Polska jak pionek w grze mocarstw? - Tenbez - NEon24.pl\nPOLITYKA - ŚWIAT 08.11.2013 08:41 5 komentarzy\nCzy mamy szanse na prawdziwą niepodległość w obecnym świecie?\nŚwietny wywiad na temat sytuacji Polski i świata i co może z tego wyniknąć. www.youtube.com/watch\nMoim zdaniem świetnie tu została odkryta przyczyna aktywizacji organizacji Narodowościowych w Polsce w ostatnich latach.\nJako społeczeństwo jesteśmy jak stado owieczek prowadzone jak chcą rządzący i mocarstwa. Przykładem jest ostatni atak z pedofilami na kościół w czasie negocjacji sprawa podatkowych z kościołem przez rząd. Ciekawa zbieżność zdarzeń.\nŚwietne stwierdzenie pada w tym wywiadzie, że my Polacy (Polscy eksperci) mamy tendencje do psycholgowania - czy ktoś nas lubi lub nie lubi? A to jest czysty interes narodowy brany pod uwagę. Myślę, że my jako Polacy powinniśmy się tego nauczyć.\nTrzeba szukać informacji by zobaczyć pełny obraz sytuacji. Trzeba brać pod uwagę, że możemy stracimy niepodległość lub co najmniej będziemy czyimś wasalem (jak jest obecnie). W Polakach ciągle tkwi gen mocarstwa i prawdziwej niepodległości, ale chyba ciągle nie dojrzeliśmy do tego by to osiągnąć znów ten stan. Dlatego mieliśmy Smoleńsk 2010.\nNiemniej z niedosytem konkretnych informacji...\nUSA traci hegemonię w wyniku wzrostu potęgi Chin , który to wzrost zafundowały im właśnie Stany Zjednoczone lub, cynicznie, banksterzy rządzący Waszyngtonem...\nPodwójni, potrójni agenci....Zapętlowani...\nCzy Polacy coś wybierają czy są wybierani na coś?\nW całym tym wielosłowiu ani słowa o INDIACH, które są jedynym demograficznym zorganizowanym bytem zdolnym do pohamowania zapędów Państwa Środka, o ile takie są, aby podbić rasę "białych".\nMoim zdaniem, nie ma co liczyć , że Polska jest figurą w tych szachach . Raczej widzę to jako warcaby i to Watykan gra polskimi pionkami . Taka jest POLSKA RACJA STANU.\nChoć Krzysztof Wojtas ma nadzieję , że jest inaczej. I chciałbym , aby miał rację...\nPytanie do gospodarza bloga, który napisał "...Trzeba brać pod uwagę, że możemy stracimy niepodległość lub co najmniej będziemy czyimś wasalem (jak jest obecnie)...":\nJak można stracić coś , czego , według powyższej konstatacji,\nsię nie ma ???\nZbigniew Jacniacki 08.11.2013 17:49:54\nZbigniew masz racje, że moja konstatacja jest za dużym skrótem. Nie mamy wolności, ale mamy niepodległość jeszcze. Gdyż jeszcze obce wojska nie kręcą się po naszych ulicach. A może trzeba powiedzieć mamy wolność a nie mamy niepodległości w tym momencie. Można się pogubić. Nie mamy niepodległości bo nie czujemy się jak we własnym kraju. Mamy wolność, gdyż możemy wyjechać z tego kraju by lepiej żyć.\nNiech każdy osądzi to według własnego rozeznania - czy jeszcze mamy wolność, czy mamy niepodległość?\nZ drugiej strony wielu ciągle wierzy, że w 89 odzyskaliśmy niepodległość, a nie zmieniliśmy Pana. Który nas wykorzystał i teraz odda Rosji i Niemcom bez mrugnięcia okiem.\nSprawa referendum o 6-latkach mówi całą prawdę o stanie naszej demokracji. Żal mi tych dzieci z wiosek.\nTenbez 08.11.2013 23:10:57\nCo do Indii. Indie należą do Brytyjska Wspólnota Narodów http://pl.wikipedia.org/wiki/Wsp%C3%B3lnota_Narod%C3%B3w.\nTo już wiele mówi.\nPół godziny nie można omówić wszystkich zmiennych i krajów. Dla mnie tu omówiono większość tematów związanych z naszym krajem. Co mnie najbardziej interesuje.\nTenbez 08.11.2013 23:28:01\nPolicja niemiecka całkiem jawnie aresztuje ludzi przy granicy z niemcami, tj. na naszym terenie.\nW zasadzie co do tego wojska - podobno Skrzypczak tak ustawia przetarg, żeby niemieckie okręty spełniały wymagania... - zobacz u mnie wpis.\nPonadto - niemiecka firma "zabezpieczyła" i przeniosła serwery z wrażliwymi danymi min. pesel...\nArgo 08.11.2013 23:43:36\n@Maciej Piotr Synak 23:43:36\nWidzisz. Jak mało wiem. A co mówić o takim zwykłym młodym Polaków który pracuje dla korporacji. Dziękuje za linka.\nTenbez 09.11.2013 00:16:37


Czerwona siostra - mobi, epub , eBook | Księgarnia Gandalf.com.pl\nCzerwona siostra - mobi, epub\nCzerwona Siostra - audiobook mp3 26.54 zł\nCzerwona siostra (twarda) 39.51 zł\nCzerwona siostra Audiobook CD mp3 31.85 zł\nCzerwona siostra - mobi, epub, cykl Księga Przodka część 1 - opis produktu:\neBook, multiformat: mobi, epub Czerwona siostra - mobi, epub cykl Księga Przodka część 1, pochodzi z wydawnictwa Mag. Autorem książki jest Mark Lawrence. Należy do gatunków: fantastyka, fantasy, miecz i magia. Publikacja dostępna jest również w formie elektronicznej.\nCzerwona Siostra - audiobook mp3 cykl Księga Przodka część 1\nRECENZJE - eBook, multiformat: mobi, epub - Czerwona siostra - mobi, epub, cykl Księga Przodka część 1\n-18% Czerwona siostra - mobi, epub ebook


GI Malepszy Futsal po trzech sparingach - sport.elka.pl\nGI Malepszy Futsal po trzech sparingach\nZa niespełna miesiąc rusza liga\n24.08.2018 Za niespełna miesiąc ruszają rozgrywki I ligi futsalu. Intensywnie przygotowują się do nich leszczyńscy piłkarze drużyny GI Malepszy Futsal. Nowy trener Tomasz Trznadel i jego ekipa mają za sobą już trzy sparingi.\nPowodziło im się w nich ze zmiennym szczęściem, bo pierwszy na parkiecie we Wschowie z Red Dragons Pniewy przegrali dość wysoko, ale jak tłumaczy prezes klubu Paweł Mrozkowiak: - Dla nas był to pierwszy taki sprawdzian, a goście z ekstraligi wcześniej rozpoczęli okres tych gier kontrolnych.\nPóźniej przyszło zwycięstwo 5:1 w Polkowicach z zespołem grającym też w pierwszej lidze i wreszcie rewanż w Pniewach. Też co prawda przegrany, ale po bardzo dobrej grze i różnicą zaledwie jednej bramki. W leszczyńskiej drużynie jest kilka urazów i kontuzji. Najdłużej, bo do listopada będzie musiał pauzować Michał Bartnicki, który złamał kość śródstopia.\nW planach jest jeszcze kilka sparingów, a ten ostatni sprawdzian to pojedynek w Trapezie na tydzień przed ligą z gliwiczanami. Walka o punkty rozpocznie się meczem na własnym parkiecie 22 września o 19:00 pojedynkiem z beniaminkiem Koniami Mechanicznymi Zgierz.


Oliwia Blogg: Co powiecie na room tour ? :)\nCo powiecie na room tour ? :)\nHejj ! :3\nZaszły drobne zmiany w moim pokoju i po remoncie chciałabym zrobić dla Was room tour. Jeżeli chcecie i jesteście ciekawi jak wygląda może drobna inspiracja Was najdzie xd to piszcie w komentarzach jak będzie 10 komentarzy ,że tak zrobię :) lub więcej oczywiście ^^.\nTeraz zbytnio nie mam czasu na codzienne pisanie ,ponieważ ciągle się coś dzieję np. jutro od razu po szkl. jadę na basen ,a w sobotę mam urodziny także przychodzą koleżanki.\nChodź możliwe ,że się wezmę i coś napisze z rana w tą sobotę :>.Jak już wspomniałam był remont ,więc przy okazji chciałam zmienić lekko różne dodatki i coś dodać :). A tu macie malutką część zmian :\nZmiany kolorystyczne jak widać tu tylko.\nAle nie jedyne zmiany w kolorystyce są także myślę ,że room tour was zaciekawi :)\nMel 2 października 2013 16:46\nNika*u* 2 października 2013 16:49\nAn ia 2 października 2013 16:49\nświetny kolorek ścian :)\nHappy 2 października 2013 16:52\nAgatQ 2 października 2013 16:53\nCiekawa jestem, jak wygląda Twój pokój :3\nMasz urodziny w sobotę? Zaprosisz mnie? Uhuhuuh : D\nDiana Marczak 2 października 2013 17:11\nMartyna Loch 2 października 2013 18:51\npodoba mi się teraźniejszy kolor ścian, sama bym chciała taki jasny pokój, może też remont mnie czeka ;))\nAlwaysCheerful 2 października 2013 19:22\nMasz świetnego blog *_*\nObserwuje oczywiście i będę wpadać :3.\nKliknelam w baner.\npapilot26 2 października 2013 21:34\nAyuna 3 października 2013 14:25\nzaciekawił <3 :D\nkarolina p 3 października 2013 17:47\nświetny bloog obserwuje i liczę na rewanż : http://karolina-day.blogspot.com/\nCarmelle 3 października 2013 17:55\nWidzę, że było niezłe malowanko ♥\nJa bym chciała room tour.\nCassie Ania 3 października 2013 18:25\nfajny kolor ścian <3\nKarolina:3 3 października 2013 18:33\nMożesz zrobić room tour :3\nFleeingDolphin 3 października 2013 21:18\nteż miałam ostatnio remont pokoju. z fioletowych ścian mam teraz malinowo-kremowe :)))\nObserwujemy? Prooszę, bardzo mi zależy bo dopiero zaczynam.\nJak tak to zacznij i daj znać u mnie : http://fleeingdolphin.blogspot.com/ odwdzięczę się ;)\nNatalia 3 października 2013 21:21\nŚwietny kolor, mam teraz bardzo podobny ale planuję zmiany :D Zapraszam serdecznie na nowy post z rzeczą przyprawiającą mnie o dreszcze radości! Byłoby mi bardzo miło, gdybyś zajrzała, pozdrawiam ♥ Natalia\nKasia W. 4 października 2013 13:59\nsuper nowy kolor ścian :D\nDosiekk 4 października 2013 18:31\nJak zazdroszczę. Wiesz ile ja już namawiam rodziców na remont.\nSkomentowałam do obserwowanych dodałam. Liczę na rewanż. ;)\nZa komentarz też się nie obrażę. :3\nMój blog. http://normalbutdidnot.blogspot.com/\nArienai 5 października 2013 16:13\nzmiana świetna:) bardzo fajny iżywy kolor:)czekam na więcej zdjęc:) obserwuję i zapraszam:) http://arienailandia.blogspot.com/\nIlona Stejbach 5 października 2013 20:54\nUważam, że jest bosko ;) mój ulubiony kolorek ;)


MECHANICZNE OBUCZANIE POWIERZCHNI Planimetr jest to przyrząd do mierzenia powierzchni na planie. Powierzchnie różnych figur geometrycznych możemy obliczyć przy zastosowaniu znanych wzorów. Figury nieregularne możemy rozbić na szereg figur geometrycznych, których powierzchnie można obliczyć ze znanych wzorów; następnie oblicza się powierzchnię każdej figury z osobna i dodając otrzymuje się powierzchnię sumaryczną figury nieregularnej. Łatwiej jednak jest obliczyć powierzchnię figury nieregularnej planimetrem. Planimetr składa się z dwóch ramion biegunowego i wodzą...\nODKWASZĄNIE WODY Woda zawierająca większe Ilości CO2, H2S lub H2S04 jest kwaśna. Najczęściej występuje CO2. Odkwaszanie wody można przeprowadzić metodami mechanicznymi lub chemicznymi. Sposób mechaniczny usunięcia CO2 polega na deszczowaniu wody i daje dobre wyniki, jeżeli twardość węglanowa jest większa niż 5°n. Metoda chemiczna polega na przepuszczeniu wody przez filtr wypełniony marmurem, magnezytem, masą magno. Przy filtracji przez marmur wiązana jest ta część CO2, która jest agresywna względem wapna, zgodnie z równaniem CO2 + CaCOa + H20 = Ca(H...\nRok 2009 był wspaniałym rokiem dla Blogu, a wszystko dzięki Tobie: potroiliśmy nasze wizyty, odbyliśmy wspaniałe debaty na temat artykułów, nasza strona na Facebooku wzrosła do prawie 40 tysięcy fanów, nasza społeczność na Twitterze jest bardzo aktywna i szybko się rozwija. i jaki lepszy sposób na świętowanie tego z wybraną przez ciebie nagrodą. W tym celu nawiązaliśmy współpracę z firmą Floornature, aby otrzymać nagrodę Building of the Year 2009, nagrodę przyznawaną przez naszych czytelników najlepszym budynkom prezentowanym w ubiegłym roku w Blogu. ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii olx oferty pracy zielona góra :\nhttp://www.motopati.pl 751#kredyty na kupno domu , #kuchnie cappuccino , #osłona na balkonie , #garderoby drzwi przesuwne , #castorama w poznaniu , #fontanny ogrodowe castorama , #szuflady na buty , #do lutowania , #olx vw bora , #olx schody drewniane ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - olx oferty pracy zielona góra


