Jeep Renegade i Cherokee – Renegat i Indianin po zmianach • AutoCentrum.pl\nMarka Jeep ma tej jesieni sporo powodów do radości. Oprócz zupełnie nowego Wranglera, do oferty dołączają zmodernizowane modele Cherokee i Renegade. Ten ostatni i bez modernizacji potrafi notować wzrosty sprzedaży, a co jeszcze oferuje w nowej odsłonie?\nMarka Jeep stale się rozwija i wcale nie poprzestaje na rozwoju modeli z obecnej palety. Nie ma co ukrywać, że w Europie najlepiej sprzedającym się samochodem amerykańskiego producenta jest powstający na Starym Kontynencie Renegade. Choć od początku krytykowany był za kontrowersyjny wygląd, to najwyraźniej ta specyfika przypadła do gustu klientom, którzy wybierają go w wielu krajach o wiele chętniej niż bliźniaczego i miłego dla oka Fiata 500X.\nZ nowym wnętrzem\nNa rok modelowy 2019 Renegade wkracza z drobnymi zmianami zewnętrznymi, które najłatwiej zauważyć, przyglądając się reflektorom. Okrągłe lampy przedzielono poziomym paskiem, w którym można dopatrywać się kolejnego odwołania do legendy, czyli Willysa Jeepa MB. Niektóre egzemplarze były wyposażane w przyciemnione reflektory (tzw. blackout headlights) z poziomym paskiem osłoniętym od góry specjalnym daszkiem. W przeciwieństwie do oryginału, tu wspólnie z LED-ową obwódką pełniące rolę świateł do jazdy dziennej „paski” mają być widoczne z daleka. Z przodu nie zabrakło siedmioszczelinowego grilla, z boku trapezowych nadkoli, a z tyłu lamp o kształcie odwołującym się do kanistra z benzyną. Całe nadwozie wciąż jest pełne ciekawostek do odnajdywania.\nWewnątrz nie ma rewolucji, największą zmianą jest zastosowanie nowej konsoli centralnej z wbudowanym uchwytem na smartfon, nowymi uchwytami na kubki i dodatkowymi schowkami. Jest też w końcu dodatkowy port USB dla pasażerów tylnej kanapy. W zależności od poziomu wyposażenia dostępne są aż trzy systemy multimedialne Uconnect do wyboru z ekranami o przekątnej 5, 7, lub 8.4 cala. Najwyższa wersja oferuje możliwość dostosowania interfejsu użytkownika i dostęp do fabrycznej nawigacji, zawierającej funkcje sterowania głosowego. Obydwa wyższe modele systemu Uconnect są kompatybilne z Apple CarPlay i Android Auto.\nNie ma faceliftingu współczesnego samochodu bez nowości z zakresu bezpieczeństwa. Od teraz system ostrzegania o opuszczeniu pasa ruchu, pomagający korygować tor jazdy oraz ogranicznik prędkości z systemem rozpoznawania znaków drogowych są seryjne w każdej wersji. Ponadto kierowca może liczyć m.in. na system ostrzegania przed najechaniem na poprzedzający pojazd, adaptacyjny tempomat czy na asystę podczas cofania i manewrów parkowania, tak równoległego, jak i prostopadłego.\nAż 92% klientów wybiera najmniejszego Jeepa z silnikami benzynowymi. A pod tym względem firma postawiła na dwie absolutne nowości. Ma to o tyle duże znaczenie, że obydwa silniki benzynowe debiutują właśnie w modelu Renegade, ale z czasem staną się źródłem napędu wszystkich niedużych modeli koncernu FCA.\nPierwszą nowością jest trzycylindrowa jednostka o pojemności jednego litra. Tym samym FCA rezygnuje z dalszego rozwoju mocnych odmian dwucylindrowego TwinAira i skupia swoją uwagę na tym silniku. Wykonaną całkowicie ze stopu aluminium jednostkę wyposażono w turbosprężarkę o niskiej bezwładności oraz bezpośredni wtrysk paliwa. Głowica z jednym wałkiem rozrządu posiada system MultiAir trzeciej generacji, odpowiadający za optymalną pracę układu zasilania. Z jednej strony pozwala to na uzyskanie stosunkowo dużej mocy 120 KM, z drugiej na obniżenie spalania o około 20% w stosunku do starszych konstrukcji.\nPodczas krótkich jazd testowych mieliśmy okazję przekonać się, że nowa trzycylindrówka koncernu FCA odznacza się całkiem niezłą kulturą pracy oraz doskonałym wyciszeniem kabiny, co pomaga odseparować kierowcę i pasażerów od nieprzyjemnego (zdaniem niektórych) terkotania, ale jednocześnie powoduje konieczność częstego spoglądania na obrotomierz, bo nie zawsze wiadomo, jak wysoko kręci się mały silniczek. Dobrą wiadomością jest obecność skrzyni o sześciu przełożeniach, która pozwala w pełni wykorzystać potencjał do oszczędnej jazdy. Cennik otwiera wersja Sport za 73,9 tys. zł.\nWiększy silnik korzysta z dokładnie tej samej bazy, ale oferuje jeden cylinder więcej. Dzięki temu pojemność przekracza nieco 1,3 litra, a zastosowanie większej turbiny umożliwia uzyskanie mocy 150 lub 180 KM. Słabsza odmiana jest oferowana wyłącznie ze skrzynią dwusprzęgłową o sześciu przełożeniach i przednim napędem, mocniejsza wyłącznie z dziewięciostopniowym automatem i napędem 4x4. Ceny wahają się w zależności od wersji mocy i napędu od 93,2 do 116,5 tys. zł.\nOferta jednostek wysokoprężnych nie uległa znaczącej zmianie. Nadal można wybierać pomiędzy słabszą jednostką 1.6 (120 KM), a mocniejszą 2.0 MultiJet (140 lub 170 KM). Tak jak w przypadku silników benzynowych mamy tu do wyboru skrzynię ręczną, dwusprzęgłową i w najmocniejszej odmianie automatyczną. Większość klientów wybiera napęd przedni (od 91 tys. zł), ale miłośnicy lekkiego off-roadu mogą zamówić mocniejsze odmiany z napędem 4x4 (od 103 tys. zł) lub zdecydować się na najbardziej terenową odmianę Trailhawk (128,5 tys. zł), wyposażoną w przełożenie zredukowane oraz tryb jazdy po skałach. Wadą tej wersji jest tylko to, że występuje ona jedynie z najmocniejszym silnikiem Diesla.\nOd momentu debiutu obecnej generacji modelu Cherokee w 2013 roku najwięcej zastrzeżeń budził jego awangardowy wygląd przedniego pasa. Wysoko umieszczone mocno zmrużone oczy reflektorów nie wszystkim się podobały, więc oczekiwano przede wszystkim zmiany przodu auta. Już od stycznia tego roku, kiedy odnowiony Cherokee zadebiutował w Detroit, było wiadomo, że styliści dostali zadanie poskromienia swojej wyobraźni. Teraz ten wyjątkowo popularny globalnie model w końcu wygląda pospolicie. Mimo to nietrudno go odróżnić zarówno od mniejszego Compassa, jak i od topowego Grand Cherokee. Lifting stał się okazją do zaadoptowania techniki LED-owego oświetlenia. Z ciekawostek zastosowano bezkorkowy wlew paliwa i tylną klapę wykonaną z lekkich materiałów. W sumie oszczędności masy dały niezły rezultat, bo odnowiony Cherokee jest lżejszy o 70 kg od dotychczasowego modelu.\nWnętrze wzbogaciło się o nową kierownicę z łopatkami do zmiany biegów (wersje z automatem), nową konsolę centralną z przeprojektowanymi schowkami i uchwytami oraz wspomniane przy okazji modelu Renegade dwie wersje systemu Uconnect z ekranami o przekątnych 7 i 8.4 cala. Niespodzianka czeka na tych, którym dotąd 500-litrowy bagażnik jawił się jako niewystarczający. Po zmianach jego pojemność urosła do 570 litrów.\nNa pokładzie nie zabrakło szeregu nowoczesnych systemów bezpieczeństwa, w tym systemu ostrzegania przed najechaniem na poprzedzający pojazd, hamowania awaryjnego przed pieszymi i pojazdami, czy systemu monitorowania martwego pola i wykrywania obiektów na drodze cofania.\nTakże i w tym modelu debiutują nowe jednostki napędowe. Na samym początku sprzedaży dostępny jest wyłącznie wysokoprężny silnik 2.2 o mocy 195 KM, dysponujący momentem 450 Nm. Korzysta on ze skrzyni automatycznej o dziewięciu biegach i przekazuje napęd na obie osie. Cennik tej wersji zaczyna się od 209,9 tys. zł, co jest spowodowane wysoką akcyzą i koniecznością „ucieczki” od mniejszego Compassa. W późniejszym terminie dołączy do oferty odmiana z przednim napędem, która oczywiście powinna być nieco tańsza.\nNa początku 2019 roku w salonach pojawi się Jeep Cherokee z nowym silnikiem benzynowym. Ma on pojemność dwóch litrów i dzięki doładowaniu uzyskuje moc 270 KM i moment 400 Nm. Jedyną opcją będzie w tym przypadku skrzynia automatyczna i napęd 4x4. Także jego cennik poznamy dopiero w późniejszym terminie, ale jak zapowiadają przedstawiciele marki Jeep, przez pojemność silnika poniżej dwóch litrów ma on kształtować się na atrakcyjnym poziomie.


Rozwód to nie koniec, rozwód to początek – zacznij nowe życie\nStrona głównaStrona główna > Po rozwodzie > Rozwód to nie koniec, rozwód TO POCZĄTEK\nNawet jeżeli teraz jesteście miłe Panie innego zdania, to uwierzcie, że za jakiś czas, gdy zdystansujecie się do całego zdarzenia, przyznacie nam rację. Rozwód jest tragedią i z tym faktem nie będziemy dyskutować. To stan, który zaburza wszystkie istotne sfery życia. Wprowadza niepokój, strach, obawę, brak wiary w siebie i innych mężczyzn. Najtrudniej jest tym porzuconym. Pewnie nie jeden raz będziecie się zastanawiały, czy można było inaczej, czy małżeństwo było do uratowania. Ale pamiętajmy w takiej chwili - BYŁO.\nPo rozwodzie musimy nauczyć się patrzeć na siebie inaczej. Odbudować te wartości, które legły w gruzach. Bardzo często okazuje się wówczas, że kobieta po przejściach potrafi sobie świetnie radzić. Realizuje dotychczas niespełnione marzenia, uczy się i odnosi sukcesy w pracy. Do tej pory była skupiona na rodzinie, na dążeniu to tego, by mąż był zadowolony. Ta nowa postawa wspaniale wpływa też na dzieci, które nagle w mamie widzą nowego człowieka - zaradnego, przebojowego realizującego wreszcie swoje pragnienia. Mama staje się świetnym wzorem do naśladowania. I choć żyje ostrożniej, żyje pełnią życia.\nW pewnym momencie następuje refleksja i Panie zadają sobie pytanie: dlaczego tak długo trwałam w tym związku, dlaczego tak długo znosiłam sytuacje upokorzeń i braku szacunku. I tu jest Nasze zwycięstwo!


