Lekcja 6. Dekoracyjna akustyczna błona: rodzaje i zadania - Sound Consulting\nHome Lekcja 6. Dekoracyjna akustyczna błona: rodzaje i zadania\nNa danym etapie budownictwa naszego wirtualnego studia mamy zaplanowane studyjne pomieszczenia z elementami pierwotnej izolacji dźwiękowej, karkasową podstawę akustycznych błon pomieszczeni, a także wmontowane do ich gotówe okna i drzwi. Ponieważ budowlane prace w naszym studiie są jeszcze nie skończone, szklenie wewnętrznych studyjnych okien i obróbkę drzwi zawiesimy na późniejszy czas. A teraz docelowo założyć okienne otwory w zamian szkieł dzwonkami płyt gypsowych. Sprawa jest w tym, że różne pomieszczenia w jeden i wtenczas będą znajdowały się na różnych fazach budownictwa, i płyty gypsowe będą przeszkadzały trafieniu kurzu z jednego pomieszczenia do innego. Na ogół, zaczynając z tego etapu budowniczych już jest potrzebne nauczać do podtrzymania porządku w pomieszczeniach studia, a każdy dzień powinien się zakończać przeciwpożarową obróbką drewnianych konstrukcji i sprzątaniem\nDo początku prac po urządzeniu dekoracyjnej akustycznej błony nam trzeba zakończyć prace nad akustycznymi błonami naszych studyjnych pomieszczeni (zależnie od ich specyfiki, wyników akustycznych wymiarów i td.), a potem przystępować już do kształtowania bezpośrednio dekoracyjnych akustycznych błon, które w zasadzie i będą określać ich akustyczne właściwości. «Nastrajanie» akustycznych błon pomieszczeni wytwarza się za pomocą ustawienia i nastrajania pułapek niskiej częstości, które mogą rozmieszczać się jak wzdłuż ścian, tak i na sufitach. Główne ich mianowanie – to minimalizacja przejawów nie pożądanych rezonansów harmonicznych pomieszczenia w diapazonie dolnych średnich i dolnych częstości, które, z reguły, znajdują się w strefie przejawu rezonansów harmonicznych (patrz płcią «Niektóra teoria…», Install-Pro, №4 (23), 2003r.). Wykonanie pułapek może być jak poziomym, tak i pionowym: to zależy od technologicznych właściwości konstrukcji akustycznej błony i, głównie, od tych zadań, do rozstrzygnięcia których oni i są przeznaczone. Tak, na przykład, w kontrolnych pokojach “bez środowiska” w obowiązkowym trybie ustalają się pułapki niskiej częstości na tylnej ścianie i suficie, a także w większości wypadków na bocznych ścianach (rysunek 1, 2). Bezpośrednio w salach tonowych efektywnie pokazały siebie w praktyce sufitowe pułapki niskiej częstości z niewielkim kątem predyspozycji.\nRys.1. Poziome i pionowe pułapki niskiej częstości a) sufit (poziome); b) tylna ściana (pionowe); c) boczna ściana (pionowe)\nPrzy urządzeniu i nastrajaniu pułapek niskiej częstości w kontrolnym pokoju jest ważne opierać się na dane akustycznych wymiarów w danym pomieszczeniu, przecież kontrolny pokój już według określenia jest pomiarowym instrumentem. A oto przy nastrajaniu pułapek w salach tonowych uważam za lepsze zwracać uwagę na: a) opinie zaproszonych muzyków o swoje odczucia w danym pomieszczeniu; b) dane akustycznych wymiarów; c) swoje własne doświadczenie; d) opinia personelu studia po osłuchiwaniu próbnego dubla, zapisanego w tym pomieszczeniu (za pomocą mikrofonu, oczywiście). To, a propos, jest jedna z przyczyn, dlaczego budownictwo i nastrajanie kontrolnego pokoju trzeba zakończać wcześniej ostatnich studyjnych pomieszczeni. Naumyślnie nie dowożę jak przykłady żadnych kreśleń pułapek, ponieważ po doświadczeniu poprzednich płci już nie raz przekonywał się, jak bezmyślnie i mechanicznie w większości wypadków podobne kreślenia stosowały się w absolutnie nie odpowiednich dla tego sytuacjach.\nPo tym, w zasadzie, można już przystępować do urządzenia dekoracyjnej akustycznej błony. Jednak cały ten czas, jak i teraz, nie musimy były zapominać i o niektórych rzeczach, o których krótko pójdzie mowa niżej.\nTematom wentyłacji, klimatyzowania, użytki energii, uziemienia, sygnalizacji, oświetlenia i komutacji będą poświęcone następne artykuły. Jednak i podczas budownictwa musimy pamiętać o nich, ponieważ rozwiązanie wszystkich tych pytań potem, jak studio już będzie построена, będzie problematycznym, a niekiedy i całkiem nie realnym. W związku z tym przeddzień urządzenia dekoracyjnej akustycznej błony jest wygodnym momentem, byle zatrzymać się i jeszcze raz się zastanawiać: a czy nic nie zapomnieliśmy?\nRys.2. Poziome i pionowe pułapki niskiej częstości a) sufit (poziome); b) tylna ściana (pionowe)\nWentyłacja i klimatyzowanie. Uszczelka wszystkich rurociągów systemu wentyłacji i klimatyzowania spełnia się, z reguły, nad sufitem akustycznej błony albo, innymi słowami, między sufitem akustycznej błony pomieszczenia i konstruktywnym sufitem budowli (rysunek 3). Tamże rozmieszczają się i powietrzne filtry. Wszystko to mówi o to, że uszczelkę rurociągów systemu wentyłacji i klimatyzowania trzeba spełniać praktycznie zarazem z urządzeniem akustycznej błony. Inaczej rozciąganie rurociągów może potem stać problemem, zwłaszcza jeśli między karkasem sufitu akustycznej błony i konstruktywnym sufitem będzie tylko jakichś 25-30 centymetrów. Przy takim bliskim rozkładzie sufitów trzeba od razu przemyśleć również miejsca ustawienia powietrznych filtrów i zapewnić lekkość dostępu do тich, со potrzebuje się przy późniejszych zamianach filtrujących elementów. W pewnych wypadkach, zwłaszcza gdy w budowli wysokość sufitów jest znikomą i gdy zdarza się dosłownie «odwojowywać» każdy wolny «centymetr obszaru», uszczelka rurociągów między sufitami jest niemożliwa. W tym wypadku karkas akustycznej błony wykonują z zawczasu ściętymi kątami (między sufitem i zewnętrzną ścianą), co i zabezpiecza obszar dla układania rur i giętkich rurek dla kabla.\nRysunek 3. Uszczelka rurociągów systemu wentyłacji między sufitem akustycznej błony i sufitem konstrukcji budowli\nOczywiście, najbardziej możliwą do przyjęcia w tym stosunku jest sytuacja, gdy między konstruktywnym sufitem budowli i sufitem akustycznej błony jest luz od 70 centymetrów i więcej. Tego całkiem dosyć dla tego, byle mieć dostęp do obsługi wszystkich systemów zabezpieczenia zdolności do pracy studia, również i dla zmiany filtrów oczyszczenia w systemie wentyłacji i klimatyzowania. Oprócz tego, taka odległość między sufitami sprzyja poprawie wchłaniania dźwięku, zwłaszcza niższej częstości, a także polepsza izolację dźwiękową między pomieszczeniami, zwłaszcza sąsiadami z wierzchu. To również i niezastąpione miejsce dla przechowywania do pakowania pudełek od sprzętu, innych narzędzi. O przeprowadzenie ciekawych akustycznych doświadczeń w ogóle milczę. To praktycznie pierwsza myśl, która przychodzi do głowy jakiemukolwiek, kto tam po raz pierwszy trafia.\nPraktyka pokazuje, że w pomieszczeniach z wysokością sufitów od 380 centymetrów i powyżej istnieje możliwość zagospodarowania takich «strychów» (rysunek 4). Dostęp do nich w tym wypadku spełnia się przez specjalnie przewidzianą lukę w jednym z pomieszczeni studia.\nRysunek 4. «Strych», który wyszedł między sufitem akustycznej błony i sufitem konstrukcji budowli, a także powietrzny filtr. W lewym dolnym kąciku zdjęcia - otwór w «kanapce» akustycznej błony dla przeciągania rurociągu wentyłacji. Widoczny jest i przekrój «kanapki» - płyta gypsowa/ruberoid/ płyta gypsowa\nDekoracyjne kraty systemu wentyłacji i klimatyzowania urządzają się w dekoracyjnej akustycznej błonie pomieszczenia, a giętka rurka dla kabla podprowadza się do nich przez specjalnie przewidziane i dokładnie podgonione otwory w «kanapce» akustycznej błony. W niektórych wypadkach przed rurkami dopływu powietrza ustalają się i nadbudowują się dostosowania, które zabezpiecza bardziej równomierny i bezszelestny podział powietrznego potoku w pomieszczeniu.\nUziemienie. Urządzenie konturu technologicznego uziemienia obok budowli, w której rozmieszcza się studio, było jednym z pierwszych etapów naszego budownictwa. Teraz, pamiętając o to, że uziemienie przyrządów studia będziemy robiły w wyglądzie «gwiazdy», nam trzeba zapewnić punkt podłaczania. Z reguły, on jest bolcem M10-M12, który przyspawuje bezpośrednio do metalowej albo miedzianej szyny uziemienia. Ponieważ urządzenie punktu podłaczania dość często jest związane z pracami elektro spawalniczymi, to i robić to trzeba jak najwcześniej, jak tylko pozwala sytuacja.\nElektryczne przeprowadzenie. Urządzenie przeprowadzenia elektrycznego, z reguły, spełnia się między akustyczną i izolacyjną dźwiękową błonami pomieszczenia albo między akustyczną błoną pomieszczenia i podpierającą ścianą (albo ścianą między oknami) budowli. Wykorzystywany kabel powinien być certyfikowanym, a jego przecięcie powinno być takim, że pozwalało by jemu lekko wytrzymywać możliwe obciążenia z przyzwoitym zapasem. Torować kabel trzeba w uziemionej rurce metalowej. W przyszłości taka decyzja może uratować i ubezpieczyć od dużych i niespodziewanych problemów (błysk wskutek zwarcia i td.) Dla przeciągania rurki metalowej z kablem przez akustyczną błonę pomieszczeni do miejsc ustawienia gniazd i wyłączników zawczasu, jeszcze na etapi projektowania planują się specjalne kanały dla kabla. W zaprojektowanych miejscach ustawienia gniazd, wyłączników i kinkietów ustalają się przeznaczone dla nich pudełka albo lądowiskowe miejsca, które przymocowują się do pionowych kontuarów karkasa akustycznej błony. Specjalne lądowiskowe miejsca – zrobione, z reguły, z dykty grubością 10 mm – planują się i dla sufitowych kinkietów; przymocowują się oni zwykle do bal karkasa dekoracyjnej akustycznej błony sufitu. Poleca się również torować kabel odżywiania i kabel uziemienia jednym splotem.\nW ostatnim czasie przemysłem aktywnie wypuszcza się kabel, zrobiony za technologią «halogen free». Przy paleniu się ochronnej izolacji takiego kabla (na przykład, podczas pożaru) nie wyodrębniają się trujące i duszne gazy. Zwyczajnie, taki kabel w przybliżeniu w dwa czy trzy razy jest drożej. Jednak czy warto oszczędzać na bezpieczeństwie? Tu każdy decyduje sam…\nKomutacja. Urządzenie wewnętrznej studyjnej komutacji, która składa się przeważnie z multikorów, również spełnia się między akustycznymi i izolacyjnymi dźwiękowymi błonami pomieszczenia albo między akustyczną błoną pomieszczenia i podpierającą ścianą (albo ścianą między oknami) budowli. Dla uszczelki symetrycznych multikorów w karkasach akustycznych błon studyjnych pomieszczeni, a także pod «pływającej» podłogą kontrolnego pokoju planują się specjalne kanały dla kabla. W centrum kontrolnego pokoju w miejscu, gdzie planuje się ustawienie pilota miksingu, planuje się wyprowadzenie kanału dla kabla spod podłogi na zewnątrz. Jak w wypadku z siłowym kablem, poleca się do zażywania multikor, zrobiony za technologią «halogen free». Ilość par w multikorze rozlicza się ze znacznym zapasem. Dlatego, z reguły, w takich wypadkach w kanały dla kabla zakładają zapasowy multikor. W zaprojektowanych miejscach ustawienia komutacyjnego boksu ustalają się przeznaczone dla nich pudełka albo lądowiskowe miejsca, które przymocowują się do pionowych kontuarów karkasa akustycznej błony. Po centrum rozmieszczenia takiego pudełka w «kanapce» akustycznej błony robi się otwór, przez który multikor zaciąga się do komutacyjnego pudełka.\nSygnalizacja. Uszczelka kabla, że wchodzi do systemu sygnalizacji, spełnia się praktycznie tak samo, jak i uszczelka multikorów. Prawda, w pewnych wypadkach (zwłaszcza jeśli jakakolwiek z ścian między oknami studia jest dosyć cienką) specjaliści z sygnalizacji nalegają na tym, byle zaprowadzać sygnalny kabel bezpośrednio do ściany między oknami. Dla tego w ścianie między oknami z krokiem 10-15 cm robią się pionowe brózdki, do których «żmijką» zawiera się sygnalny kabel i tynkuje się po tym równo z ścianą między oknami cementowym rozczynem. Naturalnie, to wszystko trzeba robić jeszcze do urządzenia izolacyjnej dźwiękowej błony, czyli od samego początku budownictwa. O to trzeba pamiętać, dlatego zapraszać specjalistów z sygnalizacji dla konsultacji na swój obiekt trzeba jeszcze do początku budownictwa, o czym mówiliśmy jeszcze w pierwszym artykule. Współczesne czujniki, wykorzystywane w systemach sygnalizacji (czujniki dymu, przeciwpożarowe, czujniki ruchu i td.), są dosyć lekkimi, dlatego wzmacniać się oni będą już po urządzeniu dekoracyjnej akustycznej błony do jej karkasa.\nW tym artykule kontrolne pokoje rozpatrywać się praktycznie nie będą, ponieważ nie ma szczególnego sensu rozpatrywać ich akustyczne właściwości bez przywiązywania do konkretnych monitorów dalekiego pola, z którymi oni składają jedyne całe. W ramkach tego artykułu spróbujemy rozpatrzyć właściwości pomieszczeni z «neutralną» i «żywą» akustyką.\nKrótko określimy się, jakież pomieszczenia w akustycznym sensie nazywamy «neutralnymi»? Neutralnym jest takie akustyczne środowisko, które zabezpiecza dostateczną realność brzmienia instrumentu i nie zbyt nasyca to brzmienie własną akustyką pomieszczenia. Grafiki rewerberacji (albo, dokładniej, czasowi zagasania) takich pomieszczeni mają wygląd płynnej krzywej, która kilka zwyżkuje z obniżką częstości. Sala tonowa studia z takimi charakterystykami nie będzie wywoływał żadnych wątpliwości w planie naturalności brzmienia. Więc «neutralnymi» nazywamy takie pomieszczenia, akustyczne właściwości których nie wnoszą znacznych zmian do tembrowej barwy instrumentu.\nRysunek 5. Czas rewerberacji dobrego neutralnego pokoju; na niższej częstości on może wahać się zależnie od rozmiarów pokoju\nNa rysunku 5 jest pokazana typowa charakterystyka rewerberacji, którą my spróbujemy domagać się. Naprawdę taka krzywa w nie przygotowanym pomieszczeniu jest silnie złamaną, co na słuch postrzega się jak wyróżnianie jednych not, przytłoczenie innych not i oliwienie niuansów brzmienia. Bardzo często takie właściwości charakterystyki są wynikiem istnienia dużych obocznych odbijających powierzchni, które sprzyjają utworzeniu silnych osiowych rezonansów. W wcześniejszych artykułach już omawialiśmy pytania konfiguracji pomieszczeni, które pozwoli dokonać nowy podział energii osiowych mód, chociaż na niskiej częstości zachowanie dźwiękowych fal nie zawsze widocznie. Dlatego w naszym neutralnym pokoju będziemy rozmieszczały takie odbijające powierzchnie, jak szklane drzwi albo okna tak, by oni nie byli bezpośrednio jeden naprzeciw jednego. Dla dodawania «akustycznej żywości» na średniej i wysokiej częstości można wnosić do elementu designe i inne odbijające powierzchni, ale rozlokowywać ich trzeba nie nieprzerwanym masywem, a niepełnym, przy czym interwały między odstępami muszą składać mniej połowy długości fali najwyższych rezonansów z grona tych, które stwarzają przeszkody.\nRysunek 6. RPG-dyfuzer\nW zasadzie, dla stworzenia i kontroli rewerberacji w pomieszczeniu wykorzystują dwie metody: metoda odzwierciedleń i metoda dyfuzji (dyspersja).\nW pokoju neutralnego rodzaju, o którym mówimy teraz, jakiekolwiek powstające w niej odzwierciedlenia powinny, z reguły, dobrze dekoncentrować się, inaczej oni sformują się do czegoś, co daje specyficzną barwę, i pomieszczenie straci swoją neutralność. Dla dyspersji (dyfuzji) można wykorzystywać praktycznie wszystkie powierzchnie pomieszczenia, za wyjątkiem chyba podłogi i okien. Są dużo sposobów dla osiągnięcia tego celu. To i RPG-dyfuzery (rysunek 6, 7), i półcylindry (rysunek 8), i obróbka pomieszczenia drewnianymi listwami różnej szerokości, rozmieszczonych na pewnej zmiennej odległości jeden od jednego, i tak dalej. Korzystając takimi środkami dla stosunkowo równomiernego podziału rewerberacji w pomieszczeniu trzeba, byle i podział dekoncentrujących powierzchni był stosunkowo równomiernym. Co i w której kolejności stosować – to zdecydujecie wspólnie z projektantem Waszego studia. Przecież tu oprócz właściwie wymagań akustycznego designe istnieją i życzenia z punktu widzenia designe wnętrza, dostępności materiałów, budżetu na budownictwo. Zazwyczaj, efektywnym jest zażywanie RPG-dyfuzerów: oni są zdolne «pracować» w szerokim częstotnym spektrum, wyłączają zauważalny przejaw których by to nie było dyskretnych odzwierciedleń i sprzyjają osiągnięciu niezwykle wygładzonej charakterystyki rewerberacji (rysunek 9). Jednak ich zażywanie często ogranicza się możliwościami budżetu. W tym że czasie przy nastrajaniu dużych kontrolnych pokojów, zaprojektowanych za technologią LEDE (rysunek 10), bez zażywania RPG-dyfuzerów na tylnej ściance tych pokojów praktycznie nie obejść się (rysunek 11, 12). Z stosunkowo nie drogich wariantów dyfuzerów można było by poradzić zażywanie odbijających dźwięk półcylindrów, które mogą epizodycznie być rozmieszczone na ścianach albo suficie sali tonowej.\nRysunek 7. RPG-dyfuzer na tylnej ścianie kontrolnego pokoju, zaprojektowanego za technologią LEDE\nJednak zażywanie jednych tylko dyfuzerów nie jest panaceum. Przecież przy takim podejściu pomieszczenie zwykle przegrywa w planie swojej «muzykalności». W życiu nas praktycznie wszędzie towarzyszą proste odzwierciedlenia dźwięku, i ich określonej ilości nie będzie jawnie chapał naszemu pomieszczeniu. Na szczęście, domagać się ich jest dosyć lekko. Ale zwłaszcza dobrze, jeśli rozmiary naszego pomieszczenia pozwalają domagać się późnych odzwierciedleń (late reflexions), które dodają brzmieniu muzycznych instrumentów niektórą objętość i które są tak ulubione muzykami. Ale ponieważ takie odzwierciedlenia muszą powracać z zatrzymaniem od 30-40 milisekund i powyżej, odległość od muzyka do najbliższej odbijającej powierzchni (ze względu na szybkość rozpowszechnienia dźwiękowych fal) powinna być nie więcej niż pięć metrów. A to oznacza, że i rozmiary pomieszczenia w planie powinny być niemniej, aniżeli 10 na 10 metrów. Wspomnicie, że j to już mówililiśmy w drugim artykule naszego cyklu. Coż, cudów nie istnieje. Jak niemożliwie samolotu wzlecieć z pięciu-metrowej łączki, jak niemożliwie rozmieścić na terytorium kuchni swojego mieszkania piłkarskie pole, tak i niemożliwie w małym pomieszczeniu domagać się podobieństwa z akustycznymi właściwościami dużego pomieszczenia. Tak, zwyczajnie, przez różną chytrość można jakby «powiększać» niewielkie pomieszczenie w akustycznym planie (po drodze, a propos «odbierając» jego realna objętość), ale domagać się takiego niepowtarzalnego «oddechu akustyki», które jest w dużym pomieszczeniu z wysokimi sufitami, niemożliwie. I nie wierzcie tym, kto obiecuje wam takie «cudy». Przed Prawami Fizyki wszyscy są jednakowe.\nRysunek 8. dyfuzery, dokonane w formie półcylindrów\nZazwyczaj, domagać się neutralnej akustyki w dużych pomieszczeniach, z reguły, lżej, aniżeli w małych. W dużych pomieszczeniach rezonansowe mody bardziej równomiernie są rozprowadzone po częstotnemu spektrum, podczas gdy w małych pomieszczeniach, zwłaszcza na dolnej i dolnej średniej częstości, oni skłonne zbierać się w jednym częstotnym diapazonie, z reguły, w diapazonie niższej średniej częstości. Takie skupiska mogą dodawać do brzmienia instrumentu charakterystyczny przydźwięk. Ta i pierwsze odzwierciedlenia prostego dźwięku w dużych pomieszczeniach przychodzą później i znacznie bardziej osłabionymi, co pozwala prostemu dźwiękowi dłużej zostawać samym sobą i tym samym wyraźniej odbić się w odbiorze słuchaczy.\nAkustyczna neutralność odnośnie do sal tonowych – to zaledwie pytanie balansu i kompromisów. W nich nie trzeba stwarzać taką samą jednostajną neutralną akustykę, która jest potrzebna dla neutralności kontrolnych pokojów, gdzie akurat trzeba zapewnić powtarzalne i «standardowe» orientacyjne umowy dla pracy. Pojęcie neutralności w stosunku sal tonowych stosuje tylko do tego, byle zagasanie dźwięku, które zabezpiecza pomieszczenie, było by niezbyt słabym, ale i niezbyt silnym. I wszystko, co dla tego jest potrzebne – domagać się tego, byle «brzmienie» pokoju równomiernie rozdzielało się po częstości i nie przeszkadzało brzmieniu instrumentów. W zasadzie, sale tonowe w technologicznym łańcuszku zapisu dźwięku pomagają muzykom w kształtowaniu dźwięku, dlatego ich, zwłaszcza pokoje z «żywą» akustyką, właściwie rozpatrywać jak niektórą kontynuację muzycznego instrumentu, a subiektywnie zabarwione wzmacnianie charakteru jego brzmienia dość często tylko wita się; ta zasada, a propos, jest jednym z głównych w pierwszej kolejności przy projektowaniu pomieszczeni z “żywą“ akustyką. A oto kontrolne pokoje nie są elementem, że formuje dźwięk, technologicznego łańcuszka, przecież w nich nie formują, a odtwarzają i kontrolują zapisywany dźwięk, dlatego oni powinni być wywłaszczono-neutralnymi dla możliwości oceny zapisu z pozycji obiektywizmu.\nWięc, neutralne pokoje – to wielocelowe pomieszczenia, praca w których robi się szybko i z zadowoleniem. Zespół, który pracuje w takim pokoju, będzie brzmiał i nagrywa się w zwykłej i charakterystycznej dla niego manierze, a pokój nie będzie istotnie wyróżniał żaden z instrumentów i rozmaicie nie brzmi w różnych ciapkach. A ponieważ od handlowego studia jest potrzebna przewidzianość wyniku i operatywność w pracy, to sali tonowe z neutralną akustyką szeroko wykorzystują się w sferze nagrania. Co do studiów radiowych, to tu neutralne pomieszczenia w ogóle są bezkonkurencyjne.\n«Neutralne» pokoje: właściwości konstrukcji\nKoniecznie, byle neutralne pomieszczenia pasowały dla zapisu szerokiego spektrum akustycznych instrumentów. W tym że czasie na każdym etapie stworzenia designe naszego pomieszczenia nam razem z czysto akustycznymi wymaganiami należy uwzględniać na ile ono będzie komfortowym dla muzyków. Na przykład, ponieważ w większości koncertowych sal, gdzie wykonuje się «żywa» muzyka, są twarde podłogi, to było by rozumnym przewidzieć analogiczną podłogę i w naszym neutralnym pomieszczeniu. Pokrycie z dywaniku, z reguły, robi akustykę pomieszczenia «opieszałą», że w żaden sposób nie inspiruje muzyków i nie sprzyja przeprowadzeniu zapisów. Kamień nam nie podejdzie częściowo przez to, że on bardziej «szorstko», drastycznie odbija dźwięk, a także z praktycznych zastanawiań się bezpieczeństwa – przecież na nim można i poślizgnąć się. Dlatego podłogi w neutralnych pomieszczeniach robią się, z wyjątkiem skrajny oddzielnych wypadków, z drzewa. W pewnych wypadkach dopuszcza się pokrycie drewnianej podłogi jakościowym linoleum.\nRysunek 9. Porównawcze charakterystyki trzech fizycznych zjawisk: wchłaniania dźwięku, odzwierciedlenia i dyfuzji\nDla stworzenia «muzycznie neutralnej» sytuacji, nam nie trzeba za wiele energii odzwierciedlenia albo rewerberacji. Nam trzeba jej jednakowo tyle, ile trzeba dla dodatku do akustyki pokoju «żywotności», dostatecznej po to, żeby dźwięk instrumentów nie był bardzo «martwym». Dla tego mniej więcej dosyć odzwierciedleń od szklanych powierzchni, od wszystkiej podłogi i sufitu. Jeśli «zanadto się postarajemy» z odbijającymi dźwięk ścianami, możemy otrzymać działki, gdzie odzwierciedlenia będą nadmiernymi, zwłaszcza jeśli muzycy będą grali blisko od ścian. Przecież dźwięk może nabywać samej nie przyrodniczej barwy w kątach pokoju, w których spotykają się podłoga i dwie ściany, które posiadają dosyć silnym odzwierciedleniem, i wszyscy oni dają wczesne odzwierciedlenia na dodatek do tego ograniczonego spektrum wczesnych/późnych odzwierciedleń, które mogą wychodzić od sufitu.\nZwłaszcza ostrożnym trzeba być przy urządzeniu dyfuzerów i odbłyśników na suficie. Ich urządzenie jest możliwe tylko w pomieszczeniach z wysokimi sufitami. Nawet jeśli za pomocą akustycznej błony i pułapek niskiej częstości u nas wyszedł niezwykle «martwy» sufit na poziomie wzorowym 4 m 50 cm, nie możemy sobie pozwolić opadać dalej niżej za ten poziom, inaczej odzwierciedlenia, które otrzymamy, będą w większości swojej wczesnymi, dodającymi brzmieniu specyficzną barwę. Ta i rozmieszczanie mikrofonów «ogólnego planu» nad grupami instrumentów przy niskim suficie będzie utrudnionym.\nRysunek 10. Kontrolny pokój, zaprojektowany za technologią LEDE z zażywaniem RPG-dyfuzerów (w planie)\nJak wariant, można obrobić sufit pod sufitem akustycznej błony drewnianymi listwami z odstępami między nimi, co da możliwość znacznej części niskiej częstości iść do chłonnych warstw sufitu, które znajdują się za nimi (pułapki niskiej częstości i akustyczna błona). W wyniku, te listwy będą stwarzały отражения średniej i wysokiej częstotliwości, nie dając przy tym możliwości gromadzić się niskiej częstości. W poprzednich artykułach już nie raz wspominaliśmy, że po to, żeby «pracować» na odzwierciedlenie niskiej częstości, rozmiar odbijających powierzchni powinien być porównywalny z długością fali odbijanych – czyli, w danym wypadku niskich – częstości. Więc, zmożemy w jakieś mierze ograniczyć spektrum odbijanej częstości po dolnej krawędzi, urządzając odstępy w naszych odbijających powierzchniach z specjalnie dobranym interwałem. Wspomniane listwy mogą być z różnych kruszców drzewa, mogą być zwyczajnymi, glansowanymi, zabarwionymi, chropawymi albo gładkimi. Każdy wariant dodaje dźwiękowi szczególny, ledwie uchwytny odcień.\nW zasadzie, istnieje masa rozwiązań takiego zadania. Na przykład, w «żywych» i w kamiennych pokojach, gdzie trzeba domagać się długotrwałej rewerberacji i większej dyfuzji z jednoczesnym «wypuszczaniem» z pomieszczenia najbardziej niskiej częstości (niższych, aniżeli w pokojach z neutralną akustyką) dopuszcza się wyrób pochyłego sufitu z niedbałe otynkowanej cienkiej płyty gypsowej grubością 9 milimetrami. Warstwa niedbałego tynku w tym wypadku będzie odbłyśnikiem i dyfuzerem wysokiej częstości, sama otynkowana płyta gypsowa będzie «pracować» na odzwierciedlenie do tyłu pomieszczenia średniej częstości; w tym że czasie najbardziej niska częstość będzie iść przez tę cienką warstwę tynku i płyty gypsowej, gdzie ich i będą «oczekiwać» efektywne sufitowe pułapki niskiej częstości – dla niedopuszczenia odzwierciedlenia niskiej częstości od głównego konstruktywnego sufitu do tyłu pomieszczenia.\nRysunek 11. Kontrolny pokój, zaprojektowany za technologią LEDE z zażywaniem RPG-dyfuzerów\nNależało spotykać przemysłowe wzory specjalnej sufitowej tabliczki, również przeznaczone dla tych samych potrzeb (rysunek 13). Rozmiary tej tabliczki – 600×600 mm albo 1200×600 mm – odpowiadają rozmiarom sekcji standardowych podwieszonych sufitów, które praktycznie wszędzie stosują się w wielu studiach radiowych, biurach i ośrodkach telewizyjnych. Wykorzystanie metalowych bal podwieszonego sufitu pozwala szybko przenosić albo zmieniać miejscami dyfuzyjne odbijające i dźwiękochłonne tabliczki zależnie od zadań. To zwłaszcza wygodnie w celach akustycznej transformacji, na przykład, pomieszczeni studiów radiowych. Chociaż, jak na mnie, zażywanie podobnej technologii w handlowych studiach nagrania chyba nie jest usprawedliwione; i nie do ostatniej kolei z punktu widzenia designe wnętrza, wymagania do którego w studiach nagrania są znacznie powyżej, aniżeli w studiach radiowych. O niektóre innych sposobach rozwiązania tych zadań można również przeczytać w książce Philipa Newella «Nagranie: akustyka pomieszczeni» («Recording Spaces»).\nRysunek 12. Kontrolny pokój studia RealWorld, zaprojektowany za technologią LEDE z zażywaniem RPG-dyfuzerów\nNa rysunku 14 jest pokazana możliwa konfiguracja ścian naszego neutralnego pokoju. Z tego rysunku widać, że postaraliśmy się uniknąć oboczności powierzchni ścian. Tam, gdzie częstość może zawiadamiać ścianom akustyczną oboczność, oni przepuszczają się do pochłaniaczy (dźwiękochłonne warstwy) albo od razu, albo po pierwszym odzwierciedleniu. Były przyjęte przedsięwzięcia do tego, byle szklane okna albo drzwi nie były zwróceni bezpośrednio do jakichkolwiek obocznym odbijającym powierzchniom.\nPodstawą dekoracyjnej akustycznej błony ścian i sufitu neutralnego pokoju są karkasy z listew rozmiarami w przybliżeniu 25×40 milimetrów, które obciągają się akustycznie przejrzystą rozciągającą się tkanką za pomocą meblarskiego «pistoletu» (który wykorzystuje się przy obiciu miękkich mebli) i metalowych skobli. W pewnych wypadkach można wykorzystywać nawet zwyczajny jakościowy biurowy stapler. Szerokość karkasów ogranicza się tylko szerokością rolki tkanki. Ponieważ wykorzystanie nierozciągającej się tkanki w przyszłości koniecznie doprowadzi do jej obwisania na tarczach – zwłaszcza jeśli ktoś z muzyków przypadkiem przytuli się do ściany albo przecisnie tkankę łokciem – zatrzymamy się mimo wszystko na rozciągającej się tkance. A propos, jej kolor dużo w czym będzie określał podstawę designe wnętrzu pomieszczenia.\nRysunek 13. Niektóre przemysłowe wzory specjalnej sufitowej tabliczki rozmiarami 600x600 mm. Po rodzajom taka tabliczka bywa dźwiękochłonną, odbijającą, dyfuzyjną, pod postacią rezonatorów Helmholca i td.\nOpiętymi tkanką tarczami okrywają się wszystkie ściany pomieszczenia, przy tym tarcze ustalają się jak obok jeden z jednym, tak i jeden na innym. Tarcze przymocowują się na ścianach i przywierają do akustycznej błony za pomocą dekoracyjnych listew wkrętami w fugach między tarczami do karkasa akustycznej błony.\nNa poziomie jednego metra od podłogi – czyli w przybliżeniu na poziomie talii człowieka – po obwodzie pomieszczenia trzeba puścić szeroką (blisko 150 milimetrów) drewnianą dekoracyjną listwę, wypolerowaną i lakierową. To pozwoli muzykom w niewielkich przerwach opierać się łokciem obok ścian bez kreski zaszkodzić tkankowe obicie dekoracyjnej akustycznej błony. Poza tym, ta szeroka listwa efektywnie przyciśnie ramki z tkanką górnych i dolnych kondygnacji do akustycznej błony studia, a także wyrówna ich.\nRysunek 14. Wariant pomieszczenia z neutralną akustyką\nJeszcze jedną taką samą listwę – tylko mniej szeroka – trzeba puścić po obwodzie pomieszczenia na poziomie podłogi. Z jednej strony, ona będzie przyciskała dół tarcz z tkanką dolnej kondygnacji; z innej strony, ona będzie zapobiegała zabrudzeniu obiciowej tkanki obok podłogi wskutek, na przykład, niebacznego zachowania z szczotką sznurową podczas sprzątania albo od obcasów obuwia.\nW razie potrzeby można torować jeszcze dwie listwy: szerokością 50 mm – bezpośrednio pod sufitem dekoracyjnej akustycznej blony (dla przycisku górnej części tarcz z obiciową tkanką): szerokością 75-100 mm – w przybliżeniu na poziomie klęczek (dla ustawienia elektrycznych gniazd, komutacyjnych gniazd, mikrofonowych pudełek i tp.)\nNa rysunku 15 jest pokazany wariant niewielkiego pomieszczenia z takim oprzyrządowaniem (na tylnym planie widać kamienny pokój). Tkankowe obicie stosuje się wyjątkowo w dekoracyjnych celach i dlatego tkanka powinna być akustycznie przejrzystą. To bardzo poważnie, ponieważ inaczej wiele tkanek posiadają dziwną przydatnością przy napinaniu «od zmarszczek» działać na kształt bębenkowego plastyku. Bądźcie baczne!\nNeutralne pokoje są głównymi pomieszczeniami w większości handlowych studiów, oni są technologiczne, operatywne i przewidziane. Oni są bezkonkurencyjne w tych wypadkach, gdy trzeba operatywnie pracować w szerokim spektrum muzycznego materiału i instrumentów, oni są nadzwyczaj potrzebne na radio i telewizji. Jednak nie trzeba zapominać, że niemało arcydzieł nagrania jednak były urodzono w pomieszczeniach z «żywą» akustyką i w nie zaadaptowanych dla zapisu dźwięku koncertowych salach.\nW wielu studiach są pomieszczenia, które najpierw swego czasu zastanawiały się jak neutralne, ale potem przez jakieś niedoróbki takimi nie stały. Z czasem niespodziewanie okazywało się, że właśnie w tych pomieszczeniach po specjalnemu brzmiały niektóre muzyczne instrumenty albo pewne rodzaje muzyki. Przyczyny temu mogły być różne: sprzyjający rozkład harmonicznych rezonansów dla danego instrumentu albo tonacji utworu, szczególna struktura odzwierciedleń i td. Podobne zdarza się i z koncertowymi salami, które projektowały się i przeznaczały się dla jednych celi, ale z czasem okazywało się, że ich akustyka sprzyja brzmieniu muzyki jakichś oddzielnych styli albo w jakiejś pewnej tonacji. Podobne pomieszczenia mogą wykorzystywać się jak dla zapisu, tak i przy wykonaniu utworów, stwarzając takie brzmienie, którego niemożliwie domagać się w neutralnych pokojach. To jedna z przyczyn, przez co znaczna część klasycznej muzyki nadal nagrywa się nie w studiach, a w koncertowych salach, cerkwiach i td.\nRysunek 15. Sala tonowa z neutralną akustyką i kamienny pokój na kończącym etapie budownictwa. Dekoracyjne listwy – 1, 2, 3. Widać przejście przedsionku, które składa się z dwóch płyt wiórowych z akustycznych błon sąsiednich pomieszczeni. Między nimi NIE MA prostego kontaktu, a fuga wypełnia się szlikonem\nJednak trzeba uznać, że takie pomieszczeni są wąsko specjalistycznymi, i muzyka innych styli albo tonacji w nich będzie brzmiała okropnie. A poszukiwanie każdorazowo nowego pomieszczenia dla zapisu zaledwie kolejnej kompozycji, że wchodzi do albumu jest zajęcie zbyt drogie. Dlatego w handlowym nagraniu więcej uważają za lepsze wykorzystywać mimo wszystko neutralne pomieszczenia.\n“Żywe” pokoje mogą znacznie stymulować pracę wykonawczą muzyków. Pewny wkład do tego wnosi i wizualna estetyka tych pomieszczeni. Jaskrawy przykład tego, w której mierze akustyczne właściwości «żywych» pomieszczeni zdolne wpływać na pracę muzyków i sprzyjać urodzeniu światowych arcydzieł jest opisany w książce Ph.Newella «Nagranie: akustyka pomieszczeni» na przykładzie historii zapisu jednego z lepszych kompozycji grupy Led Zeppelin».\n“Żywe” pokoje można nader warunkowo rozdzielić na dwie grupy: na odbijające (reflektywne) i rewerberacjonne. Pierwsze mają krótszy czas rewerberacji z dużą ilością szybko zagasających odzwierciedleń. Drugie posiadają bardziej dyfuzyjnym (dekoncentrującym) charakterem z płynnie dogorywającą rewerberacją z dużym czasem zagasania. Designe odbijających pokojów różni się, z reguły, stosunkowo równymi, aczkolwiek rzadko obocznymi, powierzchniami i posiadają znacznym wchłanianiem dźwięku żeby uniknąć powstania rewerberacyjnego łomotu. Rewerberacjonne pokoje, z reguły, budują się z nierównymi powierzchniami i stosunkowo małym wchłanianiem dźwięku. Kombinacja tych dwóch wariantów designe zwykle nie do czego dobrego nie naprowadza, bo w tym wypadku wychodzą pokoje z mocno zamarkowanymi dźwiękowymi charakterystykami, wskutek czego zakres ich stosowania znacznie zacieśnia.\nStworzenie dobrych “żywych” pokojów czymś podobne do stworzenia dobrych muzycznych instrumentów. Oczywiście, w planie ich designe prawie nie istnieje absolutnie prawidłowych i absolutnie nieprawidłowych decyzji. Co by designer nie zrobił, zawsze znajdzie się ktoś, kto powie, że gdzieś tam on widział coś i «lepiej». W tym że czasie tylko jeden znany zapis, zrobiony w tym pokoju, zdolny zmienić opinię «społeczeństwa» na ogólny «aprobujemy». I już biegną do tego studia tłumami interesanci, które jeszcze wczoraj jej krytykowały, w nadziei nareszcie otrzymać «ten sound». Chociaż «ten sound». może absolutnie nie wpisywać się do koncepcji ich albumów. Jeśli taka koncepcja w ogóle jest. Ale to – oddzielny temat.\nNa ogół specjalistyczne «żywe» pokoje, z reguły, niezbyt często znajdują swoich interesantów. I oddawać czy nie oddawać duże place na wolę wypadku dla urządzenia takich pokojów – wasz wybór. Ale w większości wypadków to jest zbyt dużym marnotrawstwem.\n«Żywe» pokoje posiadają swoim «charakterem», swoimi właściwościami, na studiowanie których będzie trzeba cierpliwość i czas. To utrudnia handlowe wykorzystanie tych pomieszczeni, zwłaszcza jeśli do pracy przyciągają się postronne inżyniery dźwięku albo producenci. Przecież nie zależnie od tego, na ile jest duże ogólne doświadczenie pracy tego albo innego inżyniera, każdy “żywy” pokój należy osiągać indywidualistycznie. Na to, zwyczajnie, potrzebny pewny czas, ale bez tego nie obejść się, jeśli chcesz zrealizować wszystki jej potencjał.\n«Żywe» pokoje w żadnym wypadku nie można projektować jak główną salą tonową studia, a już tym więcej – jak jedyną. Płynnym wyjątkiem może być tylko jakaś wąska specjalizacja studia. Ale na dzień dzisiejszy taka specjalizacja chyba nie «grozi» studiom w naszym kraju. W walce «za interesanta» wszyscy pragną być uniwersałami, nie zawsze uświadamiając, że uniwersalizacja zawsze osiąga się przez kompromis, czyli świadomej obniżki jakości w jakimś jednym «punkcie» dla pojawienia innego. Ale dość często właśnie zza przejścia na «drogę uniwersalizacji» wiele studiów niewidocznie gubią swoje «oblicze», swój «charakter pisma».\n“Żywe” pokoje – przepiękna rzecz, ale tylko w tym wypadku, jeżeli oni istnieją jak dopełnienie do innych studyjnych pomieszczeni. Rozgłos takich pokojów wyraźnie urósł z stopniowym rozumieniem ludźmi tego, że współczesna elektronowa aparatura nie w siłach imitować wiele atrakcyjnych stron tych pokojów. «Żywe» pomieszczenia dodają każdemu oddzielnemu studiu swój «charakter pisma», swoją niepowtarzalność, a to staje się coraz więcej ważnym z uwzględnieniem tego, z którą szybkością po całym świecie rozchodzą się jedne i też standardowe procesory efektów i komputerowe plug-ins. Ale bądźcie ostrożne: takie pokoje mogą i «dąsać się»!\n«Żywe» pokoje: właściwości konstrukcji\nDla stworzenia dekoracyjnej akustycznej błony pomieszczeni z «żywą» akustyką zwykle wykorzystuje się kamień, metal, szkło, ceramika, drzewo, tynk, beton; wszyscy oni mają swoją rolę w planie kształtowania ogólnego charakteru brzmienia pomieszczeni z «żywą» akustyką. Wymagania do akustycznych charakterystyk «żywych pokojów» są nie na tyle srogie, jak do neutralnych pokojów, nie mówiąc już o kontrolnych. Bywa nawet tak, że różne «żywe» pokoje, w obróbce których wykorzystywały się różne materiały, w trakcie akustycznych wymiarów pokazują praktycznie identyczne wyniki. Jednak nasze ucha na pewno rozpoznają «drewniane», «metalowe» albo «kamienne» brzmienie. Które materiały i w której współzależności stosować – to już sprawa doświadczenia Waszego projektanta. Ostateczne brzmienie pomieszczenia sformuje się kosztem całoksztaltu charakterystycznych akustycznych właściwości wszystkich używanych materiałów. Drzewo, z reguły, brzmi miękcej, aniżeli kamień, a twardy kamień, z reguły, daje jaskrawy dźwięk, aniżeli miękki. Geometria pomieszczenia i relief powierzchni również grają dużą rolę w kształtowaniu subiektywnych akustycznych właściwości.\nRysunek 16. Deformacja podłogi w pomieszczeniu, która może nastać zza: a) dużej wagi ścian dekoracyjnej akustycznej błony; b) wygórowanej grubości podkładu; c) nie dostatecznej trwałości wykładania podłogi\nJaka jest technologia wyrobu dekoracyjnej akustycznej błony «żywego» pokoju, dokonanego, na przykład, z kamieniu? Dla tego karkas akustycznej błony pomieszczenia od wewnątrz obija się warstwą płyt wiórowych, przy czym w pewnych wypadkach przez warstwę ruberoidu. Zawierać kamień na rozczyn nad płytami wiórowymi w żadnym wypadku nie można: w miarę wysychania rozczynu płyty wiórowe nabrzękną i zaczną wykręcać się. Dlatego warstwa płyt wiórowych z wierzchu okrywa się warstwą płyt gypsowych, a z wierzchu przybija się gwoździami armaturna siatka. Teraz można nad nią na cementowy rozczyn zawierać kamień. Przy przygotowaniu rozczynu trzeba wplątywać więcej cementu niż zwykle, a także obowiązkowo (!) dodawać do rozczynu klej PWA. Ten malutki «sekret» nie da możliwości stwarzać się w pomieszczeniu cementowemu kurzu. Jeśli tego nie zrobić, to zza spadków temperatury, wentyłacji, wysokich poziomów dźwiękowej presji i podobne do tego cementowy rozczyn, że wysuwa się zza styków kamic, pomału obsypie pod postacią drobnego cementowego kurzu. I jeśli w tym pokoju, na przykład, będzie wykorzystywały się gitarowe kombo albo inny elektronowy sprzęt, to losowi ich potencjometrów potem nie pozazdrościsz…\nA propos, zwrócicie uwagę, jakiej w tym wypadku wyjdzie ogólna waga akustycznej i dekoracyjnej akustycznej błon. W związku z tym u nas powstają trzy głównych ograniczenia. Po pierwsze, chyba nie jest możliwa budowa pełnowartościowych pokojów podobnego rodzaju na wysokościowych kondygnacjach wielopiętrowych budowl. Przecież w tym wypadku obciążenie na betonowe boazerie zamknięcia rośnie wielokrotnie i może okazać się krytycznym. Po drugie, znacznie rośnie obciążenie na obwód «pływającej» podłogi, co może doprowadzić do jej przeciskania po obwodzie i deformacji w centrum pomieszczenia (patrz rysunek 16). To może naprowadzać, na przykład, do tego, że przy odkryciu drzwi ich klinuje. Dlatego zawczasu trzeba zrobić przedsięwzięcia do znacznego zwiększenia szorstkości pokrycia podłogi, a także poprawnie przeliczyć skład jego «kanapki». Po trzecie, podkład «pływającej» podłogi może ściskać się po obwodzie do takiego stanu, gdy ona praktycznie przestoi wykonywać swoją funkcję, a podłoga prosto przestoi być «pływającej» z wszystkimi wyciekającymi skutkami. Oprócz tego, taka sytuacja automatycznie doprowadzi do osuwisku wewnętrznych drzwi pomieszczenia stosunkowo drzwi sąsiedniego pomieszczenia, a odpowiednio – do przekrzywienia przedsionka drzwiowego bloku. Dlatego liczyć szorstkość podkładu i podział obciążeń też trzeba zawczasu. I wszystko to – tylko mała część tych przyczyn, po których budownictwo studia musi zaczynać się z rzetelnego omawiania, technicznego zadania i projektu, dokonanego fachowcem. Wątpliwe «amatorstwo» albo przeczytanie tego artykułu pomogą zrobić wszystko poprawnie samodzielnie. Każdy musi robić swoją sprawę. Dlaczego, na przykład, gitarzysta, że nalega na samodzielnym zestawieniu i masteringu swojego albumu wywołuje uśmiech, a oto inżynier dźwięku, który samodzielnie «buduje» studio – nie.\nKamienne pokoje, jak odmiana pomieszczeni z «żywą» akustyką\nJak przetwórczy materiał dla wykorzystania w dekoracyjnej akustycznej blonie «żywych» pokojów najczęściej zamawiają kamień. Skomplikowano sądzić o przyczynach podobnych przewag właścicieli studiów. Zwyczajnie, kamienny pokój nadaje o wiele silniejsze emocjonalne działanie na niedoświadczonego gościa albo potencjalnego interesanta po porównaniu, na przykład, z pokojem, obrobionym drzewem. Trzeba również uznać i to, że kamień wyodrębnia się wśród innych materiałów tym, że jego nieobrobiona powierzchnia posiada o wiele większą nierównością, to znaczy i o wiele większą dyfuznością (dekoncentrującą przydatnością) w porównaniu z innymi materiałami.\nRysunek 17. Elewacja kamieniem. W tym wypadku – frontalna ściana kontrolnego pokoju "bez środowiska". Styki między kamicami zakładają się bez utworzenia fug. Z lewa widać okno, które jest zakryte płytą gypsową żeby uniknąć trafienia kurzu do sąsiedniego pomieszczenia, budownictwo którego już jest skończone\nWszystkie kamienne pokoje są po swojemu niepowtarzalnymi i ekskluzywnymi, ze swoim charakterem. Obróbkę tych pomieszczeni można wytwarzać różnymi rodzajami kamieniu, jednak największej miarą akustycznych wariantów, zapewne, posiada granit. Poza tym, granit nie naprowadza do utworzeniu kurzu. A jeśli powlec granit jeszcze i cienką warstwą rozcieńczonego meblarskiego lakieru, to pomieszczenie zaczyna wygrywać i w estetycznym planie, ponieważ kamień z warstwą lakieru fest przejawia swoją przyrodniczą teksturę. A propos, jeśli nanieść na kamień grubą warstwą gęstego lakieru, to brzmienie pokoju zauważalne będzie łagodniało. Więc, otrzymujemy jeszcze jeden środek dla korekty akustycznych właściwości naszego pomieszczenia. Należy wskazać, że taki «fokus» wychodzi chyba tyłko z granitem; przy zażywaniu miększego kamieniu lakier nie daje takiego akustycznego efektu.\nU nas jest jeszcze jak minimum dwa środki wpływu na akustyczne właściwości kamiennego pokoju. Po pierwsze, to układanie kamieniu. Ono może być albo porządnym, albo nadzwyczaj nie uporządkowaną. W drugim wypadku otrzymamy bardziej dyfuzyjne dźwiękowe pole, a z punktu widzenia designe wnętrza taka decyzja będzie niezwykłą. Po drugie, to styki między kamicami. Oni mogą być albo absolutnie gładkimi, jak by przedłużającymi powierzchnię kamieniu (rysunek 17), albo być dokonanymi pod postacią głębokich fug, że jeszcze więcej będzie powiększać dyfuzję dźwiękowego pola.\n«Żywym» pokojom, w szczególności kamiennym, można znaleźć urozmaicone formy zażywania. Jednak najczęściej oni wykorzystują się dla zapisu bębnów, zwłaszcza jeśli to nagrywa się zespół rockowy. Po swojemu doświadczeniu mogę powiedzieć, że największym problemem po pierwszym dniu zapisu w takich wypadkach było wygonić przed zamknięciem studiu dobosza z kamiennego pokoju do domu! Opowiem kilka przykładów «z życia».\nPewien czas po odkryciu studia, którym kierowałem, na studiie nie było uderzeniowego ustawienia. Zdarzyło się dzierżawić u towarzysza duże uderzeniowe ustawienie Amati z plastykami Remo Pinstripe. Zdawało się by, że nic szczególnego. Ale jakże brzmiało to uderzeniowe ustawienie w kamiennym pokoju! Słowami nie opisać! Przyjaciół-perkusistów było nie rozpędzać! Wiele uważały za lepsze zapis właśnie na tych bębnach w tym kamiennym pokoju zapisu w innych studiach na bębnach klasy Sonor-a albo Yamaha Recording Custom.\nJeszcze przykład. Pewnego dnia podczas jakiegoś bieżącego remontu my z inżynierem dźwięku przewlokliśmy fortepian z głównej sali tonowej (z neutralną akustyką) do kamiennego pokoju. Przykrywka z jego była zdjęta. Przedtem ten fortepian stał w samym głuchym kącie sali tonowej, przeznaczonej dla zapisu kombo gitary basowej. To był zamówiony półkoncertowy Becker 1913-go lata wypuszczania. Czekałem, zwyczajnie, że brzmienie fortepianu w kamiennym pokoju kilka zmieni się. Ale na tyle! Po pierwszym akordzie (a-moll w szerokim rozkładzie) ja i inżynier dźwięku dosłownie oniemieliśmy i pootwieraliśmy usta… Od niespodzianki zaistniało odczucie, że brzmiał duży koncertowy Steinway w dobrej sali. Przez półminuty, jak były pianista, zacząłem grać pierwszą balladę Chopina, którą na ten czas już grałem w przybliżeniu piętnaście lat, i która była u mnie, jak mówią pianisty «w palcach». To było coś niewiarogodne! Nigdy przedtem nie delektowałem takiego od gry na fortepianie! Brzmienie było błyskotliwe przepięknym, osłuchiwały się bardzo drobne niuanse – od «strun» w dolnych registrach do srebrzystych «młoteczków» w górnych, dynamika była oszałamiająca. Słowami to niemożliwie przekazać. My oba dosłownie kąpały się w dźwięku!!! Przez parę minut zacząłem opamiętywać się i zaczął «potykać się», dopóki nie zatrzymał się całkiem. Okazało się, że grałem nie w tej tonacji! Przedstawiacie?! Grałem do a-moll w zamian g-moll, czyli w tej tonacji, w której wziąłem pierwszy akord! A więc, cały ten czas ja podświadomie czy to robiłem transport w inną tonację, czy to grał na słuch. Ale gdyby nawet chciałem, nigdy nie zmogłem by otóż od razu i w potrzebnym tempie wykonać w innej tonacji dosyć skomplikowany utwór! Wówczas naprawdę zrozumiałem i uwierzyłem do tego, który silny wpływ mogą wywierać akustyczne właściwości pomieszczenia na wykonanie utworu muzykiem, a więc – i na właściwie proces zapisu.