[DK28] Zator - Nowy Sącz - Medyka (UA) - Page 3 - SkyscraperCity\nSeptember 13th, 2006, 12:46 PM #41\nCheeseman a masz jakieś info/zdjęcia na temat postępów w budowie zapory?\nTylko jedna fotka...\nZa to jest parę stronek nt. budowanej zapory i zbiornika:\nWg informacji wszystko powinno być gotowe do 2010 roku.\nP.S. Sorry, że tak mało zdjęć z budowy drogi, ale dość szybko jechaliśmy.\nNovember 22nd, 2006, 09:40 PM #42\nObwodnica Biecza/ obwodnica Limanowej\nZa GDDKiA Kraków\nZnowu Oddział kogoś kiwa ( czytaj mieszkańców Biecza ).\nObiecywano 70 mln na obwodnice ( 3 lata temu ) teraz kosztorys opiewa na 46 mln ( 5,5 km ). Wykonawcy szacują na 90-120 mln. Czyli szanse są bardzo marne\nPodobna sytuacja jest w Limanowej Za GDDKiA Kraków cytując: Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad unieważniła przetarg na wykonanie dokumentacji projektowej wraz z uzyskaniem pozwolenia na budowę tej obwodnicy. Złożone przez zainteresowanych oferty, znacznie przekraczały kosztorys inwestorski.\nCzyli ogólnie:"Huston mamy problem"\nNovember 23rd, 2006, 03:08 PM #43\nŻeby za dokumentacje też więcej chcieli. No tak kolejny problem a obwodnice w ciągu DK28 są bardzo potrzebne\nNovember 23rd, 2006, 04:19 PM #44\nByłem w Jaśle przedwczoraj i wczoraj, aparat foto okazał się rozładowany .\nW Jaśle bywałem często w latach 1998-2001 więc miałem okazję skonfrontować postęp infrastruktury. Jednym słowem - ogromny!!!\nPo pierwsze - obwodnica Pilzna załatwiła całkowicie problem wylotu DK73 na DK4. Ogromna ulga. Dalej - DK73 - nowa, bardzo dobra nawierzchnia, świetne oznakowania poziome - pomocne w nocy, zwłaszcza, że jest sporo górek, bużo nowych chodników. Dalej DK28 - wylot z Jasła na N.Sącz jest nierewelacyjny, ale ujdzie. Wylot na Krosno - bardzo dobry.\nObwodnicę przejechałem od początku do końca (niestety) i z powrotem. Ruch na razie tylko lokalny, ale spory, a to już ulga dla miasteczka. Roboty koło dworca trwają, widać już końcówkę. Udrożnienie obwodnicy w całym ciągu będzie szokiem dla mieszkańców Jasła, pozytywnym.\nDodatkowo zaliczyłem drogę 988 (skrót do Rzeszowa) - droga dla fanatyków, zwłaszcza zimą. Ale - w dużej części zmodernizowana, nowiutki asfalt!!! Nadal trwają roboty nad nowym wlotem 988 do DK28, z ominięciem wsi Warzyce. Znam ludzi, którzy drogą 988 dojeżdżają do Rzeszowa codziennie - nawet zimą, brrrr...\nW okolicach Jasła są trzy mosty, na których ruch jest prowadzony wahadłowo, sterowany światłem - widocznie te mosty utraciły projektowaną nośność. To taka ciekawostka tylko.\nGeneralnie - Jasło wywarło na mnie bardzo dobre wrażenia - czysto, obejścia i budynki zadbane, fajne hoteliki i całkiem dobre drogi. Tą oceną budziłem zdziwienie Jaślan, ale to tylko moja osobista ocena.\nMarch 2nd, 2007, 02:24 PM #45\nOtwarcie III etapu obwodnicy Jasła\nMarch 2nd, 2007, 10:35 PM #46\nNie chciałbym narzekać, ale jechałem tą obwodnicą jeszcze przed otwarciem III etapu i zastanawiałem się , kto to wymyślił; nie tylko droga kręta, wąska, ale brak dodatkowo bezkoliyzjnych skrzyżowań plus światła, przejazd z kierunku Krosno do okolic dworca zajmuje chyba tyle samo albo i więcej czasu, co "dawna" trasa obok szpitala i przez rynek.\nMarch 13th, 2007, 06:38 PM #47\nObwodnica Biecza - podpisanie umowy\nGeneralna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad informuje, że w dniu 12 marca 2007 roku został podpisany kontrakt na roboty budowlane w ramach budowy obwodnicy Biecza w ciągu drogi krajowej nr 28 Wadowice - Nowy Sącz - Przemyśl. Wartość kontraktu realizowanego z pożyczki EBI w ramach projektów infrastruktury drogowej (AFI) i ze środków Krajowego Funduszu Drogowego wynosi 98,2 mln złotych (netto). Wykonawcą kontraktu jest firma SKANSKA S.A.\nObwodnica Biecza powstanie w ciągu drogi nr 28, najdłuższej drogi na terenie województwa Małopolskiego, biegnącej od Zatora przez Jordanów, Mszanę Dolną, Limanową, Nowy Sącz, Gorlice do granicy z województwem Podkarpackim. Będzie to droga jednojezdniowa klasy GP (główna przyspieszona) o długości 5,0 km. Jej budowa została opóźniona o kilka lat, gdyż władze gminy nie mogły poradzić sobie z usunięciem wysypiska śmieci zlokalizowanego w pasie obwodnicy, co ostatecznie udało im się we wrześniu 2006 roku.\nPlanowany okres realizacji – 540 dni.\nMarch 18th, 2007, 07:23 PM #48\nZ tego co widze, ten odcinek jeszcze nie jest udokumentowany. Zatem obszerna fotorelacja (ok 50 zdjec). Wrazenie ogolne: droga bardzo malownicza, choc niezwykle kreta, nawierzchnia w stanie kiepskim, prawie w ogole nie napotkalem swiezo wyremontowanych odcinkow.\nJedziemy wiec z fotorelacja.\nRuszamy z Nowego Sacza.\nKawaleczek dwu pasow.\nPo lewej stare miasto w NS\nWyjezdzamy z NS. Kiedys koncem tej drogi bylo BB, aktualnie jest to Zator, ale znaki wskazuja roznie - stare BB, nowsze najczesciej Wadowice.\nTypowe dla tej drogi widocki.\nLimanowa - jak widac droga idzie przez centrum.\nI wyjezdzamy z Limanowej\nStan nawierzchni pozostawia wiele do zyczenia...\n...ale uwaga, bo oto przed nami wyremontowany odcinek. Czy ktos zapomnial zdjac to ograniczenie do 40, czy to tak ma byc?\nPo lewej biegnie linia kolejowa, ztcw czasem kursuja po niej pociagi retro, niestety na zaden nie trafilismy.\nSkrot do "zakopianki", ale my oczywiscie dalej smigamy 28.\nRabka. "28" omija centrum.\n"50 = zycie", ale ta prosta to prawdziwa proba wytrzymalosci dla najgoretszych zwolennikow przepisowej jazdy\nSkrzyzowanie z "zakopianka" w Skomielnej Bialej. Swiatla chyba calkiem przydatne.\nI juz jestesmy po drugiej stronie "zakopianki".\nNaprawa. Tez piekna prosta i tez teren zabudowany.\nW oddali kamieniolom.\nMarch 18th, 2007, 07:32 PM #49\nNowy Sacz - Wadowice cz.2\nW lewo Zawoja. Mozna tez tamtedy dojechac do Zakopanego.\nOdcinek Makow - Sucha Beskidzka. Caly czas "70".\n"28" omija centrum Suchej.\nPo lewej zamek w Suchej. Niestety nie udalo sie zrobic nic lepszego, a to calkiem ciekawy obiekt.\nW prawo Zembrzyce(?)\nI prosze bardzo, ciekawe kiedy beda otwierac.\nTo byl kiedys wiadukt widmo, pisali w gazetach, obsmiewali na forach, a teraz proszsz...\nFajny, szeroki odcinek.\nZapora w budowie.\nFajny wiadukt, bardzo przyjemny widokowo odcinek.\nDojezdzamy do Wadowic.\nRownie dobrze moglibysmy pojechac prosto, ale z kronikarskiego obowiazku pojedziemy zgodnie ze znakami.\nW prawo pojechalibysmy na obwodnice, ale skrecimy w lewo i przez centrum dalej w kierunku BB. Ale to juz bedzie droga 52, wiec skonczmy na tym\n(gdybysmy zgodnie ze znakami pojechali w prawo na poprzednim skrzyzowaniu, to zaraz potem musielibysmy jechac w lewo na obwodnice)\nTroche za bardzo zmniejszylem te zdjecia, no ale juz trudno - nie chcialo mi sie przerabiac ponownie\nMarch 18th, 2007, 08:17 PM #50\nDzięki za fotki - fajne se powspominać górskie widoki\nMarch 19th, 2007, 12:47 PM #51\nMarch 20th, 2007, 02:45 AM #52\nMalownicza ta trasa przydałoby się poszerzenie do 11m i remont generalny. Ta fotka z tym nowym wiaduktem to obwodnica chyba Skawec. Ciekawe kiedy otworzą\nApril 4th, 2007, 09:52 PM #53\nKolejny odcinek obfocony przeze mnie to odcinek Przemyśl d Kuźmica skrzyżowanie z DW890\nZaraz za Przemyślem\nLast edited by fairhair26; September 4th, 2007 at 05:22 PM. Reason: zmiana hostu zdjec\nApril 4th, 2007, 09:57 PM #54\nLast edited by fairhair26; September 4th, 2007 at 05:24 PM. Reason: zmiana hostu zdjec\nApril 4th, 2007, 10:00 PM #55\nLast edited by fairhair26; September 4th, 2007 at 05:26 PM. Reason: zmiana hostu zdjec\nApril 4th, 2007, 10:31 PM #56\nDroga ladnie polozona. Ruch niewielki (weekend?).\nApril 5th, 2007, 12:20 AM #57\nPoniedziałek po południu 31.07.2006\nMay 3rd, 2007, 05:57 PM #58\nFotki jeszcze parzą:\nStart od strony Krosna:\ni gratis: powód dzisiejszej wizyty w Krośnie - 4xIskra- pokazy na lotnisku:\nOgólnie tego co projektował tą obwodnicę na wieki.\nKilka świateł - kręte - masakra\nMay 3rd, 2007, 06:16 PM #59\nJak widzę światła na "obwodnicy" to cos mi się robi....Widocznie na węzły nie było pieniędzy....\nMay 28th, 2007, 12:31 PM #60


Polskie klocki drewniane: Literki 27 szt. - Sklep internetowy oak-toys.pl\n» Polskie klocki drewniane: Literki 27 szt.\nKod produktu: BK-12289\nEkologiczne, polskie klocki drewniane jędrzejowskiej firmy BRIK. Ułóż swoje ulubione słowa i krótkie zdania wykorzystując 27 dwustronnych płytek drewnianych z wielkimi literkami alfabetu polskiego (zestaw zawiera także literki: Ą, Ć, Ę, Ł, Ś, Ó, Ż, Ź)! Literki są namalowane w jednym z czterech kolorów (niebieski, czerwony, zielony, czarny), co dodatkowo urozmaica i rozwesela zabawę.\nZmęczony nauką? Płytki w zestawie to porządne klocki drewniane! Ich duże rozmiary (4 x 4 x 1.5 cm) pozwalają na konstruowanie zamków, fortec i innych ciekawych budowli.\n27 x dwustronna literka (4 x 4 x 1.5cm) w jednym z czterech kolorów.\nKlocki opakowane są w tekturowy karton (13.2 cm x 13.2 cm x 5.5 cm).\nCałość zestawu waży ok. 0.5 kg.\nPolskie klocki drewniane: Cyferki 27 szt.


Samsung ATIV Book 5 NP540U4E-K01PL Win8 w Sklepie RTV EURO AGD\nSamsung ATIV Book 5 NP540U4E-K01PL Win8\nlaptop Samsung ATIV Book 5 NP540U4E-K01PL Win8\nProcesor Intel® Core™ i5 3gen i5-3337U 1,8 - 2,7 GHz\nWymiary 338 x 21 x 234\nInformacje dodatkowe 1 mini VGA (typ adaptera)\nKod producenta NP540U4E-K01PL\nZakupiłem ten model parę dni temu. Muszę przyznać, że jak narazie spełnia wszystkie moje oczekiwania. Ekran dotykowy przy windows 8 to podstawa. Sprawdza się rewelacyjnie. Świetna jakość dźwięku. Cena również rozsądna. Szkoda tylko, że Samsung wycofuje się z naszego rynku.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Samsung ATIV Book 5 NP540U4E-K01PL Win8, wpisz 1004952 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Kotły,piece do naszej kotłowni – wybór profesjonalnego fachowca | omega spokojny\nDom dla wielu osób jest swego rodzaju wolnością, ucieczką od miejskich blokowisk związaną z ciszą i spokojem. Decyzja o budowie domu musi być także dobrze przemyślana. Jest to inwestycja na długie lata a nie kiedy na całe życie. Każdy z nas musi sam zdecydować czy lepszym rozwiązaniem dla niego jest dom czy mieszkanie. Kiedy już podejmiemy decyzję o budowie i przejdziemy pozytywnie przez wszystkie etapy związane z formalnościami zaczniemy cieszyć się widokiem rosnącego z ziemi domu. Zaczynając od fundamentów, poprzez ściany i dach. Na każdym z etapów trzeba podejmować mnóstwo decyzji. Niestety przez czas trwania całej budowy jest ich wiele, zaczynając od ceny, towaru, parametrów czy koloru. Gdy dom już stanie czas na wykończenie jednego z najistotniejszych pomieszczeń czyli kotłowni. Jest ona szalenie ważna dlatego wybór odpowiedniego fachowca jest decydujący.