Dlaczego Pius XII wciąż nie został ogłoszony błogosławionym?\nDodano: 20 listopada 2016, 08:51 / Zmieniono: 20 listopada 2016, 13:33 3\nTYLKO DLA DORZECZY.PL| Czy Pius XII zostanie wreszcie ogłoszony błogosławionym? Jak to się stało, że do tej pory jeszcze do takiego aktu nie doszło? Pytania te skrywają w sobie jedną z największych tajemnic ostatnich lat. W wydaniu „Gościa Niedzielnego” z zeszłego tygodnia próbował na nie odpowiedzieć Andrzej Grajewski, który, powołując się na wypowiedzi kardynała Jose Saraivy Martinsa, byłego prefekta ds. kanonizacyjnych, stwierdził, że główną przyczyną uniemożliwiającą wyniesienie papieża czasów wojny na ołtarze jest sprzeciw znaczących środowisk żydowskich.\nPortugalski purpurat kierował Kongregacją w latach 1998-2008, dość długo zatem, żeby uznać go za wiarygodnego świadka. Twierdzi on, że beatyfikacji Piusa chcieli dokonać kolejno Paweł VI, Jan Paweł II i Benedykt XVI, wszyscy jednak ustępowali pod presją środowisk żydowskich. Zdaniem kardynała podobną gotowość ma wyrażać też obecny biskup Rzymu, wszakże i on, natrafiając na ten sam opór, nie może doprowadzić rzeczy do końca. Niezwykła to doprawdy historia.\nWydawało się, że przełomowym momentem był grudzień 2009 roku, kiedy to Benedykt XVI po długich miesiącach samodzielnego badania i sprawdzania archiwów podjął wreszcie decyzję o uznaniu heroicznych cnót Piusa. Natychmiast po ogłoszeniu tej informacji u kardynała Martinsa – pisze Grajewski – zjawił się ambasador Izraela, starając się zablokować decyzję. Opowieść tę zdają się potwierdzać inne źródła. Oto co na ten sam temat pisał John Thavis, znawca spraw watykańskich, wieloletni korespondent i szef Catholic News Service, największej katolickiej agencji prasowej. Tak jak kardynał Martins pisał on o znacznym oporze żydowskim wobec beatyfikacji. Zauważył, że, żeby go złagodzić, tego samego dnia, w którym Benedykt podpisał dekret o heroiczności cnót Piusa ogłosił też podobny dokument odnoszący się do Jana Pawła II „najlepszego przyjaciela Żydów, jaki kiedykolwiek zasiadał na Tronie Piotrowym”. Kiedy okazało się, że to nie wystarcza, pisze Thavis, Watykan postanowił wydać specjalne oświadczenie.Powtarzam: co do tego, że motywem działania Kościoła była chęć uśmierzenia gniewu środowisk żydowskich zgadzają się tak kardynał Martins jak i opisujący to z innej perspektywy Thavis. „Dla nawet większego załagodzenia sprawy – pisał ten drugi – Watykan wydał coś w rodzaju dementi”. Napisano w nim, że świętość papieża „nie wynikała z jego zachowania ani jego decyzji, lecz jego świątobliwości i cnót duchowych”. Trzeba przyznać, że czytając te słowa nie sposób nie odczuwać podziwu dla zręczności watykańskich urzędników, którzy potrafili, nomen omen, dać Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek. Rzeczywiście, niezwykła to sytuacja, w której czyjaś świętość nie wynika z tego co robił, a decyzje, które podejmował mają się nijak do reprezentowanych przez niego cnót duchowych. Thavis podsumował owo niezwykłe dość oświadczenie krótko: „Watykan dystansował się od działań Piusa XII, choć równocześnie zmierzał do jego beatyfikacji”. Na nic jednak cała ta sprytna dialektyka i wygibasy, na nic odcinanie się od zmarłego w 1959 roku papieża. Jak zauważył kardynał Martins „środowiska żydowskie nie przyjęły tych wyjaśnień”. Zaczęła się, cytuję znowu tekst „Gościa Niedzielnego”, histeryczna nagonka prasy światowej, w wyniku to której „papież postanowił wstrzymać swoją decyzję [o beatyfikacji]”.\nI tak to pozostało aż do dziś, bowiem, jak znowu zauważa Grajewski, „wątpliwe jest, czy papież Franciszek zdecyduje się doprowadzić do wyniesienia na ołtarze Piusa XII”, gdyż liczenie na to, że środowiska niechętne tej beatyfikacji zmienią swoje zdanie jest nieuzasadnione. „Takiej zgody zapewne nigdy nie będzie” – konstatuje redaktor „Gościa Niedzielnego” i dodaje, że „fakty nie mają w tej dyskusji większego znaczenia”.\nTo akurat prawda. W ostatnich latach ukazało się akurat wiele nowych książek, opartych na badaniach archiwalnych, które pokazują, że mówienie o jakiejkolwiek sympatii lub poparciu Piusa XII na nazistowskich Niemiec i Adolfa Hitlera jest absurdalne. Niektóre zostały opisane w ostatnim wydaniu miesięcznika „Historia Do Rzeczy”. W „Kościele szpiegów” Mark Riebling udowadnia ponad wszelką wątpliwość, że od września 1939 roku Pius XII utrzymywał stałe kontakty z niemiecką opozycją, która przygotowywała zamach na życie Hitlera. Więcej. Aktywnie ją wspierał i uczestniczył nawet w tworzeniu siatki szpiegowskiej, której celem było doprowadzenia do zabójstwa Führera. Podziemia bazyliki świętego Piotra były stałym miejscem spotkań agentów Canarisa i przedstawicieli papieża. To również Pius XII ostrzegł, właśnie dzięki informacjom zdobytym od Abwehry, aliantów o dacie i sposobie inwazji na Francję w 1940 roku. Przekazywał im zresztą szereg innych, cennych danych. W 1943 roku niemal cudem uniknął porwania, które było przygotowane przez Hitlera, do lipca 1944, miesiąca zamachu na Hitlera, pośredniczył między niemieckimi spiskowcami a reprezentantami Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Można wręcz powiedzieć, że Pius XII był jedną ze sprężyn spisku, który miał obalić wodza III Rzeszy i że tylko sytuacja na froncie – zdobycie przez aliantów Rzymu – uchroniła go przed zemstą Führera, kiedy ten dowiedział się o skali zaangażowania Ojca Świętego. Podobnie inne książki, choćby opublikowana niedawno też w Polsce rabina Davida G. Dalina czy wciąż nieprzetłumaczona włoskiej historyk Barbary Frale, pokazują gigantyczną skalę zaangażowania papieża w ratowanie Żydów. Według jednych badaczy tysiące, według innych, jak Pinchas Lapide, setki tysięcy Żydów zawdzięcza mu życie. To wszystko jednak nie ma znaczenia. Jak sam starałem się pokazać w książce „Krew na naszych rękach?” Piusa atakuje się nie za to co zrobił, ale za to, że stał się symbolem „antysemityzmu przedsoborowego Kościoła” i dlatego musi zostać wraz z nim potępiony.\nTekst „Gościa Niedzielnego” jest doskonałym wręcz potwierdzeniem mojej tezy. Każdy jego czytelnik musi zadać sobie, sądzę, kilka podstawowych pytań. Po pierwsze, jak to możliwe, że ci sami papieże, którzy od 50 lat próbują na próżno beatyfikować Piusa XII i nie robią tego z powodu sprzeciwu środowisk żydowskich, utrzymują we wszystkich znanych mi oficjalnych dokumentach i wypowiedziach, że stosunki chrześcijańsko-żydowskie są coraz lepsze, że dokonuje się epokowy postęp, że dialog rozwija się wspaniale i coraz szybciej. Czyżby wszystko to była forma propagandy? Jak pogodzić ten nieustanny oficjalny optymizm, te ociekające wręcz lukrem retoryczne frazy z banalnym faktem, który polega na tym, że z powodu oporu części środowisk żydowskich papieże nie mogą wynieść na ołtarze Piusa, chociaż tego chcą?\nDrugie pytanie jest jeszcze ważniejsze: czy Kościół katolicki jeszcze jest suwerenem? Jeśli prawdą jest to, co mówił kardynał Martins oznaczałoby to przecież, że… w kwestiach religijnych Kościół utracił podmiotowość. Doprawdy jak inaczej nazwać sytuację, w której o tym, czy ktoś zostaje uznany za świętego czy nie decyduje nie Kongregacja do spraw Kanonizacyjnych i papież, ale… ambasador Izraela i prasa światowa?\nWreszcie pytanie trzecie, najbardziej bolesne dla katolików: dlaczego żaden z wymienionych w tekście „Gościa niedzielnego” papieży nie potrafił wykazać się odwagą potrzebną do tego, żeby sprzeciwom środowisk żydowskich nie ulec? Skąd całe to mataczenie, kręcenie, dialektyka? Jak to możliwe, że mimo wiedzy o prawdziwej postawie Piusa, jego następcy ulegają naciskom? Dlaczego większe znaczenia ma dla nich głos sprzeciwu środowisk żydowskich, które, jak trafnie pisze Grajewski, przyjmują co się tyczy Piusa tezy propagandy komunistycznej, niż głos własnych wiernych i prawda historyczna?\nCóż, pozostaje mi zostawić czytelników z tymi pytaniami samych.\nCykl felietonów Pawła Lisickiego "Siódma rzecz" w każdą niedzielę na dorzeczy.pl


Profesjonalny Fotografia ślubna Gdynia − zielona-gora-info.pl\n28.04.2021, 14:18 0 komentarzy\nin re fotografia ślubna od lat bierze udział w tworzeniu fotograficznych pamiątek ze ślubów i wesel, głównie na terenie Trójmiasta i okolic. Zachowując całkowity profesjonalizm oraz dbałość o detale, fotograf powoduje, że ten niepowtarzalny dzień dla Pary Młodej jest wspaniałą pamiątką na wiele lat. A to wszystko po to, aby móc wracać do tych momentów przez kolejne dekady i przeżywać te chwile od nowa.\nNa stronie firmy znajduje się cały szereg propozycji, które mogą być inspiracją dla każdego, kto poszukuje wykwalifikowanego fotografa z pomysłem na sesję ślubną.\nTrzeba jednak pamiętać, że fotografia ślubna to nie są wyłącznie piękne zdjęcia Panny Młodej i Młodego Pana, ale także cała oprawa ceremonii. in re zajmuje się dokumentacją od rozpoczęcia, aż do końca tego wyjątkowego dnia. Fotograf troszczy się o to, aby być niemal całkowicie niezauważalny, nie przeszkadzając swoją obecnością, dokładając starań aby zamknąć w kadrach ile tylko się da tej jedynej w swoim rodzaju atmosfery, jednocześnie pilnując aby zdjęcia oddawały emocje unoszące się w powietrzu, tworząc ciekawy reportaż.\nhttps://inre.pl/ fotografia ślubna Trójmiasto ceny\nFotografom z in re zaufało bardzo dużo Par, które są usatysfakcjonowane z wykonanych usług. Na ich stronie można znaleźć żywe i starannie opisane fotoreportaże z tego jak wyglądała ceremonia. Od razu widać, że dla firmy najistotniejsza jest satysfakcja ich klientów, dlatego też niezwykle starannie podchodzą do realizowanych projektów, będąc ukierunkowanymi na współpracę na najwyższym poziomie.\nFotograf ślubny powinien być przede wszystkim twórczy, energiczny i efektywny, jednak co najważniejsze, fotografia jest jego pasją. Te cechy i pełno innych z pewnością posiadają fotografowie z in re. Wszystkie zdjęcia zostają poddane selekcji, w trosce o to, aby ujęcia trafiające do klienta były przyjemne dla oka. Firma świadczy szeroki wachlarz usług, ofertę ułożoną specjalnie pod klienta oraz całkowity profesjonalizm przy tworzeniu pamiątki z ceremonii ślubnej, która będzie pamiątką na lata.\nBiznes Gdańsk Gdynia


Narciarstwo alpejskie. Olimpijski 'przekręt' z udziałem Vanessy Mae. Czterech sędziów zawieszonych\nPiotr Kalisz, AP 11.07.2014 18:27\nSłoweński związek narciarski zawiesił w piątek czterech sędziów, którzy mieli w styczniu dopuścić się sfałszowania wyników zawodów w ośrodku Kravec. Zajęte tam miejsca dały skrzypaczce Vanessie Mae udział w Igrzyskach Olimpijskich w Soczi.\nVanessa Mae Vanakorn wystąpiła w Soczi w slalomie gigancie i zajęła ostatnie miejsce na 67 uczestniczek. Według najnowszych doniesień nie powinna w ogóle wystartować. Wszystko za sprawą sfałszowanych wyników zawodów na Słowenii, na których rzekomo uzyskała punkty dające jej kwalifikację.\nW styczniu w ośrodku Krvavec Mae zajęła siódme i dziewiąte miejsce. Słoweński związek narciarski wykrył jednak nieprawidłowości w wynikach. - Na liście startowej była osoba, która nawet nie wystąpiła, narciarka, która zaliczała upadek, została na koniec sklasyfikowana bardzo wysoko, nie zgadzają się też same daty zawodów - powiedział w piątek prezes słoweńskiego związku Jurij Zurej. Według narciarskiej centrali wyniki zostały ustalone na prośbę tajskiego związku, w którym zrzeszona była Mae.\nZa domniemane sfałszowanie wyników tamtych zawodów zawieszono czterech słoweńskich sędziów. Kara będzie prawdopodobnie obowiązywała cztery lata. Całą sprawę zgłoszono również słoweńskiej policji. Zurej przyznał jednak, że Mae mogła nic nie wiedzieć o tym skomplikowanym "przekręcie".


alternatywne inwestycje w nf.pl\ninwestycje, które bez tej pomocy najprawdopodobniej nie doczekałyby się urzeczywistnienia. Te wymagające pochwały działania JST powodują, iż bardzo szybko topnieje „góra euro” i w obecnej\nalternatywne, wobec innych instrumentów finansowych, możliwości zarabiania na rynku kapitałowym. Bywa, że oprocentowanie obligacji korporacyjnych jest o kilka, a nawet kilkanaście punktów\ninwestycje w kapitał ludzki, by zachować istniejącą europejską pulę umiejętności, a także podnieść jej jakość. Niektóre z państw członkowskich zwiększyły budżet na kształcenie i szkolenie\nalternatywne formy inwestowania. Ich wyniki nie zależą dużo od sytuacji na giełdzie. Niska korelacja wyceny tytułów uczestnictwa z rynkiem akcji powoduje, że stanowią one cenny składnik\nNowoczesna Firma S.A. – 19 Maj 2010\nalternatywne pozwoliły ochronić kapitał, kiedy Europa ma poważne problemy. Według raportu firmy Greenwich Alternative Investments, w kwietniu tego roku benczmark światowego rynku funduszy\nalternatywne Słowami, które najczęściej pojawiają się w kontekście inwestycji są zysk i ryzyko. Naturalnie każdy chce zmaksymalizować zysk i zminimalizować ryzyko. Standardowym rozwiązaniem\nPłody rolne ciekawą inwestycją?\nIpo Sp. z o.o. – 20 Lis 2009\ninwestycje w r żnorodne instrumenty finansowe oparte na takich produktach jak pszenica, kukurydza, czy soja. Pszenica uprawiana już od ponad 6 tysięcy lat, stanowi dziś gł wne zboże\nMichał Toczyski – 29 Paź 2009\nBranże atrakcyjne dla funduszy private equity\nThe Riverside Company – 13 Paź 2009\ninwestycje w celu utrzymywania płynności finansowej. Jednak podejmowanie ryzyka może okazać się bardzo opłacalne - w przypadku rosnącej koniunktury, te sp łki czeka szybki wzrost. Ci\nFirmy i oferty dla "alternatywne inwestycje"


To dzisiejszy świat skłania nas do bycia nieustannie "na prochach" - Medium Publiczne\nNa początku XX wieku rozpoczęto wojnę przeciwko dwu najbardziej popularnym narkotykom: kokainie sprzedawanej wówczas przez firmę farmaceutyczną Merck jako środek leczniczy w uzależnieniu od morfiny, oraz heroinie, sprzedawanej w tym samym celu przez inna znaną na naszym rynku niemiecką firmę – Bayer.\n„Dyktatury jutra pozbawią ludzi ich wolności, ale dadzą w zamian szczęście doświadczane subiektywnie i indukowane chemicznie”, pisał Huxley w The Saturday Evening Post. Wszak poszukiwanie szczęścia jest jednym z odwiecznych praw człowieka; niestety osiągnięcie szczęścia może okazać się niekompatybilne z innym ludzkim prawem – prawem do wolności.\nCzy to jakie narkotyki i medykamenty bierzemy określa czasy, w jakich żyjemy?\nW latach 20-tych i 30-tych popularna była kokaina, w 50-tych i 60-tych – LSD i barbiturany, w latach 80-tych z kolei wzięciem cieszyła się ecstasy i znów kokaina. Dziś prym wiodą narkotyki i leki zwiększające wydolność i stymulujące procesy poznawcze. Czy to oznacza, że bierzemy te narkotyki, które spełniają potrzeby danej epoki i kultury, w jakiej żyjemy?\nAlbo takie barbiturany. W latach 50-tych od barbituranów uzależniły się…amerykańskie kobiety z przedmieść. Ta grupa społeczna miała dosyć ponurej, opresywnej kultury, która zmuszała kobiety do spędzania czasu tylko w domu, do odnajdywania przyjemności w byciu pasywną w seksie, poddaną mężczyźnie i oddaną macierzyństwu. Więcej o tym można dowiedzieć się w pracach Betty Friedan, feministki z lat 60-tych. Sfrustrowane, znerwicowane, w depresji sięgały po barbiturany, które służyły im jako środek pomagający dostosować się do społecznej roli, o której były przekonane, że nie ma z niej już wyjścia. Wszelkie antydepresanty, pigułki nasenne, stymulanty miały ułatwić radzenie sobie ze społeczno-kulturowymi ograniczeniami.\nPodobnie rzecz ma się z depresją. W XXI wieku wystawia się na potęgę diagnozy na depresję. Lauren Slater w książce „Opening Skinner’s Box: Great Psychological Experiments of the 20th Century (2004, Wielkie eksperymenty psychologiczne XX wieku) pisze, że liczba diagnoz na pewne jednostki chorobowe wzrasta lub spada w zależności od percepcji społecznej oraz lekarzy, którzy przypisują komuś daną chorobę.\nFot. Unsplash/ pexels.com\nRozpatrzmy kolejny przykład: zastępczą terapię hormonalną stosowaną przez kobiety w trakcie menopauzy. W trakcie tej terapii dostarcza się kobiecie dodatkową porcję estrogenu, a czasem także i progesteronu, aby pobudzić kobiece hormony. Ta terapia zaczęła być popularna wśród osób transpłciowych oraz starzejących się mężczyzn. Owo pragnienie nieustannego rozszerzania zastosowania i konieczności stosowania danego leku mówi nam wiele o tym, jak dana kultura jest kreowana i podtrzymywana przez leki dostępne „od ręki”.\nFot. Meve R./ pexels.com\nZdjęcie główne pochodzi z pexels.com\nAutor Kaique Rocha\nPonad 150 byłych prokuratorów federalnych potępiło Trumpowski zakaz wjazdu dla muzułmanów Tysiące Żydów i Arabów zjednoczone w Tel Awiwie we wspólnym marszu przeciwko rasizmowi i wyburzaniu beduińskich domów Przygotujcie się na nową Europę Afganistan: Kiedyś krótkie spódniczki, teraz burki i abaje… Jak to możliwe? Rumunia: Czy społeczeństwo pokona rząd? Ponad pół miliona ludzi demonstruje przeciwko legalizacji korupcji w ich kraju!\nAddelarr ADHD Aldous Huxley barbiturany Betty Friedan ecstasy ekonomia uwagi Herbert Alexander Simon kokaina lęki LSD narkotyki prochy Ritallin wspomagacze


