MOJE TRZY GROSZE: August 2017\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 08:47 No comments:\nAnna Król (ur. 1979) wyspecjalizowała się w Iwaszkiewiczu, a ściśle w stwarzaniu jego jednostronnego, pozytywnego wizerunku. I tak jest i tym razem: Iwaszkiewicz zakochany romantyk, a Błeszyński - zimny kalkulator, zdradzający "sponsora" z licznymi kochankami.\nW recenzji "Dzieników" pisałem:\n".....Wychowany zostałem w atmosferze kultu dla twórczości Iwaszkiewicza i pogardy dla jego osoby. I to moje odczucie przez ponad pół wieku nie uległo zmianie. Dlatego też pisząc kiedyś esej o Kamilu Baczyńskim napisałem: /esej dostępny na wgwg1943/\n„Iwaszkiewicz raczej nie doczeka się, ode mnie, osobnego eseju. Otóż w „Dziennikach”, Iwaszkiewicz opisuje swoją wizytę u Błeszyńskiego (zm.1959) w latach pięćdziesiątych. Błeszyński, (nota bene pierwowzór Janka w „Kochankach z Marony”) - prosty robol, umierający na gruźlicę i żona jego, akurat zwolniona z pracy, znajdują się w skrajnej nędzy. Iwaszkiewicz, za śmieszne pieniądze, dymie umierającego, a potem przez pięć stron „Dzienników” dywaguje o swoim wielkim uczuciu do umarlaka. OHYDA!!!!”...."\nTeraz wyznanie Iwaszkiewicza w "Dziennikach" (s. 450):\n"...Każda epoka ma swój styl, nawet w drobiazgach, i w innej epoce nie można pewnych rzeczy realizować. Mogłem w maju 1936 roku chędożyć Czesia Miłosza w mickiewiczowskiej celi Konrada u Bazylianów w Wilnie. Była cudowna noc z księżycem i słowikami...."\nZ kolei w "Korespondencji" Iwaszkiewicza i Wajdy, w przypisie na str.117, czytam:\n„Stefan Kisielewski pisał o „Podróżach do Włoch” Jarosława Iwaszkiewicza: „Krew mnie zalewa i wściekłość mroczy mózg na ten ekstrakt pretensjonalności, minoderii i autoreklamy. Kisiel zarzucił Iwaszkiewiczowi egotyzm i megalomanię. „Ten człowiek uważa się już za narodową relikwię.." - pisał...."\nDodajmy, że megaloman Iwaszkiewicz traktował słynny "List 34" jako osobisty atak.\nTak więc, powyższe uwagi nie korespondują z apoteozą Iwaszkiewicza w książce, a zainteresowanym stanem faktycznym polecam jego „Dzienniki”\nOczywiście, Iwaszkiewicz wielkim pisarzem był, a jego listy do Błeszyńskiego to arcydzieło, jak "Treny"; powiem cynicznie: dzięki Orszulce, jak i Błeszyńskiemu, dostaliśmy skarby polskiej literatury.\nTylko, że oceniam tutaj nie twórczość Iwaszkiewicza, a pracę Król i dlatego jestem zmuszony powtórzyć moje zdanie dotyczące innej jej książki, mianowicie "Spotkać Iwaszkiewicza. Nie – biografia":\n"Jedna gwiazdka - nie za wartość literacką, lecz za jednostronny, przesłodzony wizerunek Iwaszkiewicza"\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 14:23 No comments:\nSkleroza boli, bo wskutek zapomnienia mojego zerwania znajomości z autorką po lekturze "Karuzeli samobójczyń" wziąłem ponownie jej wytwór do ręki, tracąc czas na lekturę aż do setnej strony, kiedy to coś mnie we łbie zaświtało, poszukałem w mojej biblioteczce na LC i przeczytałem w swojej recenzji:\n"...Ktoś kiedyś powiedział, że autor, by uzyskać akceptację, winien dać czytelnikowi szansę uwierzenia w stworzoną przez niego fikcję. Bolton tej szansy mnie nie dała. Niewiarygodne bzdury, brak logiki ...."\nOcenę motywu zbrodni w tej książce poznałem z recenzji "adrilla" na LC, bo sam do końca nie dałem rady doczytać:\n"....Motyw jest tak wydumany, że aż niewiarygodny...."\nMuszę uzupełnić i zmienić recenzję, wskutek nieszczęścia jakie mnie spotkało, a to, że dziwnym trafem przeczytałem książkę do ostatniej strony. I tak cytowane zdanie „adrilla” uzupełniam przymiotnikami: „idiotyczny”i „debilny”. Bo jeżeli trauma z dzieciństwa ma tłumaczyć potworne, psychopatyczne zbrodnie, to dlaczego nikt nie ma zrozumienia dla mnie, zranionego odłamkiem (tynku) w 1944 roku ?\nAle teraz plon mojej lektury, czyli bełkotu przykładów parę. Przedstawiam bohatera: jedenastoletni Barney (s. 60 - e-book):\n„...Potrafił znaleźć czterolistne koniczyny. Potrafił znaleźć każdą zgubioną rzecz. Dlaczego nie potrafił znaleźć własnej mamy?”\nZachodzi pytanie: co to ma być? Baśń dla dzieci, „fantasy” czy kryminał ? Tym bardziej, że w realu tak utalentowanych i przemądrzałych jedenastolatków nigdy nie spotkałem. Dorosłość ich rozmów jest, że tak modnie powiem, „porażająca” (np. s. 240 i n.)\nPolicjantka Lacey o nim (s.44):\n„...Lacey spojrzała na chłopca. Brakowało mu ledwie paru lat, by stał się mężczyzną, a mimo to jego twarz była tak młoda, skóra tak gładka...."\n"Mimo to", a jaka winna być twarz dzieciaka? Ale, uwaga! Na tej samej stronie:\n"...Jego głos obniżył się, dając przedsmak mężczyzny, którym miał się stać za parę lat..."\nTo śmierdzi pedofilią czy tam inną dewiacją, tylko nie wiem, policjantki czy autorki? Na ogół jedenastoletni chłopak staje się mężczyzną po kilku latach, ale nikt nie dostrzega w tym fenomenu. Nastepna policjantka (s. 220):\n"....Boże, czy naprawdę wcześniej nie zauważyła, jak ciepłe i solidne są ciała małych chłopców? Włosy Hucka pachniały jabłkami, jego skóra była najmiększą rzeczą, jakiej Dana kiedykolwiek dotykała..."\nChłopiec odwzajemnia zainteresowanie (tamże):\n"....— Czy ty ciągle jesteś homo? — spytał ją..."\nNie jest to więc baśń dla dzieci.\n"......—To jest chore — powiedział Barney, patrząc na bandaż. — Myślałem, że ja jestem pokręcony, ale..."\nPokręcona jest większość postaci, a najbardziej główna bohaterka, policjantka, systematycznie szlachtająca się nożem i spijająca własną krew. Dziwię się, że brytyjska policja nie pozwała autorki o szkodzenie jej wizerunkowi, bo to i inne głupoty chwały tej formacji nie przynoszą.\nEwenementem jest doprowadzenie, po 680 stronach, do sytuacji, że na ostatnich paru stronach, autorka mogła wybrać mordercę z co najmniej czworga kandydatów, zależnie od jej chwilowego nastroju.\nWbrew wynikom na LC: 7,78 (898 ocen i 143 opinii), korzystam z wolności i jako votum separatum stawiam ponownie pałę!\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 10:45 No comments:\nTomasz SEKIELSKI - "Gniazdo Kruka" SEJF 3\nUWAGA! NIE ZNAM POPRZEDNICH CZĘŚCI\nMoże to i lepiej, bo wielu recenzentów ocenia trzecią część jako słabszą od pozostałych, a ja mam spojrzenie czyste, nieskalane.\nTomasza Sekielskiego (ur. 1974) pamiętam z TVN jako inteligentnego człowieka, więc do książki tej, wydanej w 2014, przystępuję w nastawieniu przychylnym.\nPoczątek zachęcający, gdy czytam o oskarżonym dziennikarzu Solskim (s. 14,5 – e-book):\n„......Nie przemawiały do niego słowa Platona, że człowieka prawdziwie wolnego nie można zniewolić, bo nawet w więzieniu będzie wolny. Filozoficzne pierdoły....”\nW trakcie przemówienia w Sejmie kobieta – premier leci Herbertem (s. 55):\n„...– Bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny/ w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy.\nOdczytuję to jako aluzję do ośmieszonego Kaczyńskiego incydentem, kiedy ukuł hasło z frazy z „Przesłania Pana Cogito”:\n„ Zostali zdradzeni o świcie...”\n….....pomijając następne wersy:\n„....strzeż się jednak dumy niepotrzebnej/ oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz...”\nParę linijek dalej Sekielski wygłasza, według mnie, bardzo trafne zdanie o FOZZ:\n„.....Instytucja stworzona do wykupywania polskiego długu stała się kasą pożyczkową dostarczającą dewizy na rozkręcenie interesów, w których partycypowali ludzie służb...”\nU Sekielskiego poziom intelektualny naszych elit jest niewiarygodnie wysoki, bo Pani Premier z Szefem Wywiadu to rzucają Balzakiem, to Heglem (choć połączenie szokujące):\n„.....– rację miał Honoré de Balzac, mówiąc, że wspomnienia upiększają życie, ale tylko zdolność zapominania czyni je znośnymi.”\n„... – Rozsądek jest jak dworak, który usłużnie dostosowuje się do humorów swego pana: dla każdej żądzy, dla każdego zamierzenia umie dostarczyć racji uzasadniających – wyrecytował już w pełni świadomie.\n- Brawo, Hegel. A miałam cię za idiotę i prostaka – rzekła Berchart, uśmiechając się serdecznie....”\nWyższa półka!! (ha! ha!). Sekielski idzie czasem w fikcję, bo nie wyobrażam sobie w realu, takiego zachowania naszych elit (s. 121):\n'…– Mówiąc to, podeszła do niego i złapała go za krocze. Zawył przez zaciśnięte zęby. Luiza była specjalistką od zadawania bólu.... ... – Zapomnij, z nami już koniec – powiedziała Luiza, uwalniając jego jądra z uścisku....”\nAle jeszcze częściej jest realistyczny aż do bólu. O pogrzebie premiera z kpiną (s. 144,3):\n„...Rodzina zdecydowała, że Józef Andrzejewski zostanie pochowany w rodzinnym Toruniu. Takie było też życzenie dyrektora Radia Maryja....”\nTrudno nie skojarzyć książkowej publikacji zdjęć „ważnych” kobiet uprawiających homoseksualny seks z aferą podsłuchową w realu, w restauracji „Sowa i przyjaciele” (s. 272,6):\n„....skandalem nie jest to, co robimy na tym zdjęciu, ale to, że zostało ono opublikowane..... ...– To są esbeckie metody gnojenia ludzi.....”\nAle wróćmy na chwilę do przesady czy zgrywy autora z poziomu intelektualnego „wierchuszki”. Rozmowę dwóch funkcjonariuszy wywiadu zaczyna Sekielski cytatem z Norwida, co odbieram jako „dżadża” z elit (s. 281):\n„– Cisza jest głosów zbieraniem – postanowił błysnąć znajomością poezji Norwida.”\nNie mogę ciągnąć mojej pisaniny w nieskończoność i zgodnie z planem kończę równo na połowie, zakładając, że dotychczasowe uwagi zachęcą każdego do lektury. Kończę efektowną opinią na temat jednego z głównych bohaterów (s. 286):\n„.....Z perspektywy czasu patrząc, można się zastanawiać, czy jego ciągłe zmienianie partii, prowokowanie rozłamów, a następnie tworzenie nowych było wyłącznie przejawem niezaspokojonych ambicji czy celowym działaniem mającym osłabić wpływ środowisk niepodległościowych na sytuację polityczną w kraju.\n- Pieprzeni prawicowi moraliści. Jebani w dupę prawdziwi Polacy, ulepieni z gówna patrioci – powiedział do siebie ni stąd, ni zowąd Jędrzejczyk, przeglądając dokumenty.....”\nJuści prawdę rzecze! I dalej aktualne!\nDodam jeszcze, że lektura następnych stron jest równie ciekawa, odczytanie zawartych aluzji zależy od chęci i poziomu czytelnika, a mnie Sekielski usatysfakcjonował wywołując szkwał z błyskawicami i piorunami w mojej mózgownicy.\nNie poruszyłem w ogóle wątku historycznego w ZSRR, o którym też wypada wspomnieć, ze względu na widoczny profesjonalizm autora.\nPowiem krótko: dla mnie o wiele ciekawsze i lepiej napisane niż osławione „Wszyscy ludzie prezydenta” Woodwarda i Bernsteina. 8/10. I jeszcze: brak znajomości poprzednich tomów nie zaszkodził mnie w odbiorze i wysokiej ocenie.\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 11:26 No comments:\n(Z zasobów Biblioteki w Toronto)\nWydawnictwo Novae Res :\n"..Bożena Witkowska, z domu Tydelska, lat 49. Położna z zawodu i zamiłowania. Bonia to imię nadane przez koleżanki w pracy, a Wit to skrót od nazwiska. Stanu wolnego. Matka dwóch dorosłych synów. Mieszka w Poznaniu."\nO swoich celach pisze:\n"Główne cele wydawnictwa to:\n- zaspokajanie potrzeb czytelników poprzez wydawanie wysokiej jakości, ciekawych, wartościowych i ambitnych książek,....."\nNie wiem, czy to, delikatnie mówiąc, nieporozumienie czy też wypadek przy pracy, lecz ta książka nie mieści się w podziale na literaturę dobrą i literaturę złą, bo ona literaturą na pewno nie jest. Przede wszystkim nieporadność językowa.....\nTo na PAŁĘ wystarczy\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 10:06 No comments:\nNie znalazłem danych o autorze (ur. 1957), a temat tej powieści kryminalnej jest mnie na tyle znany, jak wszystkim dorosłym w latach 70., bo cala Polska przejmowała się porwaniem płockiej lekarki. Zauważam, że autor miał w 1970 roku lat 13, więc musiał nad tym ciężko popracować.\nCiała dr Kamińskiej nigdy nie odnaleziono, a oskarżony do końca życia prawdy nie ujawnił. Na ten temat polecam ciekawy artykuł na:\nZ wielu możliwych opcji Ostrowski wybrał „kagiebowską”, która przy obecnym, obsesyjnym wręcz nastawieniu społeczeństwa przeciwko Rosji, zapewnia aprobatę czytelników. Jego prawo, choć opisany przebieg zdarzeń narzuca pytanie: dlaczego niepotrzebnego już, „spalonego” Pielacha, wszechwładne KGB nie powiesiło w więzieniu ? Przecież nawet obecnie, w niepodległej Polsce, bandziory nader często „wieszają się” w nowocześnie monitorowanych celach. Mnie nasuwał się raczej motyw materialny ze względu na jego sytuację finansową oraz zamiar szantażowania bogatych mieszkańców okolicy. Ale taka wersja nie zapewniłaby książce zdobytej popularności i uznania...