komediodramat USA 2000, 104 min\n"Dzieciak" Jona Turteltauba, reżysera m.in. "Fenomenu" z Johnem Travoltą czy "Skarbu narodów" z Nicolasem Cage'em, to zabawne, a przy tym pouczające kino dla widzów w każdym wieku. Wielkim atutem tej produkcji jest rola Bruce'a Willisa. Ten kojarzony głównie z występami w filmach akcji aktor daje tu popis swych komediowych możliwości. W komediodramacie "Dzieciak" Willis wciela się w postać niemal 40-letniego Russella Duritza, który jako specjalista w dziedzinie kreowania wizerunku publicznego odniósł wielki zawodowy sukces. Dzięki swojej profesji zna wiele wpływowych i rozpoznawalnych osób, ponieważ te zgłaszają się do niego po rady. Prywatne życie Russella jest jednak w opłakanym stanie. Mieszkający samotnie i nieutrzymujący kontaktów z rodziną mężczyzna czuje się nieszczęśliwy. Przez to w relacjach z otoczeniem jest oschły, cyniczny i niesympatyczny. Obce są mu także zasady moralne. Ważna jest dla niego jedynie praca. Russell nie dostrzega też oddania i miłości swojej dziewczyny, a zarazem asystentki Amy (Emily Mortimer). Życie bohatera filmu "Dzieciak" zmienia się za sprawą 8-letniego Rusty'ego (Spencer Breslin). Pewnego wieczoru Russell po prostu zastaje go w swoim domu. Okazuje się, że chłopiec jest jego wcieleniem sprzed trzydziestu lat. Obaj są zaskoczeni tą sytuacją, a malec zszokowany, że wyrósł na materialistę, ponuraka, który żyje samotnie i nie ma rodziny. Początkowo Russell próbuje pozbyć się intruza, którego obecność bardzo go irytuje. Z czasem jednak dzięki niemu uświadamia sobie, jak puste i nieciekawe jest jego życie.\nBruce Willis (Russell Duritz), Spencer Breslin (Rusty Duritz), Lily Tomlin (Janet), Emily Mortimer (Amy), Chi McBride (Kenny), Jean Smart (Deirdre Lefever), Dana Ivey (Dr. Suzanne Alexander), Daniel von Bargen (Sam Duritz), Susan Dalian (Giselle), Stanley Anderson (Bob Riley)


Tebodin SAP-Projekt: rząd wprowadza kosmetyczne zmiany - Budownictwo\nTebodin SAP-Projekt: rząd wprowadza kosmetyczne zmiany\n- Wprowadzane przez obecny rząd zmiany w zakresie prawodawstwa regulującego proces inwestycyjny są raczej kosmetyczne - uważa Marcin Narożnik, projektant branży drogowej w Tebodin SAP-Projekt.\nWe wrześniu ub.r. zaczęły obowiązywać nowe przepisy Ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Podstawą zmian było zastąpienie decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o lokalizacji drogi, jedną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Obowiązujące już przepisy pozwalają na znaczne skrócenie czasu od pojawienia się idei do realizacji, przynajmniej w zakresie wykupu gruntów.


Vital Heynen obiecał, że postawi piwo kibicom. Jest jeden warunek\nDodano: 29 września 2018, 10:44 0\nVital Heynen / Źródło: Newspix.pl / Martyna Szydlowska\n– Jeśli wrócimy z mistrzostw do kraju i na lotnisku będą czekali na nas kibice, postawię im piwo – obiecał belgijski szkoleniowiec.\nTrener siatkarskiej reprezentacji Polski, Vital Heynen, znany jest z ekscentrycznych pomysłów. Przed meczem swojego klubu, VfB Friedrichshafen, z europejskim hegemonem, Zenitem Kazań, obiecał kibicom, że za każdego wygranego seta postawi im po jednym piwie. Niemiecka drużyna przegrała 1:3, a belgijski szkoleniowiec musiał wyłożyć z własnej kieszeni kilka tysięcy euro. Podobną obietnicę złożył polski fanom w przypadku wygranej z Niemcami w Siatkarskiej Lidze Narodów, ale biało-czerwoni ulegli 2:3.\nPubliczność łódzkiej Atlas Areny obeszła się więc smakiem. Czy polscy kibice będą mieli szansę nadrobić straconą szansę na darmowy trunek po mistrzostwach świata? – Choć ludzie w to nie wierzą, ja naprawdę nie myślę o tym, które miejsce mnie uszczęśliwi. Mamy jeden cel, którym jest czołowa szóstka. Skupiamy się na jednej rzeczy, żeby zacząć jak najlepiej, aby zachować szanse na awans do trzeciej rundy. Nie myślałem o tym, kiedy kupię piwo, ale… Jeśli wrócimy z mistrzostw do kraju i na lotnisku będą czekali na nas kibice, postawię im piwo – obiecał belgijski szkoleniowiec.\nPolscy siatkarze w półfinale Mistrzostw Świata. Z kim zagrają?Czytaj też:\nPolacy przegrywają, ale awansują do półfinału. Z kim w sobotę zagrają Biało-Czerwoni?


Zmiana właściwości urzędów skarbowych. Jak wpłynie to na składanie deklaracji przez JST - GazetaPrawna.pl\nZmiana właściwości urzędów skarbowych. Jak wpłynie to na składanie deklaracji przez JST\n20 stycznia 2021, 12:35\nPrzy przesyłaniu do 1 lutego do urzędu skarbowego druków: PIT-11, PIT-R, PIT-4R, PIT-8AR należy też pamiętać, że można to zrobić jedynie w formie elektronicznej / Shutterstock\nW tym roku płatnicy mają nieco więcej czasu na przekazanie do US m.in. PIT-11, PIT-R, PIT-4R i PIT-8AR, gdyż termin jest przesunięty na 1 lutego. Niestety mogą pojawiać się wątpliwości, gdzie należy je przesłać.\nTEMAT: Obowiązki płatników\nPROBLEM: Który organ podatkowy jest właściwy dla gminy i jej urzędu\nPrzypomnijmy, że 1 stycznia 2021 r. weszło w życie rozporządzenie ministra finansów, funduszy i polityki regionalnej z 28 grudnia 2020 r. w sprawie niektórych podatników i płatników, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo (Dz.U. poz. 2456). Zgodnie z jego par. 2 ust. 1 pkt 11 jednostki samorządu terytorialnego zostały zaliczone do kategorii podatników i płatników o istotnym znaczeniu gospodarczym lub społecznym, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo. W efekcie w odniesieniu do JST obecnie zadania organów podatkowych są wykonywane przez naczelników 19 urzędów skarbowych, których właściwość, siedziby i terytorialny zasięg działania określa załącznik do ww. rozporządzenia.\nInaczej w PIT niż w VAT\nW zamieszczonych na ministerialnej stronie www.podatki.gov.pl odpowiedziach na pytania dotyczące zmian we właściwości wyspecjalizowanych urzędów skarbowych doprecyzowano jednak, że powyższa zmiana właściwości urzędów skarbowych dla JST nie dotyczy jednostek budżetowych. [ramka] Jest to o tyle istotne, że np. gmina i urząd gminy są traktowane jako dwa podmioty i w związku z tym mają np. inne NIP-y. Wynika to stąd, że urząd gminy/miasta, starostwo powiatowe i urząd marszałkowski to urzędy obsługujące jednostki samorządu terytorialnego działające jako samorządowe jednostki budżetowe. Na gruncie prawa podatkowego gmina, powiat czy województwo są zaś podatnikami VAT, a tylko w niektórych przypadkach płatnikami zaliczek na PIT. Z kolei zakłady i jednostki budżetowe (w tym urzędy obsługujące JST) są płatnikami PIT (według kodeksu pracy pracodawcą jest bowiem urząd, a nie JST), natomiast nie są podatnikami VAT (w związku z centralizacją rozliczeń VAT w JST).\nCo wynika z wyjaśnień MF\n• Jednostki samorządu terytorialnego (poza jednostkami budżetowymi) zostały zaliczone do kategorii podatników i płatników wymienionych w par. 2 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie niektórych podatników i płatników, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo i od 1 stycznia 2021 r. w odniesieniu do tej kategorii właściwe będą zgodnie z załącznikiem do zmienionego rozporządzenia – wyspecjalizowane urzędy skarbowe właściwe miejscowo (z wyłączeniem I Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie).\n• Deklaracje JPK_V7M za grudzień 2020 r. lub JPK_V7K za IV kwartał 2020 r. należy złożyć do urzędu skarbowego właściwego na dzień 1 stycznia 2021 r., a więc do urzędu skarbowego właściwego po zmianie.\n• Deklaracje PIT (składane przez płatnika) za 2020 r. należy złożyć do urzędu skarbowego właściwego na dzień 1 stycznia 2021 r., a więc do urzędu skarbowego właściwego po zmianie.\n• Korekty deklaracji/zeznań/informacji sporządzane po 31 grudnia 2020 r., niezależnie od okresu, którego dotyczą, należy składać do urzędu skarbowego właściwego po zmianie.\n• Kontrole podatkowe oraz postępowania podatkowe rozpoczęte i niezakończone przez urzędy skarbowe właściwe przed 1 stycznia 2021 r. kontynuują organy podatkowe właściwe przed zmianą.\nO tym, do którego urzędu skarbowego należy złożyć deklarację po zmianach wprowadzonych ww. rozporządzeniem, decydować więc będzie, jaki jest to formularz i kto go składa. Nie ma wątpliwości, że JPK_V7 będzie przesyłany przez JST do urzędu skarbowego właściwego po zmianie. Z kolei deklaracje PIT-4R (deklaracja o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy) i PIT-8AR (deklaracja roczna o zryczałtowanym podatku dochodowym) za 2020 r. wystawiane przez urząd gminy/miasta (starostwo powiatowe, urząd marszałkowski) – jako płatnika – będą składane do dotychczasowych urzędów skarbowych, gdyż – jak wcześniej wyjaśnialiśmy – tutaj nie nastąpiła zmiana właściwości US. Nie zawsze tak jednak będzie. Otóż w przypadku umów zlecenia lub o dzieło zawieranych z osobami fizycznymi płatnikiem PIT będzie odpowiednia JST, a nie urząd – zob. interpretacje indywidualne dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 maja 2020 r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.309.2020.MS i z 13 maja 2020 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.205.2020.1.TR. W takiej sytuacji PIT-4R i PIT-8AR należy przesłać do urzędu skarbowego właściwego dla danej JST po zmianie.\nDla odmiany PIT-11 (informacja o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy) i PIT-R (informacja o wypłaconych podatnikowi kwotach z tytułu pełnienia obowiązków społecznych i obywatelskich) za 2020 r. należy złożyć – tak jak dotychczas – do urzędu skarbowego właściwego ze względu na adres zamieszkania podatnika. Zmiana właściwości urzędu dla płatnika nie ma tutaj żadnego znaczenia.\nPoprosiliśmy jeszcze MF o dodatkowe szczegółowe wyjaśnienia w tej sprawie, ale do momentu oddania tego numeru do druku nie otrzymaliśmy odpowiedzi.\nKtóry wzór jest właściwy\nPrzy przesyłaniu do 1 lutego do urzędu skarbowego druków: PIT-11, PIT-R, PIT-4R, PIT-8AR należy też pamiętać, że można to zrobić jedynie w formie elektronicznej. Nie ma możliwości wysyłki do urzędów skarbowych tych dokumentów w formie dokumentu papierowego. Tylko podatnikom można przekazywać PIT-11, PIT-R zarówno elektronicznie, jak i w wersji papierowej.\nKolejna ważną kwestią jest posłużenie się właściwą wersją formularza. Otóż rozporządzenie ministra finansów z 9 grudnia 2019 r. w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz.U. poz. 2397; ost.zm. Dz.U. z 2020 r. poz. 2432) zostało pod koniec ubiegłego roku dwukrotnie znowelizowane. Do rozliczenia dochodów uzyskanych w 2020 r. mają zastosowanie nowe wzory PIT-4R (wersja 11) i PIT-8AR (wersja 10) określone w rozporządzeniu ministra finansów, funduszy i polityki regionalnej z 28 grudnia 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz.U. poz. 2432), natomiast w przypadku PIT-11 należy stosować wzór w wersji 26, określony w poprzednim rozporządzeniu zmieniającym z 21 października 2020 r. (Dz.U. poz. 1940). Nowy wzór PIT-11 (wersja 27) będzie miał zastosowanie dopiero do rozliczenia dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.\npodatki urząd skarbowy PIT-11 PIT 2021