"Modernizacja gospodarstw rolnych" – nabór wniosków – Urząd Miejski w Zabrzu\nStrona głównaDla Mieszkańców"Modernizacja gospodarstw rolnych" – nabór wniosków\n"Modernizacja gospodarstw rolnych" – nabór wniosków\nPrezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ogłasza nabór wniosków o przyznanie pomocy na operacje typu „Modernizacja gospodarstw rolnych” w ramach poddziałania „Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych” PROW na lata 2014-2020 dla obszarów wsparcia:\n– rozwój produkcji prosiąt (obszar A),\n– rozwój produkcji mleka krowiego (obszar B),\n– związanego z racjonalizacją technologii produkcji, wprowadzenie innowacji, zmiana profilu produkcji, zwiększenie skali produkcji, poprawa jakości produkcji lub zwiększenie wartości dodanej produktu (obszar D).\nNabory wniosków prowadzone będą w terminie od 31 marca do 29 kwietnia br.\nWniosek o przyznanie pomocy składa się w oddziale regionalnym ARiMR, również za pośrednictwem biura powiatowego ARiMR osobiście albo przez upoważnioną osobę lub przesyłką rejestrowaną, nadaną w placówce pocztowej.\n– gospodarstwa rolnego, obejmującego co najmniej 1 ha i nie więcej niż 300 ha gruntów\n– nieruchomości służącej do prowadzenia produkcji w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej.\nPomoc może być przyznana, jeżeli wielkość ekonomiczna gospodarstwa jest nie mniejsza niż 10 tys. euro (za wyjątkiem osób wspólnie wnioskujących) i nie większa niż 200 tys. euro.\nW podstawowej wersji pomoc przyznaje się w wysokości do 50 proc. kosztów kwalifikowanych operacji, przy czym w przypadku operacji realizowanej przez osoby wspólnie wnioskujące lub młodego rolnika wynosi 60 proc. kosztów kwalifikowanych i nie mniej niż 30 proc. kosztów kwalifikowanych. Pomoc przyznaje się na operację o planowanej wysokości kosztów kwalifikowanych powyżej 50 tys. zł w formie refundacji części kosztów.\nDodatkowych informacji można zasięgnąć pod numerem bezpłatnej infolinii 800 38 00 84 lub na stronie www.arimr.gov.pl


Różnice w wierze - Dla nieśmiałych i samotnych - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ndolores2222 30.11.19, 13:47\nWklejam z SŁS, bo temat u mnie wywołał dość mocną gonitwę myśli oraz powód do sparingu z jedną taką. A teraz siedzę i myślę, jak to zwykle ja, ile w moim przekonaniu jest tylko mojej najmojszej prawdy objawionej, a ile solidnego przemyślenia tematu.\nDlatego prośba o wypowiedzi zasadna.\nCzy wg was różnice w wyznawanej religii mogą przekreślić szanse na związek pomiędzy dwojgiem dojrzałych ludzi?\nNapisałam o dojrzałości, bo chodzi o osoby w naszym mniej więcej wieku, czyli nie młodych, elastycznych lub nieuformowanych (jak kto woli...).\nPisała tu onegdaj Buntosia o swoim buddyście. Ale jako żywo nie pamiętam (wybacz, Bunciu), czy czynnik ten miał jakikolwiek wpływ na dobrostan w waszym pożyciu tudzież jego rozpad.\nbaenzai Re: Różnice w wierze 30.11.19, 14:42\nJeżeli przykładowo jedna osoba chciałaby uprawiać seks przedmałżeński a druga na to mówi ,,nie oddam ci się przed ślubem, bo pan Bóg będzie zły, a poza tym to po rypaniu zawsze mnie głowa boli" no to może być problem.\ntomekzgor Re: Różnice w wierze 30.11.19, 15:09\nJeśli obie osoby nie są jakimiś ortodoksyjnymi wyznawcami swojej wiary, jeśli traktują swoją wiarę jako swój wewnętrzny kierunek, a nie misję nawracania innych lub (nie daj Boże) walki z innowiercami, to nie powinno być żadnego problemu. Nie znam osobiscie takich przypadków, ale znam np. głęboko wierzącego katolika w świetnym związku z zatwardziałą ateistką.\nNatomiast jakąś przeszkodą moga być różnice wiary połączone z głębokimi róznicami kultury, obyczaju, stosunków społecznych. Ale to raczej w przypadku, gdy spotykają się osoby z odległych geograficznie światów, wychowane i żyjące dotychczas w "swoich" środowiskach (np. powiedzmy hindus spod Kalkuty z katoliczką spod Krakowa) - "dopasowanie się" (w sensie zgodnego, partnerskiego współżycia, z zachowaniem swojej autonomii) w takiej sytuacji na pewno wymagałoby dużej życiowej mądrości obojga i pokonania wielu przeszkód. Natomiast ludzie wychowani i zyjący na co dzień w podobnym świecie tylko wyznający innego boga - moim zdaniem mogą tworzyc dobry związek.\ndolores2222 Re: Różnice w wierze 30.11.19, 15:34\nTeż tak myślę "z grubsza", Tomku.\nJednakowoż zbliżające się święta uaktywniają różne czynniki obyczajowo - rodzinne i robi się Sajgon\ntomekzgor Re: Różnice w wierze 30.11.19, 15:48\nNie wątpię, że tak może być.\nkarolivia Re: Różnice w wierze 30.11.19, 15:55\nMnie się wydaje, że to nie jest kwestia wyznawanej ( albo nie) wiary. Raczej, tak jak piszesz, kwestia tolerancji i dojrzałości obu tych osób. Tolerancji i szacunku dla drugiego człowieka, jego poglądów i systemu wartości. Jeżeli te systemy są "zbieżne" to nie ma znaczenia czy to buddysta wiąże się z katolikiem, czy protestant z ateistą.\ndolores2222 Re: Różnice w wierze 30.11.19, 19:32\nA ja mam często wrażenie, że im człowiek starszy, tym jego przekonania wydają się mu jedynie słuszne. Nieważne czy bardziej biorą się one z wiary, czy ogólnego systemu wartości, że tak powiem.\nI dopóki nie opadną różowe okulary, wszystko wydaje się do pogodzenia. Potem widzi się więcej. Ale czy lepiej?\nobrotowy widzisz więcej ? - gratuluje 30.11.19, 23:34\n> I dopóki nie opadną różowe okulary, wszystko wydaje się do pogodzenia.\nPotem widzi się więcej. Ale czy lepiej?\nTo dwie rozne kategorie:\nwidziec więcej - moze byc zarowno lepiej, jak i gorzej - zalezy od konkretnej sytuacji i Twojej w niej roli.\nPS. widzisz więcej ? - gratuluje\nja tam widze coraz mniej.\n- raz, ze wzrok slabnie...\n- a dwa, ze jest coraz mniej spraw, ktore mam w ogole ochote widziec...\ntomekzgor Re: Różnice w wierze 01.12.19, 15:41\nTo ja chyba jestem nietypowy bo lapię sie na tym że im jestem starszy tym mniej wszystko wydaje mi się oczywiste, tym mniejszą mam ochote na ocenianie innych, nie mówiąc o pouczaniu, a przekonanie do własnej nieomylności mi spada. Poza tym zwracam coraz mniej uwagi na drobiazgi i duperele, bo jakie one mają znaczenie? Czasem sobie przypominam o co mialem 5 czy 10 lat temu do kogoś jakieś pretensje czy dezaprobate, to dziś mi się chce z tego śmiać.\nkarolivia Re: Różnice w wierze 01.12.19, 17:12\nE, chyba nie do końca. Mnie się moje nie wydają jedyne słuszne, ale fakt, że nie lubię jak mi ktoś coś narzuca. I upiera się, że jego wizja jest jedyną możliwą do przyjęcia. Podyskutować sobie lubię , jak jest z kim.\nna_deszczu Re: Różnice w wierze 01.12.19, 18:12\nA ja z kolei odkrywam, że ludzie ze sobą walcząc, w istocie chcą tego samego. Nieświadomie dajemy się używać przez innych albo przez nasze ego.\nna_deszczu Re: Różnice w wierze 01.12.19, 15:57\nSądzę, że nie. Jeśli mimo tych różnic tworzy się porozumienie, to podejrzewam, ze w konsekwencji nastąpi jakieś zmiksowanie poglądów z przewartościowywaniem łącznie.\nbunt_jest_moim_obowiazkiem Re: Różnice w wierze 02.12.19, 15:08\nNie miał wpływu na dobrostan związku. A jeśli nawet - to pozytywny.\nTyle że ja jestem bardzo tolerancyjna w kwestiach wiary (wystarczy mi, ze ktoś ma kręgosłup moralny, jest etyczny i po prostu jest dobrym człowiekiem - wyznanie nie ma tu nic do rzeczy).\nNo i nie jestem na tyle ortodoksem, żeby zmuszać go do chodzenia ze mną do kościoła.\nU protestantów podoba mi się poukładanie i pragmatyczne podejście do wszystkiego, u prawosławnych śpiewność ich wyznania, u hinduistów/buddystów lubię ich pogodę ducha, medytację (chociaż się nie szlaja po knajpach tylko siedzi w domu i medytuje )... być może trudno byłoby mi się dogadać z islamistą, gdyż oni mają dość dziwne dla mnie zapisy koranu ... ale gdyby był dobrym człowiekiem, to i tak by przecież nie był radykałem produkującym po cichu w ramach domowych robótek ręcznych pas szachida\nTakże dla mnie innowierca - jeśli nie jest jakimś fanatykiem - jest ok.\nsearam Re: Różnice w wierze 08.12.19, 03:00\nZanim ludzie stali sie dojrzalymi wszczepiono im religijne przekonania.Uwolnienie sie od nich jest dojrzaloscia.\n03.12.19, 21:59 Moje doświadczenia z portalu randkowego (291) tomekzgor\nMichał Smolorz: Ingmar Villqist na Śląsk nawrócony\nCzy terapia się uda???\nArmstrong: nie jestem pewien startu w Tour de F...\nNiemcy pokazali swoje prawdziwe oblicze.


Roach Bird | Angry Birds Custom Wiki | FANDOM powered by Wikia\nPtaki, Ptaki slodziaka2014\nWystępowanie Druga część AB III Wojna Światowa\nPrzynależność Birds Force 141\nZabity przez Shepherd Birda\nData śmierci 15 sierpnia, 2016\nBroń ACR, USP.45, M1014, G18, M4A1, SCAR-H, M14 EBR, M9, Ak-47, G36C (tylko w Operacji Kingfish) i wszystkie znaleźne.\nDubbing Dennis Ptalock (Operacja KingFish)\nRoach - Postać występująca w 2 części AB III Wojna Światowa. Główny bohater misji Birds Force, ginie w misji Niedokończone Sprawy.\nBirds Force 141\nRoach dostał misję złapania brazylijskiego handlarza bronią Alejandro Rojasa, który był kontaktem Makarowa. Razem z resztą drużyny ścigał Rojasa, aż w końcu go złapali. Jednak kiedy próbowali wezwać śmigłowiec, nikt nie odpowiadał. Soap zadzwonił wtedy do Nikolaia, aby ten pomógł im w wydostaniu się z faveli. Podczas ucieczki po dachach Roach po raz kolejny nie zdołał przeskoczyć rozpadliny, jednak tym razem Soap nie zdążył mu pomóc. Po odzyskaniu przytomności, Roach zorientował się, że musi uciekać. Nie miał żadnej broni, a w każdym zaułku czaiła się milicja. Jednak szczęśliwie udało mu się dobiec do helikoptera i ewakuować się.\nPo wylądowaniu w Gułagu, wraz ze znacznymi siłami Birds Force 141 Roach i reszta przebili się do celi więźnia 627, który okazał się być Price'em. Price i Soap stali przez chwilę oszołomieni (Price nie miał nadziei na wydostanie się z Gułagu, a Soap myślał, że Price jest martwy) po czym musieli uciekać, ponieważ budowla zaczynała się rozpadać. Po dotarciu do dziury w suficie, która sięgała aż na dziedziniec, Roach obrywa kamieniem w głowę, a Soap wystrzeliwuje flarę, aby oznaczyć ich pozycję. Wtedy na dół ze śmigłowca zjeżdża uprząż SPIE, którą wjeżdżają do góry. Na samym dole uprzęży był Worm, który nie przeżył eksplozji.\nRoach, Ghost i kilku innych członków Birds Force 141, osłanianych przez snajperów - Archer'a i Toad'a, miało włamać się do kryjówki Makarowa by go zabić, lub, jeśli go tam nie będzie, znaleźć informacje o możliwym jego miejscu pobytu. Kiedy przechodzą przez las, by dostać się do posiadłości, natrafiają na miny skaczące. Po ich wybuchu zostają ostrzelani moździerzami. Kiedy przebili się do domu, przeżyli już tylko Roach, Ghost, Ozone i Scarecrow ( i snajperzy). Okazuje się, że Makarowa nie ma, więc znajdują jego komputer w biurze i podłączają do niego MPD. W tym czasie nadchodzą ludzie Makarowa. Drużyna musi się rozpaczliwie bronić, aż w końcu MPD zostaje zapełnione. Ozone i Scarecrow nie przeżyli, a Roach i Ghost bięgną z MPD w kierunku polany, na której ma wylądować śmigłowiec. Po drodze Roach zostaje ranny. Ghost ciągnie go do śmigłowca, w czasie gdy Roach ostrzeliwuje Rosjan z AK-47 z granatnikiem. W końcu docierają do śmigłowca, ale zostają zdradzeni przez Shepherda, zastrzeleni i spaleni.\nJego pseudonim oznacza " Robal " lub " Karaluch ".\nUlubioną bronią Roach'a jest ACR.


