Czy tuczenie ryżu czy odchudzanie jest przyjazne? - zywnosci zywnosci\nCzy tuczenie ryżu czy odchudzanie jest przyjazne?\nRyż jest jednym z najczęściej spożywanych ziaren na świecie.\nBiały ryż jest rafinowanym, wysokowęglowodanowym pokarmem, w którym usunięto większość błonnika. Wysokie spożycie rafinowanych węglowodanów jest związane z otyłością i chorobami przewlekłymi.\nJednak kraje o wysokim spożyciu ryżu mają niski poziom tych dokładnych chorób.\nWięc o co chodzi z ryżem? Czy to jest przyjazne dla odchudzania czy tuczu? Ten artykuł znajduje się na końcu tego pytania.\nRyż to ziarno zbóż uprawiane od tysięcy lat. Jest podstawowym pożywieniem w wielu krajach i jednym z najczęstszych ziaren zbóż na świecie.\nDostępnych jest kilka rodzajów, ale najpopularniejsze są odmiany białego ryżu, a następnie ryż brązowy (1, 2).\nAby lepiej zrozumieć te różne typy, najlepiej zacząć od podstaw.\nWszystkie pełne ziarna składają się z trzech głównych składników (3):\nTen schemat pokazuje, jak wyglądają pełne ziarna w porównaniu do białych ziaren:\nŹródło obrazu: Chudy szef kuchni\nBrązowy ryż to nienaruszone całe ziarno, które zawiera zarówno otręby, jak i zarodki. Dlatego jest pożywny i bogaty w błonnik i przeciwutleniacze.\nPrzeciwnie, biały ryż usunął zarówno otręby, jak i pożywne zarodki, ostatecznie usuwając je ze wszystkich składników odżywczych. Odbywa się to zwykle w celu polepszenia smaku, przedłużenia okresu przydatności do spożycia i podniesienia jakości gotowania (4).\nW rezultacie białe odmiany ryżu prawie w całości składają się z węglowodanów w postaci skrobi lub długich łańcuchów glukozy zwanych amylozą i amylopektyną.\nRóżne rodzaje ryżu zawierają różne ilości tych skrobi, co wpływa na ich teksturę i strawność. Ryż, który nie skleja się po ugotowaniu, ma wysoką zawartość amylozy, podczas gdy lepki ryż jest ogólnie bogaty w amylopektynę.\nZ powodu tych różnic w składzie skrobi różne rodzaje ryżu mogą mieć różne skutki zdrowotne.\nPonieważ nic nie zostało pozbawione brązowego ryżu, na ogół ma więcej błonnika, witamin i minerałów niż biały ryż.\nPoniższa tabela porównuje zawartość składników odżywczych w 3,6 uncji (100 gramów) gotowanego białego i brązowego ryżu (5, 6).\nBiały ryż ma więcej kalorii i zawiera mniej składników odżywczych i błonnika niż ryż brązowy.\nWpływ ryżu na utratę wagi jest sprzeczny\nPodczas gdy wpływ brązowego ryżu na utratę wagi jest dość dobrze ustalony, wpływ białego ryżu nie jest.\nLudzie, którzy jedzą produkty pełnoziarniste, takie jak brązowy ryż, wielokrotnie pokazali, że ważą mniej niż ci, którzy tego nie robią, a także mają zmniejszone ryzyko przyrostu masy ciała (7, 8).\nMożna to przypisać błonnikowi, składnikom odżywczym i związkom roślinnym występującym w pełnych ziarnach. Mogą zwiększać uczucie sytości i pomagać jeść mniej kalorii na raz (9).\nW jednym 12-letnim badaniu z udziałem kobiet stwierdzono, że u osób, które spożywają najwięcej błonnika pokarmowego z produktów pełnoziarnistych, ryzyko większego przyrostu masy ciała jest prawie o 50% niższe niż u osób z najniższym spożycie (7).\nZasugerowano również, że spożywanie brązowego ryżu zamiast białego może prowadzić do utraty wagi i bardziej korzystnego poziomu tłuszczu we krwi (10, 11).\nJednak jeśli chodzi o biały ryż, badania są nieco bardziej niespójne.\nLiczne badania wykazały, że dieta bogata w rafinowane ziarna, takie jak biały ryż, wiąże się z przyrostem masy ciała i otyłością (7, 12, 13).\nJednocześnie inne badania nie wykazały związku między białym ryżem lub rafinowanym spożyciem ziarna a przyrostem masy ciała lub otyłością centralną (14, 15).\nW rzeczywistości spożycie białego ryżu wiąże się nawet ze zmniejszonym ryzykiem przybierania na wadze, szczególnie w krajach, w których jest to podstawowy pokarm (16, 17, 18, 19, 20).\nJedno badanie z nadwagą koreańskich kobiet wykazało, że dieta odchudzająca, która obejmowała albo biały ryż, albo ryż mieszany (brązowy i czarny) trzy razy dziennie, spowodowała utratę wagi.\nGrupa ryżu mieszanego straciła 14,8 funta (6,7 kg) w okresie sześciu tygodni, podczas gdy grupa ryżu białego straciła 11,9 funta (5,4 kg) (2).\nDlatego wydaje się, że oba typy można włączyć do diety odchudzającej.\nNiemniej jednak brązowy ryż ma tę przewagę, że ma więcej błonnika i składników odżywczych niż biały ryż, co czyni go zdrowszym wyborem.\nRyż był podstawą jednej z popularnych diet odchudzających\nCo ciekawe, kiedyś istniała popularna dieta odchudzająca skoncentrowana na białym ryżu.\nOpracowana w 1939 r. W celu leczenia pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi i chorobami nerek, ta ultra niskotłuszczowa dieta została nazwana dietą ryżową (21).\nByła to bezsmakowa, niskokaloryczna dieta składająca się głównie z białego ryżu, owoców, soków owocowych i cukru. Niemniej jednak miał zaskakujący wpływ na zdrowie, w tym utratę masy ciała i łagodzenie objawów choroby nerek (22).\nNależy jednak zauważyć, że była to bardzo restrykcyjna, niskotłuszczowa, niskokaloryczna dieta. Dlatego wyniki mogą nie mieć zastosowania do jedzenia ryżu w ramach regularnej diety.\nNiemniej jednak pokazuje, że ryż może dobrze pasować do diety odchudzającej, jeśli kontrolowane jest spożywanie kalorii.\nRyż jest podstawowym pożywieniem w wielu krajach\nRyż jest podstawowym pożywieniem dla ponad połowy światowej populacji, szczególnie krajów azjatyckich, takich jak Chiny, Japonia, Korea i Indie.\nSą to wszystkie kraje, które do niedawna miały stosunkowo niski odsetek osób z nadwagą lub otyłością (23).\nBiały ryż jest dominującym źródłem węglowodanów w tych krajach. Na przykład Koreańczycy spożywają prawie 40% całkowitego spożycia kalorii z ryżu (24, 25).\nW tych krajach ryż można spożywać średnio 20 razy w tygodniu i do sześciu razy dziennie (26, 27, 28).\nMimo to spożycie ryżu chroni przed przyrostem masy ciała i wysokim ciśnieniem krwi w tych populacjach (16).\nWydaje się, że u starszych Chińczyków dieta bogata w ryż i warzywa pomaga zapobiegać przybieraniu na wadze, dużemu obwodowi talii i otyłości (17).\nTe same wyniki znaleziono w badaniu obejmującym ponad 200 Irańczyków z nadwagą. Nie znaleziono związku między częstotliwością spożycia białego ryżu a wskaźnikiem masy ciała lub tłuszczem z brzucha (14).\nJednak ten trend może się zmieniać, ponieważ dieta w tych krajach jest pod wpływem zachodniej diety. W rzeczywistości liczba osób z nadwagą i otyłością gwałtownie wzrosła w wielu z tych krajów w ciągu ostatnich kilku lat (23).\nJedno badanie wśród irańskich nastolatków wykazało, że ci, którzy spożywali najwięcej ryżu, mieli gorszą jakość diety (29).\nOznacza to, że nastolatki mogą spożywać ryż z jedzeniem, którego nie jadły starsze pokolenia, co może prowadzić do przyrostu masy ciała.\nW tym momencie wydaje się, że samo spożycie ryżu ma neutralny wpływ, a jego skutki zdrowotne - pozytywne lub negatywne - zależą od ogólnej diety danej osoby.\nKrótko mówiąc, może być tuczący, jeśli jest spożywany z niezdrową dietą, ale przyjazny dla utraty wagi, jeśli jest spożywany ze zdrową i dobrze zbilansowaną dietą.\nNiektóre typy mogą zwiększyć poziom cukru we krwi\nIndeks glikemiczny (GI) jest miarą tego, ile i jak szybko jedzenie podnosi poziom cukru we krwi.\nPokarmy o wysokim indeksie glikemicznym powodują gwałtowne wzrosty poziomu cukru we krwi i są powiązane z przejadaniem się i przyrostem masy ciała (30, 31).\nZ drugiej strony żywność o niskim indeksie glikemicznym powoduje bardziej stopniowy wzrost poziomu cukru we krwi. Uważa się, że są szczególnie korzystne dla osób z cukrzycą, ponieważ kontrolują poziom cukru we krwi i poziom insuliny (32, 33, 34, 35).\nOgólnie rzecz biorąc, całe ziarna mają niższe wyniki GI niż ziarna rafinowane. Jest to jeden z powodów, dla których diety bogate w produkty pełnoziarniste są powiązane ze zmniejszonym o 20-30% ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2 (36).\nBiorąc to pod uwagę, nie wszystkie badania wykazały związek między rafinowanym zużyciem ziarna a czynnikami ryzyka cukrzycy typu 2 (37).\nSkład skrobi ryżu może być kluczowym czynnikiem w wyjaśnieniu tego. Lepki ryż ma ogólnie wysoką zawartość skrobi amylopektyny, która ma wysoki IG. Dlatego jest szybko trawiony i może powodować wzrosty poziomu cukru we krwi.\nAlternatywnie, nielepki ryż jest bogaty w amylozę i ma niski IG, co spowalnia trawienie skrobi. Może nawet zawierać odporną skrobię, która jest rodzajem zdrowego błonnika (38, 39).\nTak więc niezależnie od tego, czy ryż jest biały, czy brązowy, jego IG może wahać się od względnie niskiego (43) do bardzo wysokiego (109), w zależności od rodzaju i odmiany (14, 40).\nCo ciekawe, jedno badanie w Wielkiej Brytanii, które mierzyło odpowiedź GI na 11 różnych rodzajów ryżu, wykazało, że biały ryż basmati był pokarmem o niskim IG, podczas gdy inne brązowe i białe odmiany zostały sklasyfikowane jako średnie lub wysoko na GI (41).\nJeśli cierpisz na cukrzycę lub jesteś wrażliwy na skoki cukru we krwi, wybranie nieprzylepnego ryżu o dużej zawartości amylozy byłoby najlepszym rozwiązaniem, aby utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą.\nKażde jedzenie może być tuczone, jeśli porcje nie są kontrolowane\nTak jak w przypadku większości składników odżywczych, dawka określa truciznę.\nW ryżu nie ma nic szczególnie „tuczącego”, więc jego wpływ na wagę musi sprowadzać się do wielkości porcji i ogólnej jakości diety.\nBadania wielokrotnie wykazały, że podawanie jedzenia w większym pojemniku lub naczyniu zwiększa spożycie, niezależnie od tego, jakie jedzenie lub napój jest serwowany (42, 43).\nMa to związek z postrzeganiem wielkości porcji. Wykazano, że podawanie dużych porcji znacznie zwiększa spożycie kalorii, ale ludzie nie zdają sobie z tego sprawy.\nPonadto, ponieważ ludzie nie zdają sobie sprawy, że jedzą więcej niż zwykle, zazwyczaj nie kompensują tego jedząc mniej przy następnym posiłku (44).\nJedno z ciekawych badań wykazało, że uczestnicy, którzy nie wiedzieli, że jedzą zupę z samonapełniającej się miski, zjedli 73% więcej zupy niż osoby jedzące z normalnych misek.\nCo najważniejsze, nie zdawali sobie sprawy, że jedli więcej niż inni lub postrzegali siebie jako pełniejszych niż osoby jedzące z normalnych misek (45).\nBadania, w których przeanalizowano wpływ wielkości porcji, wykazały, że zmniejszenie wielkości „miseczki ryżowej” jest skutecznym sposobem na zmniejszenie spożycia kalorii, masy ciała i poziomu cukru we krwi (46, 47 , 48).\nDlatego w zależności od wielkości porcji ryż może być przyjazny zarówno dla odchudzania, jak i tuczu.\nWydaje się, że w ryżu nie ma niczego specjalnie tuczącego. Różne badania łączą to z utratą masy ciała i przyrostem masy ciała.\nJednak z dwóch rodzajów ryżu nie ma wątpliwości, że brązowy ryż jest o wiele bardziej pożywny niż biały ryż.\nNielepki ryż może być lepszym wyborem dla osób wrażliwych na wahania cukru we krwi lub cierpiących na cukrzycę.\nWszystko sprowadza się do obserwowania wielkości porcji i przestrzegania ogólnie zdrowej i zbilansowanej diety.