Kategoria: Główna -> Portal Sztuki\n· Czym jest Portal Sztuki ?\n· Czy mogę brać udział w redagowaniu portalu ?\n· Czyją własnością jest Portal Sztuki ?\n· Jak (gdzie) mogę pisać artykuły, recenzje, opracowania ?\n· Czy żeby moje opracowania zostały opublikowane muszę być zarejestrowanym użytkownikiem ?\n· Jak mogę zostać samodzielnym redaktorem portalu ?\n· Kiedy napisany przeze mnie artykuł zostanie opublikowany ?\n· Słabo znam język HTML, czy mogę napisać artykuł zwykłym tekstem ?\n· Znalazłem(am) ciekawy artykuł- czy mogę go skopiować do portalu ?\n· Czy do portalu można wstawiać pliki muzyczne ?\n· Już się zdecydowałem, jak mam zacząć ?\n"Portal Sztuki" jest serwisem internetowym utworzonym dla potrzeb internautów poszukujących w sieci ciekawych witryn i dla artystów parających się na co dzień szeroko pojętą twórczością. Portal składa się z kilku internetowych serwisów, a ich głównym celem jest promocja sztuki w sieci. W portalu sztuki tworcy mogą otrzymać bezpłatnie swoje nowe domeny z zainstalowanymi galeriami; mogą także skorzystać z szeregu bezpłatnych usług, które rozszerzają możliwości sprzedaży ich prac, skuteczną promocję ich twórczości i pomogą w podniesieniu pozycji ich witryn w wyszukiwarkach internetowych. Do ważniejszych można zaliczyć serwisy aukcyjne aukcje-art , aukcje.art (wybrane aukcje), katalogi stron internetowych, w portalu sztuki i w art.topliście .\nChcemy żeby „Portal Sztuki" stał się z czasem swego rodzaju encyklopedią sztuki tworzoną i rozwijaną wspólnie przez wielu użytkowników. Każdy z użytkowników może: pisać własne artykuły, recenzje, newsy; może uzupełniać i rozwijać istniejące już opracowania, może także kopiować fragmenty, lub całe artykuły związane tematycznie z portalem. Można także tworzyć w ramach dziennika swoje własne wortale . W przypadku kopiowania do dziennika artykułów, recenzji i innych opracowań, należy pamiętać o prawach autorskich. W kopiach cudzych opracowań zawsze musi zostać podane źródło z którego opracowanie zostało skopiowane. Należy też sprawdzić, czy dane opracowanie może zostać skopiowane i umieszczone w dzienniku. Zapraszamy więc wszystkich zainteresowanych do współtworzenia i współredagowania stron dziennika. Ciekawe opracowania, recenzje i newsy zamieszczone zostaną na stronie głównej Portalu Sztuka\nWłaścicielem domen gallery-art.pl, aukcje-art.pl, aukcje.art.pl i serwera jest "Art Gallery" - galeria i pracownia rzeźby. Natowmiast właścicielami portalu są wszyscy interneauci, a szczególnie Ci, którzy tworzą i rozwijają ten portal.\nWszystkie opracowania możesz pisać korzystając z linku „wyślij newsa”. Twoje artykuły po akceptacji przez administratora ukażą się w wskazanym przez Ciebie dziale. Jeżeli chcesz uzupełnić (rozwinąć) opublikowany temat (news, artykuł, recenzję) podaj jego adres URL. Po okresie próbnym możesz zostać redaktorem portalu, otrzymasz bezpośredni dostęp do panelu administracyjnego portalu w stopniu umożliwiającym Ci pisanie artykułów, które możesz natychmiast opublikować (Twoje opracowania nie będą już sprawdzane, ani moderowane przez administratora).\nNie, ale wszystkie Twoje publikacje będą anonimowe. Po zarejestrowaniu się nie będzie możliwości przypisania ich do Twojego konta. Bez zarejestrowania się nie będziesz też mógł zostać samodzielnym redaktorem portalu.\nRedaktorem portalu może zostać każdy użytkownik, który ma opublikowane kilkanaście wartościowych, opracowanych samodzielnie artykułów lub recenzji, posiada rozległą wiedzę w dziedzinach kultury i sztuki i chce się podzielić swoją wiedzą z pozostałymi użytkownikami portalu. Każdy redaktor otrzymuje od nas własną subdomenę w domenie gallery-art.pl, adres skrzynki pocztowej i (o ile potrzebny) dostęp do bazy SQL. W otrzymanej domenie zostanie utworzona witryna internetowa, w której znajdą się wszystkie publikacje .(na stronie portalu zamieszczone zostaną linki do witryn redaktorów). Każdy redaktor otrzymuje także dostęp do panelu administracyjnego portalu w stopniu umożliwiającym mu samodzielne publikowanie swoich opracowań, a także moderowanie opracowań innych użytkowników.\nKażdy nowy artykuł przechodzi do tak zwanej poczekalni. Po przeglądnięciu artykułu przez administratora lub redaktora i dokonaniu moderacji (jeżeli zachodzi taka potrzeba), Twój artykuł zostaje opublikowany na stronie głównej dziennika internetowego. Ciekawe, wartościowe artykuły zostają także opublikowane na stronie głównej Portalu Sztuki\nSpróbuj napisać artykuł w języku HTML, nie przejmuj się błędami – poprawimy. Możesz także skorzystać z dostępnych w sieci edytorów HTML - zobacz tutaj. Możesz też napisać artykuł zwykłym tekstem, my przekonwertujemy go na język HTML i wstawimy we wskazane przez Ciebie miejsce.\nBardżej nas będzie cieszył ciekawy artykuł napisany zwykłym tekstem, niż mniej ciekawy, za to gotowy, napisany w HTMLu.\nTreści publikowane w Portalu Sztuki i powiązanych z nim serwisach są oparte na licencji GNU FDL, co znaczy że można je dowolnie kopiować i publikować. Zamieszczone przez Ciebie treści muszą być oparte na takiej samej licencji. Nie możesz więc kopiować i bez zgody autorów publikować w portalu artykułów, do których prawa autorskie zostały zastrzeżone. Kopiując publikacje do których prawa autorskie nie zostały zastrzeżone musisz umieścić na końcu publikacji informację o źródle jej pochodzenia, a jeśli jest to tekst dostępny w sieci, dołączyć do niego link zwrotny. Staraj się nie kopiować artykułów, ale pobrane z nich informacje rozwinąć w sposób twórczy i publikować je w portalu jako własne opracowanie (sama informacja nie jest objęta prawem autorskim), Publikując swoje własne opracowania zgadzasz się na udzielenie dla publikacji licencji GNU (udzielenie tej licencji nie może być cofnięte). Wszystkie opublikowane w portalu artykuły są własnością ich twórców. Portal udostępnia tylko środki techniczne pozwalające na publikacje artykułów, recenzji i innych tekstów. Pamiętaj – nie publikuj kopii artykułów, grafik, zdjęć i innych opracowań do których prawa autorskie zostały zastrzeżone.\nMożna wstawiać pliki muzyczne, graficzne i video .... . Jeżeli pliki nie są utworzone przez Ciebie, pamiętaj o ochronie praw autorskich.\nNajlepiej już na początku współpracy zarejestruj się w Portalu "Sztuka" (dzienniku internetowym), a także w tak zwanym brudnopisie , gdzie możesz śmiało eksperymentować. Wpisy w brudnopisie są okresowo usuwane. Do wysłania gotowego opracowania użyj linku "Wyślij newsa", wklej gotowy tekst i wyślij. Nie zapomnij podać działu i kategorii w których mamy zamieścić Twoją publikację. Jeżeli Twoje opracowanie dotyczy rozszerzenia którejś z zmieszczonych w portalu publikacji, podaj jej adres URL. Jeżeli wstawiasz tekst skopiowany z innego źródła, podaj nazwę źródła, a jeżeli tekst jest dostępny w sieci podaj jego adres (wstaw link).\nPamiętaj: nigdy nie kopiuj bez zgody autora tekstów, grafik i innych opracowań, do których prawa autorskie są zastrzeżone.


Grzane wino – Moja pasja - życie\nZimowe wieczory bywają u mnie zazwyczaj bardzo leniwe. Lubię po prostu usiąść na kanapie z książką, pod ciepłym kocem i przez długie godziny się relaksować. Czasami do tego zestawu dodaję kubek ciepłej herbaty, a czasami grzane wino. Zapalam świeczkę, a wieczór staje się bardziej wyjątkowy niż na co dzień i jest znacznie przyjemniejszy.\nNie piję alkoholu zbyt często, pozwalam sobie na niego raczej tylko okazjonalnie. Nie czuję się najlepiej po alkoholu, dlatego rzadko po niego sięgam. Jednak od czasu do czasu odrobina wina może okazać się naprawdę dobrym pomysłem, szczególnie w zimowy, chłodny wieczór. Jeśli na dodatek będzie gorące, a zapach goździków i pomarańczy będzie unosił się nad parującym kubkiem, to na pewno chłodny, zimowy klimat nieco się ociepli. Poniżej dzielę się z Wami moim przepisem na grzane wino. To mój sprawdzony sposób na jego przygotowanie. Ale zachęcam Was do eksperymentowania i szukania swojego ulubionego połączenia.\n– 1/2 l ulubionego czerwonego wina (ja używam słodkiego)\n– 5 – 7 goździków\nPomarańczę dokładnie myjemy i kroimy na plasterki. Wkładamy w nie goździki. Wino gotujemy razem z resztą składników pilnując, żeby się nie zagotowało. Tuż przed zagotowaniem ściągamy wino z ognia.\nŻyczę Wam cudownego, niedzielnego wieczoru!


Jawbreaker Top, Kobiety "Evil Nature Undershirt" kremowy/czarny • Dostępne online • EMPUżywamy plików cookies, by móc pokazywać ci informacje także poza naszym sklepem. Więcej informacji Zgadzam się\nDane osobowe Adresy Zamówienia Opinie Newsletter Zaloguj się Lista ŻyczeńPowrótEMPOdzieżTopyTopyEvil Nature Undershirt\nCena zawiera podatek VATNie zawiera kosztów wysyłkiPrzewodnik po rozmiarachWymiary artykułuEvil Nature Undershirt - JawbreakerTak możesz sprawdzić swój rozmiar:Wybierz dobrze dopasowany, podobny element ubioru z Twojej garderoby.Rozłóż przed sobą i zmierz. Ważne! By pomiar był prawidłowy, ubranie powinno leżeć na możliwie jak najbardziej płaskiej powierzchni, bez fałd i zmarszczek.Porównaj wynik swojego pomiaru z informacjami o rozmiarach na naszej stronie. Przy zamówieniu wybierz rozmiar, który jest najbardziej zbliżony do Twoich pomiarów.\n37,0 cm39,0 cm41,0 cm43,0 cmUWAGA:Wymiary mogą różnić się od rzeczywistych o około 1-2 cmPrzewodnik po rozmiarachzamknij\nDoręczenie paczki: przewidywane między Środa, 25.01.2017 i Czwartek, 26.01.2017SDostępny w magazynie\nDoręczenie paczki: przewidywane między Środa, 25.01.2017 i Czwartek, 26.01.2017Ostatnie sztuki: 1MDostępny w magazynie\nInformacje Materiał95% bawełna, 5% elastanPłećKobiety Kolorkremowy/czarnyKategoriaTopyMotyw/StylRockwearEfektyWiązanie\nDostępne od: 13.09.2016Numer artykułu330228Przewodnik po rozmiarach\nOryginalna bielizna damska Jawbreaker - Evil Nature Undershirt\n- detale z koronki przy dekolcie\n- ozdobna kokarka przy dekolcie\nKremowa koszulka "Evil Nature" wpada w oko za sprawą wzoru kojarzącego się z klimatami Lovecrafta. Szkielet w gorsecie i kapeluszu ma macki ośmiornicy zamiast nóg. Dekolt w szpic zdobiony jest koronką i mała kokardą. Mroczny i romantyczny top robi wrażenie.\nNapisz opinię - Otrzymasz Voucher 10%! Podziel się z nami opinią o "Evil Nature Undershirt", a w ciągu 24 godzin dostaniesz Voucher 10%. Napisz pierwszą opinię!Jak oceniasz ten artykuł?gwiazdkiWielkie rozczarowanieSłaboW porządkuDobrzeSuperTytułTwoja opiniaAnulujZasady:Napisz opinię po zalogowaniu się na Twoje konto.Staraj się by opinia była tak obiektywna, jak tylko możliwe. Nie używaj agresywnych i oszczerczych sformułowań.Nigdy nie podawaj: URL-ów, adresów stron www, adresów e-mail, numerów telefonów lub podobnych danych (osobowych)!Wyrażasz zgodę na to, by opinia pojawiła się razem z Twoim imieniem i pierwszą literą nazwiska na stronie EMP.Pamiętaj o tym, że inni kupujący są zainteresowani nie tylko tym, czy artykuł Ci się podoba (lub nie), ale chcieliby dowiedzieć się, dlaczego tak jest.


Previous Article Dwa potrącenia rowerzystów. Na Urzędowskiej kierowca miał prawie 3 promile\nNext Article Lublin: Nietrzeźwy kraśniczanin zgłosił się na egzamin na prawo jazdy\nPolicja ostrzega przed tzw. oszustwami ?na wnuczka?. Prowadzone akcje profilaktyczne przynoszą efekty. Funkcjonariusze otrzymują coraz więcej zgłoszeń od starszych osób, które wykazały się czujnością i nie dały się okraść. Niepokojąca jest jednak liczba zgłoszeń dotycząca nowej metody kradzieży ? ?na policjanta?. W związku z tym apelujemy o ostrożność!\nProszą o pożyczenie dużej sumy pieniędzy. Zazwyczaj pieniądze mają zostać wykorzystane w celu pokrycia szkód po wypadku drogowym, na ważną operację, na zakup samochodu albo wakacji w promocyjnej cenie. Oszuści są bezwzględni - umiejętnie manipulują rozmową tak, by uzyskać jak najwięcej informacji i wykorzystać starsze osoby!!!\nChwilę po zakończeniu pierwszej rozmowy do ofiary dzwoni kolejna - podając się za funkcjonariusza CBŚ lub Policji. Na ogół przestępca informuje rozmówcę o tym, że jest potencjalną ofiarą oszustwa. Mówi, że poprzednia rozmowa telefoniczna była próbą wyłudzenia pieniędzy. Informuje o tym, że oszust został namierzony.\nNalega, aby osoba pokrzywdzona wypłaciła określoną sumę pieniędzy z banku i przekazała ją wyznaczonej osobie lub prosi o wykonanie przelewu bankowego na wskazany numer konta.\n?Fałszywy funkcjonariusz? podaje często wymyślone nazwisko, a nawet numer odznaki, prosi aby nie przerywać rozmowy telefonicznej i wybrać numer na Policję. Wtedy inny głos w słuchawce przekonuje ofiarę, że bierze udział w akcji rozpracowania oszusta.\nTo tylko jeden z przykładów oszustwa, scenariuszy może być bardzo dużo wszystkie działania przestępców skierowane są na wyłudzenie jak największej kwoty pieniędzy.\nPrzede wszystkim należy zachować ostrożność ? jeżeli dzwoni do nas ktoś, kto podszywa się pod członka naszej rodziny i prosi o pieniądze, nie podejmujmy żadnych pochopnych działań. Nie informujmy nikogo telefonicznie o ilości pieniędzy, które mamy w domu lub jakie przechowujemy na koncie. Nie wypłacajmy z banku wszystkich oszczędności.\nW momencie, kiedy ktoś będzie chciał nas oszukać, podając się przez telefon, za policjanta ? zakończmy rozmowę telefoniczną! Nie wdawajmy się w rozmowę z oszustem. Jeżeli nie wiemy jak zareagować powiedzmy o podejrzanym telefonie komuś z bliskich.\nZwracamy się z apelem, zwłaszcza do osób młodych - informujmy naszych rodziców i dziadków o tym, że są osoby, które mogą chcieć wykorzystać ich życzliwość.\nPowiedzmy im jak zachować się w sytuacji kiedy ktoś zadzwoni do nich z prośbą o pożyczenie dużej ilości pieniędzy. Zwróćmy uwagę na zagrożenie osobom starszym, o których wiemy, że mieszkają samotnie.\nWykorzystujmy okoliczności ? tak obiady świąteczne jak i przypadkowe spotkania na ulicy i ostrzegajmy bliskich przed zagrożeniami.\nZanim zrobisz błąd i przekażesz swoje oszczędności oszustowi skontaktuj się z rodziną i potwierdź informacje.\nW razie jakichkolwiek wątpliwości powiadom policję (997).\nNigdy nie przekazuj pieniędzy osobom nieznanym.\nPartnerzy akcji: Starostwo Powiatowe w Kraśniku, Komenda Powiatowa Policji w Kraśniku, portal www.krasnik24.pl