Tajfun i inne opowiadania [Joseph Conrad] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00187 003299 22436427 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Joseph Conrad Liczba stron: 135\nAby rozpocząć lekturę, kliknij na taki przycisk który da ci pełny dostęp do spisu treści książki. Jeśli chcesz połączyć się z Portem Wydawniczym kliknij na logo poniżej. literatura.net.pl KLIKNIJ TUTAJ JOSEPH CONRAD Tajfun i inne opowiadania Tower Press 2000 Copyright by Tower Press, Gdańsk 2000 Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.virtualo.eu\nCytat Ile marynarz z masztu wysokiego Dokoła widzi morza w dzień bezwietrzny - Tak wielka była Neptunowa sala… Keats (Endymiom) Tajfun I Kapitan MacWhirr z parowca „Nan-Shan” miał oblicze, które w świecie zjawisk fizycznych stanowiło dokładny odpowiednik jego umysłu: nie odznaczało się ani stanowczością, ani głupotą; nie posiadało żadnych cech wybitnych; było po prostu zwyczajne, beznamiętne i niewzruszone. Jego wygląd mógł czasami sugerować co najwyżej nieśmiałość, kiedy przesiadywał w różnych biurach na lądzie, ze słabym uśmiechem na opalonej twarzy i spuszczonymi oczyma. Skoro je podniósł, widać było, że są błękitne i patrzą prosto na rozmówcę. Włosy jasne i nadzwyczaj cienkie obejmowały od skroni do skroni łysą kopułę czaszki niby kępa puszystego jedwabiu. Natomiast zarost twarzy, koloru płomiennej marchwi, wyglądał jak szczeć miedzianego drutu przycięta krótko nad linią ust; i choćby nie wiedzieć jak gładko się ogolił, kiedy tylko poruszył głową, ogniste, metaliczne błyski przebiegały mu po policzkach. Wzrostu był mniej niż średniego, o plecach lekko zaokrąglonych, a kończynach zbudowanych tak mocno, że ubrania wydawały się zwykle odrobinę przyciasne na nogach i ramionach. Jakby niezdolny pojąć różnicy klimatów na rozmaitych szerokościach geograficznych, nosił zawsze brązowy melonik, brązowy garnitur i ciężkie czarne buty. Ten portowy strój nadawał jego krępej postaci wygląd sztywnej, niezgrabnej elegancji. Cienki srebrny łańcuszek zegarka zwisał na kamizelce, a kiedy schodził na ląd, nieodmiennie ściskał w potężnej, owłosionej ręce swój elegancki parasol w najlepszym gatunku, ale zazwyczaj nie zwinięty. Młody Jukes, pierwszy oficer, odprowadzając dowódcę do trapu, zdobywał się czasami na delikatną uwagę: „Pan pozwoli, panie kapitanie” — i wziąwszy z szacunkiem parasol, unosił drążek, potrząsał fałdami, w mgnieniu oka dokładnie je skręcał i oddawał kapitanowi; a minę miał przy tym tak uroczystą, że pan Salomon Rout, pierwszy mechanik, paląc nad świetlikiem swoje poranne cygaro, odwracał głowę, aby ukryć uśmiech. „Atak! Ten przeklęty drapak… Dziękuję panu, dziękuję” — bąkał kapitan serdecznie, nie podnosząc oczu. Mając tyle tylko wyobraźni, ile trzeba na przeżycie każdego poszczególnego dnia, był spokojny i pewien siebie: z tego samego powodu nie było w nim ani trochę zarozumiałości. Zwierzchnik obdarzony wyobraźnią bywa obraźliwy, wyniosły i trudno go zadowolić; każdy zaś statek dowodzony przez kapitana MacWhirra był pływającym siedliskiem zgody i spokoju. Prawdę mówiąc kapitanowi równie trudno byłoby ulec jakiemuś wybrykowi fantazji, co zegarmistrzowi złożyć chronometr bez żadnych narzędzi prócz dwufuntowego młota i piły. A jednak nieciekawe życie ludzi całkowicie pochłoniętych sprawami bieżącej chwili posiada również swoje tajemnice. Na przykład w wypadku kapitana MacWhirra nie można było w żaden sposób zrozumieć, co skłoniło do ucieczki na morze tego całkiem udanego syna drobnego sklepikarza z Belfastu. A przecież to właśnie zrobił, kiedy miał piętnaście lat. Wystarczyło się nad tym zastanowić, by wyobrazić sobie jakąś olbrzymią, potężną a niewidzialną rękę, która wsuwa się w ziemskie mrowisko, chwyta za ramiona, uderza głowami o głowy i pcha nieświadomych ludzi w kierunku niezrozumiałych celów, w strony, o których im się nawet nie śniło. Ojciec nigdy mu w gruncie rzeczy nie wybaczył tego głupiego nieposłuszeństwa. „Moglibyśmy się obejść bez niego – mawiał później — ale mamy przecież sklep, a to nasz jedyny syn”! Po jego zniknięciu matka bardzo płakała. Ponieważ nie przyszło mu na myśl zostawić jakąś wiadomość o sobie, opłakiwano go jako zmarłego, dopóki po ośmiu miesiącach nie przyszedł pierwszy list z Talcahuano. Był krótki i zawierał stwierdzenie: „Mieliśmy bardzo piękną pogodę podczas rejsu”. Widocznie jednak w przekonaniu piszącego jedyną ważną wiadomość stanowił fakt, że tegoż dnia kapitan wciągnął go na listę stałej załogi w stopniu zwykłego marynarza. „Bo umiem pracować” — wyjaśnił. Matka znowu zalała się łzami, a ojciec wyraził swoje uczucia słowami: „Tom jest osłem”. Był to zażywny mężczyzna skłonny do żartobliwych kpin, które do końca życia uprawiał w stosunku do syna, traktując go z lekkim politowaniem, jak osobę niespełna rozumu. Wizyty MacWhirra w domu były z konieczności rzadkie, ale w miarę jak mijały lata, wysyłał rodzicom dalsze listy, zawiadamiając ich o swoich awansach i podróżach po szerokim świecie. Były w tych listach takie zdania: „okropny jest tu upał” albo „w dzień Bożego Narodzenia o czwartej po południu napotkaliśmy góry lodowe”. Starzy rodzice poznali w ten sposób nazwy wielu statków, nazwiska kapitanów, którzy nimi dowodzili, nazwiska szkockich i angielskich armatorów, nazwy mórz, oceanów, cieśnin, przylądków, obce nazwy portów drzewnych, portów ryżowych, portów bawełnianych, nazwy wysp i — imię jego dziewczyny. Nazywała się Lucy. Nie wpadł na pomysł, by napisać, czy mu się to imię podoba. A potem starzy zmarli. W odpowiednim czasie nastąpił wielki dzień ślubu MacWhirra, wkrótce po wielkim dniu, kiedy otrzymał swoje pierwsze dowództwo. Wszystko to wydarzyło się na wiele lat przed owym rankiem, kiedy w kabinie nawigacyjnej parowca „Nan-Shan” stwierdził, że barometr, któremu nie miał powodu nie ufać — spada. Spadek barometru — biorąc pod uwagę precyzję instrumentu, porę roku i położenie statku na kuli ziemskiej — nie wróżył nic dobrego, ale czerwona twarz kapitana nie zdradzała wewnętrznego niepokoju. Wróżby dla niego nie istniały i nie pojmował ich treści, dopokąd nie stanął oko w oko z przepowiedzianym faktem. „Barometr spada, to nie ulega wątpliwości – pomyślał. – Widocznie gdzieś w okolicy tłucze się wyjątkowo paskudna pogoda”. „Nan-Shan” płynął z południa do wolnego portu Fuczou, wioząc towar w dolnych ładowniach i dwustu chińskich kulisów powracających po kilku latach pracy w rozmaitych podzwrotnikowych koloniach do swoich wiosek w prowincji Fokien. Ranek był piękny, oleiste morze falowało gładko bez roziskrzeń, a na niebie widać było dziwną, białą, mglistą plamę podobną do słonecznej aureoli. Przedni pokład zapchany był Chińczykami: ciemne ubrania, żółte twarze, warkoczyki, wszystko to poprzetykane nagością ramion, bo wiatru nie było i panował duszny upał. Kulisi wylegiwali się, gadali, palili lub stali, gapiąc się za burtę; niektórzy czerpali wodę z morza i oblewali się wzajemnie. Paru spało na pokrywach luków, a kilka grup, po sześciu, przykucniętych na piętach otaczało żelazne tace z ryżem i maleńkimi filiżankami herbaty; każdy zaś z tych obywateli Państwa Niebieskiego wiózł ze sobą wszystko, co posiadał na świecie — drewniany kuferek z brzęczącym zamkiem i miedzianymi okuciami na rogach zawierał zdobycze pracy: parę szat ceremonialnych, kilka pałeczek kadzidła, może nieco opium, jakieś bezwartościowe drobiazgi i niewielki zapas srebrnych dolarów zarobionych w trudzie na barkach węglowych, zdobytych hazardem lub drobnym handlem, wydartych pazurami ziemi, wypoconych w kopalniach, na liniach kolejowych, w zabójczych dżunglach, pod ciężarem ładunków — nagromadzone cierpliwie, ukrywane starannie, strzeżone zawzięcie. Około dziesiątej krzyżująca się martwa fala nadpłynęła od strony Cieśniny Formoskiej, nie wzbudzając zbytniego niepokoju wśród pasażerów, bo „Nan—Shan” był bardzo szeroki, miał płaskie dno i boczne stępki przeciwprzechyłowe, a w ogóle znany był jako okręt wyjątkowo stateczny. Pan Jukes, w chwilach wylewności na lądzie, oświadczał, że „stara krypa jest tak samo solidna jak i śliczna”. Kapitanowi MacWhirrowi nawet do głowy by nie przyszło wyrażać głośno podobnie wyszukane pochwały. Statek był z pewnością dobry, a przy tym względnie nowy. Zbudowano go w Dumbarton przed trzema laty na zamówienie firmy handlowej w Syjamie, „Bracia Sigg i Syn”. Kiedy unosił się już na wodzie całkowicie wykończony i gotów do rozpoczęcia swoich życiowych zadań, właściciele stoczni przyglądali mu się z dumą. – Sigg prosił, żebyśmy mu znaleźli odpowiedzialnego kapitana, który by zabrał stąd statek – odezwał się jeden ze wspólników; drugi zaś, po chwili zastanowienia, odpowiedział: — Zdaje mi się, że MacWhirr jest właśnie na lądzie. — Tak? To wyślij mu zaraz telegram. To akurat człowiek, jakiego nam potrzeba — bez chwili wahania oświadczył starszy. Następnego ranka MacWhirr stanął przed nimi, jak zwykle spokojny; przyjechał z Londynu nocnym ekspresem, pożegnawszy się z żoną nagle i bez wylewności. Pani MacWhirr pochodziła z dobrej rodziny, której się kiedyś lepiej powodziło. – Obejrzyjmy teraz statek, kapitanie — powiedział starszy wspólnik i trzej mężczyźni udali się na oględziny wszystkich doskonałości „Nan—Shanu” od dziobu do rufy i od dna ładowni do szczytów dwóch przysadzistych masztów. Kapitan MacWhirr zaczął od zdjęcia palta, które powiesił na kotwicznej windzie parowej, wyposażonej we wszelkie ostatnie udoskonalenia. – Wuj polecił pana wczoraj listownie naszym dobrym znajomym, wie pan — Braciom Sigg, i na pewno zatrzymają tam pana na stanowisku — powiedział młodszy wspólnik. — Będzie się pan mógł szczycić, panie kapitanie, dowodząc najbardziej sprawnym statkiem tych rozmiarów na wodach chińskich – dodał. – Napisaliście, panowie? Dziękuję… — bąknął niewyraźnie MacWhirr, na którym odległa perspektywa takiej możliwości nie zrobiła większego wrażenia niż piękno rozległego krajobrazu na krótkowzrocznym turyście; a jego oczy spoczywały właśnie na zamku od drzwi kabiny, do której zbliżył się zdecydowanym krokiem i, energicznie potrząsając klamką, powiedział swoim cichym, poważnym głosem: — W dzisiejszych czasach rzemieślnikom nie można ufać. Nowiutki zamek i nie działa. Zaciął się. Proszę. Proszę zobaczyć! Skoro tylko wspólnicy zostali sami w swoim biurze po przeciwnej stronie stoczniowego placu, siostrzeniec zapytał z odcieniem pogardy w głosie: – Chwaliłeś tego człowieka przed Siggiem, ale co ty w nim właściwie widzisz, wuju? – Przyznaję, że nie ma w nim nic z romantycznego kapitana, jeśli o to ci chodzi — odpowiedział oschle starszy. — Czy jest tam gdzie mistrz stolarski z „Nan—Shanu”?… Wejdźcie, Bates. Jak to się stało, żeście dopuścili, żeby ludzie Taita wsadzili wadliwy zamek do drzwi kabiny? Kapitan od razu to zauważył, tylko spojrzał. Proszę zamek natychmiast wymienić. Drobiazgi, Bates… pamiętajcie o drobiazgach… Zamek został wymieniony jak należy i parę dni później „Nan—Shan” wypłynął na Wschód. MacWhirr nie robił już żadnych uwag na temat wyposażenia i nie słyszano również, aby powiedział choć jedno słowo, zdradzające, że jest dumny z okrętu, wdzięczny za nominację albo zadowolony z widoków na przyszłość. Nie był z usposobienia ani gadatliwy, ani milczący, ale rzadko kiedy widział powód do odezwania się. Były oczywiście tematy służbowe — wskazówki, rozkazy i tym podobne; ale w jego mniemaniu przeszłość była załatwiona, a przyszłość jeszcze nieobecna, zaś bardziej ogólne sprawy bieżące nie wymagały komentarzy, fakty bowiem mogą mówić same za siebie z przytłaczającą precyzją. Stary Sigg lubił ludzi małomównych i takich, „co do których można mieć pewność, że nie będą próbowali udoskonalać danych im instrukcji”. MacWhirr czynił zadość tym wymaganiom, został więc zatwierdzony na stanowisku kapitana i odtąd poświęcał się całkowicie ostrożnemu nawigowaniu „Nan-Shanem” po wodach chińskich. Na początku statek był zarejestrowany jako brytyjski, ale po pewnym czasie Bracia Sigg uznali za stosowne przenieść go pod banderę syjamską. Na wiadomość o projektowanej zmianie Jukes stał się niespokojny, jakby stanowiło to dla niego osobistą obrazę. Łaził, mrucząc coś do siebie pod nosem i wybuchając od czasu do czasu pogardliwym śmiechem. – Coś podobnego — jakiś idiotyczny słoń z Arki Noego na banderze statku — powiedział raz w drzwiach maszynowni. — Niech mnie diabli… jeśli to zniosę. Cisnę to wszystko. A pan? Panu się niedobrze nie robi? — Pierwszy mechanik chrząknął tylko z miną człowieka, który umie ocenić dobrą posadę. Pierwszego rana, kiedy nowa bandera powiewała na rufie „Nan—Shanu”, Jukes z niesmakiem przyglądał się jej z mostka. Walczył przez chwilę z własnymi uczuciami, a potem zauważył: – Dziwnie pływać pod taką banderą, panie kapitanie. – Czy coś nie tak, jak trzeba? — zapytał kapitan MacWhirr. — Wydaje mi się zupełnie w porządku. — I przeszedł na skrzydło mostka, by się lepiej przyjrzeć. – Dla mnie jest dziwaczna — wybuchł Jukes i wyprowadzony z równowagi, zbiegł z mostka. Kapitan MacWhirr zdumiał się tym zachowaniem. Po chwili wszedł spokojnie do kabiny nawigacyjnej i otworzył swój Międzynarodowy Kod Sygnałowy w miejscu, gdzie w jaskrawych kolorach przedstawione są dokładnie flagi wszystkich narodów. Przesuwał po nich palcem i natrafiwszy na Syjam, wpatrzył się z wielką uwagą w czerwone pole i białego słonia. Nie mogło być nic prostszego, ale dla pewności zabrał książkę na mostek, żeby porównać kolorowy rysunek z prawdziwą banderą na drzewcu flagowym na rufie. Kiedy Jukes, który tego dnia spełniał swoje obowiązki z hamowaną wściekłością, pojawił się na mostku, kapitan zauważył: – Nic tej banderze nie brakuje. – Rzeczywiście? – wybełkotał Jukes, klękając z rozmachem przed skrzynią, skąd z furią wyszarpał zapasową linkę sondy. – Tak. Sprawdziłem w książce. Dwa razy tak długa jak szeroka i słoń dokładnie pośrodku. Byłem pewien, że tutejsi ludzie potrafią zrobić banderę własnego kraju. To przecież jasne. Nie miał pan racji… – Ale, panie kapitanie — zaczął Jukes, wstając podniecony – mogę tylko powiedzieć… — trzęsącymi rękoma szukał w zwoju końca linki. – Już dobrze, dobrze — uspokoił go kapitan MacWhirr, siadając ciężko na swoim ulubionym płóciennym składanym krześle. — Musi pan tylko pilnować, żeby nie wciągali słonia do góry nogami, zanim się nie przyzwyczają. Jukes przerzucił nową linkę sondową na przedni pokład, wołając głośno: – Macie ją, bosmanie-nie zapomnijcie dobrze jej zmoczyć — i z gwałtowną stanowczością zwrócił się do dowódcy; ale kapitan MacWhirr rozparł się już wygodnie łokciami na poręczy skrzydła. – Bo przypuszczam, że to mogłoby być zrozumiane jako sygnał wzywania pomocy — ciągnął. — Jak pan sądzi? Myślę, że ten słoń przedstawia coś w rodzaju Union Jacka na banderze… – Czyżby? — wrzasnął Jukes, tak że wszystkie głowy na pokładach „Nan—Shanu” zwróciły się ku mostkowi. Potem westchnął i z nagłą rezygnacją w głosie dodał łagodnie: – Z pewnością to by okropnie wyglądało. Później tego samego dnia zaczepił pierwszego mechanika, szepcząc poufnie: – Słuchaj no. Opowiem ci ostatni wyczyn starego. Pan Salomon Rout (często zwany Długim Salem, Starym Salem albo Papą Routem), jako że na wszystkich statkach bywał prawie zawsze najwyższym członkiem załogi, wyrobił w sobie postawę niefrasobliwej pobłażliwości. Włosy miał rzadkie, piaskowego koloru, blade płaskie policzki, kościste przeguby i wąskie dłonie naukowca — również blade, jak gdyby całe życie spędził w cieniu. Uśmiechnął się ze swoich wyżyn do Jukesa i dalej palił, rozglądając się spokojnie wokoło, niby dobry wujaszek gotowy wysłuchać opowiadania podnieconego uczniaka. Potem, wielce ubawiony, choć bynajmniej nie wytrącony z równowagi, spytał: – No i rzucił pan posadę? – Nie — wyrzucił z siebie Jukes znużonym, zniechęconym głosem, usiłując przekrzyczeć przykry warkot wind ładunkowych „Nan—Shanu”. Pracowały wszystkie pełną parą, porywając unosy towaru i wznosząc wysoko aż do końca długich żurawi, jakby tylko po to, żeby je w biegu niedbale porzucać. Łańcuchy stropów zgrzytały na blokach, brzęczały na zrębnicach, obijały się łoskotem po burcie; cały statek dygotał, a jego długie, szare burty spowite były w kłęby pary. — Nie — krzyknął Jukes – nie wymówiłem. Co by to dało? Równie dobrze mógłbym rzucić swoją dymisję o tę grodź. Nie wierzę, aby taki człowiek mógł cokolwiek zrozumieć. On mnie po prostu wykańcza. Właśnie w tej chwili ukazał się na pokładzie powracający z lądu kapitan MacWhirr z parasolem w ręce; za nim szedł posępny, opanowany Chińczyk w jedwabnych pantoflach na papierowych podeszwach, również trzymający parasol. Kapitan „Nan—Shanu”, który swoim zwyczajem mówił cicho, spoglądając na własne buty, oznajmił, że tym razem muszą zawinąć do Fuczou, więc pan Rout ma mieć statek pod parą jutro punktualnie o pierwszej. Zsunął kapelusz, by otrzeć pot z czoła, i oświadczył, że nie cierpi schodzenia na ląd; górujący nad nim pan Rout nie raczył powiedzieć słowa i palił z powagą, opierając swój prawy łokieć na lewej dłoni. Potem tym samym przytłumionym głosem kapitan zakomunikował Jukesowi, że ma nie ładować przednich pomieszczeń międzypokładowych. Umieści się tam dwustu kulisów. Firma „Bun Hin” odsyła ich do domu. Sampan dowiezie zaraz dwadzieścia pięć worków ryżu do magazynu. Wszyscy ci ludzie wracają po siedmiu latach pracy i każdy wiezie kuferek z kamforowego drzewa – powiedział kapitan MacWhirr. Trzeba kazać cieśli poprzybijać trzycalowe listwy w rzędach wzdłuż międzypokładu, żeby skrzynie nie przesuwały się podczas podróży. Lepiej niech się Jukes zajmie tym od razu. – Słyszy pan, Jukes? Ten Chińczyk popłynie z nimi do Fuczou – będzie czymś w rodzaju tłumacza. Jest urzędnikiem Bun Hina i chce obejrzeć pomieszczenie. Niech go tam Jukes zaprowadzi. Słyszy pan? Jukes pilnował się, by we właściwym momencie wtrącać przepisowe „Tak jest, panie kapitanie”, choć mówił to bez entuzjazmu. Rzucił ostro: „Chodź no, John, zrobić, zobaczyć”, i Chińczyk ruszył za nim krok w krok. – On chcieć patrzeć zobaczyć, to móc patrzeć zobaczyć – powiedział Jukes, który nie mając zdolności do obcych języków, przekręcał okropnie nawet żargon angielsko-chiński. Wskazał na otwarty luk. – On złapać prima kawałek miejsce do spać, ech? Był gburowaty, jak przystało jego wyższości rasowej, ale nie był nieprzyjazny. Chińczyk smutno i bez słowa spoglądał w mrok luku, jakby stał nad otwartym, ziejącym grobem. – Nie złapać deszcz tam w dół, rozumieć? – dodał Jukes. - Jak cała taka piękna pogoda, jeden kawałek kulis wyjść na góra — ciągnął z ożywieniem. — Zrobić tak: Phuu! – Nabrał do płuc powietrza i wydął policzki. — Rozumiesz, John? Oddychać… świeże powietrze. Dobre. Co? Prać swój kawałek portki, papu na góra… widzisz, John? Ruszał ustami i żywo gestykulował rękoma, naśladując jedzenie ryżu i pranie odzieży; Chińczyk zaś, pokrywając swoją nieufność wobec tej pantomimy spokojnym zachowaniem z odcieniem łagodnej, wytwornej melancholii, rzucał spojrzenia migdałowych oczu to na Jukesa, to na luk. – Baldzo doble — mruknął cicho strapionym głosem i spiesznie prześliznął się po pokładzie, wymijając przeszkody na drodze. Znikł, dając nura pod unos dziesięciu worków jutowych z jakimś cennym towarem, wydzielającym odrażający zapach. W tym czasie kapitan MacWhirr przeszedł na mostek, do kabiny nawigacyjnej, gdzie czekał nań rozpoczęty przed dwoma dniami list. Długie listy kapitana zaczynały się zawsze od słów: „Moja ukochana żono”, a steward w przerwach między szorowaniem podłóg i odkurzaniem skrzynek z chronometrami łapał każdą okazję, by je czytać. Interesowały go o wiele bardziej niż kobietę, dla której oczu były przeznaczone, ponieważ zawierały drobiazgowe opisy każdej poszczególnej podróży „Nan—Shanu”. Kapitan, wierny faktom, bo one jedynie znajdywały odbicie w jego świadomości, spisywał je pracowicie na wielu stronicach. Domek, do którego adresowane były te kartki, stał na północnym przedmieściu, miał skrawek ogródka przed wykuszem okiennym, szeroki, dobrze się prezentujący ganek i w drzwiach wejściowych kolorowe szybki ujęte w ramki naśladujące ołów. Płacił za to rocznie czterdzieści pięć funtów i nie uważał, że czynsz jest wygórowany, bo pani MacWhirr (pretensjonalna osoba o chudej szyi i pogardliwym sposobie bycia) uchodziła za wytworną damę i sąsiedzi uważali ją za „coś lepszego”. Jedyną tajemnicę jej życia stanowił potworny lęk na myśl o powrocie męża na stałe do domu. Pod tym samym dachem mieszkała również córka Lydia i syn Tom. Oboje znali ojca bardzo słabo. Był on dla nich rzadkim, ale uprzywilejowanym gościem, który wieczorami palił fajkę w jadalni i sypiał w ich domu. Mizerna dziewczynka wstydziła się go w gruncie rzeczy, chłopak zaś był szczerze i całkowicie obojętny z niekłamaną rozkoszną prostotą właściwą chłopięco — męskiej naturze. Kapitan MacWhirr pisywał z Chin do domu dwanaście razy na rok, wyrażając osobliwie sformułowane życzenia, by „polecić go pamięci dzieci”, i podpisywał się „Twój kochający mąż” z takim spokojem, jak gdyby słowa te, używane od tak dawna przez tylu mężczyzn, były już tylko zużytą formułą o wyblakłym znaczeniu. Chińskie morza na północy i południu są ciasne. Są to morza pełne zwyczajnych faktów, które mówią same za siebie — wysp, mielizn, raf, bystrych i zmiennych prądów — skomplikowanych zjawisk, które jednak przemawiają do marynarza językiem jasnym i precyzyjnym. Ich wymowa tak dalece odpowiadała poczuciu rzeczywistości kapitana MacWhirra, że wyniósł się ze swojej kabiny na dole i na dobrą sprawę całe dni spędzał na mostku, często jedząc tam posiłki i sypiając w kabinie nawigacyjnej. Tam też komponował swoje listy do domu. Każdy bez wyjątku zawierał zdanie: „mamy w tej podróży doskonałą pogodę”, lub podobne stwierdzenie w tym sensie. I owo stwierdzenie, powtarzające się z zadziwiającą stałością, równie ściśle odpowiadało prawdzie jak wszystkie inne informacje zawarte w listach. Pan Rout również pisywał listy; ale nikt na statku nie wiedział, jaki potrafi być rozgadany z piórem w ręku, bo pierwszy mechanik miał dosyć wyobraźni, żeby zamykać swoje biurko na klucz. Jego żona rozkoszowała się stylem tych listów. Byli małżeństwem bezdzietnym. Pani Rout, wesoła czterdziestoletnia kobieta, postawna i z wydatnym biustem, zajmowała wraz z bezzębną i sędziwą matką pana Routa mały domek koło Teddington. Podczas śniadania żywo przebiegała oczami list i rozbawionym głosem wykrzykiwała głuchej staruszce ciekawe fragmenty, poprzedzając każdy głośnym ostrzeżeniem: „Salomon powiada!” Miała też dar zaskakiwania obcych ludzi cytatami z Salomona, wprawiając ich w zdumienie nieznaną treścią i niespodziewanie żartobliwym tonem tych wypowiedzi. Kiedy nowy wikary przyszedł z pierwszą wizytą, skorzystała z okazji, by rzucić uwagę „Salomon powiada: «mechanicy pływający na statkach poznają dziwy marynarskiej natury»”, aż urwała i wlepiła oczy w gościa, zauważywszy zmianę na jego twarzy. – Salomon… Ach!… Proszę pani — jąkał się młody człowiek, czerwieniejąc. — Muszę wyznać… że nie… – To mój mąż — wykrzyknęła, z rozmachem opierając się w krześle. Uświadomiwszy sobie komizm sytuacji, pękała ze śmiechu, pocierając oczy chusteczką, podczas gdy wikary siedział z wymuszonym uśmiechem na twarzy, ponieważ nie znając wesołych kobiet, pewien był, że ma do czynienia z osobą ciężko chorą umysłowo. Potem jednak zostali doskonałymi przyjaciółmi, bo kiedy przestał ją podejrzewać o celowy brak uszanowania, stwierdził, że jest osobą wielkiej zacności; z biegiem czasu nauczył się też bez mrugnięcia okiem wysłuchiwać innych urywków Salomonowej wiedzy.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Tajfun_i_inne_opowiadania-ebookRO/p020276i020" target="_blank" title="Tajfun i inne opowiadania [Joseph Conrad] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tajfun i inne opowiadania [Joseph Conrad] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kurs kwalifikacyjny - rolnik - Strona 2 - Szkoły inne - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez TraktorRider2, Lipiec 17, 2014 w Szkoły inne\nChyba ci sie przyśniło\nCo ja się będę z Tobą kłócił... przejedź się do placówki i zapytaj z czystej ciekawości. tylko napisałem to co ja wiem ale skoro Ty wiesz lepiej to pewnie tak jest\nNo też pierwsze słysze żeby wstecz na 5 lat sie dało ubezpieczyć w Krus . Ktoś ci bajek naopowiadał\nSłyszałem o takich praktykach ,dużo pisało o tym w temacie "młody rolnik" ale ze starego prowu. Niektóre placówki krusu idą na to.\nNie ma opcji zeby krus ubezpieczył ze wsteczną datą tym bardziej 5 lat\nniema najmniejszej opcji żeby go 5 lat wstecz ubezpieczyli.krus obowiazóje od dnia posiadania ziemi na siebie albo jako członek rodziny jak by cie rodzice wciągnęli i tak się liczy staż a tak to niema szans\nmówię tylko, że babka w krusie mi to proponowała. No bo po co mam do szkoły chodzić czas marnować ( to był chyba 2014r, wtedy jeszcze pracowałem i nie słyszałem o r03 tylko o techniku agrobiznesu co miało 3 lata trwać). wtedy nie skorzystałem ani z tej propozycji ani nie poszedłem do szkoły. dopiero pod koniec 2015 jak już dostałem premię czego się w sumie nie spodziewałem poszedłem na R03, z którego wczoraj egzamin praktyczny miałem.\ntez mialem propozycje na ubezpieczenie w krusie 5 lat do tylu ale jako domownik (liczy sie tam samo jak normalne ubezpieczenie do stazu) ale koszt kolo 10tys za cofniecie tego ubezpieczenia, lepeij zrobic kurs r3, ja robile szkole przez internet 1000zl i zrobiona fakt ze na egzaminy musialem dojechac do chwalowic i warszawy, ale chociaz co jakis czas nie musialem po szkolach jezdzic\nmi też chodzi oczywiście o ubezpieczenie jako domownik. i z tego co wiem u nas dalej jest to praktykowane, znam przypadek z ostatnich kilku miesięcy tyle, że na okres 1.5 roku. przelew robiony normalnie na konto krusu jak przy opłacaniu normalnej składki więc nie wiem czy to był by przekręt na aż tak dużą skale\nZapytam... Ktoś z was chodzi na taki kurs ? Jeśli tak to jak to u was wygląda, ile osób macie w grupie, czego was uczą, jakieś praktyki, wycieczki itd ?\nDzwoniłem i dopytywałem się o kurs. Nie ma problemu nie muszę ani razu zjeżdzac do Polski. Tylko na egzamin. Koszt 1600 plus 400 egzamin. Zapisy do 31 stycznia. Egzamin w przyszłym roku w styczniu. Praktykę mogę podbić tutaj w pracy, teorie wyłożą przez internet... Tak mam papier- zaświadczenie o pracy... Ale pytam ponieważ na stronie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest informacja że taki staż mnie uprawnia do uzyskania takich kwalifikacji i nie ma tutaj mowy o żadnym ubezpieczeniu w Krusie!? Więc jeśli ktoś wie jak uzyskać taki dokument to proszę o pomoc. Jutro będę dzwonił do Ministerstwa jak się coś dowiem to wrzucę. Zależy mi na czasie ponieważ zapisy do 31 stycznia!!\nZ tego co pamiętam to udokumentowany staz pracy w rolnictwie kwalifikowali do punktów przy ubieganiu się o premie na młodego rolnika.\nAktualnie chodze na kurs na R3 , 9 miesięcy , we wrześniu zacząłem, w czerwcu i lipcu mam egzaminy i całkowicie bezpłatnie , tzn 50 zł na semestr na kserówki była zrzutka.\n@Michał97 praktyki odbywasz we własnym gospodarstwie, zajęcia w moim przypadku odbywają sie co weekend zeby materiał przerobić.\n@withaningt ja też uczęszczam na taki kurs i zajęcia praktyczne mamy w polu u nauczyciela zawodu, co prawda żadne tam praktyki, same podstawy, nauka jazdy ciągnikiem dla tych co nie mają o tym pojęcia, ustawienie pługa, lub próba kręcona siewnika, a zajęcia mam co 2 tygodnie w weekend\nNa kurs chodzę od marca zeszłego roku, kurs również bezpłatny. Mam jeszcze 7 zjazdów i w czerwcu będę miał egzamin. Na liście jest 40 osób a przychodzi 10 max 15 osób. A większości nie miałem nawet okazji poznać ponieważ nigdy ich nie było ....\nEdytowano Styczeń 29, 2017 przez Michal97rolnik\nDzwoniłem do Ministerstwa. Sprawa wygląda ciekawie. Po paru przełączeniach połącznia i wielu telefonach (wciąż nikt nie odbierał) wkońcu dowiedziałem się- nie wiele. Ogólnie wiem tyle że świadectwo kwalifikacji po moim stażu pracy należy mi się bez problemowo, ale pan nie wiedział jaki dokument to potwierdza- może moja umowa o prace a może nie. Jutro mam zadzwonić jeszcze raz to pan się przygotuje W każdym bądź razie pierwszy raz się spotkali z taką sytuacją. Dziwne- bo nie chce mi się wierzyć że nikt nie ubiegał się o kwalifikacje rolnicze w ten sposób... Czas mi się kończy i nikt nie może mi pomóc. Znacie może kogoś na forum lub odeślijcie mnie do podobnego tematu... Ręce opadają\nodszukaj użytkownika Freetaxi znajdziesz go w temacie o młodym rolniku. Ma duże pojęcie ale czy w Twojej sprawie pomoże, nie wiem. Ogólnie mało wiarygodne wydaje mi się otrzymanie kwalifikacji za staż bo w pl, jedyną (tzn nie jedyna , bo sa inne kursy) instytucją do tego uprawniona jest Cke.\nA ręce faktycznie opadają bo sk.rwy.yny, które biorą grube pieniądze powinni mieć taką wiedzę w małym palcu i bez zająknięcia udzielić odpowiedzi.... brak słów.\nCzy kto z Was posiada materialy do nauki jakie sa na Kursie RO3 ???\nalbo kup podręczniki dla technika rolnika.\nInspekcja z ochrony środowiska, mogą wejść na Twoje pole i skontrolować Cie nawet podczas zabiegów czy masz badanie opryskiwacza, wazne szkolenie itp\nWitam, polecicie mi jakiś najmniej problemowy, najtańszy kurs R3?\nDnia 5.04.2017 o 12:26, weengosz napisał:\nTen link jakiś szemrany i nie działa... Jeśli chodzi o najtańszą i najszybszą opcję przez internet to polecam szkołe CDZ:\nMożna zrobić kurs w nowej podstawie programowej (a nie w starej która nic nie daje...). Nowa podstawa to kurs RL.03, a nie Kurs R3 (zwracaj na to uwagę przed zapisaniem)