Dopasowane kodowanie witryn internetowych teraz − rega24.pl\nDopasowane kodowanie witryn internetowych teraz\nNa pewno wiesz, jak fundamentalne jest posiadanie swojej strony internetowej. Kto będzie zatem strzałem w dziesiątkę? Dobrze jest przygotować stronę u profesjonalistów w tej płaszczyźnie. Jedynie faktyczni znawcy tworzenia stron internetowych sprostają takiemu zadaniu. Czemu należy wynająć zawodowców do przygotowania witryny? Projektowanie stron internetowych jest bardziej zawiłe, niż wydaje się to przy pierwszym kontakcie. Jeżeli nie zajmujesz się na tym za bardzo, strona wykonana samowolnie nie będzie najlepiej zrobiona. Nie powinno się również korzystać z usług niepewnych firm, ponieważ spod ręki niedoświadczonej osoby może wyjść nieestetyczna witryna.\nSpółka Doubles okazuje się liderem wśród innych spółek, które wykonują usługi takie jak projektowanie i tworzenie stron internetowych. Przez ich ogromne doświadczenie skutecznie budują dobre wyobrażenie Twojej działalności w internecie. Utworzą dla Ciebie atrakcyjną a także responsywną stronę internetową zarówno ze względów komunikacyjnych, wizualnych jak i informacyjnych. Zaprojektowane przez firmę Doubles witryny internetowe są zdecydowanie funkcjonalne, lecz również niezwykle przyjemne dla oka. Zwracają oni uwagę przede wszystkim na odrębne traktowanie klientów.\nW zespole tej firmy zatrudnieni są jedynie profesjonaliści i zawodowcy z zakresu opracowywania stron internetowych. Bez przerwy obserwują trendy w technologii oraz wizualne, by być na bieżąco. Wszelka wiedza i doświadczenie, które posiedli powoduje, że potrafią dobrze utworzyć witryny WWW, tak, aby były całkowicie zgodne z wymogami Google, działały sprawnie, a użytkownicy cieszyli się z ich szybkości a także bezproblemowości użytkowania.\nzvecenie penysu https://xxlextension.eu/sk/\nStrategię Doubles opiera|Strategia tej spółki opiera się} zdecydowanie na tym, że próbują wnikliwie pracować z klientem. Dokładnie słuchają potrzeb i planują swoją strategię pod uwagi. Klienci mają pewność, że obsługują ich całościowo a także za każdym razem z takim samym zapałem. Zrobili multum projektów, wciąż powiększając krąg zadowolonych klientów. Witryny WWW, które wytworzyli, wiecznie zadowalały ich klientów. Wszystkie ich projekty witryn internetowych odpowiadały charakterowi, jakim cechuje się działalność klienta, przykuwając uwagę oryginalnością grafiki, kolorystyką a także estetyką.\nNie powierzaj Twojej strony WWW w niesprawdzone ręce. Tworzenie strony internetowej to działania wymagające odpowiedniego przygotowania technicznego, doświadczenia oraz eksperckiej wiedzy. Pamiętaj, że jest to ogromnie ważny element reklamy Twojej firmy. Dzięki stronie przedstawiasz swoją jedyną w swoim rodzaju ofertę, zdobywasz nowych klientów, polepszasz wizerunek swojej marki a także powiększasz świadomość istnienia Twojej marki wśród użytkowników sieci. Powinieneś pamiętać o tym, że Twój odbiór w sieci to podstawa sukcesu Twojej firmy. Wielu ludzi korzysta przeważnie ze smartfonów, dlatego zadbaj o to, żeby Twoja strona była responsywna oraz dopasowana do wszystkich możliwych urządzeń. Zaufaj nam a także daj swoją stronę WWW w ręce specjalistów. Rezultatem działań Doubles będzie to, że Twoja strona internetowa będzie ładna dla oka oraz sprawna.\nPrzygotowywanie witryn to przede wszystkim hobby dla Doubles. Robią to od lat, czując radość z rozwijania swoich umiejętności, uzupełniając nowe fragmenty wiedzy na wszelkie istniejące na rynku sposoby. Opracowywanie stron WWW to sztuka, za którą powinno podążać zaangażowanie i serce włożone w każde zlecenie. Połączenie pasji z wiedzą, idealnym porozumieniem z klientem i braniem pod uwagę jego pragnień, dobrze dobranymi technikami i doświadczeniem, daje sto procent zadowolenia i obopólnej satysfakcji z gotowego projektu. Nie boimy się żadnych wyzwań, realizujemy nawet bardzo skomplikowane projekty. W Doobles sukcesy spowodowane są współpracą tylko najlepszych specjalistów od marketingu internetowego, grafiki i programowania.


charatkerystyka Balladyny... - Zadane.pl\nprzez klaudysia789 08.02.2010\nBalladyna jest negatywną postacią powieści. Mieszka wraz z matką i siostrą. Jest piękna, ma czarne włosy i jasna cerę. Niestety ma niedobry charakter. Jest leniwa, okrutna, ciągle narzeka, kłamie, jest przebiegła. Nienawidzi matki, siostry Aliny a mężaciągle okłamuje o miłości, jaką je darzy. Dopuszcza się do morderstw: siostry Aliny, męża Kirkora, rycerza, matki. Ma zły i mroczny charakter.Po popełnieniu tych zbrodni nie odczuwa wyrzutów sumienia i żalu. po zabiciu siostry na jej czole pojawia się "piętno Kainowe"- znak i kara za przewinienia i grzechy.


Zarząd powiatu nie podjął na razie żadnej decyzji w sprawie pogotowia - olesnicainfo.pl\nStrona główna » Aktualności » Zarząd powiatu nie podjął na razie żadnej decyzji w sprawie pogotowia\nZarząd powiatu nie podjął na razie żadnej decyzji w sprawie pogotowia\nPosiedzenie odbyło się dzisiaj w starostwie. Wiadomo, że była na nim przedstawiana sytuacja w oleśnickim pogotowiu, ale żadne decyzje nie zapadły.\nDyrektor Krzysztof Wywrot przedstawił informację na temat bieżącego funkcjonowania szpitala, ze szczególnym uwzględnieniem pogotowia, pionu finansowo-księgowego i administracyjnego oraz świadczonych usług medycznych.\n– Informacje te zostały przyjęte przez Zarząd, który uzyskał zapewnienie, że dyrekcja panuje nad sytuacją, robi wszystko, aby zminimalizować skutki zmian kadrowych i działań restrukturyzacyjnych, a burza medialna jest nieadekwatna do ambitnych zamierzeń kierownictwa szpitala – informuje OlesnicaInfo Dawid Samulski ze Starostwa Powiatowego w Oleśnicy.\npogotowie oleśnica,sytuacja w pogotowiu oleśnica,zarząd powiatu pogotowie oleśnica,


Czwartkowe rozmowy o Tańcu w Polskim Teatrze Tańca. Jakie strategie choreograficzne wybierają współcześni twórcy?\nTematem rozmów będzie publikacja pt. "Strategie choreograficzne. Nowe perspektywy" pod red. Tomasza Ciesielskiego, który będzie gościem spotkania, oraz Mariusza Bartosiaka. W dyskusji uczestniczyć będzie także dr Juliusz Grzybowski, autor jednego z tekstów.\nPodczas spotkania, w promocyjnych cenach, będzie można zakupić "Strategie choreograficzne. Nowe perspektywy", a także inne publikacje, o których dyskutowaliśmy podczas "rozmównic" - "Taniec w sprzężeniu nauk i technologii. Nowe perspektywy w badaniach tańca" Sandry Frydrysiak, Teatr swój widzę kuliście. 60 lat Wrocławskiej Pantomimy pod red. Agnieszki Charkot oraz Odzyskiwanie tego, co oczywiste. O instytucji festiwalu pod red. Marty Keil.\nWspółorganizatorem wydarzenia jest Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.\nPublikacja została zrealizowana we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca w ramach "Programu wydawniczego 2017″.\n"Odpowiednie dać Tańcowi słowo" to cykl rozmów, poruszających zagadnienia związane z eksperymentalną sztuką tańca współczesnego. Pragniemy, aby Polski Teatr Tańca stał się przyjaznym miejscem do prowadzenia dyskusji, dialogowania i oświetlania z różnych perspektyw aktualnych zagadnień z szeroko rozumianego tańca. Od roku staramy się łączyć dyskusje teoretyczne z praktyką performatywną, odsłaniając kulisy działań tancerzy i gości spotykających się nad wspólnym dziełem w Polskim Teatrze Tańca. Kuratorką projektu jest Anna Królica.


1. Dzisiaj Msza św. o 13.15 z udziałem dzieci kl. I i II oraz rodziców. Po Mszy spotkanie formacyjne.\n2. Bardzo proszę Rodziców dzieci kl. II , by w sobotę 27 kwietnia o 14.00 w kościele rozpoczęli przygotowanie dekoracji na Wielki Tydzień.\n3. Dzisiaj rozpoczynamy Rekolekcje Wielkopostne. Naszym duchowym przeżyciom przewodniczył będzie Ks. dr Andrzej Draguła, którego serdecznie witamy.\n4. W przyszłą niedzielę po Mszy o 10.30 zmiana tajemnic Żywego Różańca.\n5. Zapraszamy na nabożeństwa wielkopostne: Droga Krzyżowa dla dzieci w piątek o 16.15; dla dorosłych o 17.30. Gorzkie Żale z nauką pasyjną dzisiaj o 17.00. W czasie Gorzkich Żali zbierane będą ofiary na kwiaty do Bożego Grobu.\n6. W czwartek uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Dzień Świętości życia. Na wieczornej Mszy św. odbędzie się obrzęd odnowienia przyrzeczenia Duchowej Adopcji. Zapraszamy osoby z ubiegłego roku jak i chętnych, którzy chcieliby podjąć dzieło Duchowej Adopcji.\n7. W przyszłą niedzielę przypada Niedziela Palmowa. Na każdej Mszy poświęcenie palm, natomiast 11.45 gromadzimy się przed kościołem, gdzie odbędzie poświęcenie palm i uroczysta procesja do kościoła.\n8. W niedzielę Palmowa odbędzie się również Droga Krzyżowa ulicami naszego miasta. O 16.00 Gorzkie Żale w kościele Św. Michała Archanioła. O 16.30 wyjście z kościoła św. Michała Archanioła . Przejście ulicami : Szpitalną, 1 Maja, Pl. Jana Pawła II, Głowackiego, Okrężną, 30 Stycznia, Pl. Jana Pawła II, Kościelna, Parkowa i zakończenie przed kościołem M.B Krlowej Polski około 18.00.\n9. Przyłączamy się do przedświątecznej akcji Caritas. Dzisiaj po Mszy św. PZC rozprowadzał będzie paschaliki na świąteczny stół. Ofiary za te świece minimum 5 zł.- przeznaczone są na dzieła charytatywne Caritas.\n10. Przy wyjściu bocznym z kościoła znajduje się tablica z podstawowymi informacjami o działalności PZC.\n11. Na terenie powiatu Świebodzińskiego powstało Hospicjum Domowe. Szczegółowe informacje na tablicy ogłoszeń.\n12. Przypominamy ofiarach na seminarium Duchowne w Paradyżu. Koperty podpisane imieniem ,nazwiskiem i adresem prosimy składać na tacę lub w zakrystii.\n13. Parafia w Kęszycy Leśnej zaprasza w niedzielę Palmową o 20.00 na Misterium Pasyjne. Szczegóły na plakacie.\n14.Za ofiary składane na potrzeby parafii , a dziś złożone na remont dachu i wszelką życzliwość serdecznie dziękujemy. Bóg zapłać!\nŚwiebodzin 21.03.2010, Proboszcz Ks. Zbigniew Nosal


Recykling Lodu | Wspieramy Lodowiska\nNowoczesny i funkcjonalny obiekt znajdujący się w centrum Poznania, wyposażony w pełnowymiarowe boisko do gry w hokeja na lodzie (1800 m²), wypożyczalnię łyżew, szatnię, barek oraz toaletę. Zadaszenie pozwala na uniezależnienie się od warunków pogodowych oraz na znaczące wydłużenie okresu eksploatacji lodowiska – nawet do dziesięciu miesięcy w roku. Lodowisko spełnia wymogi homologacyjne Polskiego Związku Hokeja na Lodzie. Lodowisko posiada zmodernizowane bandy, boksy dla hokejowych drużyn, trybuny dla widzów (ok. 250 miejsc), elektroniczną tablicę wyników oraz zaplecze szatniowe-biurowe, dzięki czemu mogą rozgrywać się na nim profesjonalne mecze hokeja na lodzie.\nAdres: ul. O. M. Żelazka 1, 61-553 Poznań\nKryte Lodowisko Malta znajduje się przy starcie Toru Regatowego Malta, przy ulicy Jana Pawła II w Poznaniu. Bezpośrednio obok lodowiska znajdują się przystanki tramwajowe linii 3, 4, 6 i 17 oraz autobusowe linii 57, 84, 237 (przystanek Baraniaka). Dla zmotoryzowanych polecany jest dojazd ulicą Jana Pawła II. Tuż przy lodowisku znajduje się darmowy parking (obok restauracji Maltanka).\nAdres: Jana Pawła II 5, 61-131 Poznań\nNowocześnie zaprojektowany i komfortowo urządzony obiekt rekreacyjno-sportowy „MISIAŁEK” w Tarnowie Podgórnym przy ul. Poznańskiej 131 A. Główną częścią hali sportowej, wykonanej w nowoczesnej technologii, jest pełnowymiarowe, profesjonalne, kryte lodowisko z dogodnym w użytkowaniu, bogatym zapleczem socjalnym. Lekka konstrukcja stalowa hali dźwiga stały dach, wykonany z termoizolacyjnych materiałów, skutecznie izolujących gości od warunków atmosferycznych, a duże okna boczne dają sporą dawkę światła dziennego doświetlającego w czasie dnia lodowisko. Poza porą dzienną mocne, nowoczesne, sztuczne oświetlenie hali daje wysoki poziom doświetlenia i komfort użytkowania. Komfort ten jest jeszcze wyższy z powodu znakomitej wentylacji hali, którą tak zaprojektowano, by odprowadzić dużą ilość wilgoci będącej naturalnym środowiskiem dla lodowiska. Wentylacja sprawia, że nie ma mowy o skraplaniu się cząsteczek wody na stropie hali i kapaniu na taflę lodu, a co za tym idzie, nie ma miejsca na powstawanie nierówności tafli lodu, tak charakterystycznych dla zadaszonych lodowisk bez odpowiedniej wentylacji, zwłaszcza lodowisk namiotowych. Dobre nagłośnienie hali oraz specjalnie dobrana muzyka umila czas wszystkim korzystającym z obiektu. Do dyspozycji gości w wypożyczalni czeka prawie 600 par wysokiej klasy, markowych łyżew w całej skali rozmiarów, by każdy, kto odwiedzi lodowisko, mógł z niego skorzystać.\nAdres: Poznańska 131 A, 62-080 Tarnowo Podgórne\nTelefon: 780 093 075\nponiedziałek – czwartek\t14.00 – 19.00\npiątek\t14.00 – 21.00\nsobota\t10.00 – 21.00\nniedziela\t10.00 – 20.00\nSztuczne lodowisko im. Adama „Rocha” Kowalskiego – obiekt, na którym swoje spotkania rozgrywa ekstraligowa drużyna hokejowa Cracovii. Lodowisko mieści się przy ulicy Siedleckiego 7 w krakowskiej dzielnicy Grzegórzki. Społecznemu komitetowi budowy lodowiska przewodniczył hokeista Czesław Marchewczyk. Otwarcie obiektu miało miejsce dnia 18 lutego 1961 roku.\nPierwszym meczem jaki rozegrano na tym obiekcie był mecz Cracovia – Start Katowice, zakończony zwycięstwem gości 3:1. Rozegrany następnego dnia wieczorem rewanż dał zwycięstwo Cracovii 4:3. Mała tafla tegoż obiektu została wybudowana w 1966 roku. W 1976 roku lodowisko przykryto halą. W drugiej połowie 1980 roku trwały prace przy zadaszeniu obiektu, wskutek czego po półrocznej przerwie drużyna Cracovii rozegrała mecz 29 listopada 1980\nHala lodowa Comarch Cracovii to obiekt znakomicie skomunikowany zarówno jeśli chodzi o linie tramwajowe, jak i autobusowe. Przystanek zlokalizowany najbliżej lodowiska to „Hala Targowa” – swój postój mają tu następujące linie tramwajowe : 1, 12, 19, 22, a tymczasowo także 71 i 72 .Poza tym dojechać można tu także autobusem 184 łączącym osiedle Kurdwanów z Prądnikiem Czerwonym. Po wyjściu z pojazdu MPK, należy minąć plac targowy, a następnie kierować się prosto w kierunku ulicy Siedleckiego.\n+ wymiary tafli lodowiska: 28 × 58 m\n+ powierzchnia użytkowa: 6753,5 m²\n+ kubatura: 77 080 m³\n+ liczba widzów na trybunach: 2514 (wszystkie miejsca siedzące)\nAdres: ul. Siedleckiego 7, 31-538 Kraków\nTel: 12 421 13 17\nTafla lodowiska ma wymiary 30×60 m. Powierzchnia użytkowa to 7400 m², zaś kubatura 61500 m³. Scena widowiskowa ma powierzchnię 300 m². Arena Sanok posiada 9 szatni dla zawodników, 3 kawiarnie oraz salę konferencyjną.\nTelefon: 13 465 91 11


