W jakiejkolwiek dziedzinie, tam gdzie przechodzimy do wykonywania z zanieczyszczeniem określonego miejsca pracy, a także wszędzie tam, gdzie występują pyły w chłodnej postaci należy wdrożyć odpowiednie systemy odpylania. Przede wszystkim takie sposoby odpylania należy stosować w pierwszej wartości w branżach spawalniczych, branżach drzewnych, branżach metalowych, branżach energetycznych, branżach ceramicznych, branżach farmaceutycznych i branżach spożywczych.\nDzięki dobrym systemom odpylania można bardzo skutecznie zmniejszać stężenia miałów na określonych stanowiskach pracy. Jednakże, aby te systemy odpylania obowiązywały w zdecydowany metoda należy wykorzystać w nich właściwe elementy. Mowa tutaj przede wszystkim o odciągach miejscowych. Zazwyczaj stawiają one w twarze ssaw, ramion samonośnych lub też okapów. Wszystkie te punkty dostają się w bardzo zbliżonej odległości od centra zanieczyszczenia.\nDust extraction systems, czyli instalacje odpylające powinny dostawać się przede wszystkim w punktach stolarskich, fabrykach mebli, zakładach obróbki drewna, w sklepach mających się wszelaką obróbką metali, w sektorze papierniczym lub te młynarskim. System odpylania przemysłowego w głównej mierze jedzie do usuwania wszelkich pyłów, które znajdują się w powietrzu oraz w gazach. Systemy odpylania gospodarczego w wielu sposobach czy gałęziach przemysłu stanowią podstawowy wymóg zasad bezpieczeństwa oraz higieny pracy. Oraz w prawie europejskim stanowią wymóg niejednej normy. Dzięki omawianym systemom odpylania można przeciwdziałać wielu chorobom pracowników na zajęciach pracy. Na targu obecnie jest sporo firm, które oferują instalację oraz pracę wielu rodzajów instalacji odpylania. Należy wspominać o pewnym doborze dobrego systemu odpylania, który skutecznie wpłynie na ścieranie powietrza z wielu zanieczyszczeń w tle pracy i wpłynie na poprawę zdrowia pracowników. System odpylania ma ulubione zastosowanie podczas procesu produkcyjnego. Należy pamiętać, że pewne rodzaje zanieczyszczeń mogą w tryb bardzo toksyczny wpływać na ludzkie zdrowie. Prowadzi to razem reakcję łańcuchową, gdyż toksyczne wpływanie na człowieka powoduje zmniejszenie jego efektywności. Dlatego i dobry sposób odpylania będzie samym z elementów większej efektywności zakładu.