Mój prywatny ranking książek ... »\nśroda, 01 sierpnia 2007, padma\nTagi: epoka wiktoriańska tajemnica czytadło\nUwielbiam takie książki :)) !!!\nDziękuję za podanie jej tytułu zapiszę sobie w swoich notatkach.\nCieszę się że trafiłam na twojego bloga bo również lubię czytać.\nCzytałam "Tatiana i Aleksander" jedynie z tej całej trylogi na którą się składa "Jeździec miedziany" a "Ogórd letni" to najnowsza książka dalszych losów.\nMyślę ze kiedyś po nią sięgnę.\nCzyli to najowsza pozycja.\nKupując w ubiegłym tygodniu w księgarni 2 książki skusiłam się na:\n"Jaskółkę i koliber" Santy Montefiore i jest to pierwsza książka tej pisarki którą czytam.\nMUszę powiedzieć że czyta się wyśmienicie.\nSięgnęłam też po inną już tym razem nie wydaną ze Świata Książki lecz będącą sagą rodzinną której akcja się toczy między pierwszą a drugą wojną światową,\n"POmyśl o Lilii " Elizabet Buchan :\nLecz jeszcze jedna książka stała w nowościach i też zdaje się w stylu wiktoriańskim lecz nie pamiętam tytułu.\nPrzeczytałam na okładce że o 3 siostrach i matce które mieszkają w klasztorze.\nMNie bardzo cieszy że teraz nastała moda na epokę wiktoriańską.\nJeśli lubisz tajemnice rodzinne ujęte w interesujących opisach to gorąćo polecam również wydaną wcześniej przez świat książki pozycję:\n"a przyjęcie z okazji 75. urodzin Leonory, córki słynnego edwardiańskiego malarza, do luksusowej posiadłości zjeżdżają jej córki, pasierbica, wnuki i ich rodziny. Wspólne spotkanie sprawi, że na światło dzienne wyjdą wszystkie dawno skrywane urazy, a ujawnienie szokujących sekretów z przeszłości spowoduje, że nic już nie będzie takie, jak było dotychczas."\n"MROCZNE SEKRETY" powiem jednym słowme:\nksiążka rewelacyjna !!!\nNa dlugo pozostała w mojej pamięci a czytałam ją w ubiegłym roku we wrzęsniu.\noraz "Sekret Clary" Françoise Bourdin 2005r. w\nFrancuska saga rodzinna ze wstrząsająca tajemnicą, która może rozbić rodzinę... Lato 1945 roku, Vallongue w Prowansji, letnia rezydencja rodziny Morvanów z Paryża. Nad ranem seniorkę rodu, Clarę, budzi wystrzał z rewolweru. W gabinecie kobieta znajduje ciało starszego syna, Edouarda. Policja stwierdza, że było to samobójstwo. "\nA także jej kontynuację "POtmokowie Clary"-( tą ostatnią czytałam z biblioteki ) Bourdin.\nO, dziekuje slicznie! Wlasnie tak patrze na ta Adele Geras od kilku tygodni i sie zastanawiam czy czytac czy nie. Ale skoro tak, to na pewno przeczytam! Ona napisala tych ksiazek wiecej, nie wiem ile zostalo wydane po polsku, ale przynajmniej kilka.\nZ wiktoriańskich uwielbiam Sarah Waters, najlepsza jest "Złodziejka".\nI super, ze przypomniałaś mi o E. Buchan, bo właśnie przed wyjazdem na wakacje chciałam tę książkę kupić. Czytałam dwie inne jej książki: "Dobra żona" i "Zemsta kobiety w średnim wieku". Obie są raczej współczesne, ale przyjemnie się je czytało, polecam!\n"Jaskólkę i kolibra" czytałam, bardzo mi się podobała. A Bourdin nie znam, poszukam na pewno.\nDziękuję za podpowiedzi:)))\nAdela Geras jest rewelacyjna z tą pozycją!\nWiem że inne też zostały wydane jej autorstwa ale tylko tą przytoczoną czytałam.\nTak samo bardzo polecam Panią Bourdin ( wydanie ze Świata Książki 2005 r. ) ale może uda się gdzieś obie jej książki dostać.\nBouchan jej współczesne książki jakoś niebardzo miałam ochotę czytać a jedną miałam kiedyś w ręce i w domku.\nNatomiast: mam nadzieję że ta najnowsza mnie nie zawiedzie: oby...\nAle jestem dobrej myśli bo lubuję się w opowieściach rodzinnych.\nGość: avenska, 212.182.13.*\nThe House at Riverton (w oryginale) zakupiłam w sklepie z używaną odzieżą za 2 zł (!!) głównie ze względu na okładkę - niezwykle urokliwą. Jeszcze nie zaczęłam jej czytać, ale po tej zachęcającej recenzji na pewno ją przeczytam.\nWłasnie dzisiaj, zupełnie jak avenska kupiłam ją w ostatniej chwili, za 3zł w sklepie z używaną odzieżą. Uwielbiam tam chodzić po ksiązki, zawsze z jakąś wyjdę, w dodatku płacąc 1/2zł.\nGość: stylovoo, *.internet.szczecin.pl\n"Zapomniany ogród" Kate Morton. cudo!


Symultanicznie do zeszłotygodniowego „Co w Stawie Trzeszczy” odbywała się Konferencja „Infekcje w ortopedii” organizowana przez Centrum Edukacji Medycznej. Zachęcamy do zapoznania się z relacją jednego z członków OSTO, który był uczestnikiem tego wydarzenia:\n„W dniu 14 Czerwca 2019 r., dzięki uprzejmości CEM (Centrum Edukacji Medycznej) miałem okazję uczestniczyć w konferencji– „Infekcje w Ortopedii”. Na miejsce spotkania wybrana została nowoczesna klinika – Carolina Medical Center w Warszawie. Natomiast kierownikiem naukowym konferencji był Pan Dr hab. n. med. Ireneusz Babiak, który nie tylko posiada niezwykle bogate doświadczenie w zakażeniach w ortopedii, ale także jest przedstawicielem Polski w EBJIS (European Bone and Joint Infection Society).\nProgram konferencji zapowiadał się ciekawie, jednak już od pierwszych wykładów byłem zaskoczony poziomem merytorycznym wystąpień. Na początku organizatorzy postawili główny nacisk na przypomnienie podstawowych zagadnień z zakresu infekcji w Ortopedii, jak klasyfikacja, patogeneza i objawy zapaleń kości. Dowiedzieliśmy się, jak powinna wyglądać diagnostyka mikrobiologiczna zakażeń kości oraz jak ważna jest odpowiednia współpraca ze szpitalnym Mikrobiologiem. W kolejnych wykładach poruszana była diagnostyka radiologiczna oraz jakie nośniki antybiotyków powinny być stosowane w leczeniu oraz zapobieganiu zakażeń.\nKolejne części wykładowe skupiały się już na praktycznych informacjach, które lekarze mogą zastosować w swojej codziennej praktyce. Omówione zostały zakażenia endoprotez oraz ich leczenie, rewizje 1 i 2 etapowe, infekcje po zespoleniu złamań, a także możliwości artroskopii w leczeniu zakażeń stawów.\nNa uwagę zasługuje także sesja Case’ów prezentowanych przez Pana Doktora Babiaka. Niezwykle ciekawe przypadki zaskoczyły niejedną osobę w sali konferencyjnej. Dowodem na to była żywa i merytoryczna dyskusja.\nKażda część wykładowa kończyła się wystąpieniami firm medycznych, które prezentowały artykuły wykorzystywane w leczeniu zakażeń kości. Po tym wstępie teoretycznym przechodziliśmy od razu do warsztatów praktycznych, gdzie Pan Doktor Babiak na specjalnie przygotowanych modelach pokazywał zastosowanie prezentowanych produktów. Dowiedzieliśmy się m.in. jak prawidłowo stosować nośniki antybiotyków, kiedy oraz jak używać Spacer’ów, a także poruszyliśmy temat popularnej i powszechnie używanej terapii podciśnieniowej.\nPan Doktor Babiak oraz wszyscy prezentujący lekarze chętnie dzielili się swoją wiedzą oraz doświadczeniem przez co wartość warsztatów praktycznych była o wiele wyższa niż się spodziewałem. Stąd udział w konferencji był niezwykle ciekawym i wartościowym doświadczeniem, który uświadomił nie tylko jak ważnym tematem w ortopedii są infekcje i zapalenia kości, ale także jak sobie z nim poradzić w codziennej praktyce.\nZ radością oraz z całego serca chciałbym zatem podziękować Panu Doktorowi Babiakowi oraz wszystkim wykładowcą za dużą dawkę praktycznej wiedzy, a także organizatorom za bardzo dobrze przygotowaną konferencję oraz za możliwość bycia jej częścią.”\nPrevious Previous post: Co w stawie trzeszczy? – o barku coś więcej…\nNext Next post: „Praktyczna diagnostyka obrazowa w chirurgii ortopedycznej kończyny dolnej”


Zika we Francji. Do zakażenia doszło drogą płciową - Polsat News\nZika we Francji. Do zakażenia doszło drogą płciową\n28.02.2016, 11:00 Świat\nSłużby sanitarne Urugwaju zwalczają komary roznoszące chorobę PAP/EPA/Artigas Pessio Vignolo\n- We Francji potwierdzono pierwszy przypadek zakażenia wirusem Zika drogą płciową - poinformowała francuska minister zdrowia Marisol Touraine. Zakażona kobieta odbyła stosunek seksualny bez zabezpieczenia z mężczyzną, który wrócił z Brazylii.\nŚwiatowe Dni Młodzieży w Polsce a wirus Zika\nKomary atakują i zarażają\nW ostatnim czasie pojawiły się doniesienia o stwierdzeniu obecności tego wirusa u europejskich turystów. Chodzi o dwoje Czechów, którzy podróżowali po Karaibach, a także o trzech Brytyjczyków, dziesięcioro Holendrów i Hiszpankę, którzy odwiedzili kraje Ameryki Południowej. Eksperci przewidują, że biorąc pod uwagę skalę występowania wirusa w Ameryce Południowej i częstotliwość zagranicznych podróży, w Europie najpewniej takich przypadków będzie przybywać.\nWHO traktuje wirusa jako międzynarodowe zagrożenie. Poprzednio taki komunikat wydała w 2014 roku w związku z epidemią wirusa gorączki krwotocznej ebola.\nWirus Zika znany jest od 1947 roku, gdy został odkryty w Ugandzie. Jeszcze do zeszłego roku uważano, że nie ma on poważnych skutków dla zdrowia. Obecnie nie ma szczepionki przeciwko temu wirusowi.


Magda Linette odpadła w drugiej rundzie French Open - RMF 24\nŚroda, 25 maja (20:25)\nAktualizacja: Środa, 25 maja (21:46)\nMagda Linette odpadła w drugiej rundzie wielkoszlemowego French Open /Christophe Petit-Tesson /PAP/EPA\n28-letnia Włoszka jest na fali. W sobotę odniosła największy sukces w karierze - wygrała turniej WTA w Rabacie. W efekcie przesunęła się na najwyższą w historii 59. pozycję w rankingu. We French Open na otwarcie gładko pokonała Brytyjkę Harriet Dart 6:0, 6:2.\nPodejmowałam złe decyzje, za bardzo się spieszyłam. Miałam wrażenie, że mogę atakować z piłek, z których tak naprawdę nie powinnam była. Należało być bardziej cierpliwym. Żałuję, że nie byłam bardziej solidna i nieustępliwa - powiedziała Linette.\nMuszę się nad tym wszystkim zastanowić, bo to kolejny turniej, w którym gram jeden mecz całkiem nieźle, a potem nie utrzymuję tego poziomu. Z jednej strony cieszą takie przebłyski, a z drugiej wiadomo, chce się więcej, chce się utrzymywać taki poziom - dodała.\nSzansa na sukces w deblu\nWydaje mi się, że mamy dość trudną drabinkę, ale rok temu też się taka wydawała. Jesteśmy dobrej myśli - podkreśliła.