\nNim zacznę Ostrowskiego wychwalać, trochę pozrzędzę, choć te moje dyrdymały nie obniżają walorów książki:\nAkcja zaczyna się w 1970 tj u schyłku Gomułki, i opisywane realia „ni diabla” nie pasują do moich wspomnień. Ustosunkowany bohater, z kredytami w pięciu bankach, jeździ rozpadającym się Trabantem, podczas gdy wszyscy coś znaczący jeżdżą (od 3 lat) Polskimi Fiatami, chyba, że dostał przydział i go sprzedał; major KGB w czarnych oficerkach do „długiego ciemnego płaszcza z baranim kołnierzem”, to było naturalne w latach 50., a w 70 pamiętam ich w strojach bardziej cywilizowanych. Dalej (s. 72) aluzja do morderstwa Bohdana Piaseckiego, przypisywana przez autora KGB, podczas gdy żyliśmy w przekonaniu o zemście żydowskiej. Pielach „marzył o nowej ładzie” (s. 104), a jej przydział przechodzi mu koło nosa w 1970, a tymczasem pierwsze egzemplarze pojawiły się w Polsce w 1971. No i jeszcze przesadzona waga pozycji działacza ORMO, bo ich nie lubiła i milicja, i społeczeństwo, a mogli naprawdę niewiele.\nA w ogóle Pielach jest bandziorem, który już od 1945 bezkarnie kombinował, szantażował, rabował, zabijał, korzystając z parasola ochronnego NKWD, a później (od 1954) KGB i jest „goły w ryj”, poważnie zadłużony. Wyjątkowy nieudacznik!!\nMimo to, uznaję książkę za dobrą, ze względu na dopracowany obraz psychopaty, który zniewala bądź uzależnia od siebie każdego na swojej drodze, poza mocodawcami, których się panicznie boi. Im silniejsze poniżenie od przełożonych, tym okrutniejsze odreagowanie na zależnych. Lepiej takiego typa na swojej drodze nie spotkać.\nCzyta się świetnie, zarwałem noc, bo oderwać się nie mogłem. A co za finał !! 8/10\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 07:33 No comments:\nRecenzowałem jej "Czarne" (6) z 2012 roku i wyraziłem nadzieję, że następna książka będzie lepsza. No i tak się stało w wydanej w 2016 "Łasce", chociaż w innym, bo kryminalnym, gatunku.\nTrupów co niemiara, akcja toczy się w 1985 roku i jest silnie powiązana z wydarzeniami sprzed 30 lat. To, że wielu bohaterów jest mniej lub bardziej zwichrowanych nie może być zarzutem, bo po zastanowieniu się dochodzę do wniosku, że i w realu, tak całkowicie normalnych, znam mało.\nJedynym zarzutem jest objętość (397 stron), którą można skrócić o połowę, ale to i tak drobiazg w porównaniu ze szwedzkimi i amerykańskimi autorami kryminałów, którzy nudzą co najmniej przez 500 stron. Moim zdaniem debiut kryminalny Kańtoch zdała. 7/10\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 07:37 No comments:\nMichał Olszewski (1977) znany mnie jako czytelnikowi "Tygodnika Powszechnego", wystawił mnie na ciężką próbę, bo jestem stary, nigdy nie miałem telefonu komórkowego, a internetem posługuję się w bardzo ograniczonym zakresie, wskutek czego po 50 stronach byłem znudzony i chciałem lekturę porzucić. Aby upewnić się w słuszności mojego zamiaru, postanowiłem poczytać recenzje cenionych przeze mnie profesjonalistów. U Justyny Sobolewskiej na:\n".....Powieść Olszewskiego jest ostrzeżeniem. Podobnie jak popularny serial „Black Mirror”. I nie jest to przyjemna książka – chce się uciec od tego języka. Ale nie można, bo jeśli chcemy „coś sprawdzić w telefonie”, to znajdziemy tam to samo i tę samą nakręcającą się spiralę. Czytelnik niemal słyszy tykającą bombę, a źródłem grozy nie jest wcale tytułowy upał. Tylko sztuczna rzeczywistość, która zastępuje prawdziwe życie."\nZ kolei Beata Igielska na:\n...kończy swoją recenzję tak:\n"...Olszewski w swej powieści patrzy krytycznym okiem nie tylko na dziennikarskie środowisko, które zna z własnego doświadczenia.\nNie zostawia suchej nitki również na bezkrytycznych miłośnikach newsów, dla których przeczytanie i przyswojenie sobie informacji dłużej niż kilkanaście zdań, stanowi percepcyjną barierę nie do pokonania.\nObrywa się tu i tym, którzy bardziej żyją w świecie wirtualnym niż w rzeczywistości.\nObraz współczesnego świata, jaki wyłania się w powieści „#Upał”, jest smutny, przygnębiający i przerażający. To świat, w którym zanikają prawdziwe więzi i relacje międzyludzkie, przestają liczyć się inteligentne dyskusje, wysublimowane żarty i dobra kulturalne.\nUwieńczeniem tego przekonania jest zaskakujący i szokujący w swej wymowie finał, który nadaje tytułowi nowe znaczenie. To zakończenie jest jednym największych atutów fabuły i trwale zapisuje się w pamięci czytelnika."\nDariusza Nowackiego recenzję przeczytałem całą, lecz gdy później chciałem wybrać cytat, okazało się, że wyczerpałem już limit na:\n"Bohater powieści Michała Olszewskiego pracuje w krakowskim portalu Miasto na Gorąco, który 24 godziny na dobę "walczy o kontent". Ta walka musi doprowadzić do katastrofy.\n„#Upał” to jeszcze jedna powieść środowiskowa mająca za bohaterów ludzi mediów. Demaskatorska i alarmistyczna, ale nie – w czym wyraża się jej oryginalność – satyryczna. Sprawy w niej przedstawione są poważne jak śmierć, która zawita w finale, by zwieńczyć opowieść ponurą puentą...."\nLecz na zmianę mojej decyzji wpłynął dopiero Jarosław Czechowicz, którego całą recenzję gorąco polecam. Adres: http://krytycznymokiem.blogspot.ca/2017/02/upa-micha-olszewski.html\nJa z niej wybrałem dla Państwa mały fragment:\n".....Ta książka opowiada o współczesnym człowieku gotowym wchodzić w interakcje z wszelką formą otoczenia, ale niegotowym na kontakt z samym sobą. Dramatyczna historia portretuje mężczyznę, który wciąż przyswaja, ale niczego nie kontempluje. Pokazuje, do jakiej ruiny doprowadzamy swą świadomość na własne życzenie.... ....Michał Olszewski nie poprzestaje na zdiagnozowaniu niebezpiecznych aspektów dynamicznego życia pośród nadmiaru bodźców i wrażeń. Wówczas „#Upał” byłby książką bez wyrazu, potwierdzającą truizmy i oczekującą od nas, że będziemy nimi zaskoczeni. Nie, w tej narracji chodzi przede wszystkim o to, by opisać mechanizmy sterujące świadomością podatną na bodźce i pokazać, gdzie pośród nich wszystkich rodzi się ta najbardziej przejmująca ludzka samotność... ....To bowiem książka o ludzkim strachu przed pustką i nicością. O tym, że nie mamy sobie dzisiaj wiele do zaoferowania, kiedy zostaniemy w ponurej samotności ... ....To jedna z ciekawszych książek ostatnich miesięcy...."\nUwierzyłem Czechowiczowi, przeczytałem i pozostaję mu wdzięczny. A teraz jestem bardzo mądry i dumny, i będę Olszewskiego wychwalał, lecz nic odkrywczego, co by wykraczało poza p e ł n ą recenzję Czechowicza, dodać nie potrafię. A jedną gwiazdkę zabieram za początkową nudę, która mało co nie doprowadziła do porzucenia tej realistycznej opowieści o nas samych. 9/10\nPo długiej przerwie w lekturze książek Witkiewicz, trafiła mnie się ta. Dotychczasowe oceny to: 7, 6, 6, 3. Wychodzi mnie, że to jej już trzynasta powieść, opublikowana w 2016, a to nie koniec, bo w 2017 wydała następną.\nPisałem w poprzednich recenzjach, że Witkiewicz przypomina mnie moją ukochaną Joannę Chmielewską. I ta książka również to potwierdza. Zbitki słów, błyskotliwe skojarzenia, inteligencja. Lecz najważniejszym jej walorem jest pogoda ducha i optymizm, czyli to, co każdemu czytelnikowi jest potrzebne.\nNiech malkontenci burczą, że nie jest to literatura z najwyższej półki, bo nie jest, ale nastrój czytelnika po niej usprawiedliwia 10 gwiazdek jakie jej stawiam. Na wszystkie smutki... Witkiewicz!\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 10:54 No comments:\nAnna KLEJZEROWICZ - "Królowa Śniegu" (z zasobów Biblioteki w Toronto)\nPo przykrych doświadczeniach z polskimi kobietami piszącymi, postanowiłem nie ujawniać swoich negatywnych ocen ich "twórczości", bo w moim wieku (75) i stanie zdrowia (126 chorób) najważniejszy jest święty spokój.\nNie mogłem jednak powstrzymać się od skorzystania z niebywałej okazji, jaką jest ukrycie się za plecami recenzenta LC oznaczonego godłem "Krzysztof", którego opinię, zgodną w 100% z moim odczuciem, w całości kopiuję:\n"Mógłbym napisać wiele złego, ale wystarczy kilka zdań. Królowa Śniegu to fatalna powieść. Kuleje tu w zasadzie wszystko. Miałka fabuła, klimat, brak jakichkolwiek emocji i dialogi, nie wspominając już o bohaterach. Książka zwyczajnie jest naiwna i słaba, nic tego faktu nie zmieni. Dobrnięcie do końca graniczy z cudem. "\nZe względu na brak wiary w cuda, do końca nie dobrnąłem. 1/10, jak "Krzysztof".\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 14:21 No comments:\nAnthony DOERR - "Światlo, którego nie widać"\nDoerr (ur, 1973) dostał za nią Pulitzera w 2015, a na LC 7,92 (2831 ocen i 425 opinii) i jest tam jedyną jego pozycją polskojęzyczną. Autor debiutował w 2002 roku i ma na swoim kącie pięć pozycji, w tym dwie powieści. W Wikipedii czytam:\n".....Opowiada o losach niewidomej francuskiej dziewczynki i służącego w Wehrmachcie niemieckiego chłopca, których drogi splatają się podczas oblężenia Saint – Malo... ....Werner Pfenning – niemiecki chłopiec, sierota, który dzięki talentowi in żynierskiemu trafia do elitarnej jednostki Wehrmachtu ...Marie-Laure LeBlanc – niewidoma córka francuskiego ślusarza, zafascynowana światem przyrody...."\nJuż sam dobór bohaterów (sierota - niewidoma) chwyta za serce i pozwala przewidzieć zarys fabuły. I tu słyszę ostrzegawczy dzwonek przed amerykańskim punktem widzenia na zbrodnie hitlerowskie w Europie, bo na historie o dobrych Niemcach w mundurach Wehrmachtu, SS czy SA, jako Polak, jestem bardzo wyczulony. Oczywiście, takie przypadki znam z historii najbliższych, jak i środków przekazu (np historia Szpilmana), lecz nasz - Polaków. punkt widzenia winien być diametralnie różny od amerykańskiego.\nI dlatego bardzo mnie niepokoi tak wysoka ocena tej książki, świadcząca o niewystarczającej edukacji czytelników w tej materii, a cieszą zastrzeżenia czytelniczki "awiola" na LC:\n"....Po lekturze książki amerykańskiego pisarza dominuje we mnie swoisty niesmak. Niesmak spowodowany zabiegiem autora polegającym na tym, iż świadomie bądź też nieświadomie, postarał się o umniejszenie i widoczne usprawiedliwienie Niemców w zakresie ich czynów popełnianych w czasie II wojny światowej, którą przecież sami de facto wywołali. Mowa tutaj głównie o głęboko zarysowanym portrecie psychologicznym pasjonata odbiorników radiowych, jakim jest Werner, a którego postępowanie Anthony Doerr stara się niejako wybielić. Werner bowiem nie interesuje się ideologią nazistowską, a wstępuje do jednostki Wehrmachtu tylko po to, by uniknąć losu pracy w kopalni. A jednak, z czasem nasiąka faszyzmem, by w późniejszym czasie służyć Hitlerowi i jego całej, morderczej machinie. Oczywiście, wiadomą rzeczą jest, iż podczas wojny nic nie jest tylko czarne i tylko białe bowiem pośrednie kolory są także obecne. Jednak nie można zapominać o tym, że to właśnie Niemcy byli okupantami i najeźdźcami, a nie ofiarami, jak próbuje to czasami przeforsować autor w swojej książce. Nie znajduję niestety rozgrzeszenia dla postępowania Wernera, a epitety jakimi autor nazywa Rosjan, mogłyby zostać dokładnie tak samo odniesione do Niemców i ich okrucieństwa w czasie wojny. Po lekturze tej powieści, mam wrażenie jakoby Anthony Doerr dzielił ówczesną ludność Europy na dziki, mało znaczący Wschód z Polską na czele, i ten lepszy Zachód, cywilizowany. Nie podoba mi się takie spłaszczenie, dlatego też w żadnym wypadku nie nazwałabym tej książki arcydziełem. Według mnie jej warstwa historyczna jest zbyt płytka oraz zakłamuje nieco ówczesną rzeczywistość....\n....."Sea of flames" to owiany złą sławą diament, który wpływa na losy bohaterów tej powieści. Niestety bywa czasami tak, że klejnot taki okazuje się zręczną podróbką, nie mającą większej wartości. W moim przypadku podobnie rzecz ma się z lekturą tej książki. Miałam otrzymać prawdziwy diament, a dostałam tylko jego dobrze wykonaną imitację. Spore rozczarowanie, które trudno przełknąć."