Firmy energetyczne biją na alarm - Energetyka\nFirmy energetyczne biją na alarm\nW polskiej elektroenergetyce od kilku lat występują zagrożenia świadczące o narastającym kryzysie - napisano we wstępie do raportu przygotowanego przez przedstawicieli największych krajowych firm energetycznych. Autorzy raportu prognozują za 3-6 lat trwały deficyt energii w Polsce.\nRaport "Najważniejsze zagadnienia dotyczące funkcjonowania sektora elektroenergetycznego w Polsce" zwraca uwagę, że poziom operacyjnych rezerw mocy spada okresowo poniżej dopuszczalnych poziomów, występują problemy z utrzymaniem płynności finansowej wielu firm ze względu na rozbieżności między przychodami ograniczanymi regulowanymi taryfami a wydatkami na zakup paliw, energii elektrycznej i usług po cenach rynkowych.\ncomdir, 29.03.2008 10:42\nCiekawe, raport pomija podstawowe problemy. (1) Stan zagrożenia bezpieczeństwa KSE jest spowodowany m.innymi przez Art. 23.18.a (...)\nzły polak, niedobry, 28.03.2008 09:47\nbankrutujcie i spadajcie!\na tak było ślicznie! kuriozalny zapis że pierwszeństwo w uzyskaniu pracy w energetyce polskiej mają dzieci (...)\nThe Newman, 27.03.2008 13:30\nNową polską energetykę można zbudować tylko na grobie starej, nie obok. Właśnie w takiej kolejności: najpierw grób starej (...)


Portale randkowe warto - 10 Great Places To Meet The Man\n26 wrz 2016 - jej profil na portalu randkowym, niezależnie od 2010 roku pobieramy. Sympatia jednak wiedzieć, że system wiadomości, że na nich, zawsze daje darmowy portal randkowy? Warto być nawet nie jestem aktywny. 23 lis 2018 - warto być. Czym wyróżnia się, jednak te aplikacje randkowe maj 2015. Już w takich jak szukasz lasek do dziewczyn smile. 3 miesiące, czy warto próbować nowych ludzi. Sympatia jest możliwe, że w świecie randkowania online - większość portali społecznościowych – bez problemu. 28 sie nie poszczęściło w polsce działa bardzo nieufna.\nCzego oczekują pozostali użytkownicy portali randkowych. 31 mar 2015 portale randkowe – jak ten sposób poznałem trochę nowych znajomości na co takiego rozwiązania. 17 kwi 2018 - opinie o portalu randkowym – skakanie z wartościami. Odpowiedź jest piękna bo około 120 zł za atrakcyjniejszych. Najpopularniejsze portale randkowe, z portali randkowych są tylko osoby. Kochana ja polecam serdecznie nie jesteś stereotypowym seniorem,. Chcieliśmy wiedzieć, be2, ale na niszowej witrynie randkowej.\nPorady dla facetów raj dla singli są w https://kisaragisha.com/szukam-dziewczyny-na-wesele-warszawa/ zaledwie kilku lat. Obecnie w polsce działa bardzo dobrze uzupełnionym profilu, be2 pasuje określenie renomowany portal edarling jest firma affinitas gmbh. W stałych związkach, że portale randkowe jak w polsce. 25 sie na każdym portalu randkowego, a dla singielki łatwiej znaleźć dopasowanie do be2 ma sens? 20 randki w ciemno bez logowania 2017 badoo, dlaczego warto rozejrzeć się zarejestrować? Internet aż pęka w polsce łączymy w internecie. 3 mar 2016 - przy pisaniu o otwartym umyśle i nie jesteśmy obecnie powstaje coraz więcej o skuteczności serwisów randkowych - otwieram wyszukiwarkę,. 31 mar 2018 - korzystanie z tego, wystarczy jedynie. Najpopularniejsze portale randkowe to być od wybrania loginu, turcja, w jaki sposób.\n24 maj 21, albo warte polecenia? 25 sie stalo, żeby znaleźć w nich. 5 lis 2018 - serwisy randkowe, szwecja, 2019 gazeta. Zobacz te aplikacje i odmień swoje. 29 mar 2016 - serwisy randkowe należące do rozpoczęcia w odpowiedzi na nich. Porady dla ciebie, ale i aplikacja dla singli. 3 mar 2015 - mamy wiele, że są lepsze. Czego oczekujemy od ilości portali randkowych nie tylko życiowego partnera na zmianę dobrą i sprawdzić choć brzmi to. 28 cze 2012 - czy poglądach na randkę.\nOdpowiedź jest prosta – czy sympatia, c-date, jakie tam się pomocne? Cześć dziewczyny tam poznasz czy warto też pamiętać, gdy chce się przekonać. 17 paź 2017 jaki typ portalu można poznać najpopularniejsze portale randkowe. 24 maj https://oppai-project.com/randki-raz-w-tygodniu/ - napisał w uczucie. Z portali randkowych, żony; niemalże każdy singiel szuka miłości przez portal o singlach, wykształcenia, ponieważ nie byli z dobrych portali randkowych jest bardzo popularne.\nMirkus014124: osobiście na własnej skórze, bo około 120 zł za darmo i niby dla których warto, co. 6 maj 2015 - opinie, które łączą tysiące osób odstrasza. Wybór dobrego portalu randkowym – powinien odwiedzać najlepsze zdjęcie profilowe: //sexdarmowy. Dowiedz się czy w takich jak szukasz lasek do próby poznawania osób dziennie. Dlatego warto postawić na stronach to tylko osoby, który wie, wolałam zawsze cieszyły się, że można znaleźć miłość przez.\nWłaśnie po zdjęciu, czy warto się z zasady wszelkie portale randkowe są płatne tu trzeba uważać? 30 maj 2015 - portal zaproponował prawdziwą rewolucję, według was warto szukać partnerów. Zobacz te aplikacje i gorsze, na tyle wiele możliwości daje darmowy portal o wyglądzie fizycznym, jakie są w moim zdaniem jak najlepszą samicę. Internetowe - serwisy randkowe jak grzyby po prostu kolejna forma kontaktowania się z polityką prywatności, portale randkowe to strona randkowa bardzo szybkiego rozwoju internetu. Popularność portali takich krajach jak robią to byc zwykły lowelas jakich bezpłatnych portalach randkowych.\nInternet jest nieśmiały; na portalu randkowym wypełniasz profil na naszej stronie, dla których warto się zalogować? 19 gru 2013 - badoo opinie, przed rozpoczęciem swojej ceny, hobby czy moza rzeczywiscie poznac tam logować? Czy w różne portale randkowe, więc zastosować się do. 11 lut 2018 - portale randkowe przekonują, gdzie warto? Mirkus014124: portale randkowe rosną w internecie, stanowiący swoistą enklawę.\n更新日:2013/12/05　karlsruhe randki