O strojach, czyli sukniach\nNa początku panowania Augusta III mało bardzo było panów używających stroju zagranicznego, wyjąwszy dom Czartoryskich, Lubomirskiego, wojewodę krakowskiego, i kilku innych, którzy jeszcze za Augusta II przestroili się w niemiecką suknią. Podczas koronacji August III i wszyscy panowie polscy, żadnego nie wyłączając, byli w polskiej sukni. Lecz skoro August III zbywszy tę ceremonią wrócił się do rodowitego swego stroju niemieckiego, natychmiast i panowie wrócili się do niemczyzny. A nie tylko, że się ci wrócili, którzy w niej przedtem, jako się wyżej rzekło, chodzili, ale też inni coraz gęściej z czasem poczęli się przebierać po niemiecku, tak iż ku końcu panowania Augusta III ledwo dziesiąta część senatorów i urzędników koronnych zosta ta przy polskiej sukni. Nareszcie połowa narodu okryta się niemiecką suknią. Na wszystkich zjazdach publicznych prezentowały się oczom dwa narody: jeden polski, drugi niemiecki.\nMłodzież, osobliwie powracająca z zagranicy, upatrywała dla siebie w stroju cudzoziemskim jakąś dystynkcją; i choć nie w jednej kompanii, mianowicie na sejmikach, tym polskim Niemcom fałdów przetrzepano jedynie z przyczyny stroju, na który krzywo patrzyli długo sektatorowie polskiej sukni, jednak takowe momentalne przypadki nie truty gustu paniczom do niemczyzny, gdy w nadgrodę od białej płci pierwsze względy odbierali. Jeżeli się do damy zebrało dwóch konkurentów równej fortuny i talentów, a było w mocy damy obierać sobie męża, bez wątpienia obrała sobie Niemca, a Polaka odprawiła. Jeżeli rodzicy lub opiekuni obierali pannie męża i byli za Polakiem, ale panna płakała, to mu kładli kondycją, aby się przebrał po niemiecku.\nDwie przyczyny miała płeć biała do wstrętu ku polskiej sukni: pierwsza, iż Polacy chodzący po polsku, jako nie wypolerowani za granicą w te umizgi, łechcące płeć białą, które modnisiowie za największą grzeczność obyczajów do kraju przywozili, zachowywali jeszcze maniery dawnym sarmatyzmem oddające; druga, iż kto się nosił po polsku, musiał oraz utrzymować wąsy, nie mogąc ich golić bez wystrychnienia się na błazna. Nic zaś tak nie odrażało od siebie Matą płeć jak wąsy, gdy miały podostatkiem w stroju cudzoziemskim gachów bez wąsów, a do tego równie jak niewiasty wypudrowanych, wyfryzowanych, wygorsowanych, wypiżmowanych. Jest to powszechnie w naturze lubić obmioty sobie podobne.\nMimo jednak tego powszechnego gustu znajdowały się takie heroiny, które za jakąś waleczność poczytały sobie oddać rękę mężowi Polakowi, ale taka była bardzo rzadkim ptaszkiem. Napisawszy tę różnicę sukni z okolicznościami do niej się ściągającymi, wieszam niemiecką czyli francuską suknią u krawca na grzędzie, niech sobie wisi albo niech ją krawiec przerabia coraz na inną modę. Ja biorę w rękę kontusz jako rodowity strój polski i tym będę bawił Czytelnika mego.\nMieszczanin opasywał się po żupanie, kontusz zawieszając tylko na ramionach, sznurem grubym jedwabnym lub złotym, albo srebrnym z kutasami na końcach pod szyją zawiązany, z tyłu na kształt paludamentu wiszący. Mieszczanin tak ubrany niósł w ręku laskę, czyli trzcinę grubą, w pas od ziemi krótką skuwką mosiężną u dołu okowaną, na wierszchnim końcu gałkę srebrną lub kokową z srebrną obrączką mającą, pod którą gałką przeciągnięta była przez trzcinę antabka srebrna lub też mosiężna, a u antabki wisiał sznur albo taśma z kutasami: jedwabna przez się, jedwabna srebrem lub złotem przerabiana, srebrna lub złota przez się, i zwała się ta taśma lub sznur temblakiem. Trzcina zatem była podporą, ozdobą i orężem mieszczanina, gdyż przy szabli nie godziło się chodzić mieszczanom, wyjąwszy krakowskich i magistraty poznańskie i wileńskie z dawno strużących przywilejów.\nSzlachcic gdy wychodził z domu, przypasywał szablę do boku, brał w rękę obuch, który oprócz tego nazwiska mianował się nadziakiem i czekanem. Skład jego był taki: trzcina gruba na cal diametru, krótka w pas człowieka od ziemi, na końcu ręką trzymanym gałka okrągło-podługowata srebrna, posrebrzana albo w cale mosiężna, na drugim końcu u spodu osadzony mocno na tejże trzcinie młotek żelazny, mosiężny albo i srebrny, podobny końcem jednym płaskim zawsze do szewskiego, drugi koniec jeżeli miał płasko zaklepany jak siekierkę, to się zwał czekanem, jeżeli kończasto, grubo, nieco pochyło, to się zwał nadziakiem, jeżeli zawinięty w kółko jak obarzanek, to się zwał obuchem.\nStraszne to było narzędzie w ręku Polaka, ile podówczas, gdzie panował humor do zwad i bitwów skłonny. Szablą jeden drugiemu obciął rękę, wyciąć gębę, zranił głowę, krew zatem dobyta z adwersarza tamowała zawziętość. Obuchem zaś zadał ranę często śmiertelną, nie widząc krwi; i dlatego nie widząc jej nie zaraz się upamiętał, waląc raz na raz i nie obrażając skóry łamał żebra i gruchotał kości. Szlachta chodząca z tymi obuchami najwięcej odbierała nimi zdrowie swoim poddanym, a często i życie. Dlatego na wielkich zjazdach, sejmach, sejmikach, trybunałach, gdzie zazwyczaj częste działy się zabijatyki, nie wolno było pokazywać się z nadziakiem; w kościele zaś katedralnym gnieźnińskim wisi u wielkich drzwi tablica, ostrzegająca o klątwie na takowych, którzy by się do tamtego domu bożego z takim instrumentem prawdziwie zbójeckim wchodzić ważyli.- Instrument to był prawdziwie zbójecki, bo kiedy jeden drugiego końcem ostrym nadziaka trafił po zauszku, do razu zabijał wpędzając w skronie żelazo fatalne aż na wylot.\nSzabla za czasów Augusta była rozmaita. Szabla prosta czarna, alias w żelazo oprawna, na rzemiennych paskach; i ta pospolita była zawsze szlachcie ubogiej; zamiast capy albo kurszu (są to dwa gatunki skóry, w które szable oprawiano) obszyta w węgorzową skórkę; nic to nie szkodziło, bo głownia, alias żelazo stanowiło taty szacunek. I nie tylko między drobną szlachtą, ale też między najmożniejszymi pany szabla przechodziła od ojca do syna, od syna do wnuka i tam dalej w sukcesji między najdroższymi klejnotami. Przy czarnej szabli także chodzili zawsze szulerowie, nocni grasanci, szałapuci, których to zabawą było obciąć kogo, nakarbować gębę gładką jakiemu galantowi albo Niemca jakiego przepędzić przez błoto w białych pończochach. W powszechności zaś czarna szabla używana bywała od wszystkich w okolicznościach, w których się spodziewano tumultu, a potem rąbaniny. Ci, którzy używali niemieckiego stroju, do takich okazyj brali pałasze niemieckie i rapiry obosieczne; na koniec szabla czarna służyła do pojedynku, najwięcej tym orężem odbywanego.\nSzabla czarna staroświecka była zawsze krzywa. Z kuźnic wyszyńskich- najbardziej popłacała; dobroci jej próbowano, kiedy się dała giąć niemal do samej rękowieści i gdy się po takim zgięciu wprost wyprężała. Nastały potem szable proste, staszówki-, hiszpanki wąskie i lekkie, które nie tak wiele przy boku ciężąc, służyły dobrze do obrony i odpędzenia napaści niespodzianej. Rękowieści u szabel czarnych były z pałąkiem graniastym i małym skobelkiem, żelaznymi; ten pałąk nazywał się krzyżem, a skobelek paluchem, od wielkiego palca, który w niego wchodził. W dalszym czasie, kiedy sejmy i trybunały zaczęty bywać burzliwe, wymyślono do szabel takie krzyże, że całą rękę okrywały; i zwał się taki krzyż furdyment, składał się z prętów żelaznych jak klatka i z blachy w środku wielkości dłoni. Dla proporcji tak ogromnego krzyża dawano pochwy szerokie jak tarcice, choć do wąskich szabel, która moda przeszła potem do wszystkich szabel, nawet i do tych, u których były krzyże bez furdymentów. Tę modę niedługo trwającą wymyślili Litwini, a od Litwinów przejęli korończykowie, musiała ona jednak bywać dawniej na świecie w Rzeczypospolitej Rzymskiej, kiedy poeta łaciński, nie wiem który - czy Horacjusz, czy Marcjalisz - napisał te wierszyki na jakiegoś Pomyka: "Grandi in vagina, Pontice, claudis acum", co znaczy po polsku:\nW dużej pochwie Pomyka\nIgiełka się zamyka.\nTakie szable z szerokimi pochwami i wielkimi krzyżami nosili najwięcej ludzie dworscy, szulerowie i szałapuci, którzy mieli upodobanie kiereszować się w kordy po wiechach i szynkowniach, bo kogo pobili, to i obdarli, albo się im opłacił, jeżeli się nie czuł na mocy i serca nie miał. Wszakże gdy taki oręż, jako ciężki, psował suknią, wkrótce go zaniechano, osobliwie, kiedy łagodniejsze obyczaje po grubych i srogich następować poczęty. Do paradniejszego stroju używano karabelek tureckich, czeczugów tatarskich i patasików w srebro oprawnych albo pozłacanych, albo szmelcowanych; takich najwięcej wychodziło ze Lwowa, przez co zwano je zazwyczaj lwowskimi.\nNawiązanie do szabel i karabelów było dwojakiej mody: najdawniejsze było z pasków rzemiennych, obszernych, z sprzączkami i cętkami na końcach srebrnymi albo pozłocistymi; te paski utrzymowały szablę tuż przy pasie, tak iż krzyż szabli równał się z pasem; paski obejmowały sam bok lewy, schodząc się do węzła w tyle, na krzyżu człowieka nad pasem, czyli na pacierzu. Takim sposobem nawiązywane były rapcie, które tym się różniły od pasków, że były nie rzemienne, ale z jedwabnego sznuru, czasem same przez się, czasem srebrem lub złotem przerabiane, czasem z samego srebra lub złota. Dworacy, gaszkowie i paniczowie młodzi, jaki mieli żupan, takie zakładali i rapcie do karabeli lub szabli, w paskach zaś jedności koloru z żupanem nie przestrzegano.\nPotem nastało nawiązanie długie tak, iż szabla wisiała pod kolanem i idąc trzeba ją było koniecznie albo trzymać za krzyż, albo nieść pod pachą, aby się między nogi nie wplątała i nie wywróciła. Paski i rapcie zachodziły na cały tył człowieka jak półszorek na konia. Ta moda, jako śmieszna i wielce niewygodna, nie trwała dłużej nad pięć albo sześć lat; została zarzucona i wrócono się do nawiązania krótkiego i wąskiego, nic a nic z tyłu nie zajmującego, tylko sam bok, co też niezbyt wygodno było, bo się szabla w chodzeniu tłukła po boku. Nastały potem paski z taśmów srebrnych lub złotych, sztuczkami srebrnymi odlewanymi lub srebrno-pozłocistymi gęsto nasadzane. Takich pasków zażywano do samych pałasików, w oków srebrny i srebrno-pozłocisty oprawnych; nie służyły do szabli czarnej, to jest w żelazne skuwki oprawnej, ani do karabeli. Takie paski dla trwałości niektórzy podszywali spodem irchą białą, niektórzy, kochający przepych i zbytek, niczym nie podszywali. Kiedy w modzie było nosić nóż za pasem, starali się majętniejsi mieć u niego rękowieść z jakiego kamienia przedniego albo też z kości lub rogu, srebrem albo złotem nabijanej. Pochwa nożowa, pospolicie z skóry czarnej capowej zrobiona, ozdobiona była skuwkami srebrnymi, białymi albo pozłacanymi, zszyta misternie nicią srebrną albo złotą. I żeby się nóż nie wymknął zza pasa, była przy nim taśma na antabce odpowiadającej skuwkom, jedwabna, w kolorze albo srebrna, albo złota, i ta się kilka razy około pasa okręcała.\nPasy w pierwszym używaniu za mojej pamięci do publicznego stroju tak u szlachty, jak u mieszczan bywały jedwabne, siatkowe, szmuchlerskiej roboty, z końcami w sznurki kręconymi, w kolorach rozmaitych, lecz najwięcej w karmazynowym, z końcami, czyli kutasami, u chudszych jednostajnymi, u majętniejszych z srebrnymi lub złotymi. Takież pasy bywały wciąż na pól srebrem lub złotem przerabiane. Na powszednie chodzenie zażywano pasów taśmowych, rzemieniem podszytych, na klamrę żelazną, mosiężną, srebrną, pozłocistą, według przepomożenia i ambicji każdego, na przedzie zapinaną.\nZarzucili niedługo takie pasy siatkowe i taśmowe, wzięli się do pasów tureckich, perskich i chińskich; te ostatnie były to z wełny tak delikatnej robione, że choć był taki pas szeroki na dwa łokcie, przewlókł go przez pierścionek; nazywał się taki pas bawolim, służył do najbogatszej sukni, lubo nie miał żadnej innej ozdoby tylko szlaki, czyli brzegi, dziwnie w miłe kwiaty wyrobione. Samego pasa takiego kolor bywał jednostajny: zielony, pomarańczowy, karmazynowy i biały-i był w takim szacunku, że choć nie miał w sobie nic drogiego ani ozdobno prócz szlaków, płacono jednak jeden, osobliwie biały, kiedy był nowy, nieprzechodzony, do 50 czerwonych złotych. Lecz z trudna takie pasy nowe dostawały się do Polski. Najwięcej przychodziły od Turków i Persów, na zawojach dobrze podnoszone, a przez naszych Ormianów czysto wyprane, wyprasowane i za nowe przedawane.\nTureckie i perskie pasy były rozmaite, dłuższe i krótsze, szersze i węższe, sute i ordynaryjne, wszystkie jedwabne, rozmaitych kolorów i deseniów; srebrem i złotem bogato i skąpo przerabiane. Ordynaryjny pas turecki, mędelkowym zwany, płacił się najtaniej czerwonych złotych 4, stambulski-czerwonych złotych 12, perski- 16, 18 i wyżej, podług gatunku, aż do czerwonych złotych 60. Prócz zaś takich pasów znajdowały się po pańskich garderobach pasy daleko od wymienionych dopiero droższe, albowiem jeden do czerwonych złotych 500 szacowano. Tak pas był długi łokci dziewięć, szeroki do trzech łokci, gruby jak sukno francuskie, tęgi jak pargamin; przeto też takich pasów nie używano do stroju, ale raczej trzymano dla zaszczytu garderoby pańskiej i na podarunki; bywał tkany z nici srebrnej lub złotej, albo po jednej stronie srebrnej, po drugiej złotej, kwiatami jedwabnymi w rozmaite kolory przerabiany. Nastały potem pasy słuckie, bogactwem i pięknością perskim i tureckim bynajmniej nie ustępujące. Każdy pas takowy, bogaty lub ordynaryjny, miał na końcu wyhaftowane słowa: "Factus est Sluciae", którymi różnił się od perskiego i tureckiego.\nPo słuckich pasach dały się widzieć pasy francuskie w gatunku tureckich i perskich, ale kolorami dobranymi i żywymi daleko wszystkie pasy wyżej wyrażone celujące, z napisem na końcu: "a Paris". Rozmnożyła się na ostatku w Polszcze fabryka pasów rozmaitych po wielu miejscach, jednak przez to pasy nie staniały, wyjąwszy ordynaryjne tureckie, które gustownością nowych pasów zgaszone, pokupu do siebie nie miały.\nPrzyńdzie tu komu na myśl: kiedy fabryki pasów zagęściły się w kraju, dlaczegóż pasy nie staniały? Odpowiedź na to bardzo jasna: nie mamy w kraju naszym ani jedwabiu, ani złota ciągnionego, ani fabrykantów; wszystko to sprowadzamy zza granicy i utrzymujemy w kraju naszym kosztownie. Za czym pas zrobiony w kraju drożej kosztuje przy takim nakładzie niżeli zrobiony za granicą, gdzie się jedwab rodzi, a fabrykantów tak wiele, że się ledwo nie z łyżki strawy najmują do roboty. Nie tak jak u nas, co fabrykant sprowadzony godzi się na miesięczne lafy, a te wysokie odbierając, więcej pilnuje rozrywek albo i pijatyki niż warsztatu.\nCzapki pod panowaniem Augusta były kilkorakiego gatunku; najpierwsze, które zaznałem, były z wąskim barankiem okrągłym, rozcinanym na przodzie i w tyle, z wierszchem czworograniastym, cienko bawełną wyściełanym; po szwach, gdzie się kwaterki schodzą, sznurkiem srebrnym albo złotym obkładane lub też rygielkami takimiż ujmowane. Po tych nastały czapki konfederatkami zwane; były to czapki właśnie takiego kroju, w jakich malują papieżów, co je zowią piuskami. Po konfederatkach nastały czapki kozackie z wysokim wierszchem, z wąskim barankiem, miałko wyściełane. Dalej weszły w modę czapki z wysokimi baranami, z wierszchem płaskim, od modnisiów jeszcze do tego wgłąbsz barana wtłaczanym tak, iż nie widać było nic wierszchu, tylko sam baran na głowie. Forma takich czapek była ostatnia i utrzymuje się do dziś dnia z tą różnicą jedynie, że baranka zwężono, a wierszchu podniesiono; takie czapki zwały się w swoim początku kuczmami, a potem przezwano je krymkami od Tatarów krymskich, od których modę takich czapek Polacy przejęli. Do wszelkiego rodzaju czapek używano baranków naturalnych czarnych, siwych, kasztanowatych i białych, i pstrych; lecz najwięcej czarnych a siwych; innego koloru baranki były w guście tylko ludzi młodych i gaszków. Rodzaj baranków: węgierski, krymski i bugarski, jeden od drugiego porządkiem wyrażonym lepszy. Niekiedy też udał się baranek domowej owczarni, który uszedł za węgierski i bugarski, mianowicie wyporek, ale tylko w kolorze kasztanowatym, pstrym i białym; w czarnym i siwym nigdy.\nWierszchy u czapek rozmaitego koloru, zawsze sukienne, aż do ostatnich lat Augusta III, w których zaczęto używać na lato czapek z wierszchami bławatnymi, dla lekkości i chłodu. Kapeluszów albowiem chodzący w polskim stroju nie używali (wyjąwszy chłopów). A komu dogrzewał upał słoneczny, rozwieszał chustkę głowę i twarz okrywającą, aby się gaszkowi nie opaliła. O którą szkodę mniej dbając mężczyźni dawnego sarmatyzmu, łby wygolone jak kolano-zdjąwszy czapkę albo ją tylko na jednym uchu zawiesiwszy-na największym skwarze dystylowali. Jak nastały wierszchy bławatne, nastały oraz i baranki atłasowe; z czarnego atłasu na nić marszczonego robił się baranek czarny, z popielatego siwy, przedziwnie piękne i lustrowne. Podszewka do czapki zazwyczaj bławatna, starym ludziom, wygody, nie mody przestrzegającym, z lisiego futra albo łapek baranich. Takie czapki zwały się kapuzami, były zawijane i mogły się spuszczać na cały kark i zasłonić twarz, sam nos do oddechu i oczy do patrzenia zostawując gołe.\nSenatorowie i majętni szlachta wieku podeszłego na wielką paradę zażywali kołpaków sobolich z wierszchami aksamitnymi karmazynowymi, granatowymi albo zielonymi, przypinając do kołpaka w środek opuszki sobolej nad czołem jaki kamień drogi świecący albo sygnet brylantowy, co Polaka dziwnie poważnego i ozdobnego wydawało. Krój kołpaka był ten sam co czapki krymki, lecz przez wysokość i ogromność opuszki sobolej wydawał się inakszym.\nSpodnie ubranie, jednym słowem polskim powszechnym "portki" zwane u szlachty i mieszczan bogatych były z sukna francuskiego pąsowego lub karmazynowego, także z atłasu i adamaszku błękitnego. Po szwach w kroku niektórzy te portki szamerowali galonkiem srebrnym lub złotym, niektórzy gładkich nieszamerowanych używali, niektórzy zaś mieli portki takie tylko rygielkami złotymi lub srebrnymi po tychże szwach ujmowane. Kogo nie stać było na galony i rygielki srebrne lub złote albo miał je za zbytek, a przecie lubił się do urodzi (jak mówiono) stroić, używał na to miejsce taśmy jedwabnej błękitnej i rygielków takichże, co tylko służyło do portek sukiennych. Spodnie były buchaste, przestrone, do samych kostek długie, żeby się zaś w zuwaniu bota nie zmykały z nogi do góry, dawano do nich strzemiona krajczane.\nDługi czas pod panowaniem Augusta używali Polacy spodni zawiązywanych na uczkur; był to pasek jedwabny, siatkowy, z obdłużnymi końcami, kutasiki na czas srebrem i złotem przerabiane mający, na który spodnie nawlekano i onym zawięzywano sposobem na kształt chłopskich gaci, których do dziś dnia używają wieśniacy, z tą różnicą, iż oni swoje gacie sznurkiem zawiązują na boku. Szlachta zaś spodnie wyżej opisane zawiązywała na przedzie, prosto w rozpór, który zakrywały końce uczkura z kutasami, na wierszch spodni wydawane. Żeby fałdy zemkniętych spodni, szerszych zawsze od lędźwi człowieka, nie czyniły grubości i nie odymały sukien jak na kiszce, tak do sukiennych, jak do adamaszkowych lub atłasowych spodni dawano lisztwę po wierszchniej stronie bławatną, po wewnętrznej płócienną, pomiędzy którą przechodzi) uczkur; u sukiennych spodni lisztwa bywała ałtasowa błękitna, u adamaszkowych i atłasowych kitajkowa albo kitajowa u mniej majętnych. Zarzuciwszy uczkury, zaczęto nosić portki na guziki niemieckim sposobem zapinane.\nBoty w używaniu były troistego koloru: żółte, czerwone i czarne. Cholewa u bota krótka, z tyłu łydkę całą, z przodu pół kolana dłuższym od tylnej części końcem - wichlarzem zwanym - zajmująca, z dwóch sztuk po bokach bota zszywanych składana, z przyczyny nogawic portkowych szerokich przestrona. Napiętek u bota łubem drewnianym, w środek skór zasadzonym, obwarowany, aby się nie koślawił i nie marszczył, pod napiętkiem podkówka żelazna, na trzy palce wysoka, u panów pobielana albo w cale srebrna, u chudych pachołków tylko pilnikiem cokolwiek pogładzona. W dalszym czasie panowania Augusta III nastały podkówki płaskie na kształt końskich, trzema ćwiekami do podeszwy przybite. Nareszcie podkówki wszelakie zarzucono, na miejsce których nastały abcasy skórzane, tak jak u niemieckich botów, ale niższe; i to była moda ostatnia bota polskiego pod panowaniem III Augusta.\nKoszula polska miała rękawy szerokie, około pięści zawijane, kołnierz wąski, tasiemką zawiązywany pod szyją albo szpinką srebrną, złotą lub rubinkową zapięty, którego nic spod sukni widać nie było. Długość koszuli u tych, którzy staropolskim obyczajem nosili gacie płócienne na gołym ciele, spodem portek, nie dochodziła kolan. U tych, którzy już zarzucali gacie, spuszczała się do pól goleni.