Godzinę temu „Ta muzyka albo rezonuje w sercu albo nie.” Za nami... »\nPo raz dziewiąty odbył się w Elblągu Festiwal Jazzbląg. W gościnnych progach Galerii El miłośnicy jazzu w sobotni wieczór... więcej »\nJak powinna wyglądać karta do głosowania? », 2 godziny temu\nTrzeci tydzień Wakacji z MOSiR-em. Co nas czeka? », 3 godziny temu\nDziś wybory prezydenckie. O czym warto pamiętać? », 4 godziny temu\nKto może zagłosować w wyborach bez kolejki? », 4 godziny temu\n14.12.2011, 11:30 z WYWIADY »Komentarzy 52\nPierwszy rok prezydentury Grzegorza Nowaczyka w ocenie Przewodniczącego Klubu Radnych SLD\nW pierwszą rocznicę swojej prezydentury Grzegorz Nowaczyk udzielił nam wywiadu, w którym odpowiadał na pytania dotyczące realizacji swoich przedwyborczych obietnic. A jak dotychczasowe decyzje Prezydenta Elbląga oceniają przewodniczący klubów radnych? W zeszłym tygodniu o zdanie zapytaliśmy radnego Jerzego Wilka (PiS). Dziś pierwszy rok prezydentury Grzegorza Nowaczyka podsumował Henryk Horbaczewski (SLD). Jak ocenia Pan pierwszy... przeczytaj »\n13.12.2011, 13:23 z PRASÓWKA »Komentarzy 25\nWojewoda z Gołdapi zostaje na kolejną kadencję\nMarian Podziewski pozostanie wojewodą warmińsko-mazurskim przez kolejne cztery lata. Wczoraj premier Donald Tusk powierzył misję kontynuowania pracy jedenastu dotychczasowym wojewodom, w tym Marianowi Podziewskiemu z Polskiego Stronnictwa Ludowego. Powołał też pięciu nowych wojewodów. Podziewski będzie pełnił funkcję wojewody warmińsko-mazurskiego drugą kadencję. ... przeczytaj »\n10.12.2011, 07:00 z OPINIE NADESŁANE »Komentarzy 65\nInternauci negatywnie oceniają pierwszy rok prezydentury Grzegorza Nowaczyka\nWczoraj, 9 grudnia, minął rok od zaprzysiężenia Grzegorza Nowaczyka na Prezydenta Miasta Elbląg. Od 14 listopada, na łamach naszego portalu, widniała sonda, w której nasi czytelnicy mieli szansę wypowiedzieć się, jak oni oceniają dotychczasowe zarządzanie miastem przez nowego Prezydenta. Wyniki dają do myślenia. W sondzie Prezydent zebrał niepochlebne opinie. Na... przeczytaj »\n09.12.2011, 11:05 z OPINIE NADESŁANE »Komentarzy 29\nSamokrytyka czy już może Mobbing?\nPóźnym wieczorem przeczytałem felieton zastępcy skarbnika miasta, Pani Rozalii Grynis. Przeczytałem raz, po chwili zrobiłem to raz jeszcze i w dalszym ciągu nie mogłem uwierzyć, że to jest możliwe w naszym mieście. Pomyślałem sobie w jakim emocjonalnym stanie jest Pani Rozalia, że zdecydowała się napisać na siebie i swoich współpracowników donos? Przez chwilę... przeczytaj »\n07.12.2011, 15:48 z OPINIE NADESŁANE »Komentarzy 40\nBudżet 2011, czyli co elblążanin wiedzieć powinien - felieton zastępcy skarbnika miasta\nKończy się rok kalendarzowy a wraz z nim upływa rok kadencji nowo wybranych władz samorządowych. Trwają intensywne prace nad zamknięciem budżetu 2011 r. – budżetu skreowanego przez poprzednie władze lokalne, a realizowanego przez obecnego Prezydenta Miasta. Przy okazji nasuwa się refleksja: jaki ten rok był, jakie zadania zostały zrealizowane oraz w jakiej kondycji... przeczytaj »\n07.12.2011, 11:40 z WYWIADY »Komentarzy 77\nJerzy Wilk: Prezydent bardziej zajmował się sobą i urzędem niż tym, co się dzieje w Elblągu\nW pierwszą rocznicę swojej prezydentury Prezydent Grzegorz Nowaczyk udzielił nam wywiadu, w którym odpowiadał na pytania dotyczące realizacji swoich przedwyborczych obietnic. Jak dotychczasowe decyzje Prezydenta Elbląga ocenia opozycja? O zdanie zapytaliśmy radnego, Jerzego Wilka (PiS). Za nami pierwszy rok prezydentury Grzegorza Nowaczyka. Jak Pan ocenia ten... przeczytaj »\n06.12.2011, 12:31 z POLITYKA »Komentarzy 30\nBezpieczeństwo socjalne jednym z priorytetów zarządzania miastem\nNa prośbę Marii Koseckiej, radnej Rady Miejskiej Elbląga, zamieszczamy jej felieton dotyczący pracy radych w komisjach związanych ze sprawami społecznymi. Skuteczne programy, czyli realna społeczna pomoc Elbląscy radni podczas pracy w komisjach starają się wypracować programy, które nieść będą wsparcie (nie tylko materialne) rodzinom dotkniętym ubóstwem, bezrobociem... przeczytaj »\n06.12.2011, 12:30 z WYWIADY »Komentarzy 45\nWeryfikujemy przedwyborcze obietnice Prezydenta Grzegorza Nowaczyka - zobacz materiał filmowy cz.2\nMinął rok odkąd elblążanie wybrali Prezydenta Miasta. Z tej okazji postanowiliśmy dokonać weryfikacji przedwyborczych obietnic. Specjalnie dla czytelników info. elblag. pl, Prezydent Grzegorz Nowaczyk, udzielił wywiadu, w którym odpowiedział na pytania o realizację swojego programu. Dzisiaj, 6 grudnia, emitujemy drugą część wywiadu, podczas którego Prezydent Grzegorz... przeczytaj »\n05.12.2011, 14:45 z WYWIADY »Komentarzy 57\nWeryfikujemy przedwyborcze obietnice Prezydenta Grzegorza Nowaczyka - zobacz materiał filmowy cz.1\nRok temu elblążanie wybrali Prezydenta Miasta. Dzisiaj, w pierwszą rocznicę tej kadencji, dokonamy weryfikacji przedwyborczych obietnic. Specjalnie dla czytelników info. elblag. pl, Prezydent Grzegorz Nowaczyk, udzielił wywiadu, w którym odpowiedział na pytania o realizację swojego programu. Dzisiaj, 5 grudnia, Grzegorz Nowaczyk odpowie m. in. na pytania dotyczące... przeczytaj »\n03.12.2011, 11:12 z POLITYKA »Komentarzy 7\nMałgorzata Adamowicz zastąpiła Elżbietę Gelert w Radzie Miejskiej\nZgodnie z prawem, miejsce Elżbiety Gelert (PO), która po wygranej w wyborach parlamentarnych musiała zrzec się stanowiska radnej, jej miejsce w Radzie zajmuje osoba, która zdobyła największą ilość głosów spośród kandydatów, którym nie udało się wejść do Rady Miejskiej. Podczas ostatniej sesji Rady Miejskiej (24 listopada) dokonano zaprzysiężenia nowej radnej, ... przeczytaj »\n01.12.2011, 12:05 z POLITYKA »Komentarzy 64\nCzy prezydent Grzegorz Nowaczyk założył, że kryzys nie dotrze do Elbląga? – zobacz mat.filmowy z wywiadu\nNa stronie Urzędu Miasta opublikowano projekt budżetu Elbląga na 2012 rok. Wynika z niego, że prezydent Grzegorz Nowaczyk przewiduje wzrost dochodów miasta z 508 mln zł w 2011 roku do 524 mln zł, które mają wpłynąć do kasy miasta w 2012 roku. Skąd ten optymizm? Jak ostrzega Minister Finansów, Jacek Rostowski, wzrost PKB może osiągnąć 2, 5 procenta, ale nie wyklucza... przeczytaj »\n30.11.2011, 10:29 z AKTUALNOŚCI »Komentarzy 36\nRadny Turlej o pierwszym roku swojej pracy w Radzie Miejskiej\nZa mną pierwszy rok pracy w Radzie Miejskiej w Elblągu. Przez ten okres starałem się jak najlepiej wypełniać swoje obowiązki i realizować poszczególne punkty programu, który przedstawiłem Państwu przed wyborami. Wiele rzeczy, które zaplanowałem udało się zrealizować, ale jeszcze wiele pozostało do zrobienia. W załączonym sprawozdaniu przedstawiłem swoim... przeczytaj »\n25.11.2011, 08:20 z OPINIE NADESŁANE »Komentarzy 56\nTrzy razy kulą w płot i zanosi się na czwarty raz\nMoja ubiegło tygodniowa analiza założeń do budżetu Miasta Elbląga, uruchomiła lawinę komentarzy, po której można dostrzec, pozytywne zjawisko prezentacji w elbląskich mediach, różnych opinii, pochodzących z wielu środowisk. Dokładnie o taki efekt chodziło, bo w końcu budżet miasta, to najważniejszy każdego roku, projekt dla nas wszystkich. Krytyka budżetu, to... przeczytaj »\n23.11.2011, 15:05 z POLITYKA »Komentarzy 32\nMiasto zaciśnie pasa w 2012 roku, mimo to wydatki na inwestycje wzrosną\nW internecie dostępny jest już projekt budżetu Elbląga na 2012 r. Punktem najbardziej interesującym elblążan są środki na inwestycje. W przyszłym roku miasto przewiduje zwiększyć o ponad 40 mln zł kwotę na zadania inwestycyjne. W porównaniu do tegorocznego budżetu władze Elbląga zrezygnowały z realizacji niektórych kosztownych projektów (np. z rewitalizacji Wyspy Spichrzów), ... przeczytaj »\n(Strona 196 z 201) « Poprzednia 191 192 193 194 195 196 197 198 199 200 201 Następna »


Anonse erotyczne z miasta Leżajsk | Dziewczyny na telefon\nEscort miasta Leżajsk\nFinał na piersi w Leżajsk\nChic Woman Venus\nFinał na twarz w Leżajsk\nUwielbiam ssać penisa i lizać jaja! Cześć chłopaki! SEX TELEFON Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!15-20 minut na maxa niegrzecznej rozmowy 50 zlUwielbiam ssać penisa i lizać jaja! Cześć chłopaki! Zdjęcia: Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki! 50 Z PAKIET ZDJĘĆ ok 15 sztuk Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki! Filmy: Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki! 2 filmy 60 zlUwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki! 3 filmy 80 zł Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki! film nagrywany na zamówienie ok 10 minut 100-150 zł w zależnosci od tematyki Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki! POKAZY: Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Pokaz na whats ok 10 minut piersi, lodzik, tyleczek glos 10 minut 60 zlUwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki! Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja!Cześć chłopaki!Pokaz na skype ok 15 minut. Zapraszam na niezapomniane spotkania erotyczne do mojego gniazdka rozkoszy.\nMłoda, seksowna i dominująca Kobieta przyjmie uległego/uległą! Jak lub rozmawiasz ze mną to zwracaj się do mnie Lady lub Pani!!! Zakres praktyk: spanking z możliwością śladów na kilka dni, gwałt oralny i analny straponem, fetysz stóp, butów, pończoch, podduszanie, plucie, dominacja psychiczna, money slave, CBT, trampling, facesitting, ballbusting, cuckold, spanking, handjob.Cześć chłopaki!Sex ze mną oraz dotykanie mnie w miejscach intymnych jest wykluczone!!!Uwielbiam ssać penisa i lizać jaja! Kilka podstawowych zasad: 1. Podobno mam to coś :-)\nStart Podkarpackie Leżajsk DYMANIE STRONY: polki dynow anonse towarzyskie ulanow para anal sedziszow malopolski biust sex euro kolbuszowa sponsoring dla kobiet ogloszenia kolaczyce diwki kolaczyce seks ogloszenia pruchnik sponsoring dziewczyny rymanow sex zl prostytutki anal sokolow malopolski free prywatnie dziewczyny rzeszow kontakty erotyczne dynow.


18. Urodziny Tele Info Media\nZ wielką przyjemnością ogłaszamy, że w dniu dzisiejszym (10 kwietnia 2014) firma Tele Info Media obchodzi 18-te urodziny.\nSymboliczne wejście firmy w dorosłość, jako dojrzałej, bogatej w doświadczenia i możliwości dalszego rozwoju organizacji, uznajemy za święto i zapraszamy do zapoznania się z krótką historią naszego sukcesu.\nZałożycielem firmy jest Maciej Stelmach, który w 1996 roku utworzył spółkę Tele info Media (TIM) w wyniku wydzielenia z holdingu CAMCO MEDIA. Początkowo TIM zajmował się świadczeniem usług telekomunikacyjnych oraz outsourcinginem informatycznym pracując zarówno dla korporacji jak i małych firm.\nPo kilku latach na rynku, sprawnie zarządzany przez Paulinę Chrabałowską TIM zaczął rozszerzać zakres swojej działalności o świadczenie usług programistycznych, a w 2010 roku rozpoczął dynamiczny rozwój na rynku finansowym. W 2012 roku powstały autorskie systemy zarządzania gotówką NUMMUS oraz platforma dealerska TRESOR, dedykowane klientom z sektora bankowego.\nW 2009 roku TIM na mocy kontraktu rozpoczął działania marketingowe i promocyjne na rzecz firmy Allied Telesis, aby już w 2013 roku podpisać umowę Accredited Service Provider (ASP) z globalnym dostawcą infrastruktury sieciowej. Jest to druga tego typu umowa w Europie Wschodniej, dzięki której TIM otrzymał pełne wsparcie producenta oraz możliwość zastępowania kontraktów serwisowych Allied Telesis własnymi.\nW 2010 roku TIM zaczął również świadczyć usługi kolokacyjne dla centrum certyfikacji MobiCert.\n10 kwietnia 2014 roku Tele Info Media obchodzi swoje 18 urodziny. Przez osiemnaście lat na rynku teleinformatycznym firma obsłużyła ponad 1200 klientów.\nDziękujemy naszym Klientom.