Forum Chevrolet :: Zobacz temat - Dziwny dźwięk przy ruszaniu - samoczynne sprawdzenie ABS-u\nForum Chevrolet Strona Główna » Samochody Chevrolet » Cruze » Mechanika » Dziwny dźwięk przy ruszaniu - samoczynne sprawdzenie ABS-u\nDziwny dźwięk przy ruszaniu - samoczynne sprawdzenie ABS-u\nWysłany: 2012-04-23, 22:02 Dziwny dźwięk przy ruszaniu - samoczynne sprawdzenie ABS-u\na przy ruszaniu po odpaleniu - przy przekroczeniu 20kmh chrumknięcie i przekaźnik... co to jest?\ndo tego jak nie ma zapietych pasow to wlasnie po tym zaczyna pipczeć\nWysłany: 2012-04-24, 06:21\nTo normalne była już o tym mowa. Załączają się systemy bezpieczeństwa.\nWysłany: 2013-10-11, 11:04 Dziwny dźwięk\nWitam. Nurtuje mnie od pewnego czasu przedziwny dźwięk.\nOtóż w sytuacji gdy startuje swoim chevem jadąc na wstecznym przełączam później na bieg 1 ,2 itd. to mniej więcej na "wysokości" 2-giego biegu słychać dźwięk jakby jakaś linka wcześniej o coś zblokowana nagle z tego bloku się uwolniła i później się zatrzymała.\nWiem,że trudno to opisać ale takie są moje odczucia słuchowe. Trochę to przypomina dźwięk jak podczas zamykania centralnego zamka.\nCzy ktoś z Was z czymś podobnym miał do czynienia?\nWysłany: 2013-10-11, 11:28\ndokładnie mam to samo. Zawsze chciałem o to zapytać tylko nie wiedziałem jak . Jeszcze mnie jeden dźwięk zastanawia. Jak dojeżdżam np. do ściany i delikatnie pukam zderzakiem w ścianę słychać taki dźwięk jakby jakiś silniczek elektryczny przez chwilę zaczął działać. Jak cofam i puknę delikatnie kołami do krawężnika ten dźwięk również się pojawia. Też tak macie?\nWysłany: 2013-10-11, 14:31\nTo jest dzwięk uzbrajania systemu odłączącego pedały podczas kolizji. To taki krótki dźwiek, zgrzyt. Zawsze go słychać, może nie zawsze zwracasz na to uwagę. Myślę. że wszystko z Twoim samochodem w pożądku\nWysłany: 2013-10-11, 18:54\nTo jest dzwięk uzbrajania systemu odłączącego pedały podczas kolizji.\ntomi333 na 100% to jest to?\nMi się ten dźwięk kojarzył jakby się jakaś klapka zamykała lub otwierała (myślałem że to może EGR) i słyszę go zawsze jak odpalę silnik z rana i przejadę jakieś 50m (czyli po ok 15-20s) . Kiedyś myślalem że na parkingu mam jakiś wybój bo zawsze było to słyszalne mniej więcej w tym samym miejscu .\nJeszcze mnie jeden dźwięk zastanawia. Jak dojeżdżam np. do ściany i delikatnie pukam zderzakiem w ścianę słychać taki dźwięk jakby jakiś silniczek elektryczny przez chwilę zaczął działać.\nnucha2 a nie chodzi Ci przypadkiem o dźwięk jak w tym temacie ?\nWysłany: 2013-12-30, 22:25 dziwny dźwięk przy ruszaniu\nzauważyłem coś dziwnego. jak odpalam samochód po nocy, wyjeżdżam z garażu gdy zmieniam bieg z 1 na 2 to gdy przyspieszę to słychać taki chwilowy jakby zgrzyt. Słychać to tylko raz gdy dalej jadę i zmieniam biegi na kolejne już nic nie słychać. Gdy później gaszę samochód i po pewnym czasie ruszam czasem to słychać a czasem nie. 99% przypadków to zauważam jak ruszam po nocy. Co to może być?, ktoś spotkał się z czymś podobnym.\nTen dźwięk wydobywa się jak mi się zdaje z podwozia na pewno gdzieś nisko dochodzi.\nWysłany: 2013-12-30, 23:51\nPo odpaleniu auta, ruszeniu i przekroczeniu pewnej prędkości ( na ogół już na drugim biegu)\ncoś się uzbraja i stąd ten zgrzyt,\npodobny on jest trochę jakby zamknąć centralny zamek albo coś podobnego.\nObjaw normalny, nie masz czym się martwić.\nKilka razu już ten temat był poruszany na naszym forum przy okazji różnych innych,\nale z tego co pamiętam to nikt nie wyjaśnił do końca i na 100% pewności co dokładnie się uzbraja/aktywuje.\nWysłany: 2013-12-31, 06:57\nTutaj jest ten temat klik ale niestety nie wyjaśnia zbyt wiele.\nWysłany: 2013-12-31, 08:20\nU mnie mam wrażenie, że dźwięk dochodzi z okolicy pedałów i podobny jest do odgłosu hamowania przy pomocy ABS. Mój mechanik również nie zauważył nic niepokojącego. Powiedział, że to najprawdopodobniej jakaś klapka czy coś takiego\nDźwięk mam słyszalny obojętnie czy na 1 czy na 2 biegu, ale przy gwałtowniejszym przyspieszeniu lub raczej osiągnięciu pewnej prędkości i tylko raz po uruchomieniu samochodu.\nMiło, że inni też mają podobne hałasy, myślałem, że to mój Cruzak jakiś trefny jest\nWysłany: 2013-12-31, 19:30\nTo już spokojniejszy jestem. Jak widzę to ma być zasadą a nie wyjątek. ale tematu nie odpuszczę mam znajomego w serwisie więc będę chciał się dowiedzieć co to jest.\nWysłany: 2014-01-02, 09:01\nCo do tego "stuku" , to jest to tzw. self test ABS. Przerabiałem to jeszcze będąc właścicielem octavii MY 2004. Początkowo trochę strachu było , ale po lekturze wszelakich forum , np. .TU wszystko się wyjaśniło\nWysłany: 2014-01-02, 12:02\nconic, Bingo! To jest to!\nZnalazłem nawet o tym informację w instrukcji samochodu!\nTyle, że nie w naszej polskiej haha - dzięki lenie z polskiego GM za jedynie częściowe tłumaczenie instrukcji naszych aut\nThis vehicle has the Antilock Brake\nSystem (ABS), an advanced\nelectronic braking system that helps\nprevent a braking skid.\nWhen the engine is started and the\nvehicle begins to drive away, ABS\nchecks itself. A momentary motor or\nclicking noise might be heard while\nthis test is going on, and it might\neven be noticed that the brake\npedal moves a little. This is normal.\nZagadkę uważam za rozwiązaną\nA ja zawsze myślałem, że to ESP się załącza po przekroczeniu 20 km/h i chyba raczej jeszcze nie poczułem żeby mi się jakiś pedał poruszył w trakcie tego kliknięcia. Z drugiej strony jestem ciekaw jak ten test może sprawdzać działanie ABS`u skoro samochód jedzie ?\nWysłany: 2014-01-02, 13:51\njestem ciekaw jak ten test może sprawdzać działanie ABS`u skoro samochód jedzie ?\nABS mierzy prędkość obrotową wszystkich kół i nie ingeruje w działanie układu hamulcowego dopóki nie dostanie sygnału, że hamulec został uruchomiony przez kierowcę. Myślę że odbywa się to podczas jazdy żeby układ mógł ''przetestować'' czujniki, elektrozawory a do tego potrzebna jest jakaś prędkość, a na postoju prędkość jest 0km/h, tak mi sie wydaje , poza tym ABS poniżej 5-6km/h nie działa.