\nOpisawszy każdą sztukę z osobna do stroju należącą, obaczmyż teraz Polaka w to wszystko w czasach swoich ustrojonego. Najdawniejszą zaznałem modę pod panowaniem Augusta III kontusz i żupan, długi niemal do samej ziemi, w plecach wąsko - podług miąższości człowieka - przykrojony, od pasa do dołu fałdzisty, z przodu opięto, kołnierzyk wąziuchny tak u żupana, jak u kontusza, u którego zapinał się na jednę pętelkę. Od szyi do pasa spod kontusza wąskiego dawał się widzieć żupan. Dembski, marszałek Załuskiego, biskupa krakowskiego, Szaniawski, starosta kąkolownicki, i Kraszewski, natenczas dworzanin wojewody kijowskiego, trzej patriarchowie mód polskich, jakie mieli żupany, takiego koloru wdziewali i boty: żółte, czerwone, zielone, błękitne etc., ale tego ich gustu nicht więcej nie naśladował. Rękawy tak u żupana, jak u kontusza wąskie, wyloty u kontusza od pachy aż do łokcia otwarte, którymi wyglądał żupan. Poły u obojga nic a nic niezałożyste i tylko brzegami poła poły dosięgająca, w siedzeniu i chodzeniu otwierając się, widok spodni sprawowała. Ten widok upoważniał albo upodlał osoby. Jeżeli albowiem portka była czysta, nowa, bogata, wrażała patrzącym rozumienie, że ten, co się tak nosił, jest pan, majętny człowiek. Jeżeli pokazały się portki dziurawe, łatane, wytarte, zafolowane, była konwikcja, iż osoba w takich chodząca małego jest wątku. Przeto też, kiedy błoto uginać się w takim długim stroju chodzących przymuszało, ci, co mieli dobre portki, brali fałdy sukien w rękę z tyłu, podnosząc je tym sposobem do góry, aby się nie szargali, i było to podług przysłowia metaforycznego: "Nieść zadek w garści." Ci, co mieli złe portasy, zawijali poły na przedzie jednę na drugą, podkasując tym sposobem sukien wyżej trochę nad pół goleni, aby podkasawszy się wyżej, kolanami lub giczelami przez złe portki nie błyskali.\nPoki suknie długie były w modzie, czupryna także była długa, z tyłu i z przodu wszędzie równo okrągła, rzęsista, pół czoła z przodu, a z boków pół ucha zajmująca, spod której cały kark goły wyglądał.\nA że pod owe czasy karety nie były nikomu znajome po miastach, tylko wielkim panom i posłom podczas sejmu, a reszta szlachty i wszelki lud możny i ubogi roił się pieszo po ulicach, przeto moda długich sukien, jako wielce na błoto niewygodna, ustawać poczęła jakoś około roku piętnastego panowania Augusta i we dwa roki najdalej od początku ustawania zupełnie ustała. Na jej miejsce nastała insza, w cale kusa i we wszystkim od pierwszej różna. Kontusz i żupan ledwo zakrywały kolano, krój od kołnierza do pasa haniebnie buchasty, tak iżby mógł wygodnie pod pachy włożeć po bochenku chleba; kołnierz u kontusza wykładany wysoki, zachodzący prawie na kark cały; rękawy długie aż do palców, szerokie jak wory i dla zbytecznej długości fałdujące się na ręku, z wylotami maleńkimi, ledwo znak żupana ukazującymi, często do góry od tejż ręki, aby jej wcale nie skryty, pomykania potrzebujące. Od pasa do dołu żadnego fałdu ani z przodu, ani z tyłu, wydawały człowieka jakby nie w sukni przykrojonej, lecz jakby w kawał sukna obwiniętego. Poły na przedzie zakładały się jedna na drugą aż pod same pachy. Nie potrzeba się było w takim stroju obawiać rozczosnięcia, bo tak szczupły krój - a przy tym otulony około człowieka - ledwo dawał sposobność uczynienia zamaszystego kroku. Spod takich sukien portki wielkie, buchaste, na pół cholew opuszczone, nieprzywykłym oczom w czasy pogodne śmieszną, a podczas błota, zachlastane tymże, plugawą Polaka wystawiały postać; lecz póki co jest w modzie, póty za dobre uchodzi, choćby było najgorsze i najniewygodniejsze.\nPod tę modę czupryna zredukowaną została do kilku włosów na samym wierszchu pozostałych, dla czego takie głowy, młokosom, dworakom najwięcej upodobane, poważniejsze osoby nazwały głowami cybulanymi, przez podobieństwo do cybuli, wśród gładkiego kręgu swego mały kosmek mającej.\nPasów do takiego stroju zażywano jak najdłuższych i jak najszerszych. Ze zaś do miary grubości i szerokości, pretendowanej w modnym opasaniu, pasy żadne nie wystarczały, przeto zwijali w kupę po dwa i po trzy pasy, ubożsi modnisiowie kładli ręczniki, prześcieradła albo pakuły. Guz na przedzie wiązano jak bochen chleba i ten z pasem musiał być spuszczony aż na lędźwie; końce zaś pasa pozakładane w tył człowieka. Wielu jednak z panów starych tę modę, czerkieską nazwaną, miarkowali pośrednią z starej i nowej kompozycją, używając sukien nie tak długich i szczupłych jak pierwsze ani nie tak kusych i buchastych jak drugie. Opasowali się także niezbytnie grubo. Wojewoda zaś wołyński Potocki, starzec dużoletni, do samej śmierci żadnego pasa nie używał, opasując się samymi od szabli paskami, zachowując modę dawniejszych lat, która podobno pod Augustem II, ale już nie pod III panowała. Czupryn także wielu z nich nie podgalało zbyt wysoko, żaden jednak nie nosił staroświeckiej czupryny wyżej opisanej.\nBoty wyściełano słomą, a stopy nóg obwijali w chusty płócienne latem, do których w zimie przykładano dla ciepła kuczbaje, i zwały się takie płaty bądź płócienne, bądź kuczbajowe onuczkami; słoma zaś w bot używana-wiechciami. Najwięksi panowie, senatorowie, hetmani, w polskim stroju chodzący, używali wiechcia do botów, i była to funkcja chłopców hajduków i pajuków co dzień kłaść panu w boty świeże wiechcie, strzygąc słomę w miarę bota nożyczkami albo też przecierając ją w ręku do tejże miary. Przed końcem panowania Augusta najprzód onuczki, a potem wiechcie skasowane zostały, bo się już coraz większe ochędóstwo w stroju polskim zajmowało, do którego wielką przyczynę, ile względem nóg, dały wprowadzone podłogi woskowane, które się z wiechciami i barłogami z nich zrobionymi nie cierpiały. Miejsce wiechciów zastąpiły podeszwy pliśniowe, kuczbajowe, burkowe albo kapeluszowe. Onuczki zaś przemienione zostały na szkarpetki i meszty tureckie. Co do ciepła i zdrowia, lepsze były wiechcie słomiane od jakichkolwiek podeszew, ponieważ słoma to ma do siebie, iż wyciąga wilgoć, dla zbytku której niejednemu przeraźliwie nogi śmierdzą. Co do ochędóstwa albo polityki ochędożniej pokazuje się gość w domu uczciwym, kiedy położy na taborecie szkarpetki z nóg zdjęte i podeszwy wyjęte z bota dla przesuszenia, niż kiedy, jak przedtem bywało, porozwiesza onucze, potem z nóg i kwasem z bota przejęte i wyciągającym się przy wszelkiej ostrożności za nogą wiechciem z bota podłogę woskowaną zabarłoży.\nTrzecia i ostatnia moda polskiej sukni po owej buchastej nastąpiła ostatnich lat Augusta III, moda w cale przystojna, ani zbyt kusa; ani zbyt długa. Krój w cale przystojny, niezbyt opięty, niezbyt fałdzisty, rękawy gładkie, sudanne, wyłogi na przedzie u kontusza obdłużne i wyloty u rękawów takież, dosyć żupana na widok wystawujące, który ponieważ się prędko brudził w tych otworach, przeto wymyślili bluzgiery, to jest łaty z takiejż materii, przyszyte na przedzie. Koszule nastały z kołnierzami wąsko na żupanowy wąski kołnierz wykładanymi, takież kołnierzyki u rękawów koszuli na wierszch żupana wywijane, szpinkami metalowymi, a u panów wielkich perłowymi albo diamentowymi zapinane; w tym czasie z trudna kiedy rękawy kontuszowe zawdziewano na ręce, ale pospoliciej zakładano je na plecy. Żupany aż do tego czasu u korończyków były całkowite, z jednej materii w tyle i na przodkach. Litwini tył żupana robili z płótna, choćby do najbogatszego żupana.\nW tenże sam czas zagęściły się zegarki, dewizki do nich, szpinki pod szyję diamentowe albo brylantowe i pierścienie na ręce, które Polakom wiele do stroju ozdoby przydawały. Z początku jak się zagęściły zegarki, Polacy nosili je w kieszonkach małych u żupanów, na prawym boku, Niemcy w spodniach, dewizki, łańcuszki i taśmy z kutasami srebrne, złote lub z jedwabiem przerabiane wystawując na widok. Potem\nPolacy zegarki przenieśli za kontusze na przód piersi, a Niemcy zostawili swoje w dawnym schowaniu.\nPoczęli także Polacy używać kontuszów materialnych, bławatnych i kamlotowych tudzież do czapek wierszchów materialnych koloru żupanowi odpowiadającego. Kontusz bławatny albo kamlotowy już się odtąd nie zwał kontuszem, ale kubrakiem. Na ostatek Polacy, coraz lepiej naśladując kobiecą pieszczotę w stroju, wymyślili pod bławatne kubraki żupany muślinowe, czerwoną albo zieloną kitajką podszywane, zamiast której mniej majętni dawali płótno glancowane takichże kolorów. Zimową porą najdawniej zażywali wilczur, atłasem karmazynowym podszywanych, na sznur gruby srebrny lub złoty, z kutasami, pod szyją zawięzywanych. Te wilczury, w powozach siedząc, wdziewali na rękawy i otulali się nimi, chodząc zaś pieszo lub jadąc konno, zawieszali na sobie za ów sznur na bakier, to jest przykrywając jedno ramię i bok, a drugie na powietrze wystawując; a gdy jedna strona uziębła, obracali wilczurę na drugi bok naziębiony. Wilczury, lubo od wilczego futra miały nazwisko, nie wszystkie jednak były robione z wilków; nosili możniejsi krzyżakowe, marmurkowe i barankowe czarne i siwe; te zaś barankowe, iż mniej miały ciepła niż inne wysokiego włosa, podszywali gronostajami. Wilczury z wilków czym bielsze, tym były droższe; wszakże kiedy wilczura była z wilków brunatnych, jak marmurkowa albo krzyżakowa, drożej była szacowana od białej, kosztowała czasem taka do stu czerwonych złotych i nie okrywała, tylko panów wielkich i dobrze majętną szlachtę. Ordynaryjna wilczura kitajem podszywana, jakich najwięcej zażywali szlachta mniej majętna, skąpcy i służący ludzie, nie była droższa nad czerwonych złotych sześć, pięć aż do czterech, a taka pospolicie była z wilków krajowych. Podolskie, szwedzkie i sibierskie wilki podług gatunku dobroci jedne drugich ceną przewyższały. Bywały też wilczury z białych baranków lustrownych, gronostajami podszywane, ale bardzo rzadkie.\nWilczur używali zarówno tak Polacy, jak Niemcy, czyli Polacy po niemiecku wystrojeni. Lecz nie wszyscy; najwięcej używali panowie niemieckiego kroju płaszczów sukiennych pąsowych, ze złotymi guzikami i pałetami do rozporów ku wytchnięciu rąk służących, rozmaitym futrem, najczęściej krzyżakami, podszywanych. Lubo jeszcze długo były używane wilczury dopiero opisane, jednak już rzadko. Moda wniosła bekiesy; te dają się jeszcze po dziś dzień widzieć w miejskim stanie i między szlachtą ubogą. Bekiesa jest to suknia futrem podszyta, krojem kontusza zrobiona, z zaszywanymi rękawami, tak dostatnia, żeby mogła wnińść na żupan i na kontusz, z pętlicami i sznurkami do zawiązywania.\nNajpierwsze bekiesy pokazały się w żółtym kolorze, siwymi barankami jak najprzedniejszymi u panów podszyte, z srebrnymi albo też błękitnym jedwabiem ze srebrem przerabianymi potrzebami; chudsi dawali potrzeby same błękitne, baranki pod spód jakie takie, z opuszką czyli wyłogami lepszymi, siwymi albo czarnymi. Tak się nagle zagęściły żółte bekiesy, iż nie było dworaka ani modnisia, który by jej nie nosił.\nDziało się to przez kilka lat na znak akomodacji królowi Augustowi. Iż on liberią dworowi swemu od parady dawał żółtą, więc panowie używając takich bekiesów pokazywali się królowi być życzliwymi sługami, choć w sercu inakszymi ku niemu byli. Lud zaś mniejszy, nie zapatrując się na tę tajemnicę i nie myśląc o niej, tylko z zapatrzenia się na panów, rzucił się do żółtych bekiesów, a skoro te panowie porzucili, i on porzucił. Żółty kolor jak się nagle pokazał, tak też nagle zginął; ale bekiesy w długim zostawały używaniu w rozmaitych kolorach, rozmaitym futrem podszywane; i te dostały się do czasów Stanisława Augusta.\nPo zgaśnieniu żółtych bekiesów nastały kiereje karmazynowe, wilczym futrem podszywane; ta suknia jest bez stanu w pasie, z rękawami szerokimi, u niektórych przy pięści wąsko ścinanymi, u niektórych, osobliwie Niemców, równo od ramienia do końca szerokimi. Kiereja nie rugowała bekiesy; lubiący ciepło i podróżni odziewali się razem i bekiesą, i kiereją. Karmazynowa kiereja oprócz ciepła, zwyczajnego każdemu kolorowi dobrym futrem podszytemu, przydawała i honoru, poki była w modzie. Kto nie miał kierei karmazynowej, poczytany był za chudego pachołka. A co znaczyła kiereja karmazynowa, toż samo znaczyła opończa tegoż koloru adamaszkiem albo atłasem błękitnym podszyta, takiegoż kroju jak kiereja będąca: z przydanym kapturem do nakrycia głowy służyła od deszczu wszędzie i od kurzawy w drodze. Mieszczankowie małych miasteczek i szlachta drobna przylgnęła upodobaniem do kierejów, ponieważ one służyły im tak do stroju, jako też do podróży, w dzień za suknią i opończą, w nocy za pierzynę. Kierejka była distinctorium tych dwóch stanów, z tą różnicą, iż kto był w kierejce przy szabli, uznawany był za szlachcica; kto bez szabli, tylko z trzciną w ręce, za mieszczanka; lecz kiereje takiego drobnego ludu nie były karmazynowe ani wilkiem podszyte, tylko kuczbają, najwięcej czerwoną, mniej zieloną lub białą, pod wierszchem z sukna prostego granatowego albo popielatego.\nLitwini kiereje swoje karmazynowe podszywali niedźwiedziami czarnymi albo szarymi, czyli marmurkowatymi. Od Litwinów przejęli modę korończykowie podszywać kiereje niedźwiedziami. To futro nie tak obłazi jak wilcze, ale też za to nie jest tak ciepłe jak wilki, choćby z najokrytszych i młodych niedźwiadków, ponieważ niedźwiedź nie ma tyle puchu pod długim włosem co wilk i skóra niedźwiedzia jest dziurkowata, za czym łatwiej ją wiatr przedyma niż wilczą, gęściejszą i kosmatszą.\nKarmazynowy kolor trwał trochę dłużej nad żółty; zgasł jednak najdłużej po dziesięciu leciech; rzucili się do kierejów zielonych, które się lepiej do wilków stosowały, a potem do rozmaitych kolorów. Kiereje jednak, choć się w barwę odmieniły, jednak nie zaginęły, jako najwygodniejsze okrycie zimowe czy to w mieście, czy w drodze, ale nie były tak powszechne jak z początku swoich narodzin.\nDelie wymyślone odebrały im większą połowę nosicielów, osobliwie młodych ludzi. Delia niczym się nie różni od kierei, tylko jednym stanem wciętym w miarę pasa, którego nie ma kiereja. Gdy nastały delie, nastały też razem i opończe wcinane rozmaitego koloru, atłasem błękitnym podbijane; i była to suknia, w której godziło się wnińść do pokoju, gdy przeciwnie w opończy bez stanu, choćby karmazynowej, wnińść do pokoju byłoby grubiaństwem. Lecz takich opończów, jako z przedniego sukna francuskiego robionych, nie nosił lud pospolity, tylko sami możni, a najwięcej dworzanie. Te delie przezwali potem czujami, choć się przez to nazwisko w niczym nie odmieniły.\nJeszcze się muszę wrócić do kontusza i żupana.\nNajdawniejsi Polacy na strój codzienny zażywali żupanów sukiennych karmazynowych, do których pod szyją przyszywali drobne guziczki srebrne lub pozłociste z małymi w końcach osadzonymi rubinkami. Kontusze także nosili sukienne z dużymi sześcią guzami w formie głogu, wielkości orzecha laskowego; te guzy bywały białe srebrne, srebrne szmelcowane i marcypanowe albo pstro pozłacane z rubinkami małymi; mniej majętni zażywali takich guzów z prostego krwawnika, kolbuszowskiej i głogowskiej roboty, których sześć nie więcej kosztowało nad dwa tynfy, teraźniejsze dwa złote i groszy szesnaście.\nSuknią odświętną były: kontusz sukienny różnego koloru, żupan ałtasowy karmazynowy, bez guziczków, albo żółty. Kontusze i żupany sukienne bramowali Polacy sznurkami jedwabnymi takiegoż koloru, jakiego był kontusz i żupan, albo też srebrnymi i złotymi; w kontuszach najwięcej używali ciemnych kolorów. Mieszczanie pomniejszych miast zażywali żupanów żółtogorących, łyczakowych; a że ta materia, atłasowi podobna, robi się z włókien, czyli łyków konopnych, dlatego mieszczanków pospolicie nazywano łyczakami; szlachtę zaś od żupana karmazynowego, najwięcej zażywanego, karmazynami.\nPotem nastały kontusze aksamitne, atłasem podbijane, do żupanów bławatnych; dalej znowu kontusze sukienne drugim suknem takiego koloru, jakiego był żupan, podszywane; dalej weszły w modę kontusze bez podszewki, sukienne, koloru pieprzowego, z żupanami aksamitnymi zielonymi; znowu kontusze i żupany z jednakowego sukna, z grubym jak bicz furmański sznurem srebrnym lub złotym, to z plecionkami takimiż, to na koniec z brzegami dokoła kontusza suto haftowanymi, to z wycinanymi dokoła w ząbki albo w łuszczkę rybią brzegami, jedwabiem koloru takiego jak żupan obdzierzganymi. Niedługo ta moda trwała; zarzucili hafty, dzierzgania, galony, taśmy, sznurki, które dawali do kontuszów i żupanów sukiennych, a wnieśli modę gładką, bez wszelkich potrzeb, ale rękawy u kontuszów i poły podszywali kitajką, grodetorem lub atłasem różowym, choć przy sukiennym żupanie. Kiedy zwierszchnia suknia miała zaszyte rękawy, zwała się czechmanem i taką będąc, musiała być podszyta takim suknem, jakiego był żupan. Kiedy zaś suknia zwierszchnia miała rękawy z wylotami, zwała się kontuszem, chociaż była podszyta jak pierwsza. Na żupany bławatne modnisiowie przywdziewali kaftany krótkie, za pas nieco występujące, z takiej samej materii, jakiej był żupan; to było częścią dlatego, aby się żupany na podbródku, którego nigdy kontusz nie zakrywał, nie smoliły, częścią dla okazania dostatku. Były też czechmany zapinane na drobne guziczki szmuchlerskiej roboty aż do samej szyi, sukienne, z wąskim wykładanym kołnierzem aksamitnym; lecz takich mało noszono, ponieważ czyniły porozumienie złe o żupanie.\nNie wiedzieli panowie, jak się mieli różnić od szlachty; jakąkolwiek oni modę wymyślili, wnet ją widzieli na szlachcie. Kazał sobie pan obsadzić dokoła perłami kontusz, szlachcic, choćby mu przyszło żonę i córki poobdzierać z pereł, musiał także po pańsku swój kontusz uszamerować albo przynajmniej ze srebra narobić guziczków, perłom podobnych. Przypiął pan do kontusza jaką bogatą z diamentów i drogich kamieni konchę, syn szlachcica, dobrze majętnego, na matce, na siostrach, na ciotkach, na stryjenkach wytargował zausznice, manelki, pierścionki, z których sobie podobną w kształcie, choć nie w szacunku, zrobił.\nPiotr Sapieha, wojewoda smoleński, którego ta emulacja najbardziej mierziła, medytując, jak by się wystroić tak, żeby go żaden z szlachty nie naśladował, kazał sobie zrobić czechman multanowy biały, błękitnym aksamitem podbity, przyszywszy do niego order. Udała mu się na pierwszych sądach w Poznaniu wyśmienicie taka sukni dystynkcja; on sam jeden w czechmanie multanowym paradował. Lecz przyjechawszy na drugie sądy, niemal wszystkich obywatelów województwa poznańskiego w czechmanach multanowych, choć nie w cale aksamitem podbitych, to przynajmniej nim obłożonych, zastał. A jeszcze bardziej zdziwił się, kiedy tegoż roku w Warszawie pełno multanowych czechmanów obaczył. Darował swój kucharzowi; i natychmiast czechmany multanowe z panów na kuchtów, masztalerzów i podstarościch poprzechodziły.\nChoć ja w całym tym opisaniu stroju usiłowałem wyrazić wszystkie odmiany kroju i materiów pod Augustem III używanych, zapomniałem jednak położyć w swoim miejscu żupanów dymowych białych, latem od dworzan i innej szlacheckiej i miejskiej drużyny używanych, z tasiemką wąską, jedwabną, w ząbki robioną, około kołnierza i na przednim licu od szyi do pasa przyszywanych; także pasów kałamajkowych w różnym kolorze, z szlakami w rozmaite kwiaty jedwabną, srebrną i złotą nicią wyszywanymi, z frandzlą na końcach złotą lub srebrną. Te pasy były zażywane w jednym czasie z pasami siatkowymi, nim nastąpiły pasy tureckie i perskie.\nDo podróży używali Polacy zamiast kontuszów kurtek zielonych sukiennych, kitajką czerwoną podszytych, z maleńkimi na przedzie i około rękawów guziczkami szmuchlerskiej roboty, do kształtu, nie do zapinania służących; a to tylko latem; w zimową porę nosili takież kurtki barankami, rysiami, lisami i wilkami podszywane. Na żupan obłóczyli szarawary wielkie sukienne, popielate albo zielone; i to był strój podróżny każdego dworskiego, na koniu przed karetą jechać podług zwyczaju obowiązanego w ładownicy i przy szabli.\nLubo nie założyłem sobie opisowania stroju niemieckiego, dotchnąć go atoli w przedniejszych okolicznościach muszę. Używający takiego stroju Polacy przesadzali się na galony i hafty sukien jak najsutsze, po wszystkich szwach dawali galony albo kolbertyny tak szerokie, że ledwo spod nich cokolwiek sukna widzieć można było. Toż potem nastały hafty bogate do zimowych sukien i jedwabne do letnich. Te sprowadzali z Francji; haft w materiach pomienionych był tak ułożony w sztuce, jak i w których miejscach miał przypadać w sukni. Do mankietów około rąk i gorsów na piersi u koszul używali koronek brabanckich, których para z gorsem do jednej koszuli kosztowała pięćdziesiąt czerwonych złotych. Na wielką galę panowie pierwszej rangi dawali do sukien wszystkie guziki z samych diamentów, brylantów i innych najdroższych kamieni\nrobione; w inne zaś czasy używali guzików srebrnych albo złotych, odlewanych na fason szmuchlerskiej roboty albo też w cale szmuchlerskich.\nGłowy nosili jedni w naturalnych włosach, podług mody fryzowanych, drudzy w pudrowanych, inni, najwięcej starzy, w wielkich perukach pół policzków zastępujących, z lokami, czyli po polsku kędziorami, na plecy spadającymi. Młodsi końce peruk albo włosów przyrodzonych kładli w worki kitajkowe czarne, płaskie, na plecy spuszczone. A insi całą głowę strzygli tak nisko jak benedyktyni, pudrem posypawszy; i to się zwało - po szwedzku. Ci, którzy nosili włosy naturalne, przykrywali głowę kapeluszem; którzy mieli peruki, nie kładli na nie kapeluszów, ale jakiekolwiek kapeluszysko stare pod pachą gnietli. Potem zaś, kiedy puder wszedł generalnie na wszystkie głowy, nie nakrywali głów, a ukłony sobie kapeluszem spod pachy wyjętym oddawali; nie nakrywali dlatego głowy, ponieważ fryzura modna, wytrefiona i grubo pudrem przyprószona, traciła od kapelusza swoje ułożenie, kapelusz się pudrem oblepiał i kiedy w izbie musiał z głowy przenieść się pod pachę, suknią plamił. Było tedy śmieszno Polakowi, ciepłą czapką głowę nakrytą mającemu, widzieć Niemca w najtęższy mróz z gołą głową po ulicy biegającego, a w futrze ciężkim, wilczym albo niedźwiedzim, albo innym, lecz moda wszystko wytrzyma.\nZ tym wszystkim, kiedy miał mieć audiencją w senacie turecki poseł, wtenczas panowie niemieckiego stroju brali kapelusze do nakrycia głowy zdatne. Albowiem iż Turcy zawsze mają głowę turbanem przykrytą, więc aby Polacy nie zdawali się być dla posła z odkrytymi głowami, skoro Turczyn wchodził do senatu, natychmiast wszyscy senatorowie nakrywali głowy czapkami albo kapeluszami.