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Dreammy - Boscy szaleńcy cz. I\n- Opowiadanie: Dreammy - Boscy szaleńcy cz. I\nBoscy szaleńcy cz. I\nkobieta | 29.03.11, g. 20:19 | znaki: 34639\nW kolejce: BogusławEryk, Diriad\nPrzeczytali: aredhela, mkmorgoth, Finkla, piotrwyra, regulatorzy, Anet\n6: aredhela, mkmorgoth\nAkcje kolei lyońskiej idą w górę – mówili gracze i maklerzy zgromadzeni w dusznej sali transakcji finansowych Pałacu Brongniarta. To miał być dobry rok dla Towarzystwa Budowy Lyońskiej Kolei Żelaznej, a pakiet trzydziestu rządowych akcji, które nabył Juliusz, zdaniem jego dobrego znajomego już wkrótce miał zacząć na siebie pracować.\nWyszedł z budynku Giełdy Paryskiej i odetchnął z ulgą, kiedy poczuł świeże powietrze. Lipiec 1842 roku był od samego początku chłodny i deszczowy, teraz też lekko kropiło. Juliusz postawił kołnierz koszuli i zapiął modny surdut. W żadnym razie nie zamierzał się przeziębić. Zakręcił w powietrzu laseczką z pozłacaną główką i dziarskim krokiem ruszył na drugą stronę ulicy, zręcznie lawirując między dyliżansami.\nQuartier Vivienne była o tej porze dość zatłoczona, ale młody rentier zmierzający w kierunku ulicy Lafitte, do banku Caisse Gouin, lubił chodzić własnymi drogami. Sprytnie omijając kałuże, skręcił w wąską, klaustrofobiczną uliczkę, przy której mieściły się pamiętające Ludwika XIV kamienice. Nie zdawał sobie sprawy, że jeszcze w budynku giełdy śledziły go czyjeś bystre, czarne oczy.\nObejrzał się zaniepokojony, gdy ktoś położył mu rękę na ramieniu.\n– Pan Juliusz Słowacki? – spytał smukły, ciemnowłosy młodzieniec w czarnym redingocie z aksamitnym kołnierzem i ciemnym cylindrze nasuniętym na oczy. Obok niego wyrosło nagle dwóch typów o wyglądzie pospolitych opryszków.\n– T… tak – odparł poeta po chwili wahania.\n– Pan pójdzie z nami – powiedział stanowczo nieznajomy i wtedy zapadła ciemność.\n– Mam być… informatorem? To znaczy szpiegiem? – Juliusz Słowacki rozmasowywał sobie potylicę, ciągle ogłuszony po solidnym uderzeniu w tył głowy. Obrzucił niepewnym spojrzeniem ciasne wnętrze wilgotnej piwniczki, w której się znajdowali. – Nie bardzo rozumiem. Kogo miałbym szpiegować?\nMężczyzna w czerni pokręcił głową. Przysunął się nieco bliżej do swojego więźnia, który siedział na niezbyt wygodnym krześle po drugiej stronie krzywego, drewnianego stołu. Nie był związany, ale dwóch stojących za nim osiłków skutecznie przypominało, że nie znalazł się tu z własnej woli. Interrogator świecą oświetlił sobie plik kartek i wyjął z kieszeni ebonitowe wieczne pióro.\n– Co pan wie o Andrzeju Towiańskim?\nSłowacki westchnął ciężko.\n– Bo ja pytam – odparł nieznajomy spokojnie. – A pan odpowiada.\n– Chyba nie jestem dobrym informatorem, jeżeli o to chodzi. – poeta wzruszył ramionami. – Nie interesuje mnie ta sprawa. Owszem, Goszczyński, Nabielak, Januszkiewicz i cała reszta tej hałastry namawiali mnie, żebym przystał do tego ich… jak to się nazywa… Koła Sprawy Bożej, ale ja nie mam zamiaru. Jeżeli chce pan znać moje zdanie, monsieur, to po prostu zwykła sekta.\n– Bawią się w jakieś obrzędy, rytuały, chrzty, inicjacje… Zresztą nie wiem zbyt wiele. Proszę spytać Mickiewicza – to nazwisko Słowacki wymówił z wyraźnym obrzydzeniem. – Znając go, wymyśla połowę z tych przedstawień. Jest w swoim żywiole.\n– Na razie nie obchodzi mnie Mickiewicz – mężczyzna zanotował coś na kartce papieru. – Co może mi pan opowiedzieć o Towiańskim?\n– Nieszkodliwy dziwak. – Słowacki spróbował się podnieść, ale jeden ze stojących za nim opryszków posadził go z powrotem. – Nie rozumiem, po co w ogóle się nim interesujecie, on…\n– Andrzej Towiański nie jest dziwakiem – powiedział spokojnie śledczy. Mówił płynnie po polsku, ale miał wyraźny francuski akcent. – Wręcz przeciwnie, sprawia wrażenie, że dobrze wie, czego chce. Owinął sobie wokół palca całą emigrację. Mickiewicz, Goszczyński, Szweycer…\n– Błagam! – Słowacki wydął usta pogardliwie. – To akurat nie było trudne. Chorągiewki na wietrze mają więcej zdecydowania od nich. Wystarczy byle podmuch…\n– Byle podmuch, panie Słowacki, może łatwo wzniecić pożar – powiedział tajemniczy interrogator lodowatym tonem. – A Towiański jest niebezpieczny. Nieprzewidywalny. I gromadzi wokół siebie coraz więcej zwolenników. Z tego co wiem, bardzo zależy mu na panu.\n– Hmm, być może, i co z tego? – prychnął Juliusz nonszalancko, starając się ukryć uczucie swego rodzaju dumy. – Nie zamierzam brać udziału w tym cyrku. Poza tym ten urzędniczyna Mickiewicz działa mi na nerwy.\n– Tylko dlatego, że jest lepszym poetą od pana?\nZapadła cisza. Śmiertelnie oburzony Słowacki wielkim haustem nabrał powietrza do ust.\n– Co? Jak…? Jak pan śmie? Niby w czym jest lepszy ode mnie? Jeszcze zobaczycie!\nPoderwał się z krzesła i znowu potężne łapy strażnika przypomniały mu, że nadal jest więźniem.\n– Siadaj pan, Słowacki – mężczyzna w czerni zapalił papierosa. – Siadaj i opowiadaj, jak to się wszystko zaczęło.\n– Od Mickiewicza, rzecz jasna – Juliusz na próżno starał się opanować drżenie rąk. – Podobno Towiański cudem uzdrowił jego chorą psychicznie żonę. Osobiście podejrzewam, że ten drań po prostu się nad nią znęca. Ale…\n– A potem? – Francuz znowu zanotował coś na kartce.\n– Potem we wrześniu zeszłego roku wygłosił kazanie w katedrze Notre Dame. Zdaje się, zapowiedział rychłe nadejście jakiegoś Mesjasza. Księża nie byli zachwyceni, w przeciwieństwie do emigracji.\n– Był pan na tej mszy?\nSłowacki umilkł na moment i odwrócił wzrok.\n– Mickiewicz wysyłał zaproszenia – powiedział po chwili. – Ja nie byłem tam mile widziany. Sam pan rozumie, nie jestem dobrym materiałem na szpiega…\n– A ja sądzę, że jest wręcz przeciwnie – mężczyzna w czerni uśmiechnął się szeroko. – Jako jedyny nie uległ pan tej histerii. A teraz niech mnie pan posłucha. Wiem, że niejaki Ludwik Nabielak bardzo nalegał, żeby jutro poszedł pan na spotkanie z Towiańskim. Pójdzie pan na to spotkanie i przystanie do Koła Sprawy Bożej. Czy wszystko jasne?\nPoeta parsknął śmiechem.\n– Pan raczy żartować, monsieur. Nie wiem, czemu tak przejmujecie się tym fałszywym prorokiem. Nie ma mowy, nie pójdę na żadne spotkanie.\n– Otóż myli się pan, Słowacki – powiedział stanowczo mężczyzna. – Pójdzie pan na to spotkanie, ukorzy się przed Mistrzem i resztą, i zda mi w środę rano szczegółowy raport. Będę czekał od dziewiątej na ławce obok pałacu Brongniarta. Zrozumiano?\n– A co z tego będę miał? – zaryzykował Juliusz.\nFrancuz uśmiechnął się lekko.\n– Myślałem, że wy, poeci, jesteście bardziej bezinteresowni.\n– My, poeci, również musimy jeść.\n– Gra pan również na giełdzie, nieprawdaż? To interesujące…\n– Bycie wieszczem bardzo w tym pomaga – odparł kąśliwie Słowacki. – Więc jak?\n– Zapłatę zobaczy pan po wykonaniu zadania – powiedział oschle mężczyzna w czerni.\n– Znakomicie! – poeta klasnął w dłonie. – Mam szpiegować Towiańskiego, narażać dobrą opinię, a może nawet i życie, a na zakończenie wystawi mi pan czek na dziesięć franków bez pokrycia? Nawet nie wiem, kim pan jest. Skąd mam wiedzieć, czy nie mam do czynienia na przykład z carskim agentem? Nie jestem głupi! Dziękuję za taką służbę! Żegnam pana.\nOstentacyjnie wstał i skierował się ku drzwiom. Śledczy stracił cierpliwość. Skinął lekko na jednego z opryszków, który chwycił poetę za rękę, wykręcił mu ją do tyłu i z całej siły uderzył jego głową w stół.\n– My się nie rozumiemy, Słowacki – wysyczał młodzieniec, nachylając się nad jęczącym z bólu więźniem. – Ja ci nie daję wyboru. Masz mi meldować o każdym kroku Towiańskiego, o tym co mówi, co robi, z kim się spotyka, co planuje. Albo pracujesz dla mnie, albo zostawię cię tutaj i wrócę po tygodniu. Wiesz, jak to jest, kiedy umiera się z głodu i pragnienia, kiedy nikt nie słyszy twoich krzyków, a żaden bóg nie ma zamiaru wysłuchać twoich modlitw i złorzeczeń?\nZgięty wpół Juliusz Słowacki dokonał szybkiej kalkulacji.\n– Powiedz mi chociaż – wydyszał z trudem – dla kogo pracuję?\nPrześladowca uśmiechnął się szeroko.\n– Mówiąc językiem poezji, panie Słowacki – rzekł z nieodgadnionym wyrazem twarzy – powiedzmy, że dla Ducha.\nKlub idiotów, myślał poirytowany Słowacki, idąc razem z Ludwikiem Nabielakiem na spotkanie, na które nie miał najmniejszej ochoty. Banda kretynów w czarnych pelerynach, masoneria od siedmiu boleści, wierne pieski fałszywego proroka – klął pod nosem, starając się nadążyć za zaaferowanym towiańczykiem.\nBył jeden pożytek z tej awantury – zyskał pretekst, żeby odwołać kolejny nudny spacer po Paryżu z niejaką Eglantyną Pattey, nieznośną, egzaltowaną starą panną. Podczas pobytu w Szwajcarii obiecał nieopatrznie, że pokaże jej wszystkie atrakcje stolicy Francji. Cóż, nie spodziewał się, że kiedykolwiek przyjedzie. Teraz musiał znosić jej nieustanne zachwyty nad każdym mijanym kamieniem oraz powtarzające się co jakiś czas sugestie małżeństwa, na które nie miał najmniejszej ochoty. Z dwojga złego lepsze było chyba przystąpienie do sekty.\nSpotkanie odbywało się, a jakże, w domu Mickiewiczów przy Rue d'Amsterdam 1. Drzwi otworzyła Celina z dwumiesięcznym synkiem Oleczkiem na ręku. Promieniała radością, jednak w jej uśmiechu było coś przerażającego. Na widok tej kobiety, którą pamiętał jeszcze jako trzpiotowatego podlotka bez pamięci zakochanego w Adamie, Juliuszowi ścisnęło się serce. Co Mickiewicz takiego zrobił tej biedaczce, że oszalała już po roku małżeństwa? A co takiego zrobił jej Towiański, że zawsze na jego widok cieszyła się jak mały piesek?\n– Juliusz Słowacki i brat Ludwik Nabielak! – zaanonsowała ze szczerą radością, na jaką stać tylko osoby chore psychicznie. Poeta niepewnie wszedł do pokoju, spodziewając się kilkudziesięciu osób, było ich jednak ledwie kilkanaście. Wszyscy podnieśli się z krzeseł na jego widok. Znał ich twarze, żałosnych wygnańców, obywateli nieistniejącego kraju, marionetek poruszanych marzeniami, czekających na Mesjasza, który wyrwie ich z marazmu, a cały naród z niewoli. Ludwik zajął miejsce, a jakże, obok pięknej Xawery Deybel, która obserwowała pokój spod półprzymkniętych powiek. Udając nieświadomą swojego wpływu na mężczyzn dookoła, bawiła się niedbale długimi, ciężkimi lokami, otaczającymi jej zgrabną główkę niczym węże na głowie Meduzy. Nauczycielka dzieci Celiny i Adama, dla Mickiewicza była jednak chyba kimś więcej niż zwykłą guwernantką. Po drugiej stronie stołu siedział Michał Szweycer, dagerotypista, pogrążony w rozmowie ze starym, schorowanym Sewerynem Goszczyńskim.\nUwagę poety przyciągnął Eustachy Januszkiewicz, siedzący na ławie i zapatrzony w przestrzeń dziwnym, niewidzącym spojrzeniem. Słowacki stanął przed nim, ale mężczyzna w żaden sposób nie zareagował. Poeta pstryknął mu z palców przed oczami, ale Eustachy nadal wpatrywał się gdzieś daleko, a na jego twarzy powoli wykwitał głupkowaty uśmiech.\n– Jest w transie – do Słowackiego podeszła bogato ubrana kobieta, w której domyślił się żony Towiańskiego, Karoliny. – Lepiej mu nie przeszkadzać.\n– To mój wydawca – powiedział poeta kąśliwie, starając się ukryć wrażenie, jakie zrobiły na nim głębokie, niemal przezroczyste oczy damy. – Wolałbym, żeby nie wpadał w takie stany, hm, na przykład podczas zapłaty rachunków za książki.\n– To twoje książki jeszcze ktoś kupuje? – w drzwiach prowadzących do sąsiedniego pokoju stanął Adam Mickiewicz, obserwując gości swoim przenikliwym spojrzeniem, promieniując władczością i mocą. Jak zawsze na jego widok Słowacki poczuł zarazem irytację i zmieszanie, jakby to spojrzenie zielonych oczu miało moc zrównania go z ziemią. I jak zawsze nie umiał wymyślić absolutnie żadnej celnej riposty. Przełknął ślinę i zrobił krok dalej.\nDopiero wtedy dostrzegł Mistrza. Siedział w głębokim fotelu, przeglądając grubą księgę. Celina zasłoniła okna i zapaliła świece, które jasnymi płomykami oświetliły jego okrągłą, mało charakterystyczną twarz. Gdybym spotkał go gdzieś w tłumie, pewnie nawet nie zwróciłbym na niego uwagi, pomyślał Juliusz, a tu siedzi jak na tronie, a wszyscy podziwiają go i boją się zarazem.\n– Witam, bracia. – Towiański wstał i uścisnął rękę gościa. – Cieszę się, Juliuszu, że łuski skrywające twe spojrzenie opadły i przyszedłeś do nas. Jednak zanim przyjmiemy cię do naszego grona, chciałbym porozmawiać z tobą na osobności.\n– Tak, Mistrzu. – Słowacki skłonił się lekko, starając się wczuć w rolę. Mistrz dotknął jego ramienia i wskazał pokój, przez otwarte drzwi widać było dwa fotele i ozdobny stół. Weszli do środka i usiedli naprzeciwko siebie. Juliusz zacisnął pięści, starając się wytrzymać spojrzenie tego dziwnego człowieka, chyba jeszcze bardziej przenikliwe niż spojrzenie Mickiewicza. Przez dłuższy moment patrzyli na siebie w niemal całkowitej ciszy, mąconej tylko przez tykanie zegara na ścianie.\n– Wiedziałem, że przyjdziesz – powiedział w końcu Towiański, uśmiechając się lekko.\n– Hm, tak – rzekł Juliusz. W oparach przerażenia, jakie zasnuły jego umysł, rozpaczliwie poszukiwał choćby śladu elokwencji.\n– Uwierzyłem w proroctwo, które głosisz, Mistrzu – odparł poeta drżącym głosem. – Do tej pory miałem oczy jakby mgłą zasnute, ale hm… tego… mgła rozwiała się niczym za dmuchnięciem wiatru, a wiatr…\n– Nie rób sobie kpin – syknął nagle Towiański, chwytając go za przegub. – Wiem dobrze, kto cię przysłał.\nJuliusz przełknął ślinę, a serce zaczęło mu walić jak młotem. Paznokcie wbił sobie w dłoń.\n– Przepraszam? – szepnął niemal bezgłośnie.\n– Wiem, kto cię przysłał.\n– Kto taki? – jęknął słabo. W gruncie rzeczy sam tego nie wiedział. – To jakaś pomyłka, jakieś…\nTowiański wstał nagle i ujął jego twarz w dłonie. Szepnął kilka słów, ni to do siebie, ni do poety, i nagle świat rozpłynął się w jakąś przerażającą ciemność, a Juliusz poczuł uderzenie gorąca i, jakby nagle zduszony niesłychaną, obcą, płynącą ze wszystkich stron siłą, upadł na kolana. Chwycił za przeguby mężczyzny, próbując wyszarpnąć się dłoniom ściskającym jego głowę jak imadło, ale był zbyt słaby, żeby się uwolnić.\nWreszcie uścisk zelżał i poeta mógł podnieść głowę. Załzawionymi oczami spojrzał na Towiańskiego. Z trudem podniósł się z klęczek, usiłując nie rozpłakać się ze złości i upokorzenia.\n– Wejrzałem w twoje myśli, drogi bracie – powiedział, nadal wpatrując się w niego wzrokiem jastrzębia. – Wiem wszystko.\nSłowa popłynęły same, jakby strumień świadomości zrywał kolejne tamy. Słowacki urywanymi, nieskładnymi zdaniami opowiadał o spotkaniu z Francuzem, o tym, jak został ogłuszony, porwany i szantażowany. A może wcale nie opowiadał, tylko jego myśli płynęły do umysłu Towiańskiego jak ćmy złaknione światła. Potem ukrył twarz w dłoniach, jakby czekał na karę. Wspomnienie przerażającego bólu, jakiego doświadczył przed chwilą, powróciło razem z falą mdłości.\n– Ciekawe – mruknął Towiański powoli. – Bardzo ciekawe. Wystarczy odrobina magnetyzmu, by wydobyć wszystkie myśli, nawet te najbardziej skrywane. Mógłbym teraz po prostu ogłosić cię zdrajcą. Ciekawe, który z nich pierwszy chwyciłby za nóż, żeby rzucić mi pod nogi twoją głowę.\nSłowacki przełknął ślinę.\n– Zrobią wszystko, cokolwiek im powiem. I ty będziesz taki sam, bracie Juliuszu.\n– Taki sam?\n– Spotkasz się z tym Francuzem i powiesz mu, że zostałeś przyjęty do Koła. A potem pójdziesz za nim i sprawdzisz, dokąd pójdzie i komu przekaże tę wiadomość. I opowiesz o tym mnie. Zrozumiano?\n– A jeżeli tego nie zrobię? – hardo podniósł głowę, starając się ocalić resztki godności. Towiański lekko wyciągnął dłoń w jego stronę i nagle skronie zapiekły go tak, jakby ktoś wlał mu w żyły żywy ogień. Takiego bólu głowy nie miał już od dawna. Oddałby duszę za kieliszek wódki.\nMistrz spojrzał na niego, a w jego oczach błysnęły iskierki drwiny.\n– Dobrze – powiedział Słowacki, zgnębiony i upokorzony, rozcierając skroń. – Dobrze, spotkam się z tym człowiekiem. Zrobię to, czego chcesz.\nTowiański uśmiechnął się szeroko.\n– Wiedziałem, że się dogadamy, bracie Juliuszu.\nNastępnego dnia, kiedy czekał na ławce obok Pałacu Brongniarta, przeglądając nieuważnie „Le Journal des Debats" z kolejnym odcinkiem „Tajemnic Paryża", miał nadzieję, że Francuz nie przyjdzie. Że ktoś napadł go w ciemnej uliczce i rozwalił głowę czymś ciężkim. Niestety, punktualnie o czasie, przed budynkiem giełdy pojawił się mężczyzna w jasnych spodniach i ciemnym surducie.\n– I? – spytał bez przywitania.\n– Zrobiłem to. Przystałem do Koła – powiedział Słowacki, patrząc gdzieś w bok.\n– Świetnie – powiedział Francuz. – Moje gratulacje. Nie zorientował się?\n– Nie-e – zająknął się poeta.\n– Dobrze – odparł jego zleceniodawca. – Mam dla pana kolejne zadanie. Zapewne pamięta pan, jakie plotki krążyły po Paryżu na samym początku działalności Towiańskiego?\nSłowacki zawahał się. Według pogłosek Mistrz w Wilnie w jakiś niejasny sposób był wmieszany w zabójstwo pewnego aptekarza, którego poćwiartowane zwłoki odnaleziono na brzegu Wilejki. Nawet niechętnie nastawiony do Towiańskiego Juliusz Słowacki nie potrafił dać wiary tak sensacyjnym oszczerstwom. Jednak teraz, przypomniawszy sobie drapieżne spojrzenie „proroka", niemal wyobraził sobie tego człowieka z zakrwawionym nożem do szlachtowania bydła.\n– Otóż to. Z tym, że to nie było zwykłe morderstwo. Ciało ofiary nosiło znamiona pewnego starego rytuału.\n– Rytuału? – powtórzył Słowacki tępo.\n– Niestety, nie mogę powiedzieć panu nic więcej. Pewnie nie wierzy pan w takie rzeczy, ale Towiański jest niezwykle przenikliwy. Niektórzy uważają, że potrafi czytać w myślach.\nJuliusz przełknął ślinę.\n– Dlatego im mniej pan wie, tym lepiej. Pana zadaniem jest znaleźć dowody na to, że to właśnie Towiański popełnił to morderstwo.\n– Niby jak? – spytał poeta sceptycznie. – Do tej pory trzyma poplamiony krwią topór? Zachował sobie na pamiątkę ucho aptekarza?\nMężczyzna uśmiechnął się lekko do poety.\n– To już pana sprawa, Słowacki. Odwiedzi go pan w mieszkaniu i zwróci uwagę na wszystkie podejrzane przedmioty.\n– Ach tak? – zdenerwował się Juliusz. – Dlaczego pan sam nie włamie się do mieszkania tego kaznodziei?\nMężczyzna zaplótł dłonie.\n– Pan nie ma o niczym pojęcia, więc nic panu nie grozi w przypadku, gdyby Mistrz się dowiedział, że ma do czynienia ze szpiegiem. A ja niestety wiem za dużo. A teraz…\n– A teraz to już koniec – przerwał mu Słowacki z rozpaczą. – To nie dla mnie. Kończę z tym. Nie nadaję się na szpiega. Za bardzo się boję. Jestem tchórzem. Strasznym, koszmarnym tchórzem, boję się własnego cienia. Nie dam rady. Ja…\n– No proszę – mężczyzna uniósł brew. – Przedwczoraj rozmawiał pan ze mną jak udzielny książę, a teraz… co się stało?\nJuliusz milczał, przygryzając wargi.\n– Dobrze – powiedział Francuz i wręczył mu małą paczuszkę, opakowaną w szary papier. – Widocznie się myliłem.\nNie mówiąc ani słowa więcej wstał, odwrócił się na pięcie i zniknął za rogiem ulicy.\nSłowacki zapatrzył się za nim z niedowierzaniem, starając się uspokoić bicie serca. Więc już? Tak po prostu? Koniec? Boże, co za ulga…\nCzarna peleryna znikała właśnie za rogiem. Słowacki przypomniał sobie polecenie, które poprzedniego dnia wydał mu Towiański. Po momencie zawahania wziął głęboki oddech, schował paczuszkę za pazuchę i, kuśtykając, pobiegł za swoim niedawnym prześladowcą. Przynajmniej wszystkie sprawy doprowadzi do końca.\nJuz myślał, że go zgubił, ale skraj czarnego płaszcza mignął mu tuż przed ulicą Piéd-de-Boef, prowadzącą na targ. Smród był zwykłym zapachem Paryża, ale tutaj, przy Châtelet, osiągał swoje apogeum. Poeta skrzywił się na samą myśl, że będzie musiał przejść przez środek targowiska, tonącego w błocie, nawozie i krwi zarzynanych żywcem zwierząt, ale mimo to szedł dalej. Mężczyzna, zręcznie wymijając przekupki i tłoczących się przy stoiskach klientów, przeszedł obok otoczonej kamiennymi sfinksami fontanny, skręcił w boczną uliczkę i zatrzymał się w zaułku, ustronnym i pustym mimo sąsiedztwa gwarnego targu. Okolice placu Châtelet pełne były właśnie takich uliczek, w których łatwo było stracić sakiewkę, a czasem nawet i życie. Słowacki cofnął się o krok, kiedy zrozumiał, że właśnie znaleźli się obok miejskiej kostnicy.\n– Jestem, Mistrzu Vintras! – zawołał mężczyzna w ciemność. – Zrobiłem to, o co mnie prosiłeś!\nZ bramy dobiegł głos, głęboki i niski, który sprawił, że przyczajonemu za rogiem poecie podniosły się włosy na karku. Zapach, który poczuł, przypominał woń rozkładającego się ciała.\n– Wejdź, Boulet!\nFrancuz, rozglądając się dookoła, zrobił krok do środka. Słowacki przysunął się bliżej, przyklęknął ostrożnie przy okienku sutereny i zajrzał do wnętrza, ale w ciemności nic nie zobaczył, słyszał tylko przytłumione głosy szepczące miarowo jakieś zdania, przypominające zaklęcia lub modlitwy. Nagle rozległ się krótki, urywany krzyk i zapadła cisza.\nPo kilku minutach, które Słowacki spędził na zastanawianiu się, czy wezwać żandarmów, uciec gdzie pieprz rośnie, czy raczej zaczekać jeszcze chwilę, z bramy buchnął kłąb dymu, a młodzieniec nazwany Bouletem wyczołgał się przez drzwi, kaszląc i ocierając krew płynącą z ust.\nSłowacki, chociaż nie zrozumiał z tej sceny absolutnie nic, uznał, że dość już widział i prawie biegiem wskoczył do pierwszej dorożki, jaką napotkał.\nDopiero kiedy wrócił do swojego mieszkania przy Ville l'Eveque, przypomniał sobie o paczce. Wyjął pakunek z wewnętrznej kieszeni płaszcza i rozerwał papier.\nZdziwił się, widząc znajomą okładkę trzeciego tomu swoich „Poezji", wydanych w Paryżu w 1833 roku. Na pierwszej stronie zdecydowanym charakterem pisma nakreślone były słowa po francusku „w czwartek, w tym samym miejscu, o tej samej porze, albo ten sam tomik otrzyma Adam Mickiewicz". Szybko przerzucił kartki, podejrzliwie szukając wśród stron czegoś, co mogło być osobistym przekazem od pana Bouleta.\nSzybko znalazł fragment zaznaczony czerwonym atramentem.\nWspomnienie Ludwika sprawiło mu niemal fizyczny ból, ale niewiele rozumiejąc, zaczął przeglądać tomik dalej. Przekleństwo wyrwało się z jego ust, kiedy na kolejnej stronie dostrzegł następne podkreślone wersy. Zaznaczone fragmenty układały się w doskonale czytelną układankę.\nWypalona, igrała z żółtym liściem lasów (…)\nZamieniali słowami uczucia wzajemne (…)\nRęce zaczęły trząść mu się tak, że aż musiał oprzeć się o stolik.\nZ piersi poety wydobył się jęk ni to żalu, ni to bólu. O, panie Boulet, dobrze pan wiedział, którą strunę poruszyć, żeby cały instrument zagrał tak, jak tylko pan zechce. Ciężko oddychając, Słowacki osunął się na kolana. Te fragmenty, te podkreślone na kolor krwi wersy ukrywały tajemnicę, której ujawnienie sprawi, że będzie skończony. Jako poeta, jako mężczyzna, jako człowiek. Gdyby ktokolwiek się dowiedział… Gdyby Mickiewicz się dowiedział…\nZnowu jęknął i z całej siły uderzył pięścią w stół. Chciało mu się krzyczeć. Jeżeli wszyscy się dowiedzą, nikt nie będzie chciał wysłuchać, jak było naprawdę. Ale jeżeli postąpi tak jak chce Boulet i pójdzie do Towiańskiego… wspomnienie potwornego bólu w skroniach sprawiło, że łzy popłynęły mu z oczu. Druga ewentualność nie była lepsza. Kiedy Francuz dowie się, że jego informator gra na dwa fronty… Zostało tylko jedno wyjście.\nJak w transie doczołgał się do łóżka i zaczął rwać prześcieradło. Z długich, powiązanych ze sobą pasów, szybko stworzył odpowiednią pętlę. Przerzucił ją przez przywieziony ze Szwajcarii żyrandol i postawił pod nim krzesło. Z niemałym trudem wdrapał się na nie i założył pętlę na szyję.\nTylko jeden krok, tylko jeden krok… Tylko jeden krok, dlaczego to takie trudne… Otarł pot z czoła i zacisnął powieki.\nPotworny, przeraźliwy kobiecy krzyk rozdarł panującą wokół ciszę i Juliusz Słowacki, zachwiawszy się na krześle, zawisł na żyrandolu. Jednak impet, z jakim runął do przodu, sprawił, że wytarte prześcieradło nie wytrzymało i niedoszły samobójca gruchnął na podłogę z efektownym hukiem.\nKrztusząc się i kaszląc, usiłując rozluźnić zaciśniętą na szyi pętlę, poeta uniósł załzawione oczy i dostrzegł stojącą w progu osobę, której wcale nie miał ochoty zobaczyć.\n– Panna Pattey… co pani tutaj robi, na Boga?\nPanna Eglantyna Pattey, szczupła czterdziestolatka o niebieskich oczach, stała oparta o futrynę. Jej czerwone usteczka były szeroko otwarte, wachlowała się chustką tak intensywnie, jakby chciała wywołać huragan.\n– A co ty robisz, na Boga? – zawołała, nie przestając machać ręką. – Czyżbyś do reszty oszalał? Co się stało? Mieliśmy iść do Ogrodów Tuleryjskich… pamiętasz?\nWreszcie udało mu się rozsupłać węzeł. Z ulgą zdjął pętlę z szyi, po czym cisnął ją na podłogę, usiadł i wybuchnął rozpaczliwym, spazmatycznym płaczem.\n– Ogrody Tuleryjskie! Pewnie, tylko to mi zostało, chodzić na spacery z jakąś zwiędłą, starą panną! Pewnie jeszcze masz nadzieję, że się z tobą ożenię! Po moim trupie!\n– Co się patrzysz? A zresztą patrz sobie, patrz! – wykrztusił między szlochami. – Żeby być takim nieudacznikiem… żeby być takim nieudacznikiem, który nawet samobójstwa nie potrafi porządnie popełnić! Patrz sobie!\n– Juleczku… – uklękła obok niego i zaczęła gładzić go po głowie. To było jeszcze gorsze. Jak ona mogła, po tym, jak ją obraził, być dalej tak irytująco szlachetna, tak perfidnie doskonała? Niech jeszcze powie „wszystko będzie dobrze", a strzeli ją w ten upudrowany pysk. Spróbował się uspokoić, przynajmniej po to, żeby nie robić z siebie dalej zniewieściałego kretyna. – Nie płacz… Co się takiego stało?\n– Wszystko… – szepnął z rezygnacją. – Wszystko, co najgorsze.\nDostrzegła leżący na podłodze tomik z zaznaczonymi fragmentami. Nie rozumiała ani słowa z jego poezji, ale przeczytała przesłanie na pierwszej stronie.\n– Dlaczego ma wysyłać książkę Mickiewiczowi? – spytała, marszcząc brwi. – Nie rozumiem…\nJuliusz przestał płakać i spojrzał na nią zaczerwienionymi, pełnymi bólu oczami.\n– Kiedy byłem jeszcze dzieckiem, przyjaźniłem się z chłopcem z sąsiedztwa… Ludwikiem Spitznaglem… byliśmy nierozłączni. Opowiadałem ci o nim, prawda?\n– Popełnił samobójstwo – Eglantyna skinęła głową. – Mój Boże, musiałeś to bardzo przeżyć…\nJeszcze raz zajrzała do tomiku.\n– Poznaję ten poemat. To „Godzina myśli". Tu wszystko jest opisane…\n– Wszystko, a nawet więcej – powiedział Słowacki ponuro. Panna Pattey spojrzała na niego z zaciekawieniem.\n– Z mojej strony to była tylko przyjaźń… ale z jego… cóż… nie do końca.\nEglantyna otworzyła szeroko buzię.\n– Czy ja dobrze rozumiem? Czy coś… między wami…\nJeszcze nigdy nikomu o tym nie mówił. Może panna Pattey nie była ideałem, może go denerwowała, może nawet jej nie cierpiał za ten wieczny optymizm, jakim zarażała ludzi naokoło. Ale miał co do niej pewność, że – w odróżnieniu od reszty kobiet, które znał – tajemnicy, którą usłyszy, nie zdradzi nikomu. Jeżeli chodzi o sekrety, Eglantyna była jak kasa pancerna.\n– Byliśmy jeszcze dziećmi… sami dobrze tego nie rozumieliśmy… chcieliśmy wszystkiego spróbować, posmakować… Myślę, że jego ojciec coś podejrzewał, że to dlatego kazał mu wyjechać. Potem on wyruszył w podróż, a ja zacząłem romansować z Ludwiką Śniadecką, opowiadałem ci o niej… Kiedy Ludwik wrócił…\n– Powiedział „albo ona, albo ja" – domyśliła się panna Pattey.\n– A ja wybrałem ją. Być może powinienem powiedzieć to inaczej. Ale ja go wyśmiałem, sama wiesz, jaki potrafię być złośliwy… Ale nigdy bym nie przypuszczał, że po tej rozmowie on strzeli sobie w głowę…\n– No dobrze, Ludwik był… – zaczęła panna Pattey niepewnie. – Ale przecież ty… chyba nie… a może…\n– Czy nie widzisz, kobieto, że to nie ma żadnego znaczenia? – zirytował się. – Przecież każdy zobaczy w tym to, co chce zobaczyć. A już Mickiewicz na pewno. Albo dam się dalej szantażować, albo będę skończony.\n– Szantażować? Przez kogo?\nJuliusz znowu się zawahał. Niezły z niego szpieg, bez dwóch zdań. Papla o wszystkim każdemu, kto zapyta.\n– Czy mówi ci coś nazwisko Boulet? – spytał z nadzieją. – Brunet, bardzo wysoki, szczupły, z małą blizną na skroni.\n– A Vintras?\nPobladła i prawą ręką szybko zrobiła znak krzyża.\n– Vintras? Pierre-Michel Vintras? Ostatnio słyszałam o nim od George Sand. To… nawet powiedzieć się boję.\n– Mów – rozkazał słabo.\n– Nie wiem zbyt wiele. Mówią, że jego zwolennicy spotykają się na cmentarzach i robią jakieś… rzeczy z trupami. Bezczeszczą zwłoki. Wzywają duchy. Albo diabły. – wzdrygnęła się. – Sand mówiła o nich „sataniści". Ale to tylko opowieści. Wszyscy o tym słyszeli, nikt nie widział. Mówią jeszcze…\n– Sand powiedziała, że oni na kogoś czekają. Ktoś ma przyjść i ich poprowadzić.\n– Zawsze się zastanawiałem, o czym tak długo dyskutujecie podczas tych waszych kobiecych wieczorków – stwierdził Juliusz z przekąsem. – Skąd ona wie takie rzeczy?\n– Wolałam nie pytać – powiedziała zdecydowanie panna Pattey. – Ale jeżeli będziesz chciał, wywiem się, czego trzeba. A teraz przestań się martwić.\n– Niby jak? – spytał z powątpiewaniem, apatycznie patrząc w okno.\nUsłyszał szelest i odwrócił się w jej stronę. Omal nie zakrztusił się własnym językiem, kiedy zobaczył cnotliwą, łagodnie uśmiechniętą pannę Pattey stojącą na środku pokoju w samym gorsecie i jedwabnych pończoszkach.\n– Pomóż mi to zdjąć – dwoma kopnięciami zrzuciła pantofelki i postawiła mu na udzie zgrabną stópkę. – Jak sam zauważyłeś, nie jestem już młoda i nie będę się niepotrzebnie schylać. Kręgosłup, sam rozumiesz.\n– Już się robi – wyszeptał, tracąc oddech. Powoli zdjął koronkową pończoszkę i dotknął ustami gładkiej skóry.\n– Nie znałem cię od tej strony – powiedział, kiedy już po wszystkim leżeli nadzy, przytuleni do siebie, wsłuchani w bicie swoich serc.\n– „Tę stronę" chowam tylko na specjalne okazje. Miałeś szczęście.\nPogroził jej palcem, uniósł się lekko na łokciu i pocałował w usta. Potem zapalił cygaro. Z pierwszym zaciągnięciem się dymem wspomnienia powróciły. Nie wytrzymał i – chociaż Eglantyna nie miała magnetyzującego spojrzenia Andrzeja Towiańskiego, a dotyk jej rąk nie sprawiał bólu, chyba że ten przyjemny – opowiedział jej o wszystkim, co go spotkało.\n– Ten człowiek… ten, z którym spotkał się Boulet… to wcale nie wyglądało jak człowiek – powiedział niepewnie, czując, jak z każdym zdaniem odczuwa coraz większą ulgę.\n– Myślisz, że to coś… nie z tego świata? – spytała cicho, bawiąc się jego włosami.\n– Przestań! – prychnął. – Nie wierzę w takie rzeczy.\n– Twoje poezje są ich pełne – zauważyła.\n– Błagam, Eglantine… – zmarszczył brwi. – Nie wymagasz ode mnie chyba, żebym wierzył w to, co piszę.\n– Może to jest właśnie twój największy problem – szepnęła, siadając na łóżku.\nStracił humor, odłożył cygaro i odwrócił się do ściany, nakrywając kołdrą aż po czubek głowy.\n– No, no, nie obrażaj się! – pogładziła go po plecach. – Mam świetny pomysł. Nie będziesz musiał rozmawiać z Towiańskim. Ja z nim porozmawiam.\n– Co?!? – zerwał się. – Nie ma mowy! On…\n– Pójdę do niego i zajmę go rozmową, najlepiej wyciągnę na spacer. Zapytam o jakieś, powiedzmy, wystąpienie w kółku wspierania polskiej emigracji, które zamierzam założyć. A ty, w tym czasie zajmiesz się przeszukaniem mieszkania i znalezieniem tych „podejrzanych rzeczy". Co ty na to?\n– Wieczorami zawsze widuję ją, jak wraca od Celiny Mickiewiczowej. Ale oczywiście sprawdzimy to wszystko. No, to jak, młody Werterze, wszystko pasuje?\n– Jesteś wspaniała – szepnął i pociągnął ją z powrotem na łóżko.\nPo obiedzie wyprawili się powozem do Nanterre. Eglantyna, w stroju amazonki z ciemnego, gładkiego sukna, w kapeluszu z woalem sprawiała wrażenie, jakby bawiła się wyśmienicie. Twarz wystawiała do słońca, które wreszcie przypomniało sobie, że jest już lato i zalewało okolicę falami gorących promieni. Widząc żywe, błyszczące oczy swojej towarzyszki, jej zarumienione policzki oraz wspominając upojne przedpołudnie, poeta zastanawiał się, jak kiedykolwiek mógł twierdzić, że jest brzydka i nudna.\nDom Towiańskich, otoczony krzakami jaśminu, odnaleźli bardzo szybko. Wystarczyło podążać w kierunku przeciwnym do tego, z którego co jakiś czas nadjeżdżał któryś z członków Koła Sprawy Bożej. Przez pozbawione firanek okna doskonale było widać Andrzeja i Karolinę Towiańskich, pogrążonych w rozmowie i lekturze jakichś opasłych ksiąg. W końcu, około piątej po południu, kiedy słońce zaczęło powoli chować się za drzewa, kobieta wyszła z domu razem ze służącą. Najprawdopodobniej wybierały się do Paryża na zakupy.\n– Teraz – szepnęła Eglantyna.\nZdecydowanym krokiem ruszyła do drzwi. Otworzył Mistrz we własnej osobie. Juliusz, ukryty w krzakach jaśminu niczym złodziej, z napięciem obserwował, jak panna Pattey, żywo gestykulując, rozmawia z Andrzejem Towiańskim. W końcu oboje zeszli po schodkach i ruszyli w stronę Sekwany, która otaczała miejscowość łagodnym meandrem. Widać prorok dał się namówić na spacer.\nSłowacki wygramolił się zza żywopłotu i szybkim krokiem ruszył w stronę domostwa. Drzwi wejściowe były zamknięte, ale uchylone okno wyglądało obiecująco. Cały czas rozglądając się dookoła, Juliusz przełożył niezdarnie nogi przez parapet i omal nie skręcił sobie karku, kiedy uderzył się w drewnianą okiennicę i runął do środka.\nPodniósł się z podłogi i otrzepał z kurzu, po czym z westchnieniem ulgi rozejrzał się po mieszkaniu Mistrza. Sprawiało wrażenie przytulnego i ciepłego, zakrwawione siekiery i ucięte kończyny nie rzucały się w oczy. Modląc się, by żaden z członków Koła nie zapragnął właśnie odwiedzić swojego guru, zaczął przeszukiwać szafki i szuflady.\nChyba mu się szczęściło. W pierwszej szufladzie obok kominka znalazł dziwną tabliczkę, która od biedy mogła uchodzić za „podejrzany przedmiot" – kamienna płytka pokryta cyferkami, literami i symbolami wyglądała obiecująco masońsko. Kiedy sięgnął po nią i schował do kieszeni, jego uwagę przykuł schowany głębiej czarny woreczek, wypchany czymś miękkim. W tym samym momencie usłyszał odgłos klucza przekręcanego w zamku. Zaklął pod nosem, schował woreczek do kieszeni i niemal w ostatniej chwili wyskoczył przez okno. Pot lał się z niego strumieniami.\nBiegiem skierował się do miejsca, w którym umówił się z Eglantyną. Jeszcze jej nie było, co spowodowało, że poczuł w sercu ukłucie niepokoju. Oparł się o drzewo, próbując uspokoić przyspieszony oddech i wyciągnął z kieszeni woreczek. Otworzył go i zajrzał do środka.\nW środku były ludzkie oczy.\nkobieta | 29.03.11, g. 20:38\nTekst odrobinę przekroczył limit znaków, więc podzieliłam go na dwie części i drugą część, dla tych co wytrzymali, wrzucam tu:\nmężczyzna | 30.03.11, g. 21:24\nNie wiem, co powiedzą inni, ale widzę, że włożyłeś mnóstwo pracy w skonstruowanie fabuły i wyszło... super! Jak na razie najlepszy tekst eliminacji. Zobaczymy, co w drugiej części. Ta drobiazgowość, dbałośćo szczegóły - nie mam teraz zdrowia, aby sprawdzać, czy się zgadzają, ale podejrzewam, że chyba tak...?!?\nJestem pod wrażeniem! Świetna robota, postaci skomplikowane i budzące emocje, naprawdę świetny tekst!\nmężczyzna | 31.03.11, g. 00:22\nzaintrygowałaś mnie tym tesktem o opowiadaniach z podstawówki i jestem (że tak zarymuję sobie :)\ni kurczę ... nie wiem co powiedzieć, zgadzam się z szoszoonem widać ogrom włożonej pracy,\nraczej nie lubię opowiadań w podobnych klimatach ale Twoje mnie wciągnęło, na razie przeczytałem tylko połowę pierwszej części bo czytanie dłuższych form na kompie męczy mi trochę oczy :(\nI jeśli to może być wynacznikiem fajności opowiadania to powiem Ci, że je sobie wydrukowałem :D i przeczytam na spokojnie\nkomentarz odnośnie całości wystawię jutro :)\nmężczyzna | 31.03.11, g. 10:16\nWitam. Pierwsze "Prawdziwe" i kompletne opowiadanie jakie przeczytałem na tym portalu. Przynajmniej pierwsza część. Świetnie budujesz akcję dialogiem. Bardzo ciekawy pomysł. Paryż, emigracja, służby specjalne. W tm wszystkim ludzko-słaby Słowacki przygnieciony wyrzutami sumienia związanymi z przeszłością. Człowiek z krwi i kości ze wszystkimi słabościami tak charakterystycznymi dla artystów wybitnych. W tekście wyczówam lekkie Dukajowo - Lodowe nutki, ale mogę się mylić. Świetne. Jakoś jestem pewien, że druga część będzie równie dobra.Pozdrawiam\nkobieta | 31.03.11, g. 18:19\nDziękuję za komentarze :) Dukajowo - Lodowe nutki? O matko... szczerze mówiąc, to już któreś z rzędu opowiadanie, gdzie jesem posądzana o nawiązywanie do książek, których yy... nie czytałam :) Ale przeczytam, kiedyś na pewno :P\nA czy szczegóły się zgadzają - w większości, mam nadzieję, tak (no oczywiście poza tymi, które są moim autorskim pomysłem ;), ale nie mam złudzeń, że gdzieś się na pewno machnęłam ;)\nkobieta | 21.04.11, g. 09:24\nCo tam, powiem, że... fajowe :)\nRedakcjo, takie teksty marnują się w portalu (wiem, wiem internet to potęga) to trzeba do numeru drukiem, kurde.\nmężczyzna, 43 lata, Wrocław | 21.04.11, g. 13:57\nDreammy, przeczytałem na razie pierwszą część, i niestety nie podoba mi się to, że Twoje teksty znajdują się w internecie, na tym portalu. Miejsce dla Ciebie to normalny papier książki z pachnącą farbą drukarską, stojącej u mnie na półce w domowej biblioteczce. Świetnie operujesz słowami. A czytanie tego co napiszesz to czysta przyjemność. Bardzo mi się podobało i biorę się dalszy ciąg opka. Pozdrawiam\nmężczyzna, 43 lata, Wrocław | 21.04.11, g. 13:59\nPS. Ode mnie 6\nkobieta | 21.04.11, g. 21:08\nmkmorgoth, ZuzannaLenska, spoko, jak już będę sławną autorką, której książki sprzedają się w milionach egzemplarzy, to myślę że nie będzie problemu z upchnięciem tego opowiadania w jakiejś antologii :D\nmężczyzna | 20.02.12, g. 09:56\nBardzo dobre. 6/6 - znaczy, gdybym mogl stawiac oceny ;-)\nmężczyzna | 25.05.12, g. 12:50\nTekst bardzo przemyślany i dopracowany. Super!\nmężczyzna | 21.06.12, g. 22:43\nJak dla mnie tekst bardzo dobry. 9/10\nkobieta, Łódź | 10.08.15, g. 23:18\nNo, zapowiada się nieźle. Faktycznie, przygotowania do napisania tego tekstu musiałaś zrobić konkretne.\nPotem zapalił cygaro. Z pierwszym zaciągnięciem się dymem wspomnienia powróciły.\nJa tam się nie znam, ale słyszałam, że cygarem się nie zaciąga.\nkobieta, Łódź | 10.08.17, g. 00:21\nPierwsza część zrobiła dobre wrażenie, a ponieważ mocno zaciekawiła, więc teraz żwawo podążam do części drugiej. :)\nkobieta, Warszawa | 15.01.18, g. 17:32