\nPo roku czasu jednak przechytrzałem wyszperać za granicą zbytkowne duże uderzeniowe ustawienie Ludwig 1970-go lata wypuszczania z 24-calową beczką basową. Już znając na ten czas właściwości naszego kamiennego pokoju, czekaliśmy od jej łączenia z tym uderzeniowym ustawieniem tylko dziwa, niemniej. I nie pomyliliśmy się. Ale pewnego dnia, eksperymentując z zapisem bębnów w kamiennym pokoju, zdecydowaliśmy spróbować zapisać uderzeniowe ustawienie trzema mikrofonami, przy czym – w poprzek wszystkich rekomendacji. Na beczkę basową był ustalony Sennheiser MD-421, a na over-head – dwa Neumann U-87 z kardioidnym wykresem ukierunkowania. W eksperymencie uczestniczył i bardzo dobry dobosz. Na zapisie uderzeniowe ustawienie brzmiało dobrze, nawet ponad nasze oczekiwania. Przy czym Sennheiser w zasadzie «milczał», tylko trochę podkreślając atak beczki basowej. Eksperyment praktycznie był skończony, już zamierzałem usuwać mikrofony, ale dlaczego to zdecydował zamienić wykres ukierunkowania Neumann-ów z kardioidnego na kolisty… To była «bomba»! Brzmienie uderzeniowego ustawienia stanęło zadziwiającym! Nie, to brzmiał szybciej nasz kamienny pokój! Nie należy w żadnym wypadku więcej żadne obróbki po takim zapisie! Minęło już więcej siedem lat, ale i teraz uważam, że to był samy lepszy zapis z wszystkich mną zrobionych. A dobosz dotychczas wspomina ten drive i «adrenalina», który on zakosztował podczas tego zapisu…\nJakie można znaleźć wyjaśnienie wszystkiemu temu? Oto że myśli z tego powodu Ph.Newell:\n«Bębny podniecają rezonansy w pokoju, pokojowe rezonansy, z kolei, podniecają rezonansy bębnów, współdziałają z nimi i zmieniają ich. I to wszystko powtarza się dopóki poziomy energii nie opadną niżej za progi odbioru. Należy również powiedzieć, że i instrument, i pomieszczenie, i muzyk niewytłumaczalnie są związane jeden z jednym, oni zachowują się jak jeden skomplikowany instrument, jak jedyny kompleks. A fizyczne rozdzielanie ich podczas gry i dodanie potem rewerberacji rujnują tą na tyle potrzebną jedność. Pokojowe rezonansy zmieniają odczucie bębnów z boku dobosza, a dobosz do tego postrzega jeszcze i efekty, wyciekające od akustyki pokoju, – przez nauszniki, przez czerep, a także na poziomie dotyku. Akustyka pokoju zmienia charakter konkretnego wykonania muzykami tego albo innego utworu, i po tym skorygować już nic nie można. Przecież każde wykonanie jest niepowtarzalne. Właśnie z tego powodu tak zbuntowali się dobosze w środku 1970-ch lat przeciw «martwych» i akustycznie rozdzielonych kabin, które wtenczas były w modzie. Wątpię, że elektronowe modelarstwo zmoże kiedykolwiek dać dostojne rozwiązanie problemu współdziałania muzyka- wykonawcy i jego środowiska, ponieważ żadna używana «post factum» sztuczna rewerberacja nie może akustycznie wpłynąć na te odczucie, które już zdążył zakosztować muzyk, grając na instrumencie w realnym pomieszczeniu. Tego w jakieś mierze można domagać się tylko dzięki sztucznej rewerberacji samego pokoju, która podaje się muzykowi w moment wykonania.»\nJednak sprawiedliwie będzie, jeśli powiedzieć, że pewnego dnia podczas zapisu jazzowego zespołu brzmienie bębnów w kamiennym pokoju (wykorzystywał się Sonor) nie załatwiało nikogo, również i mnie. To był całkiem nie ten dźwięk, który był potrzebny dla muzyki tego stylu. I jak tylko przenieśliśmy bębny w salę tonową z neutralną akustyką, problem odpadł sama sobą. Ten przykład jeszcze raz potwierdza, że «żywe» pokoje nie są na tyle uniwersalnymi, jak neutralne, ale jeśli oni już «pracują», to robią to powyżej za wszelkie pochwały!\nBudownictwo «żywych» pokojów przynosi zadowolenie i projektantom studiów. Oto znów myśl z tego powodu Ph.Newella, który jest słynny również i budownictwem swoich kamiennych pokojów: «…jeśli żywy pokój brzmi po swojemu dobrze, on jest dobra. Zbudowawszy kamienny pokój, wyruszasz z odczuciem głębokiego zadowolenia, podniecenia właśnie przez to, że domagał się czegoś nowego, niepodobnego, czego absolutnie nie można domagać się, spowiadając zasady, na których buduje się designe kontrolnych pokojów. Jedyna «jawna usterka» kamiennych pokojów polega na tym, że oni zajmują więcej miejsca, niż cyfrowe urządzenie, które modeluje akustykę pomieszczeni, że ich nie można przenosić z studia do studia, że ich nie można lekko wymienić albo sprzedać. W nasz czas wiele osób chcą mieć sprzęt, który spokojnie ustala się w rack-kontuary, a z tego punktu widzenia kamienne pokoje… na żal! Ich nie można wstawić do rack-kontuara, oni trochę duże, ta i ważą trochę za dużo – ton tak dwadzieścia!»\nRóżnorodność charakterystyk kamiennych pokojów jest uwarunkowana ich fizycznymi rozmiarami, formą i charakterem obróbki ich powierzchni. I wszystka ta odmienność istnieje, nie zważając na to, że – z wyjątkiem powierzchni podłogi – wszyscy oni są zbudowane w zasadzie z jednych i tychże materiałów. Po to, żeby ich zaprojektować i zbudować takie pokoje, jest potrzebne ogromne doświadczenie. Przecież źle zaprojektowane kamienne pokoje mogą okazać się albo daremnymi, albo na tyle mało zażądałymi się, że oni szybciej będą zbędnym problemem. I doświadczenie projektantów tu jest niezastąpione, ponieważ komputerowe modelarstwo takich pokojów nie jest realne. Złożoność współdziałania różnych czynników w kamiennych pokojach prawdziwie jest ogromnym, ta i wpływ skomplikowanych form konstrukcji pokojów na akustyczne właściwości subiektywnego odbioru jest jeszcze nie zbadany na tyle, byle jego można było poprawnie uwzględniać przy napisaniu odpowiednych komputerowych programów.\n«Install Pro», №31 (1-2005)


Trwanie jest w tym kazusie głównym fragmentem | igor\nTrwanie jest w tym kazusie głównym fragmentem\nPosted on 24 stycznia 2015 by igor\nAudyt to figa zamiejscowego kiedy doglądanie. Obojętnie odkąd charakterystyki jest owo przebieg rozumiany w charakterze oszacowanie, konfrontacja oraz wariacja jakieś stanu. Tematem auditingu informatycznego istnieje test poziomu oprogramowania, licencji a repertuarów sprzętowych będących w dzierżeniu jasnej jednostce. Naczelny, w największym stopniu bazowy, rozłam auditingu następuje z współczynniku związku jednostki, jaka go wykonywa spośród pilnowaną organizacją. Tym samym niuans na auditing wewnętrzny i obcy. Audytorzy zdołają egzystować pracobiorcami jednostki, w której wykonywana jest doglądanie lub figurami z zewnątrz. Poprawność uzasadnienia prymarnego czy też drugiego sortymentu zależy od czasu tematu, jaki położy sobie interes. Ważka różność przyprowadza się aż do siła certyfikacyjnych, jakiego ostają w gestii zaledwie audytorów obcych. Istnieje owo nadzwyczaj grunt ćwiczenie na pierwsza zasada. W ujęciu ma znajdować się oraz bardzo przyjemne oraz trywialne. Z kolei przegłosuj jeden barwa, zamknij ślepiów a prezentuj go siebie. Auditing informatyczny owo forma audytu merytorycznego. Jest jego osoba pewnym z trzech, obok operacyjnego i niefiskalnego, najczęściej pełnionych auditingów w przedsiębiorstwach. Jego pole, jak osobnego ryzykowania, jest niesłychanie kolosalny. Rozpocząwszy od wycenie władania bezpieczeństwem pojedynczego ustroju operacyjnego, przy użyciu analizę procesów w skali całej firmie. Auditing informatyczny to nie na to samo diagnostyka pogrożeń, owo przede każdym procedura na zyskanie forsownej zaś istniejącej wiedzy na idea trzymanych wyborów informatycznych, w tym w właściwości dogodnego a zainstalowanego oprogramowania. W stosunki od momentu potyczki jednostki wolno go dopełniać spośród formatu budowli wewnętrznych ewentualnie cudzych. Pozostały procedura, w opinii ekspertów, drukuje się bardziej wygodny, skoro znamionuje się wyższym rządem obiektywności, co procentuje w wypadku taksacji legalności oprogramowania.\nGwoli wszystkiej straży istnieje przyrost metodzie przedsięwzięcia instytucji przez anulowanie niecałkowitych anomalii, ich rekomendacyj tudzież pochodzeń a podekscytowanie aż do twórczych działań. W tych konstrukcjach niesie się również finis audytu informatycznego, wąski toż do fetysza postępowanie, którym zwykle jest jakość oprogramowania. To asumpt do zestawienia autentycznej wydajności aplikowanych urodzeń informatycznych spośród dopuszczonymi ujęciami. Chronos istnieje w tym przypadku drobiazgowym marginesem weryfikacji. Lub o tym, iż grajka perfekcyjna dobrze nagabuje na przedsięwzięcie intelektu? Suma to sankcjonuje jeno w zdaniu, że należy serio podejść aż do całkowitego celu. Wybitnie nagminnie trwanie od momentu momentu rozpoczęcia woli zakupowych dotyczących oprogramowania do chwili dokonania auditingu istnieje długi. Audyt informatyczny uświadomi które oraz czy w ogóle istnieją odchylenia od czasu podjętych założeń. Skuteczność oprogramowania, jakim rozporządza interes, determinuje skuteczność jej postępowań, natomiast tym tąż warunkuje na wygrywanie obiektów. Auditing informatyczny, w bada tak jak specjalistów, podczas gdy fabryki, jakiego go zrealizowały, istnieje wydajnym narzędziem do testu faktycznego stanu dysponowanych projektów, licencji oraz sortymentów sprzętowych. Rozumiany jako sprawiedliwa oraz bezstronna opinia istnieje słownym zarzewiem danie dla kadry zarządzającej, gdy tudzież kompletnego zespołu pracowników.\nThis entry was tagged audyt, biznes, firma, informacje, komutery. Bookmark the permalink.\n← O ile zaobserwujemy, iż grot z nowiusieńkim\nWobec tego jest dozwolone go stabilnie osadzić →


Tkanina Lniana Naturalny Szary Beż szer.150 cm 0,5 m Standard\nLalki i Myszki\nNici Sznurki Gumy\nStrona główna1 » Szycie Lalek2 » Tkaniny Lniane3 » Tkanina Lniana Naturalny Szary Beż szer.150 cm 0,5 m Standard\nNumer katalogowy: LTO150NatSzB1/2\nStan magazynowy: 20 pół metra\nIlość: pół metra\nTkanina lniana naturalny szary beż\nPiękna klasyczna tkanina lniana standard.\nŚrednio cienka, idealnie gładka, miękka.\nIdealna na myszki lniane i lniane lalki, ubranka dla lalek i odzież dla dzieci oraz do realizacji innych pomysłów twórczych i krawieckich.\nTkanina typu standard, kurczenie po praniu do 5%.\nKolor: naturalny szaro beżowy.\nCena za 0,5 metra.\nWielokrotność zakupu wysyłam w jednym kawałku.\nKilka słów o lnie, choć myślę, że walorów tego naturalnego surowca nie trzeba zachwalać.\nLen znany był już w starożytności, gdzie ubrania stanowiły udrapowane kawałki lnu, a ludzie ubrani w lniane szaty byli dalece zdrowsi, niż dzisiaj. Tkaniny lniane mają właściwości higroskopijne i antyalergiczne, bakteriobójcze i antystatyczne. Jest udowodnione, że ubrania uszyte z lnu są zdecydowanie zdrowsze dla organizmu z uwagi na to, że oddychają razem z organizmem, tworząc jakby drugą naszą skórę. Len jest doskonałym jonizatorem, a co za tym idzie niweluje powstawanie szkodliwego pola magnetycznego, mającego wpływ na powstawanie związków rakotwórczych w organizmie. Tak więc wyroby lniane mają zbawienny wpływ na nasze życie i środowisko. Człowiek przy wyborze zdrowych ubrań, tak jak zdrowej żywności, powinien kierować się przede wszystkim swoim dobrym samopoczuciem i troską o najmłodszych.\nDoskonały dla Vegan.\nLen Naturalny o Grubym Splocie Kupon 23x33 cm\nLen Naturalny o Grubym Splocie Kupon 21x34 cm\nTkanina Lniana A4 Khaki Lniany Kupon\nTkanina Lniana 21x31 cm Szara w Białe Serca Lniany Kupon\nZłap okazję u Lnianej Myszy!


2006\tSygn. akt I SA/Gl 2041/05 - PFRON\nSygn. akt I SA/Gl 2041/05\nSędzia NSA Anna Wiciak\nSędzia NSA Małgorzata Wolf -Mendecka (spr.)\nProtokolant Tomasz Grzesik\nsprawy ze skargi Województwa Śląskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego\nz dnia 31 października 2005 r. nr PN-N-0911/523/R/05\nw przedmiocie rozstrzygnięcia nadzorczego dotyczącego województwa\nSejmik Województwa Śląskiego- uchwałą Nr II/39/11/2005 z dnia 26.09.2005 r. w sprawie określenia zadań, na które przeznacza się środki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) w 2005 roku - określił zadania, na które przeznacza środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2005 r.\nW § 1 pkt 3 tej uchwały przyjęto, że maksymalna kwota zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej, określona przepisem § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym -wynosi 3.437.500 zł.\nRozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 31.10.2005 r., nr PN-N-0911/523/R/05 Wojewoda Śląski stwierdził nieważność opisanej wyżej uchwały Sejmiku Województwa Śląskiego w części określonej w § 1 pkt 3, jako niezgodnej z § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym.\nW uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że stosownie do regulacji § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym, maksymalna kwota zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w danym roku z tytułu dofinansowania kosztów działalności zakładów aktywności zawodowej jest ustalana w wysokości nie wyższej niż 50% ilorazu kwoty środków przewidzianych w planie finansowym Funduszu na dany rok na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie i liczba województw. Kwota maksymalnych zobowiązań samorządu województwa śląskiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej wynosi więc 1.875.024 zł. Tymczasem, zgodnie z zapisem § 1 pkt 3 uchwały Sejmiku z dnia 26,09.2005 r. maksymalna kwota zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej - określona przepisem § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym wynosi 3.437.500 zł. W konsekwencji organ nadzoru stwierdził, że taki zapis uchwały jest niezgodny z przywołanym przepisem § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym, co skutkowało koniecznością unieważnienia przedmiotowej uchwały w części określonej w § 1 pkt 3.\nOpisane wyżej rozstrzygniecie nadzorcze z dnia 31 października 2005 r. zostało przez Województwo Śląskie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako niezgodne z prawem.\nStrona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, polegających na nieprawidłowym przyjęciu, że kwota maksymalnych zobowiązań Województwa Śląskiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej wynosi 1.875.024 zł., podczas gdy faktycznie maksymalna kwota zobowiązań z tego tytułu, uwzględniając zmiany w planie finansowym PFRON to 3.347.500 zł. Ponadto zarzucono naruszenie art. 82 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podkreślała, że rozstrzygnięcie nadzorcze jest błędne, gdyż zostało wydane w oparciu o niewłaściwe dane. Podniosła, że przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia określa algorytm służący do wyliczenia kwoty maksymalnych zobowiązań samorządu województwa do wypłaty w danym roku z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej. Przepis ten jednak nie określa bezpośrednio wielkości maksymalnej kwoty tego zobowiązania. Zdaniem skarżącego do wyliczenia kwoty maksymalnych zobowiązań samorządu województwa śląskiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej konieczna jest znajomość aktualnej wartości środków przewidzianych w planie finansowym PFRON na 2005 r. na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie. Strona skarżąca wyjaśniła, że w dacie przyjęcia przez Sejmik Województwa Śląskiego uchwały nr II/39/11/2005 z dnia 26.09.2005 r. kwota środków przewidzianych w planie finansowym PFRON na 2005 r. na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie wynosiła 110.000.000 zł. W konsekwencji, biorąc pod uwagę przepisy ustawy z dnia 28.11.1998 r. o finansach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 02.07.2003 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej i gospodarowania środkami Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, wyliczona zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia kwota maksymalnych zobowiązań samorządu województwa śląskiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej - przy wartości kwoty środków, przewidzianych w planie finansowym PFRON na 2005 r. na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie równej 110.000.000 zł. wynosi 3.347.500 zł. Zatem Sejmik Województwa Śląskiego był uprawniony do podjęcia uchwały, zgodnie z którą kwota maksymalnych zobowiązań Województwa Śląskiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej wynosi 3.347.500 zł. Ponadto, w ocenie strony, organ nadzoru w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie wskazał żadnych dowodów, na podstawie których przyjął taką kwotę. Rozstrzygnięcie nadzorcze, w ramach uzasadnienia faktycznego, winno wskazywać dowody stanowiące podstawę ustaleń faktycznych w tym zakresie. Brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 82 ust. 4 i 6 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 107 § 1 k.p.a.\nW odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewoda Śląski podtrzymał stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 31.10.2005 r. Wskazał, że w piśmie PFRON skierowanym do Wojewody Śląskiego z dnia 31.08.2005 r., Nr WF/978w/MG/2005 w sprawie wyjaśnienia kwestii środków, które mogą być wykorzystane na dofinansowanie działalności zakładów aktywności zawodowej przez Marszałka Województwa Śląskiego stwierdzono, że w przypadku samorządu Województwa Śląskiego, mimo że ze wzoru algorytmu na dofinansowanie kosztów działania zakładów aktywności zawodowej wynika kwota 2.918.328 zł. do wypłaty w ramach tej kwoty może zostać przeznaczona jedynie kwota 1.875.000 zł, określona przepisami jako maksymalna kwota zobowiązań z tego tytułu. Zarząd PFRON w dniu 30.06.2005 r. dokonał podziału dodatkowej kwoty dla samorządów wojewódzkich w wysokości 50 mln zł. i dla samorządu województwa śląskiego przypadła kwota 5.595.018 zł. Kwota przewidziana dla samorządów wojewódzkich w planie finansowym PFRON na 2005 r. pozostała bez zmian - na poziomie wysokości podlegającej podziałowi w lutym 2005 r., tj. 60 min zł. W następstwie kwota maksymalnych zobowiązań samorządu zobowiązań samorządu do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej nadal wynosi 1.875.000 zł. W świetle powyższego zdaniem organu nadzoru istniały podstawy do zakwestionowania § 1 pkt 3 uchwały Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 26.09.2005 r.\nW piśmie procesowym z dnia 14.02.2006 r. strona skarżąca zwróciła uwagę, że Wojewoda Śląski odnosząc się do zarzutu braku wskazania podstaw faktycznych wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego, powołał wyłącznie pismo PFRON z dnia 31.08.2005 r. Jednakże zdaniem skarżącego fakt skierowania pisma innego podmiotu do wiadomości Marszałka Województwa nie zwalnia Wojewody Śląskiego z obowiązku uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia nadzorczego. Uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia było zdaniem skarżącego tym bardziej istotne, że według posiadanych przez skarżącego danych, limit środków finansowych PFRON wynosił w 2005 r. w skali kraju 110.000.000 zł. Dodatkowo wskazano, że organ nadzoru przyjął, iż Zarząd PFRON w dniu 30.06.2005 r. dokonał podziału dodatkowej kwoty 50.000.000 zł. Tym samym łączna kwota środków do wykorzystania w 2005 r. wynosiła 110.000.000 zł., w oparciu o którą to kwotę Sejmik Województwa podjął uchwałę nr II.41/19/2005. Jednakże organ nadzoru stwierdził, że mimo podziału dodatkowych środków kwota przewidziana dla samorządów w planie finansowym PFRON pozostała bez zmian i wynosiła 60.000.000 zł. W ocenie strony skarżącej, twierdzenie takie jest niezgodne z przepisami prawa, gdyż podstawą wszelkich wydatków PFRON jest pian finansowy i wszelkie środki powinny być wydatkowane przez PFRON na podstawie planu.\nWyjaśniono dalej, że Sejmik Województwa podjął uchwałę w oparciu o kwotę 110.000.000 zł., a sposób wyliczenia kwot na poszczególne zadania został wyjaśniony w piśmie do Wojewody z dnia 05.09.2005 r. W konsekwencji uchwała Sejmiku podjęta została w oparciu o posiadane informacje i precyzyjne wyliczenia i w związku z tym była zgodna z prawem.\nW kolejnym piśmie procesowym, Wojewoda Śląski wyjaśnił, że w myśl art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z póżn. zm.) Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celo-wym, a jego podstawą gospodarki finansowej jest plan finansowy, stanowiący część ustawy budżetowej. Ustawa budżetowa na rok 2005 w art. 10 ustaliła plany finansowe państwowych funduszy celowych, w brzmieniu określonym w załączniku nr 5. W planie finansowym PFRON, określającym wysokość przelewów redystrybucji dla samorządów wojewódzkich na realizacją zadań, w pozycji dotyczącej planu na 2005 rok przewidziana została kwota 60.000.000 zł. Kwota ta stanowiła podstawę dla obliczenia maksymalnej kwoty zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w danym roku z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej wg algorytmu określonego w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym. W trakcie roku budżetowego, dokładnie 30.06.2005 r. dokonano podziału dodatkowych środków dla samorządów wojewódzkich w wysokości 50.000.000 zł. Podział dodatkowych środków zdaniem skarżącego, skutkować musiał stosowną zmianą planu finansowego w pozycji określającej wysokość przelewów redystrybucyjnych. W myśl art. 99 ust. 2 obowiązującej ówcześnie ustawy o finansach publicznych, przeniesienia wydatków pomiędzy poszczególnymi pozycjami planu mogły być dokonywane, przez organy lub dysponenta funduszu, po uzyskaniu zgody ministra nadzorującego państwowy fundusz celowy. Jednakże wbrew twierdzeniom skarżącego, w dniu 30.06.2005 r., pomimo rozdysponowania przez PFRON dodatkowych środków dla samorządów województw, nie doszło do zmiany pozycji paragrafu 2960 planu. Dowodzi tego załącznik nr 1 do Uchwały nr 10/2005 Rady Nadzorczej PFRON z dnia 19.07.2005 r. w sprawie zmian w planie finansowym PFRON na 2005 r. Załącznik ten zawiera m. in. rubryki, w których ujęte zostały kwoty planu po przeniesieniach z 30.06.2005 r. W odniesieniu do paragrafu 2960 kwota przelewów redystrybucyjnych nie uległa zmianie i nadal wynosiła 60.000.000 zł. W konsekwencji trudno zgodzić się z tezą, że w dniu 30.06.2005 r. dokonano zmiany planu w zakresie będącym przedmiotem niniejszego sporu. Tym samym, zdaniem organu nadzoru, nie zmieniła się podstawa algorytmu pozwalającego ustalić maksymalną kwotę zobowiązań Województwa Śląskiego z tytułu omawianego dofinansowania, co sygnalizowane było przez PFRON zarówno organowi nadzoru jak i skarżącemu.\nW piśmie procesowym z dnia 02.08.2006 r. skarżący wskazał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru, iż pomimo rozdysponowania przez PFRON dodatkowych środków nie doszło do zmiany stosownej pozycji paragrafu 2960 planu. Dowodzi tego załącznik nr 1 do uchwały nr 10/2005 Rady Nadzorczej PFRON z dnia 19.07.2005 r. W załączniku do podjętej później uchwały nr 20/2005 Rady Nadzorczej PFRON z dnia 15.09.2005 r. ujęto prawidłową kwotę 110.000.000 zł środków przeznaczonych na zadania samorządów wojewódzkich w 2005 r. oraz kwotę 2.750.000 zł, stanowiącą 2,5% kwoty 110.000.000 zł., na pokrycie kosztów obsługi w/w zadań. Te same kwoty figurują w ustawie budżetowej na 2006 r. w Planie finansowym PFRON w paragrafie 2960, w kolumnie „Przewidywane wykonanie w 2005 r". Przywołane dokumenty jednoznacznie wskazują fakt dokonania korekty planu finansowego PFRON w 2005 r. Dodatkowo skarżący wskazał, że jak wynika z informacji posiadanych przez skarżącego w podpisanym w dniu 30.03.2006 r. protokole kontroli PFRON przez Najwyższą Izbę Kontroli zawarto zapis, że rozdysponowanie przez PFRON dodatkowych środków na realizację przez samorządy wojewódzkie zadań określonych w ustawie z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, bez zmiany planu finansowego stanowi naruszenie przepisów prawa. Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z protokołu kontroli NIK. Uwzględniając powyższe podstawą wyliczeń z tytułu finansowania przez województwo zakładów aktywności zawodowej powinna być kwota 110.000.000 zł, dlatego też wielkości kwotowe przyjęte przez Sejmik Województwa Śląskiego w kwestionowanej przez organ nadzoru uchwale, były prawidłowe. Rozstrzygnięcie organu nadzoru opierało się zatem na niepełnej wiedzy na temat okoliczności faktycznych sprawy, co spowodowało wydanie wadliwego rozstrzygnięcia nadzorczego.\nW kolejnym piśmie procesowym, organ nadzoru ustosunkowując się do pisma skarżącego z dnia 02.08.2006 r. wskazał, że przedłożony wraz z pismem załącznik do uchwały Nr 20/2005 Rady Nadzorczej PFRON z dnia 15.09.2005 r. nie jest wystarczającym dowodem na potwierdzenie zmiany planu finansowego w zakresie podstawy obliczania kwoty zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w danym roku z tytułu dofinansowania kosztów działania zaz-ów wg algorytmu, o którym mowa w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym. Organ nadzoru wskazał ponadto, że w piśmie procesowym skarżącego zasugerowano, że sposób rozdysponowania dodatkowych środków na realizację przez samorządy wojewódzkie zadań, określonych w ustawie z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wzbudził wątpliwość Najwyższej Izby Kontroli. Powodem wspomnianych wątpliwości był brak stosowanej zmiany planu finansowego, na co zwrócono pod uwagę w protokole z kontroli NIK. Wobec powyższego, zdaniem organu nadzoru trudno stwierdzić, że trudno uznać za dowiedzione, iż w związku z rozdysponowaniem przez PFRON dodatkowych środków zmieniła się podstawa obliczenia kwoty zobowiązań, a tym samym, że dowiedziono wadliwości rozstrzygnięcia organu nadzoru w tym zakresie.\nW następnych pismach procesowych z dnia 1 września 2006 r, z dnia 25 października 2006 r. (do którego dołączono m.in. wykaz dokonanych operacji bankowych w roku 2005), z dnia 22 listopada 2006 r. i 20 listopada 2006 r. - strony powtórzyły i podtrzymały swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z protokołu kontroli Najwyższej Izby Kontroli oraz dokumentacji prowadzonej przez Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na okoliczność podstaw zwiększenia ich przychodów w 2005r.\nZe zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że uchwałą Nr II/39/11/2005 z dnia 26.09.2005 r. w sprawie określenia zadań, na które przeznacza się środki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) w 2005 roku, Sejmik Województwa Śląskiego określił zadania, na które przeznacza środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2005 r. Przyjęto m. in., że maksymalna kwota zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej - określona przepisem § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym - wynosi 3.437.500 zł. (§ 1 pkt 3 uchwały).\nRozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 31.10.2005 r., nr PN-N-0911/523/R/05 Wojewoda Śląski stwierdził nieważność opisanej wyżej uchwały Sejmiku Województwa Śląskiego w części określonej w § 1 pkt 3, jako niezgodnej z § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym. Przyjęto bowiem, że z załącznika nr 5 do ustawy budżetowej na rok 2005 r. z dnia 22.12.2004 r., kwota środków przewidzianych w planie finansowym PFRON na 2005 rok na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie, ustalona została w wysokości 60.000.000 zł.\nIstota sporu jaki zaistniał w przedmiotowej sprawie sprowadza się zasadniczo do ustalenia, czy podstawą dla obliczenia maksymalnej kwoty zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej (według algorytmu określonego przepisem § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym) - jest kwota 60.000.000zł (jak twierdzi organ nadzoru), czy też kwota 110.000.000 zł (co utrzymuje strona skarżąca).\nWyjaśnić zatem należy, iż w przedmiotowej sprawie brak jest dowodów potwierdzających stanowisko strony skarżącej o zmianie planu finansowego Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych na 2005r. Nie może być bowiem wątpliwości, iż tylko zmiana planu finansowego uzasadniałaby zwiększenie zobowiązań samorządu wojewódzkiego o jakich mowa w zakwestionowanej uchwale.\nWyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 z późn. zm.), Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu przepisów obowiązującej ówcześnie ustawy z dnia 26.11.1998 r. o finansach publicznych. W świetle art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o finansach publicznych, funduszem celowym jest fundusz powołany ustawowo, którego przychody pochodzą ze środków publicznych, a wydatki są przeznaczone na realizację wyodrębnionych zadań. Podstawą gospodarki finansowej funduszu celowego jest roczny plan finansowy (art. 22 ust. 4).\nZgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 26.11.1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, Nr 45, poz. 391, Nr 65, poz. 594 i Nr 96, poz. 874), ujęte w rocznych planach finansowych jednostek sektora finansów publicznych wydatki mogą ulec zmianie, jeżeli m in. zmiana wydatków nie spowoduje zwiększenia dotacji z budżetu oraz nie zmniejszy wielkości planowanych wpłat do budżetu albo zysków oraz planowanego stanu środków na dzień 31 grudnia roku objętego planowaniem. Zmiany przychodów i wydatków, o których mowa w ust. 2, wymagają jednak dokonania zmian w rocznym planie finansowym (art. 26 ust. 3). Podobne zresztą uregulowanie zawiera również kolejna ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104) w art. 151 ust. 1.\nPoza sporem pozostaje, że maksymalna kwota zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w danym roku z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej jest ustalana w oparciu o § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym i stanowi 50% ilorazu kwoty środków przewidzianych w planie finansowym PFRON na dany rok na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie i liczby województw.\nJak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz z ustawy budżetowej na rok 2005 (ustawa z dnia 22.12.2004 r, Dz. U. Z 2004 r., Nr 278, poz. 2755), kwota środków przewidzianych w planie finansowym PFRON na rok 2005 na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie, wynosiła pierwotnie 60.000.000 zł.\nTwierdzenia skarżącego, wspierane dowodami dokonania przez Fundusz samorządom wojewódzkim dodatkowej wypłaty kwoty 50.000.000 zł, nie oznaczają jednak, że doszło do zmiany paragrafu 2960 planu finansowego. Innymi słowy, rozdysponowanie przez PFRON dodatkowych środków (50.000.000 zł) nie skutkuje uznaniem zmiany podstawy obliczenia kwoty zobowiązań - o czym wyżej wyjaśniono. Zwiększenie przelewów redystrybucyjnych, jak słusznie zwrócił uwagę pełnomocnik strony skarżącej, mogło bowiem być konsekwencją dokonanych oszczędności lub realizacji innych programów, a więc okoliczności nie związanych ze zmianą planu finansowego. Okoliczności te (wyartykułowane we wniosku dowodowym strony z dnia 22 listopada 2006 r. - k. 92) nie są już istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.\nDodatkowo zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem, wnioski strony skarżącej zmierzające w istocie do zastąpienia (a nie uzupełnienia) dowodu o dokonanym (w jego ocenie) zmianie planu finansowego na rok 2005 - nie mogły zostać uwzględnione.\nW świetle przedstawionych wyżej okoliczności stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 31.10.2005 r., nr PN-N-0911/523/R/05, jest prawidłowe i wydane w oparciu o obowiązujące ówcześnie przepisy prawa.\nJak wskazano wyżej, kwota środków przewidzianych w planie finansowym PFRON na rok 2005 na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie, wynosiła 60.000.000 zł. Ustalona została ona w planie finansowym PFRON, który określony został w ustawie budżetowej na 2005 r. W konsekwencji, dla określenia maksymalnej kwoty zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w danym roku z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r., przyjąć należało kwotę 60.000.000 zł.\nOkoliczność tę uzasadnia również fakt, że mimo iż w dniu 30.06.2005 r. Zarząd PFRON dokonał podziału dodatkowej kwoty 50.000.000 zł., plan finansowy PFRON ustalony w ustawie budżetowej na 2005 r. nie uległ zmianie.\nZgodnie żart. 26 ust. 2 pkt 2 lit. b i ust. 3 ustawy z dnia 26.11.1998 r. o finansach publicznych, ujęte w planach finansowych jednostek sektora finansów publicznych wydatki mogą ulec zmianie, jeżeli nie spowoduje ona zwiększenia dotacji z budżetu oraz nie zmniejszy wielkości planowanych wpłat do budżetu albo zysków oraz planowanego stanu środków na dzień 31 grudnia roku objętego planowaniem. Zmia-ny te wymagają jednak bezwzględnie dokonania stosownych zmian w rocznym planie finansowym, która to zmiana w niniejszej sprawie nie została dokonana. Podobne stanowisko do przedstawionego powyżej, zawarte zostało w orzeczeniu Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Ministrze Finansów z dnia 22.10.2001 r., DF/GKO/Odw. -78/109-110/2001, LEX nr 51788.\nWobec powyższego stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącego, iż kwota środków przewidzianych w planie finansowym Funduszu na mawiany rok na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej przez samorządy wojewódzkie, która stanowiła podstawę określenia Maksymalnej kwoty zobowiązań samorządu wojewódzkiego do wypłaty w danym roku z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej, wynosiła 110.000.000 zł.\nBiorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności stwierdzić należy, że stosownie do regulacji § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.05.2003 r, kwota maksymalnych zobowiązań samorządu województwa śląskiego do wypłaty w 2005 r. z tytułu dofinansowania kosztów działania zakładów aktywności zawodowej wynosiła 1.875.024 zł. W związku z tym uchwała Sejmiku Województwa Śląskiego Nr 11/39/11/2005 z dnia 26.09.2005 r. w sprawie określenia zadań, na które przeznacza się środki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2005 roku, wydana została z naruszeniem obowiązujących ówcześnie przepisów prawa.\nNa uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 82 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia powołanego przepisu, albowiem organ nadzoru uzasadnił w sposób prawidłowy swoje rozstrzygnięcie, wskazując wszystkie elementy faktyczne i prawne będące podstawą jego wydania.\nW rozpatrywanej sprawie niepodobna więc postawić zarzutu naruszenia prawa. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi.


5 pomysłów na dekoracje w 5 minut :: Appetita. Smak i Styl\n5 pomysłów na dekoracje w 5 minut\nJak w ostatnie 5 minut przed kolacją przygotować dekoracje, które odmienią stół i sprawią, że goście będą nimi zachwyceni? Zapraszamy do stylowego odliczania na ostatnią chwilę.\nSytuacja wydaje się prosta. Zerkacie na swój telefon – za parę minut zaczną schodzić się osoby zaproszone na przyjęcie. Wprawdzie jest to lekkie, nieformalne spotkanie, ale staracie się, by wypadło jak najlepiej – zrobiliście wasze ulubione i pokazowe dania. Wchodzicie do salonu i zerkacie na stół. Zamieracie! Nie ma na nim żadnych ozdób…\nW ferworze gotowania, doprawiania i kosztowania potraw, zupełnie wyleciały wam z głowy dekoracje. Ale jak tu przyjąć gości na nieprzygotowanym stole? Przecież nawet drobna dekoracja pomoże im poczuć, że gospodarz włożył wysiłek w organizację przyjęcia i z szacunkiem traktuje przybyłych.\nTaka sytuacja może zdarzyć się każdemu. Ważne jest, by podejść do sytuacji spokojnie – tylko wtedy uda się stworzyć coś pomysłowego w parę minut. Mamy dla was kilka przykładów, jak wykorzystać to, co znajduje się pod ręką, by wyczarować stylowe dekoracje w 5 minut! Czas start!\n5 dekoracji na 5\nRozglądacie się po kuchni. Co można wykorzystać jako dekoracje? Odpowiedź nasuwa się sama – sezonowe owoce i warzywa. Zależnie od pory roku, przykładowo jesienią, świetnym pomysłem jest stworzenie kompozycji z gruszek i jabłek. Z kolei duża pomarańczowa dynia będzie świetnie wyglądać na środku stołu. Banalnie prostą, a jednocześnie efektowną dekoracją są także pływające owoce. Jeśli macie w kuchni kilka cytryn lub limonek, to wrzućcie je w całości do przeźroczystego naczynia z wodą. Unoszące się owoce będą wyglądać minimalistycznie i stylowo.\nWiosną i latem warto pamiętać o kwiatach. Włożone do własnoręcznie przyozdobionego gumkami słoika staną się pięknym elementem wystroju. Wystarczy parę chwil i kilka kolorowych gumek, które nakładamy na naczynie. Dzięki temu szybko i łatwo można stworzyć wyjątkowy domowy wazon.\nJeśli nie macie pod ręką kwiatów ani cytrusów, to do słoika lub wysokiego naczynia można włożyć kolorowe cukierki lub inne słodycze zawinięte w różnobarwne sreberka. Ta dekoracja zawsze działa, i to nie tylko na łasuchów. Wyobraźcie sobie tę imponującą feerię, gdy obok postawimy zapalone świeczki.\nÀ propos świeczek. Bez nich jesienny i zimowy stół traci na uroku. Jeśli nie macie w domu świecznika, to można go stworzyć w parę sekund. Wystarczy słoik i… wrzucamy na jego dno ryż, kamyczki lub aromatyczne nasiona kawy. Następnie na sypką podstawę kładziemy zapaloną świeczkę i mamy gotową wyjątkową dekorację. Najlepsze jest to, że tylko od was zależy, co umieścicie w naczyniu. Nie ograniczajmy naszej wyobraźni i zaszalejmy, by oczarować gości naszymi dekoracjami.\nOstatni szybki pomysł jest bardziej interaktywny. Do naczynia wkładamy kolorowe zwinięte tasiemki z papieru. Jaki jest haczyk? Piszemy na nich zabawne życzenia lub angażujące hasła. Mogą to przecież być śmieszne uwagi i opinie dotyczące gości lub przygotowanych potraw. Liczy się to, by podczas spotkania zachęcić gości do losowania tasiemek i czytania na głos zapisane na nich sentencje.


Anoda magnezowa - JUNKERS BOSCH Serwis Poznań. Naprawy i Przeglądy Gwarancyjne.\nStrona główna Junkers Bosch\nCennik Urządzeń Junkers Bosch 2020\nKatalogi urządzeń Junkers Bosch 2020\nInstrukcje kotlow gazowych Junkers Bosch\nInstrukcje regulatotów Junkers\nCennik Części Zamiennych Junkers Bosch 2020\nKatalogi pomp ciepła Panasonic 2020\nPanasonic materiały techniczne i video\nAnoda magnezowa do bojera CWU\nFOTOWOLTAIKA OD NAS !!\nAUTORYZOWANY SERWIS POZNAŃ\n...działamy od 1992 roku...\ntel.: 618 999 999\nCzynne 8 -17\nSERWIS SPRZEDAŻ MONTAŻ KOTŁÓW GAZOWYCH\nzadwoń do nas\nSERWIS SPRZEDAŻ MONTAŻ STACJI ZMIĘKCZANIA WODY\nprzyjedziemy i wycenimy\nmontaż programatorów ogrzewania\nJunkers BOSCH Serwis Poznań 618 999 999\nDzwoń do nas śmiało . Kliknij tutaj\nFotowoltaika dla Naszych kientów. Super Oferta ! Zrób to sam !\nNajlepsze Pompy Ciepła COP>5,10, A+++, Ciche, Markowe, Niezawodne\nNapisz do nas śmiało . Kliknij tutaj\nWymieniamy anody magnezowe firm kotłów gazowych Viessmann Junkers Bosch Beretta Galmet Elektromet i innych firm. Zadzwoń lub napisz do nas.\nAnoda magnezowa jest jednym z elementów wyposażenia pojemnościowych podgrzewaczy wody przy kotłach gazowych i innych. Wpływa na znaczne spowolnienie procesów korozyjnych oraz tworzenia się związków odpowiedzialnych za nieprzyjemny zapach ciepłej wody.\nBlacha użyta do budowy pojemnościowych zasobników wody łatwo ulega korozji. Aby zapobiec szybkiemu postępowi rdzy oraz utraty gwarancji , montuje się w nich anody magnezowe. Czas zużycia anody magnezowej zależy od stopnia twardości wody.\nDo czego służy anoda magnezowa?\nMateriałem używanym do budowy wnętrza podgrzewaczy ciepłej wody użytkowej jest blacha stalowa, która jest podatna na korozję. Za niszczenie powierzchni metalowej w głównej mierze odpowiedzialna jest woda zawierająca powietrze. Podstawowym sposobem zabezpieczenia wnętrza podgrzewaczy jest zastosowanie powłoki ceramicznej. Pod wpływem długotrwałego działania napowietrzonej cieczy warstwa ta ulega jednak zniszczeniu. Jako dodatkową ochronę firmy stosują anody magnezowe.\nAnoda magnezowa jest zabezpieczeniem czynnym zbiornika. Dlatego, że charakteryzuje się ona stosunkowo niewielkim potencjałem elektrochemicznym. Blacha stalowa ma wyższą wartość tego wskaźnika. Gdy oba te elementy są połączone ze sobą w sposób metaliczny, w pierwszej kolejności rozpuszczeniu (a w efekcie korozji) ulega anoda, wykonana ze specjalnego, bezpiecznego stopu magnezu. W ten sposób wnętrze zbiornika jest chronione przed procesami korozyjnymi. Z czasem anoda stopniowo rozpuszcza się aż do całkowitego zaniknięcia. W chwili dematerializacji anody zanika ochrona przed rdzą, a blacha jest narażona na skorodowanie.\nAnoda magnezowa jest do stalowego pręta w kolorze białosrebrnym. Zakończeniem elementu jest gwint umożliwiający zamocowanie w zbiorniku. Materiałem użytym do wykonania anody jest specjalny stop magnezu.\nWraz z ochroną przed korozją anoda ma wpływ na zapach ciepłej wody wychodzącej z podgrzewacza. Jeśli wymiana jest przeprowadzana zbyt rzadko, jego powierzchnia może zostać zasiedlona przez mikroorganizmy, które są przyczyną wytwarzania się siarkowodoru odpowiedzialnego za nieprzyjemną, duszącą woń.\nJak często należy wymieniać anodę magnezową?\nAnoda jest generatorem prądu ochronnego, a jej powierzchnia wraz z upływem czasu zmniejsza się aż do całkowitego zaniku. Dlatego niezbędna jest systematyczna wymiana tego elementu. Duży wybór różnego typu anod daje możliwość ich dokładnego dopasowania do wszystkich modeli podgrzewaczy oraz bojlerów.\nZgodnie z zapisami normowymi pierwsza wymiana powinna nastąpić najpóźniej dwa lata od momentu rozpoczęcia użytkowania. Kolejne wymiany powinny być wykonywane przynajmniej raz w roku. Nie ma jednak żadnych dokładnych danych na temat rozkładu procesu rozpuszczania anody. Częstość wymian jest zależna od wielkości podgrzewacza, jakości wody oraz rozmiarów anody. Pod określeniem „jakość wody” rozumiemy przede wszystkim jej agresywność, a inaczej mówiąc twardość. Większą sprawność pracy osiągają anody znajdujące się w twardej wodzie. Bardzo miękka woda może doprowadzić do zakłócenia działania anody.\nPrzewaga anody tytanowej nad magnezową\nBardzo dobrym rozwiązaniem, alternatywą dla anody magnezowej jest anoda tytanowa. Główną zaletą tego typu anod jest to, że ich wymiana nie odbywa się tak jak w przypadku anody magnezowej co 2-3 lata, lecz raz na 10-12 lat. Taka różnica w wytrzymałości wiąże się z tym, że tytanowa alternatywa oparta jest na innym działaniu - tutaj decydujące znaczenie ma potencjał elektryczny, której anoda jest przewodnikiem, przez co redukcja samego tytanu jest praktycznie niezauważalna. A anoda magnezowa po upływie dwóch lat użytkowania ulega prawie całkowitemu rozpuszczeniu.\nBiuro Obsługi Klienta Czynne 8 -17\n62-032 Luboń ul.Kasprowicza 20\nbiuro@halamus.pl tel.: 618 999 999


LAMPA wisząca VIGO MDM1560/1 Italux szklana OPRAWA zwis tuba chrom biała chrom biała - MLAMP.pl\nLAMPA wisząca VIGO MDM1560/1 Italux szklana OPRAWA zwis tuba chrom biała\nSklep =mlamp.pl= przedstawia lampę wiszącą z kolekcji VIGO. Smukły klosz w formie tuby z mlecznego szkła został wykończony elementami o barwie chromu. Dzięki temu światło rozchodzi się w pomieszczeniu miękko i łagodnie, a jednocześnie zachowany jest nowoczesny klimat oprawy. Zwis świetnie sprawdzi się jako ozdobny detal w Twojej sypialni, pokoju dziennym lub łazience, a także jako część instalacji świetlnej.\nŹródła światła (brak w komplecie): 1 x E27 / 230V / max 40W (łącznie 80W)\nLampy do salonu, Lampy do sypialni - wiszące, sufitowe, Oświetlenie holu / przedpokoju, Żyrandole klasyczne, Żyrandole do sypialni, Żyrandole do salonu, Lampy nowoczesne, Żyrandole szklane, Lampy tuby, Lampy białe, Żyrandole białe, Żyrandole metalowe, Lampy wiszące do salonu, Lampy wiszące szklane, Lampy wiszące metalowe, Lampy wiszące białe, Lampy wiszące nowoczesne, Lampy wiszące klasyczne / antyczne, Lampy wiszące do sypialni, Lampy wiszące do przedpokoju / hallu, Lampy wiszące do jadalni, Lampy wiszące do kuchni, Lampy wiszące do łazienki, Lampy wiszące do biura / gabinetu, Lampy wiszące do pomieszczeń komercyjnych, Lampy wiszące pojedyncze, Lampy wiszące tuby / sople, Lampy wiszące nad lustro, Żyrandole do biura / gabinetu, Żyrandole do pomieszczeń komercyjnych, Żyrandole do przedpokoju / korytarz, Lampy nad wyspę, Lampy nad stół, Lampy wiszące, Żyrandole, Dostępne 24h


Z własnej kieszeni zapłacą za... (błędy) ŁKS? - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nDokumenty, które dotarły do adresatów wywołały konsternację i zaskoczenie. To, że Łomżyński Klub Sportowy ma kłopoty „z płynnością finansową” było i jest powszechnie znane. Legendy krążą o wysokości długu. Mówi się, że wynoszą one około miliona złotych, przy czym równie prawdziwa może być informacja, że milion został znacznie przekroczony.... W tej grupie pokaźną część stanowią zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i mniej wobec Urzędu Skarbowego.\n- Zaległości ŁKS z tytułu podatku VAT przekraczają 100 tys zł – mówi Ireneusz Wierzbowski, naczelnik Urzędu Skarbowego w Łomży.\nTo „czysty” dług, ale do tego także dochodzą odsetki, które sprawiają, że zobowiązania są niemal dwa razy większe i wynoszą około 200 tys zł. Właśnie te pieniądze, które już dawno powinny wpłynąć do Budżetu Państwa, chce ściągnąć naczelnik wszczynając postępowanie wobec wszystkich członków zarządu klubu który kierował ŁKS-em w chwili ich powstania.\n- Ja nie wiem jak się to postępowanie zakończy. Może być umorzeniem jeśli zobowiązania zostaną uregulowane - mówi naczelnik Wierzbowski dodając, że z lipca 2007 roku są najstarsze zaległości ŁKS-u wobec fiskusa.\nCzłonkowie zarządu ŁKS-u do których postanowienia o wszczęciu postępowania skierował naczelnik Ireneusz Wierzbowski to: Krzysztof Choiński, Tomasz Filipkowski, Stanisław Kaseja, Arkadiusz Kułaga, Tomasz Kurpiewski, Marek Mackiewicz i Robert Szymański. Dodajmy jednak, że wszyscy oni – tak jak i członkowie poprzednich i następnych zarządów klubu, pracowali w ŁKS-ie społecznie.\nArkadiusz Kułaga podkreśla, że pismem z Urzędu Skarbowego był zaskoczony. Zapowiada, że uda się do Urzędu, aby sprawę osobiście wyjaśnić. Twierdzi, że ta sprawa nie powinna go – i jeszcze dwóch osób - Mackiewicza i Szymańskiego - dotyczyć, bo w lipcu 2007 roku wszyscy oni złożyli pisemną rezygnację z funkcji członków w zarządzie ŁKS-u.\nInni też zapłacą?\nNaczelnik Ireneusz Wierzbowski informuje, że wystąpił już do sądu prowadzącego KRS o przekazanie informacji umożliwiających ustalenie członków kolejnych zarządów klubu, bo te 100 tys zł „czystego długu” powstawało także przez kolejne miesiące, a nawet lata. Zapowiada, że podobnej treści postanowienia jak te, które na początku tygodnia otrzymało siedem osób, otrzymają inni funkcyjni działacze klubu. Naczelnik Wierzbowski powołuje się przy tym na przepisy prawa – Ustawa Ordynacja Podatkowa – które wyraźnie mówią, że „za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art 116, (czyli np. stowarzyszeń jakim jest Łomżyński Klub Sportowy – dop.red), odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami”. Solidarnie w tym wypadku oznacza, że zaległości mogą zostać ściągnięte tylko z jednej z tych osób, a jak oni się między sobą później rozliczą – to już fiskusa nie interesuje.\ncz, 29 października 2009 11:27