Na wycieczkę 1: Pętla Szczepkowskiego (wokół Pruszkowa) – Muzeum Dulag 121\nNa wycieczkę 1: Pętla Szczepkowskiego (wokół Pruszkowa)\nW drugiej połowie 1938 roku w kilku kolejnych numerach „Głosu Pruszkowa” ukazał się artykuł „Pruszków dzisiejszy” Jana Szczepkowskiego – pruszkowskiego literata, społecznika i gorącego propagatora turystyki i krajoznawstwa. Autor zapraszał czytelników na wycieczkę wzdłuż granic miasta, z detalami opisując rubieże Pruszkowa lat trzydziestych i zastanawiając się nad kierunkami jego przyszłego rozwoju. Biorąc na patrona Jana Szczepkowskiego, chcielibyśmy Państwa zachęcić do samodzielnego poznawania dziedzictwa historycznego, kulturowego i przyrodniczego powiatu pruszkowskiego, czyli innymi słowy do uprawiania lokalnego krajoznawstwa. Tego lata zaproponujemy Wam dziesięć tras rowerowych po powiecie pruszkowskim (i jego najbliższych okolicach). Naszą pierwszą propozycją jest wyprawa Pętlą Szczepkowskiego, czyli wycieczka przybliżoną trasą przebiegu granic Pruszkowa z roku 1938 tak jak opisywał je pisarz. Zapraszamy!\nPętla Szczepkowskiego (wokół Pruszkowa)\nDługość trasy: ok. 24, 5 km\nLink do trasy: Pętla Szczepkowskiego (wokół Pruszkowa)\nLegenda: Numeracja punktów przystankowych w poniższym opisie odpowiada numeracji punktów na trasie w serwisie Google Maps. W opisie trasy kursywą wyróżniono wskazówki dojazdowe, które z oczywistych względów pominęliśmy na trasie w Google Maps.\n1. Start – Dworzec kolejowy\nDworzec kolejowy, lata 30. Źródło: Polona\nTrasę rozpoczynamy – tak jak patron naszej wycieczki swój artykuł – od dworca kolejowego. Powstanie Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej było najważniejszym impulsem rozwojowym dla wsi położonych na zachód od stolicy Królestwa – w tym dla Pruszkowa, Żbikowa i Tworek, które otoczone mokradłami meandrującej Utraty mieściły się z dala od głównych szlaków komunikacyjnych. Pierwszy odcinek wiedenki otwarto już w listopadzie 1844 r. Podróż z dworca głównego w Warszawie do pierwszej stacji, czyli Pruszkowa, zajmowała wówczas 26 minut. Przez pierwsze lata swojego istnienia Wiedenka była jednotorowa – składy pociągów mijały się na umiejscowionych na trasie mijankach, co znacznie ograniczało ruch pociągów. Dopiero otwarcie drugiego toru w latach 70. XIX w. było impulsem do industrializacji osady, która rozpoczęła się wraz z uruchomieniem w 1880 r. wytwórni fajansu Teichfelda. Wówczas w Pruszkowie powstał murowany dworzec, który uległ zniszczeniu w pożodze I wojny światowej. W latach 1924-1928 dworzec odbudowano według projektu Romualda Millera, nadając mu popularny w międzywojniu styl „dworkowy”. Warto zwrócić uwagę na pozostawione po ostatniej renowacji oryginalne napisy na północnej i południowej ścianie dworca.\nSpod dworca kierujemy się dalej ścieżką wzdłuż torów, którą Pruszkowianie do dziś nazywają „czarną drogą” (niegdyś wysypywaną ją żużlem z pruszkowskiej Elektrowni), dojeżdżając do mostka nad Utratą. Przejściem pod torami przechodzimy na stronę żbikowską i pod wiaduktem dojeżdżamy do ścieżki rowerowej, której wjazd znajduje się przy kładce nad torami, za zabytkowym domkiem dróżnika.\n2. Gmach administracji Warsztatów Kolejowych\nGmach administracji od strony torów, 1908 r.\nW 1897 r. na położonym wzdłuż torów Wiedenki 32-hektarowym terenie prace rozpoczęły Warsztaty Naprawy Wagonów Towarowych. Do Żbikowa zaczęli ściągać przeniesieni z Warszawy robotnicy z rodzinami, a wraz z nimi pracownicy wykwalifikowani oraz inteligencja techniczna – majstrowie, inżynierowie, a w późniejszym okresie także pedagodzy, którzy na miejscu kształcili kolejne pokolenie pracowników Drogi. W ciągu kilku zaledwie lat rubieże położonej na zachód od Wiedenki wsi Żbików zamieniły się w prężnie rozwijającą się dzielnicę robotniczą zwaną przez jego nowych mieszkańców Żbikówkiem. W okazałym gmachu wybudowanym w 1899 r. według projektu znanego architekta prof. Czesława Domaniewskiego urzędowała kadra kierownicza warsztatów. Gmach administracji, ze względu na podobieństwo do kościoła zwany przez żbikowskich włościan „kolegiatą”, ocalał z wojennej pożogi, która w październiku 1914 r. zniszczyła większość warsztatowych hal. W międzywojniu zakład – już jako Warsztaty PKP – znacznie rozbudowano i zmodernizowano. W trakcie II wojny światowej urzędował tu kierownik Ostbahnwerke (z niem. Warsztatów Kolei Wschodnich), a od sierpnia 1944 r. do stycznia 1945 r. komendant obozu przejściowego Durchgangslager 121 dla wysiedlonych mieszkańców stolicy. Po wojnie budynek wrócił do swojej pierwotnej funkcji. Do połowy lat 90. miała tu siedzibę dyrekcja Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Pruszkowie.\nZ pod gmachu administracji kierujemy się dalej w kierunku Piastowa ścieżką rowerową wzdłuż torów.\nPapiernia około roku 1900, źródło: Książnica Pruszkowska\nBudynek tzw. Papierni powstał prawdopodobnie pod koniec XIX, jeszcze przed uruchomieniem Warsztatów Drogi Żelaznej. Jak podaje Szymon Kucharski w albumie „Stary Pruszków” jego nazwa miała pochodzić od nigdy nieuruchomionej fabryki papieru, która miała powstać w budynku. Być może chodzi o Francuską Fabrykę Obić Papierowych „Victoria”, która reklamowała się w 1881 r. w „Gazecie Warszawskiej”, jako „nowo założona we Tworkach, blizko stacyi drogi żelaznej W.-W. Pruszków”. W 1898 r. zarząd Warsztatów Kolejowych odkupił „Papiernię” i już rok później znalazła tam swoją siedzibę 2-klasowa szkoła początkowa dla dzieci kolejarzy pracowników Warsztatów Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Jej organizatorem był inż. Stanisław Michalski, pracownik Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, który zapisał się na kartach polskiej historii jako wybitny działacz oświatowy – organizator i działacz Czytelni Bezpłatnych Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności i Kursów dla Dorosłych, redaktor pism poświęconych oświacie oraz dyrektor Funduszu Kultury Narodowej. Uznawana w późniejszych latach za wzorcową szkoła zajmowała 2 pomieszczenia na pierwszym piętrze „Papierni”. W szkole pracowały wówczas 2 nauczycielki: Gustawa Jasiewicz, która pełniła funkcję kierowniczki oraz Stanisława Radomska-Nelken. W 1902 roku, dzięki staraniom inż. Michalskiego, szkoła została przeniesiona do wynajętego na ten cel prywatnego budynku przy ulicy Szkolnej 14 (obecnie Szkolna 3), będącego własnością Seweryna Kuklińskiego. W późniejszych latach w papierni mieszkali pracownicy Warsztatów.\nZa papiernią skręcamy w prawo i ścieżką rowerową wzdłuż ul. Warszawskiej kierujemy się w stronę Piastowa.\n4. Zakłady akumulatorowe i kauczukowe\nPo prawej mijamy zabudowania powstałych w 1925 r. Zakładów Akumulatorów „Tudor” oraz założonych trzy lata później Zakładów Kauczukowych „Piastów”. Właścicielem zakładów był inżynier i przemysłowiec inż. Fryderyk Müller. W początkowym okresie fabryka działała w Warszawie przy ul. Złotej 35. Fabryka Müllera szybko zdobyła mocną pozycję na krajowym rynku. Aby ją rozbudować właściciel zakupił teren w osadzie Utrata, gdzie wzdłuż kolejowego plantu zaczęły powstawać zabudowania fabryczne. Wkrótce wytwórnia akumulatorów zdobyła dominującą pozycją na krajowym rynku, produkując nagradzane w konkursach akumulatory, m.in. do samolotów, wagonów kolejowych oraz łodzi podwodnych – wyprodukowane w Piastowie akumulatory zasilały m.in. polskie okręty podwodne „Sęp” i „Orzeł”. Z kolei zakłady kauczukowe renomę zdobyły jako producent m.in. opon rowerowych, pontonów i gumowych wykładzin podłogowych – popularnego w międzywojniu „Ruboleum”. Powstanie fabryki było ważnym impulsem ekonomicznym dla rozwoju Piastowa. Przy fabryce działały liczne organizacje społeczne, kulturalne i sportowe, straż pożarna, świetlica dla robotników, biblioteka i kasyno urzędnicze. W czasie II wojny światowej zakłady przejęte zostały przez okupantów na potrzeby produkcji wojskowej. W 1944 r. przez kilka tygodni mieściła się tu filia obozu przejściowego Dulag 121 w Pruszkowie. Po wojnie fabryki znacjonalizowano i rozdzielono. Od drugiej połowy lat 40. działały jako Zakłady Akumulatorowe Piastów oraz Zakłady Przemysłu Gumowego „Piastów”, później przemianowane na „STOMIL”.\nW 1938 r. granica Pruszkowa biegła wzdłuż zakładów akumulatorowych i dzisiejszą ul. Namysłowskiego, aby następnie skręcić na zachód w dzisiejszą ul. Bohaterów Wolności. My jednak udamy się dalej ul. Warszawską aż do skrzyżowania z ul. Bohaterów Wolności, na którym skręcamy w lewo.\n5. Willa Müllera\nPo lewej stronie ul. Bohaterów Wolności znajduje się zabytkowy budynek z czerwonej cegły. To willa dyrektora „Tudora” Fryderyka Müllera, w której mieszkał z rodziną. Müller był nie tylko zasłużonym dla budowy polskiego przemysłu fabrykantem, ale także działaczem społecznym i filantropem, który na zawsze zapisał się w dziejach osady Piastów. Z jego inicjatywy przy fabryce powstawały liczne stowarzyszenia i instytucje społeczne i kulturalne, m.in. biblioteka, świetlica z salą teatralną, szkoła oraz stadion sportowy. Wspomagał też finansowo i materialnie robotników fabryki, których zachęcał do osiedlenia się w Piastowie, sprzedając im rozparcelowane z zakupionego przez siebie terenu działki po niskich cenach. W związku z tym, że działalność fabryki finansowana była w całości z polskiego kapitału, w międzywojniu Fryderyk Müller został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za wkład w rozwój polskiego przemysłu. W czasie II wojny światowej Müller – z pochodzenia Niemiec – zmuszony został do podpisania volkslisty, co przekreśliło możliwość pracy w zakładzie po zakończeniu wojny, mimo że w procesie rehabilitacyjnym został uniewinniony. Ponoć w latach 40. i 50. pod bramą „Tudora” widywano byłego dyrektora naczelnego, który przyjeżdżał, aby popatrzeć na fabrykę, którą stworzył od podstaw. Zmarł w Warszawie w 1955 r.\nW drugiej połowie lat 30. granica miasta tuż za willą przemysłowca skręcała na zachód, biegnąc po południowej stronie dzisiejszej ul. Bohaterów Wolności, ale docierając do ul. Zdziarskiej odbijała na północ. Szczepkowski pisał:\nOd wylotu ul. Żeromskiego granica miasta biegnie w północnym kierunku ku wsi Konotopa pozostawiając po prawej stronie osadę Bąki. Następnie zaś skręca na zachód, przechodząc tuż prawie pod folwarkiem Duchnice, po czym zbliża się do Ołtarzewa, aby znów zbiec na południe wzdłuż wsi Domaniew ku Gąsinowi. Są to pola uprawiane przez rolników bądź ogrodników, rzadko zabudowane osadami rolnymi lub domkami nabywców ludzko odprzedanych działek. Przestrzenie te obejmują 350 ha powierzchni i nie wchodzą do obecnie opracowanego przez magistrat planu zabudowy miasta.\nObecnie na rolniczych rubieżach północnego Pruszkowa powstały osiedla domków jednorodzinnych. Ze względu na brak dogodnej przeprawy przez rzekę Żbikówkę, zamiast na północ w kierunku Bąków kierujemy się dalej ul. Zdziarską aż do skrzyżowania z Mickiewicza, na którym skręcamy w prawo, a następnie w lewo w ul. Rusałki. Dojeżdżamy aż do jej końca i skręcamy w prawo w ul. Świtezianki, gdzie za ostatnim domem (po lewej stronie) skręcamy w lewo w nieco zarośniętą ścieżkę między domami, która doprowadzi nas do rzeczki.\nMostek na Żbikówce\nWarto pamiętać, że przez Pruszków płynie nie tylko Utrata, ale także nieco zapomniana przez mieszkańców Żbikówka, która uchodzi do tej pierwszej na 6,5 kilometrze swojego biegu. Jej źródła znajdują się na zachód od dzielnicy Ursus. Płynie ona przez Piastów (wzdłuż autostrady), a następnie skręca w kierunku Żbikowa, gdzie nieopodal żbikowskiej świątyni i byłych zabudowań folwarku Żbików wpada do Utraty. Niegdyś była to wolnopłynącą, meandrująca bagnistą dolinką rzeczka. Przy kościele Żbikowskim jej spiętrzone wody tworzyły spory staw, a przy samym ujściu znajdowały się kolejne zbiorniki, których woda napędzała koła w folwarcznym młynie. Dziś to tylko wspomnienia, a Żbikówka przypomina bardziej prosty jak strzała rów melioracyjny. Jednak nawet obecnie w jej króciutkim biegu znaleźć można urokliwe zakątki, w których z nadrzecznych szuwarów słychać śpiew potrzosów i trzcinniczków – niewielkich ptaków, które gniazda wiją wśród trzcin, a z zarośli wierzbowych porastających prawy brzeg odzywają się cierniówki i piegże.\nPo przejechaniu mostku na Żbikówce kierujemy się dalej ścieżką aż do ul. Baczyńskiego. Skręcamy w nią w prawo, a na pierwszej przecznicy w lewo w ul. Diamentową, a następnie w lewo w ul. Kowalskiego, w która doprowadzi nas ona prosto na glinki.\n7. Glinki Hosera\nDawne wyrobisko gliny\nPozostałości po cegielni\nW drodze do szkółek\nKwitnące w parku grzybienie\nRozległe obszary znajdujące się na północno-zachodnich krańcach Pruszkowa od 1896 r. znalazły się w posiadaniu rodziny Hoserów – rodziny znanych warszawskich ogrodników. Oprócz słynnych Szkółek Żbikowskich na zakupionym terenie Hoserowie założyli także funkcjonującą od 1897 r. cegielnię, którą prowadzili bracia Piotr i Wincenty, a także znajdującą się przy ul. Mostowej fabrykę pilników, którą od 1900 r. prowadził Henryk Hoser. Cegielnia „Żbików” mieściła się w dzisiejszym parku „Mazowsze”, w którym dziś dawne wyrobiska gliny stanowią największą atrakcję parku. To właśnie z ofiarowywanych przez Hoserów cegieł z sygnaturą „Żbików” na początku XX w. zbudowana została nowa żbikowska świątynia. Zakład, którego zabudowania znajdowały się w miejscu dzisiejszego parku linowego (między drzewami odnaleźć można jeszcze resztki fundamentów oraz cegły), działała do połowy lat 30. W okresie powojennym „glinki Hosera” pełniły rolę dzikiego kąpieliska. Pomysł na urządzenie w tym miejscu parku miejskiego pojawił się w latach 60.. Wówczas w czynie społecznym posadzono tam drzewa, ale park nie powstał tam aż do 2009 r. Dziś Park Kultury i Wypoczynku Mazowsze to jeden z najcenniejszych przyrodniczo miejsc w Pruszkowie, a także jedyne strzeżone kąpielisko w Pruszkowie. Warto dodać, że z cegielni dzisiejszą ul. Mostową, a następnie ul. Elektryczną biegły tory kolejki wąskotorowej, którą transportowano do torów Wiedenki, a stamtąd w daleki świat, cegły oraz produkty z wytwórni „Hossyb”.\nZ glinek wracamy do ul. Kowalskiego, którą jedziemy na północ (w stronę autostrady) aż do skrzyżowania z ul. Żbikowską.\n8. Szkółki żbikowskie\nHistoria zakładu hodowli roślin Hoserów, czyli Szkółek Żbikowskich, sięga roku 1896 r., kiedy Piotr Ferdynand kupił gospodarstwa we wsiach Żbików i Duchnice. Wówczas teren szkółek, którego dzisiejsza granica biegnie wzdłuż ul. Żbikowskiej, sięgał aż do wyrobisk hoserowskiej cegielni. To wtedy powstały obecnie odrestaurowane zabudowania gospodarskie z czerwonej cegły oraz okazała willa, które zaprojektował wspomniany już architekt Czesław Domaniewski, autor projektów m.in. zabudowań warsztatów kolejowych oraz kościoła św. Kazimierza. Piotr Ferdynand był wybitnym ogrodnikiem – m.in. założycielem Kursów Ogrodniczych (w 1916 r. przekształconych w Wyższą Szkołę Ogrodniczą), Polskiego Związku Wytwórców Drzew i Krzewów oraz prezesem Związku Polskich Zrzeszeń Ogrodniczych – i, podobnie jak jego bracia Paweł i Wincenty, sprawnym przedsiębiorcą i oddanym społecznikiem zaangażowany w działalność oświatową. Szkółki Żbikowskie szybko zyskały renomę jednej z największych firm ogrodniczych w Królestwie Polskim – w 1913 r. zatrudniały już 200 pracowników i eksportowały swoje produkty za granicę. W 1914 r., kiedy na terenie szkółek stacjonował oddział wojsk rosyjskich, część zabudowań zostało zniszczonych. W latach 1917-1918 odbudowano je, a zabudowania gospodarstwa wzbogaciły się o umieszczony równolegle do ul. Żbikowskiej spichlerz oraz biegnący wzdłuż drogi ceglany mur. Po II wojnie światowej zakład działał nadal, od końca lat 60. jako część Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Duchnicach. Od początku XXI w. Szkółki znów w całości należy do rodziny Hoserów, co czyni je – obok fabryki ołówków – najdłużej nieprzerwanie działającą firmą w Pruszkowie.\nMur wzdłuż ul. Żbikowskiej\nWiatrak z 1912 r.\nKapliczka na pomnikowej lipie\nSpod szkółek kierujemy się zachód, w kierunku Gąsina, ul. Żbikowską aż do skrzyżowania z ul. Duchnicką.\nZe skrzyżowania ul. Żbikowskiej i Duchnickiej po lewej stronie widać zabudowania „Sierocina” – zakładu wychowawczego dla sierot ufundowanego w 1886 r. przez Jadwigę Jantzenową. Były to wówczas wiejskie rubieże miasta. Jak pisał w 1923 r. Jan Szczepkowski w krótkim sprawozdaniu z wizyty w zakładzie opublikowanym w „Echu Pruszkowskim” powstał on „w odległości paru kilometrów od miasta, kędy nie ma dymów fabrycznych i kurzu miejskiego, a jest już cisza wiejska, aromat pól i śpiew skowronka”. W czasie I wojny światowej zakład przeszedł pod opiekę Rady Głównej Opiekuńczej – powstałej w 1915 r. organizacji, która niosła pomoc dla ludności poszkodowanej w wyniku działań wojennych. W 1931 r. budynki wydzierżawiło a następnie zakupiło Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek Samarytanek Krzyża Chrystusowego. W „Sierocinie” utworzono zakład dla dziewcząt im. św. Gertrudy. Obecnie działa tam Dom Opieki Społecznej cały czas prowadzony przez siostry.\nZ ul. Żbikowskiej skręcamy w prawo w ul. Duchnicką i kierujemy się w stronę wiaduktu na autostradzie. Po lewej stronie drogi odbijać będzie polna droga prowadząca na pola przy autostradzie. Skręcamy w nią i jedziemy nią aż do pierwszego wiaduktu. Nie wjeżdżamy na niego, ale kierujemy się dalej drogą polną idącą obok wiaduktu, a za znajdującym się obok niego gospodarstwem skręcamy w prawo, dojeżdżając do glinianek.\n10. Pruszków rolniczy\nW przeciwieństwie do przemysłowych „centrów” – Pruszkowa i Żbikówka – w późnych latach 30. rubieże Pruszkowa miały charakter stricte rolniczy. Dziś w granicach miasta niewiele zostało już miejsc, gdzie wczesnym latem pospacerować można wśród falujących łanów zboża i kwitnących przy drodze chabrów, maków, kąkołów i ostróżeczek. Jednym z ostatnich są pola między ul. Żbikowską i autostradą. Jeszcze kilka lat temu z niektórych tamtejszych gospodarstw bliżej było do Duchnic niż do Żbikowa, o czym przypominają zarastające babką i wyką wiadukty oraz urywające się nagle polne drogi, które w 2013 r. przecięła ściana ekranów otulających Autostradę Wolności. Jadąc przez pola biegnącą w kierunku zachodnim polną drogą (niezaznaczoną na googlowskich mapach) kilkadziesiąt metrów od pierwszego wiaduktu zobaczymy niewielkie glinianki, będące pamiątką po dwóch funkcjonujących w tym rejonie cegielni – cegielni Borensztajna i znajdującej się po drugiej stronie ul. Żbikowskiej cegielni „Trojanówka” należącej do rodziny Prętkiewiczów.\nSpod glinianek kierujemy się dalej polną drogą, aż do drugiego wiaduktu, który przejeżdżamy na drugą stronę. Dojeżdżamy w ten sposób do skrzyżowania ul. Żbikowskiej z Poznańską. Przejeżdżamy przez tą drugą i zaraz odbijamy w lewo w drogę do cmentarza żbikowskiego.\n11. Cmentarz żbikowski\nGrób Adama Mossakowskiego\nFigura na grobie ks. Dyżewskiego\nGrób robotnika Perzyny\nMogiła żołnierzy kampanii wrześniowej\nGrób kupca Kuklińskiego\nWedług akt parafialnych cmentarz na granicy wsi Żbików założony został w 1743 r. przez proboszcza tamtejszej parafii ks. Szymona Alshutta. W XIX w. ziemie na jego powiększenie przekazał parafii gospodarz Bartłomiej Kiljański. Najstarsze zachowane nagrobki pochodzą z pierwszej połowy XIX w. Są tu pochowani m.in. proboszczowie żbikowskiej parafii, w tym zasłużony dla historii Żbikowa ks. kanonik Franciszek Dyżewski, członkowie znanych żbikowskich rodzin (m.in. Kuklińskich) oraz żołnierze kampanii wrześniowej. Wchodząc główną bramą cmentarza warto zwrócić uwagę na znajdujący się kilkadziesiąt metrów od niej (po lewej stronie od alejki) wtulony w tuję zabytkowy grób Adama Mossakowskiego zabitego 22 kwietnia 1906 r. podczas próby odbicia przejętego przez Mariawitów kościoła w Lesznie. O „bitwie”, która rozegrała się wówczas między katolikami a mariawitami, szeroko pisała ówczesna prasa. Jak pisze Marian Skwara w „Historii Pruszkowa” w grupie szturmującej kościół w Lesznie, opanowany przez nawróconego na mariawityzm tamtejszego proboszcza, znajdował się także ówczesny proboszcz żbikowskiej parafii ks. Szczucki, którego w potyczce raniono. Oprócz Mossakowskiego w Lesznie zginęło wówczas jeszcze siedem osób.\nZ cmentarza wracamy do ul. Przejazdowej, którą kierujemy się w stronę Gąsina.\n12. Góra żbikowska\nPółnocny wierzchołek zachodniej grani\nDroga na grań zachodnią, w tle grań wschodnia\nPołudniowy wierzchołek zachodniej grani\nStok wschodniej grani, widok od ul. Promyka\nJadąc ul. Przejazdową po lewej stronie mijamy Górę Żbikowską – najwyższy szczyt Pruszkowa, który wznosi się na niebagatelną jak na płaską jak stół równinę łowicko-błońską wysokość 130 m. p. m. Jedyny liczący się szczyt Pruszkowa wypiętrzył się nie w długotrwałych procesach zderzania się ze sobą płyt kontynentalnych, ale, licząc upływ czasu miarą czasu geologicznego, błyskawicznie, bo w zaledwie pół wieku (z hakiem). W 1960 r. powstało tu składowisko stłuczki z Zakładów Porcelitu Stołowego „Pruszków”, które wypiętrzało się i rosło, w późniejszych latach już jako wysypisko odpadów komunalnych, aż do 2014 r., kiedy osiągnąwszy docelową wysokość i wielkość zostało przeznaczone do rekultywacji. Choć młodego wieku Góra żbikowska zdążyła się już zapisać w annałach polskiej kinematografii. W drugiej części trylogii Krzysztofa Kieślowskiego „Trzy kolory. Biały” grany przez Zbigniewa Zamachowskiego fryzjer Karol, który decyduje się na desperacką próbę powrotu do Polski z emigracji w Paryżu, zostaje przemycony do kraju w bagażu poznanego we Francji Mikołaja. To właśnie na górze Żbikowskiej Karol wyswabadza się z walizki. W tle kadru na tle nieba wyraźnie odcina się wieża Żbikowskiego kościoła.\nW latach 30. granica Pruszkowa na wysokości Utraty odbijała na wschód, biegnąc wzdłuż rzeki w górę jej biegu (w miejscu, gdzie dziś znajduje się góra) wśród podmokłych łąk i bagien nadrzecznych. Dopiero na wysokości dzisiejszej ul. Robotniczej odbijała na południe. Ze względu na brak dogodnej drogi wzdłuż rzeki pojedziemy dalej ul. Żbikowską, a następnie Promyka, z której skręcamy w prawo w ul. Robotniczą, która doprowadzi nas do przejazdu pod torami. Po przekroczeniu linii Wiedenki skręcamy w lewo, żeby dostać się na ul. Gomulińskiego.\n13. Szkoła mechaników\nBudynek technikum mechanicznego, zbiory p. M. Szadkowskiej\nNa przylegających do granic miasta terenie powstałej w 1920 r. Wytwórni Obrabiarek Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki powstały budynki Szkoły Rzemieślniczo-Technicznej. Jej inauguracja miała miejsce w grudniu 1921 r. Naukę rozpoczęło wówczas 47 uczniów. Edukacja, na którą składały się w równej mierze zajęcia teoretyczne, jak i prowadzone w przyszkolnych warsztatach zajęcia praktyczne, trwała 4 lata, a pierwszych 13 absolwentów opuściło mury szkoły w 1925 r. W początkowym okresie nauka w niej była bezpłatna, jednak duże zainteresowanie nauką w szkole, trudności finansowe i ograniczenia lokalowe sprawiły, że podwyższono wymagania wstępne i wprowadzono opłaty za naukę. Szkoła częściowo finansowana była także z imprez kulturalnych organizowanych na jej rzecz. Pierwszym dyrektorem placówki został Jan Kozakiewicz, ale niebawem zastąpił go inż. Stanisław Hajdukiewicz, który pełnił tę funkcję do 1928 r. Ze względu na wysoki poziom nauczania szkoła cieszyła się popularnością i renomą wśród szkół technicznych w kraju. W 1924 r. powołano również Towarzystwo Szkoły Rzemieślniczo-Przemysłowej SMPzA, na którego czele stanął zasłużony dla przemysłu obrabiarkowego w Polsce i dyrektor techniczny fabryki inż. Jan Piotrowski. W 1929 r. dyrektorem szkoły został inż. Julian Gomuliński – zasłużony pedagog, który do dziś jest patronem szkoły. Między innymi dzięki jego staraniom szkołę udało się uratować od zamknięcia podczas okupacji. W okresie powojennym szkołę przekształcono w Technikum Mechaniczne, przez mieszkańców zwane w skrócie po prostu „Mechanikiem”. Obecnie dawny „Mechanik” wciąż kształci, ale już jako Zespół Szkół Sportowych. Kadra pedagogiczna i uczniowie kultywują jednak pamięć o korzeniach szkoły. Na jej terenie znajduje się Izba Pamięci wytwórni obrabiarek, a na przyszkolnym terenie znajdują się tablice pamiątkowe, przypominające historię placówki, głaz poświęcony patronowi, a także zasadzone w ostatnich latach dęby katyńskie, upamiętniające mieszkańców Pruszkowa, którzy zginęli w 1940 r. w Katyniu.\nSpod szkoły kierujemy się dalej ul. Gomulińskiego w kierunku centrum Pruszkowa aż do skrzyżowania z ul. Plantową. Po lewej stronie ukaże nam się dominujący nad okolicą budynek Herbapolu.\n14. Fabryka Gąseckiego\nZanim skręcimy w ul. Plantową warto zajrzeć na chwilę na ul. Ołówkową, przy której znajduje się siedziba Herbapolu. Niegdyś w tym miejscu mieściły się zabudowania jednej z pierwszych pruszkowskich fabryk – założone w 1886 r. przez niemieckiego przemysłowca Wilhelma Tillmansa „Tillmansowskie Towarzystwo Akcyjne Konstrukcji Żelaznych” przez mieszkańców zwane po prostu „blaszanką”, gdyż jednym z jego flagowych produktów była blacha falista. Fabryka została niemal doszczętnie zniszczona podczas I wojny światowej. W międzywojniu część budynków odbudowano. Swoją siedzibę – w istniejącym do dziś długim jednopiętrowym budynku wzdłuż ulicy – miała fabryka chemiczna „Karol Majewski sp. akc.“, którą w 1937 r. odkupiła spółka akcyjna Adolf Gąsecki i Synowie S.A. – jeden z największych zakładów farmaceutycznych międzywojnia. W pruszkowskim oddziale produkowano m.in. Migreno-Nervosin, czyli słynne proszki „z kogutkiem”. Po II wojnie światowej majątek firmy znacjonalizowano. W części budynków powstały „Warszawskie Zakłady Zielarskie „Herbapol” w Pruszkowie”, a w „długim” budynku od 1949 r. działała Krawiecka Spółdzielnia Pracy „Pruszkowianka”, która szyła m.in. ubrania robocza, rękawice ochronne oraz waciaki.\nZ ul. Ołówkowej wracamy do ul. Plantowej i wzdłuż torów jedziemy w kierunku południowo-wschodnim, czyli w kierunku ul. Wojska Polskiego.\n15. Cmentarz pruszkowski\nCmentarz parafii św. Kazimierza powstał w 1914 r. Data to nieprzypadkowa, wtedy bowiem przez kilka październikowych dni na terenie Pruszkowa rozegrała się bitwa między stacjonującymi w mieście wojskami rosyjskimi, a usiłującymi bezskutecznie zdobyć Pruszków wojskami niemieckimi. Pamiątką bitwy artyleryjskiej i walk, w których bili się między sobą również Polacy zmuszeni do służby we wrogich sobie armiach, jest mogiła żołnierzy z I wojny, którzy jako pierwsi spoczęli na nowym cmentarzu. W międzywojniu nekropolia stopniowo się rozrastała. Spacerując ocienionymi starymi lipami alejkami, zobaczyć możemy mogiły zasłużonych w dziejach Pruszkowa mieszkańców, m.in. wieloletniego dyrektora fabryki ołówków Leszka Majewskiego, prezesa grodziskiego gniazda Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Stanisława Węglińskiego, a także rodziny znanych pruszkowskich farmaceutów Bielawskich, których okazały grobowiec znajduję się przy wejściu od ul. Plantowej. Na cmentarzu znajdują się również groby zamordowanych podczas hitlerowskiej okupacji, m.in. w pruszkowskim obozie przejściowym, a także symboliczne pomniki ku czci poległych w walkach powstańczych żołnierzy oraz pruszkowskich harcerzy i harcerek.\nGrób Stanisława Węglińskiego\nGrób Jana Toczka\nGrób żołnierzy z Wielkiej Wojny\nGrób Leszka Majewskiego\nGrób Stanisława Bieńkowskiego\nGrób rodziny Bielawskich\nZ cmentarza kontynuujemy wycieczkę jadąc ul. Plantową aż do skrzyżowania z ul. Lipową, na którym skręcamy w lewo.\n16. Cmentarz żydowski\nPrzy ul. Lipowej za ceglanym murem znajduje się najrzadziej odwiedzana pruszkowska nekropolia – pruszkowski kirkut. Powstał on w 1904 r. dzięki środkom przekazanym przez dyrektora fabryki fajansu Jakuba Teichfelda. Jego organizacją zajął się Mordechaj Gutowicz, którego imię nosi dziś uliczka prowadząca na cmentarz. Pochowani są tam członkowie pruszkowskiej gminy żydowskiej, wśród nich m.in. zmarły w 1934 r. rabin Lewenberg. Ostatnie pochówki odbyły się w tragicznych okolicznościach czasu wojny i Zagłady. Najmłodsza macewa upamiętnia zamordowaną w 1943 r. wraz z dwojgiem swoich dzieci Tolę Zomberg. Warto też zwrócić uwagę na skromną tabliczkę umieszczoną po wewnętrznej stronie cmentarnego muru w południowej części cmentarza poświęconą żołnierzom Wojska Polskiego pochodzenia żydowskiego poległym w kampanii wrześniowej 1939 r. Na terenie cmentarza zachował się także odrestaurowany w 1995 r. we współpracy z Polsko-Niemiecką Współpracy Młodzieży zabytkowy dom przedpogrzebowy, w którym dokonywano rytualnych ablucji przed pochówkiem oraz trzymano konie dozorcy zajmującego się także transportem zmarłych na cmentarz. Niestety, obecnie kirkut, nad którym pieczołowitą opiekę roztacza znawca dziejów żydowskiego Pruszkowa p. Marian Skwara, jest dostępny dla zwiedzających tylko podczas organizowanych kilka razy w roku dni otwartych.\nSpod kirkutu jedziemy dalej ul. Lipową w kierunku centrum Pruszkowa.\n17. Cegielnia Potulickiego\nJeszcze w międzywojniu w rejonie ul. Lipowej znajdowały się zabudowania najstarszej pruszkowskiej cegielni – założonej w 1879 r. przez Jonasa Abramsona i Szulima Ditmana zakładu, który w 1893 r. przejął hrabia Antoni Potulicki. Od tego momentu będzie się mówić o cegielni Potulickiego, a o wyrobiskach, których pozostałości zachowały się do dziś na Ostoi – „glinki hrabiego”. W skład cegielni wchodził piec z wysokim kominem, suszarnia cegieł oraz znajdujący się na rogu ul. Lipowej i Cegielnianej budynek administracji. Kiedy w 1907 r. na placu ofiarowanym przez Potulickiego rozpoczęła się budowa kościoła św. Kazimierza, hrabia ofiarował na rzecz jego budowy 100 tys. cegieł z sygnaturą „Pruszków”. W drugiej połowie lat 30. złoża gliny w zarządzanej po śmierci męża przez Jadwigę Potulicką zaczęły się kończyć. Cegielnie zamknięto ostatecznie w 1938 r., a jej teren rozparcelowany został na działki budowlane, na których powstało później osiedle Ostoja. W okresie okupacji hitlerowskiej na terenie glinianek Niemcy dokonywali egzekucji na mieszkańcach Pruszkowa, głównie pochodzenia żydowskiego. Przypomina o tym znajdujący się dziś w okolicach byłej cegielni głaz z tabliczką poświęconą pomordowanym.\nWycieczkę kontynuujemy, jadąc dalej ul. Lipową, aż do skrzyżowania z ul. Armii Krajowej, na którym skręcamy w prawo, przejeżdżając wiadukt nad torami WKD.\nZakład dr. Steffena, międzywojnie. Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami – Starostwo Powiatowe w Pruszkowie\nW 1906 r. przy drodze prowadzącej z Pęcic do Pruszkowa otwarto sanatorium dla nerwowo chorych „Wrzesin”. Inicjatorami jego budowy byli dr Edward Steffen, dr Rychliński i p. Klank. O dwóch ostatnich nie udało nam się znaleźć żadnych informacji, ale dr Steffen, podobnie jak jego syn Edward, był jednym z najbardziej zasłużonych pruszkowskich lekarzy. Oprócz praktyki w szpitalu tworkowskim był zaangażowanym w życie Pruszkowa społecznikiem i radnym miejskim. „Wrzesinem” kierował w latach 1906-1941. Naprzeciw szpitala znajduje się także willa, która była świadkiem słynnego aresztowania szesnastu przywódców Państwa Podziemnego. 27-28 marca 1945 roku w willi przy ówczesnej ul. Pęcickiej 5 w Pruszkowie (obecnie ul. Armii Krajowej 11) funkcjonariusze NKWD aresztowali szesnastu członków Rady Jedności Narodowej (podziemnego polskiego parlamentu), którzy zostali następnie przewiezieni do Moskwy, gdzie wytoczono im pokazowy proces.\nJadąc dalej ul. Pęcicką za szpitalem skręcamy w lewo w ul. Cyklistów, którą dojeżdżamy prosto do stawu.\nRejon między dzisiejszą ul. Lipową, Pęcicką, Cyklistów i Utratą nosił tradycyjnie nazwę Wyględówek. W miejscu dzisiejszego blokowiska mieścił się majątek z ogrodem i sadem, a także zabudowania gospodarskie. Niektóre drewniane budynki przetrwały jeszcze do czasów transformacji ustrojowej. W latach 60. w miejscu, gdzie dziś podziwiać możemy pruszkowski welodrom, powstał spory odkryty basen. Kariera kąpieliska nie potrwała nawet dwudziestu lat. Wadliwa konstrukcja basenu, o czym wspomina Szymon Kucharski w książce „Stary Pruszków”, sprawiła że basen zarastał roślinnością wodną. Jego pozostałości przekształcone zostały w urokliwy zbiornik wodny, który obecnie stał się cenną ostoją ptaków wodnych. Lęgi wyprowadzają tu łyski, kokoszki oraz krzyżówki. W trzcinach usłyszeć można śpiew trzcinniczków, trzciniaków i potrzosów. Często zalatuje też zimorodek.\nZ pod welodromu kierujemy się w stronę garaży i przekraczamy kanałek doprowadzający wodę do parku Potulickich, kierując się w stronę Utraty. Po dotarciu do mostu kolejowego skręcamy w prawo, kierując się w górę rzeki w kierunku jazu, którym przechodzimy na stronę tworkowską.\nUWAGA: Przy jazie nie ma regularnego mostku i aby go przekroczyć, trzeba podnieść rower, a następnie przełożyć go przez przerwę w prętach. Jeśli uznacie, że nie macie sił, aby zrobić to samodzielnie, sugerujemy trasę alternatywną. Dojeżdżając do mostu WKD nad Utratą przejeżdżamy na drugą stronę Utraty i jedziemy wzdłuż torów do Tworek. Przejeżdżamy przez teren szpitala i dojeżdżamy do Utraty.\n20. Jaz w Tworkach\nJaz spiętrzający wody Utraty powstał w latach 70., kiedy prowadzono prace nad regulacją rzeki. Koryto za jazem w dół Utraty pogłębiono oraz zlikwidowano znajdujący się na terenie parku Potulickich mnich, który spiętrzał wodę zasilającą parkowe stawy. Od tego czasu wodę do parku doprowadzał kanał, który do dziś biegnie wzdłuż Utraty, aby po kilkudziesięciu metrach skręcić w kierunku Pruszkowa i pod garażami na Wyględówku i torami WKD dotrzeć do parku. Nowowybudowany kanał zasilił w wodę starorzecze Utraty, które znajdowało się na podmokłej łące, która oryginalnie nie wchodziła w obręb przypałacowego parku. Dziś w tym miejscu znajduje się tam jeden z najbardziej urokliwych i najcenniejszych przyrodniczo zakątków parku Potulickich – położony w sąsiedztwie ujęcia wody oligoceńskiej, częściowo zarośnięty szuwarami staw.\nSpod jazu kierujemy się w prawo i jedziemy cały czas prosto aż do Malich ścieżką prowadzącą wzdłuż Utraty.\n21. Park w Tworkach\nBrama do gospodarstwa rybackiego w Pęcicach\nŚcieżka wzdłuż Utraty\nOlsza nad brzegiem\nPomnikowy dąb w dolince Utraty\nJadąc ścieżką prowadzącą po lewej stronie rzeki przejeżdżamy przez teren szpitala tworkowskiego, który powstał tu w 1891 r. Jednak zanim w dwudziestoleciu międzywojennym powstało tu założenie parkowe, przylegający do rzeki teren wyglądał zupełnie inaczej. Doktor Stanisław Bucelski w „Dziejach budowy zakładu dla obłąkanych” wspominał:\nTworki leżą wśród moczarów, w nizinie rzeczki Pisy czyli Mrowy, inaczej Utratą, a przez lud okoliczny rownież Krzywdą zwanej. Działka pod szpital zakupiona przedstawia wydmę piaszczystą, otoczoną torfiastemi trzęsawiskami, spowitemi wczasie letnich wieczorów gęstą mgłą, pełną wyziewow, niezupełnie aromatycznych. Skonstatował także niepomyślne warunki i dr. Nikiforow, — szczerze je wypowiedział, ale było już za późno, bo szpital w połowie był już wybudowany.\nInicjatorem przebudowy szpitala wzorowanej na koncepcji miast-ogrodów był Witold Łuniewski – zasłużony dla rozwoju polskiej psychiatrii wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego, współtwórca Państwowego Instytutu Pedagogiki Specjalnej i dyrektor szpitala w latach 1919-1939. To w międzywojniu powstał przyszpitalny park z zachowanym starodrzewem i urokliwymi stawami. Tuż za parkiem przy ścieżce w kierunku Malich znajduje się także alejka pomnikowych dębów ocieniających ścieżkę. Łatwo tu też spotkać perełkę lokalnej awifauny – zimorodka. Wypatrujcie go na gałęziach nadrzecznych krzewów i przewróconych w nurcie konarach drzew. Zimorodki czatują tam na małe rybki podpływające do lustra wody. Przed wycieczką warto zapoznać się także z jego charakterystycznym, wysokim i przenikliwym głosem, który wydaje gdy przemieszcza się szybkim lotem wzdłuż koryta rzeki.\n22. Wolna parcela\nPołożona na piaszczystym wzniesieniu między tworkowskim szpitalem a osiedlem Malichy wolna parcela w 1906 r. była świadkiem jednego z najsłynniejszych zabójstw politycznych w dziejach Pruszkowa. W latach 1905-1907 zabór rosyjski ogarnęła fala strajków robotniczych, zamachów i brutalnie tłumionych przez władze carskie manifestacji, dziś przez historyków określana jako rewolucja 1905 roku. Także w Pruszkowie zatrzymywano pracę w zakładach, organizowano komitety fabryczne, które urządzały w Pruszkowie, Żbikowie i Tworkach manifestacje. 21 lipca 1906 roku właśnie tutaj odbyła się robotnicza masówka, podczas której działacz Narodowej Demokracji, przeciwnej rewolucji, śmiertelnie postrzelił robotnika Franciszka Perzynę. Sprawę relacjonowała ówczesna prasa socjalistyczna, a na pogrzeb przybyły tysiące robotników z Pruszkowa, Żbikowa i okolicznych miasteczek. 26 lipca 1906 r. „Robotnik” relacjonował:\nZabójstwo popełnione w Pruszkowie na naszym towarzyszu przez zbirów narodowych, wywołało w całej okolicy niesłychane oburzenie. To też pogrzeb tow. Perzyny był zarazem wielką manifestacją robotniczą, skierowaną przeciw N. Dcji. Niezliczone tłumy stanowiły kondukt (8-10 tysięcy!). Na przedzie za krzyżem i księdzem, niesiono sztandary czerwone i czarne z rewolucji napisami. Na 9 sztandarów było 4 pruszkowskie PPS (jeden żydowski), 1 z Józefowa i Krosen PPS oraz 3 tow. z SD. Za sztandarami postępowali towarzysze, niesący 14 wieńców, które odznaczały się wspaniałością i wstęgami o charakterystycznych napisach jak np. PPS towarzyszowi zamordowanemu przez zbirów narodowych itp. Z okolicy nadesłali wieńce: służba z Tworek, ogrodnicy, robotnicy z fabryki Majewskiego, z Pilnikowej, od mularzy, od pracowników formy Hosera i od tow. z SD. Orkiestra pruszkowska grała marsza żałobnego. Przez 2 ½ godziny postępował kondukt na cmentarz po ciężkiej i piaszczystej drodze. Trumnę nieśli przez cały czas towarzysze. Na cmentarzu czekały nowe tłumy. Rozpoczął się szereg mów, w których czerwoną nutą był protest i oburzenie na bojowców narodowych, stojących na równi z katami carskiemi. Dwóch mówców z SD zgodnie z naszemi trzema mówcami zaznaczali silny protest rewolucyjnego proletarjatu. W końcu rozległ się chór naszych pieśni rewolucyjnych i o godz. 9-ej skończyła się nasza żałobna uroczystość, nie zmącona przez żadną interwencję rządową. Cała ludność współczuła stracie naszej. Wszystkie sklepy (nawet monopolowy) były zamknięte, wszystkie fabryki i warsztaty stanęły od 3 ½.\n23. Ujście Raszynki\nNa granicy Malich łączą się wody płynącej z kierunku Pęcic Utraty oraz płynącej od strony Raszyna siedemnasto-kilometrowej Raszynki, która źródło ma we wsi Dawidy. Pierwsze wzmianki dotyczące Malich pochodzą jeszcze z pierwszej połowy XVI w., kiedy była to wieś należąca do majątku Reguły. W 1916 roku teren Malich, jako część Tworek, został włączony w obręb granic miasta Pruszkowa. Jednak rozwój osiedla, które dziś dobrze znamy, datuje się dopiero na lata 20. XX wieku, kiedy otwarcie Elektrycznej Kolei Dojazdowych ułatwiło komunikację z Warszawą.\nZ parkingu nieopodal mostka na Raszynce jedziemy do końca ul. Chmielną, a następnie skręciwszy w prawo w ul. Pęcicką dojeżdżamy do ul. Dolnej, którą jedziemy aż do Alej Jerozolimskich, mijając po drodze stację WKD Malichy. Po przejechaniu na drugą stronę Alei Jerozolimskich przecinamy parking supermarketu kierując się w lewo do przejścia pieszego przez Aleję Tysiąclecia.\nWycinek z „Planu Miasta Pruszkowa” z 1926 r.\nCzas na ciekawostkę. Jeszcze w latach 50., gdy Piastów był niewielkim, świeżo upieczonym miastem (prawa miejskie uzyskał w 1952 r.) w miejscu, gdzie dziś rozciąga się betonowy parking supermarketu, znajdowały się glinianki. Do roku 1930 był to zresztą teren należący do Pruszkowa. Granica miasta biegła mniej więcej linią na wschód od dzisiejszej ul. Popiełuszki aż do obecnej ul. Dworcowej, gdzie skręcała na zachód w kierunku piastowskiej stacji. Kolejowe osiedle czerwonaków przy dzisiejszej ul. Harcerskiej oraz zabytkowych domów robotniczych wzdłuż ul. Popiełuszki administracyjnie należały do miasta Pruszkowa. Dopiero w 1930 r., kiedy na nowo wytyczano granicę między miejscowościami, zostały oficjalnie włączone do osady Piastów.\nPo przekroczeniu Alei Tysiąclecia kierujemy się w stronę Alei Jerozolimskich i skręcamy w biegnącą równolegle do nich ul. Grunwaldzką.\n25. Folwark Sabinów\nWydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami – Starostwo Powiatowe w Pruszkowie\nMniej więcej w połowie dzisiejszej ul. Grunwaldzkiej znajdowały się zabudowania folwarku Sabinów. W latach 30. należał on do pp. Rayzacherów. Niestety nie udało nam się znaleźć żadnych informacji dotyczących właścicieli, ani dalszych losów folwarku. Być może chodzi o związaną również z Brwinowem rodzinę Stanisława Rayzachera, działacza niepodległościowego, który około 1920 r. wrócił z emigracji w USA, gdzie działał w Polskim Uniwersytetem Ludowym w Chicago, Polskim Komitecie Obrony, a następnie w powołanym w 1918 r. Stowarzyszeniu Mechaników Polskich w Ameryce. Po powrocie do Polski był związany z wytwórnią obrabiarek w Pruszkowie, m.in. jako wydawca pisma „Mechanik”.\nUlicą Grunwaldzką dojeżdżamy do ul. Bohaterów Warszawy. Skręcamy w lewo i ścieżką rowerową wzdłuż torów dojeżdżamy do okazałego budynku z czerwonej cegły.\n26. Półstacja Żbików\nNaszą trasę kończymy przy zabytkowym budynku kolejowym tuż przy skrzyżowaniu ul. Bohaterów Warszawy i Partyzantów. Powstał on prawdopodobnie na przełomie XIX i XX w., kiedy do użytku oddano żbikowskie Warsztaty Kolejowe. Przez niektórych mieszkańców zwany był półstacją Żbików, bowiem w pierwszym okresie funkcjonowania warsztatów zatrzymywały się przy nim składy pociągów, dowożąc warsztatowców do pracy. Jeszcze w latach 20 XX w. redaktorzy pruszkowskiej prasy zamieszczali apele o jego przywrócenie. Z ich artykułów można wnioskować, że istniał nawet pełniący rolę peronu nasyp, który znajdował się gdzieś między zabytkowym budynkiem, a przejazdem kolejowym mieszczącym się na przedłużeniu ul. 3 Maja. Jeszcze przed II wojną światową został on rozebrany, a stacja Żbików powoli odchodziła w zapomnienie.\nNastępny wpis Na wycieczkę 2: Wokół komina, czyli dwór, cukrownia i elektrociepłownia