Dostęp do sieci w każdym miejscu. | phonik.pl\nDostęp do sieci w każdym miejscu.\nNapisane przez Joanna Budzisz dnia cze 8, 2013 | Brak komentarzy\nRozwój komputerów w stronę komputerów przenośnych spowodował, że powstała internetowa sieć bezprzewodowa, która nie potrzebuje kabla, by mogła być odbierana przez nasz komputer. Ta powstał najlepszy internet mobilny, dzięki któremu nasze życie i praca zmieniły się diametralnie. Dostęp do internetu jest w tej chwili sprawą bardzo prostą.\nNie musimy siedzieć w domu przy biurku…\nNie musimy siedzieć w domu przy biurku. Możemy sobie jechać pociągiem, autobusem lub siedzieć na werandzie domku letniskowego. Najlepszy internet mobilny jest dostępny w całej Polsce i jest bardzo mało miejsc, które są zaznaczone, jako białe plamy na mapie. To bardzo dobra wiadomość dla wszystkich, którzy lubią wykorzystywać każdą wolną chwilę. Przypuśćmy, że co dziennie dojeżdżamy godzinę pociągiem do pracy. Najlepszy internet mobilny pozwala nam na dwie godziny codziennej, dodatkowej pracy, nauki lub rozrywki.\nTo bardzo fajna forma wykorzystania dodatkowego czasu, który normalnie byłby zmarnowany na gapienie się za okno pociągu. Najlepszy internet mobilny staje się w naszym kraju bardzo popularny. Sporo osób pojawia się ze swoimi netbookami, które są malutkie i zgrabne. Posiadają również najlepszy internet mobilny, jaki jest dostępny na rynku.\nJak kogoś podglądać kamerką internetową? | PORADNIK OSTRZEŻENIE!