Lata walk ulicznych [Michał Zygmunt] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n03375 011589 20908157 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Michał Zygmunt Liczba stron: 336\nISBN: 978-83-62467-80-8 Data wydania: 2014-06-30\nMichał ZygmuntLata walk ulicznychFragment Wydawnictwo Krytyki Politycznej\nLata walk ulicznychSpis treściOkładkaKarta tytułowaMottoKoniecGaz, krew i mszaAgnieszka Czamiłło wkracza na salę średniaków młodszychKonikau#1Ząb w nodzeStacja benzynowaRagazzo dell’ EuropaStudia prawnicze w czasach kryzysu gospodarczegoPrzemianaVitesse MaximaleSelekcjaŻółć i łysina w Nowej RudzieTowarzystwo tarczyOstateczne rozwiązanie na szosie wrocławskiejWypadekDanielBusiness meetingKorespondencjaGrill barMadonnaPlaża w BrazzavilleCiemnośćWięzienie#2PoczątekKarta redakcyjna\nDwie są tylko formy bytowania – miłość i walka. Ernst Jünger\nKoniec Nazywam się Marek Polak i za chwilę umrę. Kiedy wychodzę z hangaru, dopadają mnie straszliwe wyrzuty sumienia; to chyba pierwsza taka chwila w moim życiu, nie wiem, co robić, żołądek kurczy mi się spazmatycznie, a w mózgu trzepoce rozpalona, świetlista kula. Ze zdumieniem odkrywam, że nie ma we mnie tęsknoty ani rozpaczy, nie ma też strachu przed konsekwencjami mego czynu (to akurat zrozumiałe, od lat najgorsze uczynki przynosiły mi nagrodę). Jest tylko to niezrozumiałe uczucie, palące wrażenie niestosowności, jakbym nie przekroczył właśnie najważniejszej bariery człowieczeństwa, a jedynie puścił bąka na przyjęciu u ciotki – tak właśnie się czuję, piersi palą mnie od spojrzeń ciotki i jej podstarzałych koleżanek, których wokół mnie nie ma, jest za to atroficzny las, strawione słońcem resztki wysokich traw, ziemne doły wypełnione zasychającym błotem. Plując śliną gęstą od bólu, docieram do samochodu, zastanawiam się, jak bardzo boli umieranie, pył na karoserii auta utworzył kilkanaście warstw przypominających hinduską mandalę; wymiotuję tak mocno, że odpryski kartofli przylepiają się do drzwi. Na tylnym siedzeniu znajduję puszkę pepsi, płuczę usta i bezgłośnie odpędzam nadchodzących szturmowców Towarzystwa Tarczy; przerażeni widokiem mojej bladej twarzy ruszyli za mną, gdy opuszczałem hangar, nie słyszałem ich głosów wtedy i nie słyszę teraz. Dociera do mnie tylko jeden głos – zwielokrotniony, a mimo to niewyraźny, wystrzeliwujący pośród moich neuronów w krótkich wyładowaniach, serie przypadkowych wypowiedzi zabarwionych złością, szczęściem, groźbą, to znów pożądaniem. Głos, który już nigdy nie przemówi do mnie w realiach tego świata, a mimo to będzie towarzyszył mi do ostatnich chwil, wypalony w mojej jaźni, tłamszący wszystko, co ziemskie. Nazywam się Marek Polak i mam tylko trzydzieści lat. Ruszam z piskiem opon, ale na widok ograniczenia prędkości zwalniam do 60 kilometrów na godzinę; w tej chwili dalsze łamanie prawa byłoby niestosowne. Dzwonię do Lambergusta i wypowiadam umówione hasło. Stary Żyd milczy, nawet nie próbuje mnie powstrzymać, lepiej ode mnie wie, że dotarliśmy do punktu bez wyjścia. Pozostały mi może dwie godziny życia, otwieram okno, by móc oddychać pełną piersią, ale moje płuca już zaczynają odmawiać posłuszeństwa; chwytają powietrze niezdarnie i łapczywie, co pogłębia i tak nasilone poczucie paranoi. Błogosławieni ci, którzy umarli w pokoju ducha. Moje serce, jeszcze przed chwilą dygoczące jak ryba wyrzucona na rozgrzany piasek, powoli sztywnieje. Na przedmieściach Warszawy zatrzymuję się obok przydrożnego baru. Kupuję hot doga, zjadam kęs i niemal natychmiast go wypluwam. Odjeżdżam kilkanaście metrów dalej i masturbuję się, myśląc o tych, których zabiłem. Wytrysk jest bardzo silny, sperma zalewa kierownicę i spływa po przedniej szybie. Nie wycieram jej, odjeżdżam natychmiast po zapięciu rozporka. Radio nadaje If I Ever Recover grupy Basement Jaxx. Pamiętam, jak wiele lat temu po raz pierwszy słuchałem tej piosenki. Tak jak wtedy po mojej twarzy płyną łzy. Znów jestem w stanie odczuwać, jednak ten straszny, wewnętrzny głos nie znika – wciąż niosę ze sobą osobiste piekło, na które tak ciężko zapracowałem. Zastanawiając się nad rolą smyczków we współczesnej muzyce elektronicznej, krążę po centrum miasta z nieustającą erekcją, wypalam piętnastego papierosa, obserwuję przechodniów, usiłując odnaleźć wśród nich tego, który już nigdy nie pojawi się na żadnej ulicy, o ile oczywiście w piekle nie ma wybrukowanych trotuarów. Wyrzuty sumienia dawno już ustąpiły miejsca szczęściu, w końcu za chwilę dowiem się, co jest po drugiej stronie. Miasto trwa w monotonnym ruchu, twarze są smutne i szare, ich posiadacze nie rozumieją niczego, są jak kolorowe koniki na karuzeli, pod ich skórą przelewa się płynny plastik. Tunele Dworca Centralnego witają mnie znajomym, bezpiecznym brudem. Nigdzie nie czuję się lepiej niż w świecie, w którym wszystko się lepi. Podróżni tylko z pozoru mają jakiś cel, w rzeczywistości życie ciska nimi z miejsca na miejsce, nie pozwalając nigdzie zapuścić korzeni, zmuszając do ciągłej płynności i niedookreślenia. Mogą mi pozazdrościć; ja wreszcie jestem wolny. Siadam w kucki za potężnym filarem na jednym z peronów, zapalam papierosa i wdycham jego dym zmieszany z oparami starego tłuszczu dochodzącymi z pobliskiego baru. Para bezdomnych chce mnie o coś poprosić, ale zatrzymują się kilkanaście metrów ode mnie. Wymieniamy długie spojrzenia, a na ich twarzach rośnie przerażenie. Żar papierosa pali mnie w palce, ożywczy ból uspokaja, chyba jestem szczęśliwy. Jakiś sokista próbuje wypisać mi mandat za palenie, ale jego słowa rozsypują się jak koraliki, nie umiem ich poskładać, uśmiecham się tylko i szepcę, że prawda nas wyzwoli. Chyba zrozumiał – klęka przede mną i powoli wymawia trzy słowa: „ONI JUŻ CZEKAJĄ”, w tym momencie obraz brudnego peronu znika zastąpiony przez płynną sekwencję zdarzeń. Popkultura nie mówi wam całej prawdy; przed śmiercią nie widzicie tylko serii obrazów z całej historii swojego życia. Śmierć jest procesem długotrwałym, zaczyna się na długo przed wydaniem ostatniego impulsu elektrycznego przez pień mózgu. Jej znakiem jest bolesna świadomość wszystkiego, co poprzedzi akt odejścia z tego świata, znajomość każdego kolejnego zdarzenia; to właśnie one mkną mi teraz przed oczyma, wyświetlane przez dziesiątki bożych kamer. Klęczę na krawędzi wieżowca, w dłoniach ściskam nóż, gdzieś w dole tłumy żołnierzy z niedowierzaniem czytają nasze ulotki, łomot silników helikoptera zagłusza moje ostatnie słowa, samobójcze rewolwerowe strzały, krew na mojej twarzy, okrzyki policjantów, dziennikarze, potworny ból w podbrzuszu, chłód stali na karku palący jak kropla lawy. Jeśli miałbym powiedzieć, kiedy to wszystko się zaczęło, miałbym problem. Bo przecież nie z chwilą narodzin. Wszystko, co w moim życiu najpotworniejsze, wykluło się w dniach, w których ogarnęła mnie mdląca świadomość seksualności. Ani wcześniej, ani później. Gdyby nie seks, który uczynił mnie moralnym idiotą, byłbym teraz jednym z milionów anonimowych młodych ludzi budujących protezę dobrobytu tego kraju. A może znaczenie mają tu pieniądze? Owszem, jestem obrzydliwie bogaty, ale kiedyś byłem biedny. Już wtedy przeczuwałem, jak to wszystko się skończy. Już wtedy wiedziałem, że doświadczenie piękna może przyjść tylko dzięki przemocy, że szczęście trzeba chwytać w żelazne wnyki, jak dziką zwierzynę. Różnica między człowiekiem a zwierzętami niższych gatunków polega w istocie na umiejętności kontrolowania szczęścia. Nie jesteśmy w stanie go uwiecznić, ale możemy je obrabiać, formować, dzięki właściwym technikom może zapisać się w nas i uczynić nasze życie celowym. Rzecz w doborze właściwej techniki; buddyjska medytacja, chrześcijańskie oddanie cierpieniu czy ponowoczesny kult kredytu nie były dla mnie odpowiednie. Znalazłem własną drogę, którą mógłbym nazwać alchemią rozpaczy. Moją samorealizację mógłbym porównać do fabryki chemicznej wypełnionej ludzkimi odczynnikami. Być może byłem bezwzględny i okrutny, ale ze wszystkich ludzi to ja najbardziej ukochałem bliźnich, budując swoje wnętrze na ich obraz i podobieństwo, zasysając to, co w nich najlepsze, przetwarzając ich piękno, czyniąc z niego żywy pomnik. Ja umrę, ale ten monument pozostanie – zapisany na kartach historii. Za kolejne trzydzieści lat wasze dzieci dowiedzą się, że byłem potworem, a moje czyny były niezrozumiałe i niepotrzebne. Że za wszelką cenę chciałem zostać zapamiętany. I to będzie zwycięstwo tych wszystkich, których wykorzystałem. Ich ofiara była tymczasowa, ich strata niezbędna do zbudowania największego gmachu naszej zbiorowej pamięci. Żadne z was nie jest w stanie zrozumieć systemu, w którym żyjecie. Mnie się to udało. Jeśli zdołacie bez uprzedzeń przeczytać historię mojego życia, będziecie mogli uznać się za wygranych.\nGaz, krew i msza Z wczesnego dzieciństwa pamiętam głównie zapachy – poszczególne wydarzenia znaczyły swą obecność pulsowaniem w nosie i gdzieś głębiej, wewnątrz czaszki, gdzie ciepłe, intensywne wonie mościły się wygodnie i kleiły do delikatnych dziecięcych kości. Jakby inne zmysły nie czuły się jeszcze gotowe do dojrzałej współpracy z węchem i ochoczo ustępowały mu miejsca. Wszystko, co widziałem, pamiętam niewyraźnie, rozmyte, widziane jakby przez szybę auta zmoczoną deszczem roztartym przez starą wycieraczkę. Dźwięki dochodziły z oddali, z trudem przeciskały się przez kanały moich uszu, zostawiając w nich ślad niewyraźny jak odcisk stopy na nadmorskim piasku, który wkrótce znikał zalany falą nowych wrażeń. Niemal nie czułem dotyku, dlatego nie wystarczała mi lekka pieszczota matki. Chwytałem ją za rękę, wtulałem się w jej chude, kościste ciało, z zaciekawieniem wąchałem dziwną, słodkawą woń dochodzącą z jej ust, zwijałem się w kulkę, poddając się jej twardym palcom o ostro spiłowanych, wiecznie czerwonych paznokciach, którymi drapała mnie pod pachami. Dopiero gdy porządnie mnie wymiędliła, wytarmosiła, wydrapała, do mojego formującego się mózgu docierał sygnał informujący o dotyku. Ból czułem za to wyraźnie. Nienawidziłem lekarzy; najdrobniejsze zabiegi doprowadzały mnie do straszliwego płaczu, rodzice śmiali się ze mnie, nie rozumiejąc, że zmysły dziecka pracują w zupełnie innych konfiguracjach, że dla nich nie istnieje zadraśnięcie i otwarta rana, bo każdy ból jest równie dotkliwy, wdziera się pod skórę palącym strumieniem i zalewa mózg, uruchamiając receptor bólowy złośliwym mikrouderzeniem prądu. Krzyczałem wtedy i pamiętam ten krzyk jako niewyraźny, wibrujący dźwięk, miauczenie kota przefiltrowane przez jednostajne buczenie nakręconego bąka. Cała ta sytuacja jest w mojej pamięci bardzo niewyraźna, poza zapachem – uderzająco silną, apteczną wonią lekarskiego gabinetu, ostrą, świdrującą, wlewającą się wprost do moich płuc, nasączającą każde włókno mojej letniej, bawełnianej koszulki. Każde dziecinne wspomnienie przychodzi do mnie przez nos. Najpierw jest zapach – zwykle nieprzyjemny, bo zapamiętujemy to, co wzbudza w nas najsilniejsze emocje, a te rzadko bywają pozytywne. Potem nadchodzą niewyraźne głosy, szumiące, pękające na części, jakby rozpływały się po powierzchni brudnego jeziora, fruwające nad nim w wibrującym wietrze, wreszcie łączące się w całość, kaleką i niestałą, jak rój muszek nad taflą wody. Dopiero na końcu nadchodzi obraz, fragment filmu nagranego na prześwietlonej taśmie, którą przechowywano w wilgotnej piwnicy. Ledwie kilka scen, kilkanaście sekund starego filmu, chwiejny obraz o nierównej kolorystyce, jakość rodem z kroniki filmowej z czasów pierwszej wojny. By odtworzyć jakiekolwiek wydarzenie, trzeba konfabulować, wymyślać, dopisywać całe partie, domalowywać kolejne sceny. To właśnie jest dzieciństwo – kilkadziesiąt przypadkowo zmontowanych, częściowo sfałszowanych klatek smutnego filmu. Tamten dzień też zapamiętałem węchem. Zaczął się od ciężkiej, duszącej woni kadzidła unoszącej się w niewidzialnych kłębach wewnątrz nowoczesnego kościoła z jasnokremowego, sprężonego betonu, uformowanego na kształt odętej purchawki. Stoję na półkolistych schodach wiodących do nawy głównej osadzonej w podpiwniczeniu. Bramy kościoła są zaskakująco niskie, jakby świątynia była wielką aluzją pod adresem systemu, w którym przyszło żyć parafianom, zmuszonym do ciągłego przyklęku, czołgającym się przez całą swoją smutną egzystencję, wciskającym swoje potrzeby i aspiracje do dusznej, zadymionej, piwnicznej komórki. Trwa msza święta za ojczyznę, jak co roku tego majowego dnia, którego świąteczność została ze wstrętem odrzucona przez peerelowskie władze. Mimo że konstytucję napisali masoni, ruch bez wątpienia postępowy. Chodziło zapewne o podkreślenie wagi święta o dwa dni wcześniejszego, szczególnie upodobanego przez rządzących, z tego powodu znienawidzonego przez wolnomyślicielską część społeczeństwa. Choć to piękna rocznica, dzień symbolizujący walkę o wolność ekonomiczną, czyli tę prawdziwą. Bo cóż komu po możności swobodnego podróżowania, mówienia tego, co dusza zapragnie czy wolnego wyboru władzy, skoro nie ma co włożyć do garnka. Zgromadzeni tego dnia w kościele mieli (chyba) tę świadomość, ale mimo to nienawidzili rocznicy sprzed dwóch dni. Ot, drugi z majowych paradoksów, w cieniu których upłynęła większa część życia moich rodziców i niemal jedna trzecia mojego. Monotonny, nosowy głos księdza niósł się w ślad za kłębami zapachu kadzidła, owiewał wiernych, łagodnie wpływał do ich uszu i napełniał jedyną nadzieją, jaką mieli. Monopol na tę nadzieję mieli oprócz księdza tylko przywódcy tajemniczego ruchu, o którym moi rodzice tak często rozmawiali z dziadkami i z przyjaciółmi. Po każdej z tych rozmów ojciec brał mnie za ramiona, czochrał mój niesforny, jasnosłomkowy lok i mówił: „Pamiętaj, nie możesz nikomu powtarzać tego, o czym tu mówimy. Ani w przedszkolu, ani nigdzie indziej. Musisz być dorosły i obiecać tacie, że nie powiesz”. I ja kiwałem główką, zaklinałem się głosikiem cienkim jak opiłek szkła, że niczego nie powiem, niczego nie ujawnię (jako dziecko przedwcześnie rozwinięte intelektualnie znałem tak trudne wyrazy). Teraz rodzice są pijani tym zakazanym świętem, trzymając się za ręce stoją przy końcu ławy i nie odrywają wzroku od księdza. Tylko w czasie mszy za ojczyznę mogłem robić w kościele, na co tylko miałem ochotę, mogłem nawet wyjść na zewnątrz i ruszyć w dal, między piękne, choć szare, kamienice Grabiszyna, w stronę stadionu, na który nigdy nie chodziliśmy, a który zawsze chciałem zobaczyć, zafascynowany tą – jak mawiała matka – idiotyczną grą, w której dwudziestu facetów gania kawał świńskiej skóry. Często marzyłem o tym, że uciekam, idę gdzieś daleko i przeżywam niesamowite przygody w tym dziwnym, niczyim mieście, przerzucanym z rąk do rąk jak gorący kartofel, czasem węgierskim, czasem czeskim, niemieckim, wreszcie polskim, ale jakby bez przekonania, jakby mieszkańcy cały czas siedzieli na walizkach, czekając na nowych lokatorów mówiących niezrozumiałym językiem, którym trzeba będzie oddać wszystko. Marzyłem, że w parku Zachodnim spotykam niedźwiedzia, który uciekł z zoo, za którym gonią państwo Gucwińscy z flintami pneumatycznymi naładowanymi środkiem usypiającym. Pomagam im go schwytać, wątłą piersią blokuję mu drogę ucieczki, a Antoni Gucwiński przypina mi do piersi Order Virtuti Militari. Tylko taki order znałem, oglądałem go u dziadków, babcia pokazywała swój niechętnie, tylko przez moment, w przeciwieństwie do dziadka, dumnego z siebie jak paw, pozwalał mi nawet ponosić go przez chwilę na kołnierzyku koszuli. „To są poważne sprawy, Romualdzie – mówiła babcia – nie dla dziecka, to nie są zabawy, tylko wojna”. Babcia nie lubiła wspomnienia wojny, nie chciała opowiadać o swoich bohaterskich czynach, jej ulubione bohaterstwo dotyczyło teraz zmagań z zakalcem na cieście czy starań o dobry kawałek mięsa w sklepie. Dziadek przeciwnie, tęsknił za wojną, chętnie opowiadał o leśnych przygodach, pokazywał swój nielegalnie trzymany pistolet, głaszcząc go pieszczotliwie, uśmiechając się do niego, przeglądając się w jego złotym poblasku. Wiele lat później zrozumiałem, że tylko mężczyźni potrzebują ciągłego wspominania swych dokonań, które w społeczeństwie uznawane są za choćby od biedy istotne. Kobiety nie są obciążone tym kompleksem. Stoję na schodach kościoła, samotnie, ksiądz rozkłada ręce, jego głos unosi się, wibruje, zebrani powtarzają coś za nim, setki głosów zlepione w kulę wypełniają szczelnie całą nawę, oczy wiernych płoną, serca biją jednostajnym, mocnym rytmem, karmią się nawzajem swoją siłą. Za kilka minut wyjdą na zewnątrz, pójdą do domów i znów będą słabi, ale to jeszcze nie teraz. Teraz są potęgą. I wtedy szczupły, drobny chłopiec, może trzynastoletni, stojący w środku jednego z rzędów chwieje się, unosi prawą rękę, nienaturalnie opiera się o sąsiada i powoli osuwa na posadzkę. Mężczyzna patrzy na chłopca dopiero po dłuższej chwili, wreszcie orientuje się, że coś jest nie tak, klęka, potrząsa ramieniem chłopca, inni ludzie zwracają na nich uwagę, i wtedy silne, zwarte frazy, niemal okrzyki, wydawane przez tłum, kruszą się i powoli rozsypują w jednostajny szmer, a cała zgromadzona w powietrzu siła osypuje się na posadzkę, jak ten chłopiec przed chwilą, i tam zalega. „Czy jest tu lekarz?!”– krzyczy jakaś kobieta, oczywiście że jest, nawet kilku, w końcu to inteligencki kościół. Dwaj mężczyźni wynoszą chłopca do zakrystii, za nimi podąża rudowłosa kobieta, jak zapewnia – lekarz pediatra. Towarzyszy jej mąż, brodaty mężczyzna o bursztynowych oczach, w których dobrotliwość graniczy z szaleństwem. Na jego widok wierni szepcą między sobą, pokazują go palcami, lekko skłaniają przed nim głowy w geście głębokiego szacunku. Moi rodzice wiodą za nim wzrokiem bez jednego słowa, na ich skupionych twarzach maluje się podziw. Wreszcie mój ojciec otrząsa się z zadumy, rozgląda się, „Marek!” – krzyczy, nie mogąc mnie znaleźć, a ja biegnę do nich, do znajomego, gorzko-słodkiego zapachu matki i zagubionego spojrzenia ojca, człowieka, który jest, ale jakby go nie było. Kiedy pierwsza grupa wiernych wychodzi z kościoła, już wiadomo, że coś jest nie tak. Wzdłuż wspinającej się po schodach ludzkiej gąsienicy idzie lekki skurcz – najpierw jakieś szepty, nerwowe spojrzenia, potem słowa wypowiadane podniesionym głosem („uważajcie”, „tylko spokojnie”, „nie denerwuj się, kochanie”, „nie prowokować ich”), jakaś kobieta zaczyna płakać, ktoś próbuje zawrócić, ale napierający tłum odpycha go i kieruje z powrotem w stronę wyjścia. Skurcze narastają, ktoś płacze, wokół coraz szybsze oddechy, idąca obok kobieta chwyta się za piersi i oddycha chrapliwie, jej policzki gwałtownie różowieją. Nie boję się wcale, jestem podekscytowany i z napięciem wypatruję przygody; nie mogę się jej doczekać. Patrzę na rodziców. Ojciec nie mówi nic, patrzy pod nogi, unika mojego spojrzenia, chwilami drapie się po głowie, jakby zastanawiał się, czy można stąd uciec jakimś tajnym korytarzem ukrytym między stopniami albo pod którymś z obrazów, których tak nienawidzi – on, malarz i wykładowca historii sztuki, często powtarzający: „Jedyne, co godzi w moją religijność, to ohyda świętych obrazów”. Matka mamrocze coś pod nosem – to znaczy, że przeklina, nawet wtedy gdy jest bardzo pijana, nie przeklina na głos. „Jestem damą – powtarza – dama przeklina tylko w myślach albo bezgłośnie”. Pierwsze dźwięki słyszymy już na szczycie schodów, kilka metrów od drzwi. Najpierw huk silników, skrzypienie osi, trzask otwieranych wrót. I wtedy zmienia się zapach. Nie ma już kadzidła gęstego i słodkiego jak kajmak, pojawia się smród spalin, czystej benzyny i dziwny, gryzący swąd, którego nie czułem nigdy wcześniej i którego nigdy już nie zapomnę. Gdy od wrót świątyni zostaje tylko kilka kroków, uderza w nas krzyk. Najpierw pojedynczy, gdzieś z oddali, potem kolejny i jeszcze jeden, przez drzwi wdziera się ulewa krzyku raniąca uszy jak ostre opiłki metalu. Matka obejmuje mnie mocno od tyłu, popycha, mówi: „Wezmę cię teraz za rękę, trzymaj mocno, nie puszczaj, idź za nami, nie bój się”. Ale ja się przecież nie boję. Wychodzimy na zewnątrz i natychmiast zaczynamy biec. Inaczej się nie da, mimo że nie ma takiej potrzeby. Wszyscy biegną, cały wychodzący tłum, więc musimy biec i my. Nad ogromnym trawnikiem unoszą się kłęby białego dymu, jakby chmurom znudziło się niebo i postanowiły pożyć wśród ludzi. Tłum zapomniał już o swej sile, rozpada się na grupki i jednostki, które pędzą przez dym, kaszląc, kichając, osłaniając oczy, biegną przed siebie, między bloki, gdzie krążą niebieskie, kwadratowe stary z wielkimi napisami MILICJA. Nie ma innej drogi, bo po obu stronach od wyjścia z kościoła ciągną się szpalery zomowców w mundurach moro, niebieskich hełmach i maskach przeciwgazowych. Na hasło dowódcy zomowcy klękają i strzelają do tłumu – pociski mkną, tnąc powietrze krwawiące białymi smużkami dymu, i eksplodują mleczną, duszącą poświatą, wdzierającą się do oczu i płuc, palącą milionami rozżarzonych kocich pazurów. Pędzimy przez łączkę, oczy potwornie mnie pieką i nie ma już nic innego poza tym straszliwym zapachem nienawiści, mieszanką pieprzu, pszczelego jadu, plwociny osiłka i wszystkich cierpień mojego narodu. Charczę, ciężko mi złapać oddech, ale mimo to wciąż się nie boję, oglądam się w stronę zomowców i patrzę na nich, próbując domyślić się, czy to ludzie. Wyglądają tak samo, tak samo się zachowują, nie muszą myśleć, mają komendy. Przypominają mi szturmowców Imperium, są fascynujący, chcę mieć ich figurki do zabawy. Wygraliby każdą moją bitwę. „Nie patrz w ich stronę! – krzyczy matka – nie patrz na nich!”. Zasłania mi oczy wilgotną chusteczką. Orientuję się, że cały czas biegniemy ścieżką, jedną z trzech wytyczonych na tym ogromnym płacie zieleni. Dlaczego tak? Przecież ścieżka nie jest prosta, czasem lekko skręca, czasem leniwie załamuje się pośród kwiatów – w końcu wytyczono ją, by spacerować, nie uciekać przed ostrzałem. Myślę, by zapytać o to rodziców, kiedy już uciekniemy. Później o tym zapomnę i nigdy nie zadam tego pytania. Gdy wpadamy między bloki, przed nami pojawia się staruszka okutana w płaszcz, zdecydowanie zbyt ciepły na tę porę roku. Na nogach ma tenisówki za duże o co najmniej trzy numery, buty idiotycznie klapią, spowalniając jej i tak niespieszny bieg. Mój ojciec zaczyna się śmiać, matka uderza go w kark otwartą dłonią. „Co robisz?! To nie jest śmieszne!” – krzyczy. Wtedy widzimy zomowców wybiegających zza węgła prosto na grupę kilkunastu wiernych. Ci zomowcy nie mają masek, noszą za to ogromne tarcze i białe pałki wyginające się pod wpływem uderzenia. Pierwszy uderza rudowłosą kobietę, to lekarka, która udzieliła pomocy omdlałemu chłopcu. Kobieta nie wydaje żadnego dźwięku, chwyta się za głowę obiema rękami i klęka na bruku skulona. Zomowiec uderza ją jeszcze kilka razy, dwóch innych chwyta jej męża, wykręca mu ręce, ich dowódca z rozpędu kopie go w brzuch. Matka znów chwyta mnie za głowę i brutalnym szarpnięciem odwraca ją, krzyczę z bólu, zaczynam płakać. Wbiegamy do najbliższej bramy, wjeżdżamy windą na najwyższe piętro, w kabinie matka próbuje wytrzeć mi oczy, ale obrażony wyrywam się jej, krzycząc. Strychami przechodzimy do bloku dziadków, za oknem jasne słońce, ptaki goniące się w koronach drzew, nieco niżej chmury gazu, w nich świąteczna przemoc. Kiedy babcia otwiera nam drzwi, patrzy na nasze czerwone, opuchnięte twarze, zlane potokiem łez, zaczyna płakać i krzyczy: „ A to skurwysyny!!!”. Nigdy więcej nie słyszałem, by klęła.\nAgnieszka Czamiłło wkracza na salę średniaków młodszych Po raz pierwszy spotykam Agnieszkę Czamiłło w przedszkolu, mam cztery lata i potworną wadę zgryzu. Czamiłło ma rozpuszczone włosy, ostrzyżone pod zdumiewającym kątem, przywodzące na myśl elewacje modernistycznych kamienic, jakich pełno wokół rynku. Są jasnorude, jakby jakiś szaleniec polał je szklanką wiewiórczej krwi. Pani Lidka wprowadza ją na salę w czasie popołudniowej zabawy klockami. Zwykle nowy przedszkolak cieszy się powszechnym zainteresowaniem, zwłaszcza ze strony przedstawicieli własnej płci. Czamiłło jest jednak ignorowana przez dziewczyny, prawdopodobnie z powodu koloru włosów. Karolina Niezabitowska, najładniejsza z dziewcząt, a co za tym idzie, ich naturalna liderka, wydyma pogardliwie wargi i nieznoszącym sprzeciwu gestem powstrzymuje dwie roześmiane koleżanki próbujące raczkować w stronę Agnieszki. Ta olewa Niezabitowską, szybko omiata wzrokiem salę, zauważa mnie i natychmiast rusza w moim kierunku. Stawia dziwne kroki, jej ramiona nie unoszą się rytmicznie, pozostają cały czas w tym samym położeniu, jakby przeszczepiono jej nogi robota kroczącego ze Star Wars. Dopada mnie i klęka naprzeciwko, opiera dłonie na wykładzinie i patrzy mi w oczy z kwaśnym uśmiechem. Obok prawego kącika ust ma mały, brązowy pieprzyk w kształcie Sycylii. Wpadam w panikę; klocków jest w przedszkolu za mało, codziennie po południu toczy się o nie zacięta bitwa, kłębiący się tłum dzieci piszczy, płacze, popycha się i warczy, jak stado wygłodniałych psów, którym rzucono właśnie kość obrośniętą chrząstkami i mięsem. Przedszkolanki próbują stosować reglamentację, wydzielając każdemu dziecku taką samą ilość. Ta metoda jednak nie sprawdza się; przedszkolanki są kompletnymi idiotkami i mają problem ze zliczeniem do pięciu, zatem prędzej czy później zapas kończy się i dochodzi do gigantycznej jatki, wreszcie dzieci najsilniejsze gromadzą najwięcej klocków, a takim jak ja pozostaje kilka na krzyż. Zdobycie ich to pasmo twardej walki i upokorzenia, dlatego jadowite spojrzenie Czamiłło, które łakomie omiata mały kopczyk usypany obok moich stóp, doprowadza mnie na krawędź rozpaczy. W dalszym ciągu nic nie mówimy, taksujemy się wzajemnie wzrokiem, w końcu Czamiłło uderza znienacka, jak nepalska kobra, i zagarnia większość moich klocków obiema rękami, jednocześnie osłaniając je ramionami. Odpycham ją, jednak widząc, że odsuwając się, zabiera ze sobą klocki, zmieniam taktykę i szarpię ją za sweter, usiłując ją od nich odciągnąć. Agnieszka odwraca głowę i bez namysłu, dwoma szybkimi kłapnięciami gryzie mnie w oba nadgarstki; prawy niemal tego nie odczuwa, jednak z lewego złazi płachetek skóry. Jęczę cicho, ranka na nadgarstku cholernie piecze, próbuję uderzyć ją drugą ręką, jednak Czamiłło zręcznie uchyla się od ciosu i odsuwa z moimi klockami na bezpieczną odległość. Łzy cisną mi się do oczu, jednak biorę głęboki oddech i mocno zaciskam powieki. Nie mogę sobie pozwolić na to, by płakać przy innych chłopcach. To byłoby cywilne samobójstwo. Oceniam liczbę klocków, która mi pozostała – wynosi ona PIĘĆ, na dodatek dwa z nich to te gorsze, z przezroczystego plastiku, który chyba zmieszano z trocinami; cały usiany jest siatką dziwnych obiektów grubości końskiego włosa. Nie pozostaje mi nic innego, jak robić dobrą minę do złej gry, próbuję więc coś zbudować, do głowy ciśnie mi się wiele przekleństw, a właściwie dwa, które do tej pory poznałem – „kurwa” i „spieprzaj”. Spieprzaj kurwo, spieprzaj, myślę, ręce zaczynają mi drżeć i mam straszną ochotę nimi potrzepotać, jak kurczak, kiedy usiłuje wzbić się do lotu. Bardzo mnie to uspokaja, jednak matka zawsze krzyczy, kiedy widzi, że to robię, i żąda, żebym przestał. Powstrzymuję się zatem i zamiast trzepotać rękami, zaczynam się rytmicznie kiwać, wykrzywiając twarz. Wyobrażam sobie, jak obcinam Czamiłło rudy łeb mieczem świetlnym, a potem odlatuję sokołem millenium na planetę pełną klocków. Tego samego dnia wracam z matką do domu, widzę ojca siedzącego na kanapie przed telewizorem, plecami do mnie. Ojciec nie zwraca na nas uwagi, ogląda Teatr Telewizji; na ekranie widzę dwóch mężczyzn w mundurach. Jeden z nich ma charakterystyczny wąsik, drugi, niezwykle gruby, uśmiecha się złośliwie. Przypomina mi namokniętego ślimaka wypłoszonego przez deszcz. Przyglądam się mężczyznom i słucham ich rozmowy. – Świetnie ci poszło, Adolfie. To było piękne, dobitne przemówienie. Faktycznie, jesteś prawdziwym artystą. – Chcesz powiedzieć, że jestem artystą, nie żołnierzem? – Właśnie. To Bóg przypisał nam życiowe role. Z Adolfa uczynił artystę, z Ernesta – żołnierza. – A twoje żołnierzyki nadal są pełne zapału i woli walki? – Pójdą za tobą na złamanie karku, Adolfie. – Pamiętasz lata dwudzieste, okres naszego mitu, naszej walki? – To było dziesięć lat temu. – Zawsze byłeś dzielny, Erneście. – Czasem posuwaliśmy się za daleko. – Teraz też posuwamy się za daleko.\nKonikau Trawnik pod szkołą pokryty jest szczelną warstwą psiego gówna. Sranie na trawnik jest cholernie dozwolone, może dlatego, że żaden zjazd partii nie wydał instrukcji w sprawie sprzątania po psach. A nawet gdyby wydał i tak nic by się nie zmieniło. Psy byłyby wtedy instrumentem walki politycznej. Zwarte pułki spacerowiczów z opornikami w klapach prowadzałyby je na trawniki i zachęcały do wyduszenia choćby malutkiego patriotycznego klocka, mając nadzieję, że smród dotrze do ekskluzywnych partyjnych dzielnic, do jakiejś lokalnej Zatoki Świń, wydusi promoskiewską juntę, a gówno posłuży jako nawóz dla wzrostu narodowej, katolickiej, socjalkapitalistycznej, wolnościowej ekipy. Na razie psy srają tylko z powodu lenistwa swoich właścicieli. Mnie i Hance smród nie przeszkadza, bo jesteśmy dziećmi. Towarzyszącemu nam Ryśkowi nie przeszkadza tym bardziej, bo jest ze slumsu. Od naszej kamienicy slums oddzielony jest jedynie kilkumetrowym podwórkiem. Z tej strony nie widać między nimi żadnej różnicy, bo przypadkowi przechodnie tu nie trafiają, a tym bardziej turyści. Epoka zachodnich poszukiwaczy przygód podróżujących kolorowymi trabantami po postkomunistycznych zadupiach jeszcze nie nadeszła. Dlatego od strony ulicy kamienica ma w miarę ładną, nieco tylko przybrudzoną fasadę, a od podwórza wygląda jak chwilę po podbiciu miasta przez Armię Czerwoną. W elewacji widać dziury po pociskach, spod doszczętnie złuszczonego tynku łypią gołe cegły. Wnętrze wygląda jednak całkiem nieźle, a przede wszystkim nie jest obszczane i zarzygane przez podwórkowych lumpów. Tym właśnie nasza kamienica różni się od slumsu. No, może jeszcze wyższym odsetkiem mieszkańców z wyższym wykształceniem. Z jedenastu mieszkań aż osiem jest u nas zajętych przez pracowników naukowych, lekarzy, pisarzy i takich tam. W slumsie tylko jedno mieszkanie z ośmiu. Klienci dwóch melin z najwyższego piętra, toczących ze sobą twardą, konkurencyjną walkę, dbają o odpowiednią ilość rzygowin, które ściągane siłą grawitacji spływają na niższe piętra, często w towarzystwie świeżego moczu, bo w melinach sprzedaje się też piwo. Czasy firmowych parasoli i malowniczych ogródków piwnych jeszcze nie nadeszły. Trwa epoka szczyn na klatce schodowej. Teoretycznie nie powinniśmy zadawać się z Ryśkiem. Według niepisanego kodeksu lepszych dzieci z naszej strony podwórka należy olewać slamsiarzy. Są brudni nawet wtedy, gdy dopiero wychodzą z domu, a jak wiadomo, na brud jest miejsce dopiero po dwóch godzinach zabawy, kiedy zdążymy się totalnie wypaćkać w kałuży lub piaskownicy z piaskiem niewymienianym od wypadków marcowych. Ale on bardzo się starał. Przychodził na skwerek, obok zardzewiałej zjeżdżalni, gdzie ściągaliśmy haracze w postaci komiksów z gumy Donald (prawdę mówiąc, ściągała je Hanka; ja byłem w tym układzie od myślenia), kłaniał się Hance, szefowej wszystkich szefów, i składał kolejne prośby. – Pozwólcie mi się ze mną bawić. – Chcę wam pomagać. – Nie mam swoich donaldów, ale komuś podpierdolę i dam wam wszystko. Przyjąłbym go od razu, ale komercyjny zmysł Hanki jak zawsze był górą. Idziemy pod gmach Politechniki, gdzie na wąskim trawniku jakiś szalony ogrodnik upchał kilkanaście cisów, włazimy między gałęzie i każemy Ryśkowi stanąć pod murem, tak by nikt z ulicy nie mógł go zauważyć. – No dobra, to co mam zrobić? – zapytał. – Musisz pokazać nam dupę – odparła Hanka. W pierwszej chwili chciałem zaprotestować, ale kiedy już otwierałem usta, a strumień powietrza z płuc niemal dotarł do strun głosowych, moje gardło ścisnęło się, a to coś w środku kazało mi się natychmiast zamknąć i czekać. Czekać, aż coś się wydarzy. Rysiek bez wahania odwrócił się i jednym ruchem ściągnął granatowe krótkie spodenki. Jego tyłek był niemal idealnie okrągły i gładki. – Wypnij się – powiedziała Hanka, drapiąc się po nosie. Odłamała gałąź i końcówką podrapała go po tyłku. Zadrżał, ale stał dalej w miejscu, pochylony i milczący. – Teraz weź tę gałąź i głaszcz się. No po dupie! Jakbyś się podcierał. Patrzyłem na Ryśka, niemal nie mogąc oddychać, i czułem, że powoli ogarnia mnie uczucie dotąd nieznane; ekscytacja pomieszana z rosnącym przerażeniem, bo to, co robiliśmy, było piękne i straszliwe zarazem, Pan Bóg wie, że my wiemy, że to grzech ciężki i na dniach, przy spowiedzi, będę miał przejebane u księdza Staszka. Że nie wspomnę o tym drugim, starym, co był kiedyś proboszczem, ale go zdjęli, on dowala straszne pokuty. A Rysiek podcierał się gałęzią, odwrócił się do nas z uśmiechem, już wiedząc, że go kupiliśmy, że jest nasz. Że jest w bandzie, że możemy odmienić losy świata, a już na pewno ojczyzny. I teraz razem siedzimy na trawniku pełnym psiego gówna, między oblazłym z farby budynkiem szkoły, typowej gomułkowskiej tysiąclatki, a kioskiem Ruchu, w którym sprzedaje pani wyglądająca jak babcia Mikołajka. Jak mama Muminka po trwałej ondulacji, w dwudziestym roku emerytury. W dużym kartonie po odbiorniku radiowym Unitra wywierciliśmy dziurkę, do której wetknęliśmy plastikową rurkę do napojów. – Ile ich złapałeś? – pytam Ryśka. – W sumie osiem. Tu mam ostatniego – odpowiada i pokazuje mi wielkiego konika polnego, którego trzyma za tylne odnóże. Konik jest nieruchomy, jednak kiedy Rysiek zbliża mi go do twarzy, zaczyna się gwałtownie szamotać. Odruchowo odsuwam głowę. Hanka wygląda na rozbawioną. – Jak nazwiemy nasz obóz? – pyta. – To musi być fajna nazwa, żadnego zgapiania z filmów! – Auszwic! – woła Rysiek i natychmiast dostaje od Hanki plaskacza w twarz. – No co! To nie było z filmu, idiotko jedna! Hanka momentalnie uderza Ryśka w drugi policzek, charakterystycznie zaciskając zęby. Kiedy się wkurza, piegi na jej nosie jakby się do siebie zbliżały. – Historia Polski liczy się jako film, jełopie – syczy. – Chcę fajną nazwę na miarę ośmiu koników w pudle! Słucham! – Konikau. – Brawo, Marek! Widzisz slamsie? Ucz się od Marka, może cię wyleczy z głupoty – mówi Hanka, patrząc na mnie z dumą, wyjmuje mazak i z wywalonym językiem starannie pisze na kartonie nazwę. KONIKAU. Idealnie równe, czarne, drukowane litery. – Co z nimi zrobimy? – pytam. – Naruszyły regulamin. Będzie surowa kara. Najpierw karcer. Wiesz, co to karcer, slamsie? Rysiek kręci głową. – No pewnie, że nie wiesz. Skąd miałbyś wiedzieć. Jesteś w klasie B, a to jest gorsza klasa, tam poszły same tumany. Nasi rodzice, znaczy moi, Marka i innych z klasy A, zebrali się przed rozpoczęciem roku i ustalili, żeby nas wszystkich umieścić w jednej klasie, znaczy tych najlepszych, z dobrych domów. A do B poszły plebsy, rozumiesz mnie? Rysiek kiwa głową. – Poza tym nie chodzisz na korki z anglika. No więc karcer to jest taka ciemna cela, do której wtrącano najgorszych więźniów, takich, co łamali regulamin i byli niebezpieczni. Ale wystarczyło parę dni w takiej celi… I byli złamani. Byli wrakami. Z panów zmieniali się w poddanych. Rozumiesz, slamsie? Rysiek kiwa głową. Pasikoniki szamoczą się w pudle. – Masz gaz? – pyta Hanka. – Bo teraz przyszedł czas na najwyższy wymiar kary. – Mam – podaję jej gaz łzawiący w spreju, totalnie nielegalny, przywieziony przez francuską ciotkę. Tam nie ma władzy ludowej, tam kolorowi napadają statecznych obywateli na ulicach. Wyrywają im torebki. To wszystko przez niesprawiedliwy podział dóbr. Podobno nie ma tam pochodów pierwszomajowych. Hanka wciska końcówkę rurki do wylotu pojemnika z gazem. Pasikoniki szamoczą się coraz bardziej. Prawa ręka zaczyna mi dygotać. Z pudła dobiega coś jakby pisk. Hanka naciska rozpylacz. Uderzenia koników o ścianki pudła są coraz głośniejsze. – Trzymajcie mocno – szepcze. Rysiek trzyma pudło obiema rękami. Z lekko rozchylonych ust spływa mu strumyczek śliny. Strasznie żałuję, że nie mam chusteczki do nosa. Mógłbym wytrzeć mu usta. I ten brud na policzku. On zawsze jest brudny, jakby matka przed wyjściem kazała mu włożyć twarz do pieca. Pasikoniki cichną. Wyjmujemy ciała z pudła, uważając na opary gazu. Mimo to oczy natychmiast mi puchną. Nos piecze mnie straszliwie, jakby ktoś wlał mi do środka roztwór ostrej papryki w proszku. Zbieramy trupy koników na kupkę i podpalamy. Udaje się dopiero z trzecią zapałką, jak na złość zaczyna wiać. Płoną błyskawicznie, wydzielając okropny smród.\n#1Ciąg dalszy w wersji pełnej\nZąb w nodzeDostępne w wersji pełnej\nStacja benzynowaDostępne w wersji pełnej\nRagazzo dell’ EuropaDostępne w wersji pełnej\nStudia prawnicze w czasach kryzysu gospodarczegoDostępne w wersji pełnej\nVitesse MaximaleDostępne w wersji pełnej\nSelekcjaDostępne w wersji pełnej\nŻółć i łysina w Nowej RudzieDostępne w wersji pełnej\nTowarzystwo tarczyDostępne w wersji pełnej\nOstateczne rozwiązanie na szosie wrocławskiejDostępne w wersji pełnej\nWypadekDostępne w wersji pełnej\nDanielDostępne w wersji pełnej\nBusiness meetingDostępne w wersji pełnej\nKorespondencjaDostępne w wersji pełnej\nGrill barDostępne w wersji pełnej\nMadonnaDostępne w wersji pełnej\nPlaża w BrazzavilleDostępne w wersji pełnej\nCiemnośćDostępne w wersji pełnej\nWięzienieDostępne w wersji pełnej\n#2Dostępne w wersji pełnej\nMichał Zygmunt, Lata walk ulicznych Warszawa 2010 © Copyright by Michał Zygmunt, 2010 © Copyright for this edition by Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2010 Wydanie I ISBN 978-83-61006-95-4 Redakcja: Julian Kutyła Korekta: Joanna Dzik Projekt okładki: Karol Radziszewski Na okładce wykorzystano zdjęcie autorstwa Kuby Dąbrowskiego. W książce wykorzystano sample z następujących utworów: Philip K. Dick, Ubik, przeł. Michał Ronikier, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2000 Yukio Mishima, Mój przyjaciel Hitler, przeł. Maciej Kanert, Estera Żeromska, w: Mishima Yukio (1925–1970), red. Beata Bochorodycz, Estera Żeromska, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2008 The Smiths, There is a light that never goes out The Smiths, You’ve got everything now The Teenagers, Homecoming stenogram procesu Nicolae i Eleny Ceauşescu w tłumaczeniu Michała Zygmunta fragmenty telewizyjnej debaty Lech Wałęsa – Alfred Miodowicz Wydawnictwo Krytyki Politycznej ul. Nowy Świat 63 00-042 Warszawa www.krytykapolityczna.pl redakcja@krytykapolityczna.pl Seria Literacka, t. IX Plik ePub opracowany przez firmę eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: kontakt@elib.pleLib.pl\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Lata_walk_ulicznych-ebookRO/p0206874i020" target="_blank" title="Lata walk ulicznych [Michał Zygmunt] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Lata walk ulicznych [Michał Zygmunt] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Odp .: Aby wymienić produkt, musisz wysłać do nas e-mail i poinformować nas o przyczynie. Następnie przedstawimy dalsze instrukcje. Towar można wymienić w ciągu 3 dni od daty otrzymania, pod warunkiem, że jest nienoszony iw oryginalnym stanie z oryginalnym opakowaniem i etykietami. Zwracając przedmiot do wymiany, upewnij się, że Twoje imię i nazwisko, adres, numer telefonu i instrukcje są wyraźnie wskazane. Wszelkie koszty wysyłki związane z wymianą towaru ponosi konsument.\nOdp .: Większość zamówień można śledzić, przechodząc do witryny internetowej EMS. Po złożeniu zamówienia tutaj, w ciągu 48 godzin otrzymasz wiadomość e-mail z potwierdzeniem zamówienia z numerem śledzenia online. Skontaktuj się z nami przez e-mail, jeśli potrzebujesz dalszej pomocy w śledzeniu.\nObsługiwane przez wczasysobieszewo.pl © 2021 Wszelkie prawa zastrzeżone.


Wegańskie, owsiane galette ze śliwkami (bez cukru) -\nLubię piec tarty, bo zrobienie do nich ciasta nie wymaga wiele finezji i można je włożyć do formy bez konieczności wałkowania ciasta. To duży plus, bo w wegańskich spodach brakuje czasem spoiwa w postaci jajka. Okazuje się, że nie jest ono wcale konieczne. Ciasto z dodatkiem roślinnego jogurtu naprawdę daje radę, dobrze się wałkuje, więc zamiast tradycyjnej tarty możemy przygotować z niego galette. Pieczenie tego ciasta nie wymaga specjalnej formy, co ucieszy osoby, które nie posiadają formy do tarty. Można ją upiec na dużej blasze, a na końcu zawinąć brzegi. Nie trzeba robić tego od linijki. Ciasto robi się szybko, a prezentuje się pięknie, zwłaszcza jeśli podamy je z gałką lodów czy bitą śmietaną kokosową.\n1/4 szklanki oleju o neutralnym smaku (może być rzepakowy lub kokosowy)\n1/2 szklanki jogurtu roślinnego (użyłam sojowego z Lidla)\nPłatki owsiane mielimy na mąkę. W misce mieszamy zmielone płatki, jogurt i olej. Odstawiamy do lodówki. W tym czasie pestkujemy śliwki i kroimy je na 2-3 kawałki. Dodajemy do nich cynamon. Wyciągamy ciasto i rozwałkowujemy je na podsypanej lekko stolnicy na kształt koła. Smarujemy formę do pieczenia olejem (użyłam formy do tarty, ale może to być dowolna, większa blacha). Układamy na cieście śliwki, zostawiając wolny brzeg. Zawijamy brzegi ciasta. Pieczemy ciasto przez 40-45 minut w temperaturze 200°C. Pod koniec pieczenia możemy posmarować brzegi ciasta wodą, zwłaszcza jeśli mocno podsypaliśmy stolnicę mąką.\nPodajemy z bitą śmietaną kokosową lub gałką lodów (polecam nice cream z bananów).\nTagged bez cukru, bez jajek, bez nabiału, ciasta, płatki owsiane\nKotlety z bobu i suszonych pomidorów


Duży dom, 3 działki z noclegami w Rzepedzi w Bieszczadach – MM Nieruchomości\nDuży dom, 3 działki z noclegami w Rzepedzi w Bieszczadach\nKomańcza – 5 km. Karlików – 13 km. Sanok – 30 km. Lesko – 27 km. Solina – 44 km.\n*UWAGA* Prowizję za zakup nieruchomości ponosi strona sprzedająca.\nDo sprzedania duży dom w Rzepedzi, gmina Komańcza. W cenie 3 działki rolno-budowlane w niedalekiej odległości.\nBudynek o pow. ok. 214 mkw. usytuowany na działce o pow. 26 arów. Z oczkiem wodnym, altaną i garażem. Atrakcyjnie położony, bezpośrednio przy drodze .W sąsiedztwie dwa parkingi. Idealnie nadaje się pod własny biznes typu motel lub inny rodzaj działalności noclegowej. Posesja posiada ogrodzenie i monitoring.\nDom wybudowany w latach przedwojennych, podpiwniczony. w roku 2012 został wymieniony dach. Budynek posiada 9 pokoi w większości z wejściem bezpośrednio z działki. Większość pokoi ma dostęp do łazienek z prysznicem lub osobne WC .Budynek ma również 2 kuchnie w pełni wyposażone. Okna zostały w połowie wymienione na PCV. Na podłogach są wylewki, w pokojach panele a w kuchniach i łazienkach są płytki. Ogrzewanie centralne na paliwo stałe, jest również instalacja solarna z funkcją ogrzewania wody.Ujęcie Wody: studnia głębinowa. Nieruchomość nadaje się do generalnego remontu.\napartament; kuchnia w pełni wyposażona, łazienka z prysznicem ,pokój,\nprzestronny garaż z kotłownią, korytarz, zejście do piwnicy\nkuchnia i pokój,\napartament kuchnia, pokój, WC. duży pokój dzienny, na korytarzu znajdują się 2 łazienki z wanną i prysznicem i 2 WC. oraz 3 pokoje które posiadają osobne wejścia z korytarza.\nOprócz tego nieruchomość posiada duży strych na którym znajdują się 4 pokoje do wykończenia.\n3 działki rolno–budowlane o łącznej powierzchni 1,050 ha. w tym jedna działka budowlana z warunkami zabudowy.\nDziałka zlokalizowana na wzgórzu. Dokoła rozpościerają się piękne widoki. Działki mają kształt zbliżony do prostokąta o wymiarach ok:: 30 a (47.5 m . x 63 m.), 37 a (64 m. x 58 m.), 37,5 a (64 m. x 56 m. )\nDojazd do nieruchomości drogą polną nieutwardzoną. Działki położone są w malowniczej scenerii. Bardzo ładne, równe tereny z widokami rozpościerającymi się niemalże po horyzont.\nZainwestuj w Bieszczady! Stwórz swoja własną przestrzeń a przy okazji czerp zyski z noclegów .Czyste powietrze, cisza, spokój, idealne miejsce wypadowe w Bieszczady. Rzepedź jest miejscowością położoną w gminie Komańcza, 15 km od granicy polsko–słowackiej. Leży na pograniczu Beskidu Niskiego i Bieszczadów.\nID nieruchomości: 20906\nInteresuję się [ Duży dom, 3 działki z noclegami w Rzepedzi w Bieszczadach ]\nPiękna działka w miejscowości turystycznej


Chciał adoptować psa, nie przyjechał. Okropny powód, inni niż myślisz | swiatzwierzat.pl\nŹródło: facebook/schronisko dla bezdomnych zwierzat w celestynowie\nChciał adoptować psa, nie przyjechał. Okropny powód, inni niż myślisz\nPies czekał na swojego nowego opiekuna. Wszelkie przygotowania były już poczynione, pracownicy schroniska czekali z zapartym tchem aż mężczyzna stawi się w siedzibie. Niestety, nigdy nie przyjechał. Usprawiedliwił się w oburzający sposób.\nPies, który od dłuższego czasu był mieszkańcem Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie miał wielką nadzieję na znalezienie nowego domu. W najbliższej przyszłości zwierzę o imieniu Amaretto miało trafić pod opiekę opiekuna. Jednakże, w dniu adopcji nikt nie stawił się w schronisku. Pracownicy fundacji byli zdumieni nieobecnością spodziewanej osoby, dlatego zadzwonili z pytaniem. Powód, jaki usłyszeli bardzo ich obruszył.\nNa komisariacie samo zapalało się światło. Myśleli, że to duchy, sprawcą było zwierzęCzytaj dalej\nPies nie został adoptowany - dlaczego?\nDo przykrej sytuacji doszło w poprzednim roku i została ona opisana na oficjalnym fanpage'u fundacji Celestyniaki - Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie. Pracownicy schroniska byli poruszeni niefortunnym losem biało-brązowego psa o imieniu Amaretto. Zwierzę miało zostać adoptowane lada dzień, dlatego wszyscy cieszyli się, że kolejny czworonóg trafi wprost do kochającej rodziny. Niestety, ich oczekiwania zostały zawiedzione. Psiak został w murach schroniskach, nigdy nie doczekał się przyjazdu nowego pana.\nDZISIAJ GRZEJE:1.Dog niemiecki zrobił awanturę, bo nie dostał jedzenia na czas. Właściciele płakali ze śmiechu\n- Tego psa oszukał człowiek. Zrobił mu nadzieję i nie przyjechał na umówioną adopcję - w tych gorzkich słowach wolontariusze opisali incydent na stronie schroniska.\nOsoba, która zobowiązała się przygarnąć Amaretto mogła mieć ważny powód, który uniemożliwił jej przyjazd w tamtym dniu. W końcu wypadki losowe mogą pokrzyżować nawet najpilniejsze plany i nie powinno oceniać się innych bez znajomości ich sytuacji życiowej. W takim razie, jaki był powód nie stawienia się na umówioną wizytę adopcyjną? Pracownicy przytuliska dla potrzebujących zwierząt nie pozostawiają wątpliwości. "Ten ktoś kupił sobie owczarka".\nW licznych komentarzach na stronie Celestyniaków internauci potępiali zachowanie osoby, która porzuciła Amaretto z tak okropnego powodu. Niemniej jednak, na drodze psiaka pojawił się inny kandydat gotowy do adopcji zwierzęcia, który szczęśliwie zabrał pupila do domu.


Kandydaci na wiceprezesów PGNiG mogą się zgłaszać do 18 lutego - Gaz\nKandydaci na wiceprezesów PGNiG mogą się zgłaszać do 18 lutego\nRada nadzorcza ogłosiła konkurs na wiceprezesów PGNiG ds. poszukiwań i wydobycia oraz do spraw finansowych - poinformowała spółka w ogłoszeniu prasowym. Zgłoszenia można składać do 18 lutego.\nRozmowy z wybranymi kandydatami odbędą się w dniach 25-26 lutego tego roku.\nZmiany w zarządzie spółki są związane z jednej strony z realizacją celów strategicznych związanych z obszarem wydobycia, z drugiej - z rezygnacją dotychczasowego wiceprezes ds. finansowych Sławomira Hinca, który od 1 kwietnia obejmie fotel prezesa PGNiG Norway. Czytaj także: Będą konkursy na stanowiska członków zarządu PGNiG\nstefek, 06.02.2013 08:37\nBudzanowski i Pani Prezesini to dobrzy znajomi, ciekawe czy jak archeolog nie dostanie już marginesu do popełnienia błędów od Tuska, będzie (...)\n1400zł po studiach na PŚ, 04.02.2013 08:12\nChętnie się zgłoszę tylko nie widzę formularza zgłoszeniowego? Myślicie, że z 1500 na rękę dostanę? Mogę w zamian podpisywać wszystko (...)\nPenderecki, 02.02.2013 08:13\nNa przesluchania zapraszam do akademii muzycznej. Jak moze powazna firma zarzadzac osoba o takich marnych kwalifikacjach. Z TP SA sie jej pozbyli mimo (...)\ngoja, 01.02.2013 22:50\nNo to Carynia realizuje skutecznie swoją politykę kadrową i dostanie order od Pana min.Budzanowskiego i,\nczy to powtórka z rządow PISu


Liga Grecka / 20 Grudzień 2020, g. 18:30\nOglądaj transmisję meczu PAOK Saloniki – Panathinaikos na żywo i za darmo w Internecie na kanale live stream online. Spotkanie w rozgrywkach Liga Grecka rozpocznie się 20 Grudnia 2020 roku o godzinie 18:30.\nPoprzedniAtalanta Bergamo – AS Roma na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nNastępnySlavia Praga – Bohemians 1905 na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nSouth East Melbourne – Sydney Kings na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie


DevDroid #011 – DevDroid.pl – Android Developer Newsletter\nHej 👋 To jedenaste wydanie newslettera, w który szczególnie polecam artykuł na temat Jetpack Compose i Doom. Pamiętaj, że jesteśmy również dostępni na Twitterze jako @DevDroidDotPL.\nPróba odtworzenia kultowego efektu z gry Doom przy pomocy Jetpack Compose. Autor krok po kroku przedstawia proces tworzenia rozwiązania aż do uzyskania finalnego efektu. Koniecznie warto sprawdzić co udało się uzyskać przy całkiem niewielkiej ilości kodu :)\nJeśli chcesz zwiększyć liczbę użytkowników korzystających z najnowszej wersji Twojej aplikacji, to ten post jest dla Ciebie. In-App Updates pozwala na sprawdzenie dostępności nowej wersji oraz aktualizacje z poziomu aplikacji, bez konieczności odwiedzania Google Play. Wpis pokazuje cały proces tworzenia wymaganej implementacji oraz testowania mechanizmu.\nCallback Hell in Android\nZagnieżdżanie wywołań (tzw. “Callback hell”) sprawia, że kod staje się mniej czytelny, trudny w modyfikacji i podatny na błędy. Możesz skorzystać ze wskazówek przedstawionych przez autora powyższego artykułu, aby poprawić taki kod.\nDzięki nowemu API FragmentFactory możemy w końcu tworzyć fragmentu przy pomocy wywołań zwykłego konstruktora. Oprócz możliwości uproszczenia kodu daje to również możliwość wstrzykiwania fragmentów przy pomocy biblioteki Koin.\nAdvanced WorkManager - codelab\nPojawił się nowy Codelab omawiający zaawansowane zagadnienia dotyczące Work Managera.\nJetpack Release (15 kwietnia 2020)\n15 kwietnia zostało wydanych sporo nowych bibliotek z pakietu Jetpack. Warto przejrzeć notatki na temat zmian interesujących nas pakietów.\nSimple Multiplatform RPC with Kotlin Serialization\nBiblioteka do serializacji w Kotlinie działa na wielu platformach. Dzięki temu możemy z powodzeniem wykorzystać te same obiekty w programach działających na różnych platformach. W artykule opisany jest właśnie taki przypadek zastosowania kotlinx.serialization.\nPrzykład modelowania zdarzeń UI jako strumieni danych przy pomocy Kotlin Flow i biblioteki FlowBinding.\nPierwszy artykuł z serii tłumaczącej wygenerowany kod przez Daggera. Dodatkowo autor przerabia wygenerowany kod Javy na Kotlin, aby był bardziej zwięzły i łatwiejszy w zrozumieniu jak Dagger działa pod spodem.\nPrzedstawienie sposobu testowania modeli widoków wykorzystujących LiveData i Kotlin Coroutines.\nPodcast | Going Full Kotlin Multiplatform\nRozmowa z programistami CashApp na temat procesu portowania bibliotek Okio i OkHttp na Kotlin Multiplatform.\nKrótkie podsumowanie ostatnio wprowadzonych zmian w polityce sklepu Google Play. Większość zmian omówiona została na przykładach pokazujących dobre i złe zachowania.\nstrikt - zestaw elastycznych asercji do testów tworzonych w Kotlinie.\nktlint - Kotlinowy linter z wbudowanym formaterem.\nFlowBinding - biblioteka umożliwiająca operowanie na widokach przy pomocy strumieni Flow.\nDataStore.kt - z komentarzy w opublikowanym interfejsie DataStore, możemy dowiedzieć się szczegółów na temat działania mechanizmu mającego zastąpić SharedPreferences.


Jakie informacje / raporty podawać w postach - Searchengines.pl\n→ Jakie informacje / raporty podawać w postach\nOgłoszenie: Jakie informacje / raporty podawać w postach\nPomocne raporty / logi w dziale Windows\nZebrałam to, o co zwykle prosimy prowadząc pomoc na forum. Ogłoszenie ma na celu skrócić czas duszenia informacji i wskazać narzędzia, z których należy skorzystać chcąc dostarczyć startowo solidne informacje, mogące pomóc przy dochodzeniu do rozwiązania.\nW związku ze zmianami w polityce forum (vide: Regulamin forum), wszelkie próby podejmowania tematów odnośnie systemów bez ważnej licencji - z marszu będą trafiać do kosza, bez względu na powagę problemu.\n1. WOLNY START / PRACA SYSTEMU / BŁĘDY APLIKACJI\nW obliczu problemów tego pokroju warto podać:\n1. Rzeczy oczywiste czyli: od kiedy występuje problem, czy nie zbiegł się aby z konkretną operacją na komputerze, co ostatnio instalowano (programy / aktualizacje / sterowniki / dodawanie nowego sprzętu) etc. Wszystko co może pomóc w nakreśleniu tła. Zrzuty ekranu również w razie potrzeby: Jak wstawić obrazki na forum\n2. Wykaz programów startowych systemu oraz pracujących w tle procesów. Do tego celu istnieje zestaw darmowych specjalizowanych aplikacji parających się analizą komponentów, linkowanych w dziale Darmowe oprogramowanie: KLIK / KLIK.\nPlatformy 32-bit: Menedżery startowe Autoruns / OSAM / Sreng / OTL oraz menedżer procesów Process Explorer.\nPlatformy 64-bit: Odpada grom analizerów, gdyż jako 32-bitowce ujrzą tylko fragment emulacyjny systemu. Narzędzia, które potrafią czytać również natywny 64-bitowy fragment, to OTL / RunAlyzer / ESET Sysinspector oraz Process Explorer. Process Explorer obsługuje x64 - podczas uruchamiania automatycznie tworzy własną kopię procexp64.exe (tip: jeśli na Windows 7 x64 będą problemy działania, podczas uruchomionego Process Ex skopiować sobie wersję 64-bit i z niej uruchamiać bezpośrednio).\nUmieszczanie logów z HijackThis i innych tego pokroju bezpośrednio w poście jest zabronione w działach Windows.\nZawartość logów należy umieszczać metodą wklejkową poprzez serwis wklej.org\nRAPORT DO POKAZANIA NA FORUM\n3. Inne informacje uzupełniające takie jak wyciąg z Dziennika zdarzeń, spis zainstalowanych programów / łatek, kodeków, ustawień systemowych etc.:\nPotężne narzędzie informacyjne. Dostępna wersja freeware w postaci bezinstalacyjnej (pojedyncze EXE, podczas uruchamiania programu jest instalowany tymczasowy sterownik odładowywany po ukończeniu pracy SIW). Raporty utworzone z tego narzędzia podadzą nam sporo informacji dodatkowych. W wersji darmowej zapis do TXT jest zablokowany, proszę eksportować do HTML a wynikowy plik shostować i podać nam link do tego. SIW a Vista/2008 w wersjach 64-bit: sterownik SIW nie jest podpisany cyfrowo = więcej informacji klik.\nGenerowanie zbiorczego raportu:\nWybrać opcję zapisu raportu, na dialogu zapisu pliku jako format docelowy ustawić HTML, kliknąć w Options w celu doboru jakie informacje mają zostać zapisane. Pod kątem działu Windows: odznaczyć wszystko w sekcjach Hardware + Network, zaznaczyć wszystko w sekcji Software (z wyjątkiem Licenses + Secrets). W ten sposób otrzymamy kompletną listę: usług, sterowników, zainstalowanych aplikacji i aktualizacji, stan UAC, błędy z Dziennika zdarzeń, konta, kodeki etc.\nGenerowanie raportu cząstkowego wybranego komponentu:\nOpcja przydatna pod kątem wyprodukowania tylko wybranych informacji np. listy sterowników. W programie w lewym panelu należy zaznaczyć interesujący nas element i z prawokliku wybrać opcję eksportu do HTML.\nProgram przeznaczony tylko dla Vista.\nUmożliwia stworzenie prostej listy m.in.: usług (lecz nie sterowników), zainstalowanych aplikacji i łatek, kodeków, kont, wyciągu z Dziennika (beta), oraz pobór podstawowych informacji relatywnych do sprzętu. Ze swojej strony mogę powiedzieć, iż narzędzie wyciąga niekompletną listę zainstalowanych aplikacji - na moim komputerze brak zgodności ze stanem faktycznym. SIW jest bardziej rozbudowany, podaje bogatsze informacje. Aplikację SysInfo podaję jako skromniejszą alternatywę, jeśli są jakieś przeszkody przy uruchamianiu SIW (jest sterownikowy).\nDodatkowo w samym systemie istnieje możliwość utworzenia tzw. raportu kondycji systemu opieranego m.in. o liczniki wydajności. W Start w polu szukania wpisać Informacje wydajności i narzędzia, przejść do sekcji Narzędzia zaawansowane, wywołać poniższą opcję, wynik wyeksportować do HTML.\n4. SIW + Sysinfo potrafią wyciągnąć błędy Dziennika zdarzeń w postaci tekstowego skrótu. O ile padnie taka prośba na forum - można dołączyć kompletne pliki Dziennika zdarzeń, które ktoś z nas podmontuje w swoim Dzienniku. Pliki należy zzipować i shostować podając nam link. Gdzie szukać plików Dziennika:\nPliki *.EVT w katalogu C:\_WINDOWS\_system32\_config\nPliki *.EVTX w katalogu C:\_WINDOWS\_system32\_winevt\_Logs\nNajistotniejsze pliki to komplety: AppEvent.Evt + SysEvent.Evt lub Aplikacja.evtx + System.evtx.\n2. PROBLEMY Z EKSPLORATOREM\nW przypadku takich dewiacji jak powolna nawigacja w Windows Explorer, zawieszenia przy próbie używania menu kontekstowych, błędy explorer.exe podczas wchodzenia do konkretnych folderów warto dodać wyciąg z Dziennika zdarzeń oraz sporządzić logi ze spisem rozszerzeń shella oraz kodeków. Dodatkowe darmowe pomoce:\nPlatforma: Windows 98/ME/NT4/2000/XP/2003/Vista 32-bit i 64-bit\n3. PROBLEMY RELATYWNE DO KONT\nJeśli problem krąży wokół kont użytkowników i ich układu, pomocne może się okazać zestawienie kont aktualnie obecnych w komputerze wraz z ich SID i ścieżkami dostępu. Szybki raport tekstowy zawężony tylko do tego aspektu mogą wygenerować następujące narzędzia:\nWygodny darmowy programik nie wymagający instalacji umożliwiający generowanie listy kont z przypisanym SID, katalogiem dostępu, rozmiarem rejestru. Raport można utworzyć na dwa sposoby: poprzez hurtowe zaznaczenie wszystkich kont (formatem końcowym jest proste TXT) lub zbiorczą opcję raportu z menu View (formatem zapisu jest HTML).\nZnany nam już SIW także potrafi wytworzyć listę kont adresującą też takie aspekty jak: SID, przynależność grupowa, ustawienia relatywne do haseł, wygasanie, ostatnie logowanie, oraz notyfikacje czy konto jest wyłączone.\nProsty skrypt VBS wyciągający listę kont, przypisane im SID oraz powiązane katalogi. Należy z prawokliku na powyższy link wybrać opcję zapisu pliku na dysk (proszę się upewnić, że plik nie został zapisany z podwójnym rozszerzeniem sid.vbs.txt!). Następnie plik z dwukliku uruchomić. Wynikowo uzyskamy na Pulpicie plik tekstowy, którego zawartość wystarczy wkleić do posta.\n4. WOLNY START WINDOWS\n1. Podstawowe informacje orientacyjne: podać moment spowolnienia, czyli czy efekt występuje na ekranie BIOS-podobnym, ekranie z logo Windows i paskiem postępu, ekranie logowania, lub może przy wejściu na Pulpit. A także zweryfikować czy problem występuje w tzw. czystym rozruchu: KB331796 + KB929135.\n2. Załączyć logi z programów analizujących start wyliczonych w pierwszym punkcie (Autoruns, OSAM etc.) a także błędy z Dziennika zdarzeń.\n3. Dodatkowo można utworzyć specjalne wyciągi analizujące rozłożenie czasów startowych komponentów. Poniżej aplikacje będące ułatwiającymi proces nakładkami graficznymi na wbudowane w system predyspozycje (konkretniej właściwości GlobalLogger):\nPlatforma: Windows XP/2003 32-bit\nUlepszona alternatywa na przestarzały BootVis Microsoftu. Niestety program komercyjny, ale z poziomu wersji trial nie ma przeszkód funkcyjnych przy tworzeniu kompletnego wykazu czasowego. Wszystko co należy zrobić to tylko: wybrać opcję Test at Next Boot, zrestartować komputer, przekazać na forum zawartość pliku TXT (możliwy dodatkowy eksport do obrazu BMP).\nOdpowiednik na wyżej wymieniony Boot Log XP, ale pod nowe platformy. Obsługa niezbyt poręczna, a narzędzie zdecydowanie dla geeków.\n1. Należy zainstalować Toolkit oraz utworzyć tymczasowy folder na pliki trace (np. C:\_LOGI). Wywołać CMD trybem Uruchom jako Administrator i wpisać następujące polecenie:\nxbootmgr -trace boot -traceFlags BASE+CSWITCH+DRIVERS+POWER -resultPath C:\_LOGI\nWywołanie tego polecenia zainicjuje zamykanie systemu, a po restarcie uruchamia się timer.\n2. Wynikiem tej operacji jest powstanie plików *.etl w katalogu C:\_LOGI. Pliki te można odczytać poprzez graficzny Performance Analyzer (dostępny z Menu Start):\nOtworzony plik pokazuje potężną ilość informacji na manipulowanych widokowo wykresach:\nLogi *.etl są spore, w konsekwencji ich prezentacja na forum utrudniona. Albo wykonać zrzuty ekranu z kluczowych miejsc, albo zapakować pliki *.etl w ZIP i podlinkować na forum.\nJeśli problem tyczy samoistnych restartów komputera, należy wykonać następujące kroki:\n1. Podanie kodu błędu:\nW Menu Start w Uruchom wkleić następujące polecenie:\n(Vista: wymagany tryb Administratora)\nTo polecenie otworzy Właściwości systemu w karcie Zaawansowane. Należy przejść do sekcji Uruchamianie i odzyskiwanie, a tam dopasować następujące opcje: odznaczyć Automatycznie uruchom ponownie, oraz upewnić się, że w Zapisywanie informacji o debugowaniu jest ustawione wykonywanie zrzutu pamięci.\nW okolicznościach ponawiających problem zamiast auto-restartu pojawi się plansza niebieskiego ekranu śmierci. Należy przepisać informacje typu kod błędu oraz (o ile będzie podane) plik generujący błąd.\n2. Wskazanym krokiem jest też zdebugowanie obecnych w systemie kilku ostatnich zrzutów pamięci i podanie końcowego raportu tekstowego. By to przeprowadzić:\nUwaga: Brak obecności plików zrzutów, mimo prawidłowej konfiguracji systemu na zapis zrzutów, może wynikać z nieprawidłowych ustawień pliku pamięci wirtualnej (KLIK).\nPlatforma: Windows NT4/2000/XP/2003/Vista/2008 32-bit i 64-bit\n1. Pobraną paczkę zgodną z posiadanym systemem operacyjnym należy zainstalować i uruchomić graficzny interfejs WinDbg:\n2. Dodatkowym krokiem jest doinstalowanie tzw. symboli, które umożliwią dokładniejszą diagnozę. Z menu File > Symbol File Path:\n2. Następnie należy otworzyć w debugerze wybrany zrzut pamięci. Z menu File > Open Crash Dump:\nWskazujemy plik. W zależności od ustawienia opcji Zapisywanie informacji o debugowaniu pliki *.DMP są w: C:\_WINDOWS\_Minidump (Mały zrzut pamięci) lub C:\_WINDOWS\_*.DMP (Zrzut pamięci jądra / Pełny zrzut pamięci).\n3. Wynikowo pojawi się przetransformowana zawartość zrzutu, którą można uszczegółowić poprzez kliknięcie w !analyze -v. Całość należy umieścić w poście tak samo, jak każdy inny log.\n6. INNE POMOCE:\nJeszcze kilka dodatków diagnostycznych formułujących raporty:\nProblemy / błędy aktywacji: Microsoft Genuine Advantage Diagnostic Tool\nWyciąg z logów Windows Update i inne związane z WU: FireGen Windows Update Log Analyzer (WindowsUpdate.log), Narzędzie analizy gotowości aktualizacji (dla systemów Windows Vista, Windows Server 2008, Windows 7 i Windows Server 2008 R2).\nOstatnia korekta: 11/2012.