Tasmanian Wool Centre. (Ross, Australia) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Tasmanian Wool Centre.\nAtrakcje w pobliżu obiektu Tasmanian Wool Centre.\nTasmanian Wool Centre. opinie, Ross\nNr 1 wśród 4 atrakcji w lokalizacji Ross\nŁadny budynek, ale pracownicy potrzebują szkolenia.\nZadzwoniłem tu z żoną podczas podróży przez Tasmanii w połowie grudnia. Jest to ładny budynek, ale niestety nie udało nam się zobaczyć zbyt wiele z wewnątrz. Zaparkowaliśmy naszej przyczepie poza centrum (prawnie), jak to było wcześnie rano byliśmy tylko pojazdu na ulicy. Tak szybko, jak...moja żona weszliśmy do centrum była nadużywany przez stary pani pracująca tam i powiedziano nam, aby przenieść van bo było blokowanie osób widok na centrum. Moja żona podziękował jej za gościnność i wyszliśmy. Reszta miasta był bardzo ładny, a ludzie przyjaźni, ale warto ściekała do sprawdzenia.Więcej\nJakie centrum stalowa\nMożna wiele zobaczyć i kupić. Mnóstwo luźnych ubrań, jakie piękne wyrazy uznania dla handlarzy, skarpety, rękawice i wiele więcej. Zbyt wiele do powiedzenia, ale nie można przegapić. Są panie poślizgu kół i ich to mi się podobało. niedopasowanych ubrań nie są tanie i wszystkie areTasmanian.\nWarto odwiedzić to miejsce w Ross. Jest dobry sklep i małe muzeum o owce/wełna i okolicy. Miłe miejsce na spędzenie godziny lub więcej.\nŻona chciała zadzwonić i sprawdzić drewniane sweter produktów. Była trochę rozczarowany w magazynie. Ich jest muzeum obok ma wstęp wolny i jest bardzo dobrze podane. Jeśli jesteś w okolicy jest warte.\nJest wiele uroczych rzeczy na sprzedaż. Bardzo kuszące! Warto krótką wizytę jeśli jesteś w pobliżu. .\nTo trzeba zobaczyć miejsce wypełnione wspaniały wyświetlacz, . Wypełnione wiele ciekawych rzeczy do zobaczenia. Warto odwiedzić też.\nZbyt wiele do listy. Najbardziej ciekawe i pouczające. Pozwalają na wiele czasu, ponieważ było tam jest wiele do zobaczenia.\nŚwietny sklep i muzeum\nTo był bardzo interesujący czas spędziliśmy w muzeum dział z historią wełny branży w okolicy. Również mają piękne rzeczy do kupienia!\nTo idealne miejsce do odwiedzenia dowiedz się wszystkiego o wełny w Tasmanii. Dobre okazy bardzo klasycznie podane i mnóstwo informacji. Trzeba zobaczyć, jeśli w Ross Tasmanii.\nZa darmo. Jedną z głównych atrakcji Ross. Wspaniale było móc dotknąć różnych klas z wełny. Dostępne informacje były dobre. Wystawa o historii lokalnego miasta była wspaniała.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Tasmanian Wool Centre..


Wspaniała reakcja na wezwanie do pomocy "Be on call for Ireland" • wIrlandii.pl\nStrona główna Koronawirus INFO Wspaniała reakcja na wezwanie do pomocy “Be on call for Ireland”\nWspaniała reakcja na wezwanie do pomocy “Be on call for Ireland”\nDziesiątki tysięcy ochotników gotowych do „dyżuru dla Irlandii”\n“Be on call for Ireland” to wezwanie do pomocy dla wolontariuszy i pracowników medycznych, którzy mogliby swój czas poświęcić na walkę z Covid-19.\nGłówna akcja rekrutacyjna na stronie HSE została uruchomiona w Dzień Świętego Patryka. Rekrutacja przede wszystkim dotyczy pracowników służby zdrowia, którzy nie są zarejestrowani w irlandzkim systemie zdrowotnym.\nMinister zdrowia Simon Harris powiedział, że potrzebuje „wszystkich rąk na pokładzie”.\nPowiedział: „Chcemy zatrudnić wszystkich, którzy mogą znaleźć pracę w służbie zdrowia. Chcemy, aby ludzie, którzy być może przeszli na emeryturę w ostatnich latach, wrócili, jeśli mogli. Chcemy ludzi, którzy mogą pracować w niepełnym wymiarze godzin, jeśli będą mogli pracować na pełny etat, pomożemy im w tym. Chcemy, także aby studentki przyuczajace się do zawodu, a także inni studenci mogli pełnić role w służbie zdrowia.”\nDo walki z pandemią potrzebni są nie tylko lekarze i pielęgniarki, ale także osoby wykonujące inne role i inne prace.\nNa reakcje mieszkańców wyspy nie trzeba było długo czekać, w ciągu 24 godzin zgłosiło sie 24 000 osób. A zgłoszenia napływają.\nW odpowiedzi na taką postawę Minister Zdrowia napisał na swoim Twitterze:\nW ciągu ostatnich 24 godzin 24 000 osób skontaktowało się z @HSELive w odpowiedzi na nasze wezwanie pomocy! Irlandio, kocham Cię! Co za niesamowity wysiłek narodowy. Dziękuję bardzo. Trzymajmy się tego. Wejdź na http://HSE.ie/oncall i sprawdź, czy możesz pomóc #coronavirus # Covid19\nW międzyczasie pracownicy HSE ściśle współpracują z National Ambulance Service, aby zwiększyć liczbę osób testowanych.\nNASA National Ambulance Service rozpoczęła prace przy obsłudze testów 5 marca. Do tej pory przeszkolono około 200 pracowników z lokalnych organizacji opieki zdrowotnej w zakresie procedur i każdego dnia wykonywanych jest coraz więcej testów.\nPoprzedni artykułNadchodzące egzaminy ustne i praktyczne Junior i Leaving Cert zostały odwołane\nNastępny artykuł191 nowych przypadków Covid-19 i kolejna osoba zmarła


Jeziora Plitwickie, jedyne w swoim rodzaju\nTemat: Jeziora Plitwickie, jedyne w swoim rodzaju\n10-04-2011 12:15 #1\nPark Narodowy Plitwickie Jeziora, (Plitvička Jezera), to system 16 jezior i wielu wodospadów w zachodniej części Chorwacji, w paśmie Kapela. Łączna powierzchnia 1,9 km2, długość 8 km. Jeziora pochodzenia krasowego. Plitvice są najpopularniejszym parkiem narodowym w Chorwacji, zalicza się go do najpiękniejszych atrakcji przyrodniczych w Europie. Park leżący w regionie Lika, przy trasie Zagrzeb - Split (ok. 120 km na południe od Zagrzebia). Jest to zespół jezior znajdujących się różnej wysokości. Woda spada z jeziora Proscansko do rzeki Korana poprzez system kaskad, strumyczków i innych jezior. Największy wodospad liczy 72m wysokości. Jeziora mienią się kolorami od zielonego do niebieskiego, tworząc wraz z otaczającą zielenią niezapomniane widoki. Zwiedzanie odbywa się poprzez spacer drewnianymi kładkami nad wodą. Po jeziorze Proscinsko kursują elektryczne statki wycieczkowe.\nJeziora Plitwickie biorą początek z dwu potoków górskich, które koło miejscowości Plitvički Ljeskovac tworzą rzekę Maticę, wpadającą do jeziora Prošćan, a następnie tworzącą wiele wodospadów (największe to: Plitvički, Sastavci, Golovački buk) i uchodzącą do jeziora Kozjak (największego w całym systemie). Całość znajduje się na terenie Parku Narodowego Plitvice.\nTa "perła kontynentalnej Chorwacji " została, ze względu na swoją różnorodność, wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego UNESCO.\n10-04-2011 12:15 #2\nPierwszy rezerwat na tym terenie został założony w 1928. Park narodowy natomiast rozpoczął swą działalność w kwietniu 1949. Granice, kilkakrotnie poszerzane, ostatecznie w 1997 objęły powierzchnię 29 500 ha. W 1979 Park Narodowy Jeziora Plitwickie znalazł się na liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.\nMało kto o tym pamięta, ale to własnie w Plitwicach rozpoczeła się jugosłowianska wojna domowa. 31 marca 1991 roku Serbowie zajęli budynek dyrekcji parku w Plitwicach. Zamordowany przez nich, w tę wielkanocną niedzielę policjant Josip Jović był pierwszą ofiarą konfliktu bałkańskiego. Kiedy w sierpniu 1995 roku chorwacka armia odbiła park, okazało się że przyroda wyszła z działań wojennych bez szwanku, ale z hoteli i infrastruktury zostały ruiny. W czasie wojny Serbowie okupowali park, grozili wysadzeniem tam. Interweniowało UNESCO, jeziora i lasy udało się ocalić. Dziś nie widać więc, że zaledwie kilkanaście lat temu toczyła się wojna. Nie udało się jednak przetrwać wszystkim gatunkom tutejszych zwierząt. Wyginęły jelenie czerwone – główny składnik menu tutejszych wilków i niedźwiedzi. Drapieżniki udało się ocalić, jednak nie jest łatwo natknąć się na nie w parku – trzymają się leśnych ostępów z daleka od szlaków zadeptywanych przez tysiące turystów.\nDo dnia dzisiejszego wszystko zostało odbudowane, a nawet więcej - ponieważ dyrekcja Narodowego Parku Krajobrazowego wciąż inwestuje część dochodów ze sprzedaży biletów w jego rozbudowę. Tak więc kupując bilet, można mieć satysfakcję z szansy przyczynienia się do rozbudowy tego pieknego miejsca jakim bez wątpienia jest Park w Plitwicach.\n10-04-2011 12:16 #3\nDo Plitwic kursuje autobus, między innymi z Zagrzebia (140 km, tj ok 2 godz jazdy) który dalej jedzie do Zadaru i Splitu. Na zwiedzanie Parku Krajobrazowego należy przeznaczyć 1 dzień, z tym że zwiedzanie najlepiej rozpoczać jak najwcześniej i zakończyć w porze obiadowej o czym warto pamiętać planując drogę przejazdu. Wielu turystów do Plitwic trafia przejazdem w drodze lub wracając z wybrzeża. Niestety w ten sposób często na zwiedzanie parku nie zostaje zbyt wiele czasu, a zwiedzanie w pospiechu skutecznie zniechęca do wyszukiwania najciekawszych zakamarków parku.\n10-04-2011 12:16 #4\nZwiedzać Park można kilkunastu różnymi trasami, na których są odcinki do pokonania pieszo, niewielkimi statkami pasażerskimi oraz pociągami drogowymi. Trasy przygotowane są i oznakowane tak, aby dostosować ich stopień trudności do indywidualnych możliwości turystów: najkrótsze z nich zajmują do 2 godzin, najdłuższe - do 8 godzin wędrówki. Ceny biletów wstępu nie zależą od wybranej trasy: turysta może wykupić bilet jednodniowy albo dwudniowy i w ramach tego terminu zwiedzać Park dowolnymi trasami.\n10-04-2011 12:16 #5\nJeziora w Plitvicach zamieszkują pstrągi, ale łowienie ryb jest tu surowo zabronione. Świat ptaków jest wyjątkowo bogaty bo zawiera ponad 140 gatunków ptaków, od ptaków śpiewających do ptaków szponiastych, większość z nich znajduje gniazdo lub schronienie od chłodu w lasach parku. Nawet 30% łącznej fauny motyli zamieszkuje przestrzeń Jezior Plitwickich i ich łąki. Najliczniejsze gatunki zwierząt na Plitwicach to niedźwiedź i wilk, które najczęściej pojawiają się tu rankiem i o zmroku oraz lis, ryś i borsuki.\n10-04-2011 12:17 #6\nTuryści najczęściej odwiedzają w Chorwacji park - Plitwice\nDo końca września roku 2008, parki narodowe w Chorwacji odwiedziło 2,013 mln turystów, w tym 1,7 mln tych zagranicznych. Jeziora Plitwice były najczęściej odwiedzanym parkiem narodowym, z łączną liczbą 891 tys. odwiedzających, w tym ponad 816 tys. z zagranicy. Na drugim miejscu tej listy, najczęściej odwiedzanych atrakcji turystycznych znalazł się Park Narodowy Krka z łączną liczbą ok. 664 tys. gości, potem PN Brijuni, PN Paklenica, PN Mljet, PN Kornaty, PN Risnjak, PN Paklenica oraz PN Północny Velebit.\nChorwacja łącznie ma osiem parków narodowych, które razem z innymi formami ochrony zajmują powierzchnię ok. 1/10 jej całego terytorium.\nChorwacki obszar turystyczny oraz całe terytorium - na wyspach, wybrzeżu i w kontynentalnej części kraju dzięki uniknięciu nadmiernego budownictwa, jest jednym z najważniejszych powodów, dla których ten kraj cieszy się wielkim uznaniem pośród turystów i przyciąga rzesze gości z całego świata.\n20-04-2013 11:53 #7\nDotarcie do największych atrakcji parku jest proste i nie wymaga wspinaczki, przedzierania się przez chaszcze ani forsownego marszu nad przepaściami. Trasy przebiegają w dużej mierze po drewnianych kładkach nad jeziorami. Na wycieczkę nie są potrzebne buty górskie. Najlepsze są buty sportowe albo sandały na nieślizgającej się podeszwie. Wejścia do parku narodowego są dwa, oba pozwalają na rozpoczęcie wycieczki od najbardziej atrakcyjnych miejsc. W parku wyznaczono kilka wariantów pieszych tras, przy każdym podany jest czas przejścia – od jednej do ośmiu godzin. Poszczególne trasy można łączyć ze sobą, opracowując własny program. Spacer można sobie ułatwić, korzystając z kolejki panoramicznej przy górnych jeziorach (przystanki oznaczone są: ST1 – Rapajinka, ST2 – Velika Poljana, ST3 – Galovac i ST4 – Labudovac). Po jeziorze Kozjak na dwóch trasach pływają statki, ich przystanki oznaczone są jako P1, P2 i P3. Przy przystankach kolejki i statków działają punkty gastronomiczne.\nMożna zobaczyć główne atrakcje parku w godzinę lub dwie – i wiele osób tak zwiedza Jeziora Plitwickie, robiąc krótki przystanek w drodze na wybrzeże Adriatyku. Warto jednak spędzić tu cały dzień albo więcej. Zgubić się tu trudno. Na biletach wstępu naszkicowane są mapki parku. Na skrzyżowaniach szlaków znajdziemy też drogowskazy.\n01-10-2013 13:42 #8\nSzesnaście Plitwickich Jezior\nJeziora podzielone są na dwie grupy: górne jeziora (12) otoczone gęstym lasem, które są większe i spokojniejsze, i 4 dolne jeziora znajdujące się u podnóży 70 metrowych skał, otoczone niską roślinnością. Plitwickie Jeziora oferują zwiedzającym kilometry zagospodarowanych ścieżek spacerowych, w wielu odcinkach występujących w formie mostków wiszących nad powierzchnią jeziora i wijąco łączących jeden brzeg jeziora z drugim. Park Narodowy Plitwice jest właściwie zwiedzany przez cały rok. Dzieje się tak, ponieważ leśna roślinność w ciepłej części roku jest wyjątkowo bujna dzięki wpływowi nadmorskiego klimatu, a kontynentalne geograficzne położenie Plitwic gwarantuje obfite śniegi zimą.\n01-10-2013 13:43 #9\nMotyle na Plitwicach\nWszystkim nam podobają się motyle - szczególnie ich atrakcyjne i kolorowe skrzydła, a wygląda na to, że w Plitwicach im się na prawdę spodobało, ponieważ tutaj właśnie zarejestrowano około pięćdziesięciu gatunków motyli. Niektórzy ze zwiedzających będą po prostu podziwiać ich beztroski lot, ale miłośnicy biologii na pewno rozpoznają ich gatunki na podstawie kolorowych wzorów na skrzydłach. Motyle są zwiastunami wiosny, jednak najwięcej gatunków można zobaczyć latem.\nChociaż florę Plitwic zaczęto badać relatywnie niedawno, rezultaty szybko wykazały bogactwo gatunków roślin – odkryto ich ponad 1140. Wśród nich znajdują się także liczne gatunki endemiczne chronione przez prawo Republiki Chorwacji. Ponieważ Plitwice znajdują się na skrzyżowaniu wpływów kontynentalnych i nadmorskich, można tutaj znaleźć różnorodny świat roślin. Także w samych jeziorach kryją się niektóre gatunki roślin, można więc tu znaleźć piękne lilie wodne, a przy samych wodospadach rośnie trawa o sympatycznej nazwie “Zielona Bródka”.\nWśród gatunków zwierząt w Plitwickich lasach znaleźć można niedźwiedzie i wilki, które pojawiają się najczęściej wczesnym rankiem lub kiedy zapada zmrok. Podobnie zachowują się lisice, rysie i borsuki. Jeziora zamieszkują pstrągi, ale połów ryb jest tutaj zabroniony. Świat ptaków jest tutaj wyjątkowo bogaty: ponad 140 gatunków ptaków od śpiewających, po ptaki drapieżne, które w lasach parku znajdują gniazda lub ochronę przed chłodem. Aż 30% cakowitej chorwackiej fauny motyli zamieszkuje tereny Plitwickich Jezior i ich łąk.\n01-10-2013 13:48 #10\nDrežnik to osiedle w pobliżu starego miasta Slunj leżące w północno-zachodniej części Chorwacji. Slunj oprócz miasta przejazdowego magistrali Zagrzeb - Zadar jest historycznym miastem datowanym na XIV wiek. Drežnik choć niewielki, znany jest z ruin średniowiecznego miasta z roku 1278, którym przez stulecia panowali książęta i okoliczna szlachta. Drežnik to także idealne miejsce na wycieczkę które warto zwiedzić po drodze między Chorwacją kontynentalną i nadmorską, oraz dobre miejsce na odpoczynek, gdyż oprócz wspaniałej oferty dań, wśród których szczególnie warto wspomnieć specjały rybne i dania z dziczyzny, można tutaj podziwiać przepiękną okolicę i piękno przyrody.\nMiasteczko to leży na rzece Slunjčica w pobliżu jej ujścia i znanej ze swego piękna rzeki Korany, oraz przy magistrali Zagrzeb – Plitwicka Jeziora – Zadar. Slunj proponuje swoim gościom wiele atrakcji. Przede wszystkim należy wspomnieć bogate dziedzictwo historyczne z fortyfikowaną starówką z 1323 r. oraz niezwykłą przyrodę, w której szczególne miejsce zajmuje pełne młynów osiedle Rastoke – malownicze jak z bajki!\n01-10-2013 13:54 #11\nZagrzeb-Plitvice 132 km\nSplit-Plitvice 252 km\nZadar-Plitvice 132 km\nOpatia-Plitvice 206 km\n01-10-2013 13:55 #12\nNa Plitwicach na pewno spodobają Wam się długie spacery i jazda stateczkiem po jeziorach, co pozwoli na lepsze poznanie ich piękna. Ci, którzy nie lubią spacerów mogą się wybrać na wycieczkę kolejką tuystyczną. Spacery po parku dobrze wpływają na wzrok – zieleń relaksuje, a długie spacery na świeżym powietrzu harmonizują duch i ciało, co wspaniale wpyłwa na ogólny stan zdrowia.\nTym, którzy lubią przygody polecamy rafting na rzece Koranie, który polecamy szczególnie wiosną, kiedy rzeka jest wzburzona od topiącego się śniegu. W poszukiwaniu przygód można spróbować także jazdy kajakiem lub kanoo.\nOprócz tego, ponieważ okolica jest górzysta, jest tutaj mnóstwo możliwości spacerów górskich lub wspinaczek.\n01-10-2013 13:55 #13\nOferta gastronomiczna tego regionu jest rzeczywiście ciekawa i szeroka, polecamy więc na chwilę zapomnieć o liczeniu kalorii, gdyż lokalna kuchnia jest dość „konkretna”, ale także bardzo smaczna. Bazuje przede wszystkim na kukurydzy i innych produktach zbożowych, mleku oraz mięsie. Kasza kukurydziana – zwana tutaj palenta, podawana jest z mlekiem lub z innymi produktami mlecznymi, takimi jak jogurt lub kwaśne mleko. Z mleka także produkowane są tutaj wspaniałe sery serwowane z suszonym mięsem. Oczywiście, to z czego ten region słynie to jagnięcina, która najlepiej smakuje świeżo upieczona.\nZimą suszone mięso podawane jest z kiszoną kapustą lub grochem w różnego rodzaju kombinowanych z warzywami daniach. Warto także spróbować któreś z kiszonych warzyw, które jada się tutaj z przyprawioną kaszą kukurydzianą. Nie zapomnijcie także o lanym cieście zwanym uštipci, które podsmażane jest na gorącym oleju, a wśród deserów polecamy właśnie takie lane ciasto z cukrem, lub szarlotkę.\n03-10-2013 08:06 #14\nWszystkich nocnych marków i tych, którzy lubią nocną rozrywkę musimy uprzedzić, że w tym regionie panuje cisza i spokój. Po całodziennych aktywnościach – takich jak spacer, wspinaczka albo rafting lub jazda kajakiem w połączeniu ze świeżym powietrzem spływającym z masywu górskiego Velebit, będziecie na pewno zmęczeni a jedynym Waszym pragnieniem będzie sen.\nW ciągu dnia skorzystać można z wielu atrakcji w samym parku i jego okolicy, a wieczorem polecamy znaleźć miejsce w którymś z hoteli lub kawiarni i przy kieliszku wina wznieść toast za piękną plitwicką noc.