\nAmerykański czterdziestolatek Doerr, produkt amerykańskiej próżności i pewności o słuszności amerykańskiego spostrzegania świata, trafia na podatny grunt polskiej propagandy rusofobicznej, wskutek której eksponuje się zbrodnie kacapów, pomniejszając działania niemieckie wobec "Polnishe Schweine und Untermenschen". O tempora! O mores!\nPotwierdzenie mojej oceny znajduję w cynizmie autora, którego żaden Polak, świadom martyrologii narodu polskiego, akceptować nie może (s. 719,2):\n".....Oczywiście. W powojennych opowieściach wszyscy bohaterowie ruchu oporu stali się przystojnymi, wysportowanymi mężczyznami, którzy potrafili budować karabiny maszynowe ze spinaczy do papieru. A Niemcy czołgistami, którzy przejeżdżali przez zburzone miasta, wystawiając jasnowłose głowy z wieżyczek tygrysów, albo psychopatycznymi maniakami seksualnymi torturującymi piękne Żydówki..."\nNiedokształcony amerykański autorze! Piszę te słowa 23 sierpnia tj 23 dnia obchodów rocznicy Powstania Warszawskiego, którego bohaterami były również kobiety i dzieci, piszę o kraju, jedynym na świecie gdzie Niemcy z Wehrmachtu identyczni jak pański bohater, rozstrzeliwali nawet niemowlęta z rodzin pomagającym Żydom. Wstydź się, durniu, swoich słów!!\nNie kwestionuję atrakcyjności tej lektury, szczególnie dla amerykańskiego czytelnika, dziwię się jednak bezkrytycznym zachwytom Polaków książką starającą się usprawiedliwić hitlerowca, bo sierota. Gwiazdek 5 jak cytowana "awiola".\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 12:24 No comments:\nO ironio losu! Recenzowany przeze mnie, parę dni temu "Neuland" Nevo ma na LC 7,47, a omawiany zbiorek jednego z największych pisarzy świata, permanentnego kandydata do Nobla - 7,33. U mnie Nevo dostał słabe 6, a Oz - 10. Ale u mnie to "normalka"; na LC dałem mu trzy 10 i dwie 9.\nW tej książce jest dużo odniesień do Polski (np jeden z bohaterów tłumaczy na hebrajski Iwaszkiewicza), więc przypominam: rodzice autora, Arie Klausner i Fania Mussman, pochodzili z Kresów Wschodnich: ojciec wychował się w Wilnie, matka w miejscowości Równe na Ukrainie i rozmawiali z sobą głównie po polsku, a młody Amos Klausner przyjął pseudonim "Oz" ("Odwaga") po ucieczce do kibucu.\nTym razem mamy osiem opowiadań o ułomności ludzkiej natury, umiejscowionych w kibucu w latach pięćdziesiątych. Aby zachęcić do lektury zaczynam od zabawnej rozmowy (s. 7,9):\n"- Widziałem w nekrologach, że umarł twój dziadek.\n- A trzy lata temu też umarł ci dziadek.\n- Więc ten był już ostatni."\nTeraz skojarzenie: Oz przypomina powiedzenie premiera Lewiego Eszkola, dziadka wspomnianego na początku mojej recenzji - Nevo (s. 101 e-book):\n"..człowiek jest tylko człowiekiem, a i to – rzadko który”\nNie będę pisał o treści poszczególnych opowiadań, bo ogólne wrażenie jest ważne, a ono mieści się w retorycznym pytaniu: jak wiele można powiedzieć w tak niewielu słowach? Absolutne mistrzostwo krótkiej formy. Doskonałość języka, formy i treści, a bohater jeden - zwykły człowiek ze swoimi troskami, w dodatku umiejscowiony w ściśle określonej społeczności, a więc podlegający pewnej dyscyplinie i restrykcjom. Ten kibuc Oza przypomina mnie syberyjski kołchoz Wila Lipatowa w „Wiejskim Sherlocku Holmesie”, a perfekcja pisarska Kundery „Księgę śmiechu i zapomnienia”.\nAmos Oz pisze zgodnie z sentencją Terencjusza: „Homo sum; humani nihil a me alienum puto" ("Jestem człowiekiem; nic, co ludzkie, nie jest mi obce") i stąd końcowy zachwyt:\nTO JEST WSPANIAŁE, BO LUDZKIE!!!!\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 21:22 No comments:\nWładysław Andrzej Serczyk (1935 – 2014) - polski historyk, profesor, zajmujący się historią stosunków polsko – kozackich i polsko – ukrainskich. To tyle z Wikipedii, a ode mnie to, że trzem jego książkom ("Katarzyna II", "Kultura rosyjska XVIII wieku" oraz "Na dalekiej Ukrainie. Dzieje Kozaczyzny do 1648 roku") dałem po 10 gwiazdek, wzmiankowałem o nich, lecz nie recenzowałem, bo za wysokie progi na moje nogi, że jak ktoś chce się uczyć, to na pewno może z lektur Serczyka i że ta ma dodatkowy walor dla niewprawnych czytelników dzieł historycznych, bo ma ścisłego tekstu zaledwie 163 strony.\nAby Państwa zachęcić podaję, że Iwan oprócz tego, że był Groźny, to miał siedem żon i wiele kochanek, a to jest „cuś”.\nW podsumowaniu Serczyk pisze (s. 168):\n„...Gwałtowny, niepohamowany i nieobliczalny władca pozostawił coraz powszechniejsze przekonanie o wszechwładzy monarszej i konieczności uległego podporządkowania się woli cara.\nPrzy wszystkich negatywnych skutkach panowania Iwana IV, ten jeden poważnie ułatwił rozwiązanie problemów, przed jakimi stanęli jego następcy, a zwłaszcza budowę silnego, scentralizowanego państwa absolutystycznego. Miało się to jednak stać dopiero za lat kilkadziesiąt.”\nPerełka dla miłośników historii. 10/10\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 06:14 No comments:\nFrançois – René de Chateaubriand - "Przygody ostatniego z Abenserażów"\nFrançois-René de Chateaubriand (1768 – 1848) - inicjator romantyzmu we Francji, autor "Atali", "Rene", a przede wszystkim apologii chrześcijaństwa w publikacji pt "Duch wiary chrześcijańskiej", wydał w 1826 omawiany utwór, napisany jeszcze w 1807, o rywalizacji Francuza Lautreca i Maura Aben - Hameta o względy pięknej Blanki.\nWspaniałym znawcą Chateaubrianda był jego tłumacz Tadeusz Boy – Żeleński, którego niezwykle ciekawe opracowanie Wydawca zamieszcza z reguły jako wstęp do „Atali” (patrz np. Wolne lektury) i stamtąd wziąłem uwagę na temat inspiracji autora do napisania omawianego utworu:\n„....Jest to echo pobytu w Grenadzie, gdzie w powrocie z Ziemi Świętej pielgrzym przeżył jedną z piękniejszych swoich sielanek z oczekującą go tam panią de Mouchy.."\n(pani de Mouchy— Natalie de Noailles (1774–1835), księżna de Mouchy, jedna z licznych kobiet w życiu Chateaubrianda.)\nKunszt pisarza (i tłumacza) pokazuję w opisie wybranki, gdy pierwszy raz ujrzał ją piękny Maur:\n„...Wyszła z nich młoda kobieta, ubrana mniej więcej tak, jak owe gotyckie królowe, wyrzeźbione na pomnikach w dawnych opactwach. Czarny stanik, przybrany szklanymi paciorkami, obejmował zręczną kibić; spódniczka, krótka, wąska i bez fałdów, odsłaniała smukłą nogę i kształtną stopę; głowa przykryta była mantylką, również czarną: lewą ręką dama przytrzymywała tę mantylkę ściągniętą pod brodą tak, iż z całej twarzy widać było jedynie wielkie oczy i różane usta....”\nPrzyswojenie tekstu ułatwiają świetnie opracowane przypisy. Maur spotyka po raz drugi Blankę, o której autor mówi:\n„...Wszystko było urocze u tej czarującej kobiety; miała cudny głos, tańczyła lżej od zefirów, to podobała sobie w tym, aby powozić rydwanem jak Armida, to uganiała na grzbiecie najbardziej rączego bieguna Andaluzji, podobna owym niebiańskim wróżkom, które zjawiły się Tristanowi i Galaorowi w lasach. Ateny wzięłyby ją za Aspazję, Paryż zaś za Dianę de Poitiers, która zaczynała błyszczeć na dworze. Ale przy wdziękach Francuzki posiadała ona naturę Hiszpanki; wrodzona chęć podobania się nie osłabiała w niczym stałości, siły i wzniosłości uczuć jej serca..."\nCzyż nie piękne? Teraz Blanka tańczy zambrę, a zakochany Maur wzrokiem ją pożera (zambra a. zambra mora — taniec flamenco wykonywany przez Cyganów z Granady, uważany za pochodzący od tańców mauretańskich). Na drodze do spełnienia miłości staje religia:\n"— Kochasz mnie tedy? — odparła Blanka, składając piękne dłonie i wznosząc oczy ku niebu. — Ale czy zastanowiłeś się, że ty jesteś niewierny, Maur, wróg, ja zaś jestem chrześcijanką i Hiszpanką?.. ...kocham cię do szaleństwa, bez miary; zostań chrześcijaninem, a nic nie zdoła mnie powstrzymać od zostania twoją..."\nMimo to, miłość kwitnie.. aż pojawia się Tomasz de Lautrec i.....\nWięcej nie powiem o tej tragedyji, ino adres podaję umożliwiający każdemu płacz w samotności:\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 13:39 No comments:\nMark OWEN - "Niełatwy dzień" Autobiografia komandosa Navy SEAL\nStary jestem, więc odporny na propagandowe książki tak o GRU, NKWD etc jak i CIA czy Navy SEAL. Nie przeszkadza mnie to z wypiekami czytać Suworowa, a obecnie Owena. Ocenie podlega literacka jakość tekstu, a nie wiarygodność. A pod tym względem nie ma wątpliwości, że to niezbyt wysoka pólka literatury szpiegowsko – sensacyjnej, bo samej akcji mało, a tłumaczenie zakazem ujawniania tajemnic to dziecinada. Jak nie wolno, to nie wolno, a nie zwodzić czytelnika przez 200 stron, czy helikopter spadł, bohater wypadł, czy też nie.\nMiłośnikom historii spiskowych życzę dobrej zabawy, a ja jako zrzęda daję gwiazdek aż 6, mimo naiwności jak o „SEAL Team Six”(s. 32):\n„......W chwili gdy Marcinko ustanawiał dowodzenie, w rzeczywistości istniały tylko dwie jednostki Navy SEALs – szóstka w nazwie została przyznana po to, by zmylić Związek Radziecki co do faktycznej liczby jednostek w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych. ...”\nAby było śmieszniej wspomniana jednostka została rozwiązana w 1987 roku tj na 24 lata przed opisywaną akcją\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 23:08 No comments:\nI tam, i w większości recenzji zamieszczona jest bardzo długa lista problemów i zdarzeń, narzucanych czytelnikowi. Wiekszość tym się zachwyca, w przeciwieństwie do mnie. Dla mnie to groch z kapustą, w dodatku odgrzewany. Bo na każdy temat z osobna, wydano wiele książek, a w jednej książce omówić składnie wszystkie aspekty bogatej historii Żydów w XX - XXI wieku jest niemożliwe. Mimo różnej oceny polecam Państwu całą recenzję Krzysztofa Cieślika, a z której wybrałem porównanie z moim ukochanym, pomijanym przy Noblu - Amosem Oz:\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 11:39 No comments:\nChristensen (ur. 1953) - norweski pisarz, w Wikipedii podają ponad 50 jego pozycji, a na LC - 6. Popularność zdobył w 1984 powieścią "Beatles", a omawianą napisał 20 lat później (2004). Jak widać po wynikach na LC 8,05 (524 ocen i 94 opinie) zachwyt jest powszechny i zgodny, dzięki czemu nie muszę wysilać się przy recenzji. Ale zadanie poważne: 920 stron (1717 – e-book).\nZmęczony, lecz usatysfakcjonowany przystępuję natychmiast do skreślenia tych paru słów. Zaczynam od tytułu: bardziej adekwatny wydaje mnie się zapożyczony od Potoryczyna - "Ludzka rzecz", bo to dzieło jest o całej ludzkości.\nLudzie często umierają, w książce również i dlatego warto zacytować wyznanie autora (s.1641):\n"....Pytasz, lecz ja o śmierci nie wiem nic, znam bowiem tylko życie; mogę powiedzieć jedynie, w co wierzę: albo śmierć jest kresem życia, albo też tylko przejściem w inne życie. W obu wypadkach nie ma się czego bać..."\nPrzewodnią maksymę, spopularyzowaną przez niemieckiego myśliciela i reformatora, Sebastiana Francka (1499 – 1543), Christensen powtarza jak mantrę:\n"....mundus vult decipi, ergo decipiatur.." - ("świat chce być oszukiwany, niechże więc będzie")\nI o tym jest ta książka, bo wszyscy oszukujemy lub staramy się oszukać świat. Taka gra z losem Jeszcze dwa retoryczne pytania aktualne zawsze i wszędzie (s. 1560)\n"..Ile trzeba, żeby uratować człowieka?.."\n...oraz zadane bohaterowi przez matkę Pedera po samobójstwie męża (s. 1567):\n"...Myślisz, że kiedykolwiek jeszcze będzie tak jak dawniej, Barnum ?.."\nZgodzicie się chyba Państwo, że każdy zadaje sobie takie pytanie nieraz w życiu. Możliwe, że pod wpływem lektury jestem rozemocjonowany i dlatego oceniam je ad hoc na 10 gwiazdek.\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 17:08 No comments:\nMagalena RITTENHOUSE _ "Nowy Jork. Od Mannahatty do Ground Zero"\nMagdalena RITTENHOUSE - "Nowy Jork. Od Mannahatty do Ground Zero"\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 05:11 No comments:\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 07:13 No comments:\nRober JAROCKI, Witold KIEŻUN - "Magdulka i cały świat"\nRobert JAROCKI, Witold KIEŻUN -\n- "Magdulka i cały świat"\nRobert Jarocki (1932 – 2015) - polski dziennikarz i pisarz, autor wielu książek biograficzno-historycznych\nWitold Jerzy Kieżun (ur. 1922) - polski ekonomista, profesor nauk ekonomicznych, prakseolog, uczeń Kotarbińskiego i Zieleniewskiego, żołnierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego, więzień sowieckich łagrów. Pracownik naukowy Akademii Kożmińskiego w W-wie.