Strona:Władysław Stanisław Reymont - Przysięga.djvu/156 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Władysław Stanisław Reymont - Przysięga.djvu/156\nZacząłem czytać „Dzieje Apostolskie.“\nCzytywałem rozmaite rzeczy i w różnych miejscach. Czytywałem obce i swoje utwory, prywatnie i publicznie, ale naprawdę nie miałem nigdy większej tremy, lecz i uważniejszych słuchaczów. Zrobił się w izbie i przed chałupą tłok, bo na głos czytania naszła siła narodu i słuchała ze skupieniem. Co raz tom musiał odpowiadać, tłómaczyć i uprzystępniać niektóre ustępy.\n— Tobie, bracie, być księdzem, adukacyę masz, czytasz pięknie, i wyłożył ty to Słowo Boże tak, co każdemu ze słodkością do serca weszło. Na pociechę ty, bracie, byłbyś Bogu i ludziom.\nNie odrzekłem nic, jenom się mył w cebratce, i przyszła mi na myśl Warszawa, i włóczęgi nocne z przyjaciółmi, i nasze rozmowy, i rozbijanie zmurszałych form i instytucyi, — i chciało mi się krzyknąć tam, do nich:\nTę stronę ostatnio edytowano 27 lis 2017, 18:37.


V Festiwal Controllingu i Finansów - v festiwal controllingu i finansów, uniwersytet rkonomiczy, kraków - Studia - Kraków\nV Festiwal Controllingu i Finansów\n2016-03-23 09:40:42 | Kraków\nKoło Naukowe Controllingu i Finansów, działające na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie, serdecznie zaprasza studentów na Festiwal Controllingu i Finansów, który odbędzie się 5 i 6 kwietnia 2016r. To już piąta edycja tego wydarzenia.\nGłównym celem festiwalu jest poszerzanie wiedzy studentów o praktyczne aspekty współczesnych narzędzi wykorzystywanych w obszarze finansów oraz controllingu przedsiębiorstw.\nPrzygotowano dla Was wiele ciekawych prelekcji oraz warsztatów z zakresu:\n• inwestycji giełdowych,\n• narzędzi controllingu,\n• budowania strategii organizacji,\n• zarządzania kapitałem ludzkim,\n• funkcjonowania funduszów inwestycyjnych,\nPartnerami, którzy w tym roku poprowadzą dla warsztaty i wykłady są: Comarch, State Street, Archman, Provident, Alior Bank, AON, Brown Brothers Harriman.\nJeżeli interesujesz się finansami, chcesz dowiedzieć się czym jest controlling, odwiedź UEK. Oprócz ciekawej wiedzy, wyjdziesz bogaty o gadżety. A gdyby gadżetów było mało, każdy kto weźmie udział w konkursie ma szanse otrzymać atrakcyjne vouchery.\nWięcej informacji znajdziecie na fanpage’u: https://www.facebook.com/FestiwalCiF/\nZachęcamy również do odwiedzenia strony Koła: http://kncif.uek.krakow.pl/index.php/\nSłowa kluczowe: v festiwal controllingu i finansów, uniwersytet rkonomiczy, kraków


Zawody Komercyjne w Trzaskowie.\nW związku ze zbliżającymi się zawodami komercyjnymi Robinson Supercup oraz Sensas Challange, które organizujemy, serdecznie zapraszamy do udziału wszystkich chętnych.\nJezioro Trzaskowo dość długo nie było eksploatowane przez zawody wędkarskie, dlatego jest przedmiotem wielu pytań, które do nas trafiają.\nWychodząc naprzeciw potrzebom uczestników tych zawodów, uaktualniliśmy dokładny opis łowiska na naszej stronie: przejdź do opisu.\nZaprosiliśmy również Mistrza Polski Weteranów 2014 - B.Majewskiego, na krótką sesję wędkarską na tym właśnie łowisku, w której pokazał krok po kroku w jaki sposób łowić tam tyczką leszcze, które są tam obecnie najważniejszym elementem rybostanu.\nJezioro Trzaskowo jest łowiskiem, na którym można łowić wyłącznie na imprezach zorganizowanych. Nie ma możliwości łowienia indywidualnie. Uczestnicy zawodów Robinsona i Sensasa 2016 mogą trenować w piątek 8.04. Sam trening jest darmowy, a warunkiem udziału w treningu jest wpłacenie opłaty startowej na zawody Robinsona, lub Sensasa. Opłatę można uiścić w piątek, przed treningiem.\nNęcimy o godzinie 9.50.\nŁowimy do godziny 14.00.\nHarmonogram Zawodów (sobota i niedziela)\n09.50 - I sygnał, nęcenie zanętą ciężką\n14.00 - IV sygnał, koniec zawodów\n15.30 - ogłoszenie wyników i rozdanie nagród rzeczowych\nLICZBA MIEJSC OGRANICZONA DO 65!\nW związku z licznymi zapytaniami uczestników zawodów, właściciel wody umożliwił treningi indywidualne.\nAby móc odbyć trening, należy wpłacić 20 PLN\tna konto:\nING BANK ŚLĄSKI 34 1050 1533 1000 0022 3591 3429\nw nazwie przelewu: trening Trzaskowo i data w którym uczestnik będzie trenował.\nKażdy trenujący musi mieć ze sobą potwierdzenie przelewu i jego nazwisko musi pokrywać się z listą startową\nGeneralnie można trenować od soboty 02,04,2016 do 08,04,2016 wyłączając niedzielę 03,04,2016 - łowisko zajęte.\nPodczas treningu obowiązuje zakaz używania siatki!!!