Luksusowe projekty i aranżacje wnętrz od Intellio Designers | INFO Kraków24 – Serwis Informacyjny\nProjektanci wnętrz z Intellio Designers zostali kilkukrotnie zaproszeni do współpracy z ekskluzywnym salonem wyposażenia wnętrz Max-Fliz. Dzięki swojego twórczemu zaangażowaniu wykonali wyjątkowe projekty łazienek i pokoi kąpielowych, które można podziwiać w salonach wyposażenia wnętrz w Krakowie na ulicy Zakopiańskiej 58.\nProjekty i aranżacje łazienek wykonane przez Intellio Designers zachwycają dbałością o detale, doskonałym zestawieniem materiałów oraz ponadczasową elegancją. Podróż po wnętrzach zaprojektowanych przez Intellio Designers, to niesamowite przeżycie dające możliwość zobaczenia pięknych, designerskich przedmiotów, które w połączeniu z akcentami osobowości domowników, nabierają zupełnie innego wyrazu.\nPoza koncepcjami nowoczesnych łazienek, biuro Intellio Designers zaprojektowało Prestige room w Max Fliz, miejsce które można określić jako współczesne i najbardziej wyszukane aranżacje wnętrz. Dzięki ciekawemu połączeniu faktur i dopełnieniu ich wyposażeniem takim jak jacuzzi czy sauny, stają się one przestrzeniami dla najbardziej wymagających Klientów.\nProjektanci wnętrz Intellio Designers zawsze zwracają uwagę na najmniejsze detale, dlatego w czasie realizacji swoich projektów współpracują tylko z najlepszymi fachowcami. Ich praca nie kończy się po oddaniu projektu, gdyż nadzorują oni także jego kompleksową realizację.\nRealizacje projektów Intelllio Designers można zobaczyć na żywo w salonie Max-Fliz w Krakowie. Zapraszamy na na ul. Zakopiańską w Krakowie na oglądanie wnętrz, które zainspirują Cię do zmienienia każdej przestrzeni w stylową i funkcjonalną przestrzeń.\nIntellio Designers – pracownia projektowa Kraków\npon-piąt.: 09:00 – 17:00\ntel. + 48 664 744 123\nTagi: Luksusowe projekty i aranżacje wnętrz od Intellio Designers\nCracovia Piotr Wojnarowski KBF Prezydent Krakowa film Policja zdjęcia Koncert Prezydent Krakowa Jacek Majchrowski Małopolska Sport Kraków INFO Kraków24 Policja Malopolska MPK Narkotyki Muzyka Mecz Utrudnienia Wypadek kultura Straż Miejska Piłka Nożna Jacek Majchrowski Zatrzymanie Rynek Główny Komunikacja Prezydent Jacek Majchrowski kom.Katarzyna Padło Krakowskie Biuro Festiwalowe remont podinsp. Mariusz Ciarka Wisła Kraków ZIKiT Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu


ciało niż Europejki. Każdy zabieg wykonywany był z wyjątkową troską i zwracano uwagę na każdy szczegół. Pielęgnacja traktowana była jak relaksujący rytuał mający wpływ na ciało i dobre samopoczucie. W obecnych czasach panie mają\nKobiety od wieków poddawały się różnorodnym rytuałom pielęgnacyjnym. Mieszkanki Wschodu o wiele większa uwagę przykładały do dbania o włosy i ciało niż Europejki. Każdy zabieg wykonywany był z wyjątkową troską i zwracano uwagę na każdy szczegół. Pielęgnacja traktowana była jak relaksujący rytuał mający wpływ na ciało i dobre samopoczucie. W obecnych czasach panie mają o wiele więcej szczęś\nbuy us auto parts? No? Dobry efekt z suplementacjąJak naprawić ekspres do kawy Od RękiRady na temat sprzątaniaPipes and leaksZamek centralny skodaCała Prawda O Tym Jak kupić fotowoltaikę (a Której Sprzedawcy Ci Nie Powiedzą)Dbaj o zdrowie swoich zębówKwestia doboru i wyboru ogrodzeńDlaczego nie warto bać się wizyty u dentysty?Moda na używane ciuchy? Używane Nike, Adidas czy Puma - ile można zaoszczędzić?Stomatologia - po pierwsze profilaktykaIt isn't worth it - don't save your money on car serviceHow to manage electrical current professionallySekrety Aby kupić balię kąpielowąNie ma budowy bez maszynCzy Rozpoznajesz Te 8 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci naprawić klimatyzację?Kilka ciekawostek i faktów o transformatorachNiższe nakłady, lepszy druk. Poligrafia ogółemKilka faktów jak przeżyć dachowanie lub wypadekDlaczego urlop życia warto spędzić w Andaluzji?O ogrodach i ogrodnikachO kolejkach i innych zabawkachNa co zwrócić uwagę kupując drzwi?The 'shocking' job of electricianZdrowa skóra- dobór kosmetykówGeodeta w centrum uwagi. Co robią i do czego są potrzebni geodeci?Prace wykończeniowe wokół domuProblem każdego zmotoryzowanego- warsztat samochodowyArtykuł o stomatologii - poradnik dla pacjentów


PETERBOROUGH > Peterborough > Firmy - Usługi > Komputery- RTV/AGD-Elektronika > Strona www lub sklep, 59zł na mc\nStrona www lub sklep, 59zł na mc Zgłoś nadużycie\nDodatkowa treść - strona:rblok1 (action:show; zmiana:1; catid:53; MAX:; ile wierszy:0)\nDedykowane usługi dla firm (Warszawa)\nFirma nasza działa już 10 lat. Wykonaliśmy już setki usług dla naszych klientów. Mamy doświadczenie i jesteśmy do dyspozycji. Wszystkie oferowane przez nas usługi posiadają wiele udogodnień, między in...\nMontaz i ustawianie anten Polsat NC+ i innych operatorow cyfrowych\nOferuje usługe montażu naprawy lub ustawienia anteny satelitarnej oraz zawieszania i konfiguracji odbiorników TV Do regulacji anteny używam profesjonalnego miernika sygnału. Posiadam niezbędne materia...