\nMuszę zacząć od tragicznej próby samobójstwa Profesora. Nosiciel ubeckich genów, niejaki Cenckiewicz, znany z oczerniania Wałęsy, pomówił Profesora, doprowadzając go do załamania nerwowego. Szczegóły podaję za Wikipedią:\n".....21 września 2014 tygodnik "Do Rzeczy" opublikował artykuł Sławomira Cenckiewicza i Piotra Woyciechowskiego "Tajemnica 'Tamizy' - jak prof. Kiezun współpracował z bezpieką.... ..Zdaniem historyka, Piotra Gontarczyka, "nikt wcześniej nie napisał w tej materii tekstu zawierającego tylu błędów i celowych przeinaczeń", a publikacja jest "po prostu skandaliczna", ponieważ jej powodem była "tylko i wyłącznie zemsta na człowieku, który wypowiadał się inaczej, niż autorzy „Do Rzeczy” na temat Powstania". Szefowa Biełsat TV, Agnieszka Romaszewska – Guzy, stwierdziła, że autorzy są "ogarnięci obsesją" i w swojej publikacji "przekroczyli granicę", a Witold Kieżun powiedział, że po publikacji próbował popełnić samobójstwo, z uwagi na jej szkalującą i kłamliwą treść. Historyk i były szef Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej, Jan Żaryn, zwrócił także uwagę, że prezentowane materiały mogły być sfałszowane i zmanipulowane przez bezpiekę...."\nNadmieniłem o ubeckich genach Cenckiewicza, więc za Wikipedią podaję:\n"...Jego dziadek Mieczysław Cenckiewicz.. ...był funkcjonariuszem MBP i SB MSW..."\nPo takim szkalowaniu, opluwaniu ludzi, nikt na świecie nie podałby mu ręki, a zawodowo byłby skończony. W PiS-owskiej Polsce (Wikipedia):\n„...4 stycznia 2016 został powołany przez ministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza na stanowisko Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Reformy Archiwów Wojskowych oraz na pełniącego obowiązki dyrektora Centralnego Archiwum Wojskowego. W czerwcu tego samego roku został powołany przez Sejm RP w skład Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej...."\nJeśli komuś moja pisanina się nie podoba, niech nie czyta dalej, jak i omawianej ksiązki, bo dostanie zawału serca.\nOstrzegłem o konsekwencjach zdrowotnych, to z czystym sumieniem przechodzę do książki, w której już na pierwszych stronach pojawia się temat rubieży wschodnich i poznajemy stanowisko Profesora zbieżne z Konwickim i Giedroyciem (wszyscy trzej tam urodzeni) (s.23,6 - e-book)\n"..– Jakie było Wilno w 1922 roku?\n– To mniej więcej dwa lata z okładem po przyłączeniu Wilna do Polski wskutek tzw. nieposłuszeństwa generała Żeligowskiego. Czasy były całkowicie płynne. Powstała po traktacie wersalskim niepodległa Litwa nie uznała aktu przejęcia Wilna przez Polskę i formalnie Litwa była w stanie wojny z Polską. Wśród mieszkańców samego miasta było jednak niewielu Litwinów (0,8%). Przeważali Polacy (65,9%), bardzo duża grupa mieszkańców Wilna to Żydzi (28%), częściowo niezasymilowani ani do Polski, ani do Litwy, a w znacznym stopniu zruszczeni.\nSamo Wilno było dla Żydów jakby historycznym ośrodkiem teologicznym wiary hebrajskiej. Działali tam wybitni naukowcy będący jednocześnie rabinami. Pomiędzy tą grupą rabinacką a inteligencją polską w Wilnie stopniowo nawiązywała się pewna współpraca z racji popierania przez część oświeconych Żydów wileńskich marszałka Piłsudskiego. Ale również wśród mieszkańców Wilna był znaczny procent Rosjan i Białorusinów, a także, w najbliższych okolicach, zwłaszcza w Trokach – grupa Karaimów o własnym obrządku religijnym. Pewną ciekawostką jest to, że powstały parę lat wcześniej uniwersytet, któremu nadano imię Stefana Batorego, miał bardzo dobrze zorganizowaną anglistykę, na której prym wodzili spolonizowani Ormianie. Jednym słowem Wilno to był tygiel narodowości, kultur, wyznań. Ale niedawna przeszłość to było imperium carskie...."\nZamiast słuchania zakłamanej nacjonalistycznej propagandy należy uczyć się historii od takich ludzi jak Kieżun.\nCała książka jest fenomenalną lekcją historii, w czym duża zasługa dobrze przygotowanego Jarockiego, lecz szczegółowe zrecenzowanie jej przekracza moje możliwości . Postanowiłem zakończyć pisaninę kontrowersyjnym cytatem na temat zawsze aktualny tj Powstania Warszawskiego skutkującego wstrzymaniem ofensywy sowieckiej (s. 931,8), a jednocześnie kończącym samą rozmowę:\n„.....W czasie ostatniego spotkania w 1999 roku dwunastki żyjących jeszcze absolwentów naszego liceum przedstawiłem jemu i moim kolegom fragment nowo opublikowanej, odkłamanej wersji pamiętnika marszałka Wasylija Czujkowa, dowódcy 62. Armii obrony Stalingradu i członka kierownictwa, obok marszałka Konstantego Rokossowskiego, tzw. 1. Frontu Białoruskiego pod Warszawą. Była to pełna wersja wspomnień, bez uprzednich skreśleń redakcyjnych. Czytamy w nich: „Wojnę można było wygrać pół roku wcześniej, nie w maju 1945 roku, a grudniu 1944 roku, gdyby nie decyzja Stalina wstrzymująca 1. Front Białoruski w sierpniu 1944 roku. Moglibyśmy dojść daleko na zachód, nie do Berlina i nad Łabę, ale aż do Renu”. Całe potężne, uprzemysłowione Niemcy, najbogatszy kraj Europy, stałyby się więc Niemiecką Republiką Demokratyczną, a my prawdopodobnie żylibyśmy do chwili obecnej w PRL-u”\nUzasadnienie tej tezy wynika z wcześniejszej rozmowy, lecz poznanie jej pozostawiam Państwu. Pozostałe 70 stron to „Końcowe impresje reportera”, „Dorobek życiowy. Osiągnięcia zawodowe. Publikacje” oraz zdjęcia.\nTo warto przeczytać. 10/10\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 20:07 No comments:\nSzokują mnie recenzje, bo w większości z nich powtarza się opinia, że to nic specjalnego, bo to oklepany romans młodego ze starą, lecz książka wspaniała z powodu stylu. No to pozwolę sobie zauważyć, że to zasługa przede wszystkim tłumacza, w tym przypadku Jacka Żuławnika. O znaczeniu tłumacza świadczy negatywny przykład Fitzgeralda "Czuła jest noc", kiedy to wybitnej książce byłem zmuszony (i nie tylko ja) dać pałę.\nJacek Żuławnik (ur. 1977) - ukończył edytorstwo w Instytucie Informacji Naukowej i Studiów Biologicznych UW; od 2007 – tłumacz.\nJohn Banville (ur. 1945) - irlandzki powieściopisarz i dziennikarz, zdobywca Nagrody Bookera za powieść „The Sea” (2005)\nPozwolę sobie na dygresję, że Nagroda Bookera mnie nie wzrusza, gdyż przyznawana jest równie niezrozumiale jak Nobel czy polska „Nike”. Trudno mnie też uznać autora za szczególnie znanego, skoro ma 72 lata (a ja 74) i nigdy o nim nie słyszałem, a polskojęzyczna Wikipedia poświęca mu trzy linijki. Na LC ma książek 12, z których jedynie ta omawiana przekroczyła 7 gwiazdek - 7,22 (41 ocen i 13 opinii). Z anglojęzycznej Wikipedii dowiaduję się, że ta (oryginalny tytuł „Ancient Light”) jest trzecią częścią trylogii:\n„....”Ancient Light” is a 2002 novel by Irish writer John Banville. First published on 7 July 2012, the novel concjudes a trilogy concerning Alexander Cleave and his daughter, Cass. „Ancient Light” was preceded by „Shroud” and „Eclipse”...”\nNiestety, ten szumnie zapowiadany styl nie zdążył mną zawładnąć, a tym bardziej zauroczyć, bo już na drugiej stronie wyczytałem:\n„......Miałem dziesięć albo jedenaście lat.... ...zanim zobaczyłem tę kobietę, usłyszałem jej rower, a konkretnie świst opon, dźwięk, który wydawał mi się fascynująco erotyczny, kiedy byłem małym chłopcem, i nawet teraz, sam nie wiem czemu, wywołuje we mnie emocjonujące skojarzenia... .... Miała szeroką, luźną spódnicę, którą wiosenny wiatr nagle schwycił i poderwał, odsłaniając wszystko, co znajdowało się pod spodem.... ...gdyby w słoneczny dzień na zatłoczonej plaży stroje kąpielowe kobiet jakaś magiczna sztuczka przemieniła w bieliznę, wszyscy znajdujący się tam mężczyźni, od małych nagusków z wydętymi brzuszkami i tycimi siusiakami, przez umięśnionych ratowników, po mężów pantoflarzy z podwiniętymi nogawkami i chusteczkami na głowach powiadam: wszyscy w jednej chwili zamieniliby się w stado napalonych satyrów o przekrwionych oczach.....”\nPanie Banville! Polecam panu lwa, nie, sorry, Lwa.. ..Starowicza, bo już w wieku 57 lat wykazuje się pan starczą dewiację seksualną. Zapewniam, że w wieku 10 – 11 lat (ani wcześniej) nie interesowała mnie bielizna kobieca, bo naśladować św. Onana zacząłem dopiero dwa lata później, ani obecnie, gdy skończyłem 74 lata, bo wbrew pana nachalnym sugestiom nie jestem „satyrem o przekrwionych oczach”.\nPoszukuje dalej obiecanego stylu, lecz zamiast niego znajduję (s. 26 – e-book):\n„... Billy nie należał do osób przesadnie dbających o higienę osobistą. Kąpał się rzadziej niż większość nas, na co wskazywała intymna, brązowawa woń, którą czasem wydzielał; pory w zagłębieniach obok nozdrzy miał tak wściekle pozapychane, że z mieszaniną przyjemności i odrazy wyobrażałem sobie, że wyciskam je kciukami jak szczypcami...”\nA dalej, coraz gorzej: niewyżyta trzydziestka piątka molestuje zielonego piętnastolatka, doprowadzając do wielokrotnego gwałtu gdzie popadnie, w warunkach wymagających wyjątkowej determinacji. Przy dalszej lekturze wynudziłem się niemożebnie poznając treść snów bohatera oraz szczegóły powierzonej mu filmowej roli, aż wybudził mnie fascynujący opis puszczenia bąka (s.282):\n„....Pewnego dnia kotłowaliśmy się na podłodze w domu Cottera – była ubrana i chciała już iść, a ja uczepiłem się jej i wsunąwszy dłoń pod jej pupę, z powrotem ściągnąłem ją do parteru – kiedy przez nieuwagę puściła mi na rękę miękkiego bąka. Po tym pojedynczym pruknięciu zapadła okropna cisza, taka jak po wystrzale z pistoletu albo pierwszym pomruku trzęsienia ziemi...”\nNiesamowite!! Wraz z 286 (z 537 całości) stroną zacząłem część II, licząc na równie ciekawe wydarzenia. I nie zawiodłem się. Autor każe filmowej partnerce bohatera spróbować popełnić samobójstwo, by dać mu możliwość do wspomnień o samobójstwie chorej psychicznie córki, które miało pewnie miejsce w poprzednich tomach, których nie znam i nie zamierzam poznać. Bohater podróżuje z niedoszłą samobójczynią przez Włochy (dlaczego z nią?), by odkryć okoliczności samobójstwa córki tam popełnionego. Lecz głównie śni bądź wspomina młodzieńczy seks (s. 385):\n„.....Muszę przyznać, że zaskoczył mnie ten bezwstyd i nawet chwilowo odeszła mi ochota na cokolwiek – takie pokazy niepohamowanej żądzy odbierały mi pewność siebie – ale kiedy objęła mnie ramieniem, silnym jak męskie, i brutalnie pociągnęła do siebie, i kiedy poczułem jej serce walące jak młot i drżący brzuch, wtedy oczywiście zrobiłem to, czego ode mnie zażądała. Skończyłem po minucie, na co lekceważąco i energicznie odepchnęła mnie od siebie, poprawiła ubranie i wytarła się swoimi majtkami....”\nKapitalne! Co za styl!!! Ale koniec kpin, bo ukochana wyjeżdża na wakacje, a piętnastolatek cierpi (s. 400):\n„..... Cierpienie, to nieustające cierpienie, męczyło mnie, potwornie mnie męczyło i nie wiedziałem, jak znaleźć ukojenie. Czułem się wyschnięty i wysuszony, jakbym się wypalił, bolały mnie oczy, a nawet paznokcie. Byłem jak wielki, przypominający spękaną łapę liść sykomory, który szoruje po chodniku, popychany porywami jesiennego wiatru...”\nTo nie żarty, bo sykomora to drzewo o lśniących liściach i drobnych, jadalnych owocach, rosnące w Egipcie i Afryce Wschodniej, a wspominane w Ew. wg Łukasza 19:4 jako figa morwowa.\nWielką sztuką jest przerwać zabawę w odpowiednim momencie i ja to czynię na 100 stron przed końcem, bo ubawiłem się wystarczająco, a dalsze losy bohatera w ogóle mnie nie interesują. Przykro mnie, lecz nie potrafię podzielić zachwytów innych, a zboczonych autorów nie cierpię. PAŁA!!\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 07:03 No comments:\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 19:51 No comments:\nAgnieszka BŁOTNICKA - "Tamtego lata nad Sekwaną"\nAgnieszka Błotnicka (ur. 1966) ma na LC 6 książek, 8 fanów, a notowania omawianej to: 5,85 (52 ocen i 18 opinii)\nLiczby same mówią za siebie, więc ja tylko zaznaczam, że to literatura z Biblioteki w Toronto, co "widać, słychać i czuć", bo tylko taką udostępnia Polonii troskliwa Ojczyzna.\nMnie zafrapowała już okładka, na której wyczytałem:\n"....kawa w termosach była chłodniejsza od wymiętego prześcieradła w ich hotelowym pokoju..."