Setman.pl - Zobacz temat - Ginekolog\nZobacz tematy bez odpowiedzi | Zobacz aktywne tematy Teraz jest poniedziałek, 27 wrz 2021, 06:09\nStrona główna forum » Vaginismus » Pochwica - fakty i mity\n[ Posty: 149 ] Przejdź na stronę 1, 2, 3, 4, 5 ... 15 Następna strona\nJakie macie doświadczenia w tym temacie - czyli wizyt, samych lekarzy - ich podejścia, wiedzy.\nMoje jest takie, że kiedy po roku białego małżeństwa zakukało mi w główce, że może czas coś z tym zrobić. Hasło pochwica jeszcze nie znajdowało się w moim słowniku. Zdrowy rozsądek nakazał poszukać najlepszego gina w okolicy, pójść powiedzieć jak jest (że podczas prób stosunku odczuwam ból, pieczenie, dyskomfort, i że tym sposobem nie ma mowy o penetracji). No więc wybrałam się, poprosiłam, by sprawdził, czy pod względem anatomicznym, fizjologicznym jest wszystko ok.\nPan kazał się rozebrać i się rozluźnić... dupa. Pan się lekko zirytował, że nie może włożyć paluszka, kazał się ubrać stwierdził, że na 99% pod względem anatomicznym jest wszystko ok, objawy nie wskazują na wirusy, bakterie, grzyby...Nie omieszkał delikatnie dodać, że jak tak dalej będę traktować męża, to za rok mogę spodziewać co najmniej separacji.\nNa wszelki wypadek zapisał leki na grzybice, bo się upierałam przy tym pieczeniu. Zaproponował wakacje i wino (mimo, że wspomniałam, że właśnie wróciliśmy z Grecji, gdzie byłam zrelaksowana, chodziliśmy na romantyczne kolacje, do których piliśmy wino, ale mimo to, gdy tylko zbliżał się ten moment, trzeźwiałam w 0,1 nanosekundy). Po tej wizycie (która kosztowała ok 150 zl za 10 minut) płakałam pół nocy, wiedziałam, że sama nie dam rady, ginekolog zawiódł, a ja chce ratować małżeństwo i mieć dzieci. No i zaczęłam szperać w necie i dotarłam do Andrzeja... ufff\n- potrzebny nam dobry ginekolog na początku, by wykluczyć inne, anatomiczne i fizjologiczne itp przyczyny nie-możności penetracji.\n- potrzeba nam informacji na temat Lekarzy, którzy mają wiedzę, doświadczenie, albo przynajmniej w odruchu współczucia nakierują na psychologa i\n- w sytuacjach, gdy pojawia się konieczność badania ginekologicznego wykarzą się zrozumieniem, cierpliwością i nie-wiem-czym-jeszcze, bo ja nie znalazłam takiego...\nDziewczyny, jakie są Wasze doświadczenia... Może trafiłyście na lekarza, którego możecie polecić. Wiem, że wiele z nas jest w stanie wiele zrobić, by dobrze trafić - np przejechać pół Polski czy przelecieć pół Europy, żeby napić się kawy z Setmanem\nJa przeszukałam okolice Poznania...i Irlandii.\nwtorek, 27 paź 2009, 16:07\nDołączył(a): wtorek, 20 paź 2009, 22:13\nmnie wmówili tyłozgięcie macicy..\nI załączył receptę na jakieś tabletki hormonalne..\n..takie moje doświadczenie\nPierwszy raz u ginekologa był dość przykry, chyba w 2001r.\n..lekarz niedelikatny, wręcz chamski, śmierdziało od niego wódą..\nnie rozpoznał przepukliny pachwinowej.\n..ze zrozumieniem i cierpliwością to znam..\nale jak to w obecnej chwili jest z wiedzą tych lekarzy, hmm..\nWolę już kawę z Andrzejem\n.. i nie pozwolić sobie wmawiać bzdur\nBo psychika ludzka jest bardzo delikatna\n"Nie ma na świecie rzeczy tak dziwnej, żeby trudno było w nią samemu uwierzyć.."\nPozdrawiam gorrąco, angel\nśroda, 28 paź 2009, 01:12\nDołączył(a): czwartek, 29 paź 2009, 22:30\nZ wizyt u ginekologa mam podobne doswiadczenia do waszych.\nWiedząc, że cos jest nie tak, ale jeszcze nie umiejac tego nazwać poszłam do lekarza sprawdzić czy pod wzgledem anatomicznym jest wszystko ok.\nI tej wizyty nigdy nie zapomnę.....wielkie zdziwienie pani doktor, którego zresztą nie potrafiła ukryć, że w tym wieku mozna byc jeszcze dziewicą, stwierdziła, że musi byc ze mną coś nie tak, skoro boje sie sexu. I jej najlepsza rada: upic sie, zrelaksować, rozłożyć szeroko nogi i będzie po problemie.\nJak sie zapewne domyślacie, więcej do niej nie wróciłam i jakis tam uraz do wizyt u ginekologa został. Z nastepną wizytą bardzo długo zwlekałam, kolejna pani doktor okazała sie bardziej taktowna, ale z pojeciem pochwicy, niestety sie nie spotkała.\nczwartek, 29 paź 2009, 22:53\nOsobiście wolę bardziej Panów Ginekolog. Są bardziej delikatni i taktowniejszy od Pań Ginekolog.\nAle każdy tutaj ma zapewne inne doświadczenia\npiątek, 30 paź 2009, 12:57\nPamiętam jedną z moich wizyt u ginekologa, kiedy już miałam podejrzenia o pochwicę. Pani doktor nie mogła zbadać mnie dopochwowo palcem, gdyż jej to skutecznie utrudniłam. Ona postanowiłam więc, że zbada mnie przez odbyt i powiedziała: "Jak Pani zacznie współżyć, to proszę do mnie przyjść na badanie kontrolne i wtedy też zrobimy cytologię". Żadnych pytań, żadnej rozmowy, a ponieważ wstydziłam się wtedy "swojego problemu", też nie wgłębiałam się w temat i wyszłam stamtąd czym prędzej. Od tamtej pory minęło pięć lat...I dopiero ostatnio, tuż przed pierwszym spotkaniem z Andrzejem, trafiłam do pana ginekologa, który wykazał się zrozumieniem, stwierdził, że jestem młodą i zdrową osobą, a z medycznego punktu widzenia nie ma żadnych przeszkód dla uprawiana seksu. Doradził mi kontakt ze specjalistą.\nponiedziałek, 2 lis 2009, 07:40\npierwsza wizyta PO\nJak w temacie po pierwszym współżyciu zdecydowałam się na kolejną wizytę u ginekologa (pani ginekolożki) - nie żebym chciała sprawdzić czy i pani się uda Tak serio to chciałam zweryfikować niepokojące mnie objawy. No więc - tak jak wcześniej ogarniał mnie paniczny lęk na widok fotela do badań, tak teraz stresik skończył się na mokrych dłoniach.\nRzeczowo wyjaśniłam co i jak, pani zdziwiła się bardzo, gdy zobaczyła moje wykresy cyklu (ze względów religijnych zaczęłam prowadzić obserwacje cyklu - tak mi zostało, uważam, że to całkiem logiczne, sprawdzalne i że dobrze znać swoje dni płodne i niepłodne, objawy, nastroje z nimi związane itp, co nie znaczy, że neguje metody antykoncepcyjne - podzielcie się swoimi doświadczeniami w tym temacie:)); ale do sedna.\nZastanawiałam się czy wspomnieć o pochwicy, doszłam do wniosku, że w ostateczności, gdy nie będzie mogła mnie zbadać, powiem. Przed badaniem tylko napomknęłam, że współżyjemy od niedawna i że czuje dyskomfort...Pani jak poprzedni lekarz, dała standardowy wykład - żeby się zrelaksować, użyć żelu nawilżającego, przedłużyć grę wstępną, nie wspomniała tylko o winie luz...\nBadanie poszło gładko !!! :):)- zbadała mnie palcem, zrobiła USG dopochwowe - czułam delikatny dyskomfort przy wkładaniu, ale potem było ok nawet gry manewrowała aplikatorem. Siedziałam na tym fotelu zadowolona jak bąk\nWyszłam z gabinetu 3 kg lżejsza Kolejny dowód, że pochwicy nie ma i że można iść jak normalna kobieta na okresową cytologię\nponiedziałek, 2 lis 2009, 13:56\nmam 33 lata, jestem dziewica i mam pochwice...\nmoja 1sza wizyta: to byl facet, stary, zbadal mnie przez odbyt, przepisal tabletki, jakis komentarz nt 27 letniej dziewicy:-(\npotem bylam u kobiety, byla delikatna, jakos mnie zbadala, stwierdzila ze jestem zestresowana, a ja nie umialam sie rozluznic. Cala ta sytuacja wydala mi sie obrzydliwa i krepujaca, nie wiem jak mozna myslec o niebieskich migdalach, jak Ci ktos wklada...\nOstatni raz bylam 4 lata temu ( u niej i w ogole u gin.), prosilam zeby przebila mi blone dziewicza, bo ja nie moge wspolzyc ( probowalam chyba ze 4 razy - kazdy raz z innym facetem bo po takim fiasku zrywalam znjomosci), powiedziala ze nie moze tego zrobic bo to zabieg chirurgiczny :-(. Poradzila alkohol i rozluznienie sie. Ja probowalam z alkoholem ale musialabym wypic do nieprzytomnosci bo ilosci dajace lekkosc mi nie pomagaly - momentalne trzezwienie jak przychodzilo co do czego:-( )\nWyszlam z gabinetu zaryczana. I tak zostalo do dzis. Nie poznalam nikogo kto chcialby ze mna byc i komu moglabym powiedziec o mojej przypadlosci. Jestem sama, nie mam bliskosci, intymnosci, od 3 lat choruje na depresje.\nNa mysl ze musze jednak isc do gin i zrobic sobie obowiazkowa cytologie -ciarki mnie przechodza. Nie bez znaczenia jest wstyd, kiedy znow bede musiala sie przyznac do wieku - a mam juz wiecej lat niz wtedy...\no pochwicy nie wie nikt z mojego otoczenia - ani przyjaciolki ani moja matka (mysli ze jestem dziewica bo z nikim nie bylam).\nczwartek, 5 lis 2009, 21:00\nMożesz nie uwierzyć,ale doskonale Cię rozumiem. Ja tez z powodu pochwicy omijałam ginekologów szerokim łukiem, bałam sie ich reakcji na 26 letnia dziewice i wstydu. Do wizyty skłoniły mnie problemy zdrowotne i baaaaardzo długo zwlekałam. Pierwsza wizyta jak wygladała juz pisałam, ale najwazniejsze było, że mialam lekarstwa i pomogły. Wtedy jeszcze przyczyne swojego problemu upatrywałam w błonie dziewiczej, więc równiez poprosilam o jej przerwanie, Pani ginekolog powiedziala, że jest to zabieg chirurgiczny i dała skierowanie do szpitala. Wyrzuciłam je, jakos nie mogłam sobie wyobrazić, że ide do szpitala i mówie im...." Dzien dobry ja na zabieg przerwania błony dziewiczej, bo sie bzykać nie moge"-umarłabym ze wstydu......\nJednego po tej wizycie byłam pewna, że ponownie do ginekologa bardzo długo nie pojde.\nNiestety, te same powody skłoniły mnie do wizyty jakis miesiac temu, wspomne, że jestem w trakcie terapi marchewkowej. I wiesz, co - Pani ginekolog najnormalniej w swiecie mnie zbadała ( poprzednia nie mogła wsunąc nawet najmniejszego palca), pomimo tego że błone dziewicza nadal mam. Byłam dumna jak paw, mialam namacalne dowody na skutecznosc terapii i efektów jakie poczynilam. Uwag na temat 26letniej dziewicy nie było, a nawet gdyby, to nie zrobiłyby na mnie wrażenia. Nic jej do tego, moze to mój wybór, mam do tego prawo.\nMoi bliscy, też nie wiedzą o pochwicy. Myśle, że nie uwierzyliby w podłoże psychiczne tej dolegliwosci i uznaliby mnie za dziwaczke. Może uświadomie ich, po osiagnięciu celu......\nWiem jedno, że dzieki pochwicy mamy dużą przewagę nad innymi ludzmi. Czy gdyby nie dopadła nas ta dolegliwosć to próbowałybysmy cos w swoim życiu zmienić? Powielałybyśmy schematy życia poprzednich pokoleń, moze nigdy nie zaznawszy szczęscia i radosci zycia.\nSame plusy w tej pochwicy\nczwartek, 5 lis 2009, 22:05\ndzieki za slowa wsparcia, chociaz ja nie dopatruje sie w pochwicy niczego dobrego, wiem ze w miare wprawny ginekolog moze mnie zbadac, ale co z tego, jesli nie potrafie/nie moge zyc pelnia zycia jak inne kobiety?\nPrzeciez to glupie ze wizyta u ginekologa jest taka zmora, a obowiazkowa cytologia od przyszlego roku spedza mi sen z powiek...:-(\nPrzez te dolegliwosc byc moze stracilam szanse na bycie z kims, bo sama odpycham facetow. I nie wiem jak to zmienic. Ten ogromny wstyd mam wrazenie ze jest nie do pokonania, jestem po 30tce i jedynie moge jeszcze udawac ortodoksyjna katoliczke.\nPrawda jest taka, ze na co dzien staram sie o tym nie myslec, po prostu zajmuja mnie biezace sprawy, ale jak przychodzi chwila refleksji to ogarnia mnie czarna rozpacz..\nmozesz mi napisac jakie tabletki bralas i co to jest terapia marchewkowa???\nczwartek, 5 lis 2009, 22:22\nZgadzam się z Elfik. Na początku uważałam, że pochwica to najgorsza rzecz jaka mnie spotkała w życiu. I oczywiście uważałam że tylko mnie to spotkało. Taka miałambyć wyjątkowa. Nikomu z rodziny (oprócz męża) ani ze znajomych nie zdecydowałam się powiedzieć, bo był to dla mnie powód do wstydu. W trakcie ćwiczeń z marchewką i ćwiczeń w zamienianiu chorych poglądów na zdrowe dotarło do mnie jednak, że ta cała pochwica to najlepsza rzecz jaka mnie spotkała, bo dzięki niej:\n- wiem, że mój mąż mnie kocha,\n- mam z mężem szansę na przejście tego razem a to nas zbliża jak nic innego,\n- obalamy miedzy nami tabu, jakie są w innych związkach,\n- uczę się radzić sobie z innymi lękami i to nawet skutecznie,\n- zmieniam podejście do siebie (codziennie patrzę w lusterko i coraz to bardziej siebie lubie)\n- zmieniam podejście do innych (mniej się kłócę, mniej przeżywam cudze sprawy)\n- mniej się teraz stresuję\n- mam z mężem szansę, że w kolejnych latach odrobimy wszystkie zaległości a nawet więcej, czego bym pewnie w innych okolicznościach nie miała możliwości doznać,\n- poznałam Andrzeja\nNie uważam teraz, że jest to powód do wstydu i być może zdecyduję się powiedzieć o tym np: mamie.\nTo co teraz napisałam jeszcze w sierpniu było dla mnie nie do przyjęcia...\nMeg, Kochana, jeśli jeszcze nie skontaktowałaś się z Andrzejem, to zrób to jak najszyciej a zobaczysz jak zmieni się twoje życie. Nie ma na co czekać.\nczwartek, 5 lis 2009, 22:39


Coraz więcej małych zuchów w Zamościu - Dziennik Wschodni\nCoraz więcej małych zuchów w Zamościu\nTo była bardzo ważna uroczystość. Dzieci ze 141 Gromady Zuchowej "Słoneczne Promyku” działającej przy zamojskiej Szkole Podstawowej nr 10 złożyły uroczystą obietnicę zuchową.\nOdbyło się to w klubie harcerskim "Wiking”. Ale nie było łatwo.\nDzieci musiały popisać się wcześniej wiedzą o symbolice harcerskiej, ułożyć z puzzli znaczek Zucha, moczyć nos w zimnej wodzie i wyparzyć języki pieprzem.\nNa koniec była też próba ognia: gaszenie świec palcami.\nNa zakończenie zjedzono podobno przepyszny poczęstunek.


Zęby do łyżek - Glimat - Sdgr.pl\nPrzedsiębiorstwo Glimat posiada w asortymencie wysokiej jakości części zamienne do maszyn budowlanych. Wśród produktów oferujemy części OEM (Original Equipment Manufacturer – producent oryginalnego wyposażenia) i oryginalne zamienniki. Produkcja jest całkowicie zarządzana wewnętrznie: od szablonu do gotowego towaru. Częste kontrole jakości są przeprowadzane począwszy od zakupu surowców w oparciu o know-how i doświadczenie w zakresie procesów produkcji elementów gotowych. Oferowane części pochodzą od najlepszych producentów. Są one niezawodne i bezpieczne w użytkowaniu. Oferta firmy Glimat zawiera między innymi:\nDzięki dużej dostępności części oraz ich liczbie, firma Glimat współpracuje z przedsiębiorstwami nie tylko w Polsce, ale i zagranicą. Dodatkowym plusem jest fachowa obsługa klienta, doradztwo techniczne i serwis posprzedażny (after-sales service).