Nowe rejsy Austrian Airlines - Pasazer.com\nNowe rejsy Austrian Airlines\n21 lutego 2012 08:05\nAustrian Airlines ogłosiły, że od początku letniego rozkładu lotów zwiększą liczbę lotów do Europy Wschodniej i na Bliski Wschód. Zmiany wejdą w życie od 25 marca, ale nie dotyczą żadnego z połączeń linii do Polski. Austriacka linia lata z Wiednia do Warszawy (trzy razy dziennie) i do Krakowa (raz dziennie).\nZwiększona zostanie częstotliwość rejsów z Wiednia do:\nBukaresztu-Otopeni (z trzech do pięciu dziennie);\nSofii (z czterech do pięciu dziennie);\nLondynu-Heathrow (z trzech do czterech dziennie);\nBarcelony (z dwóch do trzech dziennie);\nTrypolisu (powrót połączenia, pięć lotów tygodniowo).\nAustrian kasuje rejsy do Mumbaju, dzięki czemu samolot Boeing 767-300ER będzie mógł latać do Tel Awiwu i Teheranu. Rośnie również liczba rejsów krajowych z Klagenfurtu do Wiednia.\nmietek\t2012-02-22 08:53\nTo, że Warszawa nie może się równać z Frankfurtem nad Menem pod względem biznesowym to jasne, ale większość pax-ów jest z tranzytu. Jak ja leciałem LO do TLV to przy check-in zawsze wiatr hulał wiatr, a samolot był na przykład wypełniony w 80%. Myśle, że sporo złego zrobiły też stare B734....bo kto chce lecieć trupem jak może lecieć na przykłąd szerokokadłubowym A340 lub B747 z IFE. Wiem, bo dużo osób ostatnio latało i mniej więcej tylko połowa poleciała bezpośrednio LO, cała reszta LH, LX lub OS. A Ci co po taniości to MA zazwyczaj.\nhariko\t2012-02-21 14:24\npcharasz , trudno powiedziec, do Pragi lata rowniez 737 ElAl i jest zawsze pelny, zaraz po nim leci 319 lub 320 CSA i tez komplet pasazerow...\n4tech\t2012-02-21 14:23\nJa mam osobiste wrażenie ( może nader subiektywne) że im należy się wszystko bo zostali najbardziej w ich przekonaniu skrzywdzeni przez los. Jedocześnie domagając się zadośćuczynienia za krzywdy krzywdzą innych. Nie wiem czy jeszcze istnieje w Izraelu podział ich samych na kasty. Wyglądało to mniej więcej tak, że oni sami się dzielili ze względu na miejsce pochodzenia. Na pierwszym miejscu byli żydzi z Polski, Niemiec i USA, później z reszty Europy, kolejno z Rosji i dopiero reszta świata. Tak było a jak jest teraz to nie wiem. Po napływie w latach 90' emigrantów z Rosji mogło się to zmienić. Zresztą cała historia ostatnich 60 lat w istnieniu Izraela wiąże się z Polską. To "Polscy Żydzi" zakładali państwo Izrael, Polacy stanowili trzon armii izraelskiej, policji etc. o pilitykach nie wspominając ( Ben Gurion, G.Meyer, I.Rabin i inni). Problem polega w ich mentalności i postrzeganiu świata, ale również gro winy leży po naszej stronie.


Gdzie ćwiczyć na skrzypcach? - Rozrywka - Muzyka - Dojrzewamy.pl - portal młodych kobiet\nBardzo chciałabym zacząć ćwiczyć również rano (ok. 6:30), ale nigdzie nie mogę tego robić. W pokoju obok śpią rodzice i młodsza siostra, a na parterze druga. Piwnica odpada, bo słychać na parterze, a w garaż nie mogę, bo jest cały zawalony jakimiś gratami. W ogrodzie też nie, bo rodzice twierdzą, że będzie to przeszkadzać sąsiadowi.\nNie wiem czemu tak mi na tym zależy.\nTematy: miejsce ćwiczenie, skrzypce\nPoprzednie pytanie: Czy tylko ja jestem jakiś dziwny, że słucham...\nNastępne pytanie: Uwaga mam pytanie - chodzi o bilety. A wiec...\nMyślę, że sobie sama odpowiedziałaś. Ten garaż to będzie dobre miejsce. Wystarczy go trochę oczyścić i powinno być okej. Poproś kogoś, powiedz i pokaż że Ci na tym zależy.\nJa to bym się za bardzo tam sąsiadami nie przejmował, zresztą 6:30 to nie jest aż tak bardzo wcześnie. A tak poważnie mówiąc to uważam iż garaż będzie najlepszym miejscem dla rozwijania Twojej pasji. Poproś rodziców to z pewnością pomogą Ci w realizacji Twojego pomysłu aby przeprowadzić w nim remont i po prostu wygłuszyć sufit i ściany panelami wygłuszającymi z pianki. Niewielkim kosztem, możesz więc zyskać swój piękny i wymarzony kąt do ćwiczeń.\nFajnie, że masz pasję i starasz się rozwijać swoje umiejętności. Niestety, Twoje ćwiczenia mogą doprowadzić domowników lub też sąsiadów do białej gorączki. Ile godzin dziennie ćwiczysz? Czy to musi być tak rano? Podejrzewam, że nawet jak już znajdziesz miejsce to o tej porze będziesz ćwiczyć kilka razy, a potem przestaniesz wstawać tak rano. Póki jednak masz zapał do ćwiczeń to ten garaż wydaje się najbardziej odpowiedni. Graty można uprzątnąć, nie jest to chyba jakiś wielki problem, poproś rodziców, żeby Ci pomogli.\ncześć, dla chcącego nie ma nic trudnego. Proponuję znależć jakieś pomieszczenie. które można wygłuszyć. Typowym materiałem są np.wytłoczki od jajek. Jeśli nie ma takiej możliwości to może da się posprzątać garaż i tak wymodelować jego ustawienie aby wygłuszyć nieco miejsce ćwiczeń np parawanem z ciężkimi kotarami. Pomysłów jest sporo o akustyce i wygłuszaniu znajdziesz sporo w necie i wtedy garaż może być twój. Powodzenia.\nSkoro gra na skrzypcach to twoja pasja i chcesz ją rozwijać, to poproś rodziców żeby zrobili trochę miejsca w garażu. Jeśli okaże się, że jednak nie jest to odpowiednie miejsce, to może uda się wyciszyć twój pokój, tak żebyś nie przeszkadzała reszcie domowników. Gdyby i to nie wchodziło w grę, to może jednak mogłabyś ćwiczyć grę na skrzypcach o innej porze?\n~SuperGirl01 5 miesięcy temu\nMoją pasją też jest gra na skrzypcach i mam ten sam problem ;) ale może garaż jest ok, ogród też. Ja mieszkam w bloku więc pomyśl sobie że jednak tak źle nie jest. W ostateczności można grać o innej godzinie, ale nie ma czasu później, rozumiem to.\nCzy Chada był gangsterem?. 11 dni temu\nPomysł na 18-tkę Hej, przychodzę z zapytaniem... 15 dni temu\nCzy ktoś z was zna taką piosenkę wyliczankę? 19 dni temu