\nWzruszyłem się jak stary siennik, bo w odległej przeszłości nieraz, na wymiętym hotelowym (gorącym) prześcieradle, poparzyłem się kawą (również gorącą) z rozbitego pechowo termosu. Ale w ogóle książka cenna dla wszystkich kobiet zawiedzionych swoim stadłem małżeńskim.\nA za sugerowaną nadzieję, że każdej zawiedzionej może się jeszcze przytrafić piękny romans - gwiazdek 6.\nSnujcie marzenia. To nic nie kosztuje!\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 09:05 No comments:\nElizabeth Strout (ur. 1956) - laureatka Pulitzera (2009) za "Olive Kitteridge", omawianą opublikowała w 2016. Wikipedia:\n".....'My Name is Lucy Barton' is a 2016 ' New York Times Bestselling' novel and the fifth novel by the American writer Elizabeth Strout.... ...The book details the complicated relationship between the titular Lucy Barton and her mother.... ....Critical reception for 'My Name Is Lucy Barton' has been positive and the work has received praise from the 'Washington Post' and the 'AV Club'. 'The 'Guardian' compared the book favorably to Strout's earlier book, 'Olive Kitteridge', as they felt that it 'confirms Strout as a powerful storyteller immersed in the nuances of human relationships, weaving family tapestries with compassion, wisdom and insight.' ....."\nNa LC 6,61 (689 ocen i 125 opinii).\nKsiądz Jan Twardowski mówił:\n"....ŚPIESZMY SIĘ KOCHAĆ LUDZI tak szybko odchodzą....."\n.... i taką szansę "pokochania" dała autorka córce i matce, umieszczając je w szpitalu: jedną jako pacjentkę z komplikacjami zdrowotnymi, a drugą jako odwiedzającą, za to w podeszłym wieku. Gdyby nie wyrostek, to spotkania by nie było i wielce możliwe, że już nigdy do próby rozmowy by nie doszło. Według mnie, szkoda, że autorka nie dała obu stronom równych szans, bo opowieść w pierwszej osobie jest subiektywna, a "punkt widzenia zależy od punktu siedzenia".\nPołowiczny sukces nawiązania nitki porozumienia z matką, osłabiają nieciekawe relacje z pozostałymi bliskimi osobami (w tym rozpad małżeństwa), a więc przypisywanej sobie mądrości nie zauważam.\nLektura niewątpliwie pobudza do refleksji. Mnie przypomniała sentencję ks. Józefa Tischnera, że człowiek samorealizuje się poprzez drugiego człowieka, a stąd wniosek, że pisanie książek przez Lucy jest chybionym antidotum na samotność.\nCzyta się nieźle, lecz brak skromności i samokrytycznego spojrzenia Lucy, nie pozwala bym ją polubił. Na mój gust 6 gwiazdek wystarczy.\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 08:05 No comments:\nTherese Anne FOWLER - "Z: Powieść o Zeldzie Fitzgerald"\nUWAGA! 10 GWIAZDEK ZE WZGLĘDU NA FITZGERALDÓW, A NIE KSIĄŻKĘ SAMĄ W SOBIE\n"...Therese Anne Fowler jest autorką wydawanych w 28 krajach powieści z najwyższej półki, w których „przeglądamy się jak w lustrze z drugim dnem”, jak napisał „Kirkus Reviews”......"\nNieprawda; napisała TRZY i poniosla klęskę:\n"....After the publication of three contemporary novels, each of which sold fewer copies than the previous one, Therese faced a hard truth: her career was in a nosedive. Her editor at the time felt she should take on a pen name and try again with the same sort of book, but Therese was not persuaded. While she was considering some ideas she had for historical novels, Zelda Fitzgerald came to mind and Therese decided to see where this new idea might lead. "Z: A Novel of Zelda Fitzgerald" was the result....\n....What Therese has discovered is that she has an affinity for badass women from history whose stories have been either mistold or are largely untold..."\n"Badass" - w tym kontekście to chojrak, zuchwalczyni, która miałaby, według Fowler, przeciwstawiać się dominacji męża.\nRuth Styles zaczyna swój artykuł słowami:\n"Zelda is the victim of a 'persistent, damning mischaracterisation' Therese Anne Fowler says she was sane and a devoted wife..."\nI w tym też problem, bo Fowler upiera się, że Zelda nie była schizofreniczką, ale każdy chwyt jest dobry do obrony swojej tezy kat - ofiara.\nNie każdy zna angielski, nie każdy sięgnie do wspomnianych recenzji, i nie każdy przeczyta Wikipedię - hasło Zelda Fitzgerald (1900 - 1948), i dlatego zamieszczam najciekawszy z niej fragment:\n"....W kwietniu 1925 roku, po powrocie do Paryża, Scott poznał Ernesta Hemingwaya i pomógł mu w karierze. Zostali przyjaciółmi, także od alkoholu, jednak Zelda uważała go za fałszywego. Hemingway zapoznał ich z Gertrude Stein. Pewnego razu Zelda rzuciła się w dół schodów, gdy Scott zbyt długo rozmawiał z Isadorą Duncan. Gdy Scott pisał, Zelda nudziła się w izolacji i często mu przeszkadzała... ...W 1929 roku Fitzgeraldowie robili na przyjęciach już przykre wrażenie, jakby zmierzali ku samozniszczeniu. Wraz z krachem na Wall Street skończyła się epoka jazzu i ich złote lata. W kwietniu 1930 roku miała pierwszy napad depresji; wkrótce stwierdzono u niej schizofrenię i odtąd musiała okresowo przebywać w szpitalach psychiatrycznych (łącznie przez około 8,5 roku, 10 pobytów, pierwszy w Szwajcarii, pozostałe w USA. Być może były to jednak zaburzenia afektywne dwubiegunowe.... ...W 1932 roku wydała na wpół autobiograficzną powieść "Zatańcz ze mną ostatni walc", pisaną przez 6 tygodni w klinice w Baltimore[. Jest to opis małżeństwa podobnego do jej własnego. Scott zmusił ją do usunięcia materiału, który sam wykorzystywał w pisanej latami powieści "Czuła jest noc". Od 1925 roku malowała, np. swój autoportret we wczesnych latach 40. W 1934 roku miała wystawę. W roku 1938, po nieudanej wycieczce na Kubę, rozstała się na zawsze z mężem, choć nigdy się formalnie nie rozwiedli. Pisali jednak do siebie często, aż do jego nagłej śmierci w wyniku ataku serca w grudniu 1940 roku. Nie była na pogrzebie męża ani na ślubie córki. Zginęła w wieku 47 lat w wyniku pożaru w szpitalu Highland Mental Hospital w Asheville, razem z ośmioma innymi pacjentkami. Czekała zamknięta w pokoju na elektrowstrząsy....."\nNiewątpliwie mamy do czynienia z bestsellerem i dlatego warto go przeczytać. Natomiast punkt widzenia Fowler jest co najmniej dyskusyjny, a i forma nie zachwyca. Jestem więc w sytuacji "nie chcem, ale muszem" i ze względu na genialnego Scotta i jego niesamowitą żonę stawiam 10 gwiazdek, by zachęcić, szczególnie młodych czytelników, do ich poznania, jak i innych najsławniejszych postaci tamtych lat, zastrzegając równocześnie, że stricte wartość literacka i faktograficzna pozostawia wiele do życzenia i to nie tylko z powodu feministycznego punktu widzenia.\nSzczęśliwie Fowler nie napisała biografii wspomnianej Isadory Duncan, bo wtedy Jesienin by został pijakiem i łajdakiem, a jego akurat ja kocham.\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 10:57 No comments:\nA ze mnie taki oryginał, ze Mankella czytałem tylko raczej autobiograficzne "Grząskie piaski", którym dałem 8 gwiazdek, a jego bohatera Wallandera w ogóle nie znam i w tej chwili nie poznam zbyt dobrze, bo w tej książce z 2002 roku, podobno szpanuje jego córka. A w ogóle przeraża mnie objętość - 544 stron, a e-booku - 845, podczas gdy kryminał nie powinien (według mnie) przekraczać 300 stron, bo to ma być „podróżna” rozrywka, a nie wielka literatura!\nW dodatku, według wielu recenzentów, ta, jedenasta w serii, jest ponoć najsłabsza ze wszystkich książek z Wallanderem. Postanowiłem sprawdzić na LC i okazało się, że oceny wyższe od omawianej (6,91) mają tylko (7) „O krok” - 7,44; (5) „Fałszywy trop” - 7,21; (6) „Piąta kobieta” - 7,18; (8) „Zapora” - 7,14; (9) „Niespokojny człowiek” - 7,02. Różnice w ocenach są minimalne i zaskoczony jestem stosunkowo niskim ich poziomem.\nPiszę o tym, bo wydaje się istotne, czy pechowo trafiłem na najgorszą książkę w serii czy też cała kryminalna twórczość Mankella nie jest najwyższej jakości.\nNiestety, nie mogę udzielić autorytatywnej odpowiedzi, bo przerwałem szczytowo nudną męczarnię na 200 stronie (e-book), lecz obiecuję, że po relaksującej przerwie, podejmę próbę przeczytania „Niespokojnego człowieka”, którego mam pod ręką i wtedy szerzej zaopiniuję. Na razie, by zostawić sobie furtkę, daję gwiazdek 4.\nAutor potrzebował 200 stron, by zaginęły dwie kobiety, ktoś oblał benzyną i podpalił łabędzie i cielaka oraz podać słowo JOMATOT. Do tego w praworządnej Szwecji startująca w zawodzie policjantka dokonała dwóch włamań z rabunkiem (samochód). Za stary jestem na takie bzdety!\nUważam, że specyfika tego gatunku polega na wciągnięciu czytelnika w emocjonalny odbiór, wykluczający znudzenie już w trakcie lektury pierwszych stu stron, a ja zdrzemnąłem się dwukrotnie i to nie z powodu swojego podeszłego wieku. Obietnice recenzentów, że „potem jest ciekawiej” nie zmusza mnie do dalszej lektury. Książka „..longa, vita brevis”.\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 20:26 No comments:\nŻenująca sytuacja. Wielka dyskusja o książce, której większość nie czytała, bo Ostachowicz (ur. 1968) to "człowiek Tuska". A mnie to niewiele obchodzi, bo jako wyznawca poglądu Giedroycia, potrafię ocenić książkę niezależnie od powiązań politycznych autora. Nim do tego przejdę, polecam Państwu, recenzje Justyny Sobolewskiej, Pawła Dunina Wąsowicza i Kazimiery Szczuki. Adresy:\nJednak niewątpliwie największe wrażenie zrobiła na mnie recenzja prof. dr hab. Joanny Tokarskiej – Bakir, antropolog kultury, zajmującej się m. In Zagładą Żydów i stosunkiem Polaków do Żydów:\nPani Profesor pisze:\n"...Znalazłam fantastyczną, uroczą, mądrą, bardzo śmieszną, napisaną grepsami książkę, z której, gdyby nad nią popracować lat dwadzieścia, można by zrobić arcydzieło. Czasy są jednak inne, a i pomysł nienowy. Ostachowicz, skromniejszy niż Bułhakow i Littell, na arcydzieło się nie sadzi. Wszelako gdybym w tym roku zasiadała w jury nagrody NIKE, zgłosiłabym tę książkę do konkursu...."\nJa też, choć już od dawna nie jestem entuzjastą tej nagrody, podobnie zresztą jak Booker Prize czy Nobla.\nW obawie, że nie każdy z Państwa zechce przeczytać wspomnianą recenzję przytaczam ostatnie zdanie z sekwencji o głównym bohaterze tj glazurniku z wyższym wykształceniem:\n".....Chwila wysiłku i każdy z nas rozpozna się w Glazurniku. Poza tymi oczywiście, którzy nigdy nie będą w stanie, jest to bowiem poniżej ich godności osobistej...."\nRecenzentka "FrouFrou" na LC zauważa, że "żywi Żydzi":\n"...zamiast iść do nieba wolą baraszkować w, nomen omen, warszawskiej Arkadii..."\nUzupełniam to zdanie definicją Arkadii:\n"Arkadia – fikcyjna kraina, uważana przez poetów za krainę wiecznego szczęścia – ziemski raj, symbol wyidealizowanej krainy spokoju, ładu, sielankowej, wiecznej szczęśliwości i beztroski..."\nMożliwe, że książka nie jest wybitnym dziełem literackim, lecz wpisuje się w mój prywatny program walki z własnym antysemityzmem ("wyssanym z mlekiem matki"), z którym permanentnie i konsekwentnie walczę od co najmniej 50 lat (od tragicznej hecy z gomułkowskim syjonizmem mija dzisiaj 49,5 roku) i dlatego odnotowuję ją jako ważną i wartościową, tym bardziej, że polski brak tolerancji, nacjonalizm i fenomen zaistnienia pojęcia "ciapatych" przeraża.\nJeszcze jedno: książka, wydana w 2012 roku, poniekąd się zdezaktualizowała, bo rzeczywistość przerosła fikcję.\nNa koniec, dla koneserów pastisz Witkacego (s. 267,1 - e-book):\n„.... A cała sprawa przez to podobno, że wszystkiego naszemu doktorowi zazdrościł. Najpierw zazdrościł mu kariery, a jak doktor przestał dbać o karierę, to mu tego niedbania zazdrościł. Zazdrościł mu dobrych ubrań, ale jak doktor w czas wojny zaczął tu i tam nosić łaty i cery, to mu tego spokoju i nonszalancji zazdrościł. Zazdrościł mu pieniędzy, ale jak doktor swoją fortunę stracił na łapówki i pomoc dla niedoszłych teściów, to mu zazdrościł, że tak godnie i z podniesioną głową nie dojada. Zazdrościł mu narzeczonej, ale wiedział, że gdyby zwyczajnie się rozstali, toby mu zazdrościł wspomnień i braku zobowiązań. Tylko gestapo mogło go uwolnić od palącej zazdrości...”