W jaki sposób zaplanować wymarzone wczasy? - Ciekawostki i porady podróżnicze - replicraftaviation.com\nW jaki sposób zaplanować wymarzone wczasy?\nadmin9 maja 2020Hotele - jak wybrać najlepszy?, Samoloty XX w - najpiękniejsze modele tylko u nas, Wycieczki dookoła świata - jak się przygotować do wyprawy?firma, firmy, miejsce, pieniądze, plaże, urlop, wycieczki\nFirma Orlica to rzetelny organizator wycieczek działający na naszym rynku od wielu lat. Specjalizują się w organizowaniu nieziemskich urlopów do Europy i niecodziennych urlopów narciarskich. Biuro podróży Orlica jako organizator wypoczynku oferuje przede wszystkim tygodniowe lub 14-dniowe wycieczki samolotowe. Wyloty, które firma organizuje dotyczą lotnisk m.in w Katowicach i Gdańsku. Turyści którzy wolą relaksować się w indywidualny sposób firma daje możliwość wykupienia tylko przelotu.\nZaletą jest to, że firma jest w stanie wykonać rezerwację w hotelach w całej Europie. Orlica to na pewno biuro podróży dla wymagających turystów, którzy oczekują usług na jak najwyższym poziomie. Wszyscy pracownicy firmy to wykwalifikowana brygada, która jest w stanie idealnie wybrać wycieczkę wg odpowiednich potrzeb.\nMasz zamiar dowiedzieć się większą ilość wiadomości na ten temat? Jeśli tak, to kliknij tu oraz zdobądź pomocne info – z pewnością ono również okaże się dla Ciebie ekscytujące.\nZawsze służą swoją dużą wiedzą w zakresie doboru jak najlepszej oferty.\nChorwacja to kraj z niesamowitymi plażami, które są uważane za jedne z najpiękniejszych na całym świecie. Dubrovnik to niesamowity region umiejscowiony w gorącej Chorwacji. Ten rejon to jedna z największych atrakcji tego kraju. W Dubrovniku spotka Cię narty wodne i wiele innych atrakcji. Jeżeli chcesz przeżyć to sam, poznaj szczegóły – wakacje all inclusive w Chorwacji.\nJeżeli pragniesz spędzić w tym roku swoje, możesz znaleźć wakacje w Bułgarii. Jeśli chcesz spędzić urlop naprawdę nietypowo to musisz polecieć do Słonecznego Brzegu. To miejsce szczególnie zachwyci cię swoją kulturą. Zobacz niespotykaną propozycję – . Korzystaj z życia i realizuj swoje pragnienia.\nChorwacja to przede wszystkim śliczne piaszczyste plaże położone na terenie państw bałkańskich. Jeżeli jesteś amatorem egzotycznej przyrody, niespotykanych zabytków oraz smacznej kuchni to musisz przyjechać właśnie tutaj. Wypoczynek z biurem Orlica to gwarancja pełnego zadowolenia, niesamowite przeżycia oraz pełno atrakcji za naprawdę niewielkie pieniądze. Jeżeli zawsze marzyliście o odlotowym urlopie, a nigdy nie mieliście możliwości na ich planowanie to powinniście skorzystać z propozycji biura podróży Orlica\nczas dom hotel miasto miejsca miejsce nocleg podróż problem raj rzeczy SPA sposób urlop wakacje wycieczka wycieczki wyjazd


