Sea Harris (Isle of Harris, Szkocja) - opinie - Tripadvisor\nWycieczki prywatne w lokalizacji Wyspa Lewis and Harris\nSea Harris opinie, Isle of Harris\nNr 1 wśród 7 Wycieczki w lokalizacji Isle of Harris\nUżytkownik elma2424 napisał recenzję lip 2017\nSzwajcaria52 przesłanych treści33 podziękowania\nJa miałem szczęście, że udało nam się wejść do Saint Kilda na pierwszym z moich dwóch przyznano nam dni. Pogoda była piękna. Łódź była ostatnio i bardzo wygodne, jedynie 12 pasażerów z prędkością 21 węzłów. Punktem kulminacyjnym dnia było dla mnie zwiedzanie w stosach. Iain wyjaśniła, jak Saint Kildans wspiąć się do nich aby złapać ptaki. Darren i Iain byli bardzo kompetentni, mili i profesjonalni i polecam tę firmę wszystkim, którzy chcą odwiedzić Saint Kilda. Dzięki, seaharris!…\nMaybole, Wielka Brytania2 przesłanych treści\nByła to podróż życia. Pogoda była idealna, łódź fantastyczna, załoga bardzo miły i pomocny. już się doczekać do tego od kilku lat, ale warto było czekać. ulica Kilda jest wspaniałym miejscem do odwiedzenia. Historia, przyroda i krajobrazy są unikalne. Jesteśmy bardzo zadowoleni z każdej minuty od wychodzących z portu Leverburgh do naszego powrotu o 11 godzin później. Dziękuję Seamus i Iain Angus. To były gwiazdy. Karen i Owenem Wilsonem…\nUżytkownik DJCPMCDS napisał recenzję sty 2017\nW sierpniu zeszłego roku mój 91 letni dziadek i ja pojechaliśmy na całodniową wycieczkę do ulicy Kilda z Morza Harris i było bardzo dobre. Zał oga w łodzi nie mógł być bardziej pomocny, który sprawił, że podróż jest o wiele łatwiejsza dla mojego dziadka, który jest niedowidzących. Sama wyspa była bardzo przyjemna i na szczęście pogoda była wspaniała. W drodze powrotnej podróży zaoferowano nam herbatę i tort urodzinowy, który był piękny, załoga są również bardzo dużą wiedzę na temat ulicy Kilda, to było bardzo ciekawe dowiedzieć się o historii. Podróż nie mogłaby być lepsza i załogi nie mogłaby być lepsza. Jeśli planujesz podróż do ulicy Kilda to na pewno ludzie z!…\nUżytkownik Q7964KJjill napisał recenzję sie 2016\nNiesamowita podróż do St Kilda z Morza Harris. Zał oga były naprawdę wiedzę na temat wyspy i mieliśmy naprawdę dobry Crossing. Łódź jest dobrze wyposażony, nowy i krystalicznie czyste, bardzo wygodne i atrakcyjne ceny.\nUżytkownik siandbarbara napisał recenzję lip 2016\nCheshire10 przesłanych treści3 podziękowania\nFantastyczna podróż do St Kilda\nSeamus zrobił wszystko, żeby upewnić się, że byli dobrze poinformowani wcześniej o możliwości powstania nas na St Kilda w zależności od pogody. W przypadku podróży był punktem kulminacyjnym wspaniałe wakacje w zewnętrznej Uwertury. St Kilda jest to ciekawe i inspirujące miejsce do odwiedzenia i mieliśmy dużo czasu na brzeg. W drodze powrotnej wokół kolosalnym klify i morze stacs wysp było niesamowite. Zdjęcia z kolonii ptaków na stacs nie nie są sprawiedliwe. Michael i Donald, który zabrał nas na dzień, były zabawne i bardzo dobrze poinformowany przez cały czas. Łódź "Zaczarowane Isle" jest idealnym miejscem na podróż.…


Informujemy, że od 15 czerwca 2021 (wtorek) zaczynają obowiązywać w miejscowościach Gminy Dziwnów opłaty za parkowanie. Tzw. Strefa Płatnego Parkowania oraz Opłaty Parkingowe na Parkingach Miejskich, będą obowiązkowe w okresie sezonu letniego, tj. od 15 czerwca do 15 września 2021 roku. Prosimy pamiętać o tym, że:\nOsoby zatrudnione na stałe w Gminie Dziwnów (a nie zamieszkujące na terenie gminy) Kartę Parkingową (dotyczącą całego sezonu) mogą wykupić za 100pln. Biuro Strefy Płatnego Parkowania będzie czynne od wtorku 15 czerwca 2021 roku (znajduje się przy ulicy Konopnickiej w Dziwnowie).


Faktyczna wartość nieruchomości- rzeczoznawcy majątkowi oraz czynniki mające wpływ na wycenę sprzedawanego budynku | Porady remontowe i budowlane dla mieszkań i domów- henczke.pl\nFaktyczna wartość nieruchomości- rzeczoznawcy majątkowi oraz czynniki mające wpływ na wycenę sprzedawanego budynku\nKiedy mamy zamiar sprzedać nieruchomość lub bierzemy udział w sprawie związanej z podziałem majątku potrzebny będzie nam rzeczoznawca oraz wycena nieruchomości. Wartość to coś innego niż cena nieruchomości, ważne jest, żeby wynająć do określania wartości nieruchomości wykwalifikowaną osobę.\nObliczanie wartości budynku nie jest łatwym zadaniem. Na wartość wypływa wiele czynników, chociażby lokalizacja albo wyposażenie budynku. Wykwalifikowani rzeczoznawcy majątkowi zajmują się szczegółową analizą i wyceną budynków biorąc pod uwagę wiele aspektów. Cena budynku może bardzo się różnić od jej rzeczywistej wartości. Jeżeli bierzemy pod uwagę rynek, może wzrastać przykładowo kiedy jej lokalizacja jest bardzo dobra. Z tego powodu właśnie bardzo istotne jest, aby zatrudniać doświadczonych rzeczoznawców, którzy posiadają wiedzę konieczną do wykonywania takich czynności. Powinni oni wziąć pod uwagę wszystkie czynniki, które mają wpływ na wartość na przykład sprzedawanej nieruchomości. Można ich znaleźć tak samo w kancelariach, jak tez na samodzielnych stanowiskach.\nWycena nieruchomości głównie przeprowadzana jest podczas przydzielania kredytu hipotecznego lub podczas sprzedaży nieruchomości. Banki i sądy zatrudniają rzeczoznawców w tych celach. Niezwykle ważne jest również, by nieruchomość – poprzednia strona – nie była zbyt nisko wyceniona. Tego typu sprzedaże mogą wzbudzać wątpliwości Urzędu Skarbowego, ponieważ rzeczywista wartość nieruchomości mogła zostać zatajona przez sprzedającego. By podnieść wartość sprzedawanej nieruchomości należy przeprowadzić remonty czy też odpowiednią ją wyposażyć. Także różnego rodzaju zmiany na rynku nieruchomości, ceny czy też budowa nowych obiektów w pobliżu mogą znacząco wypływać na faktyczną wartość wycenianej nieruchomości.\nZ przyjemnością zaproponujemy Ci inny takiego rodzaju wpis. Jeżeli masz ochotę go sprawdzić, zobacz treść na stronie (http://ingas.pl/), którą odnajdziesz tutaj.\nZ biegiem czasu nieruchomość warta wiele pieniędzy może w wyniku następujących zmian stracić swoją wartość o duży procent.\nWynajęcie odpowiedniego rzeczoznawcy majątkowego gwarantuje nam, iż cena naszej nieruchomości będzie zgadzała się ze stanem rzeczywistym. Różnego rodzaj wyposażenie lub lokalizacja mają bardzo duży wpływ na wartość wycenianej nieruchomości. Z tego powodu bardzo ważne jest, aby zatrudnić wykwalifikowanych specjalistów od wyceniania nieruchomości.\nbudynek remont wartość


Odżywcza kuchnia i radość z życia i każdej pojedynczej chwili - artykuł | matras.pl - matras.pl\nKsiążka "Na zdrowie!" autorstwa znanej blogerki kulinarnej, Elizy Mórawskiej, jest odpowiedzią na potrzeby współczesnej, idealnej gospodyni: czytelnik na kartach książki znajduje fantastyczne ilustracje smakowitych i zdrowych dań wraz z przepisami. Kilkadziesiąt receptur opatrzonych fotografiami na widok których ślinka cieknie każdemu smakoszowi? Również wyszukana oprawa edytorska sprawia, że książka ta jest nie tylko cennym źródłem wiedzy kulinarnej, ale także swoistym poradnikiem lifestylowym. Autorka uczy swoich czytelników nie tylko odżywczej kuchni, ale także radości z życia i każdej pojedynczej chwili. Geniusz autorki potwierdza liczba fanów jej bloga. White Plate jest jednym z najbardziej poczytnych adresów internetowych polskiej sceny kulinarnej: miesięcznie odwiedza ją około 100 tysięcy wiernych fanów, a liczba ta diametralnie wzrasta w okresach przedświątecznych. Dania nieznane, nowe, oraz wariacje na temat tradycyjnej kuchni ? wszystko to można znaleźć w jednej książce.\nNiemal co sezon ukazują się nowe książki z nowymi dietami, będącymi wynikiem kolejnych, czasem sensacyjnych badań. W jednym sezonie zabrania się mąki pszennej, w kolejnym nabiału, a w jeszcze innym – tłuszczu. Tymczasem dieta człowieka kształtowała się przez tysiąclecia. Nasze nawyki żywieniowe powstały w odpowiedzi na klimat, w jakim żyliśmy, i warunki, jakie nam towarzyszyły. Dawniej wiedza ta przechodziła z pokolenia na pokolenie. Drobne dolegliwości leczono domowymi sposobami, a dopiero później sięgano po leki z apteki. Przewód pokarmowy dostosowuje się do nowej diety powoli, to długi proces. Dziś dawne tradycje poszły w zapomnienie na rzecz suplementów, cudownych diet i leków reklamowanych na każdym kroku. Możemy ślepo podążać za tymi trendami, nie zapominając jednak, że eksperymentujemy na własnym organizmie. Przemysł spożywczy i farmaceutyczny to wielka machina nastawiona na zysk – wmawia się nam, że przygotowane w fabryce zupy stojące przez kilka tygodni na sklepowej półce są równie dobre jak te ugotowane w domu. Że gotowe dania przyrządzono z wyselekcjonowanych, starannie dobranych składników. Nic tylko kupować i jeść. Tymczasem nasze społeczeństwo cierpi na choroby cywilizacyjne, wśród nich na nadwagę. Wiele osób ma kłopoty ze snem albo z koncentracją. To często powód do tego, by nagle postanowić zmienić wszystko, zaczynając najczęściej od tego, co jest na talerzu.\nMoja młodsza, dziś 2,5-letnia córka od szóstego miesiąca życia jest alergikiem. Badania szpitalne wykazały, że jest uczulona niemal na wszystko. Gdybym chciała stosować się do tych zaleceń, jadłaby wyłącznie mięso wieprzowe i ryż. A ona chce próbować wszystkiego, w przeciwieństwie do starszej siostry nie zakłada z góry, że czegoś nie lubi.\nKsiążki autora: Eliza Mórawska - wszystkie książki


Samochody Cristiano Ronaldo - Autokrata.pl\nPiłkarz i miłośnk motoryzacji.\nPiłkarska sława Cristiano Ronaldo ostatnimi czasy nieco przygasła, ale i tak nadal pozostaje on jednym z najlepiej zarabiających piłkarzy na świecie. Sam jego roczny kontrakt z Realem Madryt opiewa na 13 mln euro (przy okazji warto wspomnieć, że za odkupienie go Real żąda rekordowej sumy miliarda euro). Jak każda sportowa gwiazda, Cristiano zarobione pieniądze lubi wydawać na szpanerskie samochody. I trzeba przyznać, że jak na 26-latka ma całkiem niezły motoryzacyjny gust.\nJak do tej pory jeździł:\nPorsche 911 Już na początku swojej światowej kariery Cristiano jeździł bardzo przyzwoitym jak na dwudziestolatka Porsche 911. Wybrał wersję Cabrio, co może nie wydaje się najlepszym pomysłem, jeśli mieszka się w Anglii. Pewnie często jeździł do rodzinnej Portugalii, gdzie słońca raczej nie brakuje. Jego samochód miał silnik o mocy 380 KM i napęd na 4 koła - na wypadek, gdyby padało.\nParę lat temu Ronaldo widywano także w BMW M6. To pierwszy samochód, który pokazuje zamiłowanie Ronaldo do dużych coupe. Ponad 500 KM i gustowny czarny kolor bezsprzecznie do niego pasują. Auto jednak nie rzucało się w oczy. Seria 6 pozwoliła młodemu kierowcy nabrać odpowiednich szlifów i przygotować się do jazdy prawdziwymi "egzotykami".\nPo BMW Portugalczyk przesiadł się do auta znacznie wyższej klasy - Bentleya Continentala GT. Co ciekawe, widywano go zarówno w coupe, jak i kabriolecie.\nPrzez etap Bentleya przechodziło wiele gwiazd i trzeba przyznać, że o ile jest to wybór na pewno dobry, to raczej mało oryginalny. Ronaldo nie podrasowuje swoich samochodów jakimiś szczególnymi dodatkami w stylu dużych felg czy pakietów tuningowych, co wyróżnia go spośród amerykańskich gwiazd sportu.\nFerrari 599 Duże Ferrari jest bez wątpienia najbardziej dojrzałym z samochodów piłkarskiej gwiazdy. Chociaż kupił je jeszcze podczas pobytu w Anglii, to auto, w przeciwieństwie do poprzednich, było już w europejskiej specyfikacji - z kierownicą po lewej stronie. Niestety moc dużego Ferrari przerosła trochę możliwości kierowcy, który podczas szybkiej jazdy w drodze na trening poobijał samochód o mury tunelu w Manchesterze. 599 na tyle jednak przypadło do gustu Cristiano Ronaldo, że niedługo po wypadku postanowił kupić kolejny egzemplarz. Tym razem błękitny.\nRonaldo i Veyron\nPlotka głosi, że Cristiano ma w swojej kolekcji Bugatti Veyrona. Informacja ta pojawiła się po tym, jak młody piłkarz wystąpił w reklamie butów, w której ścigał się właśnie z Bugatti (patrz film). Jest jednak mało prawdopodobne, aby Cristiano faktycznie był właścicielem takiego samochodu. Piłkarz lubi być fotografowany przy swoich autach, więc na pewno dałby się gdzieś "ustrzelić" za kierownicą tego potwora. Tymczasem nikt nie dysponuje takimi zdjęciami.\nNajpiękniejsze w sytuacji Ronaldo jest jednak to, że jako piłkarz Realu Madryt ma on zapewnione służbowe auto od Audi. I nie mówimy tu wcale o jakimś nudnym A6 z ekonomicznym dieslem. Ronaldo może co roku wybrać dowolny samochód z oferty niemieckiego producenta. Jeździł już na przykład R8. Teraz jednak zdecydował się na bardziej odpowiadające mu stylem RS5. Wybierając coupe, nie musiał jednak rezygnować z niesamowitych wrażeń z jazdy - auto to ma w końcu ten sam co w R8 silnik 4,2 V8 o mocy 450 KM.\nLamborghini dla obrońców tęczy\nKolego Z Dołu Po pierwsze nie liczy się tylko zdrowie liczy się to jak się zagra a nie a tak poprostu to się przyznaj że mu zazdrościsz żal co za dziecko!!!!!!!!\nno tak, gość trochę po gra sobie w piłkę i zarabia niesamowite pieniądze, a zwykli ludzie jak my musimy zapierdalać i gdyby zliczyć dochód naszego życia to nawet jednej takiej bryki byśmy za to nie kupili.\nGość no tak, gość trochę po gra sobie w piłkę i zarabia niesamowite pieniądze, a zwykli ludzie jak my musimy zapierdalać i gdyby zliczyć dochód naszego życia to nawet jednej takiej bryki byśmy za to nie kupili.\nkolejny zakompleksiony polak :) to dostan sie tam gdzie on i graj jak on :) ... moze z niege jest beret alee prezentuje pilke na pozadnym poziomie o ktorym mozesz pomarzyc w czym kolwiek !!! we sie do roboty zazdrosny polaczku\nZapomnieliście o Brązowym porsche Panamera w jego kolekcji. ;D\nsamochody dla typowego młota. Nic wyrafinowanego tam nie ma, niczego ze smakiem. Zauważyliście jak jakaś nasza "gwiazda" z telewizji trochę zarobi grosza to zaraz kupuje porsche. Gąsowski, Wojewódzki. Powoli Porsche staje się marką dla ubogich pieniędzmi i umysłami biedaków.\nhehe mam kolesia Kristiano co wygląda identycznie jak on, a stoi codziennie pod sklepem i wali bronki. co za ironia.\nto on umie jeździć??D\nCiotowaty piłkarz ciotowate samochody i tyle, jak widać to że masz taki samochód to nie znaczy ze umiesz go prowadzić jak widać.\nLepiej niech reklamuje żelek na włosy buahahaha\nto Porsche mialo moc 480 KM. Portal motoryzacyjny i nie wiecie ile auto ma mocy, dajcie spokoj z tymi waszymi opisami.\nma kase i jezdzi drogimi autami ale najbardziej z tych aut to mi sie podoba audi r8 i audi rs5


E-book w formacie PDF Druga wojna światowa\nDruga wojna światowa.pdf\nPrzełomowa panorama II wojny światowej. Dzieło życia prekursora nowoczesnej historii wojskowości.Pisząc swój niezapomniany "Stalingrad", Antony Beevor stworzył podwaliny współczesnej historii wojskowości. W "Berlinie 1945", "Krecie" i "D-Day" szokował spojrzeniem na wojnę z perspektywy szeregowych żołnierzy. Teraz powraca z przełomową książką, która ukazuje pełną panoramę II wojny światowej. To błyskotliwa, poruszająca i dogłębna analiza największego konfliktu w dziejach ludzkości.Od walk na granicy radziecko-chińskiej w sierpniu 1939 roku, przez kampanię wrześniową, podbój Francji i atak na Pearl Harbor, aż po D Day, upadek III Rzeszy oraz kapitulację Japonii. Beevor perfekcyjnie odmalowuje każdy kolejny etap wojny. Ukazuje jej okrucieństwo, uwydatnia ogrom i udowadnia, że globalny konflikt był przede wszystkim tragedią zwyczajnych ludzi. To kontrowersyjna i nowatorska praca historyczna oraz pasjonująca lektura, od której nie sposób się oderwać.Dzieło życia jednego z najwybitniejszych historyków wojskowości, po którym historia XX wieku już nigdy nie będzie taka sama.\nW dzisiejszej literaturze naukowej za początek wojny powszechnie uznaje się inwazję III Rzeszy na Polskę 1 września 1939 roku. II wojna światowa zebrała najobfitsze żniwo życia ludzkiego w historii świata.W ciągu 6 lat wojny zginęło ponad 60 milionów ludzi, co stanowiło około 3% całkowitej liczby ludności na świecie (ok. 2,3 miliarda).Poniższe tabele przedstawiają straty ludzkie poniesione przez poszczególne państwa. Przedstawiamy Państwu dwie wspaniałe serie :1) FAKTY i MITY - II WOJNA ŚWIATOWA2) OBLICZA WŁADZY-----FAKTY i MITY - I... film dokumentalny odcinek 1. Historię zawsze piszą zwycięzcy i druga wojna światowa nie stanowi wyjątku od tej reguły.\njęzyk: polski. Pliki, komentarze oraz ocenianie dostępne są tylko dla zarejestrowanych użytkowników, zarejestruj si ... Share your videos with friends, family, and the world Druga Wojna Swiatowa najnowsze ogłoszenia na OLX.pl.\nKocie chrzciny. Lato i zima w FinlandiiOstoja Lniski. Plakaty / PostersSex&Cook. Miłość od kuchniSacrificeWięcej niż klub (książka audio)Droga pani Schubert...Kraków. Plan miasta w skali 1:20 000Naklejkowe studio. Projektantka mody. Paryska kolekcjaPakiet: Nimfomanka / Klinika miłościNational Geographic Kids. Niezwykłe zwierzęta. Łamigłówki i naklejkowe zadania


Czeka nas kawał roboty – Nowy Kurier Galicyjski\nCzeka nas kawał roboty\nTekst poniższy, traktujący o problemach przekopu Mierzei Wiślanej, ukazał się dwanaście lat temu 31 lipca 2006 r. w nr. 14 pisma „Z grodu Rewery”, poprzednika „Kuriera Galicyjskiego”.\n„Z grodu Rewery” był wtedy dodatkiem do „Gazety Lwowskiej”. Autor tekstu Szymon Kazimierski nie żyje już od dwóch lat. Ciężka choroba zabrała go ze świata żywych. Ale jego wizje są nadal aktualne. To zresztą nic nowego. Kilkakrotnie stawały się podstawą interpelacji poselskich. Pracujemy nad wydaniem zbioru jego tekstów i mamy nadzieję, że do końca roku ukażą się w formie książkowej w ramach Biblioteki Kuriera Galicyjskiego. Zapraszamy do lektury!\nGdy druga wojna światowa miała się ku końcowi, zabierając Polakom ziemie wschodnie, Józef Stalin postanowił być wielkoduszny. Polacy mieli, na otarcie łez, otrzymać oba Śląski: Górny i Dolny, Ziemię Lubuską, Pomorze Zachodnie, Środkowe i Gdańskie oraz Prusy Wschodnie. Wszystko to razem wzięte nie było w stanie zastąpić swoją powierzchnią rozległych połaci kresowych, ale jak to się wtedy mówiło – trudno! Jak się komuś nie podobało, mógł pojechać na Kołymę i tam dokazywać, ile wlezie. Polska dostała więc od Stalina CAŁE Prusy Wschodnie.\nAliści, nie minęło czasu wiele i Józef Stalin dowiedział się o pewnej zaskakującej sprawie. Na północnym odcinku Mierzei Wiślanej, w miejscowości Pilawa (obecnie Bałtijsk), rozbita już wtedy niemiecka Marynarka Wojenna posiadała supertajną, supersprawną i w ogóle wszystko super – bazę okrętów podwodnych. Niech ktoś wierzy lub nie wierzy. Ta baza była nie tylko podwodna, ale i… podziemna! Okręty podwodne dochodziły do niej z morza w zanurzeniu i wypływały na powierzchnię wody w podziemnej części bazy. Tam był ich port, schron, zapasy i warsztaty naprawcze. Zaopatrzone we wszystko okręty opuszczały bazę zanurzając się w podziemnym porcie i wypływały na powierzchnię morza dopiero bardzo daleko od bazy. Nikt o bazie nie wiedział i nikomu nie przychodziło nawet do głowy, że coś takiego istnieje.\nTa informacja musiała wstrząsnąć towarzyszem Stalinem. Zrozumiał bowiem, że okazał się dla Polaków zbyt wielkoduszny. Zostawić im taką bazę morską? Po co im taka baza?\nNiby sytuacja była nieco głupia, bo dopiero nadane Polakom ziemie trzeba im było jak najszybciej odebrać, ale co to za problem dla Stalina? Nie takie rzeczy robił. Trochę trzeba było nakłamać Amerykanom i Anglikom. Trzeba było jakoś uzasadnić odebranie Polakom północnych Prus i w dodatku zrobić to tak sprytnie, by nie drażnić Anglosasów informacjami o niemieckiej superbazie. Wymyślono więc, że morski port w niedalekim od bazy Królewcu nie zamarza w zimie, wobec czego Ruscy, którym zawsze wszystko w zimie zamarza, biorą sobie ten port w Królewcu, jedyny niezamarzający, jako rekompensatę po wielkich stratach poniesionych przez ZSRR w czasie wojny.\nJak ten królewiecki port w zimie nie zamarza można się przekonać jadąc do Królewca pod koniec grudnia lub w połowie stycznia. Tak zwany „każdy głupi” będzie mógł wtedy zobaczyć niezamarznięty port.\nStalin i tak był uprzejmy, że chociaż trochę pozmyślał. W roku 1945 Stalin mógł robić, co tylko chciał, i nikomu nie musiał się tłumaczyć. Przegoniło się więc Polaków z Królewca, przegoniło z Pilawy, przegoniło z całych północnych Prus Wschodnich. Jednym pociągnięciem ołówka Stalin wyznaczył granicę nowej rosyjskiej zdobyczy. Królewiec został nazwany Kaliningradem. Północne Prusy stały się obwodem Kaliningradzkim, a baza Kriegsmarine w Pilawie została wytarta z pamięci paru pokoleń Rosjan, Polaków i Niemców. Wszystko, co poniżej kreski, można już było bez żalu oddać Polakom. Mieli niby dostać całe Prusy, ale tak się jakoś porobiło, że dostali połowę. I też się cieszyli! Przynajmniej ci, których Ruscy wyznaczyli do pracy w nowym polskim rządzie.\nKreska, oddzielająca Prusy radzieckie od Prus polskich, na pewno nie przypadkowo, pozostawiła po stronie radzieckiej wejście na Zalew Wiślany, akwen pomiędzy brzegiem kontynentu i wąskim, podobnym trochę do Helu, półwyspem Mierzei Wiślanej. Wejście z morza na Zalew jest tylko jedno. Właśnie to, koło bazy niemieckich U-bootów w Pilawie. W roku 1945 Polska i ZSRR podpisały nawet układ zezwalający polskim statkom na wpływanie tym wejściem na Zalew i wychodzenie z Zalewu na Bałtyk, ale chyba ani Polacy, ani Ruscy nie myśleli na serio przestrzegać takiej umowy, która zezwalałaby Polakom na szwendanie się koło największej ruskiej tajemnicy. Była sobie więc taka umowa po to, żeby mogła sobie być i świadczyć o dobrych stosunkach pomiędzy sąsiadami. Od wielkiego dzwonu przechodziły tamtędy jakieś polskie jednostki i wtedy wydarzenie zapisywano złotą farbą, bodaj czy nie w kominie. Normalnie Ruscy zawracali wszystkie polskie jednostki już na wyznaczonej przez Wissarionowicza linii, dzielącej wody Zalewu, na wiele kilometrów od miejsca, gdzie znajduje się cieśnina Pilawska, czyli wyjście z Zalewu na morze.\nZalew jest podłużnym zbiornikiem wodnym o długości 90 km. 35 kilometrów Zalewu należy do Polski. Polska część Zalewu to 328 kilometrów kwadratowych powierzchni, czyli dość duży „kawał” wody. Na wiele kilometrów przed wyjściem z Zalewu na Bałtyk Stalin przeciął granicą Mierzeję Wiślaną, zamknął granicą wody Zalewu i, wychodząc z granicą na ląd, przeciął nią w poprzek całe dawne Wschodnie Prusy.\nTak to sobie było aż do czasu rozpadu Związku Radzieckiego. Wtedy okazało się, że rosyjski obwód Kaliningradzki jest odcięty nie tylko od Rosji, ale i od bardzo Rosji sprzyjającej Białorusi.\nPo tym, jak powstała niepodległa Litwa, do obwodu nie można było dojechać pociągiem. Prezydent Putin poprosił Polskę o pozwolenie na powstanie „korytarza” dla komunikacji Rosji z obwodem poprzez Białoruś i Polskę. W Polsce podniósł się krzyk, że już kiedyś Adolfowi Hitlerowi też zależało na polskim „korytarzu”. Odmówiono wtedy Rosji korytarza.\nCzy spowodowało to jakieś odwetowe działania Rosji na granicy w Zalewie Wiślanym? Jakoś sobie takich działań nie przypominam, ale sprawa „korytarza” narobiła dużo złej krwi i można było przypuszczać, że będzie to powodem niejednego problemu na przyszłość. Co jakiś czas można było się dowiedzieć, że władze rosyjskie zabraniają polskim statkom wpływać na rosyjską część Zalewu Wiślanego, to znów, że Rosjanie czepiają się o wizy dla polskich pasażerów nawet nieschodzących ze statków na rosyjski brzeg, a to znowu powstawały problemy z powodu braku u Polaków jakichś, najczęściej zupełnie niezrozumiałych, dokumentów.\nProblem narastał i narasta nadal. Ostatnio znowu nie można pływać po ruskim Zalewie. Armatorzy statków wściekają się, bo ich firmy plajtują. Leżące nad Zalewem miasto Elbląg, które rozpoczęło budowę portu za ponad cztery miliony euro, czuje się zagrożone. Inwestycja jest bezsensowna bez możliwości swobodnego wypływania z Elblągu na morze.\nPowoli zaczęto mieć dosyć kapryśnych Rosjan z ich ciągłym gniewaniem się i przepraszaniem, zamykaniem i otwieraniem, z tym całym cyrkiem tak ulubionym przez rosyjską administrację.\nJuż w roku 1983 rozpoczęto poszukiwania obejścia ruskiego Zalewu poprzez przekopanie Mierzei Wiślanej gdzieś na odcinku jego części polskiej. W latach dziewięćdziesiątych Komitet Badań Naukowych Uniwersytetu Gdańskiego pod kierownictwem profesora Tadeusza Jednorała opracował projekt przebicia Mierzei Wiślanej w miejscowości Skowronek. Kanał miałby długość 1300 metrów, głębokość 6 metrów, szerokość przy dnie 40 metrów i szerokość na poziomie wody 80 metrów. Czas przepływu statku przez kanał z Zalewu na morze obliczono na 20 minut. Kanał miałby jedną śluzę o długości 180 metrów, głębokości 6 metrów i szerokości 24 metry. Nad kanałem wznosiłby się zwodzony most. Koszt powstania obiektu oceniono na 40 milionów dolarów. Mędrcy obliczyli, że z pobierania opłat za przepłynięcie kanałem koszt budowy zwróciłby się po siedmiu latach.\nI wtedy rozległ się straszny krzyk. Ale to nie Rosjanie krzyczeli. To krzyczeli nasi obrońcy przyrody. Dziwne bractwo, które dzięki kilku sprytnym posunięciom zaczęło mieć stanowczo za dużo do powiedzenia w każdej, czy to błahej, czy to bardzo ważnej sprawie. Oni podobno bardzo lubią żyć po staremu, świecąc sobie nocą łuczywem, chodząc w łykowych łapciach, śpiąc na sianie koniecznie z zapchlonym psem gdzieś w pobliżu. Jeśli to prawda, co o nich wygadują inżynierowie, potrafią oni zakrzyczeć każdą inicjatywę nowej drogi, mostu czy kanału.\nWedług nich po przekopaniu Mierzei mają nastąpić katastrofy, przy których plagi egipskie byłyby figlami małej myszki Miki. Już nie wszystkie plagi pamiętam, ale na pewno Mierzeja miałaby się rozpaść, a ryby wyzdychać. Jakby już nie zdychały od g…a, spływającego od dziesięcioleci ze ściekami miast położonych nad Zalewem. Gdyby przekopano Mierzeję, g…o miałoby może jakąś szansę wydostać się na pełne morze, bo teraz takiej szansy nie ma. Wyjście na morze znajduje się za daleko.\nDlaczego ekologowie tak krzyczą? Dlaczego nie podoba im się wizja g…a wychodzącego pełną parą na pełne morze? Może chodzi im o to, co zawsze nam powtarzano w szkole, że jak ktoś nawarzył piwa, to niech go teraz sam wypije. Przysięgam! Nigdy nie mieszkałem nad Zalewem!\nEkologowie będą krzyczeli tak długo, jak długo nikomu tak naprawdę nie będzie zależało na wykonaniu przekopu, lub tak długo, jak długo nie będzie pieniędzy na jego wykonanie. Jeżeli znajdzie się jedno i drugie, poradzą sobie i z ekologami.\nPrzyjdzie się nam natrudzić! Z wykopu pod kanał należy wywieźć 1,5 miliona metrów sześciennych ziemi i piasku. Pogłębienie toru wodnego na dnie Zalewu od przekopu przez Mierzeję do portu w Elblągu, to następne 1,1 miliona metrów sześciennych. Natomiast na końcu tej roboty z Elbląga po czyściutkich i niebieściutkich wodach zalewu wypłyną, lakierowane na biało, statki pełne wesołych pasażerów. A Ruskim i ekologom będzie żal.\nTekst ukazał się w czasopiśmie „Z grodu Rewery”, nr 14, 31 lipca 2006\n– Będziemy realizować przekop Mierzei Wiślanej – powiedział podczas spotkania 23 sierpnia 2018 roku z wyborcami w Elblągu premier polskiego rządu Mateusz Morawiecki. Szef rządu zapewnił, że środki na ten cel zostały zagwarantowane w budżecie. (…)\n– Obiecaliśmy przekop Mierzei Wiślanej i ten przekop Mierzei Wiślanej będziemy robić – podkreślił szef rządu podczas wystąpienia na bulwarze Zygmunta Augusta nad rzeką Elbląg.\n– Właściwie już są pieniądze w budżecie na to przeznaczone, pieniądze w budżecie rządowym, nie z budżetu europejskiego, tylko z uwagi na nasz program uszczelniania podatkowego – dodał Morawiecki.\nJak ocenił, ta inwestycja jest fundamentalna dla ożywienia gospodarczego Elbląga i całego subregionu elbląskiego. Przekop przez Mierzeję Wiślaną, jeden z głównych projektów rządu, ma powstać w miejscowości Nowy Świat, liczyć będzie ok. 1300 m długości i 5 m głębokości. Umożliwi wpływanie do portu w Elblągu jednostek o zanurzeniu do 4 m. Przez kanał będą mogły przepływać statki o długości 100 metrów i szerokości 20 m. Budowa ma rozpocząć się w ostatnim kwartale 2018 r. po zakończeniu konsultacji w związku z raportem oddziaływania na środowisko.\nPrevious PostKubek z Berlina, czyli rzecz o niemieckiej Polonii\nNext PostBłękitna krew na ulicach Stanisławowa. Część II