Star Wars #14: The Sound of Armageddon! :: Bastion Polskich Fanów Star Wars\nStar Wars #14: The Sound of Armageddon! :: Komiksy\nTytuł oryginału: Marvel Comic Star Wars #14: The Sound of Armageddon!\nRysunki: Carmine Infantino i Terry Austin\nLitery: Denis Wohl\nKolory: Janice Cohen\nWydanie USA zeszytowe: Marvel Comics 1978\n„The Sound of Armageddon” jest czternastym zeszytem serii Marvel Comic Star Wars. Kończy przygody Luke’a Skywalkera i jego przyjaciół na „wodnym świecie” i zapowiada ostateczną rozgrywkę pomiędzy Hanem Solo a kapitanem Crimson Jackiem.\nOkładka tego zeszytu jest dość nieprzeciętna. Widzimy na niej wszystkich bohaterów Rebelii. Każdy z nich trzyma w ręku broń, oczywiście poza robotami. Z luf broni wydobywają się błyski, przypominające bardziej łuny po kulach niż boltach laserowych. Tak samo ma się karabin Hana Solo, bardziej szturmowy niż blasterowy. Luke ma w lewej dłoni miecz świetlny… z czerwoną klingą. A Chewbacca ma za długie wąsy i włosy na brodzie, przez co wygląda jak przerośnięty człowiek przebrany za niedźwiedzia.\nLuke’owi i droidom udaje się obezwładnić Wookieego, który zostaje pojmany przez ludzi gubernatora Quarga. Księżniczka Leia podziela los Chewbacci. Han Solo tymczasem zostaje uratowany przez Smoczych Lordów, z którymi podejmuje współpracę w celu odzyskania Sokoła Millennium. Zagłuszasz soniczny wykorzystywany przez „rozbitków” doprowadza smoki bojowe do szału. W podobny sposób zadziałał na Chewbaccę i to on jest powodem problemów z funkcjonowaniem statków kosmicznych. Trochę mnie ten komiks przenudził. Niby jest decydujące starcie i walka o „wodny świat”, niby Luke jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie, ale to i tak mało. W dodatku bardzo przewidywalne. Jedynie sam pomysł koegzystencji wielkich morskich smoków i ludzi zasługuje tutaj na pochwałę. Reszta, jakoś taka mało wyrazista, bez zadziwiających zwrotów akcji i niespodzianek. Nawet Luke celujący do Hana nic ciekawego nie wprowadza, skoro dwie plansze dalej siedzą razem uśmiechnięci i współpracują.\nStyl rysowania Infantino i Austina już mi się opatrzył. Jest nawet dość dobry, czuć w nim klimat klasycznej kreski. Ten duet rysowniczy popełnia jednak za dużo gaf. Pomijając wygląd Chewbacci, który jest głównym problemem całej serii, to broń dziwnie się zachowuje jak na uniwersum Star Wars. Jak na okładce, bardziej przypomina pistolety i karabiny na pociski, niż blastery. Wookiee wygina „strzelbę” jednemu z ludzi Quarga, a ona wystrzeliwuje… Nie postarano się również w przedstawieniu wybuchu zagłuszacza sonicznego, widnieje tylko plansza z wybuchem i dopisek od narratora. Leia ma bardzo symetryczną fryzurę. Wygląda jakby była rysowana przy pomocy linijki i cyrkla. Nie są to jednak na tyle rażące błędy, by komiks mógł zniechęcać. Na tle pozostałych wypada jako przeciętniak, których w Marvel Comic Star Wars nie brakuje.\nBolek 4 2014-05-30 13:52:04\nBurzol 4 2014-05-17 23:11:53\nOnoma 3 2012-12-14 22:12:19\nNestor 3 2007-10-21 12:28:26\nTAGI: Archie Goodwin (48) Carmine Infantino (40) Marvel Comics (122) Star Wars (1977) (88)\nMyśl przewodnia odcinka: "Kim jest człowiek walczący bez broni ze wściekłym Wookieem?"\n"Trupem" - stary żart z Kantyny. Nie, nie Bastionowej; Marvelowej. ~:)\nAkcja, emocje i zwroty jak w TLJ. Trup ścieli się gęsto, a na koniec opuszczamy wszechocean zostawiając smoki i ich Władców w symbiozie.\nDużo akcji, i warto zauważyć technikę narracji: komiks wrzuca wszystkich głównych bohaterów w różne skrajne sytuacje, dzięki czemu czytelnik może śledzić wszystkie strony konfliktu.\nCiężko mi się czytało ten zeszyt. Kreska nie jest tragiczna (choć archaiczna nawet jak na marvelowe SW), ale Infantino chyba nie wie jaki komiks mu przyszło rysować. Postaci w ogóle nie przypominają siebie, jak Luke zobaczył Hana w kombinezonie, to początkowo nie wiedziałem z czego on się cieszy. Aha, że to niby Han ma być. No i ten niszczyciel... Przez takie błędy w ogóle nie czułem klimatu SW.\nPoza tym akcja była jakaś taka mało ciekawa, bohaterowie dość banalnie wychodzą ze wszystkiego. Nie było tu jakichś zwrotów akcji, tylko liniowe przewidywalne dążenie do końca. 3/10


Trzech kierowców przekroczyło prędkość, stracili prawko – Portal Informacyjny o Tarnobrzegu\nPrędkość to najczęstsza przyczyna wypadków na drogach. Aby ograniczać niebezpieczne zachowania w ruchu drogowym, policyjne grupy SPEED zajmujące się wykroczeniami na drogach, podejmują działania wobec kierowców, poruszających się z nadmierną prędkością. Wczoraj zatrzymano 3 kierujących, którzy przekroczyli w obszarze zabudowanym dozwoloną prędkość. Podczas kontroli okazało się, że jeden z nich jest nietrzeźwy.\nW środę, policjanci ruchu drogowego interweniowali wobec kierowców, który poruszając się po drogach powiatu tarnobrzeskiego, złamali ograniczenie prędkości.\nPrzed godz. 8, policjanci ruchu drogowego pełniąc służbę w rejonie ul. Krzywej w Tarnobrzegu, zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki Volvo. Za kierownicą pojazdu siedziała 40-letnia kobieta, która w obszarze zabudowanym jechała z prędkością 86 km/h, przekraczając dozwoloną prędkość o 56 km/h. W związku z popełnionym wykroczeniem, kierująca volvo otrzymała mandat karny oraz straciła prawo jazdy na okres 3 miesięcy.\nTego dnia o godz. 8. 30, funkcjonariusze patrolując ul. Wisłostrada, zarejestrowali samochód marki Honda, który w terenie zabudowanym jadąc 113 km/h, przekroczył dozwoloną prędkość o 63 km/h. W związku z popełnionym wykroczeniem, 34-letni kierowca otrzymał mandat karny oraz stracił prawo jazdy na 3 miesiące.\nW tym dniu po godz. 14, policjanci zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki Renault. Do zdarzenia doszło na drodze przy ul. Słonecznej w Gorzycach. Podczas prowadzonych czynności mundurowi ustalili, że 53-letni kierowca jest pod działaniem alkoholu. Badanie urządzeniem wykazało ponad 1,5 promila alkoholu w jego organizmie. Za popełnione przestępstwo, kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości mężczyźnie grozi kara pozbawienia wolności do lat 2, wysoka grzywna i utrata prawa jazdy.\nWe wtorek po godz. 17, policjanci pełniący służbę na terenie gminy Nowa Dęba zatrzymali na drodze w Alfredówce osobowego opla. 25-letni mężczyzna kierujący pojazdem w terenie zabudowanym jadąc 118 km/h, przekroczył dozwoloną prędkość o 68 km/h. Podczas sprawdzania w policyjnych systemach, okazało się, że kierowca opla posiada sądowy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Mężczyzna za popełnione przestępstwo będzie odpowiadał przed sądem.


Spaceship - Gra online na Klikarnia.pl\nGry / Gry ukryte obiekty / Spaceship\n/ Typy gier / Znajdź różnice / Spaceship\nPoszukuj różnic między dwoma obrazkami przedstawiającymi sekretne miasteczko wraz z jego mistyczną, ciekawą architekturą.\nZnajdź wszystkie dziesięć różnic pomiędzy obrazkami przedstawiającymi dobrze zaplanowane wnętrza.\nSzukaj różnic między obrazkami na statku kosmicznym. Na każdym z pięciu poziomów gry znajduje się 10 różnic. Wymagane jest znalezienie minimum siedmiu z tych różnic, ponieważ możesz skorzystać z trzech wskazówek, by znaleźć pozostałe. Klikaj wyłącznie na lewym obrazku. Kliknięcie na prawym obrazku zostanie uznane jako błąd.


August 2012 – Freedom Fighter\nSraje podatkowe i zbuntowane waginy\nNie należę do sadystów i okrutników, jak dziewczyny z Pussy Rajot, których twórczość miałem wątpliwą przyjemność oglądnąć w telewizorze na wyposażeniu siłowni. Co prawda, podobnie jak one, okrutnie traktuję moich Szanownych Czyteników, jednak moje okrucieństwo polega na tym, że ostatnio nic nie publikuje. W przypadku dziewczyn ze Zbuntowanej Waginy problem jest odwrócony o 180 a nawet 360 stopni. Bo czy nie jest sadyzmem zmuszanie ludzi do słuchania czegoś takiego? Tu nawet nie chodzi o obrazę uczuć religijnych bo, jak mówił Mikołaj Rej podczas obrony Erazma Otwonowskiego, który podczas procesji Bożego Ciałą zbeszcześcił monstrancję, jeśli pan Bóg czuje się urażony sam wymierzy karę (sąd sejmowy nakazał Otowińskiemu jedynie pokryć koszta zniszczonej monstrancji). Tu chodzi zagrożenie jakie jęki tych babek stanowią dla niczego nie spodziewających się postronnych przechodniów. Oto pakowałem sobie spokojnie na klatę, w TV puściłem wiadomości bo nie mogę zdzierżyć tego unga bunga, które puszczają na MTV, a tu nagle słyszę wzmankę o ‘Pussy Riot’ i jakieś przeraźliwe wycie. Spanikowałem! Sztanga wyślizgnęła mi się z rąk, spadła na klatę, przetoczyła się w dół, zmiażdżyła genitalia… i gdyby to jeszcze było czegoś warte. Gdyby to była nowa sztuczka z Bangkoku (ile razy można łapać piłeczki pingpongowe w usta?)… Ale nie! Nazwa mnie zmyliła – dziewczyny ‘śpiewały’ po staremu, używając narządów głosowych a nie rozrodczych jak sugerowałaby nazwa ich ‘zespołu’. Straszny zawód, i gdyby to jeszcze był prawdziwy punk. Ale to jest jakiś kiepski żart. Takie nic! Takie beztalencia! Takie… zreszta nie ważne! Mówię to jako ekspert bo w starych dobrych latach 90-tych nachodziłem się na różne punkowe orkiestry świątecznej pomocy i tym podobne sodomie i gomorie. Prawdziwy punk nie musi gorszyć babć w cerkwii bo muzyką i słowem broni się sam. Jak np. stary dobry debil. A dziewczyny ze Zbuntowanej Waginy slusznie zesłano na dwa lata do łagru – będzie spokój a może się tam nawet w przerwach w rąbaniu drzewa nauczą grać na jakiejś bałałajce i będą miały cum-back-shot jak się patrzy.\nNo ale koniec tych dyrdymałów, w przerywniku między tematami, zgodnie z obietnicą uzewnętrznię się na temat mojej przygody z maratonem. Paryż powitał mnie chłodnym, pochmurnym porankiem, wiał zimny, pólnocny wiatr, a z plakatów wyborczych groźnie spoglądały na mnie podobizny kandydatów. Na dwa tygodnie przed biegiem złapałem konuzję ścięgna, więc musiałem przymusowo odpocząć, a z kolanami mam tak, że jak ich nie rozruszam co najmiej dwa, trzy razy w tygodniu, to przy dłuższym biegu zaczynają mnie torturować jak CIA Arabów w tajnym więzieniu w Szymanach. Tak więc przed maratonem robiłem w portki z obawy, że jak przesadzę, będę się musiał wycofać. Żeby zminimalizować ryzyko, założyłem, że zacznę spokojnie, poniżej czasu zadeklarowanego w październiku, kiedy się zapisywałem. Biegłem więc na 4 godziny 15 minut zamiast na ponizej czterech godzin. Ale i tak w pierwszych minutach wyprzedziłem dziadka z Radzionkowa a na 10 kilometrze metala też z Polski (koszulka nie określała skąd dokładnie). Szatanista musiał wyczuć rodaka i z wrodzonej zawiści rzucić na mnie jakąś klątwę, bo od momentu wyprzedzenia go zaczęło się odzywać ścięgno. Na szczęście ból ustabilizował się na poziomie do zniesienia i dało się kontynuować bieg. Pomiędzy 15-tym a 20-tym kilometrem odezwało się drugie ścięgno więc przy odcinkach pod górkę biegłem jak paraolimpijczyk bo nie miałem trzeciej nogi w zapasie, którą mógłbym odciążyć pozostałe dwie. Zaraz potem wypatrzyłem moją piekniejszą połówke w tłumie, co przywróciło mi trochę sił ale nie na długo bo już po około 27 kilometrach zabrakło mi oleju w kolanach i z każdym krokiem czułem jak kości coraz mocniej trą o siebie. Przynajmniej takie miałem wrażenie, nie jestem koniowałem, żeby sie rozeznać co się naprawdę działo w moim szeroko pojętym ciele. Na szczęście przewidziałem problemy z kolanami i zabrałem ze soba nurofen forte w czopkach. Tak więc o kolana byłem spokojny. Na 33 kilometrze rozdawali poweraida czy inny niebieski wspomagacz, a ponieważ wychlałem cały zapas piersiówki, postanowiłem przystanąć i lyknąć… żeby nie odwyknąć. I to był błąd. Kolano raz pozostawione w bezruchu odmówiło współpracy. Bół okropny, płacz i zgrzytanie zębów. Łyknąłem czopek nurofenu, rozmasowałem kolano, nalożyłem opaskę elastyczną i postanowiłem wstać. Po kilku minutach mogłem jako tako chodzić a potem połknąłem drugi czopek i postanowiłem pobiec trochę, bo nie czułem róznicy w bólu między bieigiem a chodem, a biegnąc przynajmniej szybciej dotarłbym do mety. Około 39 kilometra pomyslałem, że może warto spróbować wetknąć sobie jeden czopek w dupę, nawet jeśli nie uśmierzy bólu to jednak wzmocni pracę pośladków i wspomoże ruch nóg. Postanowiłem jednak wytrwać i dobiec do mety z godnością. Ostatni kilometr to nagły i bezpośredni zastrzyk andrenaliny. Ból ustąpił a ja dałem gazu ile fabryka dała. Ostatecznie na metę przybiegłem 26 minut później niż sobie założyłem w październiku, ale i tak, mimo tego zawodu, doznałem uczucia, o którym czytałem w książkach napisanych przez maratończyków. Uczucie haju, spotęgowane po przekroczeniu mety, w mniejszym lub wiekszym stopniu odczuwam do dzisiaj a swiadomość przebiegnięcia maratonu dodaje pewności siebie. Już się nie boję poprosić o piwo i papierosy w sklepie osiedlowym. Z filozoficznego punktu widzenia… acha zapomniałem wspomnieć, że jak człowiek biegnie przez 4 godziny i 26 minut to, żeby nie umrzeć z nudów rozmyśla o filozoficznych aspektach życia, o średniej hawajskiej jaką zamówi sobie po biegu lub o taktyce w szachach. Tak więc z filozoficznego punktu widzenia maraton jest tak jakby odzwierciedleniem życia w pigułce. Na początku jesteśmy w pełni sił, choć nie każdy ma takie same szanse na starcie, z biegiem czasu nastepuje szczyt formy a potem zaczynają się problemy, opuszczają nas siły, łapiemy kontuzje, choroby, przychodzi moment kryzysu i zwątpienia. Po jakimś czasie uderzamy w mur i nastepuje moment kiedy ciało buntuje się przeciwko nam a psychika zapytuje po co to wszystko… I wtedy właśnie trzeba się wziąć w garść, zacisnąć zęby, zewrzeć pośladki, pokazać hart ducha i przyśpieszyć zamiast zwalniać. Jest to walka z samym sobą, w wymiarze fizycznym jak i psychicznym ale jeśli się nie poddamy i przetrwamy tan najgorszy okres – nagroda jest tego warta. W życiu, z tego co widziałem w filmach i serialach, jest podobnie.\nCo prawda łatwiej wciągnąć ścieżkę kokainy, ale od kokainy kurczą się organy rozrodcze natomiast przebiegnięcie maratonu powoduje ich rozrost. Jednym słowem – trzeba mieć nie lada cojones, żeby przebiec maraton. Dlatego kobiety biegają wolniej. I tym feministycznym akcentem kończymy to dziermolenie. Już się wystarczająco napuszyłem. Następny maraton prawdopodobnie w lutym. Tym razem wsadzę sobie od razu cztery czopki nurofenu w tylek i pobiegnę poniźej 4 godzin.\nA tera do rzeczy. Choć wątek luźno połączony z maratonem. Nazajutrz po biegu okazało się, że zmasakrowałem sobie kolano i kostkę bardziej niż Korwin lewaka. W związku z tym, Francuzi na znak solidarności strzelili sobie w stopę i wybrali sobie mesje Hollanda na prezydenta. Socjalista, jak na socjalistę przystało, postanowił zabrać bogatym a oddać biednym, bo jak pokazuje praktyka, biedni dlatego są biedni bo lepiej zarządzają pieniędzmi. Podczas kampanii, kiedy to każdy polityk obieca wszystko co ludzie chcą usłyszeć, Monsieur Hollande oświadczył, że jego prawdziwym wrogiem jest świat finansjery i zapowiadał urządzić temu światu jesień średniowiecza. Problem w tym, że Francja jest uzależniona od gotówki z zewnątrz – 59% wierzycieli Francji to finansjera internacjonalistyczna (tzw. KomFINtern), która nie ma uczuć patriotycznych wobec którejś tam z rzędu republiki i nie będzie się z panem Hollandem cackać, zabierze zabawki i pójdzie się bawić do innej piaskownicy. Na dodatek, po wyborach okazało się, że mesje Hollande nie ma zbyt wiele do zaoferowania w dziale bielizny – jego cojones nie starczylyby nawet na przebiegnięcie 100 metrów. Z obawy, ze to nie on im, ale oni jemu mogą mu zrobić z dupy jesień średniowiecza, nowy prezydent podjął ekstraordynaryjną rezolucyję, żeby ograniczyć się tylko do podwyższenia dochodowego do 75%. Nie było to dla nikogo niespodzanką a sąsiedzi, po drugiej stronie kanału lamansz zatarli ręce z radości. Tutaj najwyższy próg podatkowy obniżono ostatnio z 50% to 45% a David Camoron oświadczył, że Wlk. Brytwania z otwartymi rękoma powita Francuskich emigrantów podatkowych. Oświadczenie to spoktało się z powszechnym oburzeniem, szczególnie we Francji więc pan Camoron najpierw próbował rejterady, mówiąc, że to żart ale w końcu stwierdził jednak, że w dzisiejszym świecie państwa konkurują między sobą podatkami i nie widzi w tym nic złego.\nI wszystko byłoby okej gdyby zaraz po tym prasa i politycy nie rzodmuchali ‘afery’ Jimmiego Carra. Jimmy Carr, satyryk i błazen, którego twórczości nie znam, ale którego widziałem raz w metrze, zamiast oddawać urzędnikom jej królewskiej mości 50% swoich dochodów (do niedawna to był najwyższy próg podatkowy), postanowił płacić podatki na wyspiej Jersey. Jersey i Guernsey, wysepki nalezące do Wlk. Brytanii ale nie należące do UE mają pewną autonomię i uznawane są za raje podatkowe. W efekcie, zgodnego z prawem, planowania podatkowego pan Carr płacił urzędnikom królewskim jedynie 1% dochodu. Kiedy usłużne merdia doniosły o tym politykom, ci, z panem Cameronem na czele zapowiedzieli surową rozprawę, a gdy się okazało, że pan Carr działał legalnie, Płemieł zaczął kwestionować moralność takiego zachowania i wyniku medialno-politycznej nagonki Jimmy Car musiał pokajać się i złożyć publiczną samokrytykę. Żaden z polityków nie zająknął się przy tym, że były płemieł, Tosiek Blair płaci około 2.6% podatku. No ale co wolno wojewodzie…\nTo ja się pytam jak to jest? Niby zapraszamy Francuzów, żeby u nas płacili niższe podatki niż u siebie ale jak ktoś ucieka od nas, jest morlanym bankrutem? Jak Kali zgwałcić do dobrze a jak Kalego gwałcić to źle? Jeśli to tak ma działać to ja dziekuję, wysiadam. Poza tym podatki w Europie to porażka i kradzież w biały dzień i należy dziękować Bogu za raje podatkowe. Taki raj przeznacza podatki na kilka podstawowych rzeczy a resztę zostawia w prywatnej gestii swoich obywateli. Zgodnie z zasadą, że lepiej jest nauczyć dobbrze jednej rzeczy niż słabo wielu. Po kiego grzyba Euro czy Olimpiada skoro np. tzw. służba zdrowia szwankuje? Po co ministerstwo kultury sponsorujące badziewne filmy (za Przedwiośnie i Kwo Wadis ktoś zawiśnie jak dojdę do władzy) gdy możnaby te pieniądze przeznaczyć np. na budowę siecie szybkiej kolei. To oczywiście czysto socjalistyczne myślenie, wiem o tym, ale skoro żyjemy w takich a nie innych warunkach, powinniśmy przynajmniej zadbać aby pieniądze grabione przez państwo nie były marnowane na duperele. Kilka ważnych rzeczy, z których każdy obywatel może skorzystać a resztę zostawić nam! A docelowo oczywiście pełna anarchia lub dyktatura oświecona ze mną jako dyktatorem.\nUff! Odwykłem trochę od pisania a onet znowu wydziwia więc z góry przepraszam za ewentualnie błędy bądź nieścisłości. Na wszelki wypadek muzyczka dla relaksu.\nbloganarcha\tBez kategorii\t6 Comments August 18, 2012 8 Minutes