SMSy z phoneBuddy Walk - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nSMSy z phoneBuddy Walk\n17.09.2003, godz. 11:03\ntelefon stacjonarny z SMS\nFincom Poland, autoryzowany przedstawiciel Microcomu na terenie Polski, wprowadził na rynek telefon phoneBuddy Walk SMS według standardu DECT (z GAP), wyposażony w funkcję przesyłania SMS.\nTelefon phoneBuddy Walk SMS jest kolejnym produktem Microcomu z serii phoneBuddy, dzięki którym jest możliwa obsługa Fixed SMS czyli przekaz komunikatów SMS do/z telefonów stacjonarnych. Rodzina ta obejmuje teraz przystawki do telefonów phoneBuddy Comfort i phoneBuddy Expert oraz phoneBuddy Classic i phoneBuddy Walk SMS.\nBezprzewodowy telefon phoneBuddy Walk SMS standardu DECT (zgodnego z GAP), stanowi funkcjonalne rozszerzenie wcześniejszej wersji telefonu bezprzewodowego DECT Microcom phoneBuddy Walk, z zaimplementowaną w nim funkcją przesyłania wiadomości SMS. Nowy telefon pozwala na identyfikację numeru rozmowy przychodzącej CLIP (co jest nieodzowne podczas realizacji funkcji SMS), jest wyposażony w funkcję telefonu głośno mówiącego, logowanie innych marek (według GAP), korzystanie z książki telefonicznej (40 kontaktów) oraz tekstowe lub głosowe wysyłanie wiadomości SMS do terminali telefonii stacjonarnej i komórkowej GSM.\nZainstalowane w nim funkcje dodatkowe umożliwiają uaktywnianie dwóch udogodnień domowych: audio room monitoring i baby call. Dzięki nim, telefon może służyć bądź jako „opiekun” dziecka (jedna ze słuchawek telefonu może odbierać odgłosy w odrębnym pomieszczeniu i przekazywać je bezprzewodowo do właściciela), bądź do bezpośredniego alarmowania (automatyczna realizacja połączenia na wskazany numer) – przez naciśnięcie któregokolwiek przycisku klawiatury.\nDzięki Fincom Poland, usługa przesyłania komunikatów SMS do sieci stacjonarnej jest dostępna w Polsce: od 17 kwietnia dla użytkowników sieci Idea (mogą oni wysyłać i odbierać SMS do/z sieci stacjonarnych), a od 03 lipca Fincom Materna – jako operator usług SMS w sieciach stacjonarnych – uruchomił usługę SMS do sieci stacjonarnych w Erze. Koszt wysłania jednej wiadomości wynosi 0,29 zł (bez VAT).\nJeśli odbiorcą wiadomości jest zwykły telefon analogowy, wówczas zostanie ona odczytana przez automat, natomiast posiadacze telefonów stacjonarnych z funkcją SMS otrzymują wiadomość w formie tekstowej. W sieci Era, SMS-y wysłane do sieci stałej i nie zawierające polskich znaków diakrytycznych (ą, ę, ł, ń, ó, ś, ż, ź) zostaną przeczytane z brakującymi ogonkami. Więcej: www.phoneBuddy.pl.