Świetlica - Działalność\nŚwietlica przy szkole Podstawowej nr 3 jest placówką wychowania pozalekcyjnego, przeznaczona dla uczniów klas I-III, a w szczególnych przypadkach dzieci klas starszych.\nŚwietlica funkcjonuje od poniedziałku do piątku w godzinach 6.00-16.30.\nPraca świetlicy opiera się o stałe grupy dziecięce, dobrane pod względem wieku.\nPodstawowym zadaniem świetlicy szkolnej jest zapewnienie dzieciom stosownie do potrzeb zorganizowanej opieki i wychowania pozalekcyjnego, rozwoju ich zainteresowań, uzdolnień i umiejętności.\nNasza świetlica jest placówką realizującą optymalny, urozmaicony i wielostronny program dydaktyczno-wychowawczy. Zajęcia w świetlicy odbywają się według Rocznego Planu Pracy oraz tygodniowego rozkładu zajęć wychowawczych.\nŚwietlica jest integralną i niezastąpioną częścią systemu wychowania szkolnego, realizując cele nie tylko opiekuńcze ale i dydaktyczno-wychowawcze, dotyczące głównie:\nRozwoju zainteresowań, uzdolnień i talentów\nKształtowania postaw społeczno-moralnych\nOrganizacji życia kulturalnego, sportu i rekreacji\nDziałalności opiekuńczej na rzecz dziecka\nW naszej placówce stosowane są przeróżne formy pracy, akceptowane i lubiane przez naszych wychowanków, a dostosowane zarówno do ich wieku, jak i zainteresowań.\nWychowawczynie organizują pomoc w nauce, przyzwyczajają dzieci do zorganizowanej i samodzielnej pracy nad lekcjami, prowadzą ćwiczenia w pisaniu, liczeniu i czytaniu. Organizują prawidłowy rozwój fizyczny poprzez prowadzenie zabaw ruchowych , gier sportowych, ćwiczeń gimnastycznych pomieszczeniach i na powietrzu. Kształtują u dzieci nawyki kultury życia codziennego, poprzez zwracanie uwagi na kulturalne zachowanie się w czasie zabaw, zajęć w Sali, na boisku szkolnym, jak również podczas spożywania posiłku na jadalni. Wychowawczynie rozwijają zainteresowania dzieci poprzez udział w zajęciach plastycznych, praktyczno-technicznych, umuzykalniających, teatralnych, tanecznych, rozwijają u dzieci zainteresowania życiem miasta, kraju, świata poprzez prowadznie rozmów z dziećmi o bieżących, ciekawych wydarzeniach.\nŚwietlica jest miejscem, gdzie dzieci mogą znaleźć z jednej strony odprężenie p[o pracy umysłowej na lekcjach, z drugiej zaś zaspokajać swoją ciekawość, rozwijając zainteresowania, realizując swoje potrzeby twórcze.\nŻeby zrozumieć istotę współczesnego działanie świetlic szkolnych, trzeba najpierw odpowiedzieć sobie na pytanie czym jest świetlica szkolna i czego od niej, jako rodzice byśmy oczekiwali.\nŚwietlica szkolna wbrew ogólnie przyjętym stereotypom nie jest już tylko przechowalnią dla młodszych dzieci. Jest to miejsce gdzie uczniowie powinni czuć się bezpiecznie i rodzinnie.\nHasłem jakie przyświeca działalności świetlicy szkolnej działającej przy Szkole Podstawowej nr 3 jest „Nauka poprzez zabawę, zabawa poprzez naukę”.\nPlus małych grup\nNiewątpliwym plusem świetlicy działającej przy naszej szkole są liczące nie więcej niż 25 uczniów grupy. Dzięki takiej organizacji możliwe jest prowadzenie zajęć w kameralnym gronie. Dzieci nie męczą się przebywaniem w większej grupie, mogą w spokoju samodzielnie bądź z pomocą nauczyciela np. odrobić lekcję, bądź sporządzić pracę plastyczną.\nMałe grupy, zapewniają dzieciom zwłaszcza tym najmłodszym na poczucie bezpieczeństwa. Dziecko wie, że „jego pani” zna go bardzo dobrze, czuje się doceniany w grupie, wie, że zawsze może liczyć na swojego wychowawcę zarówno w kwestii odrabiania lekcji, jaki i kontaktów z innymi uczniami. Szybkie rozpoznanie i rozwiązanie problemu przez wychowawców, daje dziecku komfort emocjonalny, co z kolei ma swoje odbicie w relacjach z rówieśnikami i osobami dorosłymi.\nOd lat „Trójka” stara się łamać stereotypy „świetlicowej nudy”, poprzez organizowanie dzieciom czasu wolnego po lekcjach. Wykwalifikowana kadra wychowawców dba o to by dzieci maksymalnie wykorzystały czas dany im na świetlicy na rozwijanie zainteresowań.\nWychowawcy grup starają się również wyjść poza mury szkoły.\nOd lat szkoła współpracuje z Samorządowym Centrum Kultury w Mielcu. Niemal każda z grup korzysta z gościnnych murów domu kultury. Raz w tygodniu dzieci biorą udział w zajęciach i warsztatach prowadzonych przez instruktorów. Zajęcia odbywają się w dwugodzinnych blokach tematycznych, w skład których wchodzą m.in. plastyka, zajęcia teatralne, taneczne bądź muzyczne. W ramach współpracy miedzy naszą szkołą a SCK. Co roku odbywają się występy dzieci będące podsumowaniem całorocznej pracy najmłodszych.\nRazem z rozwojem intelektualnych dzieci idzie również rozwój fizyczny. Dzieci mogą brać udział również, w zajęciach na basenie, gdzie „pierwszaki” uczą się pływania, przygotowując jednocześnie do nauki pływania, jaka odbywa się w ramach godzin wychowania fizycznego w klasie II. Trzecioklasiści zaś mogą kontynuować swoja wodna przygodę. Ale to nie wszystko. Wewnątrz grup wychowawczynie również prowadzą zajęcia ruchowe na placu zabaw, boiskach szkolnych i sali gimnastycznej.\nW ramach świetlicowych zajęć współpracujemy również z pracownikami różnych mieleckich instytucji. Naszymi gośćmi byli już m.in. policjanci, strażnicy miejscy, strażacy, ratownicy medyczni, wojskowi oraz inni przedstawiciele ciekawych zawodów. Dzieci bardzo lubią takie zajęcia. Przymierzenie kasku strażackiego, maski przeciwgazowej, czy wejście do środka karetki to duże przeżycie. Nasze „Świetliczki” wychodzą dalej, uczestniczymy w lekcjach muzealnych organizowanych przez Muzeum Regionalne „Jadernówka”, odwiedzamy wystawy w galerii SCK. Wiosną i wczesną jesienią odwiedzają nas również piłkarze mieleckiej Stali.


Archiwa: Zupy - WegePedia\nWegańskie, bez dodatku tłuszczu, często bezglutenowe\n26 czerwca 2018 27 czerwca 2018 Nina AvzanPodstawowe, Przepisy wegańskie\nEkologiczny, ekonomiczny i aromatyczny bulion warzywny z resztek, który warto zawsze mieć pod ręką, żeby w dowolnym momencie – zamiast na chemicznych kostkach – upichcić na nim pyszną zupę, sos lub inne danie. Dawniej z lekkim sercem od razu wyrzucałam wszystkie obierki i inne warzywneCzytaj dalej\n3 listopada 2017 11 lipca 2018 Nina AvzanPodstawowe, Przepisy wegańskie\nJak ugotować BULION warzywny fit – wegański prosty przepis\nZamiast używać świecących w ciemności sklepowych kostek bulionowych, lepiej samemu ugotować esencjonalny bulion warzywny, poporcjować, zamrozić i tym sposobem mieć zawsze pod ręką domowe kostki bulionowe, tyle że w wersji XXL. Taki wywar nie jest jeszcze gotowąCzytaj dalej\n27 września 2017 27 czerwca 2018 Nina AvzanObiady, Przepisy wegańskie\nWegańska zupa pomidorowa – krem ze świeżych pomidorów\nEkspresowy przepis na pyszną, gęstą i rozgrzewającą wegańską zupę pomidorową z indyjską nutą. Receptura została uproszczona do granic możliwości, nie trzeba nawet obierać pomidorów ze skóry, dzięki czemu krem jest dużo bogatszy odżywczo – wcale nie traci na smaku, a zyskujeCzytaj dalej\n8 maja 2017 27 czerwca 2018 Nina AvzanObiady, Przepisy wegańskie\nKuchnia fusion jest w naszym kraju coraz bardziej popularna, pomyślałam więc, że warto skorzystać i połączyć smaki wschodnie z polskimi, zwłaszcza, że ostatnio zakupiłam sporo botwiny na wyprzedaży 80%… 😉 Pyszna zupa curry z botwinką w wersji bez tłustego mleka kokosowego. Czytaj dalej\n29 marca 2017 27 czerwca 2018 Nina AvzanObiady, Przepisy wegańskie\nZupa z pieczonych pomidorów i papryki z grzankami\nProsta wyśmienita zupa z pieczonych pomidorów i papryki według przepisu dr. Deana Ornisha z książki „Spektrum” – po moich niewielkich zmianach. 🙂 Zupa z pieczonych pomidorów i papryki – SKŁADNIKI 4 szklanki pokrojonych w połówki pomidorów śliwkowych 1 cebula pokrojona na 8 kawałkówCzytaj dalej\n16 lutego 2017 27 czerwca 2018 Nina AvzanObiady, Przepisy wegańskie\nUWAGA: uzależniająca zupa kukurydziana! Na szczęście w jej przypadku nie trzeba walczyć z nałogiem, bo mój przepis jest niskotłuszczowy – bez mleka kokosowego. Zupa jest słodko-słona, więc dzieci powinny być zadowolone. 🙂 Na wszelki wypadek lepiej nie wspominać im o szpinaku…Czytaj dalej\n12 lutego 2017 27 czerwca 2018 Nina AvzanPrzekąski, Przepisy wegańskie\nBarszcz czerwony do picia dla leniwych lub początkujących – wystarczy tylko zalać wrzątkiem. Jeśli ktoś ma ochotę na większy wysiłek, może dorzucić kilka przypraw. Zamiast pić w kółko kawy i herbaty, repertuar gorących napojów warto poszerzyć o takąCzytaj dalej


Zakład Pogrzebowy ELIZJUM Iłża | Pogotowie Pogrzebowe\nZakład Pogrzebowy / Zakłady Pogrzebowe / mazowieckie / Zakład Pogrzebowy ELIZJUM Iłża\nMisja Zakładu Pogrzebowego Elizjum\nBogate, ponad 25-letnie doświadczenie w posłudze na rzecz Osób Zmarłych i ich Rodzin oraz cenna wiedza z zakresu branży funeralnej, to cechy charakteryzujące Zakład Pogrzebowy ELIZJUM. Firma oferuje kompleksowe usługi funeralne na najwyższym poziomie, niezależnie od charakteru uroczystości, a także sytuacji finansowej Rodziny. Właścicielka zakładu – Pani Marzena Osuchowska, wraz z pracownikami otaczają każdego Klienta troską, zrozumieniem i zwykłą ludzką życzliwością. Misją zakładu jest zrozumienie i zrealizowanie wszelkich potrzeb oraz odzwierciedlenie uczuć Rodziny wobec Zmarłego, w jego ostatniej drodze. Każda uroczystość realizowana przez zakład reprezentuje najwyższą jakość. Przygotowywana jest z dbałością o detale oraz z uwzględnieniem wszystkich oczekiwań ze strony Rodziny. Dzięki wieloletnim staraniom i niebywałemu zaangażowaniu w każde powierzone zadanie, firma zyskała miano godnej zaufania.\nUsługi świadczone przez Zakład Pogrzebowy Elizjum\nZakład Pogrzebowy ELIZJUM posiada szeroki zakres usług, pozwalający na kompleksową organizację uroczystości. Firma stawia za cel maksymalne odciążenie Rodziny z nieprzyjemnych formalności i dodatkowych obowiązków, jakie spoczywają na jej barkach w tak ciężkich chwilach. W obliczu bolesnej straty najważniejsze jest, by Klient uzyskał pełne wsparcie. Firma zapewnia opiekę na wysokim poziomie i pomocną dłoń na każdym etapie związanym z uroczystością. Na podstawie stosownego upoważnienia, pracownicy w imieniu Rodziny wypełniają formalności w urzędzie, kościele, u zarządcy cmentarza, a także występują o przyznanie zasiłku pogrzebowego do instytucji oferujących takie wsparcie. Personel niesie pomoc również w przypadku dokumentacji związanej z ekshumacją, czy też międzynarodowym transportem zwłok.\nZakład pogrzebowy świadczy usługi funeralne całodobowo, pracownicy mają pełną świadomość, że w tak ciężkich chwilach najważniejsza jest szybka i stanowcza reakcja ze strony firmy. Personel za pomocą specjalistycznych karawanów renomowanych marek dokonuje eksportacji Osoby Zmarłej z miejsca zgonu, niezależnie od lokalizacji. Wszystkie pojazdy należące do zakładu, spełniają surowe wymogi techniczne i sanitarne. Firma Pani Marzeny Osuchowskiej świadczy usługi transportu Osób Zmarłych na terenie całego kraju i poza jego granicami. Każda Rodzina może również liczyć na profesjonalne przygotowanie Osoby Zmarłej do pochówku, poprzez wykonanie fachowej toalety i kosmetyki pośmiertnej.\nFirma posiada doskonałe wyposażenie, a dzięki fachowemu doradztwu wykwalifikowanych pracowników, każda Rodzina może wybrać trumnę, urnę, a także wszystkie niezbędne akcesoria funeralne na miejscu. Utensylia pogrzebowe dostępne w siedzibie to między innymi klepsydry pogrzebowe, krzyże, tabliczki nagrobne, jak również znicze. Firma zdejmuje z barków Klienta ciężar, jakim jest przygotowanie oprawy muzycznej i kwiatowej. Właścicielka zakładu posiada własną kwiaciarnię, w której doświadczeni floryści przygotowują wieńce, wiązanki, a także inne kompozycje na indywidualne zamówienie Klientów.\nZa oprawę muzyczną odpowiadają doświadczeni muzycy współpracujący z firmą od wielu lat. Dodatkowo zakład oferuje wszystkim Klientom wykonanie nagrobków ziemnych i murowanych. Wykupienie placu pod budowę nowego grobu na cmentarzu oraz kompleksowe przygotowanie terenu, włącznie z ułożeniem kostki i uprzątnięciem terenu. Ponadto, w ofercie ujęto usługę całorocznej opieki nad grobami. Całość prezentowanych usług gwarantuje każdej Rodzinie uroczystość wykonaną z sercem i prawdziwym zaangażowaniem.\nTeren działania Zakładu Pogrzebowego Elizjum\nKompleksowe usługi funeralne świadczone są przez Zakład Pogrzebowy ELIZJUM na terenie powiatu radomskiego w województwie mazowieckim. Firma Pani Marzeny Osuchowskiej prowadzi działalność całodobowo, każdego dnia – również w niedziele i wszystkie święta. Siedziba zakładu pogrzebowego znajduje się w Iłży przy ulicy Danuty Siedzikówny Inki 3 – zakłady pogrzebowe Iłża.