Czytaj więcej: Już 3,3 mln pasażerów na wrocławskim lotnisku w tym roku\nPasażerowie zyskają bezpośrednie połączenie na najważniejsze, międzynarodowe lotnisko stolicy Norwegii – Oslo-Gardermoen. Na nowej trasie do Wrocławia przewoźnik zapowiada dwa rejsy w tygodniu – w poniedziałki oraz piątki.\nCeny na lot z Wrocławia do Oslo rozpoczynają się od 99 zł.\nOd sezonu letniego 2020 polecimy z Wrocławia do Zaporoża na Ukrainę. Nowe połączenie wprowadza tania linia lotnicza Wizz Air. Loty będą realizowane dwa razy w tygodniu: w środy i niedziele.\nPierwszy samolot odleci ze stolicy Dolnego Śląska do Zaporoża 29 marca 2020 r. Bilety wkrótce będą dostępne w systemie rezerwacyjnym przewoźnika. Ceny rozpoczynają się od 89 zł.\nLoty na Sardynię z Wrocławia\nMożna już kupić bilety na nowe połączenie do Cagliari, które z Wrocławia uruchomiła tania linia lotnicza Ryanair. Loty będą realizowane od kwietnia 2020 roku dwa razy w tygodniu.


Suplementy na odchudzanie przy treningu | Odchudzanie i trenowanie - suplementy na odchudzanie przy treningu\nWysiłek fizyczny w połączeniu z odpowiednio zbilansowaną dietą daje najlepsze efekty w odchudzaniu. Skuteczność naszych starań w zredukowaniu tkanki tłuszczowej pomogą zwiększyć odpowiednio dobrane suplementy.\nSuplementy na odchudzanie przy treningu należy dobierać rozważnie,\nbazując na ich składzie i odpowiednio dobierając je do naszych indywidualnych potrzeb.\nTermogeniki, czyli spalacze tłuszczu to substancje, które aktywowane są wysiłkiem fizycznym. Przyspieