Recenzja FitBit Aria - sprytna waga WIFI\nRecenzja nie takiej zwyczajne wagi łazienkowej Fitbit Aria\nFitbit Aria to chyba jeden z moich lepszych zakupów z ostatniego wyjazdu do Las Vegas. Kupowałem tę wagę jako gadżet do sprawdzenia i przetestowania, a okazało się, że to bardzo praktycznie i pomocne narzędzie. Firma Fitbit może kojarzyć wam się przede wszystkim z opaskami czy brelokami, monitoru...\nFitbit Aria to chyba jeden z moich lepszych zakupów z ostatniego wyjazdu do Las Vegas. Kupowałem tę wagę jako gadżet do sprawdzenia i przetestowania, a okazało się, że to bardzo praktycznie i pomocne narzędzie.\nTo cię zainteresuje Recenzja Synology DS214play - co zyskałem mając NAS podłączony do domowej sieci?Recenzja Sony NEX-6 czyli co dobrego w segmencie za rozsądną cenę?\nFirma Fitbit może kojarzyć wam się przede wszystkim z opaskami czy brelokami, monitorującymi i mierzącymi naszą aktywność. Waga, którą wyprodukowali, czyli Aria, wpisuje się jednak doskonale w ich portfolio i strategii firmy. Jest to kolejny element naszego "zdrowia", który możemy monitorować, a dane z wagi możemy łączyć z danymi z opasek typu Force (Fitbit Force również testuję, ale recenzja będzie nieco później).\nCzy jest Fitbit Aria? Jest to waga łazienkowa, która potrafi nie tylko zmierzyć naszą wagę, ale również sprawdzić poziom tłuszczu w naszym organizmie czy wyliczyć wskaźnik BMI. Wszystkie te dane za pomocą WiFi przesyłane są z naszej wagi do naszego dashboardu na stronie fitbit.com. Dostęp do danych mamy też oczywiście z urządzeń mobilnych. O szczegółach napiszę jednak poniżej.\nZacznijmy od tego, co gadżeciarze lubią najbardziej. Oprócz wydumanych i skomplikowanych technologi wewnątrz w dzisiejszych czasach liczy się też bardzo estetyka i design. Fitbit doskonale zdaje sobie z tego sprawę, co widać po wyglądzie nawet takiego urządzenia jakim jest waga. Za design wagi odpowiedzialna jest firma NewDealDesign, która stworzyła między innymi urządzenie, które się nazywa Lytro camera.\nFitbit Aria zbudowana jest ze szkła (górna powierzchnia) oraz z plastiku (spód), występuje jedynie w dwóch kolorach czyli białym i czarnym. Na środku tuż przy górnej krawędzi mamy umieszczony okrągły wyświetlacz LCD, dzięki któremu waga komunikuje się z nami przekazują informacje odnośnie wagi, poziomu tłuszczu w organizmie, synchronizacji, podłączenia do wifi itp. W urządzeniu nie znajdziemy żadnych przycisków, wszystko co musimy zrobić aby się zważyć to wejść na wagę poczekać na pomiar i zejść.\nCałość wygląda jakby była zrobiona "w stylu Apple" jeśli wiecie co mam na myśli. Jest bardzo elegancko, sprzęt robi wrażenie naprawdę luksusowego dodatku do naszej łazienki. Przy tym nie jest to tylko gadżet, ale w pełni funkcjonalna waga.\nJak się podłącza do domowego Wifi urządzenie, które nie ma nawet jednego przycisku? Fitbit wymyślił trochę pokręcony sposób. Cała instalacja odbywa się przez aplikację lub stronę www, gdzie najpierw łączymy się z naszą siecią WiFi zapisując w aplikacji hasło, a następnie łączymy się z WiFi wagi aby to hasło zapisać w urządzeniu. Dzięki temu nasza waga jest w stanie podłączyć się do naszej sieci. W teorii brzmi to prosto w praktyce było z tym trochę problemów. Proces jest automatyczny i w niektórych krokach aplikacja gubiła się jeśli chodzi o podłączenie do kolejnej sieci. Trzeba było pomagać ręcznie przełączając się pomiędzy WiFi. Ostatecznie jednak się udało.\nSama obsługa wagi nie różni się niczym do korzystania z wagi klasycznej. Stajemy, waga mierzy naszą wagę, poziom tłuszczu, a następnie przesyła dane do chmury fitbit. Na szczęście na samą synchronizację nie musimy czekać stojąc na wadze - dzieje się to już po dokonaniu pomiaru. I to wszystko. Nie pobawimy się więc naszą zabawką zbyt długo, kilkanaście sekund dziennie maks.\nWarto natomiast wspomnieć, że Fitib potrafi odróżniać domowników, możemy mieć w systemie do 8 różnych profili, które waga jest w stanie rozpoznać (głównie po wadze). Dzięki temu każdy w domu może we własnym profilu monitorować postępy związane ze swoją wagą. U mnie w domu trzy osoby korzystają z wagi, każdy ma swój profil i wszystko działa bezproblemowo.\nCiekawostką jest natomiast jak waga sprawdza poziom tłuszczu w naszym organizmie. Okazuje się, że dzieje się to za sprawą małych elektrod, które przesyłają przez nasze stopy mały impuls elektryczny o wartości ok 180 mikro amperów. Jest to oczywiście nieodczuwalne dla naszego organizmu. Aby pomiar był skuteczny musimy się ważyć boso, a nasze stopy muszą być suche. Nie zaleca się zresztą korzystania z Aria zaraz po wyjściu spod prysznica, powierzchnia wagi jest za gładka, a w połączeniu z wodą robi się bardzo śliska.\nNa szczęście Aria działa na paluszki, 4 sztuki wystarczą. Korzystam z wagi od 10 stycznia i cały czas na podglądzie mam praktycznie 100% baterii. Widać więc, że pojedynczy pomiar raz dziennie i synchronizacja danych nie konsumuje zbyt dużo baterii.\nDashboard i dane\nCała zabawa z ważeniem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy zobaczymy dane na wykresach. Kiedy zabierałem się za korzystanie z Aria ustawiłem sobie cel, którym było zrzucenie 8 kg. Teraz w dashbordzie codziennie obserwuję progres oraz ile jeszcze mi zostało do realizacji mojego celu. Niezależnie jednak od tego już sam fakt, że widać jak nasza waga spada ( widać to z podziałem na dni i tygodnie) wystarczy aby się odpowiedni zmotywować. I to działa.\nDane, jakie zbierane są przez wagę, dostępne mamy jak wspominałem na stronie fitbit.com oraz w naszej aplikacji mobilnej. Niestety jeśli chodzi o ich reprezentację to nie wygląda to najlepiej lub ujmując to inaczej, mogłoby to wyglądać o wiele lepiej. Pomijając jednak samą warstwę prezentacyjną dostajemy wszystko, co jest najważniejsze:\nGłówne informacje na naszym panelu (część z nich pochodzi z Fitbit Force):\nMamy więc na bieżąco podgląd (kilka sekund po synchronizacji) informacji o naszej wadze, współczynniku BMI i poziomie tłuszczu w naszym organizmie. Uwierzcie mi, że to wystarczy aby odmówić sobie ciastka do kawy czy też inaczej spojrzeć na nasze posiłki. W moim przypadku w ciągu 3 tygodni udało się zmniejszyć wagę o 3 kg, a kolejne punkty na wykresie tylko motywują do jeszcze większej dyscypliny. Przede mną jeszcze parę kilo do osiągnięcia wyznaczonego celu (a moja praca raczej nie sprzyja odchudzaniu więc tym większe jest wyzwanie).\nSzczegółowe informacje o naszej wadze:\nWarto wspomnieć, że w naszym panelu do zarządzania mamy też możliwość konfiguracji naszej wagi oraz podgląd na wszystkie pomiary jakie się na niej odbyły. Jeśli więc podczas imprezy nasz gość skorzysta z wagi to wszystko zostanie zapamiętane :)\nNa koniec jeszcze słowo o aplikacji mobilnej. Do niedawna w Polsce była dostępna jedynie wersja na iPhona, wersja na Androida była natomiast niedostępna (z powodu braku produktu w naszym kraju). Na szczęście kilka dni temu aplikacja na Androida pojawiła się w sklepie i można już z niej oficjalnie korzystać (wcześniej trzeba było kombinować aby ją poprać). Przeglądając dane na Note 3 mam teraz o wiele lepszy interfejs niż ten dostępny przez www.\nGdyby jednak nie pasował nam standard w postaci dashboardu fitbit i aplikacji, możemy skorzystać z oprogramowania firm trzecich. Fitbit udostępnia z tego co rozumiem API na bazie, którego możemy dane z naszej wagi załadować do jednej z wielu aplikacji (czasem nawet wybitnie specjalistycznych). Osobiście nie testowałem jednak tej możliwości więc trudno podzielić mi się doświadczeniami.\nNa koniec banał, ale działający. System przydziela nam odznaczenia za pokonanie własnych rekordów życiowych. Pierwsze zgubione 3kg itp. Teoretycznie gadżet, ale po raz kolejny przekonuję się, że działa motywująco, bo kto nie chciałbym pokonywać własnych rekordów.\nFitbit Aria to produkt, który moim zdaniem spełnia zadania do jakich został stworzony. Jest prosty i intuicyjny w obsłudze i działa bezproblemowo. Waga kosztuje natomiast 129 USD, czyli będzie to u nas dobrze ponad 400 PLN. Nie jest to wydatek mały zważywszy na to, że ktoś może powiedzieć, iż pomiary to sobie można utrzymywać w excelu. Z drugiej strony jeśli komuś ma pomóc to w zmotywowaniu się do dbania o zdrowie to te pieniądze nie wydają się aż tak duże.\nFitbit ma na rynku sporą konkurencję, niektóre wagi potrafią nawet pobierać więcej informacji o naszym organizmie. Kiedy jednak będą w sklepie i mając możliwość kupienia innej wagi pytałem się sprzedawcę, co polecają to wszyscy bez zastanowienia wskazywali na Fitbit. Jest to dla nich marka top of mind w tej kategorii, na dodatek jeśli kiedyś będziecie przymierzać się do zakupu opaski monitorującej aktywność to tutaj macie kompleksowe rozwiązanie. Nie twierdzę natomiast, że Fitbit jest najlepszy. Mi pasuje więc mogę go spokojnie polecać.


Nazwisko biżuterii | Polski Jubiler\nRynek jubilerski dynamicznie się zmienia. Obok salonów jubilerskich w całej Polsce możemy znaleźć galerie z biżuterią autorską. Są one miejscami, gdzie poza dokonaniem zakupów można także kontemplować sztukę.\nGalerie z biżuterią autorską proponują swoim klientom działa sztuki jubilerskiej wykonane przez najlepszych polskich projektantów biżuterii. A biżuteria sygnowana nazwiskiem jej twórcy zaczyna mieć w Polsce coraz większe powodzenie wśród kupujących.\nBiżuteria z „metką”\nJeszcze do niedawna biżuteria była anonimowym dziełem sztuki. Bardzo często przekazywana z pokolenia na pokolenie stanowiła wartość nie tylko estetyczną, ale przede wszystkim materialną. Jednak w dzisiejszym świecie wszystko co wartościowe i godne pożądania przez klientów musi być sygnowane logiem firmy. Projektanci i twórcy biżuterii także zostali przez rynek przymuszeni do zmiany sposobu tworzenia, a przede wszystkim sprzedawania biżuterii. Idealnym miejscem do sprzedaży biżuterii autorskiej stały się galerie, gdzie biżuteria eksponowana jest wraz z nazwiskiem jej twórcy. Klienci odwiedzający galerie z autorską biżuterią mogą tam nie tylko kupić obiekty biżuteryjne, ale także zaobserwować zmiany w sposobie postrzegania biżuterii przez poszczególnych twórców, czy też poznać ich sposób patrzenia na sztukę. Jednocześnie klienci mają możliwość kupna biżuterii opatrzonej „logiem”, nazwiskiem projektanta. Otrzymują więc pełnowartościowy produkt stworzony przez konkretnego człowieka.\nNa polskim rynku jubilerskim w ostatnim czasie pojawiło się wiele galerii z biżuterią autorską. Jednak w czasie kryzysu finansowego tendencja wzrostowa została zatrzymana. Te, które znajdują się na rynku mają już wyrobioną markę i grono stałych klientów, którzy korzystają z ich [...]


Plakat - Niebiesko-różowa mandala - SW-Decore\nStrona główna / Plakat – Niebiesko-różowa mandala\nPlakat – Niebiesko-różowa mandala\nilość Plakat - Niebiesko-różowa mandala\nPlakat „Plakat – Niebiesko-różowa mandala” jest owocem pracy naszego teamu designerów, którzy dbają o to, aby nasze propozycje były zawsze na czasie. Jest on dostępny w kilku formatach i rodzajach opraw, dzięki czemu bez problemu wybierzesz opcję odpowiadającą Twoim potrzebom.\nPlakat „Plakat – Niebiesko-różowa mandala” jest drukowany w technologii HD na najwyższej jakości papierze o gramaturze 170 g/m², idealnie odwzorowującym kolory. Zastosowany druk jest odporny na promieniowanie UV, dzięki czemu kolory nie blakną, nawet przy długiej ekspozycji na światło słoneczne. Zarówno sam plakat, jak i rama, są wykonane z bezpiecznych i bezwonnych materiałów, dlatego doskonale nadają się do powieszenia w każdym pomieszczeniu, także w sypialni i pokoju Twojego dziecka.


Wyjątkowa kolekcja dla kobiet od The North Face | wspinanie.pl\n9 marca 2020 15:07\nThe North Face wspiera kobiety od ponad 50 lat. Daje im możliwości, by dokonywały zmian na lepsze – począwszy od sponsorowania pierwszej, całkowicie kobiecej wyprawy na Annapurnę w 1978 roku, a skończywszy na wspieraniu Margo Hayes podczas jej zmagań, by stać się pierwszą kobietą w gronie wspinaczy 9a+.\n(fot. Holly-Marie Cato)\nNajnowsza kolekcja z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet (International Women’s Day – IWD) to kolejny krok w tym kierunku. Po raz pierwszy w historii marki została ona zaprojektowana i wyprodukowana tylko przez kobiety, wyłącznie dla kobiet.\nJess dołączyła do kampanii promującej odkrywczynie i sportsmenki The North Face z całej Europy. Każda z kobiet, będąca dzisiaj muzyczką, artystką, biznesmenką czy sportsmenką musiała przecież przezwyciężyć liczne wyzwania, które napotkała na swojej drodze, podważając na swój sposób status quo. W rolach kobiecych ambasadorek kolekcji znalazły się także mistrzyni świata we freeridzie Marion Haerty, londyńska poszukiwaczka przygód Sofia Jin czy kaskaderka Marie Maroum.\nKolekcja składa się z t-shirtów w odważnych kolorach IWD oraz dużych materiałowych toreb. Koszulki mają inspirować kobiety do odkrywania. Na ich froncie znajduje się fotografia pochodząca z archiwum parku Yosemite, przedstawiająca odważne kobiety na krawędzi klifu, które wspięły się na niego w długich sukienkach i na obcasach.\nKolekcja dostępna jest online oraz w wybranych sklepach The North Face.\nAby bliżej poznać niezwykłe kobiety zaangażowane w kampanię, odwiedźcie ich profile w mediach społecznościowych.\nOryana AwaishehThe North Face\nMęskie buty na jesienny sezon. Na co zwrócić wagę wybierając odpowiedni model [sponsorowany]\nABS. Protection in adventure


Trzy wypadki w powiecie biłgorajskim. Policja apeluje o ostrożność : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nTrzy wypadki w powiecie biłgorajskim. Policja apeluje o ostrożność 09:35 15-02-2014\nRanni w wypadkach. Policja apeluje o ostrożność. W Biszczy nastoletni chłopiec został przygnieciony do barierki przez opla, który wpadł w poślizg. Z kolei w Woli Dużej 33-letni kierowca citroena wyjeżdżając z zakrętu, dachował swoim pojazdem. Ranna została także 28-latka z golfa, w którą uderzył wyjeżdżający z łuku jezdni passat.\n-Do wszystkich zdarzeń doszło wczoraj na drogach powiatu biłgorajskiego, w miejscowościach Biszcza, Wola Duża i Sól. Pierwszy z wypadków wydarzył się tuż przed godziną 8.00 rano w Biszczy. Jak ustalili policjanci kierująca oplem na łuku jezdni wpadła w poślizg, na skutek, czego wjechała na chodnik, po którym poruszało się dziecko. 11-letni chłopiec został przygnieciony samochodem do barierki ochronnej. Na szczęście dla chłopca skończyło się jedynie na złamanym udzie. 43-letnia kierująca opla była trzeźwa – informuje oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Biłgoraju mł. asp. Milena Wardach\n-Do drugiego ze zdarzeń doszło chwilę później na trasie Biłgoraj-Hedwiżyn. 33-letni kierujący citroena na zakręcie wpadł w poślizg i zjechał na pobocze, po czym jego pojazd dachował. Mieszkaniec Chełma był trzeźwy, do szpitala trafił z obrażeniami ręki – dodaje mł. asp. Milena Wardach.\n– Do ostatniego z wypadków doszło po godzinie 15.00 w miejscowości Sól. W stojącego na poboczu golfa, za kierownicą, którego siedziała 28-letnia kobieta, uderzył wyjeżdżający z zakrętu passat. 28-latka z obrażeniami trafiła do szpitala. Z ustaleń policjantów wynika, że zarówno 28-letnia kobieta jak i 42-latek z passata byli trzeźwi – opisuje ostatnie zdarzenie mł. asp. Milena Wardach z biłgorajskiej policji.


Z przywiezionych produjtów, w naszym ośrodku zostały skompletowane paczki przez mikołajkowo przebranych wolontariuszy. Następnie kolorowe podarki pojechały do punktów, które zajmą się dystrybucją prezentów między potrzebujących. Jak powiedziała nam koordynator akcji, Barbara Paszkiewicz-Laskowska, to nie pierwszy raz, kiedy ich firma włącza się w pomoc potrzebującym. Dotąd jednak paczki były pakowane osobiście przez pracowników ich firmy w ramach wolontariatu. W tym roku chcieli w dzieło wigilijnej pomocy włączyć lokalne środowiska i udało się to znakomicie.\nTekst: Paweł Żmuda, zdjęcia: Barbara Paszkiewicz-Laskowska, Paweł Żmuda


Ciecierzyca i jej oczyszczające właściwości (1.)\nCiecierzyca - jest nie tylko podstawowym surowcem do wytwarzania pysznego kremu, ale przede wszystkim jest bogatym źródłem białka, witamin z grupy B, fosforu, potasu i wielu innych składników mineralnych. Roślina ta zawiera mnóstwo błonnika, który poprawia proces trawienia, zapobiega zaparciom i sprzyja odchudzaniu. Wysoki poziom wapnia i witaminy K w ciecierzycy przyczynia się do wzmocnienia kości!\nCiecierzyca, znana jako cieciorka lub groch włoski od dawna jest doceniana w krajach basenu Morza Śródziemnomorskiego i Bliskiego Wschodu. Jest ona podstawowym składnikiem hiszpańskiej, włoskiej, portugalskiej, greckiej i indyjskiej kuchni. Roślina ta jednak doceniana jest głównie ze względu na swoje właściwości lecznicze.\nZawarty w ciecierzycy błonnik stabilizuje poziomu cukru we krwi i obniża wchłaniania węglowodanów. Dieta bogata w ciecierzycę może zapobiec wystąpieniu cukrzycy.\nDzięki zawartości selenu roślina ta może być z powodzeniem wykorzystywana do oczyszczania i wzmacniania wątroby, detoksykacji organizmu, jak również łagodzenia stanów zapalnych.\nZawarte w ciecierzycy składniki mineralne wapń i fosfor doskonale wzmacniają kości, pozwalając w ten sposób uniknąć złamań. Roślina ta zawiera mnóstwo innych witamin i składników mineralnych korzystnych dla zdrowia kości. Jest bogatym źródłem potasu, manganu, cynku, żelaza, witamin A, B, k oraz witaminy C, które pomogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia osteoporozy.\nRegularne spożywanie ciecierzycy pomoże pozbyć się uciążliwych zaparć, wspomaga oczyszczanie organizmu z nagromadzonych toksyn, a tym samym ułatwia odchudzanie, dzięki niej możemy łatwiej uzyskać płaski brzuch, a to wszystko dzięki zawartości błonnika, który zapewnia uczucie sytości na długie godziny.\nCiecierzyca oprócz świetnych walorów smakowych posiada całe mnóstwo właściwości leczniczych, wszystko to sprawia, że ma w kuchni coraz to szersze zastosowanie. Ciecierzyca może stanowić podstawę wielu dań. Do najbardziej znanych form należy słynna pasta hummus, ponadto można z niej robić sałatki, pasztety, zupy czy kotlety, Doskonale współgra ze smakiem awokado, rukoli, makaronu czy parmezanem.


Prezes Polskiego Funduszu Rozwoju: Wziąć udział w czwartej rewolucji przemysłowej - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\nautor: Paweł Borys24.10.2017, 07:44; Aktualizacja: 22.07.2020, 15:29\nOkres ten pokazał, że dla rozwoju przedsiębiorczości niezbędne są warunki takie jak m.in. możliwość gromadzenia kapitału i wykorzystywania korzyści skali oraz pewność prawa tworzącego otoczenie biznesu. Nieprzypadkowo Anglia stała się kolebką idei przedsiębiorczości – ponieważ była ponad 200 lat temu najbardziej zaawansowana instytucjonalnie w zakresie tworzenia otoczenia przyjaznego przedsiębiorcom i wynalazcom. Od tego czasu przedsiębiorcy kojarzą się głównie z indywidualizmem i działaniem dla zysku w gospodarkach, które są najwyżej rozwinięte. Tymczasem dziś przedsiębiorczość to coś znacznie więcej.\nEuropejski indeks innowacyjności\nCo ciekawe, ekonomia rzadko zajmuje się rolą przedsiębiorczości w rozwoju gospodarczym. Może dlatego polityka gospodarcza ukierunkowana na dobre otoczenie biznesu weszła szerzej na agendę dopiero około 30 lat temu. Wcześniej najsilniej widział rolę przedsiębiorców w tworzeniu wzrostu Joseph Schumpeter, austriacki ekonomista. Dostrzegał w nich największą siłę kreatywnej destrukcji, która przy wykorzystaniu innowacji generuje rozwój. Przedsiębiorca w tym ujęciu to przede wszystkim osoba, która jest organizatorem nowych przedsięwzięć, zwykle o wysokim ryzyku, ale i potencjalnie wysokim zysku, które zastępują dotychczasowe produkty nowymi, bardziej zaawansowanymi technologicznie. Pogląd ten poddano później krytyce, uważając, że w rozwoju ważniejsze jest, aby przedsiębiorcy wdrażali ulepszenia istniejących technologii stopniowo i w długim terminie niż co kilka lat dokonywali całkowitej rewolucji. W obecnej gospodarce, w której skracają się cykle życia produktów, a nowe trendy technologiczne, jak cyfryzacja, robotyzacja czy ekonomia dzielenia tworzą całkowicie nowe sposoby prowadzenia biznesu, obie te role przedsiębiorczości są bardzo widoczne. Z jednej strony wielu przedsiębiorców przez wydatki na badania i rozwój stale ulepsza swoje produkty i konsumenci cieszą się 10. wersją oprogramowania lub kolejnym modelem samochodu. Z drugiej strony powstają całkowicie nowe modele biznesowe, które powodują, że dotychczasowe aplikacje znikają z rynku, a tradycyjny samochód wypychany jest przez pojazdy elektryczne z zaawansowanymi technologiami autonomicznymi.\nTradycyjnie wydaje się także, że decyzje o zostaniu przedsiębiorcą wynikają z dobrej koniunktury i wielu możliwości, które daje rynek. Tymczasem badania pokazują, że rozwój przedsiębiorczości jest efektem świadomego wyboru, ale również może wynikać z braku innych możliwości. W krajach o wysokim poziomie dochodów i niskim bezrobociu ludzie zwykle stają się przedsiębiorcami z wyboru, często stają się nimi doświadczeni menedżerowie znużeni korporacyjną ścieżką kariery. Koncertują się oni na budowie nowoczesnych produktów, zwykle myśląc od razu o rozwoju międzynarodowym. Jednak w krajach o niższym poziomie dochodów i zwykle wysokim bezrobociu – do których w ostatnich 27 latach transformacji należała także Polska – często przedsiębiorcami zostają ludzie, którzy nie mogą znaleźć innej dobrej pracy lub widzą we własnej firmie jedyny sposób na wyższe zarobki i godne życie. Taka przedsiębiorczość to przede wszystkim codzienna walka o przetrwanie na rynku, a tylko niewielu myśli o ryzykownych inwestycjach w nowe technologie czy ekspansję zagraniczną. Jest to widoczne w bardzo niskich wydatkach polskiego biznesu na badania i rozwój oraz w dopiero 26. miejscu polskiej gospodarki na 28 państw UE w rankingu European Innovation Scoreboard 2017 (patrz: grafika). To skutek funkcjonowania firm w gospodarce w fazie transformacji, gdzie punkt startowy był dla większości przedsiębiorców bardzo trudny. Silną stroną polskiej gospodarki są właśnie małe i średnie firmy, które tworzą ponad połowę PKB i zatrudniają ponad 60 proc. pracowników. Niemniej często brakuje im skali, aby silniej konkurować z zagranicznymi konkurentami. Za skalą idą zwykle siła finansowa, wyższe wydatki na innowacje oraz możliwość ponoszenia kosztów na ekspansję międzynarodową. Innymi słowy ważne, aby polska przedsiębiorczość przestawiła się z walki o przetrwanie na walkę o rozwój właściwy dla krajów bogatszych. Do tego potrzebna jest polityka państwa, która wspiera przedsiębiorców poprzez instrumenty finansowe oraz przyjazne otoczenie regulacyjne. Dlatego realizowane w ramach tzw. planu Morawieckiego inicjatywy, jak Pakiet 100 zmian dla firm, Konstytucja biznesu, rozwój rynku venture capital oraz warszawskiej giełdy – są kluczowe dla poprawy warunków rozwoju przedsiębiorczości, jednej z głównych sił napędowych polskiej gospodarki, która może obecnie wziąć pełnoprawny udział w IV rewolucji przemysłowej.\nPoza podejściem do innowacji oraz warunków rozwoju biznesu kolejną perspektywą przedsiębiorczości jest nastawienie na zysk. Od kilku lat dynamicznie popularyzuje się pojęcie Social Entrepreneurship, czyli przedsiębiorczości odpowiedzialnej społecznie. I nie jest to hasło populistyczne, lecz trend, który ma także realną wartość biznesową oraz wynika ze zjawisk demograficznych związanych z nowymi pokoleniami przedsiębiorców, tzw. millennialsów, inaczej podchodzących do motywacji w pracy zawodowej. Przedsiębiorczość odpowiedzialna społecznie może tworzyć produkty w ramach organizacji non profit lub jak najbardziej typowych firm for profit. Inwestycje społeczne kładą natomiast dużo większy nacisk na użyteczność społeczną produktów lub usług, ich jakość czy satysfakcję konsumentów. Często dotyczą istotnych społecznych wyzwań, jak produkty dla rynku edukacji, służby zdrowia, nowych przyjaznych środowisku technologii energetycznych czy sektora produkcji rolniczej w krajach, gdzie żywność lub dostęp do wody jest realnym wyzwaniem (notabene w Polsce będzie to w przyszłości realne wyzwanie). Poprzez połączenie misji i ukierunkowania na korzyści dla klientów i społeczności ten model przedsiębiorczości dynamicznie się rozwija, przyciągając wielu utalentowanych ludzi i tworząc bardzo zaawansowane nowe technologie o dużej wartości dodanej. Towarzyszy temu rozwój funduszy przeznaczonych dla inwestycji odpowiedzialnych społecznie oraz instrumentów finansowych jak tzw. zielone obligacje, których koszt jest niższy niż typowych obligacji spółek energetycznych.\nPołączenie polskiej przedsiębiorczości otwartej na innowacje i ekspansję zagraniczną z odpowiedzialnością społeczną, wspartą mądrą polityką państwa i ukierunkowaną na tworzenie przyjaznego otoczenia biznesu, tworzy olbrzymi potencjał dla sukcesu polskich firm oraz rozwoju gospodarki.\nTagi:npbp2017, przedsiębiorcy, biznes, NPBP


Obie organizacje działając w branży instalacyjno-grzewczej z zaniepokojeniem bacznie przyglądają się wdrażaniu polityki w zakresie zwiększenia efektywności energetycznej budynków w Polsce. W Stanowisku zwracają uwagę na ograniczone wsparcie wprowadzania do budynków odnawialnych źródeł energii.Pomimo zobowiązań Państw członkowskich Unii Europejskiej do zwiększania liczby budynków o niemal zerowym zużyciu energii w polskich regulacjach prawnych wciąż nie zdefiniowano minimalnego wymaganego udziału odnawialnych źródeł energii w nowych budynkach.Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady EPBD 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków nakłada obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie UE aby od dnia 31 grudnia 2020r. wszystkie nowe budynki były budynkami o niemal zerowym zużyciu energii. W odniesieniu do nowych budynków użyteczności publicznej termin ten skrócono do 31 grudnia 2018r.. Zdaniem SPIUG i PORT PC „Obserwując obecne działania władz, trudno mieć nadzieję na zmianę polityki w zakresie efektywności energetycznej”. W Stanowisku organizacje zwracają również uwagę na ułomność Ustawy z dnia 29 sierpnia 2014r. o charakterystyce energetycznej budynków, która w rzeczywistości nie umożliwia pełnej realizacji celów Dyrektywy.\nKrajowy rynek pomp ciepła odnotowuje wieloletni wzrost. Wobec znacznego zainteresowania inwestorów istnieje duże prawdopodobieństwo, iż trend ten utrzyma się również w kolejnych latach....\nDyrektywa UE wymusza na wszystkich krajach członkowskich zmniejszenie zużycia energii o 20% do 2020 roku oraz przygotowanie strategii umożliwiającej dalsze oszczędności w kolejnych dekadach....


WPK » Problem z liniami KZK GOP poza granicami Związku\nProblem z liniami KZK GOP poza granicami Związku\nOprócz gmin, które są członkami KZK GOP, Związek praktycznie od początku swojego istnienia zawierał umowy z niektórymi innymi gminami na mocy których organizował wybrane linie autobusowe, które docierały do tych gmin. W chwili obecnej są to gminy Łazy (linie 140, 637, 809), Lędziny (linie 166, 931, 952, 953, 995), Orzesze (linia 636), Ornontowice (linie 636, 936), Mikołów (linie 37, 41, 120, 653, 669, 695, 905N, 982), Czerwionka-Leszczyny (linia 194, w imieniu tej gminy stroną umowy jest Międzygminny Związek Komunikacyjny w Jastrzębiu-Zdroju), Pilchowice (linie 59, 236) i Rudziniec (linia 692). Dotychczas zawierane były umowy cywilno-prawne, które określały odpłatność jaką gmina wnosiła do KZK GOP za to, że kursowała określona linia autobusowa. Stawki za wozokilometr były z reguły wyższe niż średnia stawka płacona przez gminy zrzeszone w Związku.\nZawierane umowy nigdy nie miały formy porozumienia komunalnego, zgodnego z art. 74 ustawy o samorządzie gminnym dlatego też linie autobusowe objęte nimi nie spełniały de facto definicji komunikacji miejskiej określonej w art. 4 pkt 7a ustawy o transporcie drogowym. Formalnie rzecz biorąc powinny na nich obowiązywać zasady takie same jak np. na regionalnych (międzygminnych) liniach PKS, czy przewoźników prywatnych – dotyczy to zarówno zasad taryfowych (ulgi ustawowe) jak i warunków technicznych autobusów.\nDotychczas przymykano na to oko. Nowa ustawa o publicznym transporcie zbiorowym, która weszła w życie w dniu 1 marca 2011 r. tak naprawdę nic nie zmienia w tej kwestii. Definiuje kto jest organizatorem przewozów na liniach obejmującym swoim zasięgiem określony obszar (gminy, powiatu, województwa) dopuszczając zawieranie porozumień lub zrzeszanie się w związkach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 komunikacja miejska to:\n„gminne przewozy pasażerskie wykonywane w granicach administracyjnych miasta albo:\n– jeżeli zostało zawarte porozumienie lub został utworzony związek międzygminny w celu wspólnej realizacji publicznego transportu zbiorowego”\nOznacza to, że jeśli linia komunikacji miejskiej wykracza poza obszar jednej gminy należy zawrzeć porozumienie lub utworzyć związek, aby taka linia mogła bez przeszkód funkcjonować. W przeciwnym razie organizatorem takiej linii stanie się powiat lub województwo i będą jej dotyczyć nieco inne uregulowania o których wspominano wcześniej (ulgi, warunki techniczne, itp.).\nPorozumienia komunalne są powszechnie stosowane w całym kraju. W naszym województwie stosuje je m.in. miasto Tychy (w imieniu którego działa Miejski Zarząd Transportu) przy współpracy z okolicznymi gminami obsługiwanymi przez linie MZK, a także Zawiercie, Racibórz, Rybnik, czy Czechowice-Dziedzice (» zobacz przykładową uchwałę).\nNagle okazało się, że dotychczasowe umowy nie mogą dalej obowiązywać (co było właściwie wiadomo od co najmniej kilku lat). KZK GOP wypowiedział więc gminom umowy, ale nie chce zawrzeć z nimi porozumienia komunalnego. Podobno na przeszkodzie stoi stanowisko nadzoru prawnego wojewody śląskiego, że nie ma takiej możliwości. Wg prawników wojewody gmina musi być członkiem związku i nie ma innej możliwości. Jest to dość dziwna interpretacja, bo trudno znaleźć przepis zakazujący związkowi komunalnemu zawierania porozumień. Co więcej – KZK GOP zawarł już takie porozumienie z miastem Jaworzno, gdzie wcześniej linie autobusowe łączące obszar KZK GOP z Jaworznem jeździły trochę „na dziko”. Obecnie, zgodnie z tym porozumieniem (zawartym 26 czerwca 2009 r.) linie te stanowią komunikację miejską. Porozumienie nie obejmuje wprawdzie współfinansowania tych przewozów, ale to jest odrębny temat.\nZwiązek komunalny jest utworzony przez gminy w celu wspólnego wykonywania zadań publicznych. Gminy przekazują na rzecz związku określone zadania, w naszym przypadku sprawy związane z lokalnym transportem zbiorowym. I związek dalej, de facto w imieniu tych gmin, realizuje to zadanie. A skoro gminy mogą zawierać porozumienia międzygminne (mogą także zawierać porozumienia z innymi szczeblami samorządu, a nawet z administracją rządową) to i związek może je zawierać. Art. 64 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że „prawa i obowiązki gmin uczestniczących w związku międzygminnym, związane z wykonywaniem zadań przekazanych związkowi, przechodzą na związek z dniem ogłoszenia statutu związku”. Innymi słowy, porozumienia w sprawie funkcjonowania linii komunikacji miejskiej łączącej Dąbrowę Górniczą z Łazami nie zawiera gmina Dąbrowa Górnicza, tylko zamiast niej KZK GOP, któremu gmina ta przekazała swoje prawa i obowiązki z tym związane (prawa, a więc również prawo do zawierania porozumień międzygminnych). O zawarciu porozumienia międzygminnego decyduje rada gminy (najczęściej upoważniając do podpisania stosownej umowy wójta), w przypadku KZK GOP analogiczne kompetencje przysługują więc Zgromadzeniu KZK GOP (art. 69 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym).\nGminy, które miały z KZK GOP podpisane umowy zostały obecnie postawione w dość trudnej sytuacji. Linie, których dotyczyły umowy są dla nich dość istotne i nagła ich likwidacja spowoduje spore kłopoty dla pasażerów. Wstąpienie tych do KZK GOP jest mało realne i czasochłonne (najbliższy możliwy termin to 1 lipca 2012 r.). Lędziny już w 2003 roku aspirowały do KZK GOP, jednak gminy członkowskie Związku nie zgodziły się na ich przyjęcie (» zobacz uchwałę). A sprawa, jeśli będzie dalej się toczyć w kierunku braku stosownych umów lub porozumień, jest dużo poważniejsza. Wszak istnieje całkiem sporo linii, które kursują między gminami bez jakichkolwiek porozumień – przede wszystkim dotyczy to linii łączących obszar MZK Tychy z KZK GOP (linie z Tychów i Mikołowa do Katowic, Rudy Śląskiej i Gliwic). Co więcej – obowiązująca obecnie umowa KZK GOP z MZKP Tarnowskie Góry również nie jest porozumieniem komunalnym i tak naprawdę wszystkie linie łączące obszar tych związków nie są komunikacja miejską w myśl przepisów.\nMiejmy nadzieję, że tęgie głowy urzędników i ich prawników znajdą szybko odpowiednie rozwiązanie i pasażerowie będą mogli nadal korzystać z obecnej oferty przewozowej, która choć czasem jest bardzo skromna to jednak jest lepsza niż brak jakichkolwiek połączeń.\nJak jest termin wypowiedzenia umowy ? Dlaczego do KZK GOP mogą wejść dopiero od 1 lipca 2012 a nie od 1 stycznia ? Fajnie wymuszają członkostwo w KZK GOP ale z drugiej strony, pasażerom brakuje takiej integracji.\nOd 1 marca nowa ustawa a oni dopiero teraz się obudzili??\n@seeker: z punktu widzenia pasażera nie ma znaczenia, jaki jest rodzaj umowy i sposób finansowania, dla niego ważne jest, że na jednym bilecie może jeździć na obszarze kilku tysięcy kilometrów kwadratowych. Nieważne, czy z punktu widzenia prawnego jest to komunikacja miejska, komunikacja wiejska czy jeszcze jakaś inna.\nPS. Może trochę nie na temat, ale widzę, że z informacją nt. linii wakacyjnych, likwidacji 46 i wywalenia Sebzdy nieźle się ociągają. Chyba, że nie mają do powiedzenia niczego nowego, co każdy aktywny czytelnik tego portalu wie od dawna (że Sebzda poleciał za karę za przetarg na Będzin a 46 poszło żeby PKMowi Katowice podnieść pracę przewozową).\nProponuję Redakcji uzupełnić zapytanie na powyższy temat o jedno jeszcze pytanie: Na co im nowy minibus od Kanclerza?? (por. BIP)\nRe seeker: Z tego co przeczytałem to nikt niczego nie wymusza - bardzo kontrowersyjna ustawa i jak zawsze dogadać się w takiej ilości miast, interpretacji prawników jest bardzo trudna. Jak widać KZK chyba bardziej nie chce ww. gmin jako członków Związku niż jak opisujesz wymusza członkostwo. Mi osobiście przydała by się taka integracja - nie powiem byłaby korzystna dla pasażerów.\n@seeker: termin przyjmowania nowych członków wynika ze statutu KZK GOP - trudno sobie wyobrazić, żeby przed końcem roku Zgromadzenie KZK GOP i później 23 gminy uchwaliły przyjęcie nowych gmin.\nA integracji żadnej większej czy mniejszej nie będzie - obecnie te linie są, powiedzmy, zintegrowane i ew. zmiana formy przynależności gminy nic tu nie zmieni.\n@Kysó: 46 wypowiedział Meteor, a KZK tylko z tego skorzystał.\n@memphis Mówiłem o integracji z wszystkimi liniami np ułatwienie dojazdów do Tyskiej SSE z takiego Chorzowa czy Bytomia.\nOczywiście wiem że artykuł odnosi się do linii KZK GOP ale ja wybiegam trochę dalej bo wspólna integracja to nie tylko te linie ale też pozostałe, które obecnie zarządzane są przez inny podmiot.\nNie rozumiem na jakiej zasadzie zarządzać np trasą 41 miałby zarządzać sejmik woj. No dobra inny tabor i taryfa ale co więcej by się zmienilo ?\nChodzi o to, że jeśli Mikołów nie podpisze porozumienia z KZK GOP to organizatorem przewozów dla linii 41 będzie marszałek województwa, a nie KZK GOP. I KZK nie ma prawa wtedy zlecać takich przewozów, ustalać taryfy, itp. A na dodatek linia taka, nie będąc komunikacją miejską w rozumieniu przepisów, podlegać będzie pod inne przepisy związane z ulgami (w uproszczeniu mówiąc coś jak PKS), czy warunkami technicznymi taboru (np. koło zapasowe, tachograf i zasłonki w oknach).\nA co z 221?\nprosty przykład połączenie między rybnikiem a knurowem: została linia prywatna 100 i linia 311c tylko do szczygłowic. nie ma normalnego połączenia co godzinę pomiędzy tymi miejscowościami. pks rybnik w upadłości a nic w zamian nie ma\nRe Kysó: czytam Twoje wypowiedzi i trochę nie rozumie o co Ci chodzi. Piszesz jak kosmita, który przyleciał dopiero z marsa. Nie dziwię się że Ci nikt nie odpisuje bo trudno opisywać sytuację dla podobnych internautów dosłownie tracąc czas na pożyteczne sprawy. Ja osobiście teraz bardzo często korzystam z linii nr 812 i jak widzę inni też, ma obecnie bardzo fajne napełnienia., jest punktualna i po perypetiach początku funkcjonowania teraz jeździ tabor taki jak powinien. Poza tym jest bardzo fanie skoordynowana z linia nr 12 na co 15 minut zabezpieczając dobry tak odjazdów z pl. Wolności szczególnie wieczorami. Linia będzie jeździć za 46 i to na lepszym rozkładzie trochę z przypadku bo Meteor wypowiedział umowę i nie ogłosili nowego przetargu ale korzystniej dla mieszkańców i już. Piszesz o tej linii bo ktoś z Twojej rodziny pracował w Meteorze czy jak :) :)\nEwentulany brak lini 41 czy 653 mozna jeszcze znieśc przesiadając się na "tyskie" linie, ale braku 37 w Mikołowie, czy likwidacji 120 sobie nie wyobrażam. Takie "stanowisko" prawnika jest nic nie warte. Znam to ze swojej dziedziny zawodowej, gdzie również co chwile jakiś pajac-oszołom wymyśla swoje "stanowisko w sprawie ..." i wszystkim wmawia że to właśnie on ma racje. Na szczęście moja grupa zawodowa takie "stanowiska" olewa i nie robi zbędnych rewolucji, nie miesza kijem w mrowisku.\nCzyli wychodzi standardowo: biurwy siedzą, piją kawę i wyszukują przepisy, które mówią, że nie_da_się tego czy tamtego. Dokładnie jak w ZUSie czy Skarbówce.\nTo KZK tak nagle pozbawi się wpływów do kasy a PKMy, które te linie obsługiwały tak potulnie się na to zgodzą? Czy to znowu jakiś wybieg taktyczny, na przykład żeby podwyższyć składki pozostałych gmin-członków czy też ceny biletów?\nhm...wg mnie to wybieg taktyczny po to żeby wkurzyć kolejnych pasażerów i zmusić ich do przesiadki na puszki..\nJakiś Imię lub pseudonim napisał: "Czyli wychodzi standardowo: biurwy siedzą, piją kawę i wyszukują przepisy, które mówią, że nie_da_się tego czy tamtego." Człowieku daj se spokój, kompletnie brak ci wyobraźni, właśnie te przez ciebie (z małej litery ciebie) tzw. biurwy raczej myslą jak w gąszczu przepisów wyszukać rozwiązanie, które będzie przjazne dla pasażerów. niz szukanie jakichś tam wywodów taktycznych. Ale co tam, być może taka opcja ze tzw. "biurwy" coś robią, niektórym nie mieści się w głowie\nAle nie ma żadnego "gąszczu przepisów", akurat w tym przypadku są one dość jasne i proste, a co więcej, obowiązują od wielu lat.\nMemphis napisał:"Ale nie ma żadnego "gąszczu przepisów", akurat w tym przypadku są one dość jasne i proste, a co więcej, obowiązują od wielu lat". Ależ jest i przepisy nie obowiązują od lat, bo ustawa o publicznym transporcie jest nowa. Zatem jak się ma ta ustawa do innych regulacji umożliwijacych współdziałanie gmin i jak się ma do sytuacji gdy na liniach łączących gminy/powiaty czyli "liniach wojewódzkich" realizowane sa przewozy lokalne, istotne dla lokalnych społecznosci, jak się ma do regulacji które mówią iz nowe zadania można jednostką samorządu nakładac wraz z zapewnieniem srodków na ich realizację. Odpowiedź jest jedna - nijak\n@lolek: uderz w stół...\nPrzeczytaj artykuł: "Nowa ustawa o publicznym transporcie zbiorowym, która weszła w życie w dniu 1 marca 2011 r (...)" a nawet wcześniej, bo w poprzedniej ustawie było podobnie. Mamy dziś 3 listopada czyli osiem miesięcy ustawa obowiązuje i teraz nagle się nie da?\nGdyby było tak, jak piszesz, że pracujący w pocie czoła urzędnicy robią wszystko, żeby pomóc, to taka informacja (że się nie da robić tak, jak dotychczas) wyszłaby już w okresie vacatio legis.\nA jak dalej uważasz, że biurwy z KZK chcą dobrze i uczciwie to poczytaj o "przetargu" na linie będzińskie, który "wygrał" PKM Sosnowiec - Redakcja bardzo ładnie opisała jak to było ;)\n@lolek: nowa ustawa wprowadza nowe regulacje w odniesieniu do przewozów powiatowych i wojewódzkich, natomiast w odniesieniu do komunikacji miejskiej nic nie zmienia. Po prostu należy zawrzeć porozumienie lub utworzyć związek. I tyle. A definicja komunikacji miejskiej w oparciu o porozumienia/związki obowiązuje od 2001 roku, nie od niedawna. I dotychczas KZK GOP miał to w poważaniu, a nikt się do tego nie doczepił. Po prostu dotychczasowe umowy z gminami i z MZKP trzeba obudować porozumieniem komunalnym. Opowiadanie urzędników wojewody, że tak się nie da jest jakimś absurdem.\nCyt: "A jak dalej uważasz, że biurwy z KZK chcą dobrze i uczciwie to poczytaj o "przetargu" na linie będzińskie, który "wygrał" PKM Sosnowiec". Koniec cytatu. Przeczytałem i nie wiem co jest nie tak, przeciez konsorcjum po pierwsze mogło złozyć odpowiedną bezbłedną ofertę, a jednak nawet tego nie potrafiło, a potem przeciez mogło się odwołać do KIO, i co nie odwołali sie a zatem:\n1. nie mieli 15 tys. zł a mieli potencjał na obsługe kilkudziesięciu linii:))))))\n2. nie widzieli szans na wygraną w KIO?\nDo wyboru chyba że był inny powód o którym przeczytam chętnie.\n@lolek: Żaden z tych przewoźników, którzy już jeżdżą w GOPie, nie chciał podzielić losu PUP.\n@citadis: Gdyby żaden z nich nie miał na sumieniu mniejszych czy większych "grzeszków" sprawa skończyła by się niechybnie w KIO. Ale wiedzą, że "dają ciała" po całości więc cicho siedzą. Proste?\nSprawa nie była warta takiego zaangażowania, wszak umowa jest krótka i za nieco ponad 2 lata pakiet zostanie wchłonięty do całego pakietu PKM-u i będzie pozamiatane.\nGdyby konsorcjum jednak wygrało sprawa nieco by się pokomplikowała: PKM prawdopodobnie pozbył by się części taboru i kierowców oraz zaplecza technicznego (krążyły pogłoski nawet o likwidacji Gołonoga w razie przegranej). Samo wcielenie pakietu będzińskiego do dużego pakietu, też ciężej byłoby uzasadnić (co oczywiście nie zmienia faktu, że KZK nie z takimi przeszkodami ;) sobie radzi).\n@memphis -"Opowiadanie urzędników wojewody, że tak się nie da jest jakimś absurdem."- tu ma 100% racji. Jest to "zwykłe stanowisko w sprawie" zwykłego śmiertelnika. Jedyną wyrocznią jak interpretowac, powiedzmy nieścisły, przepis prawa jest wyrok NSA. Ale swego czasu w SU15 MZK Słupsk na linii Słupsk-Ustka (10 a potem LR) zamontowano luk na koło zapasowe i coś tam jeszcze (te SU15 jeżdżą dziś w PKM Sosnowiec) właśnie niby z powodu wymogów ustawy.\nNo i słusznie, bo jeśli Słupsk z Ustką nie podpisały porozumienia to linia w tej relacji nie była komunikacją miejską.\n611 powróci? :P\nKaim Agronar napisał(a):\n(nie czytalem wczesniejszych komentarzy)\nPKM Gliwice nie zrezygnuje z linii 692 a juz na pewno nie z linii 194. Szykuje sie gruba afera :/\nTak sobie mysle (bylo by fajnie gdyby ktos mnie wyprowadzil z ewentualnego bledu) czy gminy nie sa juz zmeczone kolejnymi decyzjami GOPu. Kolejna podwyzka cen biletu, redukcja okolo 20 linii w zwiazku z odrzuceniem gmin pozazwiazkowych. Ciekawe. O tym ze linia 636 bedzie zlikwidowana mowilo sie w Gliwicach juz dawno temu, dlatego ze Orzesze chce zostac tylko przy Tyskim przewozniku. Nic mi nie wiadomo. Co im strzelilo do glowy odnosnie innych linii. Ciekawostka jest tez co z linia 194. I Szary i Franek latwo jej nie oddadza bo duzo kierowcow dojezdza nia z Knurowa czy Leszczyn MZK Jastrzebie Zdroj. Na 194 sa honorowane ich bilety miesieczne (zgodnie z taryfa MZK). Moze i jestem czarnowidzem, ale wroze serie nieszczesc a propos KM na Slasku...\nPS. Sorry za literowke w nicku dot. Wczesniejszego komentarza.\nA co z liniami 220 i 221 czy coś się zmieni ?\nCzy któryś odpadnie z autobusów ?\nCzy pozostanie bez zmian?\nProszę o odpowiedź ponieważ korzystam z tych linii.\npowiedzmy wszyscy nie likwidacji Lini 788 macie tutaj linka do Facebooka dołączcie do grona i wyraźcie swój głos mówiąc nie likwidacji http://www.facebook.com/gro...


Don't let me go: Przeczytaj!\nDziś mija 215 dni od kiedy zaczęłam publikować rozdziały Don't let me go na tym blogu. Kiedy 23 sierpnia 2013 roku wstawiłam prolog myślałam, że moje wypociny będzie czytało max 10 osób. A teraz po opublikowaniu epilogu widzę 77 komentarzy i ponad 45 000 wyświetleń. Woooooow. Tak bardzo Wam za to dziękuję <3 Zawsze czytając te wszystkie komentarze szczerzyłam się do monitora jak głupia i one wszystkie zawsze dawały mi motywację do dalszego pisania. Przyznam szczerze, że parę razy miałam takie dni, że chciałam zawiesić tą historię, a nawet usunąć tego bloga, ale potem czytałam te wszystkie rzeczy, które pisaliście i z uśmiechem na ustach pisałam kolejne rozdziały.\nWięc jeszcze raz dziękuję Wam za te wszystkie ciepłe słowa, każdą nominację do Liebster Awards, każde wejście i głosowanie w ankiecie na najlepszy blog miesiąca Luty <3 Jesteście wspaniali kochani <3\n1. Jeśli ktoś z Was chce się ze mną skontaktować w jakiejś sprawie, lub po prostu popisać to znajdziecie mnie na mailu onedirectionpolska01@gmail.com lub na moim PRYWATNYM twitterze @Horanprincess93 (tylko proszę, żeby nie pisać tam do mnie pytań typu kiedy rozdział itp.)\n2. Chcę zmienić trochę wygląd bloga, więc przez najbliższe dni będzie tu małe zamieszanie.\n3. Chcecie zakładkę pytania, czy założyć aska?\nAutor: Moose93 o 20:36\nmam wielkie szczęście że trafiłam na ten blog , mało które są tak dobre jak ten twój .:)\nNatalia Horan 27 marca 2014 19:01\nDziękuję myszko <3\nRoxanne xD 27 marca 2014 16:59\nCo do punktu trzeciego, chyba zakładka będzie lepsza...\nI mam pytanko: kiedy pierwszy rozdział drugiej części? ;) =)\nProlog pojawi się 1 kwietnia :)\nWittoria Black 27 marca 2014 20:55\nJa się nie zgadzam z @Roxanne xD bo po coś założyli aska czyż nie ? załóż aska :)\nDobrze, że jesteś zadowolona z tych wszystkich komentarzy i wyświetleń, bo na każdy jeden zasłużyłaś. Rozdziały były naprawdę świetne i cieszę się, że trafiłam na tego bloga. Osobiście uważam, że zakładka z pytaniami byłaby lepsza.\nCo to tej zakladki to mysle ze ona bedzie lepsza niz ask\nA wgl to dziekuje ci zenie zawisilas bloga nadal go prowadzisz i nadal jest tak samo genialny jak na poczatku\nZałóż aska !! :D\n+ kiedy będzie prolog do II części albo 1 rozdział ? // Mery\nNatalia Horan 29 marca 2014 17:11\n1 kwietnia pojawi się prolog :)\nBlog jest świetny i serdecznie ci gratuluje!\nAnonimowy 31 marca 2014 16:27\nZakładka niech zostanie ;)


Trasa 26: Ludwikowice Kłodzkie – Pardelówka – Włodzicka Góra – Świerki – Bartnica - Lato z KD\nTrasa 26 (9,4 km, 3.05 h, suma podejść 425 m):\nLudwikowice Kłodzkie – Pardelówka – Włodzicka Góra – Świerki – Bartnica\nBarokowy kościół św. Michała Archanioła wzniesiono w latach 1707-08 na miejscu kaplicy wzmiankowanej w 1456 r.\nŚwiątynię przebudowano w 1724 r., po pożarze z 1914 r. odbudowano ją dziesięć lat później, wzbogacając o neoromańskie przybudówki. Kwadratowa wieża kościoła zwieńczona jest hełmem z prześwitem. Wewnątrz znajduje się wyposażenie z czasu odbudowy w 1924 r. i gotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem z XV/XVI w. Na cmentarzu stoi Ukrzyżowanie z 1866 r., zachowały się także stare nagrobki, w tym groby zakonnic z dawnego szpitala oraz pomnik poległych w I wojnie światowej z 1921 r., autorstwa Paula Weissa.\nSkręcamy w ul. Stefana Batorego, mijamy dawną plebanię z 1797 r. i rozpoczynamy podejście na grzbiet Wzgórz Włodzickich. Za XIX-wiecznym krzyżem żeliwnym możemy podziwiać panoramę Wzgórz Wyrębińskich i Gór Sowich z mostem kolejowym w Ludwikowicach Kłodzkich. Docieramy do przysiółka Borek, położonego na siodle między Dziewięciornikiem (613 m) i wzgórzem 612 m. Drogą polną w pobliżu XIX-wiecznego krzyża podchodzimy stromo do skraju lasu, panorama poszerza się o Góry Wałbrzyskie. Po chwili docieramy do Skrzyżowania pod Pardelówką (710 m). Roztacza się stąd rozległy widok na Góry Sowie, Bardzkie, Złote i Masyw Śnieżnika. Mijamy dawny drogowskaz i schodzimy na siodło, gdzie znajdowała się niegdyś wieś Fisztyk. Można tu podejść 370 m w lewo wśród pozostałości zabudowań do źródeł Włodzicy. Podchodzimy lekko na szczyt Pisztyk (711 m), gdzie stoi tzw. Drzewo Wisielców ze zniszczonym krzyżem, widać stąd Góry Suche i Karkonosze. Wkraczamy w las i stromym podejściem podchodzimy na Włodzicką Górę. Po drodze zbaczamy do punktu widokowego na Góry Sowie i dolinę Włodzicy z miejscem odpoczynku i drewnianym krzyżem. Po chwili jesteśmy na szczycie Włodzickiej Góry.\nMijamy dawną szkołę parafialną z pocz. XIX w. i przekraczamy Włodzicę pod barokowo-klasycystyczną plebanią z 1791 r. (556 m).\nDocieramy do drogi nr 381 Wałbrzych – Kłodzko, przy której stoi XIX-wieczne Ukrzyżowanie. Obok DPS-u skręcamy w boczną ulicę, którą podchodzimy do zabudowań przysiółka Sośnina. Koło kapliczki domkowej z figurą MB schodzimy na drogę polną, trawestując zbocza Świerkowej Kopy (609 m). Widać stąd Włodzicką Górę i dawny kamieniołom melafiru pod Czarną Kopą oraz położone w dolinie Włodzicy Świerki. Przy zabudowaniach Sośniny ponownie pojawia się asfalt, którym schodzimy do doliny. Koło wiaduktu nad torami skręcamy w ścieżkę, biegnącą na stację Bartnica (545 m), gdzie nasza trasa się kończy.


pr project 3 października 2018 KONKURS! Mądrze przygotowany ze SZTYGAREM®!2018-10-03T15:07:31+02:00 Inne No Comment\nAby wziąć udział w konkursie wykonaj 3 proste kroki. Po pierwsze kup dowolny produkt marki SZTYGAR® (ekogroszek ULTRA, ekogroszek PREMIUM lub orzech) i zachowaj paragon zakupu. Zakupy zrób u jednego z Dystrybutorów lub bezpośrednio w sklepie online www.wegielsztygar.pl. W drugim kroku wykonaj zdjęcie interpretujące hasło Mądrze przygotowany do zimy ze SZTYGAREM®. Trzeci krok to wypełnienie formularza, w który rejestrujesz paragon zakupu (podajesz datę, nr paragonu i miejsce zakupu). Zachowaj paragon, bo będzie on potrzebny w momencie odbioru nagrody. Formularz znajdziesz pod adresem www.sztygar.pl/konkurs. W formularzu podaj link do zdjęcia już umieszczonego w Twoim kanale social media pod hasztagami #sztygarkonkurs lub #sztygarmadrywybor. Jeśli nie posiadasz konta w mediach społecznościowych nic straconego. Możesz zdjęcie wgrać bezpośrednio w formularzu. Jeśli kupiłeś ekogroszek SZTYGAR® w sklepie internetowym możesz w formularzu załączyć skan faktury lub elektroniczne potwierdzenie zamówienia (zdjęcie ekranu). W przypadku opublikowania zdjęcia w kanale social media pamiętaj, że profil musi być otwarty – przynajmniej w okresie trwania konkursu – tak aby Jury mogła obejrzeć Twoją fotografię. Do jednego zdjęcia może być podpiętych wiele paragonów bowiem paragony są przypisywane do konkretnego Użytkownika. Każdy kolejny paragon musisz ponownie rejestrować w formularzu.\nekogroszek, konkurs, konkursy, sztygarkonkurs, sztygarmadrywybor, węgiel sztygar\n« Klasyka odkryta na nowo\nHotelowa rewolucja: poznaj najnowsze trendy! »


Ubezpiecz swoją letnią przygodę z CUK Ubezpieczenia - Podróżujemy\nHome » Jedziemy na wakacje » Ubezpiecz swoją letnią przygodę z CUK Ubezpieczenia\nWielkimi krokami zbliżają się wakacje, które planujemy spędzić podczas bliższych lub dalszych podróży oddając się błogiemu lenistwu. Ale czy zastanawiałeś się, co zrobisz, jeśli Twój bagaż przypadkiem poleci w inne miejsce? Albo w trakcie gry w piłkę zwichniesz kostkę? Aby nic nie zakłóciło Twojego relaksu, a urlop przebiegał bezstresowo, warto pomyśleć o zakupie ubezpieczenia turystycznego. Odpowiednio dobrana polisa zapewni ochronę w nieprzewidzianych sytuacjach i pokryje koszty leczenia i assistance o wartości nawet 1,2 mln złotych.\nGórskie wędrówki, uprawianie sportów wodnych i harce najmłodszych są nieodłączonym elementem wakacji. Ale mogą być również przyczyną przykrych zdarzeń – od zwykłych zadrapań i skaleczeń, przez złamania, po bardziej rozległe urazy i kontuzje, które mogą wymagać hospitalizacji, których koszty podczas pobytu za granicą mogą być bardzo wysokie.\nPolisy standardowo oferowane przez biura podróży, nie są szyte na miarę i nie zawsze będą kompleksowo zabezpieczać potrzeby klienta. Dlatego, aby ułatwić wybór najlepszej oferty multiagencja CUK Ubezpieczenia uruchomiła intuicyjną porównywarkę ubezpieczeń turystycznych, porównującą polisy renomowanych towarzystw.\nPosiadając odpowiednie ubezpieczenie możemy złagodzić skutki nieprzewidzianych zdarzeń. Kompleksowa ochrona w zakresie ubezpieczenia NNW, to nie tylko wypłata odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu.\nTo również pokrycie przez towarzystwo ubezpieczeniowe kosztów leczenia, takich jak:\n– koszty hospitalizacji i leczenia ambulatoryjnego, w tym zabiegów i przeprowadzanych operacji ze wskazań nagłych i pilnych,\n– koszty wizyt lekarskich,\n– koszty badań laboratoryjnych\noraz wsparcie w postaci assistance, które obejmuje m.in.:\n– pomoc tłumacza w związku z pomocą medyczną,\n– opiekę nad niepełnoletnimi dziećmi ubezpieczonego,\n– zakwaterowanie na czas rekonwalescencji.\nZ uwagi na pandemię istotnym elementem ubezpieczenia jest ochrona obejmująca zachorowanie na COVID-19 oraz jego skutki, jak zwrot kosztów leczenia lub kosztów z odwołania bądź skrócenia wyjazdu z powodu zarażenia. Pakiet ubezpieczenia można uzupełnić o ubezpieczenie OC w życiu prywatnym, które obejmuje również szkody wyrządzone pod wpływem alkoholu.\nPorównywarka ubezpieczeń turystycznych jest intuicyjna i dostępna z każdego urządzenia mobilnego z dostępem do internetu. Cały proces zakupowy można przeprowadzić nawet na chwilę przed podróżą lub w jej trakcie. Płatność jest realizowana w wygodny sposób – przelewem, kartą lub blikiem oraz przy wykorzystaniu zgromadzonych punktów PAYBACK.\nKlienci CUK Ubezpieczenia mogą skorzystać z różnych kanałów zakupu wybierając najwygodniejszy dla siebie. Dzięki innowacyjnym rozwiązaniom multiagencja łączy bezpośredni kontakt z doradcą w placówce z możliwością zakupu ubezpieczenia przez Internet oraz infolinię.\nUdany urlop zaczyna się od ubezpieczenia. Znajdź dla siebie najlepszą ofertę!


Chiny Nowo mała wtryskarka z niską ceną Producenci\nDONGGUAN TIANCHENG MACHINERY CO., LTD. [Guangdong,China] Typ firmy:Producent , Dystrybutor / hurtownik , Przedsiębiorstwo Handlowe Main Mark: Ameryka , Azja , Europa Wschodnia , Europa , Bliski Wschód , Na calym swiecie Eksporter:41% - 50% Certs:CE, ISO9001 Opis:Wtryskarka z tanią ceną,Nowo mała wtryskarka,Mała maszyna do formowania wtryskowego\nStart > Products > Standardowa maszyna do formowania wtryskowego > Nowo mała wtryskarka z niską ceną\nTiancheng oferuje standardowy pionowy typ; szybki energooszczędny serwo; tabele ślizgowe, podwójne i kątowe; typ stołu obrotowego; wielobarwny i / lub materiałowy wtrysk tworzywa sztucznego, a także zapewnia niestandardową aplikację spełniającą specjalne wymagania. Nasza maszyna jest szeroko stosowana do wstrzykiwania wszelkiego rodzaju tworzyw termoplastycznych, inżynieryjnych, w tym BMC i Bakelitu. Ta cała elektryczna pionowa maszyna jest kompaktowa i zapewnia wysoką wydajność pracy, która dziedziczy doskonałe osiągi maszyn poziomych. Zapewnia precyzyjne formowanie poprzez zwiększone bezpieczeństwo i niezawodność, zapewniając precyzyjną, stabilną i ulepszoną produkcję form.


Fragmenty wykładu wygłoszonego podczas konferencji fatimskiej (National Fatima Conference) zorganizowanej przez CMRI w 2008 roku\nW styczniu 1954 papież Pius XII bardzo poważnie zachorował i cały rok zmagał się z bolesną i przewlekłą chorobą. Cierpiał na podobno nieuleczalny przypadek czkawki i przez większość czasu był przykuty do łoża. Stawał się coraz słabszy, aż do tego stopnia, że doktorzy uważali, iż nie dotrwa do końca roku. W lecie udał się do letniej rezydencji papieskiej w Castel Gandolfo, a jego pobyt przedłużył się aż do listopada. Powrócił następnie do Rzymu i 1 grudnia zdawał się być umierający. Następnego ranka, po przebudzeniu Papież zaczął odmawiać jedną ze swych ukochanych modlitw – Anima Christi. Gdy doszedł do słów "I każ mi przyjść do siebie", ukazał mu się Nasz Pan, stając w nogach jego łoża. Papieżowi Piusowi XII zdało się, że już umarł i Chrystus przyszedł po niego. Choć Papież nigdy nie wyjawił co dokładnie powiedział mu Pan Jezus, najwidoczniej chodziło o to, że miał na tym świecie pozostać jeszcze kilka lat i miał jeszcze coś do wykonania. Po tym wydarzeniu jego stan zdrowia w zdumiewający sposób się poprawił mimo że niemal cały rok był poważnie chory. Jednym z jego największych krzyży było to, że zwierzył się z tej wizji kilku przyjaciołom, po czym cała historia przedostała się do świeckich mediów, które zrelacjonowały ją w kpiarskim i drwiącym tonie.\nNie trzeba być teologiem albo uczonym żeby powiedzieć sobie: "No cóż, zaraz, zaraz, Jezus Chrystus założył Kościół katolicki i wszystko co jest związane z Kościołem, jego hierarchiczną strukturę, Mszę i Sakramenty oraz papiestwo, a to co On ustanowił będzie trwać do końca czasów. Jakże zatem jakiś człowiek może podnieść rękę na to, co ustanowił Chrystus i do tego stopnia to zmienić, zniekształcić, że nie będzie już podobne do tego czym było z ustanowienia Chrystusa?" Nadal mogą istnieć zewnętrzne znamiona, typu biała sutanna, pewne oznaki szacunku – choć i one zanikają – takie jak sedia gestatoria, tiara, itd., jednakże w powszechnym odbiorze wciąż traktuje się to jak papiestwo. Spoglądam więc na tę sprzeczność, a widząc jak owi współcześni "papieże" propagują nową religię mówię sobie, że nie mogą być przedstawicielami tego papiestwa, które reprezentował papież Pius XII i jego poprzednicy autentycznie będący Wikariuszami Chrystusa. Środowisko ludzi dostrzegających błędy Benedykta XVI, Jana Pawła II, Jana Pawła I, Pawła VI i Jana XXIII często określane jest hasłem jakie im przyświeca: "uznawać, ale sprzeciwiać się". Ich stanowisko polega na tym, iż uznają ich za prawdziwych papieży, lecz robią co tylko mogą, ażeby im się opierać. Na poparcie swojej postawy często przytaczają komentarz św. Roberta Bellarmina albo św. Tomasza z Akwinu do 2 rozdziału Listu do Galatów mówiący o braterskim napomnieniu. Ponieważ nie ma teraz czasu, by zagłębiać się w to błędne rozumowanie, wystarczy przypomnieć, że wierni katolicy nigdy nie mogą odmówić akceptacji powszechnych zasad dyscyplinarnych albo nauk papieskiego zwyczajnego, powszechnego magisterium. (Więcej szczegółów dotyczących tego tematu można znaleźć w artykule ks. Anthony'ego Cekady "Resisting the Pope..." (2) opublikowanym w piśmie The Remnant, z listopada 2005 roku. Również na stronie www.traditionalmass.org).\nPowracając do właściwej katolickiej postawy jaka powinna nami kierować w dzisiejszej dobie: musimy kochać, szanować i czcić Papiestwo. Papież św. Pius X dobrze wyjaśnił nasze stanowisko, mówiąc: "Gdy ludzie kochają Papieża, to nie dyskutują nad jego zarządzeniami; nie kwestionują zakresu ich posłuszeństwa, ani też tego w jakiej kwestii mają być posłuszni" (cytat z książki o. Mateo, Jezus Król Miłości, str. 247). Dalecy bądźmy – drodzy przyjaciele – od tej niekatolickiej postawy: "uznawać ale sprzeciwiać się". Niech zawsze trwa w nas ta miłość do Papiestwa, którą Kościół zawsze był przepojony.


Rząd Hiszpanii podejmuje walkę z pracą na czarno - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaRząd Hiszpanii podejmuje walkę z pracą na czarno\nRząd Hiszpanii podejmuje walkę z pracą na czarno\n29.04.2011, 21:41; Aktualizacja: 29.04.2011, 21:49\nBezrobocie w Hiszpanii zbliża się do psychologicznej bariery 5 milionów - ogłoszono w piątek w Madrycie. Tego samego dnia rząd wezwał przedsiębiorców zatrudniających pracowników na czarno do ich legalizacji.\nKrajowy Instytut Statystyki (INE) ogłosił, że liczba bezrobotnych osiągnęła w Hiszpanii rekordowy poziom 4,9 miliona (21,29 proc.), najwyższy od 14 lat.\nWicepremier rządu socjalistów, Alfredo Perez-Rubalcaba, oświadczył, że spodziewa się jednak, iż w maju i czerwcu nastąpi poprawa sytuacji.\nWedług danych INE, liczba rodzin, w których nie pracuje ani jeden członek rodziny, wynosi 1 386 000.\nPraca na czarno generuje w Hiszpanii ok. 82 mld euro\nTego samego dnia, gdy ogłoszono komunikat INE, hiszpański minister pracy, Valeriano Gomez, przedstawił publicznie plan walki z pracą na czarno. Według danych rządowych, generuje ona w Hiszpanii prawie 8 proc. PKB, czyli ok. 82 mld euro.\nRząd premiera Jose Luisa Rodrigueza Zapatero wezwał przedsiębiorców do zalegalizowania tego zatrudnienia najpóźniej do 31 lipca tego roku, dzięki czemu będą mogli uniknąć kar pieniężnych.\nPo upływie tego terminu kary za zatrudnianie pracowników na czarno zostaną podniesione pięciokrotnie.\nPracodawcy legalizujący swych pracowników zatrudnianych dotąd na czarno unikną kar, ale będą zobowiązani do zapłacenia zaległych składek ubezpieczeniowych.\nTagi:praca za granicą, prawo pracy\nBezrobocie w eurolandzie w styczniu 2011 r. spadło\nStopa bezrobocia w eurolandzie w II 2011 wyniosła 9,9 proc.\nRosnące bezrobocie głównym problemem Hiszpanów\nTo pierwszy taki przypadek w historii: KE zgadza się na czasowy zakaz pracy Rumunów w Hiszpanii\nBiałoruś: Kandydat w wyborach: ludzie chcą, by zająć się codziennymi problemami\nJuż od maja do OFE będzie trafiać mniej składek emerytalnych


Sława Tchórzewska niche jewellery: kwietnia 2015\nBransolet w swoim życiu wykonałam na pewno już parę setek.\nNajbliższe mojemu sercu są te łączone ze skórą.\nDziś prezentuję kolejne, tym razem w wydaniu modułowym.\nBransolet tego typu na rynku jest baaaardzo dużo, ale w większości to potworna tandeta z otoczką PR-ową.\nKobiety zwłaszcza w Polsce z maniakalną namiętnością chcą wygladać tak samo, zwłaszcza jeśli chodzi o noszenie biżuterii.\nDużo obserwuję w mediach, w internecie, na ulicy w klubach - wszędzie i co?\nOwszem ciuchy są coraz fajniejsze - hitem teraz są dzianiny w wydaniu sport casual.\nKolory też się pojawiają - w rajstopach, torbach z plastiku, odważnych makijażach i wytatuowanych ramionach.\nA ja się pytam, gdzie jest fajna biżuteria, nie kupowana w sieciówkach i sklepach, które stać na kampanie reklamowe w gazetach i w internecie\nSpotkanie z designerską biżuterią na polskiej ulicy graniczy z cudem.\nKiedy jestem w miejscach publicznych, często obserwuję spojrzenia zaciekawione i zaskoczone, co tam u Pani Sławy zwisa( teraz mam mega odjazd na punkcie wisiorów, które zresztą genialnie wydłużają sylwetkę i zasłaniają mankamenty natury ).\nDlaczego wciąż kobiety chcą wyglądać jednakowo, nie wyróżnać się , wyglądać "inaczej" niż koleżanka?\nChą być przeciętne?\nBo bezpiecznie, bo do pracy nie wypada, a co po pracy, odwagi brak, bo za strojne, bo za długie, bo gdzie ja w tym pójdę?\nOtóż bzdura Drogie Panie- przełamać się trzeba w końcu!!! - i nauczyć, że biżuteria to nie tylko piękny dodatek, ale podkreślenie osobowości, urody a przede wszystim świadomość,że jest dopasowana i wykonana na najwyższym poziomie sztuki płynącej z głowy, serca i rąk, które artysta poprzez setki tysięcy godzin pracy i wiedzę szlifuje swój niepowtarzalny styl - a to trzeba szanować i doceniać, bo najwyższy czas być świadomym klientem.\nAutor: Sława Tchórzewska o 11:39 Brak komentarzy:\nNaszyjnik narodził się zaraz a właściwie jeszcze w trakcie trwania świąt Wielkanocnych.\nMiałam niewiele czasu, ale udało się.\nSwoją światową można śmiało powiedzieć premierę miał W Pekinie na Beijing International Jewelry Fair 2015.\nTkaniny sprytnie zmiksowane i zaplątane w swoje własne ścieżki, przez które jako jeden z głównych dekorów wyłania się larimar - kamień bardzo rzadki, występuje wyłącznie na Dominikanie.\nOtwiera człowieka na inne wymiary - zwiększa świadomość i dopasowuje wibrację do zmieniających się warunków. Pomaga duszy odkryć prawdziwe powołanie, znaleźć swoją ścieżkę, ułatwia kontakt z aniołami i duchowymi przewodnikami. W miłości ułatwia znalezienie prawdziwej "drugiej połówki" ajajaj\nDrugim bohaterem tego naszyjnika jest śliczny kawałek bursztynu bałtyckiego, z którego odsłoniłam tylko kawałek pozostawiając naturze wolność.\nSrebro grawerowane, zapętlone w mgłach tkanin\nNaszyjnik jest lekki, jak zresztą wszystkie,które wykonuję.\nAmber.Around the World\nAutor: Sława Tchórzewska o 13:52 Brak komentarzy:\nDziś prezentacja kolorów, których najczęściej używam w swojej pracy.\nI z zachwytem mój wzrok pochłaniał je właściwie na każdym kroku w Barcelonie:)\nCopy of Sława Tchórzewska - Created with Haiku Deck, presentation software that inspires\nAutor: Sława Tchórzewska o 12:05 Brak komentarzy:\nKolory dodają urody i wpływają na samopoczucie - to już wszyscy wiemy.\nPokazuję przede wszystkim polskim klientkom (klientom również) swoje doświadczenie i wiedzę o kolorach w biżuterii od ponad 13 lat.\nZa granicą nie ma z tym problemu, wręcz przeciwnie - bardzo chętnie wybierane są mocne kolory.\nW Polsce owszem, garderoba, buty, coraz śmielej kolorowo, tylko niestety spora ilość klientów pada ofiarą tanich sklepów, promocji i szału na daną "estetykę" rynku.\nKiedyś profesor na studiach powiedział takie zdanie:\nRysunku można się nauczyć, w jakimś tam stopniu, trzeba po prostu duuuużo ćwiczyć, szkice, szkice, szkice.\nW malarstwie trzeba czuć kolor - tu potrzebny jest dar, zmysł, obserwacja - a nie każdy je ma.\nOd tego są tacy ludzie jak ja, którzy mogą sprawić, że klient poczuję się wyjątkwo, a biżuteria będzie dopasowana do konkretnej twarzy, osobowości, charakteru.\nOd lat udzielam porad, również pomagam w doborze garderoby - zapraszam\nA oto moje ostatnie wytwory biżuteryjne, które aż kipią energią :)\nZapraszm do zakupów tu:\nkontakt do mnie: slawa8@op.pl\nAutor: Sława Tchórzewska o 09:29 Brak komentarzy:\nAutor: Sława Tchórzewska o 21:20 Brak komentarzy:\nAutor: Sława Tchórzewska o 12:30 Brak komentarzy:\nTo kolejna odsłona moich bransolet.\nRobię je od początku (ponad 10 lat) startowałam na targach właśnie z takimi bransoletami.\nByły oczywiście zupełnie nieudacznie wykonane w porównaniu z tymi, ale cały czas szlifuję swoje techniki :)\nMogę powiedzieć, że jestem wyspecjalizowana i często są one moim znakiem rozpoznawczym po naszyjnikach\nBaza to skóry naturalne\nsrebro z kombinacją technik złotniczych\ni bursztyn bałtycki, który świetnie zagrał za każdym razem w nowej roli na poszczególnych pracach.\nBransolety to unikaty, jak cała moja biżuteria :)\nAutor: Sława Tchórzewska o 14:00 Brak komentarzy:\nBez znaczenia, gdzie jestem i w jakich okolicznościach.\nPosiadam obserwację intuicyjną i wyłapuję w przestrzeni obrazów i dźwięków kadry, ujęcia, zapachy..\nI to nieważne, że czasem nie mam aparatu, mam oczy i emocje, które towarzyszą danej chwili.\nTakie chwile są katalogowane w głowie i czasem powracają lub nie.\nWyłapuję takie kadry jak na tym tak naprawdę prostym obrazku, ale wiem, że z tych zlepków zdjęć może powstać coś fajnego, bez filozofii, bo nie potrzebna wcale, liczy się chwila złapana oczami ilustratora, a obrazy same złączą się kiedyś w jednolitą opowieść o mnie samej no i ta eksplozja kolorów ...\nDługo powstawał, chyba tydzień - ale jak ja angażuję się w projekt i mam koncept w głowie, to pracuję po 12-14 godzin dziennie.\nDopóki nie zaznam spokoju, dopóki wszystkie elementy układanki nie stworzą jednolitej harmonii.\nChciałam, żeby był inny, wyjątkowy, dostojny, teatralny, wyniosły.\nSzyłam milimetr po milimetrze, mozolnie zużywając kilometry nici, żyłek, dobierając tkaniny jedna za drugą.\nPiękne bryłki bursztynu bałtyckiego podkreśliłam trochę odjazdowym kolorem nieba, ale myślę, że efekt nieoczywisty zagrał w tym towarzystwie doskonale.\nMogę śmiało napisać, że wyspecjalizowałam się w swoich naszyjnikach i za każdym razem staram się pokazać je w nowej odsłonie.\nUnikat to unikat i koniec kropka.\nIlość godzin, którą poświęcam na swoją pracę wychodzi poza wszelkie ramy programowe.\nSkomplikowane detale coraz bardziej zapętlone wyłaniają nowe pomysły, które wiją się w mojej głowie nieustannie.\nNie liczę czasu, żyję w innym wymiarze.\nTo pierwszy naszyjnik, który przygotowałam na wystawę Amber.Around The World i już odnalazł swoją nową właścicielkę, którą serdecznie pozdrawiam:)\nAutor: Sława Tchórzewska o 18:52 Brak komentarzy:


Statystki "Dziewczyn z Dubaju" były molestowane? Wyznanie | Popularne Statystki "Dziewczyn z Dubaju" były molestowane? Wyznanie | Popularne\nStatystki „Dziewczyn z Dubaju” były molestowane? Jedna z kobiet zaangażowanych w produkcję filmu miała wyznać, że na planie dochodziło do nieprawdopodobnych zdarzeń. Pewien mężczyzna niespodziewanie zaczął uprawiać z nią seks oralny. Szczegóły afery zdradził Piotr Krysiak, autor książki, na podstawie której powstał film.\nNa film „Dziewczyny z Dubaju” czekaliśmy bardzo długo. Przez wiele miesięcy Doda oraz jej były mąż, Emil Stępień dawkowali widzom informacje na temat produkcji. Gdy pod koniec wakacji ukazał się przepełniony erotyką zwiastun, wszyscy wiedzieli już, że „Dziewczyny z Dubaju” nie przejdą bez echa. Producenci w umiejętny sposób podsycali zainteresowanie filmem, który powstawał w atmosferze niekończących się skandali.\nNie ulega wątpliwości, że najwięcej emocji wzbudzały zapowiadane sceny perwersyjnego seksu, włączając nawet koprofilię. 26 listopada odbyła się premiera filmu, ale szum medialny wcale nie ucichł. Co więcej, rozpętał się kolejny skandal, mający związek z wydarzeniami, do których dochodziło na planie.\nPiotr Krysiak, autor książki „Dziewczyny z Dubaju” w oparciu, o którą powstał film poinformował na Facebooku, że odezwała się do niego jedna ze statystek. Kobieta miała oświadczyć, że w trakcie produkcji padła ofiarą molestowania seksualnego. Statystka sądziła, że realizowana przez nią scena seksu oralnego będzie wyłącznie symulacją. Bardzo zdziwiła się, gdy filmowy partner naprawdę zaczął pobudzać jej strefy erogenne.\nBrałam udział w dwóch planach. Jeden nazywał się „Wielka złota impreza bez granic” a drugi „Sex na schodach”. Podczas tego drugiego planu, mężczyzna z którym miałam symulować uprawianie sexu w pozycji 6/9 zaczął lizać moje intymne miejsce. Natychmiast zareagowałam. Wtedy przestał. Nad głową spostrzegłam kamerę, która do nas dojeżdżała. Przez intercom usłyszeliśmy, że to koniec zdjęć i że dobra robota. Rozległy się brawa.\nStatystki „Dziewczyn z Dubaju” były molestowane?\nDziewczyna, która twierdzi, że została wykorzystana seksualnie, nie mogła uwierzyć własnym oczom, gdy zobaczyła, że w filmie znalazła się kompromitująca scena z jej udziałem.\nPoszłam na premierę „Dziewczyn z Dubaju”. Zobaczyłam tę scenę na schodach, wspomnienia wróciły. Na domiar złego w filmie wykorzystano dokładnie tę scenę, kiedy on mnie wykorzystał.\nPoszkodowana statystka twierdzi, że tego typu praktyki są absolutnie niedopuszczalne. Podczas pracy na planie innego filmu przekonała się, że sceny seksu powinny być realizowane w zupełnie inny sposób. W normalnych warunkach intymne części ciała aktorów zakleja się taśmami, aby uniknąć wstydliwych sytuacji.\n(…) po pierwsze na planie był psycholog już przed startem zdjęć i po zdjęciach tylko i wyłącznie do dyspozycji aktorów, którzy grali nago. Za każdym razem przed startem zdjęć rozmawiał z nami, pytał czy wszystko w porządku (…). Mało tego, wszyscy bez wyjątku – kobiety i mężczyźni mieli zaklejone taśmą intymne części ciała.\nStatystka „Dziewczyn z Dubaju” wyznała, że pracując na innych planach zdjęciowych widziała, że realizatorzy zawsze dbali o to, aby kręcąc sceny nagości w pobliżu były obecne tylko niezbędne osoby. Takie działanie miało zapewnić aktorom maksimum komfortu. Niestety w filmie produkcji Emila Stępnia obowiązywały inne standardy. Aktorka wspomina, że obcy ludzie robili jej zdjęcia w negliżu.\nW tej scenie pierwszej na dużej sali siedziałam w klatce. Było nas około 10 osób. Wszyscy na nas patrzyli, podczas przerwy przychodzili oglądać nas ochroniarze. Robili zdjęcia telefonami, nie powiem dla nas też, bo ich o to prosiliśmy, ale dla siebie także – producent Emil S., Doda, Maria Sadowska.\nStatystka zdecydowała o skierowaniu sprawy do prokuratury.\nW pewnym momencie ze zmęczenia zasnęłam w tej klatce naga. Była też jedna para, oni grali sceny seksu prawdziwe. A w przerwach też uprawiali seks.\nW wywiadzie z Krysiakiem dziewczyna powiedziała, że ma nadzieję, że jej zaangażowanie sprawi, że w przyszłości nie będzie już dochodzić do podobnych zdarzeń.\nMoże każda następna statystka, której się przytrafi coś takiego będzie miała więcej odwagi… Że od razu o wszystkim powie. Albo odmówi pracy, jeśli plan będzie nieprofesjonalnie przygotowany.\nTagi: Dziewczyny z Dubaju | molestowanie | skandal\nŹródła: natemat.pl, www.radiozet.pl, ksiazki.wp.pl\nDramat Olgi z Ukrainy. Była wielokrotnie molestowana przez rosyjskiego żołnierza


Jak powiedzieć swojemu przyjacielowi, że czuje się do niego/niej coś więcej? - Zapytaj.onet.pl -\nblueberry45 napisano: 15.11.2010 20:05\nJak powiedzieć swojemu przyjacielowi, że czuje się do niego/niej coś więcej?\n1.Najpierw upewnij się, że przyjcielowi/przyjaciółce też na Tobie zależy.\n2.Pamiętaj, że wyznaniem miłości możesz zepsuć waszą dotychczasową więź przyjaźni (aczkolwiek nie zawsze tak się zdarza i może wam się uda, więc naprawdę warto zaryzykować)\n3.Spytaj przyjacela/przyjaciółkę czy chce wiedzieć co do niego/niej czujesz (być może nie jest na to gotowy/a lub po prostu dobrze mu/jej w tym układzie jaki jest)\na) *jeśli odpowie, że chce wiedzieć, rozegraj to powoli. Oczywiście, jeśli chcesz jemu/jej wyznać miłość pod żadnym pozorem nie rób tego przez różnego typu komunikatory (np. GG), czy też przez zwykłego SMSa (osoba może poczuć się urażona i pomyśli że jesteś na etapie 'szczeniackich wyznań' i zwyczajnie nie potraktuje wyznania na poważnie). Najlepiej będzie gdy się spotkacie. Jakieś ciche miejsce, mało zaludnione (aby nic was nie rozpraszało). Słowa 'kocham Cię' są trudne do wypowiedzenia, uwierz, więc o wiele łatwiej Ci będzie jeśli powiesz przyjacielowi/przyjaciółce, że ma Cię po prostu przytulić. Jestem pewna, że nie odmówi. Wtedy odczekj chwilkę i wyznaj co czujesz.\nb) jeśli odpowie, że nie chce wiedzieć, nie rób z tego afery i nie naciskaj. Będzie gotowy/a to sam/a Ci powie :)\n4. Po wyznaniu powinieneś/naś usłyszeć od przyjaciela/przyjaciółki odpowiedź.\na) jeśli odpowiedź zabrzmi: Też Cię kocham, Twój plan powiódł się w 100%. Możesz bez skrupułów pocałować partnera/kę.\nb) jeśli przyjaciel/przyjaciółka będzie zaskczony/a tym co powiedziałeś/aś, nie przejmuj się tym za bardzo. Może po prostu nie jest gotowy/a się z nikim wiązać. Zostańcie na etapie przyjaźni i nadal utrzymujcie ze sobą takie kontakty jak dotychczas.\nNo i przede wszystkim, dziewczyny! Mamy XXI wiek, czyli równouprawnienie. Zatem i wy możecie wyznać miłość osobnikowi płci męskiej :) Chłopacy lubią odważne dziewczyny, więc do dzieła!\n* Sposób wyznania jaki opisałam to moje doświadczenie. Sama tak postąpiłam i jestem szczęśliwa z chłopakiem, z którym wcześniej się przyjaźniłam.\nMam nadzieję, że choć trochę pomogłam. Życzę powodzenia! :)\nodpowiedział(a) 24.03.2011 o 17:36:\nbyć może się przyda XD\nodpowiedział(a) 22.01.2011 o 12:47:\nodpowiedział(a) 25.11.2010 o 22:17:\nSam osobiscie wole przechodzenie do tego w wolniejszy etap[czyli podrywanie przyjaciolki/przyjaciela], gdyz ma sie wieksza szanse. Tutaj sa szanse fifty fifty, czasem mozna tez zle odebrac sygnaly. Jedno zastrzezenie mam jednak - wg mnie lepiej zerwac przyjazn[co naprawde nie bd latwe] anizeli dluzej meczyc sie ze swoim uczuciem w przyjazni. Za to 2 rzeczy o ktorych wspomnialas - to, ze kobiety moga tez wyznac milosc[bo czemu nie?] i to, ze partner moze uznac za zart, gdy takie cos napisze sie przez sms'a - i za to plus leci.\nodpowiedział(a) 25.11.2010 o 22:16:\nŁadnie to opisałaś i prawdziwie,aż mnie zachęciło wejść tutaj, nawet jak nie jestem w takiej sytuacji. ;)\nszczęścia życzę. ;)\nodpowiedział(a) 25.11.2010 o 22:15:\nW miare podobny sposob to rozegralem :) Ten rok z nia byl najlepszy w moim zyciu :D\nale niestety los chcial inaczej i skonczylo sie tylko na roku ^^ I teraz zastanawiam sie\nczy bylo warto stracic ta przyjazn dla roku uniesienia ;D\nCzas wygenerowania strony: 0.04436000


Nawozy do roślin- jak prawidłowo nawozić rośliny - culture of\nStart » E-Działalność » Ogród, Rośliny » Nawozy do roślin- jak prawidłowo nawozić rośliny\nPrawidłowe nawożenie to działanie, które pomaga w hodowli roślin. Szczególnie początkującym ogrodnikom wiele trudności sprawia dobór odpowiedniego nawozu. W takich sytuacjach najlepiej zasięgnąć rady bardziej doświadczonych osób, dobrym przykładem mogą być na przykład pracownicy sklepu ogrodniczego. Nawozy do roślin stosuje się według zaleceń producenta, dlatego zanim użyjemy dany produkt, najlepiej przeczytać etykietę nawozu. Zbyt duża ilość wyrobu może zaszkodzić roślinom w takim samym stopniu, jak brać nawożenia. Na rynku znajdziemy różne rodzaje nawozów. Do najbardziej popularnych należy zaliczyć nawozy do roślin uniwersalne. Często mają one postać płynną, lecz zdarzają się również nawozy w sypkiej postaci. Nadają się one do wszystkich gatunków, dlatego kupno ich jest pierwszym pomysłem, który przychodzi do głowy ogrodnikom. Nawozy specjalistyczne przeznaczone są do określonej grupy roślin, dobór tego produktu nierzadko sprawia problemy.\nDodane: 2018-04-26 Kategoria: E-Działalność / Ogród, Rośliny\nStacja rozładunku Big Bag w atrakcyjnej cenie\nBardzo duże ilości surowców dostarczane są do wielu zakładów ogromnych workach Big Bag o nośności jednej tony. Niejednokrotnie tego typu worków jest stosunkowo dużo dostarczanych i dlatego zapewnienie ich szybk...\nPoduszki antywstrząsowe dla niemowląt\nZakup wózka dziecięcego głębokiego lub spacerowego, pociąga za sobą, konieczność skompletowania następnych akcesoriów, z jakich będziemy, jako rodzice, każdego dnia korzystać. Antywstrząsowa poduszka do w�...


Jerzy Olek - Rzeczywistość i fikcja – dwa bieguny w dziele Jerzego Olka\nRzeczywistość i fikcja – dwa bieguny w dziele Jerzego Olka:\nSabine Schaschl o twórczości Jerzego Olka\nNiektóre teoretyczne rozważania Hala Fostera, zawarte w opublikowanej w 1996r. książce The Return of the Real, wydają się zachowywać swoją ważność również w odniesieniu do twórczości Jerzego Olka. Mimo że Olek podkreśla trudności rodzące się na styku sztuki minionych epok i współczesnej twórczości artystycznej, to jednak odwołuje się do historycznych wzorów, równocześnie próbując zachować na tyle duży dystans, by móc wykreować z nich coś zupełnie nowego. Taki właśnie ambiwalentny stosunek do historycznych wzorów w sztuce próbuje wytropić we wspomnianej książce amerykański historyk sztuki i krytyk Hal Foster. Między innymi poddaje on analizie kwestię powrotu sztuki lat 60. do dawnych praktyk artystycznych, przy równoczesnym oderwaniu się od stosowanych współcześnie, oraz rozwój nowych działań. Jedną z przyczyn odwoływania się do historycznych wzorów upatruje Foster w coraz lepszym rozumieniu tamtych dokonań. „Może neoawangarda, zamiast rezygnować z celów historycznej awangardy, spróbowałaby nareszcie je zrozumieć? [...] Cele awangardy są równie aktualne obecnie, jak w chwili ich sformułowania. W sztuce twórcza krytyka nie ma końca”1. Owa wszechobecna dyskusja z historią sztuki, idąca w parze ze zmieniającym się, związanym z nią stanem świadomości oraz jej coraz większym medialnym zakorzenieniem w życiu codziennym, tworzy podwaliny współczesnego do niej podejścia.\nW pracach Jerzego Olka owa dyskusja wyraża się między innymi poprzez wybór sześciennego modelu, który, poddany nieskończonym wariacjom, stanowi motyw wyjściowy dla wykonywanych przez niego serii fotografii. Setki czarno-białych lub kolorowych zdjęć, oprawionych w skromne ramki, zestawiane są w instalacje ścienne, przypominające coś na kształt partytury. Układy takie charakteryzują pokazywaną od 1992 r., w ciągle nowych wariacjach, instalację fotograficzną Bezwymiar iluzji. Realny model „otwartej kostki”, a więc pozbawionego bocznych ścian sześcianu, utrwalany jest fotograficznie w rozmaitych sytuacjach przestrzennych i krajobrazowych. Następny krok – poddawanie zdjęć najrozmaitszym manipulacjom – w dużej mierze zmienia rzeczywisty wygląd oraz praktyczną formę prezentacji fotografii. Silnie stransfokowany, wyizolowany bądź fragmentarycznie zarejestrowany model, poprzez wielokrotne naświetlanie albo naświetlanie metodą sandwiczową, jak również poprzez rysunkowe uzupełnienia lub ingerencje komputerowe, pozbawiony jest swego pierwotnego wyglądu i umieszczany w fikcyjnej rzeczywistości. „Otwarta kostka”, przypominająca modele Sola LeWitta, staje się metaforą wirtualnej egzystencji. Chociaż realność jest punktem wyjścia owego procesu różnicowania i manipulowania, to popada ona szybko w zapomnienie i przestrzenny model sześcianu, jako zastępcza forma realnej egzystencji, usamodzielnia się w innej postaci. Rzeczywistość i fikcja mieszają się w nierozdzielny konglomerat. Wybór otwartej formy kubicznej można również odnieść do realnie istniejących, historycznych wzorów w sztuce – do rzeźb Sola LeWitta i problemów podejmowanych przez minimal art. Addycyjne, seryjne uszeregowania i wypróbowywanie nieskończenie wielu możliwości wariacji, oferowanych przez „otwartą kostkę” – charakterystyczne dla rzeźb LeWitta – leżą także w sferze zainteresowań Jerzego Olka. Nie interesuje go wszakże, jak to było w przypadku amerykańskiego minimalisty, kwestia związków rzeźby z rzeczywistością. On stara się uchwycić moment krzyżowania się obiektu istniejącego w sposób realny i wizualny (czyli modelu) z fikcyjnym. Podczas gdy LeWitt, jakby się bawiąc, wykorzystywał wiele z potencjalnie nieskończonych wariacji kubika, wykonując je również w postaci fizycznych przedmiotów, dla których zawsze ważny był kontekst rzeczywistej przestrzeni wystawienniczej, Olek w fikcyjny sposób stwarza konstelacje formalne i przestrzenne. A przecież tchnienie realności wyczuwalne jest nawet w silnie przekształconych pracach. Kiedy zaś w fotograficznych sytuacjach wciąż powraca do rzeczywistości, przykładowo poprzez obrazy dwuwymiarowego schematu kostki, „narysowanego” taśmą na drewnianej ścianie domu, obie rzeczywistości zacierają się. Realny obiekt zostaje fikcyjnie wyabstrahowany i ustawiony w nowym kontekście, następnie zaś z owego wyimaginowanego stanu ponownie sprowadzony do rzeczywistości. Zdygitalizowane „dryfowanie” wyjściowego modelu ku nowym ontologicznym formom oraz urzeczowienie tego, co fikcyjne, to dwie płaszczyzny charakteryzujące sposób działania Jerzego Olka. „Negatyw fotograficzny, ów analogowy magazyn światła i cienia, stał się zbędny. Obraz dygitalny nie powtarza zewnętrznego świata, nie powtarza nawet samego siebie, ponieważ wirtualnie istnieje wiecznie”2.\nWykorzystując zarówno analogowe (kamera, negatyw fotograficzny), jak również dygitalne (komputer) techniki, artysta doszedł do systemów referencyjnych, które odwołują się do dyskursów w historii sztuki oraz noszą na sobie piętno estetycznych rozważań. Systemy te podnoszą przy tym do statusu znaku językowego poddawaną ciągłym wariacjom formę wyjściową, która zamienia się po prostu w znak artystyczny.\nSabine Schaschl, 1998 r.\n1. Hal Foster, The Return of the Real, OCTOBER, Cambridge, Massachusetts, London: MIT, 1996, s. 15\n2. Beat Wyss, Die Welt als T-Shirt: Zur Ästhetik und Geschichte der Medien, DuMont, Köln 1997, s. 59f


ave mea via: co w nas siedzi?\nZazdrość, złość, radość, smutek, ... wszystkie emocje, jakich doświadczamy, są dobre, bo mówią nam, co w nas siedzi. To, co w nas siedzi, bierze się z tego, co nas spotkało, czego doświadczyliśmy, co zostało z Przeszłości. Dlaczego się pojawiają? Bo coś, sytuacja, zdarzenie, spotkanie, słowo, gest, w chwili teraźniejszej je uaktywniło, bo chcą być doświadczone jeszcze raz, przeżyte do końca.\nEmocje są ludzkie, i te, które dodają nam skrzydeł i te, które nas 'dołują'. Kiedy jesteśmy dziećmi potrafimy w pełni przeżywać pozytywne emocje, negatywne są dla dziecka za ciężkie, i wobec nieumiejętności komunikacji, jak jest im z nimi niewygodnie (płacz, złość są oceniane negatywnie) i braku zrozumienia ze strony rodziców, ba, wobec reakcji negacji ze strony rodziców, dezaprobaty, dziecko skrywa je w sobie, i posypuje poczuciem winy, jakie rodzice w perfekcyjny sposób wzbudzają w dziecku.\nNie zamierzam umniejszać wagi takich doświadczeń, ani dyskredytować przeświadczenia, że takiego rodzaju doświadczenia wywierają decydujący wpływ na rozwój młodego człowieka, na jego stan psychofizyczny w wieku nastolatka, na charakter jego relacji z innymi ludźmi także w wieku dorosłym. Jednak skoro jesteśmy tu i teraz i jesteśmy świadomi tego, że to, co się wydarzyło kiedyś, należy do już do przeszłości, oraz tego, co mamy do dyspozycji Teraz, co jest sprawą życia w teraźniejszości, to jesteśmy też świadomi, że mamy wybór:\nZwykle zamykamy klapę i spłukujemy, a Ty trzymasz się starych rzeczy kurczowo... czas je pożegnać, bo szkoda Twojego życia. Pamiętaj, życie to dar dla Ciebie, wyzwanie, Twoja droga, i wszystko jest po coś...\nPrzyszedł dzień i zrozumiałam. Zapytałam dziewczynę z lustra:\nNasze doświadczenie to nie jest to, co się wydarzyło w naszym życiu, ale to, co z tym, co się wydarzyło, zrobiliśmy. Pan Huxley to był bardzo mądry i spostrzegawczy człowiek.


