych i pustosząc ludzkie sumienia kierują wielu na wieczną zagładę. „Współczesne społeczeństwo jest w trakcie formułowania antychrześcijańskiego credo, a przeciwstawianie się mu jest karane społeczną ekskomuniką. Strach przed tą duchową mocą Antychrysta jest wciąż aż nazbyt naturalny i przeciwstawianie się temu naprawdę wymaga pomocy modlitewnej całej diecezji i Kościoła powszechnego” – powiedział Benedykt XVI emeryt w rozmowie z niemieckim dziennikarzem i pisarzem Peterem Seewaldem (Życie, Kraków 2021, ss. 1016-1017). Jeżeli nie przejmiemy się tymi słowami, już nic nam nie pozostanie. Nie bądźmy głusi i ślepi. Błagajmy Ducha Świętego, żeby obudził nas idących drogą wiary do większej miłości Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Niech Maryja nas prowadzi w codziennych wyborach, abyśmy umieli stawać po stronie Chrystusa, Jego Słowa. „Wy już rozumiecie tajemnicę Bożego Królestwa, lecz tym, którzy są na zewnątrz, trzeba przedstawić ją w przypowieściach, aby wyszło na jaw, którzy z nich nie mają w sobie pragnienia wgryzienia się w moje Słowo. Tacy bowiem należą do ludzi, którzy wręcz zasłaniają sobie oczy i uszy swe zatykają, by niczego nie widzieć i niczego nie słyszeć. Nie mają w sercach pragnienia, by pojąc cokolwiek; nie chcą zwrócić się ku mnie, abym ich ocalił” (Mk 4, 11-12, NPD). Jezus ma nas! Przez nas pragnie zasiewać ziarno swojego Słowa, które ma wielką moc. Najtrudniej jest Mu wtedy, gdy spotka się z oporem serca człowieka. Wtedy to samo Słowo, które potrafi wskrzesić umarłego czy uzdrowić wzrok, nie dokona niczego. Odrzućmy wszelkie opory. Prosi nas o to sam Chrystus!\nKościoły pustoszeją. Statystyki mówiące o odpływie młodych ludzi ze wspólnoty Kościoła w Polsce przerażają. Pustka placu św. Piotra z pamiętnego, marcowego nabożeństwa rozciąga się dalej i dalej. Obyśmy nie należeli do grona besserwisserów pocieszających się przy kawie, że obok nas jest jeszcze gorzej, a tu „u nas” – nie przesadzajmy z tym, że jest tak bardzo niepokojąco. Szary pragmatyzm kościelnej codzienności usypia, szczególnie nas duchownych. Kiedy patrzymy z oddali, z fotela, rzeczywiście nie jest jeszcze tak źle, gdy podchodzimy jednak bliżej, to zaczyna świecić pustką tą „liczbową”, a jeszcze bardziej wewnętrzną. Nadszedł czas „przyłożenia ucha” do Słowa Bożego i adoracji Wcielonego Słowa. „Kościół jest z modlitwy, ba, jest modlitwą, jest tą właśnie – adoracyjną – modlitwą. Kościół to zatem nie ‘parlament’, ale wspólnota trwająca na modlitwie” (Kościół. Wspólnota…, dz. cyt., s. 35).\nKurtyna opadła. Takie mamy czasy. Pozostaje tylko Kościół wiary, Kościół na obraz Chrystusa. Niech nikt z nas nie lęka się pójścia za Jezusem Chrystusem, który mówi do nas i zaprasza do wspólnej drogi, która jest najpiękniejszą przygodą, wydarzeniem. Słuchajmy i uczmy słuchania innych żywego Słowa! „Uciszmy się, by słuchać słowa Pańskiego i nad nim medytować (…). Tak właśnie Kościół wciąż się odnawia i odmładza dzięki słowu Pańskiemu, które trwa na wieki (por. 1P 1, 25; Iz 40,8)” (Benedykt XVI, Verbum Domini, 124).\nKs. mgr lic. Tomasz Rąpała – rekolekcjonista w Centrum Formacyjno – Rekolekcyjnym Diecezji Tarnowskiej „ARKA”, dotychczas pełnił posługę wikariusza, następnie ojca duchownego w WSD w Tarnowie. Współpracuje z Centrum Formacji Duchowej salwatorianów w Krakowie.