Pierwszy krok ku jedynemu drapaczowi chmur w Łodzi. Czy Piotr Misztal dopnie swego? - TuŁódź.pl\nPierwszy krok ku jedynemu drapaczowi chmur w Łodzi. Czy Piotr Misztal dopnie swego?\nOpublikowano: wt, 4 lut 2020 23:10 2020-02-04T23:10:00.000Z\nWiadomości Łódź Łódzki biznesmen, Piotr Misztal, uzyskał wstępną zgodę Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Łodzi na budowę 110-metrowego wieżowca u zbiegu ul. Piotrkowskiej i al. Piłsudskiego. Przeciwny budowie nadal pozostaje Urząd Miasta Łodzi.\nCzy na rogu ul. Piotrkowskiej i al. Piłsudskiego stanie 110-metrowy szklany wieżowiec? Pomysłodawca i właściciel działki w tej części Łodzi, biznesmen Piotr Misztal, zrobił w tej sprawie pierwszy krok. Zgodnie z wstępną decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Łodzi budowa tego typu obiektu byłaby możliwa.\n- Na spotkaniu, gdzie została przedstawiona koncepcja budynku, wraz z punktami widokowymi projekt uzyskał wstępną akceptację - powiedziała Aleksandra Stępień, Wojewódzki Konserwator Zabytków w Łodzi\nMimo to, projekt nadal stoi pod dużym znakiem zapytania. Przeciwko jest Urząd Miasta Łodzi, który argumentuje, że plan zagospodarowania przestrzennego nie pozwala na budowę w tym miejscu tak wysokich obiektów. Co więcej, biznesmen wiedział o tym ograniczeniu, jeszcze zanim 2 lata temu kupił grunt za 3 mln złotych. Według urzędników jedynym rozwiązaniem byłoby oddanie działki do dyspozycji miasta, a następnie zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak aby umożliwiał on zbudowanie w tym miejscu wieżowca. Problem jednak w tym, że działka musiałby być również ponownie wystawiona na sprzedaż, tym razem za dużo wyższą kwotę.\nBiznesmen nie traci jednak nadziei i zapowiada dalsze działania w celu realizacji swojego pomysłu.\n- Pierwsze światło za nami, następne to Urząd Miasta Łodzi. Będziemy musieli zmienić miejscowy plan zagospodarowania. Liczymy, że prezydent pomoże - powiedział TVP3 Łódź Piotr Misztal\nGdyby projekt udało się zrealizować, wieżowiec Piotra Misztala byłby najwyższym budynkiem w Łodzi. O tym, co znajdowałoby się w środku oraz jak wyglądałby pierwszy w Łodzi drapacz chmur możecie dowiedzieć się z artykułu poniżej.


Producent osłon przeciwsłonecznych – moskitiery | sklep Pliseo\nSalon przysłon okiennych\n(przy salonie meblowym Black Red White)\nSzczecin, ul. Kwiatowa 1 Godziny otwarcia\nSoboty: 11:00 - 15:00\nTel: +48 505 708 704\nPlisy - nietypowe kształty\nMontaż plis- Dobra Szczecińska\nPlisy - okna połaciowe\nMoskitiery to najlepsze i najprostsze zabezpieczenie przeciw wszelkim insektom.\nZnajdują one zastosowanie do różnego typu okien: PCV, drewnianych i aluminiowych, nie ograniczając przy tym widoczności, a wizualnie stają się integralną częścią okna. W naszej ofercie posiadamy również siatkę przeciwpyłową, która jest znakomitym rozwiązaniem dla alergików.\nMoskitiera ramkowa montowana jest w ramie okna za pomocą metalowych blaszek zachodzących na uszczelkę okna, co umożliwia szybki jej demontaż w okresie zimowym. Moskitiera rolowana posiada kasetę i prowadnice aluminiowe, oraz mechanizm sprężynowy pozwalający na ustawienie siatki na oczekiwanej wysokości.\nMoskitiery rolowane można montować zarówno w wersji pionowej, jaki i poziomej. Moskitiera rolowana jest jedynym systemem, który nadaje się do zasłonięcia okien dachowych przed insektami. Wówczas montuje się ją zasłaniając całą wnękę okienną.\nWszelkie prawa zastrzeżone © 2013-2014 Centrum Przysłon Okiennych


Podziękowania dla studentów zaangażowanych w promocję Uczelni w roku akademickim 2020/2021 - Uniwersytet Pedagogiczny\nZebranych powitali Prorektor ds. Studenckich dr hab. Katarzyna Plutecka, prof. UP oraz Prorektor ds. Kształcenia i Rozwoju dr hab. Robert Stawarz, prof. UP. Władze Uniwersytetu Pedagogicznego skierowały podziękowania oraz słowa uznania do studentów zaangażowanych w powstanie i rozwój studenckiego serwisu LIVE.UP, działającego na kanale YouTube. Nowy projekt edukacyjno-kulturalny powstał z myślą o studentach, ich pasjach, zainteresowaniach, a jego celem jest dostarczanie informacji o działalności naukowej, dydaktycznej oraz życiu studenckim, prezentowanie wartościowych treści kulturalnych oraz popularnonaukowych.\nProrektor ds. Kształcenia i Rozwoju podziękował również obecnym na spotkaniu studentom, Samorządowi Studentów oraz Niezależnemu Zrzeszeniu Studentów za aktywne działania organizacyjno-promocyjne i społeczne na rzecz Uniwersytetu.\nWszystkim studentom zaangażowanym w działalność promocyjną w mijającym roku akademickim dziękujemy i życzymy pomyślności oraz satysfakcji z wykonywanej pracy.


Dzieci mają nad wyraz często urodziny. I imieniny. I Dni Dziecka. Te małe bestie znają się na kalendarzu lepiej niż starożytni Rzymianie, w związku z czym okazji do zmuszenia strony opiekuńczej do wyprawienia kinderbalu nie przegapią, choćby nie wiem jak się strona starała.\nI wówczas nie pozostaje nic innego, jak: po pierwsze, obiecać dziecku kinderbal. Po drugie, obiecać dziecku prezenty. Po trzecie, zaprosić co najmniej mendelek niezbędnych koleżanek i kolegów. Po czwarte, zakupić bibułę na kotyliony, korony, wianki tudzież inne wątpliwe ozdoby małych główek. Gdy obiecamy, zapewnimy, zakupimy i zaprosimy, możemy wmówić dziecku, że powinno koniecznie ustalić plan zabaw i gier grupowych, a sami musimy zastanowić się nad menu, które zamknie co najmniej piętnaście ustek i zajmie sześćdziesiąt ruchliwych kończynek.\nMenu nie może być ani czaso-, ani finansochłonne. Menu musi być smaczne i wyglądać atrakcyjnie. Tort jest obowiązkowy. Albo i dwa.\nSkłada się ze spodu tortowego i 2 warstw „kremu”.\nspód tortowy ciemny lub jasny, w zależności od życzenia. Ciemny wygląda bardziej tortowo.\n3 twarożki waniliowe 200g\n1 masło roślinne ze słonecznikiem (mniejsze opakowanie – 250g)\nMasło ucieramy z cukrami i dodajemy po jednym opakowaniu twarożku, mieszamy. Mamy krem. Spody kupuje się już przekrojone, więc wszystkie warstwy przekładamy kremem. Na warstwę wierzchnią lejemy polewę taką, jak do murzynka lub piernika (z kakao) i na to wiórki kokosowe, jakby śnieg przysypał… Może być również kolorowa posypka, albo, ku uciesze dzieci, wszystko na raz :). Tort chowamy na kilka godzin (2 już wystarczają) do lodówki.\nWersja druga tortu umożliwia nasączenie spodów (ale naprawdę w ilościach minimalnych, bo one po kilku godzinach bardzo wilgotnieją od kremu), w zależności od grupy docelowej, alkoholem lub wodą z cytryną. 🙂\nNa koniec wkładamy świeczki i voilá!\nTu mała dygresja a propos tortów: na moje 5 urodziny babcia zaszalała i przygotowała własnoręcznie wielki tort, przyozdobiony wiśniami i czekoladą, ale, przede wszystkim, kremem. Babcia chciała się wykazać fantazją, więc krem wyciskała na tort przez plastikową wyciskarkę, tworząc nieco chaotyczną, acz urokliwą plątaninę. Z dumą pokazałam torcik kolegom i koleżankom kinderbalowym. Jakież było moje rozczarowanie, gdy 4-letni Łukasz spojrzał na ciasto i oznajmił z mocą perswazyjną: „Ja tortu z kluskami jeść nie będę!” …\nPrzy Szybkim Torcie Bez Pieczenia takich reakcji nie musimy się obawiać. 🙂\nZapewne dziecko uzna, że jedno ciasto to stanowczo za mało, a dwa ciasta takie same są profanacją. Proponuję zatem raz dwa zrobić drugie szybciutkie ciasto, również bez pieczenia.\n3 śmietany 18% 200g\nKupujemy trzy różne kolory i smaki galaretek. Każdą z osobna przygotowujemy w miskach i chowamy do zastygnięcia do lodówki.\nW tym czasie do śmietan dodać 3 łyżki cukru. W osobnej szklance półtorej łyżki żelatyny zalać 0,5 szklanki wrzątku, mieszać, dolać wodę do 3/4 szklanki, wlać przestudzoną żelatynę do śmietany, a następnie wrzucić już zsiadłe i pokrojone w kostkę galaretki. Delikatnie wymieszać. Można do środka wsypać orzechy, rodzynki, banany, pomarańcze, truskawki. Jedna ważna uwaga: nie wrzucamy kiwi, bo się nie zsiądzie!!!\nCałe ciasto można wlać do dużej miski lub jakiejś foremki, można je potem wyjąć i ustawić na talerzu (będzie zachęcająco dygotać) lub kroić w misce. Dzieciaki będą zachwycone 🙂\nJak wie strona opiekuńcza (wbrew, co prawda, przekonaniom dzieci), nie samym słodkim człowiek żyje. Na kinderbal świetna jest szybka i tania sałatka ziemniaczana.\nW zależności od ilości gości (nie czuję jak rymuję): 1 kg ziemniaków ugotowanych w łupinkach, 1 kg ogórków kiszonych (około 1/3 całej sałatki), 2-3 pęczki szczypioru, majonez 280 g i jogurt naturalny 400 g (chociaż może wystarczyć opakowanie 150 g)\nZiemniaki obieramy i kroimy w kostkę. Dorzucamy ogórki (również pokrojone w kostkę), dosypujemy szczypiorek. Mieszamy jogurt z majonezem (na oko), wlewamy do sałatki, dosypujemy trochę soli (nawet, jeśli soliliśmy ziemniaki) i mieszamy. Koniec. Sałatka sycąca i prosta. Ze względu na ubogość składników istnieje duże prawdopodobieństwo, że większość dzieci nie będzie wybrzydzać i zje bez zbędnych fochów.\nJeśli ulegniemy namowom pociechy, na napoje gazowane i psujące zęby wydamy fortunę. Osobiście uważam, że najlepszym rozwiązaniem jest przyrządzić gar wody z sokiem (takim w koncentracie, np. Paola) a dla bardziej spektakularnych efektów można podawać z tymże sokiem wodę sodową, którą można nabyć w jednorazowych syfonach za średnio 4 zł w większości małych sklepików.\nNa stole, jako wypełniacze i przekąski, poustawiajmy miseczki z rodzynkami, orzechami, kandyzowanymi bananami i ananasami. Surowe owoce w połączeniu z tortem i majonezem mogą nie być najlepszym rozwiązaniem. Także słone paluszki są zdradliwe, ponieważ nie dość, że mieszczą się (co jest zawsze usilnie sprawdzane) do otworów nosowych, usznych itp., to jeszcze paskudnie wgniatają się w dywan.\nŻyczę udanych kinderbali i szybko przechodzących migren!\ndeser, dzieci, Joanna Krzciuk, kinderbal, kuchnia, przepisy, sałatka, tort