Opracowania - Małgorzata Krzysztofik - Przyszłość Europy zapisana w gwiazdach\nPrzyszłość Europy zapisana w gwiazdach.\nRenesansowy prognostyk astrologiczny z 1565 roku\nW 1565 roku w Krakowie został wydany druk pod tytułem: Przepowiedzenie przygód z biegów niebieskich od roku latosiego, którego piszą od Narodzenia Pańskiego 1564, aż do dwudziestu lat, wzięte z złączenia wielkiego planetów zwierzchnich i z zaćmienia Słońca, które przez ty lata będą1. Autorem tekstu, jak zapowiadała karta tytułowa, był Cyprian Leovitius, a tłumaczem Stanisław z Rawy. Główna myśl utworu dotyczyła odczytania z biegu planet losów Europy na najbliższe dwadzieścia lat, mało tego – druk, popierający "naukowo" wywody licznymi egzemplifikacjami, odpowiadał na jedno z głównych zagadnień frapujących człowieka – podawał datę końca świata... Tym samym w niewiele ponad dwadzieścia lat po ogłoszeniu teorii Mikołaja Kopernika, czytelnik otrzymywał do rąk astrologiczny prognostyk, jeden z licznych tego typu tekstów, jakie krążyły wówczas po całym kontynencie.\nFakt istnienia w renesansowej Europie tekstów typu prognostykarskiego jest szczególnym zjawiskiem kulturowym, ponieważ stanowi cenne świadectwo umysłowości epoki z tego względu, że astrologia, nolens volens, łączy się ściśle nie tylko z określonym modelem makrokosmosu, ale także i teologią, historiozofią, antropologią, medycyną czy eschatologią. Tym samym prognostyk sytuuje się w centrum humanistycznych dociekań na temat istoty człowieczeństwa, granic ludzkiej wolności oraz ingerencji Boga w losy jednostki; a jako wytwór, a zarazem świadectwo tzw. "literatury popularnej", stanowi cenny przyczynek do naszej wiedzy o stuleciu XVI.\nPrzepowiedzenie przygód... mieści się w nurcie tego typu piśmiennictwa, a interpretacja tekstu pozwala na uchwycenie cech również i innych astrologicznych przepowiedni doby renesansu; celem niniejszej publikacji jest więc poszukanie odpowiedzi na pytania o prognostykarską wizję świata i człowieka, o sposoby dowodzenia własnych racji przez astrologów oraz o granice wiarygodności ich sądów; a następnie, na tej podstawie, ukazanie, dlaczego astrologia poniosła klęskę w kulturze nowożytnej Europy.\nAstrologiczne prognostyki renesansowe nie mogły zrodzić się w intelektualnej próżni; źródeł ich należy szukać zarówno w epoce poprzedniej, jak i w klimacie uczelni humanistycznych XVI wieku, oraz we wpływie filozofii arabskiej. Różnego rodzaju teksty prognostykarskie znane były dobrze Europie już w czasach średniowiecznych. Nie było natomiast wśród europejskich uczonych (zarówno średniowiecznych, jak i renesansowych) jednomyślności co do oceny astrologii wróżebnej – warto chociażby przypomnieć jej potępienie przez paryski Wydział Teologii w 1398 roku. Podobna sytuacja miała miejsce w Rzeczypospolitej – tu również naukowcy skupieni wokół Akademii Krakowskiej nie wypracowali jednolitego stanowiska wobec astrologii2.\nNawet toczona przez myślicieli epoki odrodzenia batalia o istotę i wiarygodność astrologii3, której skutkiem było podważenie sensu tej dziedziny jako nauki, nie przeszkodziła wydawaniu popularnych wówczas prognostyków, co więcej – astrologowie cieszyli się uznaniem również na uczelniach wyższych i znajdowali zatrudnienie wśród sfer rządzących. Jednym z wybitnych ośrodków naukowych promieniujących na cały kontynent był Kraków, który już w dobie przedkopernikańskiej stał się najlepszą uczelnią astronomiczną Europy Środkowej. Przełomowym momentem okazało się ufundowanie przez Marcina Króla z Przemyśla, doktora medycyny i profesora akademii, pierwszej katedry astrologii na Uniwersytecie Krakowskim (1459), powstałej w Collegium Artistarum. (Do obowiązków zajmującego ją magistra należało również sporządzanie oficjalnego prognostyku na rok następny). Wydarzenie to potwierdzało wysoką rangę naukową astrologii, którą ówcześnie wyniesiono na sam szczyt w hierarchii nauk i postawiono na poziomie zarezerwowanym jedynie dla teologii. Umocniło również autorytet samych astrologów, którzy zadomowili się na dobre zarówno na europejskich dworach magnackich, jak i monarszych. Oficjalne wykłady z tej dziedziny spowodowały nie tylko lawinowy wzrost liczby astrologów, ale także i zadecydowały o rozpowszechnieniu się prognostyków, w czym wydatnie pomógł również wynalazek druku.\nJednym z plejady astrologów krakowskich był Stanisław z Rawy, który, jak sam podkreślał: "na żądanie niektórych ludzi", nie tylko przetłumaczył astrologiczny prognostyk Czecha – Cypriana Leovitiusa, ale również uzupełnił go własnymi przemyśleniami na temat daty końca świata. Wnioskować stąd można, że w ówczesnym środowisku intelektualnym istniała potrzeba przełożenia na język polski jednej z najpopularniejszych przepowiedni, krążących wówczas po Europie Zachodniej.\nPodstawowym założeniem prognostyku Cypriana Leovitiusa jest przekonanie o ścisłej łączności wydarzeń na niebie i na ziemi; kosmos staje się projekcją przyszłości – zapowiada, oznajmia, przestrzega przed nieszczęściem. Prognostykarska wizja przestrzeni kosmicznej daleka jest od estetycznego nacechowania; makrokosmos to milczący złowróżbny omen, a jego znaki odczytać mogą jedynie wybrani, czyli astrologowie, których zadanie staje się tym samym szczególnie odpowiedzialne – muszą przestrzec ludzkość przed zbliżającymi się kataklizmami. Tak czyni również Cyprian Leovitius, którego zdaniem układ planet na lata 1564 – 1584 okazuje się być szczególnie niekorzystny dla całego kontynentu, dlatego zatrwożony astrolog relacjonuje:\nLata od Narodzenia Pańskiego 1563 w niedzielę bliską przed s. Janem Krzcicielem o godzinie po południu piątej było zaćmienie słoneczne barzo straszliwe w Raku w znamieniu niebieskim, w stopniu tegoż znamienia ósmym, ku któremu też zaćmieniu trzej planetowie przyłączyli się byli, jako Merkuryjus, Jowisz i Saturnus, na które złączenie i nieszcześliwy Mars promienie swoje wypuszczał. Rzecz jest zaiste dziwna, gdyby się tylko kto przypatrzyć chciał niezwykłemu spiknieniu gwiazd ku przerzeczonemu zaćmieniu, a zwłaszcza gdyby kto wejrzał na miejsce Saturnusa planety, na którym w ten czas był prawie wyniesiony nad insze wszytki, z którego tak trafnego spiknienia planetów, okrom wątpienia okazuje się przyść na świat jakaś pewna a wielka nędza (A1v).\nWidziany oczyma astrologa makrokosmos nie jest tworem jednolitym pod względem siły i jakości oddziaływania na ludzi – istnieje tu zhierarchizowany i uporządkowany system planet i konstelacji dobrych, złych, obojętnych itp. Każda planeta – tak jak i człowiek – posiada charakterystyczne, indywidualne cechy oraz określoną moc, którą może umniejszyć bądź spotęgować inna siła kosmiczna. Istotne miejsce w prognostykarskim świecie zajmują: Słońce, Księżyc, planety Układu Słonecznego oraz Zodiak. W Przepowiedzeniu przygód... Cypriana Leovitiusa Mars nieprzypadkowo otrzymuje przydomek "nieszcześliwy", Saturnus okazuje się być "zaraźliwym" zwiastunem morowego powietrza, a zaćmienie Słońca, Księżyca, bądź ukazanie się na niebie komety to już nieomylne, widome znaki zbliżającego się nieszczęścia.\nPrzepowiedzenie przygód... mówi również o istnieniu hierarchii wśród znaków Zodiaku; przypisane są one – na wzór hierarchii istniejącej w społeczeństwie ludzkim – nie tylko osobom piastującym odpowiednie stanowiska i urzędy, ale również całym narodom. Z tego względu umiejętność "odszyfrowania nieba", czyli przewidzenia przyszłości, zapisanej w wielkim kosmicznym horoskopie, okazuje się być szczególnie skomplikowana i niezrozumiała dla przeciętnego człowieka, bo stanowi kompilację wielorakich, nakładających się na siebie wpływów i zależności sił kosmicznych.\nNa całe kontynenty, państwa, narody, wreszcie na poszczególną istotę ludzką oddziałują w tajemniczy sposób określone siły kosmiczne; gwarantują powodzenie bądź przynoszą nieszczęścia, ale wpływy astralne komplikują się z tego względu, że ta sama gwiazda w określonym momencie jednym pomaga, a drugim szkodzi; potrzebna okazała się więc wiedza nie tylko o cechach gwiazd i planet, ale równocześnie o tym, jak konkretna siła kosmiczna oddziałuje na konkretny naród czy jednostkę – i ta potrzeba wkrótce zaowocowała wydawaniem tzw. kluczy prognostykarskich, które próbowały tę wiedzę w jakiś sposób systematyzować.\nPrzykładem przekonania o hierarchicznie uporządkowanym makrokosmosie jest chociażby następujący fragment Leovitiusowego prognostyku:\nA co więtszego, ku końcowi miesiąca czerwca i na początku lipca latosiego roku zeszli się malem nie wszytcy planetowie w jedno znamię niebieskie Lwa, które znamię z inszych dwanaście jest nazacniejsze, nad które żadne insze znamię niebieskie tak łśnącymi gwiazdami nie jest ozdobione; dlategoż też astrologowie to znamię w Słońcu przywłaszczają i rzeczom inszym nie jest przełożone, jedno znamienitym ludziom i rzeczam, jako królom, książętom i wszelkim rządzicielom Rzeczypospolitej (B4r).\nLew, postawiony na najwyższym miejscu wśród znaków Zodiaku, musi siłą rzeczy być powiązany z ludźmi nieprzeciętnymi, piastującymi wysokie stanowiska. Zaraz po zamieszczeniu tej informacji astrolog ma idealną okazję do głoszenia przestróg pod adresem królów i książąt, którym w najbliższym czasie grożą: "wielkie nędze, niedostatki, uciski, wygniania, więzienia".\nPo wymienieniu określonej gwiazdy bądź planety i scharakteryzowaniu jej mocy, autor natychmiast dodaje, kto i czego powinien się obawiać – tego typu kompozycyjne ukształtowanie tekstu, obecne w obrębie całego prognostyku, jest typowe dla przepowiedni astrologicznej, co potwierdza analiza innych prognostyków z epoki. Np. w napisanym przez Jana Latosa Obwieszczeniu przypadków... wpływ Marsa scharakteryzowany jest tak:\nMiędzy przełożonymi walki i przeciwności, na które podczas nagła śmierć przydzie. Na morzu sprawy prędkie okrętów utopienie przez burzliwe wiatry, przez gromy im podobne, na powietrzu wzbudzi wiatry zaraźliwe, gromy, pioruny, częste łyskawice, w rzekach wodę wysuszy, studnice i jeziora popsuje, urodzaje także albo pożytki z ziemie wychodzące mierne ukazuje. 4\nPo takim potoku katastroficznych przepowiedni, dla zachowania pewnej równowagi i uspokojenia czytelnika, renesansowy astrolog dodaje:\nWszakże Jowisz i Wenus nieco okrucieństwa Marsowego hamować i uśmierzać będą; przeto rok ten w urodzaj mierny będzie5.\nTen obraz makrokosmosu jako realnej siły oddziałującej (bądź to źle, bądź dobrze) zarówno na całe narody, jak i poszczególnych ludzi, egzystował w dobie renesansu nie tylko w tekstach typowo prognostykarskich, ale również musiał być w jakimś stopniu charakterystyczny dla kultury szlachty średniej; pisząc Żywot człowieka poczciwego, stanowiący przecież summę wiedzy autora o świecie i człowieku, Mikołaj Rej nieprzypadkowo zamieścił taki oto fragment:\nA jako już wiesz i widzisz, iż rozne są przyrodzenia w każdym stworzeniu na ziemi, także też tam są, wierz mi, dziwnie rozniejsze i dziwnymi sprawami i obdarzone, i rozsadzone, tak iż też jedny są płanety dobrotliwe, a drugie sroższe, także aż do inszych postępków, czego się już wżdy ludzie po części z łaski Pańskiej i dopatrzyli, i po trosze wyrozumieli. (...) tedy z jakim przyrodzeniem płaneta na którą część onej ziemie nastąpi, takież się też sprawy i wszytki postępki wedle przyrodzenia onej płanety mieszać i broić muszą6.\nRejowa charakterystyka przestrzeni kosmicznej jest w przytoczonym fragmencie typowa dla ówczesnego piśmiennictwa astrologicznego, a stąd wnioskować możemy o popularności astrologii nie tylko wśród uczonych epoki, ale także w mentalności szlacheckiej w stuleciu XVI. Warto jednak na tym miejscu podkreślić, że Rejowy "poczciwy człowiek" – w autorskim założeniu stanowiący wzór do naśladowania przez szlachtę – poza tym, że rodzi się pod określoną gwiazdą, w dorosłym życiu z astrologią nic wspólnego nie ma, a najwyższą zasadą jego istnienia okazuje się być głęboka religijność, budowana na wierze w opatrzność i miłosierdzie Boskie.\nW prognostykarskiej koncepcji kosmologicznej widzimy bezpośrednie nawiązanie do zrodzonej w IX w., a spopularyzowanej w stuleciu XIV teorii wielkich koniunkcji, usystematyzowanej przez Albumasara, który głosił ścisłą i nieodwracalną zależność wszelkich wydarzeń na Ziemi od układu planet, antycypującego i determinującego te wydarzenia7. Podstawowym założeniem tej filozofii jest przekonanie o istnieniu świata wyższego, który, niezależnie od działań ludzkich, a nawet wbrew im, decyduje praktycznie o całokształcie oraz jakości istnienia na Ziemi; od niego zależy powstawanie i upadek państw, on wpływa na kryzysy dziejowe, zawiaduje przychodzeniem nowych epok, oraz jest panem czasu życia i śmierci narodów.\nStworzona przez filozofię arabską teoria wielkich koniunkcji głosiła, że umiejętność rozszyfrowania znaków wysyłanych przez układy planet i gwiazd pozwala na odczytanie przyszłych losów świata, ponieważ koniunkcje planet (zwłaszcza Saturna, Marsa i Jowisza) są swego rodzaju horoskopem dla poszczególnych kontynentów i państw. Komponując zgodnie z tym założeniem Przepowiedzenie przygód..., astrolog przechodzi od ogółu do szczegółu – pisze o całym kontynencie, następnie o wybranych narodach, wreszcie o jednostkach. Utrzymana w prorockim tonie ponura wizja, którą maluje przed czytelnikami, łączy w sobie zarówno cechy katastroficzne, jak i eschatologiczne. W najbliższych latach Europę nawiedzą powodzie, nieurodzaje, morowe powietrze, dostatnie miasta mogą spodziewać się niekorzystnych zmian, przyjdą wojny i spory, zwłaszcza na tle religijnym, wielu ludzi będzie działać wbrew sobie, liczni umrą nagłą, niespodziewaną śmiercią. Przyjęcie takiej koncepcji makrokosmosu musi doprowadzić, na zasadzie logicznej konsekwencji, do zbudowania na tej podstawie określonej filozofii historii – wyłaniająca się z lektury prognostyku koncepcja historiozofii daleka jest od przyczynowości ludzkiej; o losach całych narodów, wbrew pozorom, nie decydują ludzie, ale planety, a dowodów tejże filozofii szuka autor również w gwiazdach... Dzieje Europy potwierdzają istnienie ścisłej zależności między Ziemią a kosmosem. I tak na przykład w najbliższym czasie w zagrożeniu znajdzie się Francja; dowodem prawdziwości przepowiedni jest analiza wydarzeń z historii Francji połączona z wiedzą astrologiczną o układzie planet i zaćmieniach Słońca:\nTakowe też zaćmienie słonecne było tak dziewięćdziesiąt i pięć lat, które wielką walkę wszczęło miedzy Lodwikiem królem francuskim a Karolem książęciem burgundyjskim (A4v).\nUżyte w tekście sformułowanie językowe: "zaćmienie (...) wielką walkę wszczęło" pozbawia złudzeń co do przyczyny wydarzeń historycznych, a jednocześnie nakazuje ostrożność w przyszłości; skoro po podobnym zaćmieniu Słońca w roku 1469 na kraj przyszło nieszczęście, teraz nie wolno uśpić czujności i należy się szykować na kolejne zło. Tego typu logika, poparta licznymi egzemplifikacjami z dziejów Europy, jest charakterystyczna w obrębie całego tekstu prognostyku; losy kontynentu to projekcja wydarzeń niebieskich na ziemskie, dlatego autor w sobie właściwy sposób przestrzega kolejne państwa.\nWszystkie istotne dla narodów momenty dziejowe, wojny, problemy zewnętrzne i wewnętrzne, spory, nawet na płaszczyźnie religijnej, okazują się znajdywać zarówno przyczynę, jak i uzasadnienie we wpływie makrokosmosu. Potwierdzeniem tej astrologicznej teorii są nie tylko wydarzenia z niedawnej przeszłości, zręczny astrolog w poszukiwaniu dowodów własnych racji sięga również swobodnie do odległej historii średniowiecznej – przypomina czasy Karola Wielkiego i jego ojca Pepina. Tak zobrazowana historiozofia prognostykarska, która pod znakiem zapytania stawia wolną wolę człowieka, głosi ścisły i rygorystyczny determinizm; logika dziejów jest logiką koniunkcji planet, z której nie sposób się wyzwolić. Taki obraz filozofii historii jest charakterystyczny nie tylko dla Przepowiedzenia przygód..., ale także i dla wielu innych tekstów prognostykarskich epoki.\nLogika prognostykarska obejmuje swym zasięgiem nie tylko wielką politykę europejską, ale praktycznie wszystkie dziedziny życia i wszelkie możliwe nieszczęścia, a wśród nich to szczególnie niebezpieczne i budzące uzasadniony lęk u człowieka XVI wieku – "czarną śmierć". Nawiedzające cyklicznie kontynent epidemie groźnych chorób, które dziesiątkują bezbronną ludność, zostały pozbawione przyczyn natury medycznej czy higienicznej – morowe powietrze jest skutkiem niekorzystnego złączenia planet, a w konsekwencji tego założenia, skoro moc ludzka nie sięga makrokosmosu, nie da się też uchronić przed chorobą, będącą nieuniknionym złem, ściśle zdeterminowanym przez siły niebieskie. Takie przekonanie istniało oczywiście w ludzkiej świadomości znacznie wcześniej, prognostyk je umiejętnie wykorzystuje, szukając dlań głębszego uzasadnienia i dowodów.\nPrzypisanie bezpośredniej mocy sprawczej siłom kosmicznym musiało mieć swe konsekwencje również w dziedzinie antropologii; Leovitiusowy prognostyk jest przykładem typowej dla astrologii wiary w zdeterminowanie ludzkiego życia przez układ gwiazd, który był na niebie w chwili przyjścia człowieka na świat (tzw. genitura).\nZgodnie z założeniami genitury (będącej podstawą horoskopów indywidualnych) siły kosmiczne wpływają na ludzkie istnienie od początku życia, aż do śmierci, a ich działanie przenika wszelkie aspekty egzystencji – to one decydują o ludzkim charakterze i temperamencie, one przynoszą szczęście bądź zsyłają klęski, mogą potęgować zło, sprowadzać zarazy lub darzyć zdrowiem, a tym samym narzucają określoną jakość istnienia i kontrolują ją z zatrważającą determinacją oraz precyzją, co jest tym bardziej okrutne, że są całkowicie niezależne i wymykają się spod wpływów człowieka (przecież nikt nie decyduje o momencie swojego przyjścia na świat). Postawiona przed taką filozofią jednostka może jedynie pokornie czekać na zbliżające się niechybnie nieszczęście lub mieć nadzieję, że genitura okaże się łaskawa. Antropologia astralna okazuje się być totalną siłą, ingerującą nie tylko w wydarzenia dla człowieka zewnętrzne (jak na przykład klęski, wojny, nieurodzaje, trzęsienia ziemi itp.), ale również atakującą samą istotę człowieczeństwa, bo mającą moc zmiany ludzkiego myślenia i działania. Los, przed którym rozumną aktywnością uciec się nie da, staje się istnieniem absurdalnym, pozbawionym elementarnej wolności, która przecież wyznacza różnicę dzielącą jednostkę ludzką od świata przyrody. Genitura sprowadza człowieka do roli bądź to bezrozumnego zwierzęcia, bądź pozbawionej własnej woli maszyny, a tym samym podważa wartość i istotę człowieczeństwa, oferując w zamian hojnie perspektywę strachu i nastrój oczekiwania na nieszczęście.\nW koncepcji genitury astrologiczna przepowiednia jest tym bardziej okrutna, że umiejętnie balansuje na granicy wiarygodności – autor często nie wymienia konkretnych osób, ale pewne zbiorowości ludzkie np. "zacne panie", "jednego znamienitego pana", "wiele co czelniejszych panów świeckich, a zwłaszcza rycerskich". Tak ogólne sformułowania praktycznie da się odnieść do wielu osób i dlatego, paradoksalnie, prognostyk sprawdzić się w tym przypadku musi, ponieważ niezależnie od tego, czy jednostkę zapowiadane nieszczęście spotka, czy ominie, można będzie każdy z tych faktów wytłumaczyć właśnie dwuznacznością przepowiedni.\nAstrologiczna koncepcja makrokosmosu oraz mikrokosmosu (czyli jednostki ludzkiej) jest niemożliwa do pogodzenia z religią chrześcijańską (zakładającą wolność człowieka), a przecież zarówno autor prognostyku, jak i jego tłumacz Stanisław z Rawy, który do Leovitiusowej przepowiedni dopisał obszerny fragment o zbliżającym się końcu świata, deklarują się jako ludzie głęboko wierzący i nieustannie przepowiednie swe odnoszą do woli Boga. Interpretacja tekstu byłaby więc niepełna, a miejscami nawet fałszywa bez charakterystyki specyficznej dla astrologów teologii.\nObraz Boga ukazany przez Cypriana Leovitiusa i Stanisława z Rawy, jest zaczerpnięty z Biblii – zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu; astrologowie piszą o Bogu Ojcu oraz o Jezusie Chrystusie. Kilkakrotnie wspominają o wszechmocy i całkowitej wolności Boga, który stoi ponad siłami kosmicznymi, jest nie tylko absolutnie od nich niezależny, ale też sam nimi kieruje w tajemniczy i niezbadany ludzkim umysłem sposób. Przestrzeń kosmiczna wraz z wszystkimi jej tworami (gwiazdami, planetami, kometami) jest dziełem Boga Stwórcy, objawiającym Jego potęgę, dlatego absolutnie nie należy jej utożsamiać z osobowym Bogiem, a tym bardziej oddawać czci planetom czy gwiazdom. Bóg Stwórca swoją mocą powołał do istnienia wszechświat, a wszystkie gwiazdy i planety są jak kosmiczny zegar dany człowiekowi "ku rozdziałom czasów". Pan wszelkiego stworzenia gwarantuje też ściśle określone prawa natury i będzie tak czynił do końca świata, niczym nieograniczony w swej absolutnej wolności. Jest też Bogiem sprawiedliwym, za dobro wynagradza, za zło karze, a Jego miłosierdzie gotowe jest przebaczyć wszystkim tym, którzy nawrócą się i zaczną czynić pokutę. Złowróżbne znaki wysyłane przez makrokosmos to komunikaty od Boga, który w ten sposób pragnie przestrzec ludzi przed zbliżającą się karą oraz wezwać ich do wewnętrznej przemiany. Przepowiedzenie przygód..., strasząc nieszczęściami, które w najbliższych dwudziestu latach mają nawiedzić Europę, jednocześnie odwołuje się do religijności czytelnika i wielokrotnie wzywa go do nawrócenia.\nTeologia prognostykarska łączy w sobie obraz karzącego Boga Ojca z miłosiernym, przebaczającym Panem makrokosmosu, który poprzez ruchy ciał niebieskich ostrzega ludzi i pragnie ich wzywać do nawrócenia. Makrokosmos w tej swoistej logice astralnej to swego rodzaju "kosmiczny horoskop" układany zręcznie przez Boga dla narodów świata.\nPrognostyk próbuje więc pogodzić astrologię z teologią chrześcijańską, a ponieważ jest to niemożliwe, podporządkowuje astrologię teologii. To jedyna droga, by nie zrazić sobie czytelnika chrześcijańskiego (nie zapominajmy, że to również czasy reformacji), a jednocześnie ocalić autorytet astrologii jako nauki. Uzasadnieniem astralnych przepowiedni jest uznanie ich za znaki wysyłane przez Boga – uratowanie astrologii paradoksalnie dokonuje się poprzez umiejętne interpretowanie teologii, co oczywiście w żaden sposób nie przekłada się na nauczanie Kościoła. Wiarę w przepowiednie astrologiczne potępiał już przecież u końca starożytności św. Augustyn, a po nim inni myśliciele i Ojcowie Kościoła. Okazuje się tym samym, że założywszy określony obraz Boga, prognostykarskie wywody prezentują bardzo niekonsekwentną wizję zarówno kosmologii, historiozofii, jak i antropologii, co można wywnioskować na podstawie takich chociażby fragmentów utworu Leovitiusa:\nA jako czasu onego wielkiego złączenia planetów zwierzchnich Pan Bóg prawie wzbudził onego znamienitego pana, Wielkiego Karola cesarza krześcijańskiego, który takich nieprzezpiecznych i przewrotnych czasów na cesarstwie będąc, uczciwą nauką praw i tudzież stolec Kościoła Rzymskiego w cale zachował, takżeć i teraz za tego złączenia ninie przeszłego, okrom wątpienia Pan Bóg wszechmogący jakiego mocnego króla i umysłu stałego i zmyślnego już ustawającej Europie dać raczy, który by zamieszane królestwa ku porządkowi dobremu przywiódł i naukę upadłą znowu naprawił; Kościół Krześcijański Powszechny od kacerstwa wybawił, potciwych spraw i nauk dobrych pilność wzbudził (k. C2r–C2v).\nLeovitius przypomina tu czasy Karola Wielkiego z dynastii Karolingów; dostrzega w tym władcy zesłanego przez Boga męża opatrznościowego dla całego kontynentu europejskiego i jednocześnie podbudowany tym przykładem, wyznaje wiarę w przyjście podobnej wybitnej jednostki w chwili sobie współczesnej, kiedy Europa jest targana sporami reformacyjnymi. Wynika z tego, że nie planety i gwiazdy decydują o losach kontynentu, ale Panem historii jest Bóg, który, pełen miłości i zatroskany o stworzony przez siebie świat, w odpowiedniej chwili bezpośrednio weń ingeruje, na przykład powołując do istnienia ludzi wybitnych, mądrze wykorzystujących powierzoną im władzę nad narodami. Wymowa tego fragmentu tekstu podważa sens fragmentów innych, gdzie planetom i gwiazdom przypisywana jest bezpośrednia moc sprawcza w historii ludzkości. Z jednej strony prognostyk eliminuje z biegu wydarzeń czynniki typowo ludzkie, z drugiej mówi o ingerencji Boga, a pomiędzy tymi dwoma biegunami umieszcza złowróżbne planety. Jednocześnie, podważając wolną wolę człowieka (genitura), na innym miejscu wzywa go do nawrócenia i przekonuje, że ma ono moc uchronienia go przed karą zsyłaną przez Stwórcę. Prognostykarska antropologia przeczy samej sobie – skoro ludzkie działanie, rozumne i celowe, przynosi wymierne i realne efekty w postaci zmiany biegu wydarzeń w świecie, nie warto tym samym przejmować się ani układem planet, ani geniturą. Człowiek ma więc moc zmiany swojego przeznaczenia oraz losów świata, a prognostyk – niekonsekwentnie – na jednym miejscu sprowadza go do roli biernego obserwatora przychodzących nieuchronnie nieszczęść, a na drugim – nakazuje mu konkretne działanie, mające tym nieszczęściom zapobiec.\nPodporządkowanie wiedzy astralnej teologii prowadzi do podważenia sensu astrologii w ogóle – skoro makrokosmos jest "wielkim horoskopem świata" pisanym przez Stwórcę, to przecież Bóg (jako sprawiedliwy i miłosierny) nie może tego horoskopu układać na chybił – trafił (bo sprowadzilibyśmy Jego rolę do fatum antycznego), a tym samym człowiek musiał sam jakoś sobie zasłużyć na zapisane w gwiazdach i mające nadejść zło. Istnieje więc wolna wola rozumnej i świadomej własnych czynów jednostki, a co za tym idzie, nie należy przejmować się determinizmem astralnym, gdyż de facto on nie ma znaczenia. Sprowadzenie makrokosmosu do roli złowróżbnych znaków wysyłanych przez Boga w tym celu, by człowiek wszedł na drogę nawrócenia, też nie ma większego sensu – wystarczy przecież, pominąwszy jakiekolwiek obserwacje ciał niebieskich, nieustannie odwracać się od grzechów, a kosmos przestanie człowieka straszyć... I wreszcie – czy wszechmogący, a zarazem miłosierny Bóg nie ma innego sposobu, by przemawiać do ludzi, a musi w tym celu wykorzystywać ruchy gwiazd i planet? A co za tym idzie – czy wszystkie nieszczęścia, jakie spotykają narody Europy, są jedynie karami za grzechy? Jeżeli człowiek (przez nawrócenie) może sprawić, by Bóg karę odwrócił, to przecież ma też wolną wolę w innych aspektach działania, a tym samym człowiek, a nie Bóg, jest odpowiedzialny na przykład za wszczynanie wojen.\nLogika prognostykarska uwikłana jest w tego typu brak konsekwencji, a to z prostej przyczyny – nie da się teologii chrześcijańskiej (zakładającej wolność jednostki) pogodzić z astrologią (opartą na determinizmie). Renesansowi astrologowie jednakże nie przyjmują do wiadomości tej prawdy i za wszelką cenę, nawet przy wykorzystaniu autorytetu Biblii, uzasadniają rację bytu astrologii. Nie cofają się również przed skrajnościami – i tak na przykład Leovitius, a za nim Stanisław z Rawy, podają datę końca świata, pewni tego, że ich przepowiednia rzekomo w żaden sposób nie przeczy nauce Pisma Świętego.\nNastroje eschatologiczne i poczucie rychłego końca to trwałe obsesje kultury Europy, powracające co jakiś czas z większą lub mniejszą mocą nie tylko w tekstach sensu stricto astrologicznych, ale również w literaturze pięknej. Prognostyk renesansowy przynosi przekonanie o tym, że świat jest stary i chyli się ku nieuchronnemu końcowi, stąd pojawiają się w tekście na przykład takie epitety, jak: "schodzący świat" czy "zgrzybiały wiek". Zgodnie z nauką biblijną nikt z ludzi nie zna daty końca wszechświata, a "śmiertelnym nie przystoi się o nim badać" (F2r), ale astrologowie przeczą Pismu Świętemu, głosząc przekonanie o tym, że niektórym, mądrym i wybranym, jest to wiadome i co więcej, wszelkie znaki na niebie wskazują na rok 1588. Datę taką podaje Leovitius, a dowody na prawdziwość przepowiedni dopisuje polski tłumacz – Stanisław z Rawy. Astrologiczna rachuba zakłada, że w zamysłach Stwórcy świat miał istnieć 6 tysięcy lat, ponieważ Bóg stworzył go w 6 dni, co trzeba przemnożyć przez liczbę tysiąc, by rachunek zgadzał się ze starotestamentową perykopą biblijną; astrolog zręcznie tłumaczy:\nu Pana Boga jeden tysiąc miasto jednego dnia jest policzon, tak jak Pismo świadczy, mówiąc: Tysiąc lat są u Ciebie, miły Boże, jakoby dzień wczorajszy, który minął8 (H1r).\nWyliczenie wieku świata też nie przynosi żadnych trudności (prognostyk jest opatrzony stosowną tabelą, która pokazuje, ile czasu minęło od dnia stworzenia do chwili pisania przepowiedni). Te wywody są poparte licznymi przykładami, poświadczającymi rzekomą prawdziwość astralnych sądów; także w tym przypadku autor oraz tłumacz sięgają po autorytet biblijny. Stanisław z Rawy powołuje się na Ewangelię św. Mateusza, w której Jezus Chrystus mówi o nieomylnych znakach zwiastujących koniec świata9, a następnie tłumaczy czytelnikowi, że właśnie w chwili obecnej wypełniają się słowa Boże. Widomym i pewnym świadectwem nieuchronnego końca okazuje się przede wszystkim święcąca swoje triumfy reformacja – czas fałszywych proroków, zwodzących ludzi próżną nauką.\nGłosząc takie przekonania, astrolog stawia się w roli starotestamentalnego proroka groźby, a nawet przypisuje sobie większe kompetencje – świetnie zna zamysły Boga i granicę Jego miłosierdzia, dlatego pewny siebie podsumowuje: "niezmiernych złości pan Bóg dalej cierpieć nie będzie" oraz wzywa czytelnika do pokuty i rachunku sumienia.\nPodawanie daty końca świata (i to na dodatek całkiem bliskiej, bo Przepowiedzenie przygód... wydane zostało w 1565 roku, a koniec zapowiedziany został na rok 1588) mogło łatwo stać się przyczyną ośmieszenia astrologów (i to zarówno autora, jak i tłumacza); twórcy tego typu przepowiedni musieli więc być ostrożni i asekurować się w jakiś sposób. Przezorny astrolog na wszelki wypadek zamieszcza w prognostyku taki oto wiersz:\nGdy od zbawienia wszytkich nas\nWynidzie tysiąc i pięćset lat,\nLato ósme ośmdziesiąte\nBędzie każdemu barzo dziwne.\nBo jeśli tamtego roku świat nie zaginie,\nTedy więc wszytko na świecie opak popłynie.\nI póki przewrotny świat trwać potym będzie,\nPóty płaczu, głodu będzie pełno wszędzie (F1v).\nLogika prognostykarska jest prosta – trzeba przewidzieć i tę możliwość, że gdyby przypadkiem koniec świata nie nastąpił, to przyjdzie na ludzkość szereg nieszczęść. Tak czy inaczej, astrolog będzie przecież miał rację i uniknie ośmieszenia...\nPrzepowiednie tego typu były chętnie kupowane i czytane, i co jest oczywiste – przynosiły wymierne korzyści materialne swoim autorom10. Z czytelnikiem astrolog musiał się więc liczyć, dlatego pisał tak, aby wróżba była wiarygodna – Przepowiedzenie przygód... jest przykładem swoistej logiki prognostykarskiej, którą da się zweryfikować, by potwierdzić nieomylność autora. Skoro w historię bezpośrednio ingeruje Bóg, a gwiazdy i planety to tylko Jego "znaki ostrzegawcze" wysyłane ku poprawie ludzi, prognostyk – paradoksalnie – zawsze się sprawdzi... Jeżeli nieszczęście przyjdzie, będzie dowodem nieomylności astrologa, jeżeli zaś nie przyjdzie, również potwierdzi to, że rację miał astrolog, ponieważ wezwani do pokuty ludzie nawrócili się i Bóg zmienił swe karzące zamiary. Nie istnieje możliwość, by taka przepowiednia się nie sprawdziła. Jej wiarygodności dopełnia również często dwuznaczność tekstów posługujących się ogólnikami. Jeżeli pojawia się jakiś konkret (np. zapowiedź końca świata), to autor na wszelki wypadek umie się także i wtedy sprytnie asekurować. Genialnie, z właściwym sobie sprytem, zawsze balansuje na granicy prawdy, i co więcej – zawsze jest nieomylny. Tak rozumiana prawda niestety żerować musiała na naiwności czytelnika, żądnego sensacji i ciekawego tajemniczej przyszłości. O tym, jak głęboko myślenie potwierdzające wiarygodność prognostyków zakorzeniło się w kulturze, świadczy tekst powstały w wieku XVIII, którego autor z całą siłą argumentacji dowodzi:\nPodobnież się w naszej Polszcze przed lat trzydziestu lub więcej przytrafiło, gdzie pewien astrolog, na ten czas w Litwie mieszkający, Krakowowi w kalendarzu przepowiedział ruinę, częścią przez ogień, częścią przez zwalenie się. Lecz gdy duchowieństwo z ludem Boga błagać nieustannie poczęli, przepowiedzenie nie ziściło się (...) I cóż tu astrolog winien, gdy modlitwa mocniejsza jak wszelkie ludzkie usiłowania, gdyż prośbą naszą ubłagany Bóg wszelkie złe skutki odwróci11.\nPrzepowiedzenie przygód... Cypriana Leovitiusa to tylko jeden z wielu prognostyków XVI-wiecznych, świadczących o obecności astrologii w kulturze renesansowej Europy. Zaprezentowana przez autora wizja makro- i mikrokosmosu, teologia i eschatologia, próbują połączyć w jednolitą całość, bez głębszej logiki i spójności, wiedzę astralną z filozofią chrześcijańską; wewnętrzna logika tekstu nie dopuszcza możliwości, by przepowiednia okazała się kłamstwem, niezależnie od tego, że przecież de facto nie była oparta na żadnych naukowych wywodach. Jednakże Leovitiusowa wizja świata nie była w dobie odrodzenia jedyną propozycją dla człowieka – istniała przecież spora grupa ludzi nauki i kultury, którzy astrologię krytykowali, a nawet ośmieszali; obraz epoki renesansu byłby więc nieprawdziwy, gdyby na tym miejscu nie zostali chociaż wspomniani12.\nAstrologia jako poważnie traktowana dziedzina wiedzy nie przetrwała w kulturze Zachodu z kilku powodów; przede wszystkim nie miała żadnych podstaw naukowych. Wielka batalia, jaka rozegrała się o jej znaczenie zarówno w życiu jednostkowym, jak i zbiorowym, w zasadzie skupiła się na problemie determinizmu astralnego oraz przeciwstawianej mu wolnej woli istoty ludzkiej. Dwa ważne głosy w dyskusji zabrali: obrońca astrologii Pomponazzi (w dziele De naturalium effectuum admirandorum causis sive de incantationibus – 1520r.) i jej zagorzały krytyk Pico della Mirandola (w Disputationes adversus astrologiam divinatricem – wyd. 1495r.). Główne zarzuty wobec astrologii dotyczyły niemożności pogodzenia jej z wiarą chrześcijańską (bo przecież kwestionuje wszechmoc Boga); niweczenia przez nią wolnej woli człowieka, która jest przecież jednym z wyznaczników człowieczeństwa; poza tym zauważano, że sądy astrologów są bardzo niedokładne. Tym samym krytyka astrologii dokonywała się w obronie zarówno religii, jak i wolności. Niebezpieczeństwo uznania jej za naukę wiązało się również z osłabianiem przez astrologię racjonalnego i naturalistycznego sposobu wyjaśniania zjawisk fizycznych. Nie mając żadnych podstaw naukowych13, a równocześnie szerząc poglądy skrajnie deterministyczne, nie mogła tym samym przetrwać w kulturze Zachodu jako poważnie traktowana dziedzina wiedzy.\nPiśmiennictwo astrologiczne, które nie jest już dziś postrzegane poważnie przez ludzi nauki, stanowi mimo wszystko swego rodzaju kulturowy fenomen, wykraczający poza ramy epoki odrodzenia – czasu, gdy interesowali się nim ludzie nauki, kultury i sfery rządzące, którym bynajmniej nie chodziło o rzekomą rozrywkę czy płytkie nowinki, ale o poszukiwanie ważnych odpowiedzi na fundamentalne pytania ludzkiej egzystencji. W każdym czasie istnieje jednakże grupa czytelników żądnych taniej sensacji czy tandetnej porady (także i teraz na przykład w wielu czasopismach zamieszczane są horoskopy, bazujące na ośmieszonej już w renesansie geniturze).\nOstateczną klęskę astrologii przyniosło odkrycie Mikołaja Kopernika, które zlikwidowało podział świata na podksiężycowy i nadksiężycowy oraz w nowym świetle ukazało miejsce istoty ludzkiej w porządku kosmicznym, a tym samym podcięło rację bytu astrologów. Makrokosmos przestał człowieka straszyć swym rzekomym wpływem, a zaczął zadziwiać pięknem i harmonią. W De revolutionibus... Mikołaj Kopernik napisał: "Odnaleźliśmy zatem w tym porządku zadziwiający ład świata (...)"14.\nPełny tekst artykułu: M. Krzysztofik, Przyszłość Europy zapisana w gwiazdach. Renesansowy prognostyk astrologiczny z 1565 roku, "Ruch Literacki" 2 (275), Rok XLVII, marzec–kwiecień 2006, s. 145–167.\n1 Pełny tytuł utworu: Przepowiedzenie przygód z biegów niebieskich od roku latosiego, którego piszą od Narodzenia Pańskiego 1564, aż do dwudziestu lat, wzięte z złączenia wielkiego planetów zwierzchnich i z zaćmienia Słońca, które przez ty lata będą. Przez Cypriana Leovitiusa matematyka łacińskim językiem oznajmione, a teraz przez Stanisława z Rawy, nauk wyzwolonych mistrza, na żądanie niektórych ludzi, z łacińskiego języka na polski pilnie przełożone i na wielu miejscach przymnożone. Drukowano w Krakowie u Mateusza Siebeneichera, roku od Narodzenia Pańskiego 1565. Wszystkie cytaty będą pochodzić z tego wydania. Paginacja stron jest następująca – kart nieliczbowanych 46, sygnowanych: a – b 4 A – I 4 [K – K 2].\n2 Na temat toczonych przez naukowców w epoce średniowiecza sporów o jakość i zakres wpływów kosmosu na wydarzenia ziemskie por. Mieczysław Markowski, Stanowisko średniowiecznych przedstawicieli Uniwersytetu Krakowskiego wobec astrologii, "Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej" R. XLIX 1999, s. 95 – 102.\n3 Na temat tejże batalii por. Eugenio Garin, Zodiak życia. Astrologia w okresie renesansu, Warszawa 1992.\n4 Jana Latosa Obwieszczenie przypadków z znaków niebieskich od roku Pańskiego 1572 aż do roku przyszłego 1589, z którego każdy może pewnie rzeczy przyszłe obaczyć: co za skutki będą tak z rewolucji rocznych, jako też z zaćmienia słońca i miesiąca, w Krakowie u Stanisława Szarffenberga, 1572, k. B1r.\n5 Ibidem, k. B1v. W tym fragmencie prognostyku mowa o roku 1572.\n6 Mikołaj Rej, Żywot człowieka poczciwego, BN I 152, Wrocław 1956, s. 22.\n7 Por. Eugenio Garin, op. cit., s. 14–32.\n8 Autor nawiązuje do Ps 90,4.\n9 Por. Mt 24, 1–41.\n10 Fenomen olbrzymiej popularności piśmiennictwa astrologicznego Jakub z Paradyża podsumował tak: "rzesza głupców, ufnie wierzących w przepowiednie astrologiczne, jest nieskończenie wielka" – cyt. za: Sylwia Konarska – Zimnicka, Krytyka astrologii w świetle poglądów mistrzów krakowskich z XV wieku "Almanach Historyczny", 2000, t. 2, s. 39.\n11 Zacytowany fragment autorstwa Astrofila Krakowskiego (kryptonim najprawdopodobniej kogoś z kręgu Akademii Krakowskiej) pt. Wypis listu pewnego z zagranicy do swego przyjaciela z 1771r. pochodzi z Kalendarza Astrofila Krakowskiego, [w:] Bronisław Baczko, Henryk Hinz, Kalendarz półstuletni 1750–1800, Warszawa 1975, s. 82–83.\n12 Zagadnienie roli astrologii w dysputach filozoficznych tego okresu zostało obszernie omówione w piśmiennictwie naukowym, zainteresowanego czytelnika odsyłam więc do następujących książek: na temat batalii o astrologię w XV w. por. Stefan Świeżawski, Dzieje filozofii europejskiej w XV wieku, Warszawa 1983, Tom VI, s. 251 – 294; w wieku XVI por. Eugenio Garin, op. cit.\n13 Por. Jerzy Kreiner, Współczesne spojrzenie na astrologię, Kraków 1980, s. 33: "Współczesna ocena astrologii jest jednoznaczna: brak jakichkolwiek podstaw, by nawet w sensie statystycznym można było uznać podstawową tezę astrologiczną, jaką jest przyjęcie wpływu położeń ciał niebieskich na zjawiska na Ziemi".\n14 Mikołaj Kopernik, O obrotach, księga I, tłum. Mieczysław Brożek, Wrocław, 1987, s. 56.


By admin 17 października, 2020 2 listopada, 2020\nW ciągu dnia, gdy brakuje nam energii, wspomagamy się różnymi środkami: kawą, napojami energetycznymi, suplementami diety, batonikami proteinowymi. Niektóre z tych produktów nie należą wcale do tanich lub bywają nieskuteczne.\nGdy czas wolny poświęcamy na aktywności fizyczne, tym bardziej powinniśmy przyjrzeć się temu, co znajduje się w naszym codziennym jadłospisie. Dbając o własne zdrowie, warto zwrócić się ku naturalnym składnikom. Łącząc konkretne z nich, stworzymy mieszankę, która jest prawdziwą bombą witalności!\nPo pierwsze: warzywa\nNie od dziś wiadomo, że w celu dostarczenia organizmowi witamin i substancji odżywczych, powinno spożywać się codziennie trzy porcje warzyw i owoców. Które z warzyw będą nam potrzebne do stworzenia energetycznej mikstury? Na liście znajdują się:\nNadmierne stężenie toksyn we krwi powoduje zakwaszanie organizmu, co ma znaczący wpływ na nasze samopoczucie. Szybciej się męczymy, a poziom energii w ciągu dnia nagle spada. Seler naciowy działa odkwaszająco na nasze ciało.\nRachunek jest dość prosty — uwolnienie od szkodliwych substancji i prawidłowy poziom PH we krwi prowadzi do wzrostu wigoru. Warto również podkreślić, że seler naciowy ma właściwości nawadniające. Odwodnienie i utrata elektrolitów jest jedną z przyczyn osłabienia i apatii.\nBurak to wciąż niedoceniane warzywo w polskiej kuchni, a powinno być odwrotnie, ponieważ włączenie go co codziennej diety przynosi ogromne korzyści. Wszystko za sprawą betainy — substancji pomocnej w leczeniu depresji, redukującej stres i poprawiającej samopoczucie oraz żelaza, którego niedobór prowadzi do anemii.\nMarchew zawiera duże ilości betakarotenu, który pełni znaczącą funkcję w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu i procesie metabolizmu. Jest źródłem wielu minerałów, w tym także żelaza. Choć sama w sobie nie jest warzywem “energodajnym”, ze względu na bogate właściwości zdrowotne wspomaga działanie pozostałych składników.\nPo drugie: owoce\nDodanie konkretnych owoców do naszej domowej mieszanki energetycznej nie tylko poprawia jej smak i aromat, ale dostarcza również naturalnych cukrów, w tym fruktozę. Jej czas rozkładu we krwi jest na tyle wolny, że energia jest stale uwalniana. Dlatego w koktajlu nie powinno zabraknąć jabłka.\nOstatnim składnikiem zamykającym pełną listę jest imbir — korzeń znany ze swojego cierpkiego smaku i leczniczego zastosowania, który polecany jest w stanach przeziębienia i ogólnego przemęczenia.\nA teraz… wszystko miksujemy!\nGdy w kuchni zgromadzimy już wszystkie potrzebne produkty, nie pozostaje nam nic innego, jak zmiksować je wszystkie razem w sokowirówce lub smoothie shakerze. To drugie urządzenie jest dużo lepsze, ponieważ po wymieszaniu warzyw i owoców wypijamy nie tylko ich sok, ale również miąższ.\nPo obraniu jabłka i pokrojeniu go na kawałki, nie wyrzucajmy ogryzka! Wyjmijmy pestki i rozdrobnijmy je wraz z innymi komponentami. Badania wykazały, że nasiona jabłka (które zwykle lądują w koszu na śmieci) przeciwdziałają powstawaniu nowotworów. Chcąc więc zachować energię na cały dzień, przy okazji troszczymy się o swoją odporność.\nCo z proporcjami? Z reguły do napoju dodajemy po jednym z każdych warzyw (w przypadku selera naciowego jest to jedna gałązka), mały kawałek imbiru oraz dwa jabłka. Seler naciowy oraz imbir mają bardzo wyrazisty smak. Sam burak często wywołuje zgagę. Dlatego dominacja jabłka jest niezbędna i pozwala na zachowanie harmonii smaków. Nie oznacza to oczywiście, że nie możemy zwiększać poszczególnych porcji. Wszystko zależy od naszych preferencji smakowych.


(3/15) Konrad Wallenrod - streszczenie szczegółowe - klp.pl\nPodmiot liryczny zwraca się do Niemna – wyrokuje mu, że już niedługo wojna zniszczy otaczającą go przyrodę, wojenny huk wypłoszy ptactwo. Tylko serca dwojga kochanków pochodzących z dwóch nienawistnych sobie państw – złączą się znowu, ale... tylko w pieśni wajdeloty.\nCzęść I - OBIÓR\nPierwsza część utworu opowiada o wyborze mistrza Zakonu Krzyżackiego. Jest to dla narodu dzień bardzo uroczysty, dzwonią dzwony, słychać huk tryumfalnych armat, uderza się w bębny. Krzyżaccy komturowie gromadzą się w kapitule, by z pomocą Ducha Świętego dokonać wyboru Mistrza. Insygniami wielkiego mistrza mają być wedle tradycji krzyżackiej wielki krzyż na piersi oraz wielki miecz. Kandydatów jest kilku, ale wśród nich najbardziej cenionym zdaje się być Konrad Wallenrod – cudzoziemiec, który podczas walk zyskał sobie ogromną sławę.\nPodmiot mówiący przedstawia charakterystykę Wallenroda dokonaną przez obradujących komturów. Ogranicza się ona do wyłożenia pewnych cech zewnętrznych, opisania zachowań bohatera. Nie tylko odwaga i męstwo, którymi wykazał się podczas walk, są jego zaletami, ponadto zdobią go wielkie chrześcijańskie cnoty: ubóstwo, skromność i pogada świata. Właściwie niewiele wiadomo o nim, poza zewnętrznie widocznymi cechami. Pewne jest tylko to, że bohater spędził młodość w klasztorze, stroni od dworskich rozrywek, gardzi pochwałami. Nie wiadomo, czy jego duma i samotność są wrodzonymi cechami osobowości, czy też skutkiem bolesnych przeżyć. Mimo stosunkowo młodego wieku ma siwe włosy, a na twarzy wymalowane cierpienie. Choć zewnętrznie nieczuły, słowa: ojczyzna, powinność, kochanka budzą w nim szereg gwałtownych emocji. Wzruszenie wywołuje też każda wzmianka o Litwie i wyprawach krzyżowych. Konrad traci wówczas wesołość, zamyka się w sobie i pogrąża w nieznanych nikomu rozmyślaniach. Ma tylko jednego przyjaciela – starego mnicha zwanego Halbanem. Tylko on jest powiernikiem tajemnic komtura.\nWadą Konrada jest w opinii komturów skłonność do picia alkoholu. Pod wpływem trunku staje się zupełnie inną osobą. Surowość zachowania ustępuje miejsca gwałtownym namiętnościom, które rozpalają policzki, budzą w oczach złowrogie błyskawice i wywołują szloch. Wtedy zaczyna on nucić pieśni, których słów nie rozumieją jego niemieccy bracia, ale sam charakter melodii – smutek i melancholia z niej płynące, potrafią wstrząsnąć sercami słuchaczy. Wydaje się, że śpiewa o jakichś, nikomu nieznanych, minionych czasach i nigdy jego pieśni nie mają w sobie ani radości, ani nadziei. Często zdarza się także, że Konrad wpada ze znanych tylko sobie powodów w wielkie uniesienie, i wówczas wzburzony i gniewny wykrzykuje bezbożne wyrazy, grozi komuś, krzyczy na wojska. Jedyną osobą, która potrafiła opanować to wzburzenie był Halban. Uspokajanie Konrada chłodnym wzrokiem mnicha przyrównuje narrator do uspokajania przez dozorcę rozwścieczonych lwów na igrzysku.