"Mogą się też pojawić roszczenia pasażerów, którzy np. wykupili sieciówki, a w czasie strajku musieli korzystać z taksówek lub zastępczych linii kursujących innymi trasami"\nA roszczenia to chyba nie problem MZK tylko ZDiTM, który jest organizatorem przewozów w mieście i to on odpowiada za bilety. A MZK za nie obsłużone kursy płaci tylko albo aż kary zgodnie z umową ze ZDiTM. No chyba, że coś przeoczyłem i za pokrycie roszczeń pasażerów, ZDiTM też obarczy w razie strajku MZK.\n"Do miasta wpłynęła też oferta firmy Veolia Polska, która zajmuje się m.in. przewozami autobusowymi, tramwajowymi i na liniach metra. W Polsce ma już 11 podmiotów, w które zainwestowała ponad 100 mln zł. Prosi o wyznaczenie terminu spotkania z prezydentem Szczecina i nie wyklucza przejęcia przewozów tramwajowych w mieście."\nA mnie się wydaje, że to pic na wodę, po prostu miasto chce postraszyć pracowników MZK przed ewentualnym strajkiem i dlatego podało taką wiadomość do gazet. Co nie zmienia faktu, że restrukturyzacja w tym zakładzie jest potrzebna i miasto nie powinno dawać pracownikom gwarancji zatrudnienia na ileś lat, tylko powinno zagwarantować odpowiednie podwyżki.


"iPlus firmowo" - promocja utrzymaniowa Plusa\n26.03.2007r. zostanie uruchomiona dla klientów biznesowych nowa odsłona oferty zatrzymaniowej "iPlus firmowo". Klient, któremu zakończył się okres karencji będzie miał możliwość zakupu modemu wybierając jeden z promocyjnych planów cenowych : iPlus firmowo 49 lub iPlus firmowo 89. W planie cenowym iPlus firmowo 89 został zwiększony do 4 GB limit na przesyłanie i odbieranie danych w jednym okresie rozliczeniowym.\nWymiana Modemów dla przedsiębiorców „iPlus firmowo” [40 KB]\nMichał pisze: 2007-03-26 00:55\nA gdzie znajde ceny modemów ??\nblobi pisze: 2007-03-26 13:26\nI tu też mały limit danych....


Mon petit déjeuner- je l'adore!: 359.\nOwsianka z pomarańczą, skórką pomarańczową, makiem, rodzynkami, jogurtem naturalnym, miodem, goździkami, pieprzem i cynamonem, herbata Pu- Erch Guarana\nPrawie zapomniałam, jak smakuje zwykły jogurt z miodem i cynamonem. Najprościej, a tak dobrze.\nChciałabym nie bać się przenosić marzeń na rzeczywistość. Pokonywać siebie nie tylko wewnętrznie. Cudownie byłoby przestać robić wielkie, niespełniane plany w głowie, a podjąć realne kroki do ich realizacji. W końcu coś zmienić, przeżyć, nie przegapić. By móc za kilka lat nadal ekscytować się życiem, nie wpaść w rutynę, szarą rzeczywistość. "Wszystko w twoich rękach". Tak, wiem. Spoglądam co świt na te wiecznie zimne, poprzecinane błękitem żył dłonie. Tak wiele razy ocierały łzę na policzku, dawały pozorne schronienie przed światem. Czy są wystarczająco silne? Nie wiem. Ale chciałbym żeby były. Tak cholernie silne by mi pomóc w walce o marzenia. I o ich spełnianie. W końcu mamy na to tylko jedną okazję. W dodatku bardzo ulotną.\nZa to lubię Kinga. Bo skłania mnie do refleksji.\njulu$ 4 stycznia 2014 10:08\nKocham skórkę i kocham mak, więc to śniadanie zdobyło moje serce niezależnie od reszty składników! Wygląda cudownie! :)\nWszystko nie w rękach, a w sercu! Wiem, co mówię! :)\nClaudine G. 4 stycznia 2014 10:23\no marzenia warto walczyć. żyjemy raz, a nikt inny za nas tego życia nie przeżyje i za nas nie umrze.\njak zimowo, aromatycznie u Ciebie dziś.\nfantasmagorja 4 stycznia 2014 10:35\nnie można się bać marzeń. bo to właśnie one dają siłę. ja jestem przepełniona po brzegi marzeniami, które jedne po drugim realizuję, sama sobie motorem jestem.i niczego nie żałuję i wiem, że będę sobie wdzięczna za to. i Ty przecież też możesz, nic nie stoi na przeszkodzie, naprawdę. te przeszkody sama sobie znajdujesz, wystarczy je w głowie wymazać- zrobisz pierwszy krok i już będzie łatwiej. poczujesz jak jest wspaniale zasypiać z tą świadomością, że w miejscu nie stoisz :)\nOla Sz 4 stycznia 2014 10:40\nkiedyś nie lubiłam skórki pomarańczowej, a w tym roku jakoś wyjątkowo mnie urzekła (:\nteenager ;) 4 stycznia 2014 10:43\nahhh, patrząc na twoje śniadania tak sobie myślę, że chętnie bym kiedyś z tobą takie zjadła :)\nnie bój się! działaj i spełniaj swoje marzenia póki jest czas i zdrowie, musimy korzystać z życia pełną parą :)\nKarolina Dudek 4 stycznia 2014 10:50\nno to widzisz, mamy już jedno marzenie do spełnienia! ;)\nagateq 4 stycznia 2014 11:30\nOczywiście wiesz, że najgorzej jest zacząć?\nŻe ten pierwszy krok jest obezwładniająco trudny, przerażająco nie do pokonania - dla osoby, która nigdy nie odważyła się naprawdę. Bo dla tej, która się nie boi, pierwszy krok jest przepełniony stresem, adrenaliną, ale absolutnie do zrobienia. Dla świeżaków to jest bariera niemal nie do przejścia.\nEmma 4 stycznia 2014 11:52\nwow! goździki, pieprz, cynamon a to wszystko w owsiance c: chciałabym też dodać pieprzu, ale nie wiem jakby się skomponował, muszę wypróbować c:\nNatalie 4 stycznia 2014 13:27\nCo za aromaty ! Cudowne połączenie ;)\nRetromoderna 4 stycznia 2014 14:56\nCiekawa propozycja śniadaniowa, chyba wypróbuję :)\nIwona 4 stycznia 2014 15:21\nPiękne zdjęcia. Ta zacierająca się granica...\nAnonimowy 4 stycznia 2014 15:50\njedna szansa. ulotna szansa. 'wszystko w Twoich rękach' - łatwo powiedzieć, trudniej zrozumieć.\nKlaudia P 4 stycznia 2014 15:58\nMarzenia są po to, aby je spełniać a ja wierzę, że Ci się uda :)\nA owsianka cuudowna! Też uwielbiam taki jogurt!:)\nCathy 4 stycznia 2014 16:33\nWalcz o swoje marzenia dopóki masz siłę i zdrowie, żeby je spełniać. Marzenia powinny być takim motorem do działania! :)\nA śniadanie wygląda jak zwykle magicznie i muszę przyznać, że chyba robisz najlepsze zdjęcia w całej śniadaniowej blogosferze :D\nPaulina. 4 stycznia 2014 17:22\nczytam sobie podpis pod zdjęciem i za każdym kolejnym słowem uśmiecham się sama do siebie, no bo fajne rzeczy widzę, nagle bach uśmiecham się jeszcze bardziej, bo u Ciebie to widzę już standardowy, dla mnie wciąż zaskakujący dodatek bo sama nie odważę się go nigdy dodać ;p ;) chyba wiadomo o czym mówię ;p


Jednak władza nie zabezpieczy się sama – trudneg\nOpublikowany 26 marca, 2020 Autor trudneg\nJednak władza nie zabezpieczy się sama\nPosiedzenie Sejmu bez posłów jednak się nie odbędzie w celu bezpośredniego złamania regulaminu, ale odbędzie się w celu złamania konstytucji po zmianie tego regulaminu. Hi, hi, hi … Co to jest obecność, każdy widzi. Hi, hi, hi …\nPogarda dla prawa we współczesnej, polskiej polityce staje się powszechną normą. Nie jestem tym zaskoczony, ale nie wiem w takim razie, na co w państwie zarządzanym przez PiS może jeszcze liczyć szary obywatel? Wszyscy zdają sobie sprawę z łamania konstytucji w Sejmie, tyle że dla sejmowej większości wspieranej przez opozycję z peerelowskiej przeszłości stan „niezwyczajny” pozwala na łamanie najważniejszego aktu prawnego w państwie, który właśnie był uchwalony po to, żeby chronić obywateli w każdej, najbardziej ekstremalnej sytuacji?\nNie zobaczymy zapewne dokładnie twarzy naszych tchórzliwych przedstawicieli w Sejmie i będziemy musieli podjąć pewien wysiłek, żeby dowiedzieć się, kto ma odwagę pełnić swoje obowiązki. Wiem już, że nie będzie w sejmie Korwina, bo sam napisał o tym na Twitterze. Niestety, to musi być ostatnia kadencja tego pana, jeśli wyżej ceni swoje lęki. Przykra to jest sprawa, ale jedynie choroba lub nie dająca się zweryfikować potrzeba kwarantanny mogą usprawiedliwiać nieobecność w takiej sytuacji. Niestety.\nW zaistniałej sytuacji mam tylko nadzieję, że wszelkie prawo uchwalone drogą niekonstytucyjną przyniesie w polskich sądach ogromne odszkodowania dla obywateli krzywdzonych przez rząd i inne organy państwa pisowskiego. Mam nadzieję również, że po zakończeniu tego pandemicznego szaleństwa ktoś rozliczy to bezprawie.\nPoprzedni Obrady Sejmu bez posłów\nNastępny Most zaopatrzeniowy z Chinami


Flaga w Cieśninach - Forum Okrętów Wojennych\nPost autor: karol » 2020-10-18, 18:59\nCzytając jakiś tekst dotyczący przedarcia się przez Cieśniny Duńskie, wpadło mi w oko stwierdzenie, że okręt płynął pod "ręcznie uszytą flagą szwedzką dużych rozmiarów". Nie wiem już gdzie to załapałem, ale podświadomość zaczęła mnie męczyć, czy tak było faktycznie? Zna ktoś odpowiedź na tą kwestię? No i jak to miało się do prawa wojennego, jeśli faktycznie tak było?\nPost autor: tom » 2020-10-19, 11:50\nCzytałeś to zapewne w "Stalowych drapieżnikach..." Mariusza Borowiaka. W każdym razie tam to znalazłem.\nPost autor: Orlik » 2020-10-19, 20:13\nHmm, a w którym miejscu? Bo w II. wydaniu tego nie widzę.\nA jeśli chodzi o aspekt prawny, to generalnie obowiązywał i wciąż obowiązuje stały zakaz posługiwania się mundurami, sztandarami, flagami, symbolami i odznakami wojskowymi państw neutralnych.\nPost autor: tom » 2020-10-19, 21:02\nOrlik pisze: Hmm, a w którym miejscu? Bo w II. wydaniu tego nie widzę.\nNo jak to? Ja mam "Stalowe drapieżniki. Polskie okręty podwodne 1926-1947" wydanie z 2013 r. i na s. 225 wyraźnie czytam o dniu 8 października 1939 r.:\nTo co napisałeś o prawnej stronie to prawda, ale w obu wojnach światowych łamano niejednokrotnie te zasady, zwłaszcza strona niemiecka w trakcie realizowania planów wojny krążowniczej (głównie z wykorzystaniem krążowników pomocniczych), a także ciężkich okrętów nawodnych, choćby "Admiral Graf Spee" polując na statki handlowe na Atlantyku udawał pancernik francuski i taką banderę podnosił. Zajmując norweskie porty w 1940 r. Niemcy też udawali kilkakrotnie, że ich okręty są brytyjskie i przybywają z "kurtuazyjną wizytą". Ale i Alianci czasami uciekali się do podobnych podstępów realizując np. misje specjalne. Tak czy siak, to niedozwolone i za każdym razem to złamanie zasad. Pytanie, co jest źródłem tych informacji o szwedzkiej fladze na ORLE i czy są one potwierdzone. Wcześniej temu się nie przyglądałem. Ale jeśli chodzi o litery na kiosku ORŁA to potem widać je na zdjęciu z kwietnia 1940 r. gdy powrócił z V patrolu. Chyba i na wcześniejszych z początku 1940 r. także.\nPost autor: m_k » 2020-10-19, 21:46\ntom pisze: Czytałeś to zapewne w "Stalowych drapieżnikach..." Mariusza Borowiaka. W każdym razie tam to znalazłem.\nA jest tam podane źródło?\nPost autor: tom » 2020-10-19, 22:15\nOdnośnie fragmentu o samej fladze nie, ale parę akapitów niżej autor nadmienia, że to co się działo w kolejnych godzinach (z 8 na 9 października 1939 r.) zrelacjonowano wcześniej w "Polskich Siłach Zbrojnych w drugiej wojnie światowej". W bibliografii to tom II, cz. 1. - Kampania na obczyźnie ( wrzesień 1939 - czerwiec 1941 ), Londyn 1959.\nPost autor: Orlik » 2020-10-19, 23:00\ntom pisze: No jak to? Ja mam "Stalowe drapieżniki. Polskie okręty podwodne 1926-1947" wydanie z 2013 r. i na s. 225 wyraźnie czytam o dniu 8 października 1939 r.:\nA faktycznie, niewiele tego.\ntom pisze: To co napisałeś o prawnej stronie to prawda, ale w obu wojnach światowych łamano niejednokrotnie te zasady...\nTo że łamano zasady nie oznacza, że ich nie było i nie należało ich przestrzegać. Poza tym podałeś przykłady działania pod "flagą" przeciwnika, co jest fortelem wojennym. Podszywanie się pod siły zbrojne państwa neutralnego jest wiarołomstwem. Od strony 275, i 280:\nhttps://www.pollub.pl/files/83/content/ ... sowany.pdf\ntom pisze: Odnośnie fragmentu o samej fladze nie, ale parę akapitów niżej autor nadmienia, że to co się działo w kolejnych godzinach (z 8 na 9 października 1939 r.) zrelacjonowano wcześniej w "Polskich Siłach Zbrojnych w drugiej wojnie światowej". W bibliografii to tom II, cz. 1. - Kampania na obczyźnie ( wrzesień 1939 - czerwiec 1941 ), Londyn 1959.\nNie, tam masz fragment "Polskich Sił Zbrojnych w drugiej wojnie światowej". tom I, cz. 5. - Marynarka Wojenna i obrona polskiego wybrzeża", Londyn 1962. Nie ma tam nic o szwedzkiej banderze.\nAle zajrzałem do Pertka. Też pisze o szwedzkiej banderze powołując się na Feliksa Prządaka. To ten sam artykuł, w którym opisał swoje "sensacje" o zatopieniu Orła - "Prawda piękniejsza od fantazji", Morze 1965-6.\nPost autor: tom » 2020-10-19, 23:56\nNie inaczej. Niemcy na przemian stosowali fortel wojenny i udawanie jednostki neutralnej - to drugie zwłaszcza na krążownikach pomocniczych. Bez względu na to co z obydwojga tych rzeczy zachodzi, warto się jeszcze przyjrzeć, jakie za każdym razem zamiary ma strona oszukująca. Niemcy stosowali je zarówno w celu skrytego zbliżenia się do jednostki przeciwnika i jej zniszczenia, jak i ucieczki przed przeciwnikiem silniejszym. Jeśli szwedzka flaga na Orle faktycznie była - to w celu ucieczki przed wrogiem i ratowania życia załogi, a nie z zamiarem jakiejś podstępnej akcji ofensywnej, co zawsze wygląda na rzecz dużo bardziej karygodną. Tak czy owak, złamanie zasad przy takiej sytuacji zachodzi, tym bardziej że "uciekinier" przy pierwszej później nadarzającej się okazji ma zamiar kontynuować walkę (nawet jeśli potem już nie stosuje żadnych forteli czy oszustw).\nOstatnio zmieniony 2020-10-20, 00:04 przez tom, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: m_k » 2020-10-20, 00:03\nOsobiście mam duży dystans do relacji. Akceptuje je jako prawdę, gdy w co najmniej trzech są identyczne informacje. No i mamy źródło i wyjaśnienie sprawy.\ntom pisze: Tak czy owak, złamanie zasad przy takiej sytuacji zachodzi, tym bardziej że "uciekinier" przy pierwszej później nadarzającej się okazji ma zamiar kontynuować walkę (nawet jeśli potem już nie stosuje żadnych forteli czy oszustw).\nTen uciekinier, po czymś takim nie mógłby pokazać się w W. Brytanii. Oni chcieli wrócić z tarczą albo na tarczy. Tak topili Rio de Janeiro, mimo, że w sytuacji wojennej nie miało to sensu, ale prawo międzynarodowe było ważniejsze. Z tych samych honorowych powodów wysadzili na ląd estońskich wartowników, mimo, że zdradziło to ich zamiary przejścia cieśnin.\nPost autor: tom » 2020-10-20, 00:10\nDlatego i ja wolałbym coś pewniejszego. Sęk w tym, że trudno liczyć np. na zapis o tym w dziennikach ORŁA. Bo to trochę jak "strzał w kolano". Który dowódca chciałby oficjalnie podawać, że nagina zasady? Ale i mnie to do ORŁOWCÓW coś nie pasuje i będę miał wątpliwości co do tej szwedzkiej flagi.\nA co do tej ilości relacjonujących - istotne jeszcze jest to, czy któryś za poprzednim nie powtarza, bo lepiej gdyby opisał to niezależnie od innych i by to się zgadzało. Weterani bowiem potrafią o tym samym zdarzeniu pisać niekiedy tak, że ich relacje się ze sobą kłócą, a któremu wtedy wierzyć?\nPost autor: m_k » 2020-10-20, 01:23\nLiczą się jeszcze intencje relacjonującego - a może kogoś nie lubił?\nPost autor: karol » 2020-10-20, 05:17\nTą myśl warto rozwinąć, kogo kto niby nie lubił?\nPost autor: tom » 2020-10-20, 09:03\nJeśli ta informacja o szwedzkiej fladze pochodzi wyłącznie od Feliksa Prządaka, to ciężko będzie rozstrzygnąć, czy mu wierzyć, czy też nie. Bowiem np. nie napisał prawdy, oskarżając po wojnie holenderski okręt podwodny o zatopienie ORŁA i można podejrzewać, że "mścił" się za wojenne oskarżenie Holendrów wysunięte w stronę załogi ORP Wilk (że rzekomo zatopili taranowaniem ich okręt podwodny O 13, a to też okazało się nieprawdą). W przypadku wywieszania owej niedozwolonej flagi sytuacja jest inna - komu tu planowałby zaszkodzić? Sugerowałby znów, że załoga naszego okrętu nie przejmowała się złamaniem zasad akurat w przypadku Szwedów, bo wcześniej internowali trzy nasze okręty podwodne?\nTrudne to wszystko do oceny - przynajmniej jak na razie.\nPost autor: Miner » 2020-10-20, 09:31\nO Feliksie Prządaku była już tu mowa. Ciekawa postać. Ceniony przedwojenny podoficer. Służył na Żbiku i Orle, a potem na Dziku i Sokole. Wielokrotnie odznaczany, w tym VM kl. V i trzykrotnie KW. Po wojnie służył na Sępie, zwolniony do rezerwy w 1953 roku w stopniu porucznika. W 1962 roku przywrócony do służby, a w 1968 roku mianowany na stopień kmdr ppor. Aktywny działacz ZBOWiD i członek PZPR.\nPrzywołany artykuł w "Morzu" znany jest głównie z powodu opowieści o zatopieniu Orła przez holenderski okręt. Szwedzka bandera w Cieśninach to przy tym drobnostka. Wszystko wskazuje na to, że artykuł powinien mieć tytuł "Fantazja piękniejsza od prawdy"... Ale temat jest ciekawy i myślę, że czeka na swojego odkrywcę.\nPost autor: pd » 2020-10-20, 18:13\nObyczaj wojny morskiej zezwalał na użycie cudzej bandery, wrogiej lub neutralnej, albo upodobnienie do obcej jednostki. Wyjątkiem, na mocy Konwencji Haskiej, były symbole Czerwonego Krzyża i oznaki okrętu szpitalnego. Przed wejściem do walki i użyciem uzbrojenia, albo przed kontrolą jednostki handlowej okręt powinien podnieść prawdziwą banderę.\nPost autor: Orlik » 2020-10-20, 19:53\nObyczaj wojny morskiej podlegał sukcesywnej kodyfikacji i interpretacji przez państwa morskie.\nNa przykład Podręcznik oksfordzki z 1913 roku zakazywał używania fałszywej flagi wszelkiego rodzaju (art. 15).\nWspółcześnie uznanym opracowaniem na ten temat jest Podręcznik z San Remo z 1994 roku (art. 109-111):\nhttps://www.gov.pl/attachment/061da672- ... e4c9fe80a2


Khan Shatyr (Astana, Kazachstan) - opinie - TripAdvisor\nAstana — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Khan Shatyr\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Astana Atrakcje w pobliżu obiektu Khan Shatyr\nKhan Shatyr opinie, Astana\nAzja Kazachstan Akmola Province Astana Atrakcje w Astana Khan Shatyr\nLiczba recenzji: 319 Nr 3 wśród 126 atrakcji w lokalizacji Astana Centra handlowe, Zakupy 37 Turan Ave, Astana, Kazachstan+7 717 273 4768Strona internetowa\nWszystkie zdjęcia (338) Pełny widok Certyfikat jakości Czym jest certyfikat jakości? Strona TripAdvisor przyznaje certyfikat jakości obiektom zakwaterowania, atrakcjom i restauracjom, które stale otrzymują niezwykle pochlebne recenzje. Wyróżnione recenzje “Zakupy”\nCentrum handlowe bez sensacji. Oryginalne z zewnątrz ale w środku już nie różni sie od innych...\nPrzeczytaj więcej Zrecenzowano 3 tygodnie(-i) temu Marek G\nKhan Shatyr z pewnością robi wrażenie z zewnątrz. Dach w kształcie tradycyjnej kazachskiej czapki...\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 319Doskonałe45%B. dobre32%Średnie21%Złe1%Okropne1%LOKALIZACJA 37 Turan Ave, Astana, Kazachstan\nKONTAKT Strona internetowa +7 717 273 4768Ulepsz to ogłoszenieCzy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję miłośnikom sportu?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję osobom pasjonującym się filmem i telewizją?Tak Nie Nie wiem Czy to miejsce lub ta atrakcja są odpowiednie dla miłośników literatury, poezji albo historii?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja jest ukrytą perełką?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (319)Oceny podróżnych Doskonałe9B. dobre15Średnie14Złe1Okropne1Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (40)rosyjski (159)angielski (107)Więcej języków Język polski (40)rosyjski (159)angielski (107)chiński (upr.) (24)włoski (14)francuski (6)niemiecki (5)turecki (5)czeski (3)hiszpański (3)holenderski (3)japoński (2)koreański (2)portugalski (2)słowacki (2)hebrajski (1)szwedzki (1)Zobacz opinie podróżnych: 1 z 10 wśród 40 recenzji\nMarek G14Zrecenzowano 3 tygodnie(-i) temu ZakupyCentrum handlowe bez sensacji. Oryginalne z zewnątrz ale w środku już nie różni sie od innych. Warto odwiedzić jeśli ktoś chce zobaczyć.Dziękujemy, Marek G eysturlandKlaksvik, Wyspy Owcze15324Zrecenzowano 5 października 2016 Oryginalna architekturaKhan Shatyr z pewnością robi wrażenie z zewnątrz. Dach w kształcie tradycyjnej kazachskiej czapki prezentuje się okazale i interesująco. Wnętrze nie różni się niczym od tradycyjnych galerii handlowych. Towary w sklepach są kopią zachodnich standardów. Dość drogo. Polecam natomiast knajpki na najniższym piętrze - idealne...WięcejDziękujemy, eysturland Marcin PWarszawa, Polska13853Zrecenzowano 20 lipca 2016 z urządzeń przenośnych Centrum Handlowe z ciekawym dachem Chan Shatyr to zwykłe centrum handlowe z ciekawą architekturą. Dach robi wrażenie natomiast na tym kończy się zachwyt tym miejscem.Dziękujemy, Marcin P mbm07Będzin, Polska248105Zrecenzowano 10 lipca 2016 punkt obowiązkowyBardzo ciekawe centrum handlowe z oryginalną architekturą. Przestronne z duża ilością ciekawych sklepów. Duzy wybór restauracji i barów. Na górnym poziomie atrakcje dla dzieci i super plaża.Dziękujemy, mbm07 Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieHayatee A423Zrecenzowano 5 czerwca 2017 z urządzeń przenośnych No bardzo miło spędzić czas!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieCarl BWashington, DC4516Zrecenzowano 4 czerwca 2017 Zobaczyć to o zachodzie słońca!WięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieBally1966Hongkong, Chiny13456Zrecenzowano 31 maja 2017 z urządzeń przenośnych Dla tych, którzy są zainteresowani architekturaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieRuslan NAstana, Kazachstan112Zrecenzowano 26 maja 2017 z urządzeń przenośnych Jednym z najczęściej odwiedzanych miejscJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMLTBCH9822Zrecenzowano 25 maja 2017 z urządzeń przenośnych Na zewnątrz jest ładny, w środku po prostu centrum handloweJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiematiasrubioSantiago, Chile368Zrecenzowano 19 marca 2017 z urządzeń przenośnych Najlepsze centrum handloweJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nPoprzednieNastępne1234Trwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeSattiLiczba recenzji: 162 w odległości 0,76 km ArnauLiczba recenzji: 58 w odległości 0,46 km DaredzhaniLiczba recenzji: 94 w odległości 0,78 km KishlakLiczba recenzji: 89 w odległości 0,76 km Pobliskie atrakcjeCity ParkLiczba recenzji: 129 w odległości 0,94 km Triumphal Arch Mangilik ElLiczba recenzji: 24 w odległości 1,48 km KeruyenLiczba recenzji: 17 w odległości 1,59 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Khan Shatyr.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijPoprzednieNastępne12


Sztuczna inteligencja w transporcie - to już się dzieje! - CargoNews.PL\n2020-07-07 Redakcja 0\nZa 10 lat możemy spodziewać się, że dzięki automatyzacji procesów w branży transportowej, koszty związane z logistyką i dostarczeniem ładunku na miejsce przeznaczenia mogą spaść aż o 47%. Co więcej, raport PwC przewiduje, że autonomiczne pojazdy ciężarowe pozwolą skrócić czas dostawy o 40%. – Gdy zapytamy osoby z branży TSL z czym kojarzy im się sztuczna inteligencja, zapewne większość z nich odpowie – autonomiczne ciężarówki. Od paru lat odbywają się coraz szerzej zakrojone testy pojazdów bez kierowców. Systemy komputerowe wyposażone w setki czujników, radarów, lidarów, kamer oraz komunikację GPS, czy 5G są już w stanie samodzielnie kontrolować ciężarówki. Efektem ma być nie tylko automatyzacja, ale również poprawa bezpieczeństwa i zmniejszenie negatywnego wpływu transportu na środowisko naturalne – mówi Tomasz Czyż, ekspert Grupy INELO, GBOX.\nCzy autonomiczne pojazdy możemy już zobaczyć na drogach albo podczas pracy?\nLogistyka 4.0 korzysta pełnymi garściami z sztucznej inteligencji w transporcie, robotyzacji oraz rozwoju aplikacji mobilnych. – Przedsiębiorstwa mają możliwość integracji wielu systemów i pochodzących z nich danych w jednym miejscu. Firmy, które inwestują w nowe technologie oraz wdrażają innowacyjne rozwiązania oparte na AI mogą zautomatyzować wiele procesów związanych z codzienną pracą. Z kolei efektem takich działań wcale nie są zwolnienia pracowników czy ograniczenie zatrudnienia, ale zwiększenie efektywności ich pracy, a tym samym szansa lepsze wyniki finansowe przedsiębiorstwa – mówi Tomasz Czyż.\nJakie narzędzia wspierane przez sztuczną inteligencję wpłyną w najbliższym czasie na pracę spedytorów, planistów i kierowców?


Naszyjnik z glinki polimerowej Lydia - Naszyjniki, korale - Biżuteria artystyczna\n> Biżuteria artystyczna > Naszyjniki, korale > Naszyjnik z glinki polimerowej Lydia\nUnikatowy naszyjnik wykonany z liny w oplocie z nici bawełnianych przy udziale ręcznie wykonanych elementów z glinki polimerowej. Kwiaty wykonane ręcznie. Praca wykonana przez artystę plastyka Elementy starannie w sposób trwały przyszyte do naszyjnika. Długość naszyjnika: 43 cm Grubość naszyjnika: 1.2 cm Hand made Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.