Anna T. Pietraszek - TVP: Szach i mat komunistów - Polish Club Online\n20/12/2011 20/12/2011 Waldemar Glodek PublicystykaNo comments\nZimowy, mroźny poranek, od dwóch tygodni próbuję się zaaklimatyzować po 10 tygodniach spędzonych na filmowej harówce w Indiach i Pakistanie, mój mały tybetański górski piesek mocno choruje po tak długim przelocie z Himalajów, nie ma jak dodzwonić się do weterynarza. Coś stało się z telefonem, rano! Przecież tu, w kraju, miało być tak pięknie, napracowałam się dla „mojej telewizji”, nareszcie mojej, przywiozłam unikatowe materiały filmowe, m.in. z obozu uchodźców afgańskich, 1,5 miliona uciekinierów na pustynnych terenach pod Peszawarem, ratujących swoje życie przed radziecką armią, która napadła na ten przepiękny kraj… Tam, w Pakistanie, żadnego dziennikarza z najbogatszej telewizji nie wpuszczono do tych obozów, a ja, jedna ja, sama z kamerą dostałam nawet specjalny ambulans Czerwonego Półksiężyca [z Arabii Saudyjskiej, udzielającej pomocy uchodźcom], mogłam filmować tę nędzę ludzką. Proponowali mi tam zachodni dziennikarze, by materiały sprzedać im, zachodnim mediom, ja nie miałam wątpliwości, przecież w Polsce panuje wolność, odzyskaliśmy Telewizję Polską, a zgodę na filmowanie dostałam od „tajnych służb” pakistańskich dzięki… czapeczce, którą miałam na głowie podczas całej tej długiej, ekstremalnej filmowej podróży, samotnie, z kamerą – to była biała czapka z daszkiem z polskiego płótna, z czerwonym napisem „Solidarność”. I wtedy, tam, w Azji, ten napis na czapce otwierał wszelkie drzwi, stawałam się bohaterską Polką, okazywano mi szacunek i wielki podziw.\nDla Polski przywiozłam te wstrząsające, pierwsze w świecie zdjęcia filmowe z obozów afgańskich. I wiele wyjątkowych innych filmów. Natychmiast po przylocie oddałam taśmy do laboratorium telewizyjnego do wywołania. I zaraz, na drugi dzień, sąsiadki z warszawskiego Żoliborza wołają, żeby brać siatki z jedzeniem, bo tam, w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarnictwa, strajkują od kilku dni, są otoczeni, zablokowani, setki milicyjnych bud i gaziki z ZOMO otoczyły budynek szkoły, ulice odcięte, tramwaje stoją, a oficerowie nie mają co jeść i strach myśleć, co ztymi młodymi ludźmi będzie! Pędzimy. Jest 2 grudnia, przed południem. Za późno! Z daleka już słyszymy ryk silnika śmigłowca, patrzymy na straszne sceny, na linach desant na dach szkoły, pacyfikacja, wypędzanie strajkujących, bicie pałami, koszmarny obraz, jak jakieś potworne ćwiczenia przeciwko Narodowi, jak sygnał do wojny? Przypomnę, WOSP strajkowała, nie godząc się na nagłą zmianę ustawy o szkole i próbę zmilitaryzowania jej, w grę wchodziłby udział strażaków oficerów np. w pałowaniu studentów na innych uczelniach itp. akcje! Wojna? Niemożliwe, komentowaliśmy. Przecież „Solidarność” ma ponad 10 milionów członków, nie, nie uda się komuchom nic nam zrobić, tylko tak straszą!\nWłączam telewizor i tu też – awaria?! Biało-czarne paski migają, jakieś złowrogie szumy! I nagle pojawia się gen. Wojciech Jaruzelski na tle flagi narodowej. Odczytuje komunikat: „Dziś (…) 13 grudnia 1981 r., wprowadzony został stan wojenny…”.\nBiorę psa do plecaka i wyruszam w miasto. Czołgi… opancerzone pojazdy… ale żołnierze polscy… To o co tu chodzi? Jak to, Polacy przeciwko Polakom? Idę 2 km, przychodnia pusta, weterynarz ratuje psa, ale nie chce rozmawiać. Nie, niemożliwe, może tak długo mnie tu nie było, dlatego czegoś nie wiem, nie rozumiem?\nPo południu stukanie do drzwi, koledzy alpiniści przyszli sprawdzić, czy jestem, czy mnie nie aresztowali. Mówią o internowaniach, aresztowaniach, o tym, jak znikali ludzie… Szukamy ich… Ogarnia nas strach.\nEkran i sława\nGiną ludzie. Strach. Wojna? Znowu słuchamy Radia Wolna Europa. Telefony odblokowane, w nich komunikat wypowiadany lodowatym, technicznym głosem ostrzega: „Rozmowa kontrolowana!”. Po co więc dzwonić? Mam spakowany plecak, z lekami, mydłem, ciepły sweter. Jak przyjdą, to się nie dam… Mama i ojciec też spakowani, oni pamiętają zsyłki, obozy koncentracyjne, boją się, zaczynają chorować, serce, krążenie, a ja bezradna, nie ma lekarstw, nie ma w domu żadnych zapasów żywności…\n20 grudnia dzwoni do mnie redaktor Ryszard Badowski, szef cyklicznego programu „Klub sześciu kontynentów”. To jedyny podróżniczy program w TVP, z dużą oglądalnością, marzeniem każdego filmowca podróżnika jest być w nim gościem. To otwierało drogę do sławy filmowej, ba, gwarantować mogło wyjazdy, paszport, wysokie gaże. Redaktor mówi zimnym tonem, rozkazująco: „Była pani w tylu krajach, przywiozła wyjątkowe filmy, proponuję pani oba wydania specjalne, świąteczne, w porze obiadowej, w samo Boże Narodzenie, po godzinie każde wydanie. Drugim gościem będzie obecny ambasador PRL w Nepalu Andrzej Wawrzyniak, fundator Muzeum Azji i Pacyfiku. Ale to pani będzie tym głównym gościem, dla pani ekran i sława”.\nUsiłuję tłumaczyć: „Oddałam filmy do wywołania, nie mam do nich dostępu, nie wiem, jaki jest ich los, a tu, w tych parę dni zostaną przygotowane?”. Badowski: „Tak, w trzy dni. Pokażę pani tylko wybrane przez siebie fragmenty”.\nAż słyszę, jak wali moje serce. Przesuwają się przed oczami te wspaniałe chwile, gdy na widok czapeczki z napisem „Solidarność” witana byłam owacyjnie przez sikhów w Złotej Świątyni w Indiach czy przez samego emira himalajskiej doliny Hunza: „Welcome, Solidarity! How is your hero, Walesa?!”. Albo tam, w Pakistanie, tajne spotkanie z generałem arabskim i zaraz zgoda na wjazd z kamerą, gdzie tylko chcę. I nagła myśl: „Moi przyjaciele internowani, więzieni, ich dzieci i żony zastraszane, bez środków do życia, a ja miałabym rozpocząć teraz swoją świetlaną karierę filmowca w TVP?! Stać się jakąś przykrywką, parawanem dla kłamstw i radzieckiej propagandy?!”. Odmawiam.\nZa kilka dni – rewizja, nalot ubeków, szukają wszelkich dokumentów o uchodźcach afgańskich, zastraszają. Przesłuchanie w Pałacu Mostowskich. Straszą, pokazują kopie wszystkich moich prywatnych listów z całego roku. Zapisy telefonów. Donosy moich… przyjaciół, tych z wysokich gór także… Proponują umowę: swoboda wykonywania zawodu pod jednym warunkiem: „Będzie pani z kamerą, w tej czapce z „Solidarnością”, biegać za kolegami na demonstracjach ulicznych, filmować i demonstracje, i ich twarze, kolegów, no, tych tam waszych działaczy z podziemia”. Odmawiam.\nDo TVP weszłam w grudniu 1986 roku przez przypadek\nPewna komunistyczna redaktorka nakręciła fatalny film o Indiach, szukali kogoś, kto uratuje ten materiał, a w tym czasie Lech Wałęsa w kościołach nawoływał, że mamy wchodzić w „ich” struktury, rozwalimy reżim od środka. Wielu z nas w to uwierzyło. Właśnie wtedy tworzono redakcję filmu podróżniczego, to tam zatrudniono mego mistrza kamery Szymona Wdowiaka. Podobnie jak on także zaczęłam pracę w TVP na pół etatu. I jazda z kamerami w plecakach w Himalaje. Bez diet, na najniższych honorariach. Ufaliśmy, że „te struktury” rozsadzimy od środka! Tymczasem mamy robić swoje.\nW 1991 roku, nagle, kręcąc film o strategii obronnej według Józefa Piłsudskiego, natknęłam się na archiwalne materiały Komitetu Obrony Kraju. Tylko kilkadziesiąt godzin mogłam je wertować. Były tysiące tomów, po kilkaset stron każdy. Cotygodniowe raporty zarządców komisarycznych z wszystkich ważniejszych instytucji, wszystkich resortów.\nTo był wstrząs. Nie żyliśmy w żadnej „wolnej Polsce”. Dokumenty Komitetu Obrony Kraju od lat 50. ubiegłego wieku stanowią szokujące świadectwo uległości rządzących Polską komunistów wobec Moskwy, ich wiernopoddańczej postawy, są świadectwem pełnego podporządkowania zarówno władz partyjnych, jak i wszelkich służb specjalnych, wojskowych i cywilnych służbom moskiewskim, dokumenty te jednoznacznie ukazują cały proces podporządkowywania polskiego przemysłu, nauki, wreszcie też propagandy ["mediów" tak rozumianych w totalitaryzmie] władzy radzieckiej, a obronność Polski Ludowej, jak precyzyjnie opisują to KOK-owskie papiery, była jedynie elementem Układu Warszawskiego, ściśle służąc sztabowi w Moskwie.\nStan wojenny nie był żadnym „aktem spontanicznym”. W świetle wyżej wymienionych dokumentów planowany był z rozmysłem, wskutek danych uzyskiwanych przez wywiady komunistyczne. „Rozpoznanie” Narodu trwało latami we wszelkich warstwach, środowiskach i grupach społecznych. W tempie adekwatnym do postępującego zadłużenia, pogorszenia poziomu życia i zależności od Moskwy KOK brał pod uwagę możliwość wybuchu buntu narodowego.\nGdy gen. Jaruzelski skupił pełnię władzy, KOK działał bezpośrednio na jego polecenia i skupiał przedstawicieli wszystkich resortów obronnych, przede wszystkim Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z gen. Czesławem Kiszczakiem na czele. Komitet zajmował się analizowaniem wszelkich procesów społecznych, a przede wszystkim zagrożeń dla totalitarnej władzy. W założeniach KOK znalazło się dopuszczenie do kontrolowanego w pełni procesu „zrywu narodowego”, tu jednak przeliczono się, masowość tego zrywu przerosła nawet liczebność struktur służb bezpieczeństwa, tym bardziej więc zalecano kompleksową integrację służb wojskowych z cywilnymi w celu totalnego kontrolowania nawet tych nieprzewidywalnych (ale prognozowanych) prób zrywu czy dokładniej – prób podjęcia buntu wobec wszechogarniającego ubóstwa i inercji Narodu.\nNa tym tle dopiero możemy podejmować próby analizy przygotowań do wprowadzenia „stanu W” w telewizji i radiu PRL.\nKomisarze na Woronicza\nTo nie „demony tajemne” zniewoliły te oba nadrzędne informatory społeczne (prasa jedynie była odbiciem tego, co podawały te szybkie media). Gdy 13 grudnia 1981 r. gen. Jaruzelski ogłaszał w telewizji i radiu obwieszczenie o pacyfikacji już nie jednej jakiejś tam szkoły oficerów pożarnictwa, ale pacyfikacji całego Narodu, w nocy z 12 na 13 grudnia zarządzanie TVP i PR oddano komisarzom wojskowym. Głównym władcą TVP mianowano gen. Albina Żytę, świetnego organizatora wojskowego, natychmiast utworzył w telewizji rodzaj piramidy. To jemu podlegało 10 pułkowników donosicieli, którym podlegało kolejnych 10 itd. Tak zdobyte „informacje” trafiały co piątek na biurko gen. Żyty, ten wybierał co wartościowsze, opatrywał „wnioskami”, spinał w teczkę z różową albo zieloną okładką i niósł osobiście w sobotę o świtaniu na spotkanie KOK, czyli wprost do rąk gen. Jaruzelskiego. Każda taka cotygodniowa teczka produkcji piramidy gen. Żyty liczyła średnio po 300-500 stron! W jednej z nich natknęłam się na grudzień roku 1986 i raport o dopełnieniu utworzenia redakcji reportażu podróżniczego. Dano ją w zarządzanie młodemu poloniście, skądinąd uzdolnionemu medialnie, ale jako… nagrodę dla jego ojca, zarządcy komisarycznego jednej z radomskich fabryk. „Tatuś” szczególnie się zasłużył jako autor pacyfikacji zarządzanej i kontrolowanej przez siebie fabryki. Zapytany, co chciałby otrzymać w nagrodę, poprosił jedynie o zatrudnienie syna w TVP (w 1990 r. na szczęście dla nas ów młody człowiek nie miał ochoty babrać się w ohydnej zupie politycznej ojca, założył prywatną firmę reklamową, jest potentatem na rynku producenckim).\nDokumenty KOK ściśle raportują strategię przebudowy struktury Radiokomitetu, tj. TVP i PR, tak by zapewnić komunistycznej nomenklaturze kontrolę nad tymi mediami na całe lata… Na ile? Akurat dopełnia się ten czas. 20-25 lat… Właśnie ten plan strategiczno-operacyjny został wykonany. Dzisiaj w zarządzie, we wszelkich gremiach decyzyjnych, a zwłaszcza kontrolnych TVP rozstawieni są byli funkcjonariusze wojskowych służb z okresu PRL, potem przejęci i prowadzeni przez UOP i WSI. Nawet komórka obronna TVP znowu podlega byłemu pułkownikowi Wojsk Ochrony Pogranicza. Kontrolerem kadr i wszelkich służb administracyjnych TVP do niedawna był obywatel niezmiernie zasłużony dla służb, który wraz z Aleksandrem Kwaśniewskim „sprywatyzował” sporą część majątku sportowego PRL.\nOdeszli zarządcy komisaryczni, ale pozostawili po sobie zatrudnione rzesze sprawdzonych, lojalnych decydentów, jak i „twórców”, dziennikarzy…\nTypowaniem i wskazywaniem na stosowne miejsca pracy w TVP i PR zajmował się również KOK, który ok. roku 1985-1987 zlecił w tym celu wyszukiwanie zdolnych, młodych, niepartyjnych [!], ale z tzw. dobrych, komunistycznie sprawdzonych rodzin… Nie ma szans, by znaleźć czysty, źródlany życiorys któregoś z obecnych decydentów – jeśli nie funkcjonariusz zatrudniony niegdyś „pod przykryciem dziennikarza telewizyjnego”, to przynajmniej działacz Socjalistycznego Związku Studentów albo PZPR, oddany i usłużny wszelkim kolegom funkcjonariuszom…\nUOP steruje telewizją\nZdecydowanie więcej takich funkcjonariuszy wprost kierowanych z MSW czy służb wojskowych, MON i Zarząd II w Sztabie Generalnym do mediów stanowili wysoko wykwalifikowani technicy i twórcy obrazu, dźwięku itp., czyli operatorzy kamer, operatorzy filmowi, inżynierowie dźwięku itp. zatrudniani na podwójnych etatach – jako funkcjonariusze gen. Kiszczaka i w TVP jako twórcy programów „pod przykryciem operatora filmowego Telewizji Polskiej” itd. (cytuję za filmem instruktażowym MSW, jaki można obejrzeć w archiwum IPN). Pewna sławna, potem rozpieszczana nawet w latach 2000 i później, ekipa filmowa źródło swych karier miała w Moskwie. W latach stanu wojennego obsługiwali oni bezpośrednio funkcjonariuszy wojskowych w stolicy Układu Warszawskiego, zajmowali się m.in. pilotowaniem takich osobistości jak gen. Mirosław Hermaszewski. Chcąc się zasłużyć powracającemu układowi postkomunistycznemu po 1989 r., zrealizowali m.in. plugawy, w stylu stalinowskiej oszukańczej propagandy, film pt. „Imperium Ojca Rydzyka” wymierzony przeciwko Radiu Maryja. Zleceniodawcą był pan redaktor filmowiec, zasłużony i niezwykle ambitnie aktywny działacz SZSP z lat 70. ubiegłego wieku. Jakoś tak wszystko zgrabnie się składa…\nWażny wątek to płynne wejście we władzę nad mediami przez struktury UOP pod dowództwem gen. Gromosława Czempińskiego. W 1993 r. funkcję szefowej Biura Prasowego pełniła tam pani pułkownik I.P., kuzynka Petera Vogla, która zaaranżowała spotkanie u min. Mieczysława Wachowskiego w Belwederze. Kompletnym zaskoczeniem była wówczas propozycja natychmiastowego objęcia stanowiska dyrektora generalnego w Telewizyjnej Agencji Informacyjnej dla mnie, filmowca niezwiązanego z „układem”. UOP rozdawał wiele funkcji w TVP i PR. Z taką wiedzą wyszłam z tego spotkania. Odmówiłam. Nie chciałam być „ich człowiekiem” do sterowania głównymi informacjami w tej – jak się później okazało – pozornie odzyskiwanej publicznej TVP. Efekty tej operacji UOP, odgórnej i opartej na świetnym rozpoznaniu, na dostępie do pełnych informacji na temat typowanych przez siebie kandydatów do zarządzania mediami, w pełni obserwujemy dzisiaj.\nAutorka od 1977 r. pracuje jako filmowiec i dokumentalistka, od 2009 r. była doradcą prezesa TVP i pełnomocnikiem zarządu TVP ds. nadzoru produkcji zewnętrznej. Po 25 latach pracy odeszła z TVP w 2011 roku. Nadal realizuje filmy.\nZrodlo: NASZ DZIENNIK, 17-18 grudnia 2011, Nr 293 (4224)\nZdjecie: Anna T. Pietraszek, fot. za naszdziennik.pl 31.12.2011\nTagi: 13 grudnia 1981 Anna T. Pietraszek Czerwony Polksiezyc czolgi na ulicach warszawy gen. Wojciech Jaruzelski Pakistan Radio Wolna Europa rozmowa kontrolowana telefony odblokowane telewizja polska