Choczewo\tDąbrówka\tGłowaczów\tJaktorów\tKołobrzeg\tKraków\tNasielsk\tNowy Dwór Mazowiecki\tOsiek\tPniewy\tSochaczew\tWieliszew\tZaręby Kościelne\tZatory\tZielonka\n28 - 36 z 2713\nOferujemy Państwu do wynajęcia lokal biurowy usytuowany w samym centrum Warszawy, w budynku przy skrzyżowaniu ulic Emilii Plater i Wilczej. Bliskość ulic takich jak Marszałkowska, Koszykowa sprawia, iż jest to doskonała...\nCena: 5 115 PLN\nDziałka budowlana - w aktualnym planie zagospodarowania przestrzennego budowlana. Możliwość wybudowania domu dwukondygnacyjnego mieszkalnego całorocznego. Obok nowy piękny dom. Prąd przy działce ,częściowo zalesiona z...\nSuper okazja! Wielki ruch samochodowy. Na hotel, centrum dystrybucyjne, hurtownię, magazyny, restaurację etc. Posiadłość ogrodzona położona na działce 13000m2 bezpośrednio z wjazdem z drogi krajowej. Nieruchomość składa się z...\nPolecam do wynajęcia trzypokojowe mieszkanie w Raszynie. Lokal znajduje się w niewielkim prywatnym domu, w którym znajdują się dwa mieszkania. W oferowanym mieszkaniu znajdziemy trzy pokoje, jeden z balkonem, oddzielną kuchnię...


TRAWA ANGIELSKA MURAWA 5KG odporna na deptanie szybka regeneracja trawnika nasiona do wysiewu KWIATEO.pl\n» TRAWA ANGIELSKA MURAWA 5KG odporna na deptanie szybka regeneracja trawnika nasiona do wysiewu\nCena netto: 73,06 zł\nTrawa ANGIELSKA MURAWA to odporna na wydeptywanie i trwała darń, o dużych zdolnościach do SZYBKIEJ REGENERACJI trawnik.\nMieszanka traw ANGIELSKA MURAWA to trawa o krótkim okresie kiełkowania nasion i szybkim odroście początkowym - zapewnia szybo zieleń trawnika.\nTrawa ANGIELSKA MURAWA polecana na trawniki intensywnie użytkowane, ze względu na szybką regenerację.\nOferowane opakowanie 5kg na 200m2 nasiona trawy ANGIELSKA MURAWA.\nANGIELSKA MURAWA: Superwytrzymała mieszanka traw odporna na deptanie szybko regeneruje trawnik\nZapewnia mocną i trwałą darń odporną na wyrywanie i wydeptywanie. Szybko regeneruje trawnik po wysiewie.\nPolecana na tereny płaskie, pochyłe i skarpy. Posiada niewielkie wymagania glebowe.\ntrawniki przydomowe i osiedlowe uniwersalne, osiedlowe place zabaw, zieleńce\nPudełka kartonowe z pełnymi oznaczeniami: 0,9kg


sd.kfz 234/2 puma Italeri 1:35 No 202+ dodatki firmy Aber - Forum Modelarskie\nsd.kfz 234/2 puma Italeri 1:35 No 202+ dodatki firmy Aber\nWysłany: Pon 10:27, 02 Gru 2013 Temat postu:\nWybacz pytanie, ale co się stało z osłonami wizjerów? Czyżby były aż tak fatalnie spasowane?\nNie po prostu płukanka (wash) mi wyciekła z tąd te czarne plamy. Model został już zagruntowany podkładem mr.Surfecer 1K.\nWysłany: Pon 13:51, 23 Gru 2013 Temat postu:\nPomalowałem koła aeografem na żółto.Jednak taśma (zwykła malarska) zdrapała trochę farby. Musiałem ją pomalować farbą olejną. Nabrały ciekawego koloru.\nWesołych świąt! :lol:\nWysłany: Pon 22:23, 23 Gru 2013 Temat postu:\nWnętrze jak dla mnie wygląda bardzo pozytywnie (skoda że go nie widać na koniec)\nWysłany: Pią 23:37, 27 Gru 2013 Temat postu:\nZ tymi kołami mam nadzieję jeszcze coś zrobisz, pomalowane są okropnie. 3-mam kciuki - bo model ładnie i czysto sklejony.\nWysłany: Sob 20:59, 28 Gru 2013 Temat postu:\nRozpocząłem malowanie. Spód pokryłem czarną Pactrą zmieszaną z Sidolixem. Nie jest to najlepszy pomysł nie polecam. Kolor bazowy to mieszanka kilku farb Pactra. Bardzo chętnie bym go w tym kolorze zostawił ale muszę go zmudulować :wink:\nPAWLE drogi koła już zapuściłem płukanką i dodaktowo pomalowałem farbą olejną plastyczną, koła wyglądają jak guma! Jednak narazie nie mam zdjęć.[link widoczny dla zalogowanych][link widoczny dla zalogowanych]\nWysłany: Czw 16:25, 02 Sty 2014 Temat postu:\nNaniosłem teraz kolor żółty. Model nabrał ciekawego koloru. Zrobiłem to podczas świąt. Dzisiaj naniosę kolor biały a w sobotę malowanie szczegółów.\nDzisiaj przyszła paczka a w niej kilka emali AK:\n-16 FRESH MUD\n-17 EARTH EFFECTS\n-23 DARK MUD\n-78 DAMP EARTH\nPactra: 52 i 53\na także pędzelki Italeri (00,000) i farby tej firmy ale do innego modelu. Jeszcze kupiłem tasiemkę Tamiya 6mm i mogę malować. Ufff....\nNa zdjęciu także działko Breda 20/65 z zestawu Italeri.\nAha jeszcze Sczęśliwego nowego Roku 2014\nOstatnio zmieniony przez kamilego96 dnia Czw 16:27, 02 Sty 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 14:45, 18 Sty 2014 Temat postu:\nProblemy z internetem i brak czasu sprawiły że nie mogłem przesłać zdjęć.\nZrobiłem modulacje kolorystyczną za pomocą żółtych zmieszanych farb i bieli:\nZrobiłem jeszcze malowanie szczegółów jasną farbą ale muszę zrobić fotki.\nWysłany: Wto 16:58, 21 Sty 2014 Temat postu:\nPomalowałem szczegóły a zieloną kredką naniosłem kontur kamuflażu.\nWysłany: Śro 13:58, 22 Sty 2014 Temat postu:\nWydaje mi się że hamulec wylotowy jest odrobine krzywo przyklejony, widać to na ostatnich fotografiach, mógłbyś to zweryfikować ?\nWysłany: Śro 16:36, 22 Sty 2014 Temat postu:\nJest przesadzony, źle dobrałeś kolory. Kup vallejo air dark sand nałóż na całość. Następnie rozjaśnij dolewając kapkę białej farby i wtedy zrób modulację (gradient).\nTeraz to dobrze nie wygląda no.\nWysłany: Śro 18:07, 22 Sty 2014 Temat postu:\nRzeczywiście! Kiedy odkładałem model to niechcący uderzyłem w ten słaby punkt i odpadł.Dokleiłem go. Teraz go oszlifuje i jeszcze raz przykleje.\nWzorowałem się na relacji z SuperModelu: Standpanzer E-75 Trumpeter Pana\nAdama N.P Wildera i powstańczego Hetzera Eduarda tego samego modelarza.\nOstatnio zmieniony przez kamilego96 dnia Śro 18:11, 22 Sty 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 18:38, 22 Sty 2014 Temat postu:\nKamilu nie wzoruj się na innych, rób po swojemu ale z wyczuciem bo tego tutaj brakuję. Nastepnym razem nie przesadź z taką dużą saturacją koloru i będzie super\nWysłany: Wto 10:50, 28 Sty 2014 Temat postu:\nZrobiłem kamuflaż z plasteliny Patafix. Kolor zielony to farba Italeri A4726 jest lepszy niż odpowiednik z Pactry a kolor taki sam.\nWysłany: Śro 0:27, 29 Sty 2014 Temat postu:\nTo kolor pactry a106?\nWysłany: Śro 5:57, 29 Sty 2014 Temat postu:\nW.g. mnie (co juz gdzieś pisałem, chyba przy moim modelu Pz III Ausf.L), to cała zabawa z modulacją przy kładzeniu kamo jest trochę bez sensu, bo i tak zielenią pokrywasz duże powierzchnię i modulo bazy znika. Żeby było ok to też trzeba rozjaśnić zieleń w miejscach gdzie rozjaśniłeś/ przyciemniłeś bazę. A to już trochę zabawy jest. Wiem z doświadczenia, że jak już chcesz to robić lepiej później uzyskać te efekty olejami (gdzie i tak po zakurzeniu całości różnicy prawie nie widać). To samo jest z tym obklejaniem. Myślę, że efekt końcowy nie będzie zadawalający (obym się mylił). Lepiej jednak malować " z ręki" (chyba że pistolet chlapie). Szkoda bo ileś w ten model jest pracy włożone, a jak malowanie nie wyjdzie to całapara idzie w gwizdek . Jeśli nawet pistolet lekko bryzga ( co najczęściej jest efektem źle dobranej gęstości farby, albo brudnej igły/dyszy) to lekkie kropki jest stosunkowo łatwo zamalować kilkukrotnym ich pokryciem rzadką farbką (w tym wypadku gelb). Skoro już malujesz kadłub i wieżę osobno to zwróć uwagę na "przejścia" zielonego kamo na wieżę z kadłuba, żeby w pozyzcji wyjściowej (lufa do przodu) ta zieleń się jakoś harmonijnie łączyła (kamo wieży z kadłubem) i nie znikała gdzieś pod wieżą. Bo w końcu kamo było malowane jak pojazd był już gotowy. To maskowanie (obojętne czy taśmą czy maskolem czy tą plasteliną) to wiem z autopsji, że jak jest dużo drobnych elem. na pancerzu, to i tak najczęściej przy ściąganiu maskowania powoduje niestety również odpadanie różnej drobnicy (szczególnie zamknięć zawiasków). Proponuję na przyszłość próbowanie malowania " z ręki". Pewnie 2-3 pojazdy wyjdą średnio, ale potem będzie już tylko lepiej. Tak czy inaczej powodzenia.\nWysłany: Śro 17:39, 29 Sty 2014 Temat postu:\nTak farby Italeri są gęstsze i łatwiej się je rozciecza niż Pactra dlatego teraz Italeri będę tylko kupował :lol:\nWysłany: Śro 19:57, 29 Sty 2014 Temat postu:\nMi malowanie się podoba. .\nWysłany: Nie 22:52, 09 Lut 2014 Temat postu:\nWitam po długiej przerwie Pomalowałem już cały model jednak plastelina ma 1 wadę: ciężko ją odpowiednio ustawić więc byłem zmuszony sięgnąć po pędzelek i dokończyć kamuflaż(zdjęcia później). Potem już tylko malowanie szczegółów takich jak łopaty itp. Lakier zakończy prace związane z kolorowaniem modelu i rozpocznie etap jego brudzenia.