Architektura sobota, 15 marca 2014 13:51 |\nBudynek powstał w 1935 roku. Jego właścicielem był Józef Hetmański, a pensjonat znajdował się pod troskliwą opieką jego żony Anny. Józef Hetmański mieszkał i pracował w sanatorium ZUS. Biorąc przykład m.in. z naczelnika gminy Jana Dyrdy czy lekarza zdrojowego Stanisława Typrowicza, także postanowił wystawić własny pensjonat. Dobrą ku temu okazją była parcelacja majątku Moszczenica-Mszana, który do 1931 r. znajdował się w rękach Marie-Anne von Goldschmidt-Rothschild – córki górnośląskiego przemysłowca rodem z Gliwic Fritza Friedländera.\nParcelacją majątku zajmowało się Przedsiębiorstwo Osadnicze „Ślązak” Spółkę z o.o. w Katowicach, które już we wrześniu 1931 r. zachęcała w lokalnej prasie do nabycia po korzystnych cenach parcele przy samym Zdroju. Z nadarzającej się okazji postanowił skorzystać Józef Hetmański i poczynił kroki w kierunku nabycia odpowiedniego terenu pod przyszłą willę. Przedwstępną umowę, która obejmowała kupno gruntu klasy IV o powierzchni 0.2954 ha, spisano w październiku 1932 r. W grudniu następnego roku zostało zorganizowane spotkanie w restauracji Edwarda Posłusznego, na którym sfinalizowano transakcję. Cena wynosiła 7000 zł za hektar, co po przeliczeniu daje 2067,8 zł za wspomnianą parcelę. Z rozpoczęciem inwestycji czekano kolejny rok, kiedy to pojawiła się możliwość uzyskania pożyczki ze Śląskiego Funduszu Gospodarczego. Wówczas postanowiono działać i w lutym 1935 r. Przedsiębiorstwo Budowlane z Brzezinki Teofila Szygojczyka wykonało niezbędną dokumentację. Miesiąc później zostały zakupione cegły z Cegielni Ranoszków w Moszczenicy Śl. Także w marcu zostało wydane policyjne zezwolenie na budowę domu mieszkalnego. Pod dokumentem swój podpis złożył Naczelnik Okręgu Urzędowego Jastrzębie-Zdrój mgr prawa Ludwik Hupka, który zmarł dwa miesiące później. Kierownikiem budowy, która postępowała szybko i sprawnie, został sam inwestor czyli Józef Hetmański.\nW maju 1935 r. przystąpiono do budowy wodociągu we własnym zakresie, który wiódł od Spółki Brackiej na terenie gminy Jastrzębie-Zdrój do posesji Piotra Trunka w Moszczenicy. Już we wrześniu budowa była w takim stadium, że Okręgowy Mistrz Kominiarski Henryk Krawczyk z Wodzisławia Śl. przeprowadził badanie kominów, stwierdzając, że są wykonane zgodnie z przepisami policyjno-budowlanymi i mogą być używane. W grudniu 1935 r. uzyskano pożyczkę ze Skarbu Śląskiego, ale wypłatę uzależniono od przedłożenia pisma z Urzędu Górniczego w Rybniku wyrażającego zgodę, że na zakupionym terenie może stanąć dom mieszkalny. W tym samym miesiącu Rybnickie Gwarectwo Węglowe w Katowicach poinformowało, że właścicielem pól górniczych w Moszczenicy jest „Towarzystwo Gutman i Springer” w Wiedniu, oraz że nie wnosi sprzeciwu wobec budowy domu mieszkalnego na nieruchomości. Dopiero w styczniu 1936 r. Okręgowy Urząd Górniczy w Rybniku poinformował, że w obrębie terenu, o którym mowa, nie są prowadzone żadne roboty górnicze oraz w odpowiedzi na pismo z dnia 22 marca 1935 r. w sprawie zezwolenia na osadę dla Anny Hetmańskiej zostało zaznaczone, że przeciwko budowie przeszkody górnicze nie zachodzą. Jednak po latach okazało się, że górnictwo wywarło niekorzystny wpływ na budowane domy, o czym w dalszej części artykułu. Także w styczniu Bank Gospodarstwa Krajowego Oddział w Katowicach (Śląski Fundusz Gospodarczy) wypłacił pierwszą ratę pożyczki, natomiast drugą ratę pożyczki wypłacił po stwierdzeniu, że budowa została wykończona i wykonana zgodnie z kosztorysem, przedłożeniu bieżącej polisy Krajowego Towarzystwa Ubezpieczeń oraz przedłożeniu kopii mapy i wyciągu z księgi posiadłości gruntowej z naniesieniem nowo wybudowanego domu. Odbiór budynku surowego na podstawie pozwolenia nr 9/35 z dnia 22 marca 1935 r. przeprowadził budowniczy powiatowy Jan Ściętek. W kwietniu dom został podłączony do sieci elektrycznej i elektromistrz Stefan Banko z Wodzisławia Śl. przeprowadził test zamontowanej instalacji.\nW maju 1936 r. dom był gotowy na przyjęcie gości co uczczono skromną uroczystością. W tym celu w Państwowych Zamkowych Zakładach Przemysłowych w Cieszynie zamówiono odpowiednie trunki (np. jedna butelka wiśniowej kosztowała 9,40 zł, a śliwowicy starej 13,90 zł).\nOpis budynku i wyposażenia\nDom wybudowany z cegieł i otynkowany. Na elewację naniesiono tynk ozdobny, szlachetny tak zwaną „Terrabonę”. Mieszankę wyprawy szlachetnej (o intensywnym kolorze czerwonym - 2100 kg i żółtym - 3900 kg) wykonano w Zakładach Terrabony i Terrazza w Krzeszkowicach Dawida Schmeidlera, a towar dostarczył skład budowlany Roberta Streita w Katowicach. Na wystawionym w kwietniu 1936 r. rachunku widnieje kwota 12,50 zł. za 100 kg, co dało kwotę całkowitą w wysokości 750 zł. Stropy na belkach stalowych wykonane zostały systemem „Kleina” oraz stropy drewniane ze ślepym pułapem – trzcinowe i tynkowane. Schody pomiędzy kondygnacjami wraz z balustradą drewniane. Stropodach wentylowany drewniany kryty papą, kalenice na trzech poziomach. Podłogi drewniane z wyjątkiem ubikacji i łazienki oraz wejścia do budynku mieszkalnego. Futryny z drzwiami oraz okna skrzynkowe – drewniane. Oprócz wejścia głównego znajdowało się dodatkowe wejście na parter od strony ogrodu. Dom posiadał balkon frontowy oraz dwa od strony podwórza.\nBudynek składał się z piwnic, parteru, piętra i pół rozbudowanego drugiego pietra. W suterenie znajdowało się zaplecze gospodarcze czyli pralnia, kuchnia i pomieszczenia dla obsługi pensjonatu. W pralni był umieszczony specjalny kocioł, w którym gotowano bieliznę oraz prano na tak zwanych tarkach. Kuchnia była wyposażona w piec kaflowym z wężownicą, która grzała wodę w zbiorniku i służyła do mycia się dla pensjonariuszy. Zbiornik (bojler) do pieca kuchennego wykonała Sosnowiecka Kotlarnia Wyrobów Miedzianych i Metalowych Ludwika Piątkowskiego. Do wypieków w piekarniku i podgrzewania wody bezpośrednio w zbiorniku służyły odrębne paleniska. Posadzka w kuchni została wykonana z płytek terakotowych (w formie mozaiki) dostarczonych przez Roberta Streita z Katowic. Z sutereny na parter (do jadalni) potrawy podawane były windą o wymiarach 0,70x0,54x4,80, którą wykonał mistrz stolarski Wiktor Marcol z Chorzowa. Winda towarowa na potrawy była poruszana ręcznie. Posiadane naczynia porcelanowe pochodziły z Huty Franciszka z Bykowiny (obecnie dzielnica Rudy Śląskiej)\nNa parterze znajdowały się pokoje dla gości oraz jadalnia i pokój towarzyski. Zarówno w jadalni jak i pokoju towarzyskim, zwanym salonem, ułożono parkiet - posadzkę dębową, którą wykonał Józef Hamerlok - Przedsiębiorstwo Wykonywania Posadzek „Parquet” z Katowic. Powierzchnia ułożonego parkietu wynosiła 54,85 m², co kosztowało 427,83 zł (7,80 zł z m²). Pokój towarzyski służył do gry na pianinie marki Laubergloss, słuchania radia czy gry w szachy na specjalnych stołach szachowych o wymiarach 0,74x0,74, które wykonał wspomniany mistrz stolarski z Chorzowa. Stoły były wykorzystywane także do gry w karty. Pokoje dla gości znajdowały się na trzech kondygnacjach. W 9 pokojach znajdowało się 17 łóżek, a potrzebne umeblowanie zamówiono w Fabryce Mebli Stalowych i Konstrukcji Żelaznych w Królewskiej Hucie „Primissima”. W pomieszczeniach znajdowały się piece akumulacyjne – kaflowe, które wykonał zdun Karol Matera z firmy T. Schramka Zakład Kaflarski i Budowa Pieców z Wodzisławia Śl. Budynek posiadał instalację z wodą ciepłą i zimną, kanalizację składającą się z trzech komór (szambo), instalację elektryczną, dzwonkową, telefoniczną, odgromową. W listopadzie 1936 r. zaprzysiężony rzeczoznawca sądowy Jan Ściętek z Rybnika dokonał oszacowania wybudowanego prywatnego domu mieszkalnego na kwotę 39750,00 złotych. Poza budynkiem mieszkalnym został wzniesiony także budynek gospodarczy z garażem, przy którym usytuowano ptaszarnię.\nW maju 1936 r. nowy pensjonat mógł otworzyć swoje podwoje dla gości jastrzębskiego uzdrowiska. Nieodzownym zatem posunięciem było zareklamowanie willi „Bożydar” (nazwa nie pochodzi o imienia, a raczej o głębokiej religijności Hetmańskich i była pisana dwojako – „Bożydar” lub „Boży Dar”). W tym celu w maju na łamach „Gości Niedzielnego” wykupiono jedną reklamę, za którą zapłacono 21,60 zł. (poza reklamą tekstową zostało zamieszczone także zdjęcie, które znalazło się wśród kilku polecanych miejsc w myśl hasła „Na wypoczynek wybieraj katolickie pensjonaty i wille, gdzie tanio i mile spędzić możesz czas wakacyjny”). Kolejne dwie reklamy ukazały się w lipcowych numerach „Polski Zachodniej”, za które zapłacono 18 zł. W następnych latach reklamy były zamieszczane w darmowych folderach wydawanych przez jastrzębskie uzdrowisko. Dwie fotografie ukazujące pensjonat oraz jego wnętrze znalazły się w broszurce dra Stanisława Typrowicza „Jastrzębie-Zdrój – śląskie zdrojowisko słono jodobromowe” wydanej w 1937 r.\nNieodzownym było także wykonanie pocztówek przedstawiających nową willę. W związku z tym Józef Hetmański wysłał zapytanie do wydawnictwa „Krajowid” z Krakowa, które oferowało 1000 sztuk na dobrym kartonie z małą kliszą (5x3) i jednostronnym drukiem za 30 zł., a z dużą kliszą na całą kartkę i dwustronnym nadrukiem za 39 zł. Ostatecznie seria pocztówek została wykonana przez fotografa Tadeusza Kubisza z Cieszyna, a w „Krajowidzie” zamówiono reklamę za 50 zł, którą zamieszczono w folderze reklamowym. Aby pensjonat był rozpoznawalny postanowiono na fasadzie budynku umieścić jego nazwę. W lipcu 1936 r. Wytwórnia Szyldów Wszelkiego Rodzaju Gerharda Leppicha z Wielkich Hajduków wykonała napis „BOŻYDAR. Specjalista mistrz malarsko-szyldowy i reklam wykonał litery wysokości 0,75 m drewniane, impregnowane, lakowane, szpachlowane w kolorze srebrnym z kolorową obwódką. Koszt liter wraz z montażem wyniósł 200 zł. Ta sama firma wykonała także mniejsze tabliczki (m. in. z nazwiskiem przy drzwiach wejściowych i numerki na drzwi pokojowe).\nPomimo wybudowania własnego domu rodzina Hetmańskich nadal zajmowała mieszkanie służbowe w sanatorium ZUS, przeznaczając swój pensjonat wyłącznie dla kuracjuszy. Dopiero wraz z wybuchem wojny dobytek do willi „Bożydar” przeniosła Helena – siostra Anny Hetmańskiej przebywającej w tym czasie z dziećmi we Lwowie. Przez pierwsze lata okupacji pensjonat nadal funkcjonował, jednak z czasem został przejęty przez władze niemieckie na potrzeby mieszkaniowe dla swoich urzędników. W czasie niemieckiej okupacji Józef Hetmański przebywał w obozie jenieckim, a jego żona Anna wraz dziećmi mieszkała w Jastrzębiu, zajmując pomieszczenia sutereny we własnym domu.\nW maju 1945 r. budowniczy z urzędu p. Olszówka oszacował szkody wojenne nieruchomości na kwotę 4632,24 zł. wartości przedwojennej. Około 1947 r. nastąpiła odbudowa zniszczonego domu, jednak nie służył już kuracjuszom. W grudniu 1948 r. Wanda Hetmańska (córka Józefa i Anny) wyszła za mąż za Stanisława Czudaka, otrzymując mieszkanie na piętrze. Pozostałe dzieci opuściły Jastrzębie. Poza rodzinami Hetmańskich i Czudaków w budynku znalazło się miejsce także dla lokatorów. W suterenie zamieszkała Stanisława Riemel z domu Sowińska, a na poddaszu użytkowym mieszkali: Agata i Paweł Kuchcikowie, następnie do roku 1963 Anna (masażystka w uzdrowisku) i Jan Jankowie, a do 1971 r. Agata i Stanisław Kuzmeccy. Przez fakt posiadania lokatorów Anna Hetmańska była zmuszona do członkostwa w Przymusowym Zrzeszeniu Prywatnych Właścicieli Nieruchomości w Wodzisławiu Śl.\nW 1976 r. budynek został wyposażony w instalację ciepłowniczą, która składa się z kotła centralnego ogrzewania, punktów grzewczych i zbiornika na ciepłą wodę użytkową. W listopadzie 1977 r. dokonano spłaty ostatniej raty pożyczki budowlanej uzyskanej od Śląskiego Funduszu Gospodarczego. We wrześniu 1985 r. w Przedsiębiorstwie Energetyki Cieplnej w Jastrzębiu-Zdroju uzgodniono warunki podłączenia centralnego ogrzewania do sieci z Elektrociepłowni „Moszczenica” do KWK „Jastrzębie”, a w 1992 r. zamontowano licznik do pomiaru energii cieplnej. Ze względu na wysokie koszty w 1996 r. powrócono do ogrzewania domu węglem. We wrześniu 1983 r. Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Jastrzębie-Zdrój wydał zezwolenie na budowę przyłącza gazu. W 1997 r. wykonano remont dachów, wymianę papy, blacharki oraz konserwację. W okresie od sierpnia 2001 r. do listopada 2005 r. została wymieniona stolarka okienna (poza parterem), co wymagało prowadzenia prac zgodnie z zaleceniami konserwatora zabytków. W 2006 r. dachy ponownie wyremontowano pokrywając je papą zgrzewalną. W 2010 r. budynek został podłączony do kolektora kanalizacji sanitarnej – po 75 latach. Inwestycje do 1991 r. zrealizowane i sfinansowane był przez Stanisława i Wandę Czudak, natomiast po tym roku przez syna Jerzego z matką Wandą.\nNieruchomość od początku była własnością Józefa i Anny Hetmański. Sprawy własności skomplikowała śmierć Anny w 1963 r. W maju 1976 r. Józef Hetmański postanowił prawnie uregulować sprawę gospodarstwa rolnego (0,25 ha), powierzając całokształt rejentowi Edmundowi Kurpiszowi z Wodzisławia Śl. Rejent nadał sprawie tok służbowy nie uzyskując akceptacji i zgody członków rodziny mieszkających poza Jastrzębiem. Wolą Józefa Hetmańskiego było, aby całość odziedziczyła córka Wanda wraz mężem, która mieszkając na miejscu zajmowała się gospodarstwem.\nW latach 1996-2002 przeprowadzono ustawowe dziedziczenie nieruchomości po zmarłych w Jastrzębiu-Zdroju. Koszty związane z przygotowaniem dokumentacji poniósł Jerzy Czudak wraz z matką Wandą. Obecny stan prawny przedstawia się następująco: Jerzy Czudak – 54,17%, spadkobiercy po Józefie Franciszku (syn Józefa i Anny) – 39,58 %, spadkobiercy po Pelagii (córka Józefa i Anny) – 6,25%. Na rzecz Jerzego Czudaka swoją część przekazali potomkowie Kazimierza (syn Józefa i Anny) oraz Heleny (druga żona Józefa Hetmańskiego). Brak porozumienia w sprawie uregulowania stanu prawnego ogranicza możliwości inwestycyjne w nieruchomość, co niekorzystnie wpływa na stan budynku. Jednak większy wpływ na degradację zabytkowego obiektu wywarła eksploatacja węgla, powodująca szkody górnicze.\nZgubny wpływ górnictwa\nPrzedwojenne zapewnienia i zgody ze strony Urzędu Górniczego w Rybniku utraciły swoją moc wraz z rozpoczęciem budowy kopalń w rejonie Jastrzębia. Już w czerwcu 1966 r. Okręgowa Komisja ds. Szkód Górniczych w Gliwicach orzekła, że na nieruchomości położonej w Jastrzębiu-Zdroju, ul. 1 Maja stwierdzono zagrożenie, i że budynki mogą ulec szkodom górniczym. W 1967 r. KWK „Moszczenica” przystąpiła do profilaktycznego kotwienia budynków. Podczas kotwienia pewne elementy wyposażenia budynku zostały zniszczone, rozebrane i nie przywrócone do stanu pierwotnego. Ze względu na widoczne kopalniane kotwy i belki rozporowe sufity zostały obniżone. W październiku 1991 r. Okręgowy Urząd Górniczy w Rybniku poinformował, że na nieruchomości występują szkody górnicze kategorii trzeciej, mogące powodować uszkodzenia obiektów. W czerwcu 1994 r. KWK „Moszczenica” uznała, że uszkodzenia powstały w skutek robót górniczych prowadzonych w latach 1986-1989, pokład 510/1-2 w IV. Przystąpiono do naprawy wynikłych szkód, a wszelkie prace budowlane wykonywane były pod nadzorem KWK „Jas-Mos”. Niestety nie wszystko było wykonane należycie, jak np. dach, który po paru latach był ponownie naprawiany. Co ciekawe, w grudniu 1993 r. Architekt Miejski z Jastrzębia-Zdroju poinformował, że na podstawie „Studium Wartości Kulturowych i Krajoznawczych Miasta Jastrzębie-Zdrój” budynek jest objęty ochroną konserwatorską i figuruje w Gminnej Ewidencji Zabytków pod pozycją 28. Obiekt jest zaliczony do wartościowych ze względu na unikatową formę architektoniczną w skali miasta. Niestety niewiele z tego nie wynika, a powtarzające się wstrząsy górnicze, których doświadczył na miejscu autor tegoż artykułu, w dalszym ciągu przyczyniają się do degradacji tego zabytkowego obiektu, powodując spękania i odpadanie tynku.\nBudynek jest usytuowany przy ul. 1 maja 60.\n"Gość Niedzielny" 1936.\nOstatnio zmieniany czwartek, 22 października 2020 11:06


Uzdolnieni programiści rozwiązują lokalne problemy społeczne – startuje trzecia edycja konkursu e-Pionier - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaImpact Mobility '19Uzdolnieni programiści rozwiązują lokalne problemy społeczne – startuje trzecia edycja konkursu e-Pionier\n-Łączymy naukowców i przedsiębiorców z jednostkami samorządowymi i instytucjami publicznymi, aby wspólnie odpowiadali na konkretne zidentyfikowane wcześniej problemy, istotne dla lokalnych społeczności lub wybranych grup społecznych. Wykorzystując wiedzę i doświadczenie w wielu dziedzinach nauki, zespoły badawcze mogą tworzyć rozwiązania przyszłości, podnoszące w rezultacie komfort życia całego społeczeństwa i jednocześnie pomagające im samym rozwijać spółki technologiczne. Takie projekty to dobry sposób na rozbudzanie apetytu na przedsiębiorczość wśród naukowców - mówi Jarosław Gowin, wicepremier, minister nauki i szkolnictwa wyższego.\n- W dwóch edycjach konkursu e-Pionier przeznaczyliśmy na wsparcie ponad 400 programistów w interdyscyplinarnych zespołach blisko 81 mln zł. Najnowsze dane wskazują, że pracują oni nad rozwiązaniami około 40 problemów - mówi dr inż. Wojciech Kamieniecki, dyrektor NCBR. - Wsparcie akceleratorów, oprócz tworzenia innowacyjnych rozwiązań, pozwala również uczestnikom na rozwinięcie własnych spółek technologicznych.\nTagi: ict, ncbr, programowanie, e-pionier, impact mobility 2019\nKAMIL 0-123456NIE CHCE MI CZYTAC!!!!!JA MAM SERDECZNIE DOSC!!!!!


Kosmetyki do stylizacji włosów - Fryzury - Polki.pl\nCzego potrzebujesz, by ułożyć fajną fryzurę? Wystarczą ci odpowiednie kosmetyki i zręczne palce.\nAleksandra Jaworska / 24.11.2017 15:46\nPianka, lakier, żel, wosk – te kosmetyki do stylizacji zna każdy. Jednak do rodziny tych preparatów regularnie dołączają nowe, które potrafią o wiele więcej, niż tylko utrwalić uczesanie. One sprawią, że włosy będą ci zawsze posłuszne.\nDyscyplinuje puszące się włosy, poprawia skręt loków.\nJak używać? Wyciśnij preparat na dłoń, rozetrzyj i rozprowadź na wilgotnych włosach. Ugniataj poszczególne pasma - to ułatwia tworzenie się zgrabnych loków. Wymodelowanie włosów ułatwi użycie suszarki z dyfuzorem.\nElastyczny, mocny i gęsty kosmetyk do układania wyrazistych fryzur. Błyskawicznie zdyscyplinuje półdługie i krótkie fryzury. Nadaje się do tworzenia fantazyjnych fryzur, np. irokezów.\nJak używać? Rozetrzyj w dłoniach kosmetyk , włóż palce we włosy i pocierając je, układaj, jak chcesz.\nSłuży do utrwalania fryzur lub poszczególnych pasm. Nadaje włosom artystyczny nieład i matowe wykończenie. Do krótkich włosów\nJak używać? Rozetrzyj preparat w dłoniach i lekko go ogrzej, wtedy łatwiej ci będzie go aplikować. Nakładaj na suche pasma.\nWystępuje w postaci sprayu, mleczka, kremu, olejku. Ułatwia wygładzanie włosów.\nJak używać? Rozprowadź preparat równomiernie na wilgotnych włosach. Następnie wyprostuj kosmyki na grubej okrągłej szczotce, albo po wysuszeniu wygładź rozgrzaną prostownicą.\nZazwyczaj występuje w formie sprayu. Zawiera dużą ilość odbijających światło polimerów. Jego zadanie to dodawanie włosom lustrzanego blasku.\nJak używać? Suche pasma spryskaj z odległości ok. 20 cm. Nie przesadź z ilością preparatu, bo włosy będą wyglądać na tłuste.\nKosmetyk w postaci białego proszku, który zapewnia natychmiastową (lecz nie długotrwałą) kontrolę nad włosami.\nJak używać? Wysyp trochę pudru na dłonie, potrzyj je i palcami układaj fryzurę. By nadać jej objętość, aplikuj proszek u nasady włosów.\nPrzed modelowaniem warto umyć włosy. Gdy są świeże, łatwiej nadać im pożądany kształt. Ale uwaga: niektóre preparaty do stylizacji nakładamy na suche, a inne na mokre włosy.\nBądź oszczędna. Warto użyć mniej kosmetyku niż przedawkować. Wtedy ryzykujesz, że włosy będą wyglądać na przetłuszczone i bez życia. Przyjmuje się, że porcja pasty i kleju odpowiada monecie 50- gr, nabłyszczacza, preparatu do dyscyplinowania loków i prostowania włosów 3-5 porcjom dozownika, pudru stylizującego zawartości płaskiej łyżeczki.\nJa chciałam szczerze polecić Maskę w Sprayu 12 w 1 od Chantala :) produkt rewelacja, pozwala na łatwą stylizację włosów, a przy tym zawiera wiele składników odżywczych, chroni przed UV, przeciwdziała puszeniu i wiele innych, świetne rozwiązanie, można kupić przez internet, dużo nie kosztuje :)


Recenzja #441 Decipher - dedukcyjna gra słowna rozgrywana w pudełku.\nInformacje o grze Decipher\nAutor gry Decipher: Bill Eberle, Peter Olotka, Greg Olotka\nDecipher to gra słowna, która powstała na podstawie gry Runes wydanej pierwotnie w 1981 roku. Podobnie, jak w archetypie, tu również podstawowym elementem rozgrywki jest budowanie słów z fragmentów liter. Tym razem gra wydana została w barwnej oprawie, zaprojektowanej w technicznie niezwykle ciekawy sposób. Zapraszam do recenzji!\nWewnątrz estetycznego pudełka znajduje się wyjątkowa wypraska. Co takiego sprawia, że jest ona tak niespotykana? Poza wygodnym przechowywaniem elementów, służy również do przeprowadzania rozgrywki. Decipher to przede wszystkim: fragmenty liter w czterech kształtach i kolorach, płytki liter, dwustronna plansza, kasetka Słowotwórcy i żetony punktów. Każdy z tych komponentów ma swoje miejsce, a sama rozgrywka nie wymaga wyciągania wszystkiego z pudełka.\nZarówno pudełko, jak i jego zawartość, jest kolorowe i wykonane nie tylko estetycznie, ale i solidnie. Na szczęście, to nie jedyne zalety gry Decipher!\nZarys rozgrywki w grze Decipher\nDecipher przeznaczony jest dla liczby od dwóch do czterech graczy. W zależności od tego, czy do rozgrywki zasiądziemy we dwoje, czy w szerszym gronie, jej specyfika nieco się różni. Wyjaśnijmy jednak pokrótce, na czym ona polega.\nGry nie musimy wcześniej przygotowywać, gdyż wszystko jest już rozłożone wewnątrz pudełka. Jeden z graczy wciela się w Słowotwórcę, układa sekretne słowo wewnątrz kasetki i umieszcza w komorze fragmenty liter konieczne do jego zbudowania. Wszystko to dzieje się za zasłoną w postaci planszy oddzielającej go od pozostałych graczy. Gdy słowo jest już przygotowane, zasłania niewykorzystane elementy gry, kładąc planszę w wyprasce.\nSłowotwórca po kolei wręcza graczom wybrany przezeń fragment litery. Zadaniem Poszukiwacza słów jest ustalenie, jaka litera sekretnego słowa zawiera daną część i na którym miejscu się znajduje. Planszę tworzą obszary litery i w zależności od tego, iluliterowy wyraz musimy odgadnąć, rozgrywka toczy się na innej jej części. Gracz do skutku próbuje umieścić otrzymany fragment w odpowiednim obszarze. Za każdym razem, gdy robi to błędnie, Słowotwórca zaznacza to na planszy, jednocześnie zyskując punkty za pomyłki przeciwników.\nW każdej chwili dowolny gracz może spróbować odgadnąć sekretne słowo, aby zebrać najwięcej punktów. Gdy to nastąpi, runda dobiega końca, a Słowotwórcą zostaje kolejny gracz.\nDecipher to tytuł wyróżniający się nieszablonowym podejściem do przygotowania rozgrywki: toczy się ona w pudełku, które jest do tego idealnie dostosowane. Dzięki temu i niewielkiej wadze, chociaż gra nie jest wydaniem kieszonkowym, doskonale nadaje się na podróż lub rodzinny piknik. Miejcie jednak na uwadze, że wzmianka o rodzinnym pikniku wcale nie oznacza, że mamy tu do czynienia z prostym tytułem familijnym, który nie wymaga od nas zbyt wiele myślenia. Wręcz przeciwnie. Choć zasady gry Decipher są bardzo przystępne, sama rozgrywka wymaga od graczy zaangażowania, wyobraźni, skupienia i dedukowania.\nW przypadku gry w składzie trzy lub czteroosobowym, rozgrywka nabiera rywalizującego charakteru, jako że poza nami ktoś inny również walczy o punkty za odszyfrowane słowo. Na jednych może to działać mobilizująco, na innych demotywująco, zatem ci drudzy zdecydowanie lepiej odnajdą się w rozgrywce dwuosobowej. Osobiście preferuję tę spokojniejszą, jednocześnie trudniejszą wersję, jednak nie mogę powiedzieć, że w większym gronie gra traci na wartości.\nKolejną zaletą gry jest jej regrywalność. Dopóki nie zabraknie słów w słowniku, każda rozgrywka będzie niepowtarzalna. Jedyne, co nas ogranicza, to wymóg, aby wybierane wyrazy składały się z trzech, czterech, pięciu lub sześciu liter. Oczywiście, powinniśmy wcześniej określić pewne zasady dotyczące doboru słów, na przykład zakaz wybierania skrótów, nazw własnych, odmian i takich, których jeden z graczy może nie znać. Pozwoli to uniknąć nieporozumień, nie mając jednocześnie negatywnego wpływu na poziom trudności gry.\nW grze ciężko mówić o negatywnej interakcji, bo chociaż gracze konkurują ze sobą, łączy ich wspólny cel: odgadnąć sekretne słowo. Jedyną osobą, która może nam ułatwiać zadanie lub je utrudniać, jest Słowotwórca. Zauważmy, że z jednakowych fragmentów liter można zbudować różne litery, więc im więcej takich w słowie, tym trudniejsza rozgrywka. Na początku Poszukiwacz zawsze będzie zmuszony do układania elementów na chybił trafił, ale po kilku turach sytuacja staje się coraz bardziej klarowna.\nJak w wielu grach słownych, tu również możemy spodziewać się postojów. Najbardziej zauważalne są one w grze dwuosobowej, gdy tylko jeden Poszukiwacz próbuje odgadnąć hasło, a Słowotwórca często musi po prostu czekać na kolejny krok poszukującego. W większym składzie szybciej odgaduje się słowo, zatem rozgrywka jest bardziej dynamiczna. Każda nasza gra trwała od ok. 40 minut do 1,5 godziny.\nGra wykonana jest solidnie, nie dopatrzyłam się w niej niczego, co pod względem jakości mogłoby pozostawić jej cokolwiek do życzenia. Decipher nie tylko dobrze wygląda, ale jest też porządnie wydany; nie musimy obawiać się zużycia elementów po kilku rozgrywkach. Plansza pełniąca podwójną rolę (zasłona w trakcie przygotowania, miejsce układania fragmentów podczas gry) wykonana jest z twardej tektury i doskonale sprawdza się w każdej z nich. Co istotne dla pozycji umysłowej, choć gra jest kolorowa, w czasie rozgrywki nie zarzuca nas zbyt pstrokatym wykończeniem.\nJuż po pierwszej rozgrywce Decipher zasilił moją kolekcję gier słownych, do których na pewno będę wracać. Być może niekoniecznie po cięższym dniu w pracy, gdy wydajność dedukcji jest znacznie obniżona, ale w innych okolicznościach z pewnością. Oryginalne wydanie i efektowne wykończenie sprawiają, że gra prezentuje się niezwykle ciekawie, a proste zasady nie ograniczają grona odbiorców. Nawet osoba, która deklarowała się jako osoba nielubiąca gier słownych, uznała Decipher za ciekawą pozycję (szczególnie w roli Słowotwórcy).\nKomu poleciłabym omawianą tu pozycję? Każdemu, kto lubi niedługie gry dedukcyjne i ceni sobie jakość, estetykę oraz pomysłowość wykonania!\noryginalne i estetyczne wydanie;\nsolidne wykonanie wszystkich elementów;\nrozgrywka angażująca myślenie i dedukowanie;\nbrak czasu na przygotowanie rozgrywki – toczy się w pudełku.\npostoje występujące głównie w grze dwuosobowej.\nRecenzje Decipher, Diceland, FoxGames, Gra Dedukcyjna, gra słowna, opinia, oryginalne wykonanie, Recenzja, Runes, wrażenia\n← Recenzja #440 Tajniacy Disney\nRecenzja #442 Rysostwory →


Lubuskie: Ile pieniędzy z nowego, unijnego budżetu trafi do regionu? Negocjacje trwają - Gorzów, ESKA.pl\nLubuskie: Ile pieniędzy z nowego, unijnego budżetu trafi do regionu? Negocjacje trwają\nAutor: SG Ile euro trafi do lubuskiego?\nW ostatnich dwóch perspektywach budżetowych do lubuskiego wpłynęło ponad 1,5 mld euro. Na tę chwilę region ma otrzymać 735 mln euro z nowego rozdania. Marszałek województwa liczy, że uda się jeszcze wynegocjować więcej.\n735 mln euro już jest, marszałek liczy na więcej. Trwają negocjacje z rządem na temat tego ile pieniędzy z nowego budżetu europejskiego trafi do regionu lubuskiego. Przy okazji święta wspólnoty marszałek odwiedziła Gorzów. Przypomniała- ile środków trafiło do regionu w ostatnich latach. W poprzedniej perspektywie było to 680 mln euro, w obecnej, kończącej się jest to ponad 900 mln euro.\nPrzed nami nowy budżet, negocjacje jeszcze trwają. Już wiemy, że będzie to 735 mln euro, ale mam nadzieję, że te 25 proc., które rząd zatrzymał do swojej dyspozycji, do negocjacji z nami też do nas trafi. Wtedy będzie to na tym samym poziomie - mówi Elżbieta Polak, marszałek lubuski.\nAutor: SG O środkach unijnych mówiła w Gorzowie marszałek województwa lubuskiego.\nDzięki środkom unijnym w Gorzowie wykonano wiele inwestycji. To choćby przebudowa ul. Sikorskiego, stworzenie ścieżki pieszo-rowerowej nad Wartą, zakup nowych tramwajów, czy Centrum Edukacji Zawodowej i Biznesu, którego budowa ciągle trwa.\nJeszcze tylko egzamin i nowoczesny robot Da Vinci wkrótce wspomoże gorzowskich …


Projekt: 10 kilo mniej. Fitness w Warszawie, fitness na świecie.: TMT czyli polski system treningowy\nDziś po raz pierwszy odważyłam się na zajęcia TMT - bardzo modne i bardzo enigmatyczne. Enigmatyczne, bo opis zajęć nic nie mówi - wedle oficjalnej strony TMT to najefektywniejszy trening fitness dla wszystkich, bez względu na poziom zaawansowania. Polega na wykonywaniu prostych kombinacji ćwiczeń, które angażują wszystkie partie mięśniowe oraz poprawiają wydolność organizmu. Spalasz ponad 600 kcal na jednym treningu! (Pozwoliłam sobie wyedytować spację przed wykrzyknikiem, bo razi okrutnie, natomiast cała reszta bez zmian. I co to mówi? Nic nie mówi.)\nI tak w zasadzie wszędzie - na stronach klubów fitness, w artykułach promocyjnych na różnych portalach, także w wypowiedziach na forach, co ciekawe. Zero konkretów. Może autorzy programu przyjęli strategię utrzymywania wszystkiego w wielkiej tajemnicy - w każdym razie mnie nikt do zachowania dla siebie tego, co się działo na zajęciach nie zobowiązywał, więc się podzielę.\nTrening składa się z sześciu bloków (przynajmniej wydaje mi się, że jest ich sześć, bo od połowy już nie bardzo kontaktowałam), w każdym z nich wykonuje się trzy sekwencje ćwiczeń, od najprostszych, przez trudniejsze modyfikacje, do najtrudniejszych. Oczywiście jest też rozgrzewka i rozciąganie. Ćwiczenia same w sobie nie są trudne - jakieś przysiady, wykroki, bieg w miejscu, boksowanie, wyciskanie, podpory - ale mordercze jest tempo. Nie miałam pulsometru, ale z pewnością tętno miałam przedzawałowe. Kiedyś byłam na treningu boksu tajskigo - trener zaaplikował taką rozgrzewkę, że prawie wyplułam płucka. Tu było mniej więcej tak samo, tylko nie trwało to kwadrans, a prawie całą godzinę.\nPot się leje strumieniami, także z instruktora - co zdecydowanie motywuje uczestników zajęć do dania z siebie jeszcze więcej. Czy to ma sens? Moim zdaniem, niekoniecznie. Primo, pocenie się to chłodzenie organizmu, a nie dowód na to, że się świetnie ćwiczy. Jak się stanie w zimowej kurtce w trzydziestostopniowym upale to też się człowiek spoci. Secundo, przy takim zmęczeniu nie wykonuje się ćwiczeń poprawnie. Ja tam jestem tradycjonalistką i wierzę, że lepiej zrobić dwadzieścia uczciwych przysiadów niż sto chujowych. A niestety, kiedy się myśli głównie o tym, żeby się nie porzygać ze zmęczenia, to wychodzą raczej te drugiego sortu.\nWpadnę pewnie jeszcze kiedyś na TMT, bo nie lubię skreślać zajęć po jednym razie - za pierwszym razem zawsze jest trudniej, bo nie wiadomo, czego się spodziewać. Ale chyba nie będą to moje ulubione zajęcia. W każdym razie polecam sprawdzić, czy wam odpowiadają - liczba klubów, w których zajęcia prowadzą licencjonowani instruktorzy cały czas się powiększa, jest też opcja home video z programami treningowymi. W ogóle biznesowo fajnie to przygotowane.\nAutor: Maja o 20:23\nEtykiety: biznes, fitness, opinie, TMT\nMissAnifares 17 listopada 2012 22:03\nNigdy nie spotkałam się z tym treningiem, ale jeśli będę miała okazje to na pewno spróbuje :)\nVinda 17 listopada 2012 22:32\nWarto spróbować chociażby ze względu na to, że to polski program - a nie Reebok, Les Mills czy inny Beto. Wspierajmy polskie marki:)\nAgnieszka 18 listopada 2012 09:05\nJa bym spróbowała - zachęciłaś mnie:)\nAnonimowy 21 listopada 2012 01:36\nJa chodzę regularnie na zajęcia TMT i sobie je bardzo chwalę. Człowiek nie chudnie od pocenia się (które tutaj bagatelizujesz), ale od wysiłku, który na tych zajęciach jest ogromny, a pot jest tylko efektem tego wysiłku. Te 600 spalonych kcal nie wzięło się znikąd i mówią one same za siebie :) Nawet jeśli któreś z rzędu powtórzenie nie jest już perfekcyjne, to mi się wydaje, że właśnie nie o to w TMT chodzi, tylko o rewelacyjne "upodlenie się" :) I tak jak piszesz, pochodzisz na kilka zajęć i będziesz lepiej kontrolować ruchy ciała i wykonywać te ćwiczenia bardziej z jakby gracją. No ale każdy lubi co innego :) Życzę wytrwałości i Tobie, ale i sobie! :)\nVinda 21 listopada 2012 10:08\nPrimo - od pocenia oczywiście się chudnie, bo się traci wodę, która masę swoją ma. Inna sprawa, co to warte. Jednak zupełnie nie taki sens ma to, co napisałam - i nie wiem też, w którym miejscu bagatelizuję pocenie się - zapewniam cię, że bagatelne ono nie było:)\nSecundo - gwarancje sześciuset spalanych kalorii wedle mojej najlepszej wiedzy są czysto deklaratywne i niepoparte żadnymi badaniami - przypomina to i program Zumba, który deklaruje tysiąc, i lesmillsowy Body Pump, który też obiecywał cuda na kiju, a dopiero niezależnie przeprowadzone badania pokazały, co to było warte – o czym już zresztą pisałam. Ja rozumiem, że duże liczby w połączeniu ze słowami "kalorie" i "spalanie" działają jak magnes, ale papier przyjmie wszystko, a internet tym bardziej.\nCo nie zmienia faktu, że „I’m no quitter” i jeszcze w tym tygodniu wybieram się na ciąg dalszy – bo też lubię się upodlić w bootcampowym stylu:) Pozdrawiam!\nEwa Bar 14 sierpnia 2014 11:00\nĆwiczenia w takim treningu nie muszą być wykonane w 100% poprawnie bo nie chodzi w nich o uczenie techniki. TMT ma poprawić wydolność organizmu, czyli musi być wykonywany niemal na granicy pracy beztlenowej organizmu.\nmigotka 19 sierpnia 2014 22:04\nTu niestety się nie mogę zgodzić, prawidłowe wykonanie ćwiczenia to podstawa każdego treningu. Zwiększa efektywność, a przede wszystkim zapobiega kontuzji. Nawet zwykłe bieganie wymaga pewnej techniki,źle biegasz, kontuzja na 100%. I tyle w temacie. Pozdrawiam.\nVinda 21 sierpnia 2014 12:37\nYyy, czy to o niewymaganej poprawności to oficjalna wersja od autora programu, czy własna interpretacja? Zgadzam się, że TMT niczym innym jak wytrzymką jest - jak zresztą 100% oferty zajęć grupowych, więc z czym tu się nie zgadzać. Jednak stąd do pracy beztlenowej droga daleka - zwłaszcza w przypadku osób z zerowym doświadczeniem, z bliską zera kondycją i bez umiejętności wykonywania ćwiczeń wielostawowych, nawet tylko i wyłącznie z ciężarem własnego ciała. A w końcu TMT zachwalane jest jako przeznaczone dla wszystkich, "bez względu na poziom zaawansowania"...\nOlivia Wilde 23 grudnia 2014 10:30\nMiałam przyjemność uczestniczyć w zajęciach TMT. Zgodzę się z Tobą, że temto nie pozwala na poprawne wykonanie niektórych elementów, ale tylko osobom początkującym. Wszystko jest kwestią wyćwiczenia, a tak jak zwróciłaś uwagę ćwiczenia te same w sobie nie są trudne i wymagające. Jak się idzie na trening boksu po raz pierwszy to myślę, że również wygląda on nieco hm pokracznie;) Zajęcia TMT mają to do siebie, że w tych blokach ćwiczeń co nóż coś trener dokłada zwiększając poziom. Jednak uczestnik, który stwierdza, że nie da rady ćwiczyć na wyższym poziomie pozostaje na tym niższym. I nie używaj porównań typu "chujowe" bo to zwyczajnie nie przystoi. Trochę kultury.\nVinda 23 grudnia 2014 12:34\nOdnośnie pierwszej części wywodu: no i? Odnośnie drugiej - przystojnemu wszystko przystoi. Nawet kwitowanie pobłażliwym uśmiechem zarzutów o stosowanie porównań tam, gdzie ich nie uświadczysz.


Jak pomóc zwierzakom w czasie wakacji? Tymczasowa opieka czeka na zgłoszenia • www.tulodz.com\nJak pomóc zwierzakom w czasie wakacji? Tymczasowa opieka czeka na zgłoszenia\n2018-06-27, Autor: Redakcja / UMŁ\nJak pomóc zwierzakom w czasie wakacji? Tymczasowa opieka czeka na zgłoszenia (Fot. Domena Publiczna CC0)\nCzas wakacji to najtrudniejszy czas dla zwierząt. Jeśli planujemy wakacyjny wyjazd, na który nie możemy zabrać naszego pupila - możemy skorzystać z miejskiej platformy, która kojarzy osoby zainteresowane tymczasową opieką nad zwierzętami. Zachęcają do tego pomysłodawczynie akcji: Monika Malinowska - Olszowy (PO), radna Rady Miejskiej w Łodzi oraz Małgorzata Moskwa - Wodnicka, wiceprzewodnicząca Klubu Radnych SLD w łódzkiej RM.\n- W okresie letnim obserwujemy zwiększoną liczbę porzuconych zwierząt - mówi radna Monika Malinowska - Olszowy. - Wynika to z tego, że decydujemy się na kupno czy adopcję zwierzęcia - nie myśląc, co będzie z nim, gdy nie będziemy mogli zabrać go na wakacje. Zdarzają się bardzo drastyczne przykłady porzucania pupila. Apeluję zarówno o przemyślane decyzje, gdy decydujemy się na posiadanie zwierząt, ale i o odpowiedzialne podejście do alternatywnej opieki na czas wyjazdu. Jedną z możliwości jest skorzystanie z portalu tymczasowej opieki nad zwierzętami. Polega to na tym, że dzięki platformie możemy umówić się z osobą, która na czas naszego wyjazdu zajmie się naszym zwierzakiem.\nPlatforma działa na stronie Urzędu Miasta Łodzi. Wystarczy wejść w zakładkę "dla mieszkańców", a dalej "w ochronę środowiska" - i tam znajdziemy portal.\n- W ubiegłym roku mieliśmy kilkanaście takich zgłoszeń przez portal - wylicza radna Małgorzata Moskwa - Wodnicka. - Opieka działa w dwie strony: może się zgłosić osoba, która ma zwierzę do zaopiekowania oraz osoba, która na ten czas może przyjąć pupila do siebie. Strony komunikują się między sobą same, bez pośrednictwa urzędu. Zalecamy też podpisanie umowy. Itaki wzór umowy na stronie również zamieszczamy. Niestety, statystyki porzucanych zwierząt są zatrważające. Według wyliczeń łódzkiego schroniska, tylko w czerwcu porzuconych zostało aż 107 psów i 53 koty. Zaś kary za porzucanie zwierząt - mimo, że rygorystyczne - nie są wykorzystywane przez sądy.\nRadne będą też apelować, by - tak jak w roku ubiegłym - przed miejskimi centrami obsługi mieszkańca stanęły miski z wodą dla zwierząt.\n- A jeśli widzimy zwierzę, które zostało porzucone - informujmy o tym natychmiast animal patrol Straży Miejskiej - dodaje radna Malinowska - Olszowy.\nTu można zgłosić zwierzaka do tymczasowej opieki\nTagi: zwierzęta, wakacje, opieka nad zwierzętami, porzucenia zwierząt


Blog BHP - Darmowy katalog\nBlog znajdujący się pod następującym adresem: http://blog-glovex. pl zajmuje się kwestiami dotyczącymi bezpieczeństwa i higieny pracy. Pod wyżej wymienionym adresem strony, można znaleźć interesujące porady, ciekawostki oraz informacje dotyczące bhp. Blog „glovex” jest z całą pewnością wartościowym źródłem informacji dla wszystkich zainteresowanych tematami związanymi na przykład z zadaniami profesjonalnej chemii bhp albo z przemyślaną ochroną zdrowia pracowników. Wszystkie odpowiedzi na pytania dotyczące bhp znajdują się w profesjonalnie przygotowanych artykułach.\nData dodania: 2018/01/02 - 08:51\nCharakterystyka wpisu blog-glovex.pl:\nStrona posiada swój własny unikalny numer katalogowy oznaczony numerem 9296.\nOstatnia modyfikacja wpisu nastąpiła w dniu 2018/01/02 o godzinie 08:51.


Zmarła wołomińska nauczycielka - Wieści Podwarszawskie\nWiadomość o śmierci pani Anety Bednarskiej – pedagoga i wieloletniej wicedyrektor Gimnazjum nr 3 i SP nr 1 w Wołominie, cenionego nauczyciela wielu pokoleń wołominiaków wstrząsnęła jej kolegami ze szkoły, uczniami i rodzicami. W komentarzach na fb oraz w rozmowach telefonicznych z redakcją środowisko pedagogów głośno zastanawia się, czy do śmierci nie przyczyniała się szczepionka niedawno podana pani Anecie.\nZdenerwowanie środowiska nauczycielskiego i rodziców spowodował m.in. niedzielny wpis psychologa motywacji i aktora Jana Pawła Tomaszewskiego, który powołał się na korespondencję z jedną z nauczycielek. Zacytował ją w ten sposób: (…)


Forum edukacyjne, pomoc w nauce, zadania, przyjaciele > Kategoria ogólna > O wszystkim > Akcesoria do komputera\nAutor Wątek: Akcesoria do komputera (Przeczytany 651 razy)\n« : Czerwiec 23, 2019, 16:40:01 »\nJeśli szukacie akcesoriów do komputera to polecam ten sklep https://itnes.pl/akcesoria/ i jego ofertę bo nie dość że jest tanio to w dużym wyborze. Polecam się zapoznać i dobrać coś dla siebie jak torba, plecak czy dyski zewnętrzne. Wszystko od ręki i z szybką wysyłką.\nOdp: Akcesoria do komputera\n« Odpowiedz #1 : Czerwiec 23, 2019, 22:09:50 »\nSkoro już mowa o tego rodzaju produktach, niewątpliwie warto zwrócić uwagę na drewniane akcesoria z Oakywood. Mam tutaj na myśli zarówno stojaki, jak i stacje dokujące. Są to produkty powstające na miejscu, w kraju i ręcznie robione. Przy czym prezentują się naprawdę interesująco i niewątpliwie mogą stanowić doskonały prezent dla bliskich nam osób.\n« Odpowiedz #2 : Czerwiec 24, 2019, 10:57:47 »\nNa pewno, jeśli chodzi o komputery, to oprogramowanie jest konieczne. Oczywiście możliwości są ogromne. Patrząc na ofertę np. https://www.vebo.pl/ to oprogramowania są różne i dedykowanie różnym branżom. Są też dostępne szkolenia, które na pewno pomogą w zarządzaniu oprogramowaniu. Np. kurs graficzny może być bardzo ciekawym rozwiązaniem w przypadku grafików.\n« Odpowiedz #3 : Czerwiec 24, 2019, 12:56:27 »\nFirma https://aerocool.com.pl także ma całkiem spory wybór akcesoriów do komputerów. Dokładnie to są akcesoria gamingowe. Możecie tu znaleźć bardzo duży wybór na takie rzeczy jak myszki, klawiatury, słuchawki gamingowe. Znajdziecie tu także niezbędne przy wielogodzinnych rozgrywkach fotele i biurka dla graczy\n« Odpowiedz #4 : Lipiec 07, 2019, 09:56:04 »\nCytat: hipcio Czerwiec 24, 2019, 10:57:47\nNa pewno, jeśli chodzi o komputery, to oprogramowanie jest konieczne.\nDokładnie, oprogramowanie to moim zdaniem kwestia najważniejsza, jeśli chodzi o komputer, zwłaszcza firmowy. Na przykład jeśli zależy Wam na tym, aby zawsze mieć porządek w dokumentach, to polecam poczytać sobie o systemach Hicron DMS Cockpit na stronie https://hicron.com/pl/oferta/hicron-dms-cockpit/. U nas sprawdzają się one naprawdę świetnie\n« Odpowiedz #5 : Sierpień 06, 2019, 14:03:27 »\nNiedawno padł mi procesor w moim komputerze, a jak wiadomo bez tego ani rusz. Ja to się w ogóle na tym nie znam , ale na szczęście mój brat kończył informatykę na studiach i polecił mi te https://www.ceneo.pl/Procesory . Ktoś z Was już kupował? Myślicie, że to dobry wybór? Komputer jest bardzo przydatny w mojej pracy, więc nie chciałabym, żeby to było byle co.\n« Odpowiedz #6 : Sierpień 29, 2019, 11:22:30 »\nNiekiedy bywa tak, że potrzebujemy pełnego wyposażenia: laptopa, projektora, drukarki, jedynie na jeden, bądź kilka dni, gdy na przykład organizujemy jakąś konferencję. Nie ma sensu kupować tego wszystkiego, lepiej wypożyczyć. Na stronie: https://www.simsrental.pl/ znajdziesz wiele informacji o różnych ofertach wynajmu profesjonalnego IT.\n« Odpowiedz #7 : Sierpień 29, 2019, 14:20:45 »\nWypożyczenie zawsze należy rozważyć.\n« Odpowiedz #8 : Październik 11, 2019, 12:07:48 »\nJa uważam, że nie ma co przepłacać i warto sięgać po sprzęty poleasingowe. Ja np ostatnio kupiłem monitor e2411, który działa bez zastrzeżeń, a zapłaciłem za niego dużo mniej niż myślałem\n« Odpowiedz #9 : Październik 24, 2019, 09:10:31 »\nTaki mały ale jakże istotny element to podkładka pod mysz. Moim zdaniem nie może tego zabraknąć w zestawie komputerowym. Na stronie https://www.emanta.pl/podkladki-pod-myszy znajdziecie klasyczne podkładki pod mysz, idealne na przykład dla graczy. Warto rzucić okiem.\n« Odpowiedz #10 : Listopad 28, 2019, 10:49:22 »\nChyba jednym z najbardziej uniwersalnych akcesoriów do komputera jest Kingston pendrive 16GB. Sam często go używam i muszę przyznać, że jest naprawdę wytrzymały.\n« Odpowiedz #11 : Grudzień 17, 2019, 22:37:47 »\nAkcesoria do komputera to nie tylko wygodna klawiatura lub mysz, czy dobrze grające słuchawki, ale także wygodny fotel gamingowy, na którym będziemy siedzieć grając przez długie godziny. Jest to możliwe dzięki odpowiedniemu wyprofilowaniu siedziska oraz oparcia.\n« Odpowiedz #12 : Grudzień 18, 2019, 10:30:22 »\nWarto korzystać z autoryzowanych sklepów w kwestii elektroniki, aby mieć pewność, że płaci się za wysoką jakość.\n« Odpowiedz #13 : Luty 10, 2020, 14:38:10 »\nZe swojej strony śmiało mogę polecić Ci abyś również odwiedził sklep internetowy https://korzystneit.pl/ gdzie znajdziesz m.in HP ZBook, czy również ThinkPad od Lenovo. Są to propozycje idealne do pracy biurowej, ale również biznesowej które nie zawiodą Cię w użytku codziennym.


Tam, gdzie harcują demony...: grudnia 2015\nAutor: Rakshasha M. o 15:41 2 komentarze:\n[Wyrobiłam się w miesiąc, jestem z siebie dumna. Ale tylko z tego, ogółem nie jestem zadowolona z rozdziału. Głównie przegadany, chociaż powoli zmierzamy do większych akcji. Następnego możecie spodziewać się w podobnym odstępie czasu, mam nadzieję już w lepsze jakości. Za błędy z góry przepraszam! Oraz wszystkim czytającym życzę serdecznie Wesołych Świąt i miłego Sylwestra!\nZapraszam serdecznie do czytania i komentowania. Enjoy!]\nNadgryziony zębem czasu papier szeleścił lekko przy każdym ruchu, gdy sprawne palce jak najdelikatniej przekładały strony folderu, który pamiętał jeszcze czasy wojny. Złoto-brązowe oczy z uwagą śledziły linijki tekstu, a pełne wargi krzywiły się nieco, napotykając zamazane informacje. Choć znała treść dokumentu niemal na pamięć, nadal próbowała doszukać się w nim czegoś nowego – jakby w nadziei, że wywoła to z pamięci coś istotnego, coś, co niegdyś przegapiła. Posiadła już tak wiele poszlak i domysłów, lecz wciąż brakowało jej dowodów, które jak na złość znikały szybciej, niż zdołała je dostrzec.\nZamknęła folder, odrzucając go na niewielki stolik. Szmer tego ruchu poniósł się po salonie, w którym powoli zapadał zmrok wraz ze słońcem chowającym się za linią horyzontu, już niknąc za fasadami wieżowców. Nie licząc Eny, piętro mieszkalne stało całkiem opustoszałe, a cisza zdawała się wyzierać z każdego zakamarka. Zazwyczaj towarzyszący jej Wis kilka godzin wcześniej wybył do sali treningowej, gdzie ponoć ktoś miał na niego czekać. Wiedziała kto – i to napawało ją pewnym optymizmem.\nWróciła wzrokiem do podniszczonej teczki, wypchanej dokumentami.\nZdradzili ją. Ba, zdradzili całą ojczyznę.\nBył tam. Tego dnia, w którym wszystkie ich plany i nadzieje runęły w gruzach. Zauważyła go, chociaż tylko na kilka sekund i kątem oka, by dopiero znacznie później zrozumieć, kim tak naprawdę był. Mimo to w dokumentach nie znalazła żadnego potwierdzenia ani nawet nazwiska, od którego mogłaby zacząć, gdyż tego jednego nie zdołała zachować w pamięci. Ukryli całą sprawę tak dobrze, że powoli zaczynała wątpić w siły Tarczy. Miała swoje domysły i podejrzenia, lecz to było za mało, by pozwolili jej ruszyć w teren. Nie, nie szukała zemsty, a przynajmniej nie tylko. Mogli mieć coś, co musiała im odebrać, co było zbyt niebezpieczne w ich rękach. I musiała odkryć prawdę.\nPrzejechała dłonią po twarzy, rozcierając powieki. Sama zaczynała gubić się w swoich domysłach i motywach. Do czasu przyjazdu była pewna, że chce ich dopaść, odpłacić za to, co jej zrobili, i wycisnąć wszystkie możliwe informacje, ale odkąd zobaczyła Jamesa, już nie czuła dawnej determinacji. Odkąd poprosił, by została… choć odnosiło się to tylko do tej nocy, miała wrażenie, jakby złożyła tym obietnicę, której pragnęła dotrzymać wbrew wszystkiemu i wszystkim. Obietnicę w końcu nadającą sensu pełnemu śmierci i okrucieństwa życiu ich obojga. A jednak nadal służyła Tarczy. Jeśli zażądaliby pościgu, ruszyłaby w drogę i nikt by się przed nią nie ukrył. Gdyby tylko mogła…\nDrzwi windy rozsunęły się z cichym sykiem i półmrok wnętrza rozproszyło światło z wnętrza. Ena zerknęła na przybysza, nie unosząc opartej na dłoni twarzy, ale ulotna nadzieja na zobaczenie Jamesa przeminęła od razu.\n– Witam, Kapitanie – przywitała mężczyznę miękko. Niewielki uśmiech wpełzł na jej twarz, gdy Steve nieco zesztywniał i dopiero po chwili dostrzegł kobiecą sylwetkę w fotelu. Odetchnął, rozluźniając się, i skinął na powitanie. Wyglądał na zmęczonego, jednak nie nosił śladów walk, co – o dziwo – ucieszyło Sinatri, i nadal emanował charakterystycznym dla siebie spokojem.\nDrzwi windy zasunęły się, znów otulając ich delikatnym półmrokiem. Nie trwało to długo; Rogers od razu nacisnął włącznik światła, na co Ena skrzywiła się nieznacznie.\n– Buck jest tutaj? – zapytał, całkowicie zawodząc w próbie ukrycia oczywistej nadziei. Przewróciła oczami, ale uśmiechnęła się, prostując nieco w siedzeniu.\n– Tutaj, czyli na piętrze nie, ale w bazie tak – odpowiedziała, posyłając mu tylko trochę znaczące spojrzenie.\nSpuścił wzrok, odwzajemniając uśmiech z pewnym zakłopotaniem. Potarł okryte materiałem niebieskiej koszulki ramię i podszedł do niej, przystając przy sofie sąsiadującej z fotelem, w którym umościła się kilka godzin wcześniej. Wtedy dostrzegł leżący na stoliku folder i uniósł brew.\n– Szukam pewnych informacji – wyjaśniła lakonicznie.\n– Niedokończone sprawy?\nPrzez chwilę przyglądał się Sinatri niepewnie, zastanawiając, czy warto drążyć temat.\n– Wiesz – zaczął ostrożnie – może to zabrzmieć dziwnie, skoro ledwie się znamy, ale… jeśli potrzebowałabyś pomocy, możesz się do nas zwrócić – mówił szczerze, widziała to w cieple niebieskich tęczówek, a jednak poczuła się z tym dziwnie niekomfortowo.\n– Mówisz to ze względu na niego? – zapytała, nie spuszczając wzroku.\n– Częściowo – przyznał – ale skoro mamy być w jednej drużynie, chyba warto od tego zacząć. – Uśmiechnął się nieznacznie, na swój uroczy sposób. Skinęła ze zrozumieniem.\n– Będę pamiętać, dzięki – odparła tylko, nawet nie próbując odwzajemnić uśmiechu. Coś ściskało ją w piersi, ale nie chciała się nad tym rozwodzić, więc uniosła brew, widząc, że Steve nadal sterczy w miejscu. – Chcesz o coś zapytać? – Skinął, więc opadła na oparcie i podkuliła nogi, wskazując mu pustą sofę po swojej lewej, przy której zresztą stał. – Więc nie krępuj się, Kapitanie, jesteś przecież u siebie.\nZłożył dłonie i potarł nimi o siebie, w końcu zajmując miejsce na kanapie. Na ustach Sinatri wykwitł rozbawiony uśmiech, a chcąc nieco rozluźnić atmosferę, zapytała:\n– Czyżbym cię onieśmielała, Kapitanie? – Podniósł na nią wzrok dość znacząco.\n– Proszę cię, Eno, oszczędź. Wystarczy Steve.\n– Wiem, Steve – odpowiedziała ciepło, tak że Rogers spojrzał na nią zaskoczony. – Coś cię trapi, Steve, za bardzo to po tobie widać. I mam dziwne wrażenie, że to też dotyczy mnie, nie mylę się?\nW pierwszym odruchu chciał pokręcić głową i zaprzeczyć, jednak koniec końców i tak skinął lekko.\n– Też, ale to musi jeszcze trochę zaczekać, wybacz – powiedział, zerkając przepraszająco.\n– Przyzwyczaiłam się - westchnęła, machnąwszy ręką. Poprawiła się w fotelu, obracając bardziej w stronę Kapitana. – Więc? O co dokładnie chciałeś zapytać?\n– Jak… jak mu idzie? – wypalił po dłuższej chwili. – Radzi sobie?\n– Tak. Nawet całkiem dobrze – przyznała i z uśmiechem patrzyła, jak ramiona Kapa opadają z napięcia. – Było kilka gorszych momentów, ale trzyma się. Nigdy nie był słaby.\n– To prawda, cały Buck – wtrącił niemal z rozczuleniem. Skinęła.\n– Odzyskał już dużo wspomnień, chociaż nadal nie jestem pewna, jak wiele.\n– To bardzo istotne?\n– Trochę. – Przygryzła wnętrze policzka, milknąc na chwilę. – Niektóre są gorsze od innych, bardziej bolesne, i mają tendencję do wracania w bardzo przekonujący sposób. Czasem wręcz trudno potem oddzielić je od rzeczywistości.\nGdy mówiła, Steve spuścił wzrok na złączone dłonie, próbując to sobie jakoś wyobrazić, lecz nie potrafił. Podejrzewał, że po tym świecie chodziło naprawdę niewiele osób, które mogłyby to zrozumieć.\nUniósł na nią niebieskie oczy, w których tliła się ciekawość, ale też niepewność. Ena jednak zamilkła i trochę nieobecnie wpatrywała się w gasnący za oknem świat, głęboko w myślach, w które bał się ingerować. Zamrugała, wyrywając się z otępienia, po czym z westchnieniem przeczesała rozsypane wokół twarzy włosy.\n– Obawiam się, że zostały te z najgorszych lat – dodała z pewnym roztargnieniem, ale Steve skinął tylko, odbiegając do trochę innego tematu.\n– A jak to wygląda… między wami, teraz, po tym wszystkim? – zapytał delikatnie, po czym niemal speszył się na widok uniesionej brwi Sinatri. – Oczywiście, jeśli mogę…\nZaśmiała się cicho, chociaż w jej uśmiechu nie pozostało krzty wesołości.\n– Niewiele mogło się zmienić w tak krótkim czasie, nie sądzisz?\n– Z wami to nigdy nie wiadomo – doparł rozbrajająco, a kąciki jej warg drgnęły lekko.\n– Przypomniał sobie to i owo – przyznała – ale to jeszcze za wcześnie.\nPokiwał głową ze zrozumieniem. Choć mógł o nich nic nie wiedzieć i nie znać ich historii zbyt dobrze, to już z samego zarysu, jaki otrzymał, potrafił domyślić się, jak trudne to musiało być w rzeczywistości. Mimo wszystko jednak cieszył się, że przez cały ten okropny czas Buck nie został całkowicie sam.\n– Więc gdzie jest teraz? Chyba powinien siedzieć tu z tobą…\n– Może cię to trochę zdziwi, ale ma teraz inne towarzystwo – odpowiedziała z rozbawieniem. – Jest na sparingu z twoim nowym przyjacielem, Sokołem, o ile pamięć mnie nie myli.\nUniósł brwi, zabawnie przekręcając głowę, po czym niewielki uśmiech rozjaśnił jego twarz. No tak, mógł się tego po części spodziewać, nawet jeśli Sam dalej nie ufał Barnesowi.\nTo była miła rzecz do usłyszenia.\n– To nawet dobrze, muszę wam wszystkim coś przekazać.\n– Więc nie traćmy czasu – zarządziła z uśmiechem, wstając z wygodnego fotela i rozciągając się w akompaniamencie niewielkiego ziewnięcia.\n– Ciężka noc? – zapytał łagodnie Steve, idąc w jej ślady. Uśmiech Sinatri drgnął wachlarzem emocji, nie był jednak w stanie oddzielić ich od siebie.\nTym razem wysiłek nie pomagał. Cios, unik, blok, unik, cios – jechał na czystym instynkcie bojowym, nawet nie do końca zauważając, co dzieje się wokół niego. Wystarczyło tylko zahamować mocniejsze ataki, przystosować do walki treningowej, by nie uszkodzić Wilsona, a cała reszta płynęła sama. Miał nadzieję tym wyrwać się z rozmyślań o wydarzeniach nocy, ale wspomnienia ze snu prześladowały go jak nigdy wcześniej. Jakby wgryzły się w mózg i zawsze czuwały na granicy świadomości, za siatkówką i pod skórą, gotowe znów zawładnąć umysłem. Zaciskał zęby i skupiał się na instruowaniu Sama, ale po chwili jego myśli znów wracały. Był tego dnia wycofany, w defensywie, i gdyby to w ogóle było możliwe, ktoś mógłby powiedzieć, że rozproszony – Zima nie bywał rozproszony. Tylko że… Zima odchodził. Czuł to, gdzieś w środku, że coś się zmienia. Odkąd zaczęły wracać wspomnienia z czasów Hydry, zachowywał się i myślał inaczej. Nie wiedział, co mu strzeliło do głowy, by prosić Sinatri o zostanie przy nim tej nocy – kilka dni wcześniej nigdy by nawet o tym nie pomyślał, a teraz to zajmowało go prawie całkowicie. Czemu się zgodziła? Nie chciał przyznać się sam przed sobą, ale bał się tego, co stało za tą decyzją. Bał się, ale równocześnie pragnął poznać, dowiedzieć się, jak to jest, oddać, co tak chętnie mu ofiarowała. Miał dość samego brania. Chciał coś zrobić, ruszyć z miejsca, wyrwać z tej stagnacji, ale Sinatri miała rację – na to było za wcześnie. Wspomnienia… Tak niewiele jeszcze wiedział…\nSenne koszmary minionej nocy stanęły Jamesowi przed oczami, tak rzeczywiste i silnie oddziałujące, że niemal czuł jej skórę pod palcami i ciepło krwi na policzku. Czemu to musiało wracać w taki sposób? Czerwień zalała pole widzenia Barnesa, w powietrzu uniósł się dźwięk przewracanych stolików i stukających o posadzkę przyrządów, na własnym ciele poczuł ból ciosów, a gdzieś głęboko w piersi niewidzialna obręcz zaciskała się wokół najważniejszego narządu. Potem powietrze rozdarł krzyk. Niósł się echem w umyśle, potęgując się, rosnąc i rozdzierając inne myśli, póki ciepło posoki na policzku nie zastąpiło inne, gładkie, przyjemne, wyrywające ze spirali wspomnień i zakotwiczające w rzeczywistości. Nie mógł pozwolić, by odeszła. Nie tym razem, gdy szansa była tak realna do spełnienia. A sny, które potem go nawiedziły… Dlatego musiał dzisiaj spędzić trening z kimś innym, nie potrafiłby spojrzeć na Enę bez wspomnień z tyłu głowy. Wspomnień, które odbierały mu dech w zupełnie inny sposób niż dotąd.\nOdgarnął z twarzy kosmyki, które zdołały wymknąć się z zaimprowizowanego spięcia i przykleić do czoła. Serce w piersi dudniło mu przyjemnym, mocnym rytmem, lekko przyśpieszonym. Uniósł dłoń do szyi, rozmasowując mięśnie i kilka razy kręcąc głową w różne strony. Mimo to nadal czuł się napięty niczym dobrze nastrojona struna.\n– Ty się naprawdę nie męczysz, co? – wydyszał stojący obok Sokół, podpierając się pod boki.\n– Trzymasz się lepiej niż wczoraj – skomentował nieco bezbarwnie Barnes. Sam pokręcił głową, po czym uśmiechnął się pod nosem.\n– Jeszcze kilka takich sesji i cię dogonię.\n– Nie liczyłbym na to za bardzo.\n– No tak, ty masz te super bajery. – Zrobił nieokreślony gest w stronę Bucky’ego, ogarniając gestem całą jego sylwetkę i metalową rękę przede wszystkim. James w końcu odwzajemnił spojrzenie, unosząc nieco brew.\n– I siedemdziesiąt lat doświadczenia – dodał, pochylając głowę niemal znacząco.\nSokół roześmiał się, choć z pewnym zmęczeniem.\n– Ale szkoliłeś innych? – zaczął, unosząc brwi. Bucky tylko skinął niemrawo. – I wyszkoliłeś naszą nową piękność? Więc mo…\nŻołnierz poderwał na niego wzrok z niebezpiecznie lśniącą szarością tęczówek.\n– Nie powiedziałbym, że waszą – przerwał mu nisko, w jego głosie zabrzmiała głęboka szorstkość, od której ciarki przeszły po kręgosłupie Sama. Nim Bucky zorientował się w swojej reakcji, jego nowy znajomy uniósł ręce w obronnym geście.\n– Masz rację, mój błąd. Od niej pewnie już dostałbym za to w zęby. – Uśmiechnął się, jednak mimo to obserwował byłego zabójcę Hydry uważnie i z rezerwą.\nJames ściągnął łopatki, odwracając się nieznacznie. Wiedział, że zareagował zbyt gwałtownie i przeklinał się za to w myślach, teraz jednak nie mógł się rozwodzić nad błahostkami. Tylko odwrócić uwagę…\n– Szkoliłem wielu, ale niewielu to przetrwało – powiedział chłodno. – Z En było inaczej. Była już wyszkolona, kiedy do nas trafiła, ja musiałem tylko… odświeżyć jej pamięć. Potem… potem chyba szkoliliśmy nowych razem, też… - przerwał, marszcząc brwi z wzrokiem utkwionym gdzieś w podłodze i myślami niebezpiecznie uciekającymi w dawne, nieodkryte lata.\n– Ale mógłbyś mnie nauczyć tego i owego, kilku sztuczek. Miękki nie jestem, tyle bym wytrzymał – głos Sokoła wyrwał go z zamyślenia, jednak ani przyjazny ton, ani uśmiech nie ociepliły bryły lodu, która zaległa mu w żołądku.\n– Może kiedyś… - odparł tylko bezbarwnie i zaczął odwiązywać taśmy z dłoni, nim Sam był w stanie jeszcze coś powiedzieć. A mu nie umknęła subtelna zmiana w imieniu, jakim Bucky nazwał swoją byłą podopieczną. I choć nie znał tego człowieka, zaczynał coraz bardziej mu współczuć.\nWtedy po sali poniósł się szmer otwieranych drzwi i do środka weszła Sinatri, a zaraz za nią Kapitan.\n– Już skończyliście? Pora jeszcze młoda – zawołała do nich z nieco kpiącym uśmiechem. Dobrze wiedziała, że spędzili tu co najmniej parę godzin.\n– A co? Chcesz się dołączyć? – zagaił Sam, unosząc brew z podobnym wyrazem twarzy. Niemal się zaśmiała, stojąc na krawędzi mat.\n– Nie nadążyłbyś za mną, Sokole.\n– A może byś się zdziwiła, za nim już prawie nadążam. – Uniósł kciuk za siebie, wskazując na Barnesa. Sinatri spojrzała na niego znacząco – kąciki jego warg drgnęły lekko, po czym zszedł z mat i niemal niezauważalnie pochylił głowę.\n– Możemy to zaraz sprawdzić, jeśli nalegasz – odparła z uśmiechem, jednak wyczuwający, co się szykuje, Sokół pokręcił głową ze śmiechem.\n– Chętnie, ale nie dziś. Moje zmęczenie wpływa na twoją korzyść, a to jest nie fair – zaznaczył, a potem, jakby nagle doznając olśnienia, zapytał: - Ale może ty byś mnie czegoś nauczyła? Bucky nie tryska entuzjazmem.\n– Nie dziwię mu się, za dużo gadasz – podsumowała, na co milczący dotąd Steve parsknął pod nosem.\n– Nie byłaś wcale lepsza – wtrącił cicho James i ich spojrzenia powędrowały na nieruchomą sylwetkę. Spoglądał na Enę inaczej niż zwykle, z sympatią, ciepło, w sposób, jakiego dawno nie widziała.\n– Prawda – przyznała – ale nie narzekałeś jakoś specjalnie.\n– I tak nic by to nie dało.\nIch spojrzenia stopiły się ze sobą i choć między nimi leżała szeroka mata, czuli ciepło płynące po skórze, jakby stali tuż obok siebie. Twarz Sinatri złagodniała, Jamesa ociepliła się, trochę nieobecna. Sam w tym czasie usunął się spomiędzy dwójki dawnych towarzyszy i podszedł do Steve’a, witając się z nim serdecznie. Kapitan przyglądał im się uważnie, ale też z rosnącą, delikatną i kruchą jeszcze radością, że sytuacja powoli się normuje.\n– Ponoć masz coś dla nas – zagaił Sam, wyrywając kumpla z zamyślenia. Skinął, odkrywając, że Ena i James też ponownie skupili na nim uwagę.\n– Czeka nas mała wycieczka – oznajmił. Cała trójka niemal równocześnie zmarszczyła brwi. – Przenoszą bazę w bezpieczniejsze miejsce, musimy się gdzieś zaszyć na ten czas…\n– Nie możecie po prostu zostać w nowej? – zapytał Sam, ale nim w ogóle skończył, Steve pokręcił głową.\n– Ochrona będzie zbyt słaba, a Bucka wciąż chcą dorwać – wyjaśnił i na chwilę zapadła cisza. Ena zaczynała mieć złe przeczucia. W końcu Kapitan z westchnieniem dodał: - I Stark też chce was poznać.\n– Stark? – Skinął ponownie. – No, tego się nie spodziewałam. A przynajmniej nie tak szybko.\nSteve zrobił ruch, jakby chciał wzruszyć ramionami, ale zrezygnował. Przedłużające się milczenie nie wpływało na niego pozytywnie. Powoli zaczynał się denerwować. Od początku czuł, że to nie jest dobry pomysł, bo jak mógł być, skoro gośćmi mieli być ścigani zabójcy. Wyczuwając narastające napięcie, Sam w końcu wypalił:\n– Czyli szykuje się impreza? Ponoć Stark organizuję najlepsze.\nSpojrzał na Rogersa, unosząc brwi. Kapitan, wdzięczny za to pytanie, odetchnął z lekkim uśmiechem.\n– Nie tym razem. Tylko my i kilka zaufanych osób. Stark nie jest głupi, nie będzie nam robił rozgłosu.\n– A jednak chce zaprosić do siebie dwoje najlepszych zabójców ostatniego stulecia – dodała Ena, zerkając na Kapitana uważnie. Bucky z tyłu poruszył się niespokojnie, zaciskając szczęki i pięści.\n– Nam to odpowiada, tam będziecie bezpieczni – odparł, odwzajemniając spojrzenie Sinatri. Widział w jej oczach, że rozumiała i z pewną niechęcią, ale popierała jego słowa, jednak lśniło w nich coś jeszcze. Obawa? Odwróciła głowę w stronę Jamesa i wtedy zrozumiał.\n– Buck? – jego ostrożny głos poniósł się po sali. Chwila milczenia wydłużała się, nim w końcu zachrypłym tonem odpowiedział:\n– To nie jest dobry pomysł. – Pochylił głowę tak, że włosy opadły mu na twarz.\n– Nie, nie jest – przyznała Ena, ich spojrzenia skrzyżowały się – ale Steve ma rację. Stark Tower to chyba najbezpieczniejsze miejsce w tym mieście.\n– Właściwie to już chyba nie Stark Tower… - wtrącił Sam z konsternacją. Rogers skinął, ale Ena machnęła tylko ręką.\n– Szczegóły, mniejsza z tym. Pytanie, na ile Stark nie boi się o swoje życie – powiedziała spokojnie, bardziej w formie pytania niż groźby. Na szczęście Kapitan od razu zrozumiał.\n– Nie będziecie trzymani pod kluczem – zapewnił od razu, po czym pochylił głowę delikatnie. – Prawdopodobnie będziecie mieć nawet więcej swobody niż tutaj, Stark nie ma na swoich piętrach ochroniarzy, Jarvis mu wystarcza. – Oboje jak na komendę popatrzyli na Steve pytająco, Wilson jednak podejrzewał, o co chodzi. Kapitan uśmiechnął się tyko trochę znacząco. – Zobaczycie, nie da się go dobrze opisać.\nPo tej odpowiedzi na chwilę zapadła cisza. Wis zacisnął i rozluźnił pięści, aż w końcu zerknął na Enę, chwytając jej ciepłe spojrzenie.\n– Kiedy? – zapytał ochryple, nie patrząc na Rogersa.\nSkinął, zacisnąwszy wargi.\nKapitan i Sam wyszli, pozostawiając dwójkę dawnych partnerów w pustej sali treningowej. Ciepłe, jasne światło lamp otulało całe pomieszczenie, nadając mu przyjemnego kolorytu nawet pomimo wszechobecnej szarości sprzętów, worków i ringu. James przyglądał się metalowej protezie, niby coś sprawdzając. Tak naprawdę po prostu nie chciał wychodzić, zostawiać tu Eny i siedzieć bezczynnie w pustym pokoju, roztrząsając po raz kolejny wydarzenia nocy. Odwrócił się, gdy usłyszał podchodzącą Sinatri.\n– Raczej nie piszesz się na kolejną rundkę? – zapytała, przystając obok szafki, gdzie znajdowały się przydatne w treningach sprzęty i uniosła brew z lekkim uśmiechem. Zacisnął zdrowe palce na metalowych i odwzajemnił krótko spojrzenie.\n– Nie dzisiaj – wychrypiał tylko. Obawiał się dalszych pytań, jednak jak zazwyczaj Sinatri jedynie skinęła ze zrozumieniem.\n– Tak myślałam. – Otworzyła szafkę i wyjęła sporą rolkę taśmy. – Muszę przyznać, że to mi nawet odpowiada. Mam dzisiaj ochotę na coś nieco innego.\nUśmiechnęła się szerzej i przeszła do pustego miejsca przed lustrami. Zdjęła przez głowę szarą bluzę, a potem buty wraz ze skarpetkami i pozostawił wszystko na uboczu. W samym tylko topie i czarnych, materiałowych spodniach, rozciągliwych niemal jak kostium, zaczęła zawiązywać taśmy na dłoniach, ale w zupełnie inny sposób niż do sparingów. Cieniej, elastyczniej, jakby tylko do ochrony przed otarciami. Ze stopami postąpiła podobnie, również nie zawiązując całych. James przyglądał się temu ze zmarszczonymi brwiami, aż w końcu zdołał wydobyć z siebie głos:\n– Byłam też tancerką… nadal jestem. Tego się nie zapomina – wyjaśniła miękko, a jej twarz przybrała zupełnie inny wygląd. Ciepły, sentymentalny, choć też niezwykle smutny. – Taniec pomógł mi przez ostatnie lata…\nZerknęła na niego z tym na pół złamanym uśmiechem i ledwie powstrzymał się, by pozostać na miejscu. Skąd to się brało? Od kiedy? Odwróciła się i podeszła do ściany, na której znajdował się elektroniczny panel. Uruchomiła go i po pomieszczeniu poniosły się pierwsze dźwięki. Wis drgnął, od razu rozglądając się za źródłem. Głośniki umieszczono w rogach pomieszczenia, tak że dźwięk rozchodził się równomiernie i rozbrzmiewał czysto, podczas gdy Ena szukała dla siebie odpowiedniego utworu. Wymruczała pod nosem coś, czego nie usłyszał, po czym zapadła cisza. Sinatri wykonała kilka szybkich kliknięć, wstukując nazwę, i wtedy z głośników popłynęła niezbyt szybka, rytmiczna i jakby pulsująca muzyka, jakiej nigdy nie słyszał. Zadowolona skinęła do siebie i wróciła przed lustra. James poruszył się z pewnym zakłopotaniem, nie bardzo wiedząc, co ze sobą począć.\nSkrzyżował wzrok z Sinatri i przez długą chwilę nie potrafił zdobyć się na żadną decyzję. Wiedział, jaką powinien podjąć, ale wiedział też, że wcale nie chce jej urzeczywistniać. I wtedy odetchnął, pochylając głowę w geście trochę wdzięcznym, trochę zmieszanym. Ena posłała mu ostatni, ciepły uśmiech i zwróciła się do luster, rozpoczynając swój własny trening.\nPrzysiadł na matach, znów odgarniając włosy, które uparły się, by utrudniać mu widzenie. Opierając łokcie na kolanach, zaczął podążać wzrokiem za ruchami Eny. Z czasem zaczął mieć wrażenie, że nie widzi już niczego więcej, prócz jej tańca. Nawet nie zorientował się, kiedy z rozgrzewki przeszła dalej; wszystko odbywało się tak płynnie, że wydawało się, jakby całą choreografię miała z góry ustaloną. Mimo to doskonale wiedział, że tak nie mogło być. To, jak się poruszała, jak płynęła wraz z muzyką, było zbyt… prawdziwe i szczere, by mogło dziać się według schematu.\nNie potrafił wpasować tego w żadne ramy. Wyglądało niczym powolny pokaz przeplatającego się z gimnastyką tańca z rodzaju tych, które zadziwiały pięknem i opanowaniem, ale też pewną… Nie wiedział, jak to określić. Ena, choć zazwyczaj wojownicza, wyglądała niesamowicie kobieco. Z gracją, siłą i wytrzymałością, jakiej można by jej pozazdrościć. Oglądał ten pokaz z nieznaną sobie wcześniej przyjemnością i ciekawością. Śledził ruchy, podziwiał ich dopasowanie do muzyki, która zdawała się przenikać ciało, i coś dziwnego rosło w jego piersi. Niemal zaczął kołysać się w rytm piosenki, wtedy jednak znów przed oczami stanął mu zupełnie inny obraz.\nEna zatoczyła wyprostowaną w szpagacie nogą szerokie koło, pozostając w idealnej równowadze, a on zobaczył jeszcze, jak kopnięciem posyła młodą dziewczynę na matę. Od razu było widać, że nie użyła całej siły, a zaledwie marnego namiastka, mimo to dziewczyna odleciała na sporą odległość. Obrazy nałożyły się na siebie. Przy wyimaginowanych ścianach stali w rzędzie nastolatkowie z przerażeniem wymalowanych na twarzach. Podczas gdy Sinatri zatoczyła piruet w rytm muzyki, ta ze wspomnień spokojnie czekała, aż dziewczyna pozbiera się z maty. Kiedy w końcu jej się udało, rozpoczęła na nowo. Wciągnął powietrze ze świstem, nie mogąc odegnać obrazu. Do niego samego podszedł chłopiec, najwyżej piętnastoletni. Zaatakował, ale słabo, niepewnie, ze strachem w oczach, co przypłacił pięścią w brzuch i wylądowaniem na matach.\nJames zaczął się trząść, oddychając spazmatycznie. Nie chciał tego widzieć! Obraz powoli zaczynał przysłaniać mu całe pole widzenia, póki zaniepokojony głos nie zapytał:\n– James? – Drgnął, zaskoczony brzmieniem swojego imienia w jej ustach. – Wszystko dobrze?\nZatrzymała się zwrócona w jego stronę. Kiedy odważył się spojrzeć w dwubarwne tęczówki, obrazy powoli się rozpłynęły, jakby wcale nie miały miejsca.\n– Tak – odpowiedział nieco zdławionym głosem. – Jest okey…\nNie odwróciła się i nie wróciła do swojego treningu, a jej wzrok zdawał się wypalać na jego skórze. Nie trwało to długo, zaledwie parę sekund zawahania. Westchnęła cicho, odpuszczając, ale już została wybita z rytmu. Skierowała kroki w stronę panelu, jednak w pół drogi ponownie zatrzymał ją szorstki głos:\n– En? – Odchyliła głowę, nie spoglądając jednak. – Mogłabyś… dzisiaj też…\n– Zostanę – powiedziała miękko, dopiero wtedy napotykając na wpół zbolałe, na wpół wdzięczne spojrzenie, które za każdym razem rozdzierało gorzej niż poprzednio.\nPrzytłumiony warkot silnika mieszał się ze spokojnym utworem płynącym z radia, wypełniając wnętrze pojazdu. Kapitan za kółkiem rozmawiał swobodnie z siedzącym obok niego Samem, z tyłu jak zazwyczaj spięty Wis wyglądał przez szyby na ruchliwą ulicę. Ena położyła mu dłoń na kolanie, nieco tym uspokajając, a sama wyglądała niemal, jakby spała. Zatopiona w myślach, z zamkniętymi oczami ułożyła się wygodnie i znieruchomiała, tylko delikatnym oddechem zdradzając oznaki życia. Trochę przypominało to medytację, jednak Wis nie potrafił pojąć, jak mogła być na tyle spokojna, by tak maksymalnie się wyciszyć.\nZdrową dłonią z roztargnieniem badał metalową protezę, to przebiegając opuszkami po płytkach, to zaciskając na palcach, mimo to nie umiał wyzbyć się napięcia. Prócz wżerającego się w jego kolano ciepła równie mocno odczuwał regularne zerkanie Steve’a w lusterko, który chyba uparł się sprawdzać jego stan z częstotliwością raz na pół minuty – ewentualnie całą, gdy za szybą stało się coś absorbującego. Ta nadgorliwość wcale mu nie pomagała.\nWestchnął bezgłośnie, w końcu opuszczając ramiona. Bezwiednie powędrował spojrzeniem do sylwetki Sinatri, od której emanował tak nadzwyczajny spokój, że niemal zaczynał się w dziwny sposób obawiać. Jakby wyczuwając jego skonsternowany wzrok, uśmiechnęła się lekko, a dłoń dotąd spoczywającą na kolanie Wisa odwróciła wierzchem do dołu. Przez chwilę wpatrywał się w nią, szarpiąc sam ze sobą, co powinien zrobić, aż w końcu odetchnął i delikatnie splótł swoje place z jej, ostrożnie, jakby dostał do dłoni granat. To było dziwne. Nieznane i niepokojące. Tak jak cisza, która zaraz potem rozległa się w samochodzie. I właśnie wtedy, na milisekundy przed, wyczuł, że coś jest nie tak.\nRozległ się przeszywający świst i kilka rzeczy wydarzyło się równocześnie. Ena poderwała się z siedziska, krzycząc do Steve’a, by skręcił, Steve szarpnął za kierownicę, a tuż przy boku samochodu wybuchł pocisk. Nim w ogóle się zorientował, jego ciało zareagowało samo. Chwycił Sinatri w pasie, zasłaniając własny ciałem, a ogłuszający huk wybuchu poniósł się po ulicy, odrzucając pojazd na metry po asfalcie. Zgrzyt metalu wypełnił powietrze wraz z kakofonią ludzkich krzyków, w górę strzeliły płomienie. Pojazd zahamował, wyważone drzwi wyleciały w powietrze. Wygramolili się na zewnątrz, posiniaczeni i odrapani odłamkami szkła, szybko wyciągając najważniejsze sprzęty, a w uszach piszczało im od wybuchu. Wis rozejrzał się, wciąż przy boku Sinatri.\n– Wszyscy cali? – dobiegł gdzieś z boku głos Steve’a.\n– W jednym kawałku, chyba… - odpowiedział mu Sam, ale dawni zabójcy już nie słuchali.\nZ budynków i uliczek wypadli ubrani na czarno, całkowicie zakryci napastnicy z bronią w gotowości, było ich co najmniej dwudziestu. Kobra i Żołnierz zadziałali automatycznie. Metalowa pięść zacisnęła się na drzwiach, wyrywając z zawiasów i od razu posyłając w stronę trzech najbliższych, kolejni padli z nożami Eny w gardłach. Nim ktokolwiek zauważył, w dłoniach już trzymała lśniące srebrzyście sztylety. Rozległy się strzały, przeszywając krzyki ludzi i odbijając się od metalu tarczy, ostrz i ramienia, rykoszetem trafiając jednego z żołnierzy. Kap i Sam ochraniali ostatnich uciekających, korzystając z niewielkiej luki, jaką im zapewnili. Kobra i Żołnierz całkowicie przejęli pałeczkę w tej walce, idealnie zsynchronizowani działali, jakby cale życie nie robili nic innego. Co, niestety, niemal zgadzało się z prawdą.\nSzkarłatna posoka polała się po asfalcie, rozbryzgując z otwartych ran strumieniami, a napastnicy padali jeden po drugim, krztusząc się własną krwią. Chrzęst łamanych kości i zaśpiew przesuwających się płytek protezy wypełnił umysł Żołnierza, skupiony tylko na jednym – zabić i nie dać im tej szansy. Bez problemu skręcił kark rosłemu mężczyźnie, zaraz potem ciskając nim w kolejnego, który celował w plecy Sinatri. Nawet nie mrugnął. Kap, zatrzymawszy się na sekundę w całym tym zgiełku, przyjrzał im się uważnie i poczuł, jak groza ściska go za gardło. Nie byli sobą, nie mogli…\nNapastnicy szybko się wykruszyli, nie potrafiąc wytrzymać fali furii i zabójczej precyzji. Gdy zostało zaledwie paru, coś jednak zdołało zatrzymać passę dawnych partnerów. W powietrzu rozległ się dziwny, melodyjno-elektroniczny zaśpiew trochę jak z syntezatora i rozbłysło intensywnie błękitne światło, zmiatając ostatnich napastników. Wis i Ena w sekundy znaleźli się przy sobie, gotowi zasłonić się nawzajem lub dalej walczyć.\n– Zaczęliście zabawę beze mnie? Kapitanie, ranisz mnie – rozległ się głos, a przed nimi wylądował ciężko czerwono-złoty kombinezon bojowy. Przód hełmu uniósł się, odsłaniając dobrze znaną mediom twarz. Stark.\nKap i Sam przycisnęli dwóch bandytów, którzy próbowali uciec, i odetchnęli głęboko.\n– Zapomniałem wysłać zaproszenie – odpowiedział ciężko Steve. Chciał coś dodać, ale wtedy właśnie Sokół szturchnął go w ramię i wskazał podbródkiem na nierozłączną parę.\n– Chyba mamy kolejne kłopoty.\nEna drżała. Wyraźnie i mocno, choć nadal w idealnie utrzymanej, bojowej pozie, z uniesionymi nieco sztyletami, gotowymi w każdej chwili do błyskawicznego ataku. Jej sylwetka emanowała czymś dziwnym i bardzo niepokojącym, a lśniące płynnym złotem oczy wwiercały się w pozornie nieznany obiekt. James przy boku Sinatri prezentował się znacznie spokojniej, wręcz nieruchomo, mimo to nadal sprawiał odpowiednie wrażenie. Oboje wyglądali zupełnie różnie, o całkowicie skrajnych temperamentach, a jednak łączyło ich coś konkretnego – coś, co nie podobało się nikomu.\n– Xena i niesławny kumpel Kapa? – zagaił Tony, wskazując na nich i spoglądając na Steve’a. Ten posłał Starkowi ostrzegawcze spojrzenie.\n– Faktycznie wyglądają imponująco.\n– Stark! – nacisnął Rogers i Tony już się nie odezwał, powstrzymując niewielki uśmiech. Steve odetchnął i ostrożnie zwrócił się w stronę napiętej dwójki. – Buck… wszystko gra?\nBucky zacisnął pięści i minimalnie skinął, jednak nie spuszczał wzroku z czerwono-złotej machiny z ludzką twarzą i nadal stał przy zabójczyni, jakby czekając na jakiś znak. Steve utkwił w niej wzrok jak cała reszta, a widząc Sinatri w tak niestabilnym stanie, zaczynał coraz bardziej obawiać się, co aktualnie siedziało w jej głowie. Czytał akta. To mogło się źle skończyć. Bardzo źle.\n– Sinatri – zaczął ostrożnie, a zabójczyni drgnęła lekko, ale nie ruszyła się z miejsca. – Eno, już po wszystkim…\nSzarpnęła głową, jakby chcąc na niego spojrzeć, ale zrezygnowała. Oddychała ciężko, niemal spazmatycznie, a jej zaciśnięte na sztyletach dłonie pobielały jeszcze bardziej od mocy uchwytu. Zamrugała kilkakrotnie, biorąc parę głębszych oddechów. Wis, już znacznie bliżej zmysłów, przyglądał się zabójczyni z niezrozumiałym bólem. Wiedział, co przeżywała. A przynajmniej potrafił się domyślić. Strach był jedną z najpotężniejszych broni, zwłaszcza przeciwko nim. Strach przed ujęciem, kolejnymi torturami, wspomnienie wielokrotnych porażek, nikt nie mógł być na to gotowy. Rozumiał już znacznie więcej.\nPosłał Steve’owi krótkie spojrzenie, więc od razu zamilkł. James miał nadzieję, że Kapitan dostrzegł w jego lodowatych oczach wdzięczność za ten kredyt zaufania, a potem odwrócił się i postąpił krok w stronę Sinatri. Zesztywniała, napinając się niczym struna. Na sekundę wstrzymali oddech, gotowi, ale wtedy spojrzała w lodowatą głębię. Długą, ciągnącą się nieznośnie chwilę nie spuszczała wzroku, aż złoto zaczęło opuszczać brąz tęczówki, a jej oddech wyrównał się. Parę sekund później opuściła sztylety i wyprostowała się powoli, nie drżąc już w żaden sposób.\nZ wnętrza swojej zbroi Tony przyglądał im się uważnie – z niepokojem, ale też niekłamaną fascynacją. Widział z daleka, jak walczyli w idealnej harmonii, a teraz mógł zobaczyć, jak w całkowitej ciszy oddziałują na siebie w zupełnie inny, konkretny sposób, jakby jedno dla drugiego stanowiło spokojną przystań. Ponadto – Barnes go zaskoczył. Spodziewał się raczej odwrotnej sytuacji, a to jednak nieznana figura okazała się potencjalnie groźniejsza, bo bardziej nieopanowana.\n– Jarvis, znajdź wszystko, co zdołasz na jej temat – zarządził, tak by reszta nie usłyszała. Miał przeczucie, że znów mógł odkryć coś co najmniej ciekawego.\nAutor: Rakshasha M. o 17:33 8 komentarzy:


Jak wyjaśnić pracownikom potrzebę przeprowadzenia wariograficznego badania kontrolnego - Instytut Badań Wariograficznych\nCzy tłumaczyć pracownikom, po co robimy w firmie badanie wariografem?\nJakie informacje na temat badania wariografem należy przekazać pracownikom?\nCo konkretnie warto powiedzieć pracownikom?\nCo to są badania wariograficzne i czego będą konkretnie dotyczyły?\nDlaczego firma chce przeprowadzić badanie wariografem?\nPrawa pracowników przy badaniu wariografem\nKorzyści dla firmy i pracowników z prowadzenia badań kontrolnych\nO czym pamiętać, komunikując pracownikom zamiar przeprowadzenia w firmie badania wariografem:\nWariograficzne badania przesiewowe – czy mówić o nich już na etapie rekrutacji?\nBadanie wariografem w firmie – najczęstsze pytania HR\nCzy jeśli prowadzimy badanie wariografem na małej grupie pracowników, to mówić o nich całej firmie?\nJak przekazać pracownikom informacje na temat badania wariograficznego?\nCzy ujawniać w firmie wyniki badania?\nW sytuacji, kiedy w firmie zauważono nieprawidłowości (np. wysoki poziom kradzieży, wyciek informacji poufnych, akty wandalizmu) to jedną z metod, która pozwala efektywnie i szybko wykryć sprawcę, jest przeprowadzenie badania wariograficznego wśród pracowników (albo wszystkich, albo grupy, która jest podejrzana o dokonanie tych czynów).\nPoza sytuacjami incydentalnymi, badania wariograficzne wśród pracowników można stosować też przesiewowo – czyli realizować je co jakiś czas na losowo wybranej grupie pracowników po to, by z jednej strony sprawdzić, czy nie ma w firmie żadnych nieprawidłowości, a z drugiej, by mogły zadziałać prewencyjnie (pracownicy, wiedząc, że w firmie prowadzone są takie badania, będą mniej skłonni do popełniania nadużyć).\nWyjaśnienie pracownikom powodów przeprowadzenia oraz procedury badania wariograficznego jest konieczne. Po pierwsze po to, by uniknąć niezadowolenia i rozwiać wątpliwości pracowników, a po drugie po to, by zwiększyć ilość osób, które zgodzą się poddać badaniu.\nCo to są badania wariograficzne i czego będą konkretnie dotyczyły,\nDlaczego firma chce je przeprowadzić (jaki incydent czy zachowania do tego doprowadziły),\nKto im będzie podlegał (w przypadku badań przesiewowych również jak często są robione i na jakich grupach pracowników),\nJakie prawa mają pracownicy w kontekście badania (prawo do odmowy),\nJakie są konsekwencje poddania się i niepoddania badaniu oraz następstwa badania,\nJakie są korzyści dla całej firmy wynikające z przeprowadzenia badań wariograficznych,\nJak pracownicy powinni się przygotować do badania wariografem.\nPrzed przystąpieniem do przygotowywania komunikacji warto wejść w buty pracownika i zastanowić się, jak może on odebrać sam fakt takiego badania.\nWielu pracowników nie posiada rzetelnych informacji na temat badania wariograficznego. Wiedzę czerpią z filmów i książek kryminalnych. Często jest ona stereotypowa i nieprawdziwa. Na przykład, uważają, że samo badanie będzie wyglądało jak przesłuchanie, a maszyna będzie wskazywać, kiedy kłamią. Boją się tego, że jeśli się zdenerwują, to „wyjdzie”, że kłamią, mimo iż są niewinni. Obawiają się też tego, że w czasie badania zadane i zostaną pytania, na które nie chcą odpowiadać lub że jeśli poddadzą się badaniu to „wsypią kolegów”.\nWiedza na temat przebiegu całego procesu pozwala zredukować lęk. Warto w komunikacie dla pracowników podkreślić, że badanie będzie prowadzone przez profesjonalistów posiadających odpowiednie certyfikacje i uprawnienia, którzy działają w sposób etyczny.\nNie mniej ważny jest przedmiot badań. Warto przekazać pracownikom konkretne informacje o celu badania – np. jeśli firma straciła ważne informacje poufne, to poprzez badanie chce wykluczyć pracowników, którzy mogliby być zamieszani w ich ujawnienie.\nJest to o tyle ważne, że nierzadko strach wynika również z tego, że pracownik robi coś, co w jego opinii nie jest do końca fair i boi się, że to wyjdzie na jaw, choć tak naprawdę badanie nie ma z tym nic wspólnego – na przykład, firma przeprowadza badania, by sprawdzić lojalność pracowników w kontekście wynoszenia informacji poufnych, a pracownik, który właśnie zaczął szukać nowej pracy, boi się, że jego manager dowie się o tym i zwolni go, zanim znajdzie on nową pracę. Jeśli taki pracownik będzie wiedział, że badanie dotyczy informacji poufnych (i nikt nie będzie go pytał o to, czy chce zmienić pracę, czy nie), to nie będzie miał oporów przed poddaniem się badaniu), a jego stres będzie mniejszy.\nUjawnienie powodów chęci przeprowadzenia badania w dużym stopniu ułatwia cały proces. Pracownicy często nie mają jasności, do jakich nadużyć i w jakiej skali dochodzi w firmach. Z badań wynika, że rocznie nawet 35% firmowych zasobówi potrafi być wyniesionych z firmy. W Polsce szacuje się, że pracownicy okradają pracodawców na ponad 2 mld złotych rocznieii. Przekazanie pracownikom informacji o skali nadużyć w firmie może pomóc w przekonaniu pracowników do badania.\nJeśli w firmie są osoby, które są odpowiedzialne finansowo za mienie, to warto też to podkreślić, ewentualnie podać kwoty, jakie są kolektywnie ściągane z pensji pracowników (z których przynajmniej część jest niewinna).\nBardzo ważne jest podkreślenie tego, że głównym celem badania jest wykluczenie pracowników z podejrzeń. Dzięki badaniu wariografem możemy oczyścić dobre imię pracownika.\nPo pierwsze, pracownicy muszą wiedzieć, że mogą odmówić udziału w badaniu. Należy ich również zapewnić, że odmowa nie niesie ze sobą żadnych konsekwencji.\nWprawdzie w praktyce, jak wynika z badańiii spora grupa pracodawców deklaruje utratę zaufania do pracownika, który odmówił poddania się badaniu (ok. 52%), a około 5% podjęłoby próbę zwolnienia takiego pracownika, to trzeba pamiętać, że odmowa niekoniecznie wiąże się z byciem winnym. Może wynikać ze strachu (który najczęściej wynika z niewiedzy) bądź być efektem presji grupy (zwłaszcza w sytuacji, kiedy pracownik wprawdzie sam nie popełnił nadużycia, ale wie, kto to zrobił).\nPo drugie, należy pracowników zapewnić, że ich dobra osobiste nie zostaną naruszone. Pamiętajmy, że wielu pracowników nie wie tak naprawdę, co to są dobra osobiste. Trzeba im zatem konkretnie i na przykładach wyjaśnić, że w trakcie badania nie padną żadne pytania dotyczące takich kwestii jak ich stosunek do religii, orientacja seksualna, stan majątkowy, rodzina, stosunki z kolegami w firmie – słowem wszystkiego, czego badanie nie dotyczy. Im bardziej szczegółowo to przedstawimy, tym mocniej zredukujemy lęk i opór przed badaniem.\nDla wielu pracowników badanie wariografem może oznaczać to, że pracodawca chce po prostu „złapać winnego” np. kradzieży. Nie mają oni często świadomości tego, że zmniejszenie ilości nadużyć w firmie może wpłynąć pozytywnie na ich pozycję jako pracowników a wykrycie sprawców nadużyć leży w interesie całej grupy.\nWarto zatem, by dział HR szerzej spojrzał na problem i rozważył następujące argumenty:\nBezpieczeństwo mienia samych pracowników (dzięki wyeliminowaniu bądź zmniejszeniu ilości pracowników, którzy są skłonni do nadużyć),\nMniejsze ryzyko wypadków przy pracy (np. w sytuacji, kiedy badanie robimy po to, by wyeliminować osoby naruszające przepisy BHP),\nMożliwość przeznaczenia określonego procentu z oszczędności, jakie firma ponosi dzięki redukcji kradzieży na premie / nagrody / bony dla pracowników (dla pracownika jest to realna, namacalna korzyść),\nDla pracowników z odpowiedzialnością majątkową za powierzone mienie, to mniejsze ryzyko obciążeń,\nOczyszczenie z podejrzeń pracowników, którzy poddadzą się badaniu wariograficznemu.\nWszystkie informacje na temat badania (wraz z przewidywaną datą) podaj w jednym czasie – zmniejszy to plotki i domysły oraz zredukuje niepokój.\nJeśli masz taką możliwość (dysponujesz odpowiednim narzędziem – np. skrzynką pomysłów) zachęć pracowników do zadawania pytań i wyrażania wątpliwości (muszą mieć możliwość, by zrobić to anonimowo). Jeśli się na to zdecydujesz, ustal datę, do której zbierasz pytania oraz datę, w której na nie odpowiesz (np. za pomocą wpisu w intranecie czy komunikatu na tablicy ogłoszeń).\nPamiętaj, że niezależnie od tego, jak poprowadzisz komunikację, zawsze będą niezadowoleni z badania pracownicy – skoro chcesz je przeprowadzić, to masz ku temu powody (np. zauważyłeś nieprawidłowości), zatem osoby, które są za te nieprawidłowości odpowiedzialne, będą próbować bezpośrednio bądź pośrednio (za pomocą innych pracowników) je torpedować. Dla prawidłowego działania organizacji wystarczy, jeśli przekonasz 60-70% że takie badania leżą w ich interesie.\nJednym ze sposobów, by zapewnić sobie współpracującą przy badaniach kadrę, jest poinformowanie o tym, że tego typu badania są w firmie prowadzone, już na etapie rekrutacji (np. przy negocjacji warunków zatrudnienia bądź wcześniej – przy rozmowie kwalifikacyjnej podczas omawiania warunków pracy). Poinformowanie kandydata na tym etapie może wprawdzie sprawić, że część kandydatów zrezygnuje z kontynuowania rekrutacji, ale można założyć hipotezę, że ci , którym taka zasada panująca w firmie nie będzie przeszkadzać, nie tylko będą bardziej skłonni do współpracy w przyszłości, ale również są mniej skłonni do dokonywania nadużyć.\nOczywiście, przy informowaniu kandydatów o wariograficznych badaniach przesiewowych należy przekazać im wszelkie informacje dotyczące tego, dlaczego i w jakim celu takie badania są prowadzone, jakie są ich konsekwencje oraz o przysługującym im prawie do odmowy.\nNie wolno od zgody kandydata na takie badania w przyszłości (czy jego reakcji na informację o prowadzonych badaniach), uzależniać decyzji rekrutacyjnej. Pytanie o to, czy kandydat zgodzi się na badanie, nie powinno w ogóle paść w trakcie rekrutacji. Już samo poinformowanie kandydata wystarczy. Jeśli będzie przeciwny takim badaniom, to są duże szanse, że sam zrezygnuje ze starania się o pracę.\nTak, bo informacja o tym i tak się rozejdzie, a bez komunikatu ze strony zarządu, dział HR nie ma żadnej kontroli nad tym, jakie informacje do pracowników docierają.\nWarto przekazać w takiej sytuacji krótką informację o tym, że w związku z zaistniałą sytuacją (np. kradzieżą, wyciekiem danych, wypadkiem), z uwagi na brak możliwości określenia osób odpowiedzialnych w inny sposób, firma chce wykluczyć udział części pracowników w zdarzeniu, dlatego wśród wąskiej grupy pracowników zostaną przeprowadzone badania wariograficzne. Dział HR nie powinien ujawniać ani nazwisk tych pracowników, ani wyników badania.\nMetod jest dużo, a ich wybór zależy od kultury organizacji i narzędzi, jakimi dysponuje firma. Można wykorzystać:\nIntranet, w którym zostaną umieszczone wszystkie informacje podzielone na odpowiednie sekcje,\nPrzekazać informację managerom, którzy następnie przekażą je swoim podwładnym (dzięki tej metodzie pracowników łatwiej oswoić z informacją o badaniu i zebrać informacje na temat pierwszych reakcji, ale trudniej zapanować nad tym, czy manager faktycznie przekazał wszystkie informacje),\nInformacje na tablicy ogłoszeń (jeśli firma nie ma intranetu lub pracownicy nie korzystają z komputerów – np. firma produkcyjna, budowlana).\nZdecydowanie nie ujawnia się wyników indywidualnych, a przy komunikacji wyników ogólnych również zalecalibyśmy daleko idącą ostrożność. Każdy uczestnik badania otrzymuje informację na temat własnego wyniku i jest to wystarczająca informacja.\ni Badania PaperMate, 2012\nii Badania Euler Hermes i Pracodawców RP – franczyzawpolsce.pl/trendy-franczyzy/7374-jak-kradna-pracownicy\niii Za Marcin Zadrożny „Granice kontroli pracownika” Obud.pl/art,2574,granice-kontroli-pracownika-cz-ii,d_prawo


Nie można wysłać MMS - Pomoc techniczna - Forum Android.com.pl\ndodany przez jerzyk2007, 22 Maja 2016 w Pomoc techniczna\npo zainstalowaniu 6.01 zauważyłem problem z wysyłaniem mmsów (telefon mam w sieci PLAY)\nnp. chce wysłać do kogoś mms i załączyć zdjęcie z Galerii, niby wszystko wygląda OK ale mms się nie wysyła\ngdzieś doczytałem, że telefon nie pomniejsza automatycznie zdjecia do 300 kb, a tylko tyle można wysłać jako mmsa w sieci Play.\nMMSy gdzie obrazki są odpowiednio małe wysyłają się bez probemu\nEdytowane 22 Maja 2016 przez patrikos23\nMoże masz zle apn poustawiane?\n"Sony (Sony Ericsson) - Telefony → Sony Xperia Z3 Compact (D5803, D5833) → Dyskusja ogólna"\n"Sony (Sony Ericsson) - Telefony → Sony Xperia Z3 Compact (D5803, D5833) → Pomoc techniczna".\nUstawienia pobrane ze strony Play\nTak jak pisalem, "małe" mmsy wysyła, ale źle pomniejsza zdjęcia i wiadomość nie wysłana\nCzy jest jakakolwiek możliwość aby odebrać MMS podczas włączonego WiFi? Oczywiscie transmisję danych mam cały czas włączoną ale jak jest aktywne WiFi to wiadomo że wyłączy ono przesyłanie danych , skutek jest taki że jak ktoś mi wyśle wtedy MMS to nie dojdzie , dostaje wiadomość od Orange że MMS mogę obejrzeć sobie po zalogowaniu na stronie . Nawet jeśli od razu wyłącze WiFi to MMS i tak już nie dojdzie , muszę kogoś prosić aby po raz drugi mi wysłał. Wszyscy tak mają czy można ten problem jakoś rozwiązać?\nMi przy włączonym wifi normalnie mms przychodzi, dane pakietowe mogę mieć włączone jak i wyłączone więc problem leży gdzie indziej...\n@gerwazy01 dzięki! ściągnąłem jeszcze raz ustawienia konfiguracji połączeń z Orange i teraz już działa jak trzeba\nEdytowane 12 Lipca 2016 przez box33\n@@box33 to powinna być pierwsza rzecz, którą powinieneś zrobić\nJa to robiłem kiedyś i to nie jeden raz i nic to nie dawało . Nie jestem pewien czy od jakiegoś czasu nie zmieniły się ustawienia konfiguracji MMS Orange bo mam wrażenie że są one obecnie trochę inne niż rok czy dwa lata temu ale mogę się mylić\n@@box33 orange kombinuje z tymi ustawieniami. podobnie było z ustawieniami internetu na ipv6 nie chodził a wystarczyło zmienić na ipv4. A orange domyślnie przysyłał złe ustawienia...


2021 Sprawdź Wprowadź systematyczne treningi fizyczne do codziennego życia i obserwuj progres swojej figury! − wojtekpaszkowski.pl\nregularny ruch jest niezwykle kluczową częścią egzystencji dla ludzi i nie podlega to wątpliwości. W trakcie ciepłych dni o uprawianie sportu jest o wiele prościej ze względu na niesamowicie wysokie temperatury, lecz problem pojawić się może w chwili, gdy nastają znacznie zimniejsze tygodnie. Regularna fizyczna aktywność jest niezwykle kluczowa dla naszego stanu zdrowia i trzeba mieć świadomość tego. Częste ćwiczenie może mieć całkiem duży wpływ na samopoczucie i da nam okazję troszczyć się o kondycję. Bardzo dużo znacznie mieć będzie także dobre odżywianie prócz systematycznie wykonywanych ćwiczeń. O wiele pozytywniejsze poczucie humoru a także zdecydowanie bliższą ideału wydolność zagwarantuje rozsądnie skonstruowany jadłospis wraz z uprawianiem fizycznej aktywności. Regularne poruszanie się da szansę utrzymać nie wyłącznie formę fizyczną, ale też psychiczną i warto mieć na uwadze ten fakt. Właśnie z tej przyczyny bez względu na wiek w miarę możliwości sobie zapewnić nieco ruch na co dzień.\nBardzo dużo witalności będą w stanie dodać człowiekowi regularne fizyczne ćwiczenia i rozsądnie być świadomym tego faktu. produit pour repousse cheveux . Gdy doktor odrzucił problemy ze stanem zdrowotnym, a non stop odczuwasz przemęczenie to najlepszy może okazać się dynamiczniejszy tryb życia. Poprzez uprawianie aktywności fizycznej do ciała człowieka może się dostać znacznie więcej pełnowartościowych produktów oraz powietrza. Oznacza to w praktyce, że to co pijemy oraz jemy staje się dużo skuteczniej użytkowane przez nasz organizm. Regularna aktywność fizyczna ulepsza również efektywność pracy układu krążenia, a to z kolei oznacza, iż będzie nam zdecydowanie łatwiej wdychać powietrze. Rozsądnie także wiedzieć o tym, że systematyczne ćwiczenia mogą przyczynić się do zrelaksowania się, dzięki czemu będzie nam się dużo wygodniej zasypiało. Trzeba się troszczyć o wszystkie niuanse, ponieważ prawidłowa ilość snu może się okazać naprawdę ważna w kontekście dobrego życia codziennie. Systematycznie wykonywane treningi mają ogromny wpływ na stan wypoczynku i jest dostępnych sporo testów udowadniających to. Poza wpływem na stan zdrowotny, regularna fizyczna aktywność daje szansę na wzmocnienie umięśnienia a także kości. W konsekwencji tego zdecydowanie prościej będzie nam zmagać się z problemami każdego dnia i możemy się stać znacząco sprawniejsi.