Deska Raven CORE 2015 Deski snowboardowe Sklep narciarski SnowSport.pl\nTagiNarty Head SupershapeNarty Fischer ProgressorVolkl RTMWiązania z Grip WalkNarty All MountainNarty dla dziewczynkiButy narciarskie wyprzedażNarty Head WorldcupNarty dziecięceButy narciarskie dziecięce\nTagiWiązania do snowboarduDeska snowboardowa męskaDeska snowboardowa damskaButy snowboardowe męskieButy snowboardowe BurtonWiązania snowboardowe BurtonButy snowboardowe wyprzedażDamska deska BurtonDeska snowboardowa dla dzieciPrezenty dla snowboardzistów\nTagiSpodnie narciarskie damskieSkarpety termoaktywnePrezenty dla snowboardzistówBielizna termoaktywna snowboardPrezenty dla narciarzyBielizna na nartySpodnie narciarskie męskie\nTagiTorba na buty narciarskie i kaskTorba na buty narciarskieSmar do nartSerwis narciarskiGogle na nocną jazdęGogle fotochromKask z szybkąNarty profesjonalneSmarowanie nartSerwis snowboard\nTagiWalizka DakineButy snowboardowe BurtonTorba na kółkachNerka DakinePrezenty dla snowboardzistów\nTagiSpodnie Levis skatePrezenty dla narciarzyPrezenty dla snowboardzistówButy miejskieSneakersy DC\nDeska Raven CORE 2015\nStrona główna » Snowboard » Deski snowboardowe » Produkt nr 5094\nGdybyśmy musieli wybrać tylko jedną deskę z całej tegorocznej kolekcji i jeździć na niej przez cały sezon, z dużym prawdopodobieństwem byłby to Core. Core to nasz klasyk, zbudowana na profilu camrocker, średnio sztywna deska, która poradzi sobie zarówno w szybkiej jeździe, głęboki puchu a równocześnie wywoła uśmiech na twarzy w snowparku!\nOd zeszłego sezonu Core występuje w dwóch wersjach: klasycznej i Carbon. Klasyczna będzie doskonałym wyborem dla tych, którzy stawiają pierwsze kroki w snowboardingu oraz tych którzy po prostu lubią wpaść rekreacyjnie od czasu do czasu na stok. Carbon to propozycja dla doświadczonych riderów, którzy chcą mieć jedna deskę na każde warunki i nie chcą rezygnować z solidnego popa jaki dają pasy carbonowe. Wybór należy do Ciebie! Bonus: tegoroczna wersja Core’a posiada matowy ultra odporny na zarysowania topsheet, który pomoże chwytać Ci stylowe graby.\nKształt: True-Twin-Tip - idealnie symetryczna budowa deski\nDrewniany rdzeń Tip-To-Tail\n147 7.7 - 288/249/288\n151 7.8 - 291/250/250\n154 7.9 - 296/253/296\n155W 8.1 - 301/260/301\n156 7.95 - 298/253/298\n158 8 - 300/254/300\n158W 8.3 - 304/262/304\n160 8.1 - 302/255/302\n161W 8.5 - 307/267/307\n164W 8.8 - 320/270/320\nOpinie o Deska Raven CORE 2015:\nDopracowana w najmniejszych szczegółach i naprawdę uniwersalna deska, śmiga mi się na niej tak dobrze, jak na żadnej innej, no i w rzeczywistości wygląda znacznie lepiej niż na przedstawionych zdjęciach.\nDeska sprawuje się świetnie, po pierwszym sezonie uważam że był to strzał w dziesiątkę. Uwielbiam skakać a deska nie tylko co mi to umożliwia co swoją lekkością zachęca mnie jeszcze bardziej do akrobacji :)\n36 % (270 PLN)


Pomoce naukowe na zajęcia – Iccompanys\nObowiązek szkolny nałożony w naszym kraju na wszystkie dzieci od 7. roku życia stanowi, że nasze pociechy muszą uczęszczać do szkół, by zdobywać wiedzę i przygotowywać się do dorosłego, samodzielnego życia w społeczeństwie. Z pewnością pamiętamy nasze szkolne czasy, które upływały nam na zabawach z rówieśnikami, ale i na wytężonej pracy. Staraliśmy się zawsze przynosić jak najlepsze oceny.\nNauka matematyki z pomocami szkolnymi\nKażdy z nas z pewnością miał swoje ulubione szkolne przedmioty oraz takie, za którymi nie przepadał. Prawdziwym postrachem wśród uczniów wszystkich klas była od zawsze i jest nadal matematyka. Nazywana „królową nauk”, w rzeczy samej wymaga dużego zaangażowania umysłu i wypracowania sobie umiejętności logicznego myślenia oraz rozwiązywania problemów. Wielu uczniów ma z tym problem, głównie ze względu na niedostateczne wytłumaczenie matematycznych reguł na lekcjach. Nauczyciele matematyki stosują różne metody, by wytłumaczyć uczniom, na czym polega rozwiązywanie zadań, jednak nie wszystkie te sposoby są odpowiednie. Dlatego w nauce takich przedmiotów, jak matematyka – pomoce szkolne na zajęcia to nieoceniona pomoc dla wszystkich uczniów. Do takich pomocy zaliczymy przykładowo magnetyczne cyferki, które można przyczepić do tablicy. Młodsze dzieci mogą dobrać się w pary i rozwiązywać proste działania z ich wykorzystaniem. Z pewnością przydatne będą również modele figur płaskich i przestrzennych, nieocenione w nauce geometrii. Nauczyciele chętnie wykorzystują je, by pokazać uczniom właściwości danych figur. Matematyka to nauka, w której dużą rolę odgrywa wyobraźnia, dlatego warto ją wzmocnić z wykorzystaniem takich modeli. Jeśli zaś pewne treści nie są aż tak łatwe do zilustrowania na lekcji, nauczyciel może wykorzystać dydaktyczne filmy, by pokazać uczniom, w jaki sposób rozwiązywać skomplikowane układy równań lub zadania tekstowe ze statystyki. Najważniejsze jest, by uczniowie poczuli, że matematyka nie jest wcale tak skomplikowana, jak by się mogło wydawać, i że przy odrobinie wysiłku oraz wyobraźni wszystkie zadania można bez problemu wyliczyć.\nMatematyka to przedmiot, który w czasach szkolnych spędzał sen z powiek niejednemu z nas. Często czuliśmy się zagubieni w gąszczu liczb, znaków i równań, nie wiedzieliśmy, skąd wynikają dane wartości i jak je uzyskać. Z wykorzystaniem pomocy szkolnych nauka matematyki może stać się ciekawą i inspirującą przygodą, a uczniowie przekonają się, że jej znajomość jest niezwykle praktyczna i przydatna w życiu.


Dobre wieści dla kierowców. Gmina Pokój zainwestuje w drogi - Radio Opole\n2018-01-13, 22:30 Autor: Maciej Stępień\nDobre wieści dla kierowców. Gmina Pokój zainwestuje w drogi\nDW 454 w Pokoju doczeka się gruntownej modernizacji [fot. Maciej Stępień]\nModernizacja trasy w Żabieńcu, remont ulicy Opustowej w Zawiści, łącznik między Krogulną, a Zieleńcem – to najważniejsze inwestycje związane z poprawą infrastruktury drogowej w gminie. Kierowców ucieszy jednak najbardziej remont trasy wojewódzkiej 454 w samym Pokoju.\n- Rozbudowa tej drogi jest bardzo dla nas ważna i czekamy na te zadanie od dawna - mówi wójt Pokoju Barbara Zając. – To nie tylko wymiana nawierzchni, ale także budowa ciągu pieszo-rowerowego. Czekaliśmy na to 10 lat. Pamiętam, jak inwestycję zaczęliśmy sami z własnych środków na przygotowanie dokumentacji technicznej i cieszę się, że to zadanie doczekało się realizacji. Widziałam, że przetarg został już ogłoszony, czyli wszystko wskazuje, że do końca października będzie finalizacja.\nRemont drogi wojewódzkiej 454 w Pokoju jest kolejnym etapem gruntownej modernizacji trasy łączącej Namysłów z Opolem. W ubiegłym roku zmodernizowano m.in. most i nawierzchnię drogi w Krzywej Górze.\nTagi: remonty dróg, dw 454, Barbara Zając, Pokój, powiat namysłowski


Rozpoczęły się Akademickie Mistrzostwa Europy w koszykówce - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\nDla AZS Poznań tegoroczne AME w koszykówce to wydarzenie szczególne.\nBardzo się cieszę z obecności wszystkich uczestników Akademickich Mistrzostw Europy w koszykówce w Poznaniu. W ten sposób razem z nami będziecie świętować 100 lat Akademickiego Związku Sportowego w Poznaniu. Te mistrzostwa oficjalnie rozpoczynają obchody tej rocznicy, a zakończą je za rok Akademickie Mistrzostwa Świata w futsalu, które także organizujemy w Poznaniu – powiedział przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Tomasz Szponder.\nOficjalnego otwarcia dokonał zastępca Prezydenta Miasta Poznań Jędrzej Solarski\nJestem przekonany, że wszyscy uczestnicy Mistrzostw będą doskonale czuli się w atmosferze naszego miasta. Ze swojej strony gwarantuję profesjonalną organizację imprezy oraz doping poznańskich kibiców. Życzę wszystkim niezapomnianych wrażeń, sporej dawki emocji oraz przyjemnego pobytu – przywitał uczestników AME.\nAgnieszka Haryńska, reprezentująca Politechnikę Gdańską\nRozpoczęcie odbyło się z wielką klasą. Piękna sala, piękne audytorium bardzo ładne przywitanie na poziomie elokwentnym tak bym powiedziała. Bardzo fajne wrażenie. Ciężko cokolwiek teraz powiedzieć, spekulować, bo tak naprawdę nie wiadomo co za nazwami naszych przeciwników się kryje (Uniwersytet w Pitesti oraz Politechnika w Madrycie). Patrzymy, czekamy na pierwszy mecz. Zapał jest i chęci, żeby wyrwać medal. To są moje pierwsze Akademickie Mistrzostwa Europy. Jako Politechnika Gdańska pierwszy raz rok temu awansowałyśmy, dlatego tu jesteśmy i mam nadzieję, że również w przyszłym roku będziemy uczestniczyć.\nTerminarz, 21 lipca:\n13:00 Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu – Uniwersytet w Pitesti\n15:15 Uniwersytet Boloński – Uniwersytet Witolda Wielkiego\n17:30 Akademia Wychowania Fizycznego w Budapeszcie – Politechnika Madrycka\n13:00 Uniwersytet w Beykent – Uniwersytet w Rouen\n15:15 Estoński Uniwersytet Przyrodniczy – Wyższa Szkoła Zarządzania w Netanii\n17:30 Politechnika Gdańska – Uniwersytet w Wurzburgu\n13:00 Uniwersytet Adama Mickiewicza – Uniwersytet w Goettingen\n15:15 Uniwersytet w Strasburgu – Uniwersytet Wiedeński\n17:30 Uniwersytet Josipa Juraja Strossmayera w Osijeku – Uniwersytet Ticaret w Stambule\n19:45 Uniwersytet w Pitesti – Politechnika Gdańska\nUżyte w artykule zdjęcia: materiału prasowe / Dawid Szafraniak\nKoszykówka: Falstart polskich zespołów


Dzieje XIX wieku są jednym z traumatyczniejszych okresów dla polskiego ucznia interesującego się historią – nic tylko ciąg porażek i innych nieszczęść. Jakże inna perspektywa rozpościera się przed oczami ucznia rodem z Anglii czy Francji! A Taja, Boliwijczyka? No właśnie…\nKsiążka Jürgena Osterhammela jest pozycją zupełnie inną, niż mógłby sugerować jej tytuł. Czytelnik nastawia się bowiem na mrowie dat, nazwisk i dawno już przebrzmiałych terminów, tymczasem rzeczona pozycja jest czymś kompletnie innym, skupia się bowiem nie tyle na danych, co ich interpretacji i zrozumieniu.\nNiemiecki autor skupia się bowiem raczej na sferach niźli osobach, prądach a nie jednostkowych decyzjach. Doszukuje się on analogii bądź unikalnych specyfik, przy czym raczej pomija on klasyczne podziały, koncentrując się raczej wokół zagadnień traktowanych zazwyczaj jeśli nie po macoszemu, to odsuwanych na drug\nJürgen Osterhammel zakłada, że czytelnik dysponuje niemałą wiedzą na temat prezentowanej epoki, nie tłumaczy on choćby pojęcia luddyzmu czy grodzenia, którymi się posługuje. Co więcej, jego język jest specyficznie branżowy, czasami wręcz zbliżając się do granicy komizmu.\nNiewątpliwym atutem rzeczonej książki jest również jej przekrojowość i uniwersalizm. Autor stroni od przyjmowania typowo europocentrycznej postawy, przeciwnie, wielokrotnie skupia się na rejonach niemal haniebnie zaniedbywanych choćby w polskich podręcznikach.\n„Historia XIX wieku. Przeobrażenie świata” to przykład na to, iż rzeczone stulecie nie musi się kojarzyć z traumą bądź smogiem właściwym dla dickensowskich miast przemysłowych, lecz przeciwnie, odsłaniać iście kiplingowskie krajobrazy, nie wyzbywając się przy tej okazji naukowości. Gdybyż to w ten sposób nauczano historii…


Bank muzyki - kompetentne sklepy i firmy które oferują muzykę do filmów na dogodnych zasadach - Logo builders\nMuzyka obecna w filmach pełni nadzwyczaj istotną rolę, w wielu przypadkach buduje napięcie i sugeruje widzom co może wydarzyć się w danym momencie. Muzyka fo filmów znakomicie potrafi zabawiać, wzbudzać niepokój, wprowadzać klimat tajemniczości – krótko mówiąc, w nadzwyczaj konkretny sposób oddziałuje na emocje, myśli oraz odczucia widzów.\nMuzyka do filmów niezmiernie często jest pobierana z tak zwanych banków muzyki. Czym jest bank muzyki? Jest to niezmiernie przestronna biblioteka muzyki, jaka działa na licencji Royalty Free. Więcej na stronie: Informację o muzyce Dzięki zapłaceniu jednorazowej opłaty możesz do woli pobierać z banku muzyki rozmaitą muzykę, jaką następnie możesz wykorzystywać między innymi w filmach, a także w różnych prezentacjach, produkcjach multimedialnych, reklamowych i tym podobne.\nMożna to zrobić wchodząc na strony internetowe banków muzyki. Na takich stronach bez wątpienia odnajdziesz również informacje dotyczące pełnej oferty, płatności, regulaminu oferowanych usług, umowy licencyjnej i tak dalej. Korzystanie z banku muzyki to istotnie świetny pomysł, szczególnie, że odnajdziesz tam naprawdę wiele rozlicznych rodzajów i stylów muzycznych.\nBy otrzymać następne wiadomości w tym temacie wejdź do następnej witryny. Tam zapewne zaintryguje Cię kompleksowa treść (http://biurospolki.pl/nowy-lad-a-zmiana-jdg-na-spolke-zoo/).\nWięcej zobaczysz na stronie: Ile kosztuje muzyka\nKategoria: Usugi marketingowe dla firm Tagi: banki, banku muzyki, Royalty Free\n← Specjalistyczne usługi zegarmistrza. Co powinien umieć dobry księgowy, czyli parę uwag o pracownikach doskonałych →


Działania Samorządu Uczniowskiego - Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Bogumiłowicach\nby Redaktor · Kwiecień 4, 2019\nW ramach działań Samorządu Uczniowskiego dzień 1 kwietnia 2019r. poniedziałek prima aprilisowy, uczniowie naszej szkoły okrzyknęli Dniem Kolorowej Skarpetki. W tym dniu właściciele kolorowych skarpetek nie byli pytani, a jak się okazało wielu zyskało, otrzymując dobre oceny!!!\nZapraszamy do wspólnej zabawy za rok!\nKolejnym działaniem była akcja charytatywna „Zbiórka karmy dla psów”. W zbiórce wzięli udział uczniowie klas IV-VI. Zebraną karmę wspólnie z przedszkolakami zawieźliśmy do schroniska dla zwierząt w Trębaczewie.\nDziękujemy uczniom i ich rodzicom za udział i zapraszamy do brania udziału w akcjach charytatywnych!!!\nKonkurs Eko-kukiełka- nagrody rozdane\nNext story Praca Szkoły i Przedszkola w dn. 09.04.2019r.\nPrevious story WIZYTA W SCHRONISKU DLA ZWIERZĄT


Piłkarki GKS-u Katowice w sobotę zadebiutują w Ekstralidze - Dziennikzachodni.pl\nPiłkarki GKS-u Katowice w sobotę zadebiutują w Ekstralidze\n31 lipca 2018 31.07.2018 Aktualizacja: 1 sierpnia 2018 11:03 01.08.2018 11:03\nBudżet kobiecej sekcji GKS -u Katowice w porównaniu do sezonu w I lidze wzrósł o sto procent. Teraz może wynieść nawet 700-800 tysięcy złotych - oświadczył Marcin Janicki, prezes klubu .\nPiłkarki GKS-u Katowice w sobotę zadebiutują w Ekstralidze. O godzinie 13 w historycznym meczu zmierzą się z Mitechem Żywiec.\n- W przeciwieństwie do poprzednich sezonów w elicie nasze mecze będziemy już rozgrywać na naturalnej murawie na stadionie Podlesianki - poinformował Mariusz Polak, menedżer sekcji.\nW zespole prowadzonym przez Witolda Zająca zaszło sporo zmian.\n- Odeszło pięć zawodniczek, pojawiło się osiem nowych, które stanowią nie uzupełnienia, a wzmocnienia - stwierdził szkoleniowiec beniaminka Ekstraligi. - Oprócz awansu sportowego mamy też rozwój organizacyjny. Dziewczyny były na tygodniowym zgrupowaniu, nie możemy też narzekać na odnowę biologiczną.\nOficjalnym celem zespołu jest utrzymanie. Same zawodniczki i ich szkoleniowiec mierzą jednak wyżej - w czołową szóstkę.\n- Rok po roku awansowałyśmy na kolejne szczeble rozgrywek. Wstępując do tego klubu właściwie byłyśmy skazane na osiąganie sukcesów, taka marka daje możliwości i jednocześnie motywuje do realizowania kolejnych celów - dodała Natalia Nosalik, kapitan drużyny.\nSwoją umowę z dziewczynami z Katowic przedłużyła agencja Echo Investment, inwestor powstającej Galerii Libero. Marcin Janicki, prezes klubu, przyznał, że budżet sekcji wzrósł prawie dwukrotnie i w skali sezonu może oscylować w okolicach 700-800.000 zł.\nZobacz galerię zdjęć z treningu piłkarek GKS Katowice\n- Stabilny partner, jakim jest miasto Katowice, stworzył fundament pod rozwój całego klubu. Dzięki temu tworzymy także historię piłki kobiecej, ale by iść do przodu potrzebujemy też wsparcia komercyjnego - zaznaczył szef klubu.\nDyrektor sportowy GKS-u, Tadeusz Bartnik, przyznał z kolei, że z perspektywy zespołu męskiego z zazdrością spogląda na sukcesy dziewczyn.\nW samej Ekstralidze trwają natomiast próby znalezienia sponsora rozgrywek i stacji telewizyjnej zainteresowanej produkowaniem i pokazywaniem magazynu ze skrótami meczów.\nMariusz Polak GKS Katowice\nkayla kayden (gość) 31.07.18, 18:30:12


Zaburzenia rozwoju psychicznego\n13 March 2012 zadbaj o zdrowie\nDo najczęstszych zaburzeń rozwoju psychicznego w okresie dzieciństwa lekarze zaliczają autyzm. Autyzm jest bardzo poważnym zaburzeniem w którym dzieci dotknięte tą chorobą przejawiają upośledzoną komunikację słowną, nie są w stanie interpretować niewerbalnie sposobów porozumiewania się takich jak złość w głosie lub promienny uśmiech, wykazują znaczące ograniczenie zainteresowań, mają upośledzone interakcje społeczne. Dziecko autystyczne bardzo często nie jest w stanie spełniać poleceń i wykonywać drobnych czynności. Stwarzają wrażenie głuchych podczas gdy prawidłowość w funkcjonowaniu słuchu jest klinicznie potwierdzona. W porównaniu do dzieci nawet upośledzonych spędzają zdecydowanie mniej czasu na zabawie. Często zdarza się, że dziecko dotknięte autyzmem funkcjonuje jakby inni ludzie obok niego nie istnieli. Szacuje się, że obecnie czworo na dziesięć tysięcy dzieci jest dotkniętych autyzmem. Tendencja ta zdaje się mieć charakter rosnący. Bez względu na rodzaj środowiska i grupy etnicznej praktycznie każde dziecko może zostać dotknięte autyzmem. Jednak na podstawie prowadzonych statystyk stwierdza się, że autyzm zdecydowanie częściej dotyka chłopców oraz u dzieci,które cierpią na fenyloketonurię. Niemniej jednak szczegóły wciąż pozostają do wyjaśnienia i w większości przypadków przyczyny choroby wciąż pozostają nieznane.


Pawlak: w umowie przesył gazu do 2022 r., a tranzyt - 2019 r. - WP Finanse\nWicepremier Waldemar Pawlak powiedział, że zawarte z Rosją porozumienie zakłada dostawy gazu do Polski do 2022 r., a tranzyt - do 2019 r. W umowie znalazł się też zapis o tym, że Polska i Rosja będą dążyć do nowego kontraktu na tranzyt - od 2020 do 2045 r.\nWicepremier Waldemar Pawlak poinformował we wtorek, że zawarte z Rosją porozumienie zakłada dostawy gazu do Polski do 2022 r., a tranzyt - do 2019 r. W umowie znalazł się też zapis o tym, że Polska i Rosja będą dążyć do nowego kontraktu na tranzyt - od 2020 do 2045 r.\nW poniedziałek premier Rosji Władimir Putin powiedział, że kontrakt na tranzyt rosyjskiego gazu przez terytorium Polski został przedłużony do 2045 roku. Według Putina przewiduje to porozumienie podpisane w piątek w Warszawie. Tego dnia wicepremierzy Polski i Rosji, Waldemar Pawlak i Igor Sieczin, podpisali umowę ws. zwiększenia dostaw gazu do Polski o ok. 2 mld m sześc. rocznie.\n- Dostawy nie zostały w żadnej mierze zmienione. To znaczy termin obowiązuje do 2022 roku, tak jak w dotychczasowym porozumieniu. Natomiast jeśli chodzi o przesył, tranzyt rosyjskiego gazu do Europy Zachodniej (...) ten zapis też nie został zmieniony. To znaczy jest w tej chwili data 2019 rok - powiedział wicepremier, minister gospodarki Waldemar Pawlak we wtorek na briefingu.\nDodał, że w umowie znalazł się też zapis, który mówi, że "strony dążą do tego, by odpowiednie podmioty gospodarcze RP oraz Federacji Rosyjskiej w możliwie krótkim terminie podpisały nowy kontrakt na przesył gazu ziemnego przez terytorium Polski w latach 2020-2045 w wysokości ok. 28 mld metrów sześciennych gazu rocznie". Jak tłumaczył te podmioty gospodarcze to firmy, które przesyłają gaz przez Polskę.\nWłaścicielem polskiego odcinka gazociągu jamalskiego jest EuRoPol Gaz, należący głównie do Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa oraz Gazpromu, a operatorem ma zostać należący do Skarbu Państwa - Gaz-System.\n- Nie ma tu więc decyzji międzyrządowej. Przechodzimy na rozwiązania, jakie są stosowane w Europie - że to firmy decydują o tym, w jakim okresie i w jakim zakresie funkcjonują te umowy gazowe - zaznaczył Pawlak. Dodał, że rząd nie będzie się w to angażował, za wyjątkiem ministra skarbu, który nadzoruje spółki SP.\n- Jeżeli premier Rosji potwierdza, że wolą rządu rosyjskiego jest, aby przedłużyć tranzyt na gazociągu jamalskim do 2045 roku, to bardzo dobrze - powiedział Pawlak. Jego zdaniem świadczy to o tym, że przesył gazu będzie realizowany gazociągiem jamalskim; a "można było mieć też obawy co do tego, że w 2019 r. przesył gazociągiem jamalskim zostanie zatrzymany i całość przesyłu gazu zostanie przesunięta na gazociąg Nord Stream" - zaznaczył.\nOkreślone w umowie większe dostawy gazu mają uzupełnić niedobory w dostawach tego paliwa do Polski po wyeliminowaniu na początku 2009 roku z rynku gazowego rosyjsko-ukraińskiej spółki RosUkrEnergo. Wcześniejsza wersja porozumienia międzyrządowego zakładała wydłużenie dostaw rosyjskiego gazu do 2037 roku, a jego tranzytu przez Polskę - do 2045 roku.\nW październiku Gaz-System i EuRoPol Gaz uzgodniły w Moskwie umowę ws. przejęcia zarządzania polskim odcinkiem gazociągu jamalskiego przez Gaz-System. Do tej pory jego operatorem był EuRoPol Gaz.\nW piątek prezes PGNiG Michał Szubski i wiceprezes Gazpromu, prezes Gazpromu Export Aleksander Miedwiediew podpisali aneks do kontraktu jamalskiego. Poza zwiększeniem dostaw gazu, znosi on także klauzulę o zakazie reeksportu gazu do krajów trzecich bez zgody Gazpromu Export.\nUwagi do negocjowanej polsko-rosyjskiej umowy gazowej zgłaszała wcześniej Komisja Europejska. Chce ona wglądu w umowę operatorską, która dotyczy zarządzania polskim odcinkiem gazociągu jamalskiego. Prawo UE wymaga, by operatorzy gazociągów tranzytowych byli niezależni i zapewniali dostęp stron trzecich do usług przesyłu. W tej sprawie w tym tygodniu z przedstawicielami KE spotka się wiceminister skarbu Mikołaj Budzanowski i wiceszef URE Marek Woszczyk. Strona polska chce przedstawić w Brukseli zgodny z polskim i unijnym prawem zakres operatorstwa Gaz-Systemu.


OFZ szuka lokalizacji dla nowego konceptu - Handel tradycyjny - Wiadomości\nOFZ szuka lokalizacji dla nowego konceptu\nAutor: www.dlahandlu.pl 27 listopada 2014 11:53\n10 września w Warszawie na ulicy Zwycięzców 32 (Saska Kępa), nastąpiło otwarcie pierwszego lokalu spółki w nowy koncepcie pod marką „Organic Zielone Oko", co zarazem stanowiło wprowadzenie na polski rynek nowej, ekologicznej marki, która jest czymś więcej niż ekologiczny sklep typu convenience. Po przetestowaniu nowej koncepcji sklepu spółka będzie szukać kolejnych lokali w odpowiednich miejscach tj. w dzielnicach, w których konsumenci świadomie poszukują żywności dobrej dla zdrowia.\nOrganic Zielone Oko jest to sklep typu convenience - oferujący konsumentom ekologiczne produkty niedaleko miejsca zamieszkania. Lokal ma również część bistro zrealizowaną we włosko-francuskim stylu, gdzie klienci mogą spożyć na miejscu przygotowane przez personel kanapki, ciabatty, słone isłodkie przekąski, croissanty, koktajle i soki owocowo-warzywne oraz kawę i herbatę.\n- Jednocześnie Organic Zielone Oko to jeszcze coś więcej niż ekologiczny sklep typu convenience, ponieważ lokal posiada jeszcze trzecią część, jaką jest mini piekarnia, gdzie na oczach klientów wypiekane jest różnorakie pieczywo – w głównej mierze na zakwasie i z mąk ekologicznych. Tak, więc Organic Zielone Oko to sklep, bistro i piekarnia w jednym - opisuje firma.\nPrzypomnijmy, podczas VII FRSiH Sławomir Chłoń, prezes OFZ, zapowiedział, że sieć będzie się rozwijać w oparciu o franczyzę. - Szacujemy, że do sieci dołączy ok. 100 sklepów w ciągu najbliższych pięciu lat - powiedział.\nOrganic Zielone Oko RSS Organic Farma Zdrowia RSS delikatesy ekologiczne RSS