eduteka Pokarm i schronienie dla zwierząt\nObecność człowieka wywiera wszędzie szkodliwy wpływ na życie dzikich zwierząt. Niekorzystne efekty ingerencji ludzkiej w przyrodzie możemy jednak zmniejszyć, planując z rozmysłem nasze codzienne czynności i pomagając naturze.\nPrzez miliony lat przyroda rządziła się własnymi prawami. W ciągu ostatnich dwóch stuleci człowiek zakłócił naturalny porządek i równowagę, gwarantujące istnienie życia na Ziemi. Zwiększony popyt na zasoby naturalne wywołany rosnącą liczebnością populacji powoduje posuwającą się wciąż degradację środowiska. Proces ten wydaje się być nieuchronny i niemożliwy do zatrzymania.\nAby włączyć się w ochronę przyrody należy zacząć od własnego otoczenia. W krajach takich jak Polska, które od dawna są stosunkowo gęsto zaludnione. wiele gatunków zwierząt przyzwyczaiło się do życia obok ludzi.\nNa wiosnę, kiedy zwierzęta rozmnażają się, w przerośniętym żywopłocie może być ukrytych kilka ptasich gniazd z pisklętami lub jajami i gdy w czasie przycinania krzewów dorosłe osobniki zostaną nagle spłoszone, mogą one porzucić swe miejsca lęgowe na zawsze. Jeżeli jest to możliwe, odkładajmy prace pielęgnacyjne przy żywopłotach do lata, kiedy to większość gatunków ptaków jest już po okresie lęgowym.\nStosy kamieni, pni lub liści mogą być schronieniem dla wielu zwierząt, spośród których liczne gatunki są naszymi naturalnymi sprzymierzeńcami w walce ze szkodnikami ogrodowymi. W Polsce częstymi mieszkańcami takich miejsc są ropuchy, żaby, jaszczurki, ryjówki, jeże i liczna fauna bezkręgowców. Ich pokarm stanowią ślimaki, owady i inne szkodniki ogrodowe. Zachęćmy te zwierzęta do pozostania na naszych działkach i nie wypłaszajmy ich spod stosów kamieni, chrustu lub pni.\nŻaby, ropuchy i jaszczurki chętnie zagrzebują się w kompostownikach, gdyż w wyniku procesów gnilnych powstaje tam ciepło, którego te zwierzęta potrzebują, aby sprawnie funkcjonować.\nWielu ludzi karmi dzikie ptaki w zimie, jednak nieliczni zdają sobie sprawę z tego, jaki może mieć to skutek. W okresie ciężkiej zimy wiele ptaków ginie - nie z zimna, lecz z braku pokarmu. Jest to szczególnie trudny okres dla ptaków owadożernych. Dobrze funkcjonujący karmnik - czasem po prostu wywieszony za okno kawałek słoniny - może być ratunkiem dla wielu sikor bogatek, sikor modrych, dzięciołów i kowalików. Należy tylko zadbać, aby był on umieszczony w miejscu zapewniającym ptakom osłonę przed drapieżnikami, był niedostępny dla kotów i aby pokarm był zawsze turze świeży, nie posolony i regularnie wykładany. Dokarmianie ptaków w zimie może mieć też negatywne skutki. Może ono zmienić zwyczaje niektórych gatunków i spowodować, że ptaki, które powinny na jesieni udać się na południe, pozostają na zimę. Zdarza się, że kaczki i łabędzie przymarzają w nocy do lodu i nie mogąc wyswobodzić się, giną z głodu. Często też spleśniały chleb, którym karmi się ptaki jest przyczyną rozmaitych zatruć ptaków, skaża wodę oraz staje się pożywieniem dla szczurów. Nieregularne wykładanie pokarmu w karmniku jest jeszcze gorsze niż jego brak. Sikory, przyzwyczajone do miejsca karmienia będą czekały i na zimnie traciły energię. W zimie jest mało pokarmu, a dzień jest krótki, toteż ptaki czekające nadaremnie przy karmniku mogą później nie zdobyć odpowiedniej ilości pożywienia, aby przetrwać noc. Są to zwierzęta o wysokim tempie przemiany materii i może się zdarzyć, że w wyniku tego w nocy padną. Pamiętajmy więc o tym, aby w zimie dokarmiając ptaki robić to w sposób umiarkowany i tak, aby mimowolnie nie przyczynić się do ich zguby.\nW okresach niesprzyjającej pogody można wystawiać jeżom w miseczce pokarm dla kotów i w ten sposób pomóc im przetrwać trudny czas. Jeże zasypiają na zimę i na okres snu wyszukują bezpieczne miejsca, takie jak stosy liści, chrustu lub krzewy. W gęstych krzewach żyją też ryjówki i żołędnice, toteż dobrze jest przed zimą nie wygrabiać liści spod żywopłotu.\nMałym ptakom można pomóc w odbyciu lęgów wystawiając budki lęgowe. W ogrodach nie ma wiele starych drzew z dziuplami, toteż zbita z kilku desek skrzynka z małym otworem wejściowym jest dla sikor jak naturalna dziupla, w której mogą założyć gniazdo. Należy tylko pamiętać, aby średnica otworu wejściowego miała najwyżej 30 mm, gdyż w budce o większym otworze mogą zagnieździć się wróble. Budki lęgowe należy wywiesić pod koniec zimy z dala od domu, dosyć wysoko, i w miejscu niedostępnym dla kotów.\nMożna również pomóc owadom. Biedronki i ich larwy są bardzo żarłoczne, a ich pokarmem są mszyce - a zatem warto mieć takich sprzymierzeńców w ogrodzie. Aby pomóc im przetrwać zimę można wyłożyć wiązki słomy. Dorosłe biedronki szukają zimą schronienia w rozmaitych wąskich szczelinach, a wnętrze źdźbeł słomy będzie dla nich idealnym miejscem.\nPodstawą aktywnej ochrony przyrody jest dbałość o miejscową faunę i florę. Gdyby każdy o tym pamiętał i żył w zgodzie z tą zasadą, znikłoby wiele obecnych problemów dotyczących ochrony zwierząt i roślin. Niestety, większość ludzi sądzi, iż zasoby natury są nieograniczone i nie zauważa związku człowieka z przyrodą. Należy ich powstrzymać przed niszczeniem naturalnego środowiska. Jest wiele sposobów ochrony przyrody. Zacznijmy od naszej najbliższej okolicy i pamiętajmy, że działamy we własnym interesie. Swoim zachowaniem możemy dać przykład innym. Starajmy się żyć w zgodzie ze środowiskiem bo sami jesteśmy częścią przyrody, ale nie popadajmy przy tym w przesadę. Możemy wstąpić do lokalnych organizacji zajmujących się ochroną przyrody, wspierać je finansowo i aktywnie w nich działać. W ten sposób możemy mieć większy wpływ na sprawy związane z ochroną środowiska w najbliższej okolicy. Bądźmy bardziej aktywni i zwracajmy baczną uwagę na to, co dzieje się w sąsiedztwie. Jeżeli ktoś zakopuje w ziemi lub topi w wodzie odpady chemiczne, nie wahajmy się powiadomić o tym policję i miejscowe władze. Widząc w jeziorach lub rzekach martwe ryby skontaktujmy się z miejscowym związkiem wędkarskim, inspektorem ochrony środowiska i z policją. Szybka interwencja może uchronić kogoś przed zatruciem skażoną wodą, a także przyczynić się do uratowania życia w całym zbiorniku lub rzece. Nie bądźmy obojętni na wszelkie przypadki zanieczyszczania środowiska, bezmyślnego zabijania dzikich zwierząt i niszczenia roślin. Nie pozostańmy obojętni na los przyrody. Ona nas potrzebuje, a każdy z nas może wiele zrobić, aby jej zasoby służyły kolejnym pokoleniom ludzi.


HD 4850 X2 ekskluzywnie od SAPPHIRE - Agencja SAROTA PR - Public Relations nowych technologii\nHD 4850 X2 ekskluzywnie od SAPPHIRE\nDwa GPU HD 4850 i 2 GB pamięci\nKraków, Polska, 4 listopada 2008 – SAPPHIRE przedstawił nową kartę graficzną – HD 4850 X2. Jest to pierwsze i na razie jedyne rozwiązanie łączące dwa GPU HD 4850.\nSAPPHIRE HD 4850 X2 posiada 2 GB pamięci GDDR3 taktowanej 993 MHz (1986 efektywnie). Każdy z GPU jest taktowany prędkością 625 MHz i posiada 800 procesorów strumieniowych. Aplikacje 3D wykorzystują oba zainstalowane GPU połączone w trybie CrossFire w celu osiągnięcia jak największej wydajności. Dzięki temu SAPPHIRE HD 4850 X2 prezentuje efektywną moc porównywalną (a w wielu sytuacjach nawet większą) z dwiema kartami graficznymi HD 4850 współpracującymi ze sobą w trybie CrossFire.


PPSSPP, czyli Tekken 6 online na PC | Honmaru Forum\nHonmaru Forum » Ogólne » FAQ & Tutorials » PPSSPP, czyli Tekken 6 online na PC\nWysłany: 18-05-2014, 18:16 PPSSPP, czyli Tekken 6 online na PC\nPomęczyliśmy się przez kilka dni na ircu z testowaniem tego (z SubZero i Zachariaszem) i nawet działa. Wrzucam więc krótki tutorial co i jak ustawić:\n1. Ściągamy emulator.\n2. Ściągamy i instalujemy (jeśli nie mamy) VC 2013.\n3. Ściągamy iso T6 (na przykład z emuparadise).\n4. Zakładamy konto na evolve\n5. Instalujemy klienta evolve.\n6. Odpalamy emu, ustawiamy sterowanie, wychodzimy z emu.\n7. Jedna z osób odpala ad-hoc serwer.\n8. Ściągamy konfigurację (jeden z graczy niech ściągnie tą, a drugi tą).\n9. Jedna z osób tworzy grupę w evolve (przy pierwszym uruchomieniu zostanie zainstalowana wirtualna karta sieciowa)\ni zaprasza drugiego gracza (można podać link lub wpisać nick tej osoby)\n10. Obaj gracze muszą edytować plik z konfiguracją - znajdujemy linię "proAdhocServer = ip_serwera" i zamiast "ip_serwera" podajemy ip z evolve osoby która postawiła ad-hoc serwer (ip można skopiować w oknie grupy w evolve).\n11. Zedytowany plik z konfiguracją trzeba wrzucić do folderu "..\_memstick\_PSP\_SYSTEM" w folderze emu (nadpisujemy ten który już tam był).\n12. Odpalamy T6 (wskazujemy plik iso).\n13. W grze wchodzimy do Network -> Battle lobby, jeśli wszystko jest ok powinniśmy widzieć drugiego gracza. Na pojedynek wyzywamy przyciskiem x (czy co tam mamy ustawione za niego na padzie/klawiaturze).\nOstatnio zmieniony przez Dumian 31-10-2016, 22:14, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 17-10-2014, 00:41\nWysłany: 18-10-2014, 18:41\nRen sprawdzałem jeszcze z kolesiem co miał ping ~80. Chodziło znacznie szybciej ale i tak do komfortowej gry musi być 50 lub niżej.\nWysłany: 29-10-2014, 02:38\nBawię się emulacją Tekken 6 od kilku tygodni na PPSSPP, ale nie próbowałem online. Byle proces w systemie jak update antivira, czasem spowalnia mi grę do tempa 36-42 fps, kiedy 56-60 fps zwykle osiąga. Dark Ressurection natomiast chodzi bosko\nHonmaru Forum » FAQ & Tutorials » PPSSPP, czyli Tekken 6 online na PC


Zakrrręcona: kwietnia 2013\nAutor: Anna W o 19:08 23 komentarze:\nWreszcie znalazłam czas żeby otworzyć laptopa! Ten tydzień miałam tak zajęty, że z radością obudziłam się w wolną sobotę :) Natłok zajęć nie pozwolił mi ćwiczyć, więc jestem do tyłu z moim planem o kolejne kilka dni... :( Zła jestem na siebie bardzo, ale niestety okazało się, że w minionych dniach doba była zdecydowanie za krótka dla mnie... Dzisiaj mam cały dzień dla siebie! Postanowiłam więc wyciągnąć sokowirówkę i zrobić coś zdrowego i pełnego witamin do picia. Z racji, zawartości lodówki wypadło na sok marchewkowy :)\nAutor: Anna W o 15:11 18 komentarzy:\nEtykiety: beta-karoten, marchew, sok, witaminy, zdrowie\nAutor: Anna W o 14:14 10 komentarzy:\nAutor: Anna W o 13:19 4 komentarze:\nDzień dobry w ten jakże piękny, ciepły i słoneczny dzień! Na dworze jest wręcz cudownie! Dzisiaj chciałabym Wam opowiedzieć o olejku do kąpieli od Bielendy.\nAutor: Anna W o 14:05 13 komentarzy:\nEtykiety: biedronka, bielenda, kąpiel, olejek do kąpieli, róża, ylang-ylang\nDzień dobry Wszystkim ! Jak ja się cieszę, że jest już wtorek! Wczorajszy dzień miałam wyjątkowo beznadziejny - nawet jak na poniedziałek... Ale była wczoraj jedna bardzo miła rzecz - mianowicie dostałam paczkę z wygraną w konkursie! Naprawdę bardzo rzadko udaję mi się coś wygrać, więc bardzo się ucieszyłam :)\nPaczkę dostałam od portalu esentia.pl. Pod koniec każdego miesiąca jest wybieranych kilkanaście najlepszych recenzji, zamieszczonych na tym portalu. Nie ważne jest jakiego produktu one dotyczą oraz czy jest to pozytywna czy negatywna recenzja. Liczy się jej przydatność dla innych. Moja wygrana recenzja dotyczyła balsamu do ust Figs & Rouge Organiczny balsam Dzika Wiśnia. A oto i sama recenzja:\nAutor: Anna W o 11:36 4 komentarze:\nEtykiety: ćwiczenia, esentia.pl, podsumowanie, tabelka, wygrana\nAutor: Anna W o 14:04 21 komentarzy:\nAutor: Anna W o 16:14 17 komentarzy:\nAutor: Anna W o 18:30 10 komentarzy:\nAutor: Anna W o 19:42 12 komentarzy:\nDzisiaj chciałabym Wam pokazać jakie cudeńka dostałam na SBL :)\nAutor: Anna W o 20:16 3 komentarze:\nCześć dziewczyny! Wczorajszy dzień udał się niesamowicie! Na drugie Spotkanie Blogerek Lubuskich stawiło się ponad 20 dziewczyn. Organizatorki postarały się o super lokal i niesamowitą atmosferę. Poznałam kolejne świetne dziewczyny, z którymi miałam mnóstwo wspólnych tematów do rozmów. Oczywiście rozmawiałyśmy o pielęgnacji włosów i aktywności fizycznej. Ale także dowiedziałam się dużo ciekawych i interesujących rzeczy od blogerek modowych i makijażowych. Powiem szczerze - już się nie mogę doczekać kolejnego naszego spotkania! Zapraszam do obejrzenia zdjęć, które mam dzięki uprzejmości z love-makeup-fashion.pl oraz Sylwii :)\nAutor: Anna W o 12:23 20 komentarzy:\nAutor: Anna W o 18:45 19 komentarzy:\nAutor: Anna W o 12:21 12 komentarzy:\nWitam wszystkich :) Dzisiaj chciałabym Wam pokazać mój nowy zakup. A mianowicie drożdże piwowarskie w tabletkach Lewitan. Kupiłam je z tego względu, że nigdzie w okolicy nie mogłam znaleźć drożdży, które rozpuszczają się w wodzie. Wyobrażacie sobie?! Podczas kuracji trzy miesięcznej kupowałam kostki drożdży w Biedronce - tylko te drożdże idealnie rozpuszczały się w gorącej wodzie. Niestety - chyba zmienili dostawcę tego produktu, bo drożdże zmieniły opakowanie i przestały się rozpuszczać.\nAutor: Anna W o 15:24 7 komentarzy:\nEtykiety: drożdże, Lewitan, pielęgnacja, włosy


hrbs.pl jest warta $ 8.95 - Wycena-stron.pl to darmowe narzędzie analizy i wyceny stron internetowych.\nhrbs.pl jest warta $ 8.95\nhrbs.pl została zarejestrowana 8 lat 8 miesiecy . Jest to domena posiadająca rozszerzenie .pl. Strona posiada ranking w Google 1/10. Szacunkowa wartość strony wynosi $ 8.95 i ma możliwość dziennych przychodów w wysokości $ 0.15. Ponieważ nie stwierdzono występowania zagrożeń, dlatego aktualnie hrbs.pl jest bezpieczna.\nUtworz Widgets dla hrbs.pl\nTytuł strony internetowej hrbs.pl\nHR Business Solutions - Strona główna\nOpis meta dla hrbs.pl\nFirma HR Business Solutions realizuje projekty doradcze z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi, których celem jest zwiększanie efektywności zarówno jednostek, zespołów, jak i firm.\nMeta tagi dla hrbs.pl\nbadania opinii pracowników, badania satysfakcji pracowników, analiza zespołów, feedbacki, narzędzia psychometryczne, efektywność, exit interviews, rozmowy feedbackowe, zaangażowanie pracowników, rozwój, outplacement, rekrutacja, konsulting, hr\nDate: Wed, 16 Mar 2016 11:57:44 GMT\n2009-10-01 8 lat 8 miesiecy 1 tygodni temu\n2015-10-02 2 lat 8 miesiecy 1 tygodni temu\nhrbs.pl A 14394 IP: 91.203.135.229\nhrbs.pl NS 86394 Target: ns1.netmark.pl\nhrbs.pl NS 86394 Target: ns2.netmark.pl\nhrbs.pl SOA 86400 MNAME: ns1.netmark.pl\nhrbs.pl MX 14400 Target: hrbs.pl\nDOMAIN NAME: hrbs.pl\nlast modified: 2015.10.02 18:24:14\ndate: 2016.10.01 11:25:29


Firana Metis z Gładkiej Etaminy 140x300cm - Ciemnoniebieski - Taśma\n» Firana Metis z Gładkiej Etaminy 140x300cm - Ciemnoniebieski - Taśma\nKod produktu: 314852\nPełna barw kolekcja firan gotowych ESME zachwyca subtelnością materii. Kolekcję zaprojektowano z lekkiej etaminy syntetycznej - materiału lekkiego i przejrzystego, przypominającego luźno tkane płótno. Jej wygląd sprawia, że doskonale prezentuje się we wnętrzach urządzonych w stylu rustykalnym, eko czy skandynawskim. Ze względu na szeroką paletę barw łatwo dopasujesz ją do kolorystyki Twojego wnętrza. Idealna tkanina na lato - delikatna, przewiewna i lekka jak pajęcza sieć. Nie czekaj - już dziś poczuj letni klimat w Twoim salonie!\nZasłona Welwetowa 140x270cm - Granatowy - Taśma\nFirana Ester 140x250cm - Niebieski - Przelotki\nFutrzana Poszewka Alfeo 45x45cm - Srebrny/Kremowy\nFirana Z Almina 140X270Cm - Biały Tasma\n53,99 zł 41,57 zł\nFutrzana Poszewka Dekoracyjna Ciro 45x45cm - Różowy\nGładka Firana Nadine 300x145cm - Biały - Taśma\nFutrzana Poszewka z Haftem Ermes 45x45cm - Popielaty\nOryginalna Firana Bonita 140X270Cm – Srebrny Taśma\n120,99 zł 93,16 zł\nGirlanda Świetlna Cotton Balls 235/10Szt - Czarny - 230V\nGirlanda Świetlna Cotton Balls 235/10Szt - Stalowy - 230V


Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów\nDom > Products > Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów(Wszystkich 24 Produkty dla Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów)\nZewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów - producent, fabryka, dostawca z Chin\nJesteśmy wyspecjalizowanymi Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów producentami i dostawcami / fabryką z Chin. Sprzedaż hurtowa Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów o wysokiej jakości w niskiej cenie / taniej, jednej z Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów wiodących marek z Chin, Shenzhen N-net Technology Co.,Ltd.\ngigabitowy zewnętrzny konwerter mediów SFP\netykieta: 1000M Extenal Media Converter , SFP Port Gigabit Media Converter , Zewnętrzny gigabitowy konwerter mediów\nPrzegląd NT-2100SFP to konwerter światłowodowy portów 2SFP. Podwójne gniazda SFP sprawiają, że sygnały Ethernet łączą się łatwo i wydajnie, dodając jednomodowe lub wielomodowe moduły multimedialne lub kombinację obu typów. NT-2100SFP zapewnia wysoką...\ngigabitowy zewnętrzny konwerter mediów SFP Skontaktuj się Now\nWholesale Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów from China, Need to find cheap Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów as low price but leading manufacturers. Just find high-quality brands on Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów produce factory, You can also feedback about what you want, start saving and explore our Zewnętrzny Gigabitowy Konwerter Mediów, We'll reply you in fastest.


Kalendarz adwentowy - przegląd najciekawszych propozycji dla dzieci - zabawki⭐⭐⭐⭐⭐ blog!\nKalendarz adwentowy to doskonałe narzędzie umilające czas oczekiwania na Boże Narodzenie. Otwieranie okienek każdego dnia stanie się idealną rozrywką i rytuałem szczególnie dla młodszych dzieci. Kalendarz adwentowy wprowadza również świąteczną atmosferę i podbudowuje dziecięcą ekscytację. Element zaskoczenia, jaki niesie za sobą codzienne otwieranie okienka, sprawia że kalendarze adwentowe dla dzieci cieszą się ogromną popularnością.\nKalendarze z serii Lego\nSpośród kalendarzy adwentowych z pewnością wyróżnia się seria kalendarzy od Lego. W skład serii wchodzą między innymi kalendarz adwentowy Lego City, Lego Friends, Lego Harry Potter i Lego Star Wars. Każdy z nich zawiera szereg modeli, figurek i akcesoriów wraz z prostymi instrukcjami obsługi, które jeszcze bardziej urozmaicą zwyczajną zabawę klockami Lego. Zabawki idealnie spełniają się jako ozdoba pokoju, czy też jako element kolekcjonerski. Serie Lego to zawsze trafiony pomysł na prezent dla każdego malucha, a także trochę starszych dzieci. Pudełka pełne kreatywnej zabawy ciekawymi postaciami na pewno przypadną do gustu każdemu dziecku, niezależnie od płci i wieku.\nKalendarz adwentowy LOL Surprise!\nKalendarz LOL Surprise!\nKolejną świetną pozycją z pewnością jest kalendarz L.O.L. Surprise. Te małe lalki od dłuższego czasu podbijają serca większości dziewczynek. Kalendarz zawiera lalkę i aż 24 elementy garderoby, w tym wspaniałe sukienki, akcesoria i buty. Pozwoli to stworzyć unikatowe kombinacje mody – inną na każdy dzień. Kalendarz od L.O.L. Surprise! to idealny pomysł na prezent dla każdej dziewczynki powyżej 3 roku życia.\nZestaw świąteczny Baby Born akcesoria\nDla każdej dziewczynki lubiącej zabawę w dom, Zapf Creation przygotowało duży zestaw świąteczny dla lalki Baby Born. Ta kultowa już lalka od dekad na dobre zagościła w sercach każdej kobietki. Zestaw działa na zasadzie kalendarza adwentowego – w każdym okienku znajdują się części garderoby idealnie pasujące na lalki bobasa. Znaleźć w zestawie można między innymi body, czapkę, sweterek, spodnie sportowe, spódniczkę, czy też biżuterię i wiele innych. Z pewnością spełni marzenia niejednej dziewczynki.\nKalendarz adwentowy Schleich Horse Club\nSeria Horse Club to jedna z ulubionych serii miłośników zwierzątek Schleich. Osłodzi fanom koni oczekiwanie na święta Bożego Narodzenia. W zestawie pani weterynarz bada stetoskopem klacz trakeńską oraz źrebię trakeńskie przed wielkim uroczystym bożonarodzeniowym pokazem konnym i przynosi wspaniałą nowinę: konie są zdrowe i mogą wziąć udział w konkursie! To powód do radości również dla małej rodziny kotów, królika i wiewiórki. Wszystkie figurki Schleich® tworzone są z dbałością o wierne oddanie szczegółów i są synonimem wartościowej zabawy edukacyjnej.\nStrażak Sam 24 niespodzianki\nKalendarz adwentowy niemieckiej firmy Simba, zainspirowany bajką Strażak Sam jest obowiązkową pozycją dla każdego małego fana animowanego serialu. Pośród 24 okienek znaleźć można figurki przedstawiające postaci z bajek oraz akcesoria. Co więcej, wśród figurek nie mogło zabraknąć tytułowego bohatera. Zestaw z pewnością urozmaici zabawę, a także pozwoli stworzyć nieskończoną ilość scenek, a także wywoła uśmiech każdego dnia grudnia na twarzach wszystkich dzieci.\nbaby born akcesoriababy born black fridaybaby born kalendarzbaby born lalkakalendarz adwentowykalendarz adwentowy baby annabellkalendarz adwentowy baby bornkalendarz adwentowy gwiezdne wojnykalendarz adwentowy harry potterkalendarz adwentowy legokalendarz adwentowy lego citykalendarz adwentowy LEGO FRIENDSkalendarz adwentowy lolkalendarz adwentowy star warskalendarze adwentowe legolalka baby bornLEGO Citylego figurkiLEGO Friendslego harry potterLEGO Star WarsLEGO® zabawkitotuLOLLOL black fridayLOL Surpriselol surprise omglol zabawkitotuschleich figurkischleich konieStrażak Samzabawki strażak sam


GATEAU Kołaczyki bezowe Rybnik - Katalog stron Controlwebs\nKatalog stron » Strona główna » Firmy wg branż » Sklepy i Hurtownie » GATEAU Kołaczyki bezowe Rybnik\nOpis: Firma Gateau - Paryska Chwila Przyjemności zaprasza Państwa do zapoznania się ze swoją atrakcyjną ofertą. Specjalizujemy się w wyrobie wyjątkowych wyrobów cukierniczych takich jak pyszne torty, bezy, tarty owocowe, kołaczyki bezowe czy też delikatne bułeczki oraz chlebki bezowe, które codziennie przyrządzamy ze świeżych składników. Gwarantujemy lekkość oraz wyjątkowość naszych wyrobów powstających zgodnie z tradycyjną francuską recepturą. Zapraszamy do odwiedzenia naszych lokali, które znajdują się w Gliwicach i Rybniku jak również odwiedzenia naszej witryny internetowej, gdzie znaleźć można szczegóły oferty i dane kontaktowe.\nTagi: Torty bezowe Rybnik, Torty bezowe Gliwice, Torty bezowe Katowice, Bezy francuskie Rybnik, Bezy francuskie Gliwice, Bezy francuskie Katowice, Kołaczyki bezowe Rybnik, Kołaczyki bezowe Gliwice, Kołaczyki bezowe Katowice, Serniki bezowe Rybnik, Serniki bezowe Gliwice, Serniki bezowe Katowice\nPodlinkuj stronę: gateau.pl\nOpinie o stronie gateau.pl (0)\nMieszczące się w Gdyni przedsiębiorstwo Gama już od kilkunastu lat zajmuje się dystrybucją wysokiej klasy okuć budowlanych. Jego specjalnością (...)\nZ przyjemnością przedstawiamy Państwu firmę Met-Lak, która od 1989 roku zajmuje się produkcją mebli metalowych i stalowych. W naszym zakładzie (...)\nLUZO LUDOMIR TOBOŁA akcesoria do dekoracji ciast\nPoszukują Państwo oryginalnych akcesoriów do zdobienia ciast bądź tortów? Z pewnością znajdą je Państwo w sklepie internetowym SweetCake. Specjalizujemy (...)\nPrezentujemy Państwu firmę Turbosprężarki Aurelia Białas z siedzibą w Borowej (woj. dolnośląskie), która działa na rynku motoryzacyjnym od 1999 (...)


wydajność – Muzungu\n14 czerwca, 2012 2 komentarze\nApache – lekki, szybki, przyjemny…\nNo chyba, że w wydaniu wraz z dystrybucją Ubuntu Linux. No ręce można załamać. Apache to serwer WWW; najpopularniejszy na świecie właśnie przez swoją szybkość i małe wymagania odnośnie zasobów. Bywa i tak, że na jednym serwerze Apache hostowane są dziesiątki tysięcy stron i wszystko działa bez zarzutu.\nJa tymczasem mam w systemie Apache’a zainstalowanego dla jednej strony i to testowej odpalanej raz na jakiś czas, gdy na niej pracuję.\nI robię to tak: uruchamiam apache (sudo /etc/init.d/apache2 start), uruchamiam bazę MySQL (sudo /etc/init.d/mysql start) i wchodzę przeglądarką na localhosta, gdzie wyświetla mi się podstawowa instalacja WordPressa.\nI ile taki apache po mniej więcej pół minucie pracy może zająć RAM-u? Sami popatrzcie, bo nie uwierzycie.\nwszystkie procesy apache podświetliłem na żółto\nPięknie, prawda? Podliczając łącznie wszystkie procesy po pół minucie pracy (nie, że np pracował 4 dni i nazbierał śmieci) zajmują 154,3 MB.\nDodam, że zwykłe odświeżenie strony (bez skryptów php w sobie) sprawia, że apache pracuje 7-8 sekund zajmując całą moc obliczeniową procesora.\nZwyczajnie zaczyna mi być wstyd, że używam Ubuntu.\n11 sierpnia, 2009 5 komentarzy