\nU Witkacego w „Pożegnaniu jesieni” mamy:\n„...O ile Atanazy zazdrościł trochę Lohoyskiemu maski hrabiego, mocą której był on czymś, choćby w Almanachu Gotajskim, o tyle Jędruś zazdrościł (również trochę) sławy Zieziowi i skrycie cierpiał nad tym, że jest tylko „turystą wśród ruin”. Obu im zazdrościł Sajetan Tempe, że mogli być właśnie tymi nieokreślonymi stworami, podczas kiedy on musiał (koniecznie musiał) być społecznym działaczem; a wszystkim trzem razem zazdrościł Chwazdrygiel, marząc w głębi duszy o wyrwaniu się z naukowej pracy w życie społeczne lub sztukę. Ale wszystko przechodziła zazdrość księdza Hieronima, tak wielka, że aż nieuświadomiona i do niepoznania przetransformowana w żarliwość nawracania i naznaczania nieznośnych pokut..”.\nNa pewno warto przeczytać; zaslużone 7 gwiazdek\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 09:04 No comments:\nVioletta OZMINKOWSKI - "Michalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki"\nOpowieść o pierwszej damie polskiej seksuologii\nUWAGA! Czyta się jak najlepszą powieść sensacyjną!!\nWisłocka (1921 – 2005) według Wikipedii:\n"....Dyplom lekarza uzyskała 1 września 1952, natomiast stopień naukowy doktora nauk medycznych 24 kwietnia 1969. Byla współzałożycielką Towarzystwa Świadomego Macierzyństwa, w którym zajmowała się leczeniem niepłodności i antykoncepcją. Objęła kierownictwo Poradni Świadomego Macierzyństwa w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie. W latach 70. XX wieku kierowała Pracownią Cytodiagnostyczną Towarzystwa Planowania Rodziny.\nOprócz książek z dziedziny seksuologii takich jak: "Sukces w miłości", "Kalejdoskop seksu", "Kultura miłości", "Sztuka kochania" (1978), "Sztuka kochania – w 20 lat później" (1988), "Sztuka kochania – witamina M" (1989), była również autorką pamiętników "Miłość na całe życie. Wspomnienia z czasów beztroski".\nJej popularnonaukowy poradnik z dziedziny seksuologii "Sztuka kochania" wydany w 1978 stał się bestsellerem (nakład łączny 7 mln egzemplarzy) i zapoczątkował większą otwartość w sprawach seksu i życia seksualnego w Polsce.."\nJest to niedopuszczalne uproszczenie, bo "Sztuka kochania" była uwieńczeniem kilkunastoletniej drogi Wisłockiej w oświacie seksualnej. Zawsze ją wielbiłem i uważałem za przebojową kontynuatorkę działalności Boya w tej materii tj w walce z zacofaniem, kołtuństwem i pruderią.\nO autorce niewiele dowiedziałem się, poza tym, że pracowała w "Newsweeku" i że wyszła za mąż za Krzysztofa Daukszewicza. Wydawnictwo Prószyński i S-ka daje notkę:\n"Violetta Ozminkowski – dziennikarka „Gazety Wyborczej” i „Newsweeka”, współautorka książki o Marku Edelmanie „Pan doktor i Bóg”, autorka wywiadu rzeki z Grzegorzem Miecugowem „Szkiełko i oko” i rozmowy z Agnieszką Osiecką „Lubię farbować wróble”... "\nTa biografia Wisłockiej (2014) jest szczególnie cenna dzisiaj w Polsce, gdy oświata seksualna i wynikająca z niej świadomość jest w potwornym regresie w stosunku do lat 60. XX wieku.\nGratuluję autorce, która w umiejętny sposób połączyła potężne części pamiętnika Wisłockiej, różnych listów i rozmów z jej córką. Pasjonująca lektura i bez oporów 10 gwiazdek, bo to pozycja bardzo pożyteczna szczególnie w sytuacji, gdy Polska pozostaje w ogonie cywilizacji ograniczając radykalnie aborcje, in vitro i dostęp do antykoncepcji.\nNa zakończenie parę rad i przemyśleń Wisłockiej:\ns. 129 „...Nie zabierajcie mężczyznom możliwości opieki nad wami. Nic się nie stanie, jak czasem zemdlejecie w jego ramionach”,\ns. 317 „....wakacyjny romans nie może być powodem rozbijania życia prywatnego... ..ma nikłe szanse na przetrwanie w zderzeniu z prozą życia...”\ns. 320 „...miłość jest sztuką, dlatego pośpiech w łóżku jest błędem niewybaczalnym, trzeba pozwolić pracować wyobraźni...”\ns. 361 „....Nie ma miłości bez ufności. A ufność przewraca na grzbiet żółwia do góry nogami i żaden pancerz go nie chroni i odsłania mu miękką pierś i gardło, tam gdzie mieszka życie...”\ns. 367,9 "... Łatwo powiedzieć »kocham«, ale czy to jest miłość? Miłość to szereg lat przyjaźni, serdeczności, opieki i serca. Jednym słowem, kapitał wspólnych przeżyć i doświadczeń, a nie słowo jako czek bez pokrycia. Może z czasem być z pokryciem, ale to dopiero życie pokaże..."\nI wiele innych, które proszę samemu wyczytać. W w ogóle bomba!\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 06:58 No comments:\nHeinz Heger - "Mężczyźni z różowym trójkątem"\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 12:02 No comments:\nPhilip K. DICK - "Płyńcie łzy moje, rzekł policjant"\nRecenzowałem Dicka tylko trzy razy i trzy razy dałem 10 gwiazdek, lecz przeczytawszy obecnie moje recenzje szczególnie zadowolony jestem z dotyczącej "Valisa". Istotne są daty opublikowania recenzowanych książek: "Oko na niebie" 1955; "Ubik" 1966; "Valis" 1978; a obecnie omawiana 1974, czyli między "Ubikiem" a "Valisem". Z Wikipedii wypisuję:\n"..Została napisana w 1970, a pierwszy raz wydana w 1974. W 1975 roku powieść otrzymała nagrodę Campbella za najlepszą powieść science fiction i była nominowana do nagród Nebula i Hugo...\nPo wojnie domowej w Stanach Zjednoczonych obywatele poddawani są szczegółowej obserwacji przez wszechobecną policję. Znany piosenkarz i gwiazda telewizji Jason Taverner budzi się jednego dnia, w którym nagle okazuje się, że pomimo sławy, nikt go nie rozpoznaje. Co więcej – nie ma przy sobie żadnych dokumentów i nie figuruje w żadnych rejestrach. Zaczyna się nim interesować policja. Ukrywając się przed nią – rozpoczyna zupełnie nowe życie, w którym stara się w ukryciu odnaleźć swoją tożsamość."\nZaczynam od istotnej sprawy "Przedmowy", w tym przypadku autorstwa Tima Powersa. Proszę jej nie czytać, a jeśli już to po lekturze książki, która sama wstrząsa, sama się broni, a łopatologiczne udowadniania jej autobiograficzności są potrzebne jak psu na budę. Szafowanie w niej, jak również w wielu recenzjach meskaliną jest nadinterpretacją, szukaniem sensacji, analogicznie do przypadku Witkacego czy Huxleya. Dodajmy, że Dickowi przypisywano nawet schizofrenię paranoidalną, dlatego też propaguję odbiór książki bez szukania autobiograficznych powiązań, bo i bez nich, a może właśnie bez nich, jest arcydziełem.\nOd pierwszych stron Jason podkreśla swoją wyższość jako „szóstaka”, a czytelnik męczy się nie rozumiejąc tej hierarchii. Autor wyjaśnia to późno, bo dopiero na stronie 54 (e-book) uchyla rąbek tajemnicy:\n„Szóstak, bez względu na warunki, zawsze zwycięży, ponieważ tak nas genetycznie zdefiniowano.”\nDominacji i niezależności nadludzi - „szóstaków”, mogą zagrozić „siódmaki” w rodzaju Buckmana, ale czy tak jest proszę wyczytać samemu.\nDo tego duży ładunek intelektualny Dicka (np. Jung), a kwintesencję tego dzieła ujmuję krótko:\nSYSTEM a jednostka. System stwarza egzystencję, system ją unicestwia, a Jason Taverner to Józef K. w krainie science – fiction.\nTytuł "Flow my tears..." nawiązuje do utworu Donovana, ulubionego przez romantycznego policjanta Buckmana, do odtworzenia np na: https://www.youtube.com/watch?v=SnKR3gKD5VA\nDuża frajda! 10 gwiazdek!\nPosted by wgwg1943.blogspot.com at 13:47 No comments:


Nowoczesny terminal na Śląsku - inwestycja PEKAES - abcNieruchomości\nMożliwość komentowania Nowoczesny terminal na Śląsku – inwestycja PEKAES została wyłączona, 27/01/2016, przez␣Karolina Skrzeczyńska, w␣architektura i design, budownictwo, Headline, inwestycje, komercyjne, magazynowe, przemyslowe, śląskie\nGrupa PEKAES uruchomiła nowoczesny magazyn w Sosnowcu. Jest on ulokowany w doskonałym punkcie komunikacyjnym – przy ulicy Inwestycyjnej 8 w Sosnowcu, w pobliżu drogi ekspresowej S1, czyli trasy biegnącej w kierunku Katowic oraz Łodzi i Warszawy.\nPrzeniesiona została również siedziba firmy, która do tej pora znajdowała się w Katowicach. Uruchomiony właśnie terminal cross-dockowy składa się z części magazynowej o powierzchni 4,5 tys. mkw. oraz powierzchni socjalno-biurowej.\n« Nowi najemcy w Q22\nPrzez nowy podatek zakup mieszkania już zdrożał o 8 tysięcy »\nCzerwiec 02, 2014, Możliwość komentowania 20 kilometrów dróg rowerowych w Zachodniopomorskiem została wyłączona\nPaździernik 18, 2013, Możliwość komentowania Początek budowy Supersamu została wyłączona\nLipiec 21, 2011, Możliwość komentowania Przyszłe małżeństwa mają więcej czasu aby skorzystać ze starej „Rodziny na swoim” została wyłączona


Maroko -droga z Marrakeszu do Agadiru\nMaroko- Marakesz, Agadir\nNastępnego dnia rano opuszczamy Marrakesz, udając się w podróż powrotną do Agadiru. Dojeżdżamy do miejsca, gdzie Atlas Wysoki przechodzi w Anty Atlas. Na przedłużeniu przełęczy występuje jedno z nielicznych w Maroku miejsc pustynnych - skutek wysuszania gleby przez gorący wiatr, przedostający się tu od Sahary.\nPóźniej jedziemy wzdłuż Atlasu, mijając porozrzucane gdzieniegdzie po górskich zboczach niskie, różowe domostwa małych osiedli berberyjskich. Góry przechodzą w barwę zielono – szarą, są pokryte lekką zielenią traw, na których rozkwitają delikatną jak mgiełka różowością drzewka migdałowe. Wkrótce są ich całe plantacje.\nW czasie postoju w przydrożnej restauracji, gdzie dokonałam zakupów za ostatnie marokańskie dirhamy (kupiłam na prezenty rzeźbionego w śmiesznym, wzorzystym kamieniu kotka i drewnianego osiołka) idziemy na skraj takiego sadu, aby przyjrzeć się z bliska nigdy wcześniej nie widzianym kwiatom migdałowca. Drobne, delikatne, lekko różowe kwiatki z ciemniejszym środkiem i żółtymi pręcikami wydają upojną woń. Gdy robimy im zdjęcia podchodzi do mnie z pobliskiej berberyjskiej wioski dziesięcioletni chłopiec, zrywa kwiat migdałowca i wręcza mi go z ujmującą prostotą a jednocześnie godnością, mówiąc „Madame”. Nie sprawia wrażenia, jakby oczekiwał czegoś w zamian, choć wiem, że tak pewno jest. Naród berberyjski jest biedny, ale honorowy. Chłopiec odchodzi a ja wręczam mu kawałek czekolady. Mówi poważnie, „Merci”.\nKwiaty migdałowca upojnie pachną\nDrogą wśród kwitnących drzew jedzie na objuczonym osiołku młoda kobieta. Zabawne, wygląda bardziej na meksykankę, niż muzułmankę – ma na głowie kapelusz, na nogach buty z długimi cholewami, ubrana jest w haftowaną szatę. Kapitalny obrazek folklorystyczny. Dajemy znak, czy możemy zrobić zdjęcie – przyzwalająco kiwa głową. Gdy odchodzimy, widzimy, że w pewnej nie narzucającej się od nas odległości stoi grupka dzieci, wśród nich chłopiec, którego już poznaliśmy. Jest najstarszy, pozostałe to drobiazg - pewno jego rodzeństwo. Podchodzę do nich, niestety mam tylko gorzką czekoladę, więc nie wiem, czy będą zachwycone smakiem, ale daję im. Przyjmują ją z godnością, każde czeka na swoją kolej. Nie wyciągają do mnie proszących rączek, jak beduińskie dzieci. Czy to różnica kulturowa, czy są mniej głodne, niż dzieci z synajskiej pustyni? Najbardziej nachalne były dzieci cygańskie i rumuńskie, żebrzące niegdyś na ulicach Warszawy, zaganiane do tego procederu przez niepracujących rodziców.\nDalszy powrót wzdłuż podnóży Anty Atlasu przynosi znowu fantastyczne widoki kolorowych wzgórz – od żółci i ochry po czerwień i kolor brunatny. Puste, malownicze pogórze to jeden z ostatnich widoków Maroka, który ugruntowuje u nas pragnienie, aby tu jeszcze wrócić, zahaczając też o góry. Jak wspaniale byłoby pochodzić po tych bezdrożach (oczywiście nie w upalnym słońcu), zapoznać się bliżej w malowniczą kulturą berberyjską, zasmakować jeszcze w orientalnej różnorodności.\nPrzepiękne marokańskie góry\nPrzyjemnie byłoby powędrować tymi górami\nW Agadirze jedziemy prosto na lotnisko, gdzie w czasie oczekiwania na odlot kupuję jeszcze dwie sizalowe chusty. Rozmawiając o wycieczce, stwierdzamy, że jeszcze raz mieliśmy szczęście do pilota, który okazał się kompetentny i zaangażowany w pracę, a także zafascynowany krajem, po którym nas oprowadza. Grupa też była sympatyczna, chociaż nie nawiązaliśmy z nikim takich bliskich relacji, jak to było rok temu w Palestynie. A Maroko tak bardzo nam się podobało pod każdym względem i krajobrazowym i kulturowym, tak nas olśniło artyzmem tradycyjnych rękodzieł i zjednało sympatycznym odnoszeniem się ludzi do turystów, że wylatując z Agadiru wiedzieliśmy, że jeszcze musimy tu wrócić, choć z reguły nie wracamy do miejsc już poznanych, bo tyle jeszcze czeka do odkrycia. Zmęczeni wrażeniami, oczarowani krajem, który właśnie opuściliśmy, pięciogodzinny lot na szczęście głównie przespaliśmy.


Efekt powiększenia ( PeniMax ) | XtremeLabs.biz erekcja - potencja\n28 Responses to Efekt powiększenia ( PeniMax )\nZapraszam do mojego sklepu. Mam wszystko co najlepsze na powiększenie penisa. http://www.sexapteka.neoserv.pl\nMaj 11, 2006 at 8:25 pm\nteż myślę o zakupie PeniMax. Dochodzą mnie słuchy o tanich podróbkach. Kolega kupił i nic nie działało.\nMaj 11, 2006 at 8:27 pm\nJa mam PeniMax i to na 100% oryginał! Kupiony dwa tygodnie temu na http://www.aptekavita.com.pl ; Już widzę pierwsze efekty. Poradnik jest git.\nMaj 11, 2006 at 8:29 pm\nUwielbiam duże peniski 🙂 Czekam na Was!\nMaj 11, 2006 at 8:30 pm\nKiedyś kupiłem jakieś amerykańskie gów……… na powiększenie penisa. Nic nie działało. Po penimaxie jest efekt.\nMaj 11, 2006 at 8:32 pm\nPodoba mi się ta stronka. Dobry poradnik kupiłem na stronie http://www.extreme-shop.pl\nMaj 11, 2006 at 8:33 pm\nOsobiście wziąłem dwa opakowania. Musiałem przesadzić bo członek mi się za bardzo powiększył. Ćwiczę na sterydach i od tego miałem problemy. Penimax chwalę i polecam.\nMaj 11, 2006 at 8:35 pm\nNa pewno nie powiększa 10 cm ! Ale u mnie 2 cm mam bez problemu\nMaj 12, 2006 at 7:57 am\n46 dni stosowania – prawie 3 cm długości więcej\nMaj 12, 2006 at 8:48 am\nMój facet sobie tym powiększa członka. Oh ! Oh! 🙂\nMaj 12, 2006 at 9:43 am\nNa allegro(http://www.allegro.pl/item101753484_penimax_tabletki_trwale_powiekszajace_penisa.html) jest penimax za 89zł a na stronie http://penimax.neoserv.pl/ ten sam jest za 199zl.Czy ten z allegro to podróba?\nMaj 12, 2006 at 7:12 pm\nHeh, ja na allegro nic nie kupuję. Zawsze miałem pecha. Osobiście kupiłem w sklepie http://www.extreme-shop.pl , zresztą znajomy kupił niby pewny i oryginalny Potency Total za 59 zł i dostał 5 tabletek zamiast 20.\nMaj 12, 2006 at 7:18 pm\nhehe , jeszcze ktoś robi zakupy na aukcjach ?\nMaj 12, 2006 at 7:24 pm\nja kupiłem viagrę za 10 zł. Mogłem jeść garściami 🙂 Zwykłe cukierki 🙂\nMaj 12, 2006 at 7:33 pm\nJa kupiłem Maxmana http://www.genericpills4u.com efekt mam niesamowity. Naprawdę jest skuteczny.\nMaj 13, 2006 at 8:21 am\ndziałający oryginał możne też kupie na stronie http://www.mediherb.pl\nMaj 13, 2006 at 3:18 pm\nbardzo, bardzo fajna sprawa. efekty widoczne. dodatkowo mam krem o tej samej nazwie.\nMaj 14, 2006 at 9:26 am\nzażyłem dwa opakowania. około 3 cm powiększenia. Ale jeszcze dokupiłem krem Largo.\nMaj 14, 2006 at 12:27 pm\ndzięki penismaxowi mój członek powrócił do normalnych rozmiarów. zmniejszył mi się po sterydach.\nMaj 15, 2006 at 7:31 am\nmiałem 2 cm więcej po 2 miesiącach. i starczyło )\nMaj 16, 2006 at 9:17 am\nnie narzekam. teraz kupiłem Mr. BIG i zobaczę co to będzie.\nMaj 16, 2006 at 10:43 am\nMoje odczucia odnośnie Penimaxa są pół na pół. Penis po spożyciu opakowania chyba trochę się powiększył. Tak około 1 cm. Jednak myślałem, że będzie też działał na potencjał seksualny. Raczej nie odczułem w tym względzie różnicy.\nMaj 17, 2006 at 8:16 am\n3 miesiące stosowania. 2,5 cm.\nMaj 18, 2006 at 8:03 am\nKolega mi też to polecił. Stosuję dopiero 2 tygodnie. Efektów na razie nie ma. Kiedy się pojawiają pierwsze ?\nMaj 19, 2006 at 7:07 am\nMam zamiar kupic cos na powiekszenie penisa siedze dniami i nocami przed kompem i nie wiem czy skusic sie na ten penimax czy maxman!Moze ktos mi pomoze?\nMaj 23, 2006 at 12:03 pm\nPolecam Penis FIT. Stosowałem PeniMax i za bardzo nie miałem efektu. Około 1 cm. Po Penis FIT już miałem ponad 3 cm. Około półtora opakowania.\nKupiłem w sklepie http://www.napotencje.com.pl\nMaj 23, 2006 at 3:01 pm\nZ tego co wiem Penis Fit to następca PeniMax. tak słyszałem. więc chyba lepszy.\nMaj 23, 2006 at 3:08 pm\nTeż polecam Penis Fit. Dzwoniłem do nich i dowiedziałem się, że Penis FIT jest nowszym produktem, a więc chyba – unowocześnionym\nMaj 26, 2006 at 8:10 am


Zapisz własne wnioski wynikające z porównania ryce... - Zadane.pl\nZapisz własne wnioski wynikające z porównania rycerzy polskich a krzyżaków. RYCERZE POLSCY: -wierni zasadom rycerskim, -odwaga ,waleczność, męstwo duma, honor, szczerość, otwartość, -dążenie do sławy i bogactwa w uczciwej walce -szacunek dla kobiet. KRZYŻACY: -pycha, chciwość, fausz, obłuda, niepohamowana chciwość, łamanie prawa, -brak względów dla kobiet, -rządza władzy, działanie na rzecz rozszerzenia strefy wpływów zakonu, -wykorzystywanie autorytetem religii i kościoła do niecnych zamiarów, -łamanie rycerskich zasad, Plis pomóżcie!!! Na pewno dam NAJ!!! I 5 gwiazdek;)\nprzez paparazzi111 29.01.2010\nWięc rycerze byli odważni w porównaniu do krzyzaków mieli swoją dume.\nmożna było brać z nich przykład.\nwalczyli w obronie ojczyzny boga i władzy.\nbrzydzili się kłamstwem.\ndbali o sławe ponieważ rycerz często byl katolikiem.\noczekuje naj* 15 gwiazdek jak obiecałeś\nRycerze Polscy-byli oni honorowi,nie pozwolili aby innym działa się krzywd,ważne dla nich były sława i bogactwo,lecz zdobyte w uczciwej walce,dbaali o dobro innych.\nKrzyżacy-byli zakłamani,inni się dla nich nie liczyli,dokonywali skandali czym w tamtych czasach było łamanie zasad rycerskich,dbali tylko o siebie,liczyły się tylko sława i bogactwo.


WĄŻ PRZY WĘŻYKA. Straż pożarna została w sobotę poinformowana przez jedną z krakowianek, że przy ul. Franciszka Wężyka zauważyła ona koło jednego z bloków węża, który następnie wpełzł do jamy w ziemi. Choć na gada czatowali strażacy i policjanci - więcej się nie pokazał. (wes)\nPRZYGNIECIONE AUTA. Silny wiatr, jaki wczoraj po południu towarzyszył krótkiej ulewie w Krakowie, doprowadził do uszkodzenia kilku samochodów. Na ul. Rakowickiej złamane drzewo przygniotło 2 auta, a na ul. Myślenickiej samochód został przygnieciony przez słup energetyczny. Strażacy wyjeżdżali również do usuwania połamanych przez wiatr drzew na ul. Olszańską i Mazowiecką. (wes)\nPRZEWODNICZĄCY ŚLUSARSKI. Stowarzyszenie Dziennikarzy Absolwentów Uniwersytetu Jagiellońskiego, działające od 2001 roku, ma od soboty nowe władze. Przewodniczącym został dziennikarz radiowy Witold Ślusarski, który był jedynym kandydatem. Ustępujący zarząd został skwitowany, a jego przewodnicząca Elżbieta Dziwisz podziękowała za zaufanie, którym obdarzano ją przez dwie kadencje i obiecała dalszą pomoc. Dziennikarze absolwenci UJ wybrali też 10-osobowy zarząd i podjęli kilka uchwał, m.in.: o włączeniu się do organizacji obchodów 50-lecia Klubu Dziennikarzy "Pod Gruszką", a także o zorganizowaniu pierwszych na świecie juwenaliów dla absolwentów krakowskich uczelni. (ml-k)\nZA PÓŹNO ZSIADŁ. W rejonie Starego Miasta strażnicy miejscy zauważyli rowerzystę jadącego zygzakiem. Na widok mundurów rowerzysta zsiadł z pojazdu i zaczął go prowadzić. Wkrótce okazało się, że w wydychanym powietrzu miał 1 promil alkoholu. (jś)\nGDZIE DRUKI I WNIOSKI. Ustawa o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych wprowadziła zmiany w Ustawie o świadczeniach rodzinnych. Przedłużono okres pobierania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka do 31 sierpnia, dla osób (które pozostają w związku małżeńskim) uprawnionych do pobierania alimentów z funduszu alimentacyjnego do 30 kwietnia ubiegłego roku i pobierających dodatek do 30 kwietnia br. - podaje magistrat. Warunkiem dalszego pobierania dodatku jest złożenie wniosku; specjalne druki można pobrać i złożyć przy: ul. Halickiej 14a (w godz. 8 - 18) i na os. Handlowym 1 (pon. w godz. 9 - 16, wt. - pt. 8 -15). Formularz można także pobrać w formie elektronicznej ze stron www.krakow.pl. Działa też telefon informacyjny (430-71-62). (jś)


Zniesiono część ograniczeń w internecie w Chinach\nWiadomości24 » Wydarzenia » Depesze agencyjne » Zniesiono część ograniczeń w internecie w Chinach\nData dodania: 2008-08-01 12:04\nWładze MKOl doszły do porozumienia z Komitetem Organizacyjnym Igrzysk w Pekinie w kwestii zniesienia ograniczeń w internecie. Od dziś w stolicy Chin można swobodnie połączyć się ze stronami organizacji zajmującej się monitoringiem wolności słowa na świecie - Reporterzy bez Granic czy też Amnesty International.\nWładze w Pekinie poinformowały, że zagraniczni dziennikarze będą mieć zagwarantowany taki sam dostęp do Internetu, jak podczas poprzednich igrzysk. Pomimo to z olimpijskiego centrum prasowego wciąż nie można się połączyć z serwisem BBC w języku chińskim czy też z zagranicznymi portalami, które publikują teksty przebywających na uchodźstwie chińskich dysydentów. Blokada została utrzymana także wobec stron internetowych, prowadzonych przez protybetańskie organizacje.\nStrona internetowa Reporterów bez Granic dostępna jest za to nie tylko w centrum prasowym. Można się z nią swobodnie połączyć również za pośrednictwem miejskich łączy internetowych.\nPrzedstawiciele MKOl nie kryli oburzenia, kiedy wyszło na jaw, że dostęp do Internetu dla ponad 20 tysięcy zagranicznych dziennikarzy akredytowanych przy Igrzyskach jest ograniczany. Władze w Pekinie odpierały zarzuty twierdząc, że nie zamierzają odblokowywać dostępu do stron, które naruszają chińskie prawo.\nTagi: Chiny internet Igrzyska Olimpijskie Pekin


Wsparcie prawne dla firm – JLT Jadżyn Legal & Tax\n» Wsparcie prawne dla firm – JLT Jadżyn Legal & Tax\nKlaudyny Potockiej 51/112 Poznań 60-211\nKancelaria JLT Jadżyn Legal & Tax prowadzi doradztwo podatkowe dla polskich firm w Niemczech. Udziela kompleksowego wsparcia w zakresie formalności związanych z działalnością za zachodnią granicą. Jest to pomoc prawna, podatkowa oraz księgowa w Niemczech. Częste problemy przedsiębiorców to:\nProfesjonalne wsparcie z zakresu formalności dla polskich firm w Niemczech pozwala na prowadzenie zgodnej z prawem oraz dobrze prosperującej działalności. Szczegółowe informacje znajdują się na stronie online kancelarii Jadżyn.\nStrona WWW: https://jadzynlt.pl/uslugi/wsparcie-biznesu/\n- Kategoria -Budowlane (32)Dla dzieci (26)Elektronika (12)Erotyka (2)Gastronomia (23)Handel (47)Inne (11)Marketing (4)Motoryzacja (28)Nieruchomości (15)Odzież (16)Przemysł (5)Rolnictwo (4)Turystyka (2)Uroda (8)Usługi (74)Wyposażenie domu (12)Zdrowie (28)\nRehabilitacja dzieci Kraków – Tera+\nJedwabny szal- Allora\nBiustonosze bandeau – Valetta\nRoboty mopujące – Moneual


Jacek Wykowski/Rynek Zdrowia | 09-06-2018 08:00\nWirtualny hejt wobec lekarzy to realna krzywda. Walka z nim będzie łatwiejsza?\nW przypadku, gdy lekarz staje się w internecie ofiarą hejtu, z reguły nie podejmuje żadnych kroków, by ochronić swoje dobre imię, a agresorzy ponieśli konsekwencje. Procedury są skomplikowane i czasochłonne, a hejterów trudno zidentyfikować. Są jednak przykłady skutecznej walki z nimi i obiecujące zapowiedzi nowego szefa NIL.\nAktywna pomoc w przypadku hejtu, który dotyka lekarzy, jest możliwa także w obecnych realiach funkcjonowania samorządów lekarskich. Fot. archiwum\nHejt w sieci, coraz bardziej wszechobecny, dotyka także lekarzy lub nawet całe ich grupy. Nie uniknął go nawet były prezes NRL, dr Maciej Hamankiewicz, wobec którego obraźliwe komentarze w dużej ilości pojawiły się na jednym z portali porównujących medyków. Z kolei inny lekarz, Dawid Ciemięga, zderzył się z falą hejtu ze strony ruchów antyszczepionkowych - i poszedł do sądu.\n- Widzę bezwzględnie potrzebę reagowania na te ataki. Zarówno wobec indywidualnych osób, jak i wobec portali internetowych zamieszczających szkalujące treści. Przy czym uważam, że walką z portalami powinna się zająć systemowo Naczelna Izba Lekarska - mówi Rynkowi Zdrowia prof. Andrzej Matyja, który 25 maja br. został wybrany na nowego prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej.\nDodaje: - I nie jest to problem "dbania o wizerunek", a kwestia bezpiecznego wykonywania zawodu przez tych, którzy robią to z przekonaniem i zgodnie z wiedzą medyczną.\nNIL chce ograniczyć hejt na lekarzy. Będzie plan\nO sprawie hejtu wobec dr. Hamankiewicza w połowie marca br. napisał dziennik.pl. Były szef NIL w artykule pt. "Lekarze bez granic (prywatności). Wystarczy kilka komentarzy, by zniszczyć medyczną reputację" zauważył, że "portale pozwalające na recenzowanie lekarzy są współczesną wersją poczekalni, w której czekał tłum pacjentów opowiadających historyjki o lekarzach".\nMaciej Hamankiewcz podkreślił jednak, że "zasięg oddziaływania internetu jest o wiele większy, więc niesprawiedliwa ocena może bardziej boleć". Zasięg to jedno - problemem może być również zjawisko określane potocznym terminem "internet nie zapomina".\n- Ataki te nasilają się ostatnio w miarę rozwoju ruchów antyszczepionkowych i medycyny niekonwencjonalnej. Lekarze broniący postępowania zgodnego z zasadami wiedzy medycznej są przez te ruchy odsądzani od czci i wiary - stwierdza prof. Matyja.