W zakresie ochrony przeciwwybuchowej dokument zabezpieczenia przed wybuchem) pełni funkcję dokumentu informacyjnego oraz porządkowego .\nPodstawą do stworzenia takiego dokumentu powinny być wyniki oceny ryzyka, jakie związane jest z zagrożeniem pożarowym lub zagrożeniem wybuchem w środowisku pracy.\nDokument bezpieczeństwa przeciwybuchowego powinien uwzględniać środki zabezpieczenia przeciwwybuchowego. Dotyczy to środków organizacyjnych oraz technicznych. W dokumencie powinien się znaleźć szczegółowy wykaz przestrzeni, które są zagrożone wybuchem. Podstawą do stworzenia takiego wykazu są wyniki oceny ryzyka, jakie wiąże się z możliwością wystąpienia atmosfery wybuchowej.\nNa polskim rynku działa szereg firm, które specjalizują się w sporządzaniu dokumentów bezpieczeństwa przeciwwybuchowego na potrzeby różnych pracodawców, którzy prowadzą działalność w zakresie wielu różnych branż. Dokumenty są sporządzane zgodnie z wymogami podyktowanymi przez przepisy obowiązującego prawa, w tym w szczególności w zgodzie z wymogami rozporządzeniami Ministra w przedmiotowej sprawie.\nSzczegółowej analizie poddane są wszystkie obiekty, procesy, instalacje, stanowiska pracy, w których może powstawać zagrożenie pożarowe lub wybuchowe. Omówione zostają substancje palne, ze szczegółowym uwzględnieniem ich właściwości chemicznych oraz fizycznych.\nTechniczne i organizacyjne środki ochrony zostaną szczegółowo wskazane w dokumencie bezpieczeństwa przeciwwybuchowego, z uwzględnieniem różnych środków ochrony przewidzianych dla osób zatrudnionych na różnych stanowiskach w ramach tego samego miejsca pracy.\nPrawny obowiązek sporządzenia i przygotowania dokumentu bezpieczeństwa przeciwwybuchowego spoczywa na pracodawcy. Dokument musi zawierać obligatoryjne elementy szczegółowo skazane przez przepisy obowiązującego prawa.


Wąglik w ciechanowskiej szkole – CiechTiVi\nWąglik w ciechanowskiej szkole\nDo Miejskiego Zespołu Szkół nr 2 trafił dzisiaj (środa 9 listopada) list z białym proszkiem – wszystko wskazywało, że to śmiertelnie groźny wąglik. W szkole trwa jeszcze akcja ratownicza z udziałem policji, straży pożarnej, sanepidu, lekarzy.\nSpokojnie, to na szczęście tylko ćwiczenia, które mają nas przygotować do radzenia sobie z takimi zagrożeniami. Były częścią ćwiczeń pod kryptonimem “Łydynia 2011” zorganizowanych przez Starostwo Powiatowe.\nWąglik trafił do szkoły w liście, który listonosz przyniósł do sekretariatu. Dyrekcja powiadomiła policję, a ta kolejne służby. Miejsce zostało zabezpieczone (stolik z rozsypanym proszkiem policjanci przykryli specjalną folią), a osoby które miały kontakt z przesyłką strażacy w ochronnych kombinezonach przeprowadzili przez tzw. komorę dekontaminacyjną.\nDo pracy przystąpiła też policyjna ekipa śledcza, której zadaniem jest ustalenie autora przesyłki. Prowadzone w hali sportowej MZS nr 2 ćwiczenia objaśniali na bieżąco m.in. zastępca komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej Krzysztof Kowalski oraz rzecznik prasowy komendy powiatowej policji Leszek Goździewski. Obserwowali je m.in. starosta Sławomir Morawski, członek zarządu powiatu Jacek Stachiewicz, komendant powiatowy PSP Arkadiusz Muszyński,e szefowa Sanepidu Wiesława Krawczyk, wójtowie: Gruduska Jacek Oglęcki, Gołymina: Andrzej Chrzanowski, przedstawiciele samorządów, służby zdrowia, policji.\nAkcja w MZS nr 2 była częścią dwudniowych ćwiczeń obronnych pod kryptonimem “Łydynia 2011”. – W trakcie ćwiczenia uczestnicy wspólnie rozwiązywali problemy, jakie mogą zaistnieć w sytuacjach niestabilności regionalnej, kryzysu, zagrożenia terroryzmem oraz innymi, charakterystycznymi dla czasu pokoju – poinformowała rzeczniczka starosty Barbara Tokarska-Wójciak.\nPoprzedni post: Artur Wiśniewski: Glinojeck, Radzanów, Płońsk… Płock?\nNastępny post: Prezydent oddał “Polonię” Staroście


Porażka Zawiszy z czołowym zespołem ligi | Tygodnik Bydgoski\nPiłka Nożna 27 mar 12:03 | Redaktor\nNiebiesko-czarni przegrali w sobotę (26 marca) na własnym stadionie z Kotwicą Kołobrzeg 0:2.\nW rundzie jesiennej piłkarze Zawiszy sprawili niespodziankę i po trzech kolejnych porażkach postawili się skutecznie w Kołobrzegu faworyzowanej Kotwicy. Ostatecznie wywieźli znad morza cenny punkt, a długo sensacyjnie prowadzili w tamtym spotkaniu po bramce Macieja Koziary w 11 minucie. Tym razem trener bydgoszczan, Piotr Kołc nie mógł skorzystać z usług kilku kluczowych graczy, m.in. właśnie Koziary, czy Korneliusza Sochania. Jedenastka, na którą postawił w sobotę (26 marca) szkoleniowiec Zawiszy, podjęła jednak walkę i w pierwszych fragmentach gry starała się zaskoczyć przyjezdnych. Dwa razy próbował Kamil Żylski, który w trzech wiosennych występach (jeden mecz pucharowy i dwa ligowe) zdobył już pięć goli. Jednak w 10. minucie w dogodnej sytuacji trafił wprost w bramkarza, strzelając z pola karnego, a kilka minut później jego próba z ok. 20 metrów okazała się niecelna.\nAle piłkarze Kotwicy Kołobrzeg przyjechali do Bydgoszczy wygrać trzeci z kolei mecz wiosną, by skutecznie zaatakować pozycję lidera. Po kwadransie przejęli inicjatywę na boisku. Pierwszy strzał na bramkę Michała Dumieńskiego oddali w 17. minucie. Piłka poleciała jednak obok słupka. Pięć minut później Grzegorz Goncerz z 16 metrów sprawdził koncentrację golkipera Zawiszy. Tym razem Dumieński stanął na wysokości zadania. Dwie minuty później dał się zaskoczyć, podobnie jak to było jesienią, Piotrowi Łysiakowi. Wtedy zawodnik Kotwicy strzelił gola bezpośrednio z rogu. Teraz po rzucie rożnym dostał krótkie podanie od swojego brata Pawła i z okolic narożnika pola karnego silnie dośrodkował. Po drodze futbolówka minęła wszystkich piłkarzy i tuż przy przeciwległym słupku wylądowała w siatce Zawiszy. Gospodarze protestowali jeszcze, że na pozycji spalonej był jeden z piłkarzy gości i tym samym utrudnił skuteczną interwencję bramkarzowi i obrońcom niebiesko-czarnych, ale sędzia Kamil Krasnopolski pozostał głuchy na te sprzeciwy i nakazał rozpocząć grę od środka.\nBydgoszczanie nie zrazili się utratą gola i do końca pierwszej połowy dążyli do zdobycia wyrównania. Najbliżej byli w samej końcówce. Najpierw Robert Tunkiewicz lewą stroną przedarł się w pole karne, ale zabrakło mu precyzji w ostatnim podaniu i mimo że wstrzelił piłkę w pole bramkowe, to ta nie znalazła adresata, a bardzo ciekawa akcja zakończyła się fiaskiem. W doliczonym czasie gry znakomitą okazję miał Sebastian Weremko. Po dośrodkowaniu z lewej strony Janka Chachuły dostał piłkę na jedenastym metrze przed bramką Kotwicy i powinien umieścić ją w siatce. Niestety, nie trafił nieczysto i futbolówka poleciała wysoko nad poprzeczką.\nKońcówka pierwszej połowy napawała kibiców Zawiszy nadzieją na osiągnięcie lepszego wyniku po przerwie. Niestety, to goście lepiej weszli w drugą połowę. Już dziewięć minut po wznowieniu gry strzelili drugą bramkę. Po dośrodkowaniu w pole karne Zawiszy do piłki po lewej stronie dopadł Leszek Jagodziński. Zawodnik, który 6 marca skończył 20 lat, miał na tyle dużo czasu, że świetnie ułożył sobie futbolówkę na stopie i przepięknym lobem umieścił ją w okienku bramki Dumieńskiego.\nOd tego momentu piłkarze Kotwicy nastawili się na kontry i pięć minut później jedna z nich powinna im dać trzeciego gola. W pole karne Zawiszy szarżował znowu Jagodziński, ale tym razem nie strzelał, tylko poczekał na partnerów i idealnie wyłożył piłkę Pawłowi Łysiakowi. Ten strzelił bez namysłu, ale trafił w słupek.\nTymczasem bydgoszczanie, choć mieli czasami nawet optyczną przewagę, nie potrafili stworzyć czystej sytuacji strzeleckiej. Dość powiedzieć, że w drugiej połowie nie oddali ani jednego celnego strzału na bramkę gości z Kołobrzegu. Pięć prób jakie podjęli było bardzo nieudanych.\nOstatecznie Kotwica wygrała i awansowała na fotel lidera III ligi gr. 2, bo Olimpia Grudziądz straciła punkty w Jarocinie. Zawisza z dorobkiem 26 punktów spadł na 11. miejsce. Za tydzień w sobotę (2 kwietnia) niebiesko-czarni podejmą GKS Przodkowo, który walczy o utrzymanie w lidze. Początek spotkania zaplanowano na godz. 17.00.\nZAWISZA BYDGOSZCZ - KOTWICA KOŁOBRZEG 0:2 (0:1)\nBramki: Piotr Łysiak (24 min.), Leszek Jagodziński (54 min.)\nŻółte kartki: Wędzelewski (Zawisza), Kostkowski (Kotwica)\nZAWISZA: Michał Dumieński - Ariel Jastrzembski, Adam Paliwoda, Sebastian Weremko, Stanisław Wędzelewski (78 min. Nowak), Cyprian Maciejewski (88 min. Serwach), Wojciech Mielcarek, Jan Chachuła (71 min. Fürst), Tomasz Żyliński (71 min. Piekuś), Robert Tunkiewicz, Kamil Żylski\nRezerwowi: Bartosz Szelong, Medard Dahms, Rafał Piekuś, Michał Płatek, Kacper Nowak, Alan Serwach, Oskar Fürst\nKOTWICA: Oskar Pogorzelec – Damian Kostkowski, Piotr Łysiak, Paweł Łysiak (88 min. Grzelka), Ondrej Jakubov, Grzegorz Goncerz (71 min. Cempa), Michał Graczyk, Leszek Jagodziński (78 min. Szygenda), Mateusz Rościszewski (88 min. Maćkowski ), Domini Sadzawicki, Robert Obst\nRezerwowi: Kamil Lech, Bartosz Kulpa, Dawid Cempa, Grzegorz Skowroński, Rafał Maćkowski, Fabian Grzelak, Gebriel Szygenda\nWyniki 21. kolejki III ligi gr. 2 (26 marca 2022R)\nSokół Kleczew - Unia Janikowo 2:4\nJarota Jarocin - Olimpia Grudziądz 1:1\nBałtyk Gdynia - GKS Przodkowo 3:0\nKluczevia Stargard - Pogoń II Szczecin 0:1\nŚwit Skolwin-Szczecin - Błękitni Stargard 1:4\nStolem Gniewino - Elana Toruń 3:0 (wo)\nKP Starogard Gdański - Pogoń Nowe Skalmierzyce 3:1\nPolonia Środa Wielkopolska - Bałtyk Koszalin 2:1\nZestaw par 22. kolejki III ligi gr. 2\nOlimpia Grudziądz - Sokół Kleczew, godz. 18:00\nPogoń II Szczecin - Bałtyk Gdynia, godz. 12:00\nBałtyk Koszalin - KP Starogard Gdański, godz. 14:00\nPogoń Nowe Skalmierzyce - Stolem Gniewino, godz. 14:00\nUnia Janikowo - Polonia Środa Wielkopolska, godz. 15:00\nKluczevia Stargard - Błękitni Stargard, godz. 15:00\nKotwica Kołobrzeg - Jarota Jarocin, godz. 16:00\nZawisza Bydgoszcz - GKS Przodkowo, godz. 17:00\nTagi bydgoszcz, wydarzenia, Aktualności, Zawisza Bydgoszcz, mecz, Kotwica Kołobrzeg, piłka nożna, III liga


Czas pracy zdalnej w klasie II b – Szkoła Podstawowa im. Janusza Korczaka w Sierakowie\nCzas pracy zdalnej w klasie II b\nKolejny okres zdalnej pracy to oprócz nauki, liczne działania i uczestnictwo uczniów w warsztatach z okazji: Światowego Dnia Wody, Godziny dla Ziemi i Bałtyku, Międzynarodowego Dnia Jogi dla Dzieci, Światowego Dnia Ziemi, Światowego Dnia Książki oraz spektaklu Teatru Maska w Rzeszowie pt. „Bambusowa Księżniczka”, Wielkanocy klasowej i Świąt Majowych.\nDzięki chęci działania i pomysłowości, uczniowie stworzyli ciekawe prace plastyczne i techniczne. Powstały wytwory z recyklingu pt. „Coś z niczego”, własne książki oraz przedstawienie klasowe pt. „Niewielki, ale śliczny Wiosenny Teatrzyk Ekologiczny”.\nBiblioteka zaprasza do udziału w konkursie dla klas IV-VII na plakat promujący czytelnictwo\nZielnik klasy 3 b


Ta kobieta bardzo chciała wrócić do czasów młodości. Tak bardzo, że ukradła córce jej tożsamość, i jako 15-latka chodziła na lekcje i została przyjęta do drużyny cheerleaderek.\n33-letnia Amerykanka Wendy Brown najwyraźniej nie mogła się pogodzić z tym, że już nigdy nie będzie mogła chodzić do liceum. Postanowiła więc "skorzystać" ze swojej córki - podając się za 15-latkę poszła do szkoły, uczęszczała regularnie na lekcje i nawet została przyjęta do drużyny cheerleaderek.\nDlaczego Brown postanowiła podszyć się pod własną córkę? Władzom szkoły powiedziała, że po prostu chce dostać dyplom i zostać cheerleaderką. Najwyraźniej była wiarygodna - została przyjęta do szkoły i do drużyny. Wraz z "rówieśniczkami" chodziła nawet na imprezy.\nCórka Wendy Brown kobiety mieszka z babcią daleko od domu matki. Policja ujawniła, że Brown ma na koncie wiele różnych kradzieży tożsamości. Więcej szczegółów nie ujawniono. Wendy Brown pozostaje tylko gratulować, że wygląda tak dobrze, że może udawać osobę o połowę młodszą, niż jest w rzeczywistości...\nHotist znalazła niusa 21.09.2008 na gazeta.pl.\nMrHyde· 11 mar 2017\na ja myślałem, że trzydziestoletni uczeń to tylko wytarty motyw z filmów z lat XXX-ych.\ngazeta.pl· 21 wrz 2008 5 473\ngazeta.pl· 21 wrz 2008 1 5 240