Na Uniwersytecie Warszawskim opracowano nowy typ litowo-jonowych akumulatorów | Elektronika B2B\nNaukowcy z Uniwersytetu Warszawskiego opracowali nowy typ ładowalnych baterii o dużej wydajności. Ich największe zalety to bezpieczeństwo użytkowania oraz większa niż standardowo trwałość i pojemność. Akumulatory są na etapie krajowego zgłoszenia patentowego. Planowane jest również objęcie ich patentem międzynarodowym. Z uwagi na wysokie koszty badań przeprowadzono jedynie testy laboratoryjne. Uniwersytecki Ośrodek Transferu Technologii poszukuje inwestora branżowego, który zapewni wprowadzenie wynalazku na rynek.\n- Opracowane przez nas ogniwo bazuje na znanych i wykorzystywanych komercyjnie materiałach elektrodowych. Przeprowadziliśmy jednak istotne modyfikacje, które pozwoliły zminimalizować użycie lotnych składników, co podnosi bezpieczeństwo eksploatacji baterii. Poza tym udało nam się zwiększyć pojemność właściwą ogniwa przy jednoczesnym znacznym ograniczeniu stopnia jej utraty w kolejnych cyklach pracy akumulatora - wyjaśnia główny twórca ogniwa dr Bartosz Hamankiewicz.\nPodstawowymi materiałami elektrodowymi zastosowanymi w baterii są tlenki o strukturze spinelu - litowo-tytanowy jako elektroda ujemna oraz litowo-manganowy jako elektroda dodatnia. Oddziela je membrana polimerowa - nie ma zatem elektrolitu, który zawiera lotne, palne składniki. Ponieważ materiały użyte do budowy ogniwa są odporne na utlenianie, znacznie ograniczono prawdopodobieństwo samozapłonu, nawet w przypadku uszkodzenia obudowy.


Rod Stewart nie zamierza przejść na emeryturę! (WYWIAD)\nStrona główna Polecamy Rod Stewart nie zamierza przejść na emeryturę! (WYWIAD)\nSir Rod Stewart, ikona rocka, odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego za zasługi dla kultury i działalność charytatywną, niezwykle oddany swojej pasji, nie potrafi sobie wyobrazić jak wyglądałoby jego życie bez muzyki. Może byłby zawodowym piłkarzem? Może projektowałby ogrody? Kto wie… Podczas rozmowy zdradza tajniki swojej kariery i plany na rok 2017. Już teraz przeczytaj wyjątkowy wywiad z artystą!\nO tak, oczywiście. Wydaję mi się, że każdy artysta, niezależnie od tego czy jesteś malarzem, aktorem czy właśnie piosenkarzem, ma momenty zwątpienia. Nie ma reguły, cokolwiek robisz – zawsze są momenty zwątpienia, nawet kiedy zajmujesz się czymś tak długo jak robię to ja. Czasami po prostu patrzysz na siebie w lustrze i myślisz sobie „ohh…”. To jest ludzka natura.


Sea Ray 290 Sundancer: kup lub sprzedaj używaną łódź - łódź motorowa\nSea Ray 290 Sundancer (łódź motorowa) - sprzedaż\n164 łodzi na sprzedaż\nCena: $ 15.000 (≈ € 12.752), bez VAT\nDługość x szerokość: 9,82 m x 2,95 m, 9,82 x 2,95 m rok bud.: 2004, kabiny: 1\nSilnik: Volvo Penta KAD 32, 2 x 159 KM (117 kW), diesel\nDługość x szerokość: 9,03 m x 3,20 m, 9,03 x 3,20 m rok bud.: 1990, kabiny: 1\nSilnik: Volvo Penta 4.3 GXI, 2 x 230 KM (169 kW), benzyna\nDługość x szerokość: 8,23 m x 2,59 m, 8,23 x 2,59 m rok bud.: 1997, kabiny: 1\nMiejsce cumowania: USA, Rhode Island, Newport\nCena: $ 24.900 $ 23.900 (≈ € 20.318), bez VAT\nDługość x szerokość: 10,13 m x 3,13 m, 10,13 x 3,13 m rok bud.: 2007\nSilnik: Mercruiser Bravo III, 2 x 320,90 KM (236 kW), benzyna\nMiejsce cumowania: Francja, Port de la Rague Mandelieu\nDługość x szerokość: 8,10 m x 2,54 m, 8,10 x 2,54 m rok bud.: 2021\nChcesz sprzedać bądź kupić używaną łódź? Oferta jachtów, którą prezentuje Yachtall, jest bardzo szeroka. Znajdź interesujący Cię jacht (np. jacht motorowy Sea Ray 290 Sundancer), lub wystąp w roli sprzedającego i sprzedaj łódź. Duża ilość używanych łodzi czeka tutaj na swojego nabywcę, np. takie: Sea Ray 290 Sundancer (jacht motorowy). Sprzedaż i kupno łodzi to bułka z masłem!


Jabłoń Kalwila letnia Fraasa Malus domestica sprawdź ceny sadzonki w krzewyozdobne.net\nJabłoń Kalwila Letnia Malus domestica\nJabłoń Kalwila Letnia jest jedną z najstarszych odmian odporną na mróz i choroby. Drzewo rośnie średnio silnie i tworzy rozłożystą i rozgałęzioną koronę. Pierwsze dojrzałe owoce możemy zbierać już w pierwszej połowie sierpnia. Jabłka są średniej wielkości, mogą zdarzyć się duże, o delikatnej, suchej, gładkiej skórce. Przybiera barwę biało-zieloną, na niewielkiej powierzchni buraczkowy, marmurkowy rumieniec. Miąższ zielonkawy, soczysty, drobnoziarnisty, kruchy, o słodko-kwaśnym smaku, oraz różanym zapachu. Owoce nadają się głównie do surowego, bezpośredniego spożycia zaraz po zerwaniu. Jabłoń preferuje gleby żyzne, umiarkowanie wilgotne o odczynie obojętnym. Najlepszym miejscem do zasadzenia są stanowiska słoneczne, dzięki czemu drzewo będzie rosło zdrowo i obficie owocowało. Polecana głównie do sadzenia amatorskiego, w ogrodach przydomowych, jak i na działkach. Owoce nie nadają się na uprawę i sprzedaż hurtową, ponieważ są delikatne i podatne na uszkodzenia mechaniczne. Młode drzewka sadzimy w okresie jesiennym i wczesnej wiosny.\nSzukam odmiany jabłonI " Rosmarina BIANCA " . Proszę nam polecić 6 najlepszych odmian jabłoni które zakupimy u Pańtswa ..\nWitam, niestety nigdy nie mieliśmy i nie będziemy posiadać w swojej ofercie jabłoni Rosmarina BIANCA. Z odmian które mamy i mogę polecić to Kosztela, Lobo, Malinówka Oberlandzka, Szampion, szara Reneta lub Cortland. Zakończyliśmy już sezon jesienny 2020, wysyłka zakupionych drzewek będzie po 15 marca 2021. Pozdrawiamy krzewyozdobne\nOpinie o Jabłoń Kalwila letnia Fraasa Malus domestica\nWitam. Rosmarina Bianca w Polsce jest nie do dostania. Można ją natomiast znaleść w UK.


blogi tematyczne - Zaskakujące dobre strony internetu\n« Strona Główna / Informacyjne serwisy / blogi tematyczne\n» Naprawdę zadbany serwis internetowy: Zegarki. Blog o zegarkach o adresie internetowym: http://www.blog.zegarek.net/\n:: Zegarki. Blog o zegarkach | link nie działa/spam?\n» Naprawdę zadbany serwis internetowy: Zegarki japońskie. Blog o adresie internetowym: http://www.zegarki.net/\nWszędzie wszyscy oferują zegarki. Gdy idziemy na zakupy do pasaży, kiedy wchodzimy na różnego rodzaju serwisy internetowe. Nikt jednak nie informuje nas, klientów, jaki zegarek będzie dla nas najlepszy. Gdzie więc znaleźć potrzebną nam wiedzę i informację? Z pomocą przychodzą różne fora internetowe. W miejscach tych jednak często widzimy wiele opinii dodawanych przez amatorów lub ludzi kompletnie niezwiązanych z danym postem. Dlatego najlepszą wiedzę jaką możemy znaleźć o zegarkach, znajdziemy na blogach. Warto więc odwiedzać takie strony, poczytać artykuły napisane przez profesjonalistów, dodać własny komentarz czy zasięgnąć opinii o danym produkcie czy technologii.\n:: Zegarki japońskie. Blog | link nie działa/spam?\n» Naprawdę zadbany serwis internetowy: Blog o zegarkach Casio o adresie internetowym: http://www.casiopolska.pl/\n:: Blog o zegarkach Casio | link nie działa/spam?


świeżości – bądź na bieżąco! | Sercańskie Dni Młodych | Page 15\n4th day – czwarty dzień\n30 czerwca 2016 SDM XXIII, świeżości - bądź na bieżąco! Autor: [ bartek ] 0\nW czwartek działo się wiele: przyjęcie do RSM, Msza z Prowincjałem, Dehoniada, Bal zbawionych i oczywiście mecz – ćwierćfinał EURO 2016!\nZobaczcie VIDEO podsumowanie czwartego dnia XXIII Sercańskich Dni Młodych w Pliszczynie!\nDehoniada!!! Święto radości!!!\nZaczęło się od pełnego emocji meczu księża kontra reszta świata, czyli uczestniczy. Spotkanie zakończyło się rzutami karnymi i zwycięstwem księży. Po meczu świetną zabawę zapewnili nam „Wodzireje z Krakowa”. Wszystko rozpoczęło się balem zbawionych, a w pierwszej parze do tańca ruszył ks. Bartłomiej Król SCJ. Na zmęczonych i głodnych czekały kiełbaski z grilla. Szkoda tylko, że to co, dobre tak szybko się kończy.\nDziś podczas Mszy świętej miało miejsce przyjęcie do Ruchu Sercańskiej Młodzieży.\nCzym jest RSM? Posłuchajcie co na ten temat mówią sami eReSeMowicze!\nWłączeni w rodzinę\nCzwartkowy, SDM-owy dzień w centrum stawia RODZINĘ. Każdy z nas do jakiejś należy. Pliszczyńska Rodzina, którą od poniedziałku tworzymy poznaje się co raz lepiej. Na Jutrzni ks. Dariusz Lewczak SCJ podkreślał, że mimo wszystko życie to nie bajka. Ludzie, którzy nas otaczają również są bardzo realni.\nPo kolejnych pracach w grupach, tym razem niesamowicie emocjonalnych, czas na najważniejsze spotkanie dzisiejszego dnia – Eucharystię.\n3rd day – trzeci dzień\n29 czerwca 2016 SDM XXIII, świeżości - bądź na bieżąco! Autor: [ bartek ] 0\nPodsumowanie trzeciego dnia XXIII Sercańskich Dni Młodych w Pliszczynie!\nOdrodzeni z wody\nŚrodowym symbolem dnia była woda, do której w swoim kazaniu nawiązał główny celebrans ks. Dariusz Lewczak SCJ. Woda, którą każda grupa przywiozła ze sobą z różnych stron Polski została przelana do chrzcielnicy i pobłogosławiona, a następnie zostaliśmy nią pokropieni.\nWieczorne nabożeństwo odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych poprowadził ks. Kazimierz Dadej SCJ. Przypomniał nam, czym jest chrzest i tęsknota za Jezusem eucharystycznym. Na koniec nabożeństwa każdy z nas otrzymał indywidualne błogosławieństwo.


jane bond - wszystko na temat jane bond | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : jane bond\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia jane bond. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku jane bond) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem jane bond posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania jane bond jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 2 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 24.08.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 30.05.2016. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania jane bond ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu jane bond.


Czy autohipnozy, aby pomóc schudnąć - Dieta na tydzień stracić 3 kg w\nAUTOHIPNOZA lekarstwem na odchudzania medycyny tybetańskiej\nMetoda odchudzania Elena Malysheva Reduxine tsena.adres apteka, cytryny ktoś schudł ludzie po utracie wagi przed i po. Jillian Michaels treningu schudnąć w ciągu tygodnia jak schudnąć w skrzepu w ciągu ostatnich 7 dni, 7 kg, żywność dla utraty wagi zdjęcie Ogórki do odchudzania 7 dniach.\nOdchudzanie zaczyna się w głowie Ćwiczenia na odchudzanie ramiona i barki na siłowni dla dziewczynek\nMarina Królowa jak schudnąć jak zrobić masaż wyszczuplający banków, Musisz schudnąć w 13 kg schudnąć sim 4. Jak schudnąć i pić imbiru długi dieta odchudzająca 20 kg, jakie są tabletki do odchudzania laski cynamonu odchudzające recepty.\nMateusz Bajerski - Autohipnoza na uwolnienie od podświadomych blokad. UWAGA, bardzo silne działanie! Pas wyszczuplający brzuch kupić w Władywostoku Czy autohipnozy, aby pomóc schudnąć\nLepiej jest dla utraty wagi niż bieganie jak człowiek, w celu usunięcia nadmiaru tłuszczu z boków, Opowieść o tym, jak straciłem opinie waga książka dla utraty wagi szybko. Utrata masy ciała o opinie Kvasha dziecko traci na wadze do zrobienia, Szkolenie dla utraty wagi w Petersburgu Lida kapsułki odchudzające max cena Ukraina.\nMateusz Bajerski - Autohipnoza na idealną siebie. jak schudnąć w nadciśnieniu i menopauzy\nTrzeba stracić listy wagi ile można schudnąć, jeśli masz trochę tydzień, co koktajle do picia, aby schudnąć Prawidłowe śniadanie do utraty wagi do roszczenia. Jak usunąć skórę z brzucha i boków w domu schudła po urodzeniu dziecka przed i po, jeśli istnieje jeden owoc miesięcznie na ile można schudnąć L-karnityna odchudzanie Kijów.\nHipnoza i Odchudzanie utratę masy ciała w ciągu 2 dni do kurczaka Czy autohipnozy, aby pomóc schudnąć\nJak pozbyć się zwiotczenie skóry na brzuchu po utracie wagi usunięcie brzucha jodem, Schudłem Kristen Stewart Zmierzch utratę wagi w temperaturze 20 ° bez ru. Wskazówki do czyszczenia boki i brzuch bezpośrednie wskazówki dla utraty wagi, siłownia online Jak usunąć tłuszcz z brzucha z wideo chudniesz smaczne w kontakcie.\nZMIEŃ SWOJE ŻYCIE - programowanie podświadomości wg Paul McKenna kolacja z menu na odchudzanie\nEnergodieta odchudzanie schudnąć dla sportowca, ile czasu można pić Xenical wstrzykiwań do boków do utraty wagi. Mogę jeść szparagi, gdy chudniesz Stewia liść odchudzanie, Jak schudnąć z pomocą terpentyny Ile razy dziennie do picia ocet, aby schudnąć.\nAfirmacje ✓ Odchudzanie. Szczupła Sylwetka ✓ Afirmacje samouczki wideo dla domu odchudzania\nJęczmień, pszenica dieta opinii który stracił reagować, Jak schudnąć w 3 dni 3 kg w domu przez 10 lat mężczyzna schudnięcia jest powód. Koktajl energii na odchudzanie kupić tanio ekstremalny program odchudzania jest transformacja Dawida, Rolka w brzuchu pozbyć NTV Tracę Masa wszystkie kwestie 2015 oglądać online za darmo.\nSCHUDNIJ ZA POMOCA HIPNOZY Jak jeść, aby usunąć tłuszcz Czy autohipnozy, aby pomóc schudnąć\nPiec ciasteczka do odchudzania Jak skupić się na odchudzanie, Jak schudnąć kobietę po 70 latach Jak schudnąć na Lyashko. Jest to możliwe, utratę masy ciała w ciągu nocy w jakiej dawce pić siofor odchudzanie, 1 g białka tłuszczu kalorii węglowodanów hudey 7 dni.\nJAK SCHUDŁAM 13 KG? sesje wideo dla utraty wagi na tydzień\nDieta Ćwiczenie 2 podbródek Jak schudnąć na biodrach i tyłek diecie, Pyszny przepis na utratę wagi w ciągu tygodnia tyroksyny cienkie kg. Co lepsze rower treningowy lub eliptyczny trener do odchudzania wnętrzności do odchudzania, cieńszy aktorka z programu raz w Rosji okłady opinii odchudzających ze zdjęciami.\nStres w pracy: obejrzyj to a przestaniesz się stresować w pracy technika Swietłana Kulishova spojrzeć w lustro i hudey\nOdchudzające kapsułki z Chin sklepie internetowym Jak przekonać dziewczynę, że nie stracił na wadze, piwo przekąska niż schudnąć co zrobić, gdy waga jest zatrzymany do odchudzania wideo. I pić środek przeczyszczający dla utraty wagi tabletki odwadniające, jodek potasu wyszczuplający nie jest złą rzeczą, aby schudnąć i oglądać online.\nJak usunąć tłuszcz w Lyashkov szybko w domu przez tydzień\nPowstrzymać utratę masy tłuszczowej\nTracę waga 5 sezon 2 Ty\nRosół z piersi kurczaka z utratą wagi\nTrening w siłowni, aby schudnąć dziewczynę\nSpodek Odchudzanie malyshevoy kupować


Uzyskania pozwolenia zintegrowanego wymagają niektóre rodzaje działalności hodowlanej, przemysłowej oraz przetwarzania odpadów. Jest to koniecznie ze względu na odziaływanie ich działalności na środowisko. Zapoznaj się z naszym artykułem i sprawdź najważniejsze informacje dotyczące właśnie tego pozwolenia.\nPozwolenie zintegrowane Poznań – czym jest?\nPozwolenie zintegrowane to nic innego, jak dokument, który określa zasady i jest niezbędny w przypadku instalacji, które zaliczają się do grupy tych, mogących wpłynąć negatywnie na środowisko. Pozwolenie zintegrowane zapobiega zanieczyszczeniom oraz ich kontroli.\nCo zawiera pozwolenie zintegrowane? Łączy warunki korzystania z instalacji, w powiązaniu z jej wielkością. Pozwolenie zintegrowane dotyczy danej instalacji, a dodatkowo określa zasady korzystania ze środowiska. Dotyczyć może emisji hałasu, zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego czy też zanieczyszczenia.\nKogo dotyczy pozwolenie zintegrowane?\nPozwolenie zintegrowane wymagane jest dla instalacji, których działanie, ze względu na rodzaj i skalę działalności, może powodować zanieczyszczenie elementów środowiska, jak i jego całości. Rozporządzenie Ministra Środowiska wymienia 6 grup instalacji. Przykładem, który wymaga pozwolenia zintegrowanego jest instalacja:\nwykorzystywana w przemyśle mineralnym, chemicznym,\ndo produkcji papieru, płyt wiórowych,\nw ubojni zwierząt, mleczarniach i rzeźniach,\ndo chowu lud hodowli drobiu i świń.\nJeśli nie wiesz, czy prowadzona przez ciebie działalność wymaga pozwolenia zintegrowanego, to warto skontaktować się z firmą, która zna wytyczne. Wszystko to zależy od rodzaju i skali działalności prowadzonej instalacji.\nSkładanie wniosku o pozwolenie zintegrowane\nZastanawiasz się, kto może złożyć wniosek o pozwolenie zintegrowane? Może to być podmiot, który posiada tytuł prawny do instalacji, podmiot chcący zrealizować nową instalację bądź też podmioty prowadzące części instalacji.\nTagged pozwolenie zintegrowane poznań\nNowe rowery miejskie – na które z nich warto zdecydować się?


Poradnik Młodego Przedsiębiorcy Cz. 2. | Art - omnioffice\nBiura do wynajęcia » Poradnik Młodego Przedsiębiorcy Cz. 2.\nDziś dowiemy się jak zarejestrować działalność gospodarczą. Czym różni się wniosek anonimowy od wniosku z Profilem Zaufanym oraz kilka słów o ePuap.\nZaczynamy od wejścia na stronę serwisu Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), który jest dostępny pod adresem ceidg.gov.pl. Tu znajdziemy formularz CEIDG-1, który należy wypełnić zgodnie z instrukcją. Ciekawym rozwiązaniem jest wyszukiwarka kodów PKD, która ułatwia określenie obszaru działalności. Wniosek CEIDG-1 jest zarazem podaniem o uzyskanie numerów REGON i NIP (jeśli mamy już NIP należy go wpisać do formularza).\nPamiętajmy! Rejestracja w CEIDG jest wolna od opłat. Wszelkie dokumenty nakazujące zapłatę są nielegalne.\nProces rejestracji kończy się podpisaniem wniosku. Tu mamy dwie opcje: możemy wysłać wniosek anonimowo. W tym przypadku zaczynamy wypełniać formularz klikając w opcję? “Wypełnij wniosek przez internet?. Po wysłaniu formularza będziemy mieć wówczas 7 dni na odwiedzenie urzędu w celu potwierdzenia naszej tożsamości i złożenie podpisu.\nSzybszym sposobem będzie podpisanie wniosku przez Profil Zaufany. Tu mamy pewien haczyk-jeśli zaczniemy wypełniać wniosek korzystając z opcji: ?Wypełnij wniosek przez internet? ( tak jak przy wniosku anonimowym) nie unikniemy wizyty w urzędzie. Aby skorzystać z podpisu przez Profil Zaufany, a tym samym uniknąć wizyty w urzędzie należy wejść na stronę CEIDG i kliknąć w opcję: ?Załóż konto?, tam należy wybrać sposób potwierdzenia tożsamości Profil Zaufany ePUAP.\nePUAP jest wielofunkcyjnym serwisem służącym do załatwiania różnych spraw urzędowych, nie wychodząc z domu. Jest to olbrzymi krok w kierunku informatyzacji usług administracyjnych. Jesteśmy jeszcze na początku tej drogi, niektórzy z nas słusznie już zauważyli, że niektórych spraw nie załatwimy on-line, ale wszystko idzie ku lepszemu.\nPodsumowując, nie bójmy się korzystać z opisanych powyżej udogodnień, jest to naprawdę duża oszczędność czasu ? nie marnujmy go:)\nPoprzedni wpisBatalia o listy Poczta Polska vs InPost\nNastępny wpisPoradnik Młodego Przedsiębiorcy. Cz 3 Dotacje.