\nUważa, że wszyscy lekarze walczący o swoje dobre imię winni otrzymać pełne (w tym również materialne) wsparcie ze strony swojego samorządu na każdym szczeblu.\n- Oferowane do tej chwili przez NIL środki są jednak niewystarczające. Zmiana i zwiększenie skuteczności tego działania będzie jednym z głównych zadań nowo wybranego Rzecznika Praw Lekarza i Biura Prawnego NIL - informuje szef NRL.\nPrecyzuje, że szczegółowe propozycje w tym zakresie przedstawi po wyborze nowego rzecznika lekarzy i podkreśla, że będzie oczekiwał aktywnych działań także wobec prezesów okręgowych rad lekarskich.\nJak jednak pokazała Śląska Izba Lekarska, aktywna pomoc w przypadku hejtu, który dotyka lekarzy, jest możliwa także w obecnych realiach funkcjonowania samorządów lekarskich.\nWalczy z hejterami w sądzie. Dostał wsparcie śląskiej izby\nDawid Ciemięga, specjalizujący się z pediatrii, to pierwszy lekarz w Polsce, który z hejtującymi antyszczepionkowcami walczy w sądzie. Pracuje w Szpitalu Miejskim w Tychach.\nW mediach społecznościowych doktor publikował wpisy przeczące rzekomej toksyczności szczepionek. Gdy spotkał się w sieci z falą antyszczepionkowej nienawiści, poszedł do sądu. Cześć spraw przeciw hejterom jest już w toku, a lekarz zapowiada wnoszenie kolejnych prywatnych aktów oskarżenia.\nSprawa od 10 kwietnia br. jest w prokuraturze, która bardzo szybko podjęła pierwsze czynności.\n- Już po 9 dniach zostałem przesłuchany jako pokrzywdzony, złożyłem zeznania. Niedawno przekazaliśmy również z adwokatami obszerny materiał dowodowy w związku z absolutnie karygodnym zachowaniem Jerzego Zięby, który w publicznych wystąpieniach mających miejsce w ostatnich tygodniach szkaluje i oczernia polskich pediatrów, lekarzy, a nawet studentów medycyny - mówi doktor Ciemięga.\nZięba to propagator medycyny niekonwencjonalnej, znany m.in. jako autor pseudonaukowej książki "Ukryte terapie. Czego ci lekarz nie powie".\nDawid Ciemięga 21 marca br. spotkał się z przedstawicielami Śląskiej Izby Lekarskiej i oprócz słów uznania za swoje działania otrzymał zapewnienie, że samorząd włączy się do prowadzonych przez niego spraw. Zapytaliśmy, czy faktycznie tak się stało.\n- Ówczesny prezes ŚIL dr Jacek Kozakiewicz osobiście się ze mną skontaktował i zaprosił na spotkanie z działaczami izby. Pomoc, jaką zaoferowała mi Izba, to nie tylko oficjalne poparcie, ale przede wszystkim wsparcie prawników izby i wsparcie finansowe, które pokrywa koszty związane z reprezentowaniem mnie przez innych adwokatów - mówi lekarz.\nDodaje, że kontaktowała się z nim także prof. Katarzyna Ziora, Rzecznik Praw Lekarzy ŚIL, pytając o aktualne potrzeby i problemy.\n- Wszystko to jest dużym i konkretnym wsparciem, które dla mnie wiele znaczy - podkreśla pediatra.\nDlaczego hejterzy się nie boją\nCzy wyciągnięcie prawnych konsekwencji wobec agresorów faktycznie jest tak trudne i czasochłonne, jak wskazuje wielu ekspertów? W jaki sposób lekarz może "obejść" te niedogodności? Jaka jest najkrótsza prawna ścieżka, by skutecznie i szybko ścigać tego typu przestępstwa? A może takiej drogi nie ma?\nJak tłumaczy nam mec. Maciej Gawroński z firmy Gawroński & Partners, polskie prawo - choć przewiduje drogę do ścigania hejterów - to wymaga jednak samodzielnego działania pokrzywdzonego.\nW terminologii prawa karnego hejt to zwykle zarówno zniesławienie, jak i znieważenie.\n- Oba przestępstwa ścigane są z oskarżenia prywatnego, co oznacza, że raczej nie zrobi tego za nas prokurator. Najtrudniejsze jest zidentyfikowanie sprawcy. Nie ma do tego prostej drogi prawnej. Można wystąpić bezpośrednio do administratora strony internetowej i powinien on współpracować, można zgłosić się ze skargą na policję i liczyć na jej działania - wyjaśnia mecenas.\nDoktor Ciemięga podkreśla, że zbieranie dowodów to nie tylko prosty zapis czyjegoś komentarza.\n- Trzeba to zrobić niezwłocznie, bo hejterzy często kasują swoje wypowiedzi albo konta. Ponadto większość takich osób ukrywa się pod fałszywymi danymi - zauważa.\nDodaje, że również wejście na drogę prawną nie jest proste, choćby z uwagi na fakt, że aby kogoś prywatnie pozwać, trzeba znać nie tylko jego nazwisko, ale adres i numer PESEL, a dane muszą być zdobyte zgodnie z prawem.\nIwona Dziedzic-Gawryś, PR manager platformy ZnanyLekarz.pl (portal umożliwia pacjentom umawianie się na wizyty lekarskie i publikowanie opinii o lekarzach) tłumaczy, że hejterzy nie są bezkarni.\n- Pacjenci, którzy chcą zamieścić opinię o danym lekarzu, muszą się zalogować do serwisu, tzn. podać swoje dane - przypomina.\nTe jednak - jak zaznacza - są widoczne wyłącznie dla serwisu, który może je udostępnić odpowiednim służbom lub na potrzeby istotne z punktu widzenia danej sprawy, wyłącznie na prośbę pisemną danego organu.\nDziedzic-Gawryś zapewnia, że "wszystkie publikowane w serwisie opinie są szczegółowo sprawdzane przez doświadczonych moderatorów", ale jednocześnie przyznaje, iż platforma "nie jest w stanie weryfikować prawdomówności autorów opinii".\nHejt a dopuszczalna krytyka - granica jest bardzo cienka\nPsycholog Jakub Kuś z wrocławskiego II Wydziału Psychologii Uniwersytetu SWPS zaznacza, że najważniejszą różnicą pomiędzy hejtem a wyrażaniem krytyki jest to, że hejter chce zranić daną osobę, a krytyk najczęściej odnosi się do konkretnego zdarzenia czy zachowania.\nZapytany o metodę walki z hejtem, odpowiada: - Nie ma tej jednej, zawsze działającej. Na pewno hejtu nie należy brać do siebie, choć to niejednokrotnie niebywale trudne. W niektórych sytuacjach możemy zablokować hejtera, w innych zgłosić jego zachowanie jako nadużycie.\nJak wyjaśnia Dziedzic-Gawryś, wszyscy zweryfikowani lekarze obecni w serwisie ZnanyLekarz.pl. mogą zgłaszać nadużycie, jeśli nie zgadzają się z jakąś opinią, np. negatywną.\nTłumaczy: - Opinia jest wówczas wysyłana do autora z prośbą o jej potwierdzenie/podtrzymanie. Jeśli pacjent podtrzymuje swoją opinię w wyznaczonym czasie, zostaje ona bez zmian na profilu. Jeżeli jednak potwierdzenia w wyznaczonym terminie nie będzie, to opinia jest usuwana z serwisu.\nSerwis oferuje również możliwość komunikacji na linii lekarz - pacjent (właściciel opinii) - lekarz może się skontaktować z autorem opinii poprzez specjalny formularz.\nPrawnik Natalia Dyda z Kancelarii Kondrat i Partnerzy uczula, że lekarz, jako osoba wykonująca zawód zaufania publicznego, musi się liczyć z ograniczeniem jego prawa do prywatności.\n- Przykładowo, zgodnie z aktualnym orzecznictwem, użycie określenia "rzeźnik" na lekarza weterynarii na forum internetowym może stanowić uzasadnioną krytykę jego umiejętności i nie przekracza dozwolonych granic wolności słowa na tyle, by uznać ten przypadek za naruszający dobro osobiste - tłumaczy.\nJakub Kuś radzi, by przede wszystkim edukować - i to od najmłodszych lat. Przypomina, że w polskim systemie edukacji brak jest holistycznego rozwiązania tego problemu, a młodzi ludzie są "wpuszczani" do internetu bez żadnej wiedzy o prawnych konsekwencjach związanych z zamieszczaniem obraźliwych wpisów i czegoś, co można by nazwać "cyfrowym wychowaniem".\n- Obserwują więc pewne wzorce zachowań i sami je zaczynają powielać - podsumowuje.\nZ kolei doktor Ciemięga - mimo trudności - zachęca do aktywnej walki ze zjawiskiem hejtu. Konstatuje, że warto poświęcić swój czas, ponieważ im więcej takich działań ze strony lekarzy, tym kolejne będą łatwiejsze w realizacji.


ioPAC 8500 – w katalogu produktów – Automatyka.pl\nPowrót do listy produktów Ostatnia aktualizacja: 2013-07-24\nModułowy kontroler RTU\nOd jakiegoś czasu zwiększonym zainteresowaniem cieszą się kontrolery typu PAC, czyli więksi bracia sterowników PLC. Firma Moxa posiada w ofercie tego typu kontrolery i właśnie wprowadziła kolejną serię o nazwie ioPAC 8500.\nKontroler ioPAC Moxy to komputer wbudowany dostępny z różną ilością slotów na moduły wejść/wyjść. Istnieją wersję z 2, 5 i 9 slotami na moduły IO, a dodatkowo każdy moduł występuje w dwóch wersjach, z konektorem RJ45 lub z M12. ioPAC 8500 może być programowany w C lub C++ co daje duże możliwości tworzenia zaawansowanych aplikacji. Jeśli chodzi o interfejsy komunikacyjne to można znaleźć 2x Eth 10/100 Mbps, 2x RS-232/422/485, micro SD. Moduły komunikacyjne również są dosyć zróżnicowane, i można tu znaleźć:\n-Moduł 16 wejść cyfrowych, 24VDC, sink/Skurce\n-Moduł 16 wyjść cyfrowych, 24VDC, sink\n-Moduł 8 wejść analogowych, 4-20mA\n-Moduł 8 wejść analogowych, 0-10 V\nPonadto, wejścia analogowe występują również w wersjach z próbkowaniem 40 kHz, co jest niezwykle rzadkie w tego typu kontrolerach i daje możliwość b. szybkiego pomiaru sygnału.\nFirma Moxa udostępnia bardzo przydatne oprogramowanie do odczytu i akwizycji danych z ioPAC'a – Active OPC Server. Za pomocą prostego klienta OPC można z łatwością odczytać stany wejść/wyjść w każdym miejscu w sieci. DA Center to z kolei prosty program do zapisu danych z Server OPC Moxy.\nNajważniejsze cechy ioPAC 8500 to:\nMilisekundowy znacznik czasu (timestamp) umożliwia śledzenie zmian sygnału wejść. z dokładnością do milisekund.\nWspiera programowanie w językach C/C++\nSolidna i kompaktowa obudowa idealnie nadaje się do pracy w trudnych warunkach\nDzięki modułowej budowie możliwe jest dostosowanie ioPACa do danej aplikcji\nNr telefonu: 022 54 18 460 Pokaż numer\nFaks: 022 541 84 61 Pokaż numer\nModuł USB z we/wy cyfrowymi Data Translation DT9835\nEDS-210A-1GSFP-1SFP-T - przemysłowy switch z portem gigabitowymi (SFP)


PGE Nowa Energia zainstaluje 300 nowych punktów ładowania elektryków - Cleaner Energy\nPGE Nowa Energia zainstaluje 300 nowych punktów ładowania elektryków\nUOKiK zgodził się na wspólne przedsiębiorstwo Enei i Mitsubishi\nVolskwagen Group Polska\nPGE Nowa Energia i Volkswagen Group Polska, Stowarzyszenia Dealerów zawarli porozumienie dotyczące budowy w ciągu 2 lat 300 ogólnodostępnych stacji ładowania samochodów elektrycznych przy salonach sprzedaży samochodów marek należących do Volkswagen Group Polska.\n„Grupa PGE jest pierwszym w Polsce operatorem, którego stacje ładowania samochodów elektrycznych są w 100 proc. zasilane energią elektryczną pochodzącą ze źródeł odnawialnych. Rozwijana sieć stacji ładowania w ramach współpracy z Volkswagen Group Polska i Stowarzyszeniem Dealerów marek Volkswagen, Audi, Skoda i Seat to nasz kolejny krok w kierunku ograniczania niskiej emisji” – powiedział Paweł Śliwa, wiceprezes ds. innowacji PGE Polskiej Grupy Energetycznej.\n„Koncern Volkswagen zdecydowanie inwestuje w elektromobilność. Jesteśmy przekonani, że przyszłość należy do samochodów elektrycznych. Nie tylko ze względu na środowisko i zmiany klimatyczne, ale także dlatego, że samochody elektryczne są po prostu lepsze. Już dziś w ofercie w Polsce mamy auta elektryczne w niemal wszystkich segmentach rynku. W tym roku ich gama zostanie podwojona. Wraz z rosnącą liczbą samochodów elektrycznych na drogach, w parze musi iść dynamiczny rozwój infrastruktury” – powiedział Wolf Stefan Specht,prezes Volkswagen Group Polska.\n„Zawarte porozumienie to nowy rozdział w rozwoju elektromobilności. Połączone działania PGE Nowa Energia – spółki zapewniającej dynamiczny rozwój infrastruktury do ładowania pojazdów elektrycznych oraz naszych partnerów z branży motoryzacyjnej, to kolejny impuls w celu zapewnienia postępu technologicznego w obszarze elektromobilności, przy jednoczesnym zachowaniu równowagi środowiskowej. Bardzo się cieszę, że PGE Nowa Energia dzięki tej współpracy uczestniczy w tak unikalnym, na skalę kraju, przedsięwzięciu” – powiedział Kazimierz Więcek, prezes PGE Nowa Energia.\nW ramach współpracy PGE Nowa Energia deklaruje instalację stacji typu multistandard, DC/AC (moc – odpowiednio – 50 kW/22 kW), ze złączem DC minimum 1xCCS2 i złączem AC 1xType2 oraz – opcjonalnie – dodatkowymi złączami.\nW 2019 r. PGE Nowa Energia zawarła także umowę inwestycyjną, obejmując 51,47 proc. akcji firmy 4Mobility. Dzięki temu spółka z Grupy PGE ma szansę wykorzystywać doświadczenie dostawcy usług car-sharing w rozwoju jednego z kluczowych obszarów swojej działalności, czyli elektromobilności. Czytaj także: PGE będzie oferować car sharing w Warszawie\nPrzy salonach Grupy Volkswagen w Polsce jest już dostępnych 70 punktów ładowania. Dalsze inwestycje Grupy Volkswagen oraz PGE Nowa Energia mają bardzo istotny wkład w rozbudowę publicznej infrastruktury stacji ładowania samochodów elektrycznych – w sumie dostępnych będzie ponad 350 punktów ładowania.\nPGE Nowa Energia zainstaluje 300 nowych punktów ładowania elektryków – Cleaner Energy