Ogród Dla Ziemi (63) 💫 Witryna Praktycznego Ogrodnictwa. 2019\nNa ponad 6 ha Ogród dla Ziemi to wyjątkowe miejsce w Europie, w formie mapy świata, która umożliwia prawdziwą podróż po świecie śladami wielkich odkrywców. Z wierzchu belwederu świat rozciąga się u twoich stóp. Tu trawniki symbolizują morza i oceany, a zielone przestrzenie przyciągają kształty kontynentów.\n2000 odmian i 700 gatunków roślin wraca na swój macierzysty kontynent. Znajdź geranium w Afryce, pomidor w Ameryce Południowej, brzozę w Ameryce Północnej...\nW towarzystwie Przyrody Bajki, Marco Polo lub ogrodnika poety, popłyniesz po falach Morza Śródziemnego do lodowych krzewów białego ogrodu...\nPo spacerze zatrzymaj się w pokoju z kartami i przestrzeni "nasiona życia"... lub zainicjuj cię w różnych eksperymentach naukowych w ogrodzie.\nOgród dla Ziemi jest częścią stowarzyszenia Ogrody Masywu Centralnego, która skupia 22 niezwykłe witryny, oraz Trasy Szlaku Regionalnego Parku Przyrody Livradois-Forez.\nZnajdź również Ogród dla Ziemi w sieci Na schodach Gasparda, która łączy strony wokół karty, aby zapewnić dzieciom i młodzieży dobrą jakość.\nOgród dla Ziemi\nTel: 04 73 95 00 71 - faks: 04 73 95 18 92\nGodziny otwarcia: od 23 kwietnia do 9 lipca i od 29 sierpnia do 2 października: otwarte codziennie z wyjątkiem środa od 14 do 18 godzin. Od 10 lipca do 28 sierpnia: codziennie od 14 do 19 godzin.\nceny: Dorosły: 6 € - dziecko 6-16 lat: 3,50 €\nWideo: Uprawa Marchwi na Ziemi nie Przekopanej #45 26.06.2018.\nGłównyDomOgród Dla Ziemi (63)\nW przypadku 7. Rendez-vous aux jardins 2009 tematem jest "Ziemia, ukształtowanie terenu, terytorium", trzy terminy, trzy skale, aby połączyć ogród, aby zrozumieć powiązania między ludzką interwencją a naturą. W ciągu 3 dni, 5, 6 i 7 czerwca 2009 roku, ponad 2000 ogrodów odkryć: ogrody publiczne lub prywatne, ogrody chronione jako zabytków, współczesnych ogrodów, parków botanicznych... warsztatów, wykładów, Animacje dla dla wszystkich pokoleń, spotkań z ogrodnikami i właścicielami ogrodów... Odkryj cały program Rendez-vous aux jardins.\nŁasica, Ciekawy I Niekochany Mały Zwierzak\nKuna (Martes foina) to nie tylko imię rapera! I pomimo swojej naukowej nazwy, jest to tylko kuzyn kuny (Martes Martes), który nie należy do tego samego gatunku. Nie, łasica jest małym mięsożernym ssakiem, który żyje w nocy, jest bardzo zwinny, ale ma złą reputację.


Vuelta a Espana: podsumowanie drugiego tygodnia! - Sportowe Media\nVuelta a Espana: podsumowanie drugiego tygodnia!\n9 miesięcy ago Sylwia Jędrysek\nKolejny tydzień 74. edycji wyścigu kolarskiego Vuelta a Espana przyniósł kibicom oraz kolarzom wiele emocji. Pozycja lidera wciąż się umacnia. Czy Primoż Roglić (Jumbo-Visma) jest na dobrej drodze, aby zwyciężyć?\nPodczas dziesiątego etapu kolarze mieli do pokonania 36,2 km po pagórkowatej trasie z Jurancon do Pau. Tego dnia jazdę indywidualną na czas w Pau w wielkim stylu wygrał Primoż Roglić (Jumbo-Visma). Kolarz został nowym liderem wyścigu. Patrick Bevin z CCC Team zdobył drugie miejsce, tym samym tracąc 25 sekund do zwycięzcy. Na trzeciej pozycji pojawił się Remi Cavagna z drużyny Deceuninck – Quick-Step. Rafał Majka (Bora-hansgrohe) na metę dojechał na 19. miejscu, plasując się na siódmej pozycji w klasyfikacji generalnej.\nW środę trasa prowadziła drogami Hiszpanii i Francji, a zawodnicy mieli okazję zdobyć łącznie trzy premie górskie. Po ponad 20-kilometrowej ucieczce zwycięzcą jedenastego etapu Vuelta a Espana został Mikel Iturria (Euskadi-Murias). Było to pierwsze zwycięstwo w profesjonalnej karierze 27-letniego zawodnika. Sześć sekund za nim linię mety przekroczyli Jonathan Lastra (Caja Rural–Seguros RGA) oraz Lawson Craddock (EF Education First). Primoż Roglić, który wygrał poprzedni etap, pozostał pierwszy w klasyfikacji generalnej wyścigu.\nZwycięzcą dwunastego etapu Vuelta a Espana z metą w Bilbao został Philippe Gilbert (Deceuninck – Quick-Step), który na ostatnich kilku kilometrach zaatakował i z kilkusekundową przewagą jako pierwszy przekroczył linię mety. Alexander Aranburu (Caja Rural-Seguros RGA) zajął drugie miejsce na dwunastym etapie, a Fernando Barceló (Euskadi-Murias) pojawił się na trzeciej pozycji. Tego dnia były cztery górskie premie trzeciej kategorii, które zwyciężyli: Sergio Henao (UAE Team Emirates), Marco Marcato (UAE Team Emirates), Tsgabu Grmay (Mitchelton-Scott) i Philippe Gilbert (Deceuninck – Quick-Step). Koszulkę lidera utrzymał Roglić z zespołu Jumbo-Visma.\n20-letni Słoweniec Tadej Pogacar (UAE Team Emirates) zwyciężył trzynasty, liczący 166 km etap, po niesamowitej, wykańczającej wspinaczce na szczyt Alto de los Machucos. Maksymalne nachylenie pod koniec trasy sięgało nawet 26 procent. Drugi linię przekroczył Primoż Roglić (Jumbo–Visma), tym samym umacniając swoją pozycję lidera w klasyfikacji generalnej. Rafał Majka (Bora-hansgrohe) finiszował w czteroosobowej grupce, która straciła do zwycięzcy 27 sekund. Majka dojechał na szóstej pozycji i również na takim miejscu znajdował się po tym etapie w klasyfikacji generalnej.\nNa czternastym etapie Vuelta a Espana triumfował Sam Bennett (Bora-hansgrohe). Kolarz sprinterskim finiszem zwyciężył 188 km wyścig. Tuż za nim trasę ukończył Maximiliano Richeze (Deceuninck – Quick-Step), a na trzecim miejscu tego dnia klasyfikował się Tosh van der Sande (Lotto Soudal). Na ostatnim kilometrze miała miejsce kraksa, w której wzięło udział wielu kolarzy. Wśród nich znalazł się obecny lider Vuelta a Espana – Roglić. Mimo nieszczęśliwego wypadku pozycja lidera pozostała bez zmian.\nW niedzielę na kolarzy czekał niezwykle wymagający piętnasty etap z metą na Santuario del Acebo. Wygrał go Sepp Kuss (Jumbo-Visma). Tuż za nim przyjechał Ruben Guerreiro (Katusha Alpecin), a następnie Brytyjczyk Tao Geoghegan Hart (Team Ineos). Valverde oraz Roglić w duecie wspinali się na Santuario del Acebo. Kolarze wjechali na metę dwie minuty i piętnaście sekund za zwycięzcą. Pozycja lidera tego dnia nie uległa zmianie. Pozostał nim Primoż Roglić (Jumbo-Visma). Rafał Majka (Bora-hansgrohe) zajął czternaste miejsce.\nSzesnasty, królewski, liczący 144,4 km etap Vuelta a Espana po ciężkim podjeździe pod Alto de La Cubilla zwyciężył Jakob Fuglsang (Astana). Rafał Majka (Bora-hansgrohe) po poniedziałkowym etapie awansował na piąte miejsce w klasyfikacji generalnej wyścigu. Koszulkę najlepszego „górala” zdobył Francuz Geoffrey Bouchard (AG2R), kończąc wyścig na dziesiątej pozycji. Pozycję lidera klasyfikacji generalnej utrzymał Roglić, który wyścig ukończył wraz z Pogacarem i Lopezem.\nTags: kolarstwo, Vuelta a Espana, Vuelta a Espana 2019\nPrevious Vuelta a Espana: Pierwszy tydzień za nami!\nNext 74. Vuelta a Espana zakończona! Słoweński triumf w Hiszpanii


Numer zlecenia JERE753\n265 000 PLN 4 941 za m2\n2 pokoje w centrum miasta, idealne dla miłośnika kamienic.\nMieszkanie do remontu, co umożliwi dowolną aranżację wnętrz.\n50 m2 przy ulicy 3 Maja.\n2 pokoje, kuchnia, łazienka oraz przedpokój.\nNowe okna i instalacja grzewcza.\nPrzejrzysty rozkład oraz funkcjonalność metrażu w dobrej lokalizacji mogą być Twoje! Nie czekaj i już dziś umów się na prezentację!\nZobacz jeszcze Podobne nieruchomości - Mieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, 3 Maja\nMieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, Kasprzaka\nMieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, Hetmańska\nNumer zlecenia: JERE753\nElbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, 3 Maja


O Aleksandrze i filozofie indyjskim – Wikipedia, wolna encyklopedia\nO Aleksandrze i filozofie indyjskim\nO Alexandrze i filozofie indyjskim\nTyp utworu powiastka filozoficzna\nWydawca F. K. Dmochowski\nO Alexandrze i filozofie indyjskim - powiastka filozoficzna Ignacego Krasickiego ze zbioru Powieści wschodnie o wymianie myśli pomiędzy Aleksandrem Wielkim a filozofem indyjskim.\nAleksandrer Wielki po zdobyciu Persji udał się do Indii. Jeden z tamtejszych królów, Kobad, wysłał mu na spotkanie posła z darami, którym był indyjski mędrzec. Aleksander przekonany o jego mądrości wysłał mu naczynie po brzegi pełne oliwy. Mędrzec włożył do niego po jednej bez rozlania płynu tysiąc igieł. Wtedy wódz macedoński nakazał wylać oliwę, a z igieł utoczyć okrągłą gałkę. Mędrzec rozciął ją i spłaszczył tak, że stała się zwierciadłem i odesłał Aleksandrowi. Ten włożył zwierciadło w naczynie z wodą i posłał swemu rozmówcy. Mędrzec uczynił ze zwierciadła kubek i napełnił go wodą z naczynia. Wówczas wódz wylał wodę, a nasypał do kubka ziemi. Zapłakał mędrzec na ten widok.\nGdy go władca zapytał, co rozumiał przez te znaki, odpowiedział, że naczynie z pełne oliwy zrozumiał jako przekonanie króla o pełni swej wiedzy, próbował więc wskazać, że choć wiele rzeczy wiemy, jeszcze większa jest nasza niewiedza. Gałka oznaczał dla niego umysł wzniesiony, ale nieużyteczny, zwierciadło zaś , w którym się każdy przejrzeć może, uczy że nie tylko dla siebie winniśmy być pożyteczni. Zwierciadło zanurzone w wodzie oznaczało zanurzenie umysłu w wieczności, przerobienie go na kubek miało wskazać, że umysł, gdy z niego dobrze korzystamy, wiele rzeczy pomieścić może. Zapłakał zaś, widząc w kubku ziemię, która i jego i Aleksandra pokona.\nAnegdoty z życia Aleksandra Wielkiego popularne były już w starożytności. Literatura średniowieczna rozwinęła gatunek fantastycznych opowiadań o jego życiu. Aleksander Macedoński stał się ulubionym bohaterem niezliczonej ilości „Aleksandreid“. Krasicki szczególniej interesował się czynami wielkiego bohatera i przełożył z Plutarcha jego życiorys. Źródło opowieści jest jednak nieznane. Wśród wielu opowieści o Aleksandrze trudno odnaleźć historię o mędrcu pouczającym go, że jednakowy los czeka króla i żebraka.\n↑ a b Krasicki 1830 ↓, s. 467-468\n↑ Turowska 1933 ↓, s. 254-255\nTadeusz Dworak: Ignacy Krasicki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1987.\nIgnacy Krasicki: Dzieła. Paryż: U Barbezata, 1830.\nIrena Turowska-Barowa. Powieści wschodnie Ignacego Krasickiego. „Pamiętnik Literacki”. 30/1/4, 1933.\nUtwory literackie z 1803\nTę stronę ostatnio edytowano 24 wrz 2018, 19:54.