Polscy himalaiści - Dariusz Jaroń | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\n168 ocen 37 opinii\ngóry himalaizm Himalaje II wojna światowa literatura faktu (2019) niebezpieczeństwo pasja reportaż rywalizacja sukces walka z przyrodą wspinaczka wspinaczka górska wspomnienia wyprawa wyprawa wysokogórska zaginięcie\nKlątwa himalajskich pionierów\nTragiczne wydarzenia na Broad Peak sprzed pięciu lat, a z jeszcze większą mocą ubiegłoroczna akcja ratunkowa na Nanga Parbat sprawiły, że himalaizm stał się w Polsce przedmiotem publicznej dyskusji. Ciekawe jednak, ilu samozwańczym „ekspertom”, pouczającym i osądzającym himalaistów, którzy przeszli ciężką próbę, były znane nazwiska Stefana Bernadzikiewicza, Jakuba Bujaka, Adama Karpińskiego i Janusza Klarnera. Do swojej długoletniej niewiedzy na ten temat bez ogródek przyznaje się również autor książki – Dariusz Jaroń, który stwierdził, że nigdy nie poznałby tej historii, gdyby nie Magdalena Bujak-Lenczowska, za sprawą której w 2015 roku ukazało się wznowienie dziennika himalajskiego jej ojca, Jakuba Bujaka.\nW wyniku skumulowania się niekorzystnych okoliczności pionierska wyprawa Polaków w Himalaje wydawała się bowiem skazana na zapomnienie. Niespełna dwa miesiące po zdobyciu szczytu wybuchła druga wojna światowa, pozbawiając ten wyczyn niezbędnej medialnej otoczki. Wiele dokumentów uległo zniszczeniu podczas powstania warszawskiego. Mam jednak wrażenie, że nieistnienie zdobywców Nanda Devi East w zbiorowej świadomości jest spowodowane również ogromnymi sukcesami Polaków w Himalajach w latach 80. i 90., które przysłoniły wiedzę na temat przedwojennej eksploracji.\nW największym skrócie fakty na temat pierwszej polskiej wyprawy himalajskiej przedstawiają się następująco: 2 lipca 1939 roku wschodni wierzchołek Nanda Devi (7434 m) zdobywają Jakub Bujak i Janusz Klarner, z powodów zdrowotnych z akcji wycofują się wcześniej Adam Karpiński i Stefan Bernadzikiewicz. Ośmieleni tym sukcesem przenoszą się wkrótce pod nieodległy, niezdobyty dotąd siedmiotysięcznik Tirsuli (7074 m), gdzie nocą z 18 na 19 lipca potężna lawina zabija Karpińskiego i Bernadzikiewicza. Historia podboju szczytu ma również swoją część mistyczną. W hinduizmie Nanda jest bowiem jednym z przydomków Kali – bogini śmierci. Według legendy każdy, kto ośmieli się zakłócić spokój bogini, nie umrze śmiercią naturalną, a jego ciało nie zostanie odnalezione. Odwoływanie się do tego typu wierzeń w poważnej książce historycznej mogłoby wywoływać uśmiech politowania, gdyby nie to, jakie były dalsze losy Bujaka i Klarnera. Obaj zaginęli już po drugiej wojnie światowej w tajemniczych (i do dziś niewyjaśnionych) okolicznościach.\nDariuszowi Jaroniowi udała się rzecz godna pochwały – przełamał on typowy dla wielu książek o tematyce górskiej szablon, gdzie wspinaczy zwykle opisuje się jako herosów, nierzadko wręcz półbogów. Tymczasem w „Polskich himalaistach” pierwsi zdobywcy Nanda Devi East przedstawieni są w sposób niezwykle ludzki – ze swoimi słabościami, wątpliwościami (martwią się, czy zdążą wrócić do Polski, gdy zacznie się wojna, wówczas już pewna), a czasem wręcz ekstrawagancją (warto wspomnieć chociażby o anegdocie z życia Adama Karpińskiego, który ubzdurał sobie, by jego pierworodny syn przyszedł na świat na szczycie Mont Blanc). W jednym z wywiadów tak autor opisał swoje zamierzenia: „Lubię o nich myśleć nie jak o herosach, ale normalnych facetach z wielką pasją i zamiłowaniem do przygody. Podoba mi się to, co napisał w swojej recenzji Adam Bielecki, że pierwsi polscy himalaiści nie wahali się marzyć i mieli dość odwagi i wytrwałości, aby te marzenia spełniać”. W opisie Jaronia ze szczególną mocą uderza też to, jak bardzo pierwsi polscy himalaiści różnią się od współczesnych wspinaczy. Wszyscy czterej mieli spore doświadczenia górskie, ale głównie tatrzańskie, daleko im było do typowych sportowców – najważniejszy był dla nich pionierski romantyzm wędrówki w nieznane i pogoń za marzeniami.\nBo też w sensie ścisłym nie jest to książka górska – opis wyprawy na Nanda Devi jest tu tylko niejako pretekstem do zrelacjonowania interesującego fragmentu historii Polski. W „Polskich himalaistach” autor poświęca sporo miejsca ukazaniu kontekstu historycznego, opisując, skąd wzięły się pierwsze polskie pomysły, by wyruszyć w najwyższe góry świata i pójść w ślady Brytyjczyków, Niemców czy Amerykanów. Jednym z pionierów był wspominany już Adam Karpiński, który już w połowie lat 20. zaczął snuć plany wyprawy na Mount Everest. W środowisku górskim uważano go za fanatyka i nie traktowano zbyt poważnie. Jednakże w 1931 roku w „Taterniku” ukazuje się przełomowy artykuł Jerzego Gołcza „Dlaczego Liliowe zamiast Everestu” (Liliowe to nazwa tatrzańskiej przełęczy), w którym autor pytał: „Jak długo możemy chodzić po Tatrach? Trzeba iść dalej”. W konsekwencji już rok później rusza pierwsza polska wyprawa w Andy, a w 1936 zawiązany zostaje Polski Komitet Himalajski. Podejmowane są próby zorganizowania wyprawy na Mount Everest, a później na K2. Ostatecznie Polacy otrzymują zgodę na realizację „wariantu rezerwowego” – próbę zdobycia wschodniego wierzchołka Nanda Devi i w ten właśnie sposób położony w Himalajach Garhwalu szczyt stał się pierwszym polskim celem.\nO tym, jak wielkim osiągnięciem było zdobycie Nanda Devi East w przededniu drugiej wojny światowej, niech świadczy fakt, że w tamtym czasie działalność himalajska koncentrowała się na siedmiotysięcznikach – pierwszy ośmiotysięcznik został zdobyty ponad dekadę później (Annapurna w 1950 roku). W momencie polskiego wejścia Nanda Devi East była szóstym pod względem wysokości szczytem, na którym udało się stanąć człowiekowi. Co ciekawe, w 1951 roku Nanda Devi East zostało zdobyte m.in. przez Szerpę Tenzinga Norgaya, który miał stwierdzić, że zdobycie tej góry było jego najtrudniejszym doświadczeniem himalajskim. Takie słowa ze strony późniejszego pierwszego zdobywcy Everestu z pewnością nie są na wyrost.\nHistoriografia Dariusza Jaronia jest również okazją do spojrzenia na Himalaje, jakich dzisiaj już nie ma. Rzucają się w oczy przede wszystkim wielkie pustki – panujący wówczas nad tymi terenami Brytyjczycy wydawali jedno zezwolenie na jeden szczyt rocznie. Widzimy także niełatwy los kulisów – tragarzy wysokościowych, pracujących za głodowe stawki, wnoszących ciężkie ładunki przyczepione za pomocą specjalnej linki do czoła.\nBardzo się cieszę, że powstała książka o pierwszych zdobywcach Nanda Devi East, bo jest to nie tylko opowieść o pionierach polskiego himalaizmu, lecz także dobrze napisana i uczciwa opowieść o ważnej części historii Polski. Podjęcie takiego tematu z pewnością wymagało od autora umiejętności rekonstrukcyjnych, zważywszy na to, jak liczne luki ma ta historia. Dlatego jedną z największych zalet „Polskich himalaistów” jest rzetelność – Dariusz Jaroń zaznacza już na początku: „Ponieważ tę historię sprzed osiemdziesięciu lat chciałem zrelacjonować uczciwie, podczas pisania tej książki często próbowałem sobie wyobrazić, jak mogło być, rekonstruując dawne dzieje, zamiast przyjmować cokolwiek za pewnik”. W ten sposób książka Jaronia zapewnia Stefanowi Bernadzikiewiczowi, Adamowi Bujakowi, Adamowi Karpińskiemu i Januszowi Klarnerowi zasłużoną pamięć. Teraźniejszość dopisała do ich historii pewne postscriptum – 25 maja 2019 roku w Himalaje ma wyruszyć polska wyprawa, której celem będzie powtórzenie drogi pierwszych zdobywców Nanda Devi East w osiemdziesiątą rocznicę tego wyczynu. Do rangi symbolu urasta to, że jednym z członków tej wyprawy będzie Jan Lenczowski – wnuk Jakuba Bujaka.\nGratka dla wielbicieli książek o tematyce podróżniczej, a w szczególności o wyprawach w góry. Obecnie, najgłośniejsze pozycje obejmujące to środowisko opowiadają o bardzo współczesnych wspinaczach lub o tych, będących najsłynniejszymi nawet teraz, tych którzy dokonywali nieprawdopodobnych rzeczy w latach 70. i 80. XX w. Przez wzgląd na te trendy naprawdę warto sięgnąć po książkę, w której autor przedstawia historie pierwszych polskich himalaistów. Jeśli ktoś mówi, że dziś jest bardzo trudno zebrać środki na wyprawę? Powinien to przeczytać! Jeśli ktoś mówi jak bardzo wyczerpująca jest wyprawa w dzisiejszych czasach? Powinien to przeczytać! Jeśli ktoś uważa, że występują problemy komunikacyjne podczas wypraw w obecnych czasach? Powinien to przeczytać! Dzięki tej książce można nabrać większej świadomości i szacunku do tego czego dokonywali himalaiści kilkadziesiąt lat temu. Autor podjął się dużego wyzwania, biorąc pod uwagę to jak niewiele relacji, zdjęć zachowało się do dziś z tamtego okresu. Ta książka jest nagrodą jego wysiłków, notki, listy do rodzin, archiwalne zdjęcia, raporty z wypraw, wszystko co cenne i istotne można znaleźć w tej książce. Naturalnie, wciąż pozostają znaki zapytania przy wielu kwestiach. „Polscy himalaiści” to nie tylko historia o wyprawie w najwyższe góry świata, to także historia o trudach przedstawionych osób, po powrocie do brutalnej rzeczywistości panującej w tym czasie w Europie - niedawno rozpoczętej II wojnie światowej.\nGratka dla wielbicieli książek o tematyce podróżniczej, a w szczególności o wyprawach w góry. Obecnie, najgłośniejsze pozycje obejmujące to środowisko opowiadają o bardzo współczesnych wspinaczach lub o tych, będących najsłynniejszymi nawet teraz, tych którzy dokonywali nieprawdopodobnych rzeczy w latach 70. i 80. XX w. Przez wzgląd na te trendy naprawdę warto sięgnąć po...\nKsiążka łącząca w sobie pasję i miłość do gór z kawałkiem historii II Wojny Światowej. Bardzo ciekawie opisana historia, czyta się jakby samemu uczestniczyło się w opisanych wydarzeniach. Na plus, że poświęcono tyle stron historii bohaterów po powrocie z Himalajów i zakończeniu wojny.\nPrzeczytane jednym tchem... swoista podróż w czasie... kawał dobrej historii.... składam hołd pierwszym polskim himalaistom....\nRewelacyjna książka opisująca pierwszą wyprawę Polaków w Himalaje, która znacząco różniła się od obecnych wypraw. Całość jest napisana bardzo lekko, dzięki czemu można przeczytać jednym tchem. Dodatkowo zawiera oryginalne zdjęcia z wyprawy. Na duży plus jest przedstawienie dalszych, bardzo ciekawych, losów bohaterów książki. Nie tylko dla miłośników gór.\nPopularyzacja oraz zainteresowanie tematyką wysokogórską, himalaizmem, alpinizmem czy ekstremalną wspinaczką ma swoje odzwierciedlenie w licznych publikacjach wydawanych na rodzimym rynku czytelniczym, których przybywa niczym grzybów po deszczu. W głównej mierze dzięki nim śledzimy na bieżąco aktualne wydarzenia, zwycięstwa i porażki we współczesnym himalaizmie, wracamy też do historycznych osiągnięć, czy pamięci o tych którzy zostali w górach na zawsze, myślę tu o Kukuczce czy Rutkiewicz, zapominając nie raz o tych od których to wszystko się rozpoczęło.\nKsiążka „POLSCY HIMALAIŚCI” Dariusza Jaronia wraca do korzeni polskiego himalaizmu, do przedwojennych pionierów tej niebezpiecznej dyscypliny. W mojej ocenie ta opowieść jest perłą, którą warto poznać i przeczytać ponieważ opowiada o pierwszej przedwojennej polskiej wyprawie na Nanda Devi East (7434m) w masywie górskim Himalajach Garhwalu. Nie spodziewałem się tak pasjonującej i emocjonującej opowieści, która mogłaby posłużyć jako scenariusz na przepiękny film. Czytałem książkę z niezwykłym zainteresowaniem, ponieważ opisane wydarzenia, po prostu łapią za serce i wzruszają. To niezwykła historia, pełna dramatyzmu, cierpienia, bólu i przedziwnych okoliczności, których do końca nie udało się wyjaśnić, a które stanowią swoistą tajemnicę i zagadkę.\nKsiążka ma szczególny wymiar bowiem, podzielona jest na dwa zasadnicze elementy. Pierwszy z nich opowiada o przygotowaniach i wyprawie w Himalaje na Nanda Devi East (7434m), oraz dramacie pod Tirsuli (7074m) w której zginęli Bernadzikiewicz i Karpiński. Drugi zaś opisuje losy pozostałej dwójki bohaterów tej wyprawy czyli Klarnera i Bujaka już po wybuchu II wojny światowej, którzy w tajemniczych okolicznościach zaginęli i nikomu nie udało się wyjaśnić faktycznych okoliczności jak do tego doszło, są tylko domysły, poszlaki oraz przypuszczenia.\nTo literatura faktu, najwyższych lotów, rzetelna opowieść oparta na wspomnieniach, autentycznych dostępnych źródłach, rozmowach z najbliższymi i dzienniku samego uczestnika tej wyprawy Jakuba Bujaka, czy zapiskach Klarnera. To coś więcej niż reportaż, to powieść sensacyjna, ze wszystkimi elementami, które umiejętnie skupiają uwagę czytelnika, pobudzając jego wyobraźnię i zainteresowanie tą niezwykła historią. Zachęcam wszystkich do przeczytania, narracja na najwyższym poziomie, książka godna uwagi i co ważne, nie tylko dla fanów górskiej przygody. Pozdrawiam._K2\nPopularyzacja oraz zainteresowanie tematyką wysokogórską, himalaizmem, alpinizmem czy ekstremalną wspinaczką ma swoje odzwierciedlenie w licznych publikacjach wydawanych na rodzimym rynku czytelniczym, których przybywa niczym grzybów po deszczu. W głównej mierze dzięki nim śledzimy na bieżąco aktualne wydarzenia, zwycięstwa i porażki we współczesnym himalaizmie, wracamy...\nKsiążka otworzyła mi oczy na historię polskiego himalaizmu. Z rodzinnej opowieści zrodził się dokument napisany jak najlepsza powieść. Dla czytelników literatury górskiej na pewno zaskoczeniem i niespodzianką będzie jak wyglądały wyprawy w czasach gdy odzież i sprzęt były, delikatnie mówiąc, dość skromne...\nWysoka ocena należy się już za sam temat. Początki polskiego himalaizmu z wielką historią w tle. Prawdziwi herosi, inteligentni ludzie ze stali, którzy dokonywali tego co nie udaje się wielu współczesnym himalaistom ze wsparciem kosmicznych technologii. Smaczku dodaje opis kolonialnych Indii i potęgi/ciemiężycieli, którą była Wielka Brytania.\nFascynująca historia początków polskiego himalaizmu opisana w znakomitym reportażu. Całość bogato ilustrowana.\nJak dla mnie za mało o górach za dużo o wszystkim innym\nW takich książkach najważniejsza jest historia, autorowi udało się ją opowiedzieć w sposób bardzo ciekawy, jasny, nie pozostawiający wątpliwości, czy wystarczająco poznał materię, którą opisuje. Jak dla mnie górska książka roku 2019.


Płytki granitowe Colonial Ivory. Płytki posiadają rozmiar 60x60x1,5 cm oraz powierzchnię szczotkowaną. Jakość premium oznacza, iż spełniają najwyższe standardy tolerancji wymiarów oraz wykończenia powierzchni. Płytki są dodatkowo selekcjonowane (poddane segregacji pod względem odcienia i kolorystyki). Zastosowanie: okładzina ścienna, elewacja, schody, taras, podłoga. Idealnie nadają się na ogrzewanie podłogowe. Płytki kamienne Colonial Ivory są mrozoodporne. Idealnie jednakową grubość zawdzięczają procesowi kalibracji.


Emalie nawierzchniowe w Budujesz.pl\nWszystkie działy Emalie nawierzchniowe Szukaj w:\nEmalie nawierzchniowe (12)\nŚnieżka SUPERMAL Nitro do drewna i metalu żółta jasna 1L\nID produktu: 3045450\nSpecjalne przeznaczenie: Uniwersalne,Do grzejników\nŚnieżka SUPERMAL emalia olejno-ftalowa do drewna i metalu biała 0,4L\nID produktu: 3001401\nSpecjalne przeznaczenie: Uniwersalne,Do mebli\nŚnieżka SUPERMAL emalia akrylowa do drewna i metalu połysk niebieska ciemna 0,4L\nID produktu: 3046123\nPowierzchnia: Drewno,Metal,Tynk cementowo-wapienny\nAKSIL Farba Do Betonu niebieski 1L (5906681451986)\nID produktu: 3044409\nPowierzchnia: Beton,Tynk cementowo-wapienny\nSpecjalne przeznaczenie: Uniwersalne,Do podłóg\nAKSIL Farba Do Betonu zielony GN 1L (106082)\nID produktu: 3044415\nDekoral Emalia szybkoschnąca do dzieła! Akrylux plus dobry materiał mat 0.5l - 399535\nID produktu: 4056310\nSpecjalne przeznaczenie: Uniwersalne\nDekoral Farba emalia szybkoschnąca DO DZIEŁA! ale czad 0.5l (399529)\nID produktu: 4151836\nŚnieżka Beton-posadzka - farba akrylowa po podłoży betonowych czerwony tlenkowy 1L\nID produktu: 3008237\nSpecjalne przeznaczenie: Do podłóg\nMALEXIM Emalia chlorokauczukowa POLKORCHEM NR 2 czarna 5L\nID produktu: 3170504\nID produktu: 3046005\nAKSIL Farba Do Betonu zielony khaki 5L (106087)\nID produktu: 3046361\nEmalie są jednymi z najtrwalszych dostępnych powłok lakierniczych do różnych materiałów. Ich wybór jest bardzo duży i działa tu podobny mechanizm jak w przypadku klejów: są preparaty uniwersalne, którymi można pomalować prawie każdą powierzchnię, ale są i bardziej specjalistyczne, które dedykowane są tylko jednemu albo kilku podobnym do siebie materiałom. Niemniej jest coś, co łączy, poza trwałością, wszystkie emalie – są to stosunkowo trudne do nakładania i niebezpieczne dla środowiska (jeśli są niewłaściwie używane) środki.\nPierwszym krokiem jest zawsze wybór rodzaju emalii. Emalie akrylowe, alkidowe, chlorokauczukowe, olejo-ftalowe i poliwinylowe mogą być stosowane do różnych materiałów akryle do drewna, alkidy do okien (i ogólnie drewna narażonego na działanie czynników atmosferycznych), akryle również do metali, a pozostałe mają nieco szersze spektrum działania, dlatego na przykład odpowiedź na pytanie o najlepszą emalię do renowacji wanny nie jest łatwe, tym bardziej że należy uwzględnić również wprawę malującego – emalie są pod tym względem dość niewdzięcznymi materiałami i wymagają sporej uwagi i cierpliwości. Niemniej ze względu na dużą trwałość i odporność stosuje się je do malowania podłóg, mebli, grzejników, a także elementów na dachach.\nEmalie nawierzchniowe są bardzo zróżnicowane – pod względem kolorystycznym, to oczywiste, ale także praktycznym. Zarówno jeśli chodzi o możliwość rozcieńczenia, jak i czas schnięcia oraz nakładania różnymi metodami. Poszczególne amelie mogą się również różnicą toksycznością – zasadniczo nie zaleca się malowania nimi w pokojach dziecięcych, a wszystkie malowane pomieszczenia muszą być dobrze wentylowane. Dobór emalii do materiału nie jest może najprostszy, więc trzeba skupić się na etykietach konkretnych produktów i to powinno całkowicie wyeliminować ryzyko pomyłek.


LUDZIE I ICH PRACA: #6 Coach- Wywiad z Magdaleną Palmowską - Panna Kwiatkowska\nPublished on 15 stycznia 2018 15 stycznia 2018 by pannakwiatkowska\nJa: Na początek pytanie standardowe- opowiedz nieco o sobie, przedstaw się moim czytelnikom.\nMagdalena Palmowska (MP): Nazywam się Magdalena Palmowska. Od pół roku prowadzę przestrzeń blogową coachingserca.pl, prowadzę własną działalność gospodarczą, w której zajmuję się głównie coachigiem. Jestem początkującym coachem, szkoliłam się przede wszystkim w ramach ICF (International Coach Federation), jestem w trakcie akredytacji. Pracuję przede wszystkim z osobami, którym brakuje poczucia spójności w życiu, szukają swojego miejsca, chcą zacząć żyć bardziej harmonijnie, w zgodzie ze sobą- słuchając głosu swojego serca.\nJa: Na czym tak naprawdę polega praca coacha? Jest to w ostatnich latach zawód, o którym często się słyszy, ale niewiele osób ma o nim właściwe wyobrażenia…\nMP: Bardzo wiele zależy od tego jak sam coach się ukierunkuje. W Polsce niewiele osób wie tak naprawdę, że coaching opiera się głównie na głębokiej rozmowie bazującej na otwierających pytaniach. Pozwalają one Klientowi znaleźć swój cel, a później realizować go w zgodzie z własnymi wartościami, talentami. Uświadomić sobie, które przekonania mu nie służą, zbudować bardziej wzmacniające. Tymczasem bardzo często coaching mylony jest z mowami motywacyjnymi w stylu: „Jesteś zwycięzcą”. Oczywiście trochę przesadzam, ale nierzadko można się spotkać z takim lekceważącym podejściem do zawodu. Bardzo wiele zależy także od tego, jakie coach ma podstawy, jakich narzędzi używa. Ja w swojej pracy mocno opieram się również na swoim wykształceniu pedagogicznym oraz z zakresu komunikacji społecznej – są to elementy, które traktuję wspierająco. Przez cały czas staram się dokształcać, dużo czytam, testuję nowe narzędzia (jest wiele gier coachingowych, kart, dodatkowo także testy np. Gallupa poszerzające perspektywę Klienta). A na czym polega praca? Z samym Klientem ustalamy najpierw reguły naszego kontraktu. Podstawowe zasady współpracy takie jak np. poufność, wsparcie coacha na każdym etapie realizacji celu przez Klienta itd. Ustalamy długość procesu, częstotliwość spotkań. Następnie zaczynamy proces, w którym Klient przy moim wsparciu zaczyna analizować swoją sytuację, zasoby i cel lub cele, które chciałby zrealizować. I kroczek po kroczku w kierunku celu zmierzamy. Długo by opowiadać- każdy proces jest nieco inny.\nJa: Czyli w skrócie mówiąc- pomagasz innym osobom osiągać zamierzone cele. Biorąc na przykład mnie i mojego bloga, którego chciałabym rozwinąć- od czego zaczęłabyś ze mną pracę? Jakie zadałabyś mi pytania na jej wstępie?\nMP: W dużym skrócie można to tak ująć. Bardzo często jest to też praca nad kształtowaniem nowych nawyków, które będą dla danej osoby korzystne. Na przykład wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej. A także praca nad wzmacnianiem poczucia własnej wartości, które jest kluczowe przy realizacji własnych zamierzeń. Biorąc pod uwagę Ciebie i Twojego bloga – zapytałabym na pewno na początek o podstawowe kwestie – musiałabym Cię lepiej poznać. Temu służy zwykle sesja wstępna, na której często robimy „koło życia” i wspólnie z Klientem przyglądamy się, z jakich życiowych obszarów jest zadowolony, a gdzie chciałaby ukierunkować energię i coś zmienić. Wracając do Ciebie – co da Ci rozwinięcie bloga? Jak wpłynie na Twoje życie? Jak ważny jest dla Ciebie blog i od jak dawna nad nim pracujesz? Czy masz strategię czy działasz intuicyjnie? Jakie są Twoje największe wyzwania dotyczące prowadzenia bloga? Z jakimi trudnościami się mierzysz? Musiałybyśmy wyjść od takiej bazy, żeby później skupić się na szczegółach.\nJa: Nad wieloma z tych kwestii nigdy się nie zastanawiałam- myślę, że taka współpraca mogłaby być pewnego dnia bardzo interesująca… Ale przechodząc do kolejnej kwestii- czy łatwo jest w pracy coacha o pozyskanie nowych klientów? Czy można liczyć na stałe zarobki, czy są jednak wyraźnie lepsze i wyraźnie gorsze miesiące?\nMP: Serdecznie zapraszam Cię do współpracy. Czy pozyskiwanie Klientów jest łatwe? Na pewno nie – jest to ogromne wyzwanie i nie każdy by się w takiej pracy odnalazł. Przydają się predyspozycje takie jak ambicja, wytrwałość i przede wszystkim cierpliwość. Przyznaję, że dla mnie to także pewnego rodzaju test – czy wytrwam robiąc to, co sprawia mi ogromną satysfakcję, czy się nie poddam… Moja firma działa od sierpnia i odnotowuję comiesięczną tendencję wzrostową – czyli mam coraz więcej Klientów, a zarobki wzrastają. Do stabilizacji jednak jeszcze sporo brakuje, a opłacanie ZUS-u i rachunków bywa bolesne. Ale działam w zgodzie z moimi pomysłami i wydaje mi się, że to się sprawdza. W styczniu dodatkowo będę także prowadzić warsztaty rozwojowe dla Kobiet. Dużo energii włożyłam także w napisanie książki, którą wydaję przy wsparciu redaktorsko – korektorsko – recenzenckim wspaniałych Dziewczyn. Książka może być kolejnym elementem obok bloga, który pozwoli moim potencjalnym Klientom poznać mnie lepiej – zanim zdecydują się na współpracę coachingową. Na pewno jeśli ktoś chce być coachem- freelancerem jak ja – musi pomyśleć o działaniach wspierających swój biznes. W przyszłości planuję także tworzyć inne infoprodukty, które będą dodatkowym elementem działalności np. wideokursy. Gorsze miesiące to z pewnością okres wakacyjny, gdy ludzie chcą odpocząć, a nie zajmować się pracą nad sobą. Choć wówczas można na przykład zorganizować warsztaty w plenerze.\nJa: Twoja książka jest kolejnym tematem, który chciałam chociaż krótko poruszyć- opowiedz nam coś o niej. Jaki nosi tytuł, dla kogo jest przeznaczona i gdzie będzie można ją kupić?\nMP: Dziękuję za to pytanie!!! Jestem bardzo podekscytowana tym, że to się dzieje naprawdę i że już niedługo ludzie będą mogli przeczytać „Zdrową Nadzieję”. Jest to książka, którą napisałam, żeby dać ludziom tytułową nadzieję. Na pewno jest przeznaczona dla osób, które szukają inspiracji, żeby żyć bardziej po swojemu. Opisuję w niej między innymi swoje trudne doświadczenie choroby, które skłoniło mnie do zatrzymania się w pędzie życia i skoncentrowania się w nim na tym, co dla mnie naprawdę ważne. Nie dla nauczycielki w piątej klasie, która wpoiła mi jakieś przekonanie o świecie, nie dla sąsiadki, która ma jakieś poglądy na życie, ale dla mnie. To książka o zdrowieniu fizycznym, ale i emocjonalnym. O poszukiwaniu siebie, odgruzowywaniu swoich wartości. Cieszeniu się z małych rzeczy. Docenianiu życia i siebie. Wzmacnianiu poczucia własnej wartości. Uważności na to, co mamy i budowaniu wiary, że bardzo wiele zależy od nas. Opisuję w niej także metody naturalnego leczenia boreliozy (ziołolecznictwo, homeopatia, dieta warzywno- owocowa doktor Dąbrowskiej), ale także aktywności wspierające, takie jak między innymi bieganie oraz Calligraphy Health System. Książkę można już zamawiać w procesie przedsprzedaży na mojej stronie http://coachingserca.pl/zdrowanadzieja/.\nJa: Na pewno jest to bardzo ciekawa pozycja. Ponieważ jednak w serii musimy skupić się przede wszystkim na temacie pracy- powiedz, jak można zostać coachem? Wiem, że istnieją najróżniejsze kursy w tym kierunku. Które są jednak sensowne, które mniej i jak się w ogóle za to zabrać?\nMP: Mnie do pracy z ludźmi ciągnęło zawsze, ale musiałam sama wiele przepracować, żeby zacząć o tym myśleć. Wzmocnić się wewnętrznie, uwierzyć w siebie. I jednym z etapów było spotkanie właśnie z coachingiem. Sama korzystałam z tej metody pracy jako klientka, bardzo mi się spodobało, zobaczyłam jak ogromną moc ma taka wspierająca, otwierająca rozmowa z drugim człowiekiem. Zrobiłam miesięczne szkolenie online, żeby w ogóle posmakować, zobaczyć z czym to się je. Później uznałam, że to dla mnie strzał w dziesiątkę, więc zapisałam się na Akredytowany Kurs Power of Coaching ACSTH, na który jeżdziłam do Warszawy (prowadzony przez Iwonę Kubiak i Kaję Kozłowską – serdecznie polecam!). Kurs polega w dużej mierze już na praktykowaniu coachingu, więc uczysz się narzędzi, praktykujesz pod okiem doświadczonych mentorek. Później są obowiązkowe godziny do przetrenowania z Klientami bezpłatnie, mentoringi z doświadczonymi coachami, a dopiero później można zacząć pracować. Jest jeszcze egzamin na akredytację. Ścieżka o której piszę – to droga w ramach ICF (International Coach Federation) – jest to największa i najbardziej popularna organizacja coachingowa, która zrzesza coachów w Polsce. Kursy są wprawdzie bardzo drogie, to koszt kilku tysięcy złotych, ale można się starać o dofinansowanie – mi się udało i po części koszty kursu pokryłam z funduszy unijnych. Jednak w związku z tym byłam zobligowana do założenia działalności gospodarczej – po 3 miesiącach od zakończenia szkoleń. Tak zrobiłam i nie żałuję!\nJa: To również bardzo cenna informacja- że niewystarczające środki finansowe niekoniecznie muszą tu być przeszkodą. Widać, że uwielbiasz swoją pracę i chętnie o niej opowiadasz. Czy jest jednak coś, co Ci w niej przeszkadza, czego nie lubisz, lub co sprawia Ci trudności?\nMP: Oczywiście – jak każdy mam swoje słabe strony, w pracy również. To, co dla mnie jest podstawową wartością – wolność jest zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem w pracy coacha freelancera. Cieszę się i jestem wdzięczna, że mogę samodzielnie wszystkie aspekty swojej pracy zaplanować, ale równocześnie bywa to trudne. Czuję czasem presję, że wszystkie elementy biznesu są na mojej głowie. Że nikt mi nie powie, co, kiedy i gdzie – muszę to sama ustalić. Czasem godziny pracy rozciągają się zbyt mocno. Bywa, że mam momenty zwątpienia i pytam siebie – czy faktycznie dam sobie dalej radę. Ale na szczęście to szybko mija i po udanej sesji z Klientem czuję, że wszelkie niedogodności, czy kwestie za którymi aż tak bardzo nie przepadam (ogarnianie papierów, czynności bardziej mechaniczne, które także trzeba wykonywać, żmudne planowanie wpisów etc.) są po prostu elementem życia. Zmagam się często z podobnymi problemami, co moi Klienci. I często powtarzam, że nie sztuką jest nie mieć problemów – każdy je ma, ale sztuką jest wstawać za każdym razem po porażce i robić swoje. To co naprawdę nam w duszy gra.\nJa: Dość mocno się rozgadałyśmy, myślę więc, że czas powoli zbliżać się do końca. Czy jest jeszcze coś, co dodałabyś od siebie?\nMP: Masz rację, trochę popłynęłyśmy… Od siebie dodałabym, że jeśli ktoś z Twoich Czytelników myśli o pracy coacha, czuje, że byłoby to zajęcie odpowiednie dla niego – z całego serca trzymam kciuki. To potrzebny zawód i, wbrew obiegowym opiniom, coraz więcej osób (także w Polsce) korzysta z takiej formy rozwoju osobistego i odnosi dzięki temu swoje małe i większe sukcesy. Ta praca wymaga dużo kreatywności, wiary w siebie i cierpliwości – ale daje spełnienie. A przy odpowiedniej strategii – również można z niej żyć. Warto jednak na początku samemu spróbować coachingu w charakterze Klienta – dzięki temu poznamy swoje mocne strony, wartości, talenty – i będziemy mogli z większą pewnością odpowiedzieć sobie na pytanie – czy to ścieżka dla mnie.\nJa: Dziękuję Ci za rozmowę i wszystkie cenne rady i wskazówki!\nMP: Ja również bardzo Ci dziękuję za świetne pytania!\nZapraszam do odwiedzenia Magdaleny na jej blogu, Facebooku, a także dołączenia do jej grupy! Jeśli i Ty chciałbyś mi opowiedzieć o swojej pracy, zapraszam do kontaktu mailowego: pannakwiatkowska@o2.pl lub przez wiadomość na fanpage’u.\nPrevious Rozstania i powroty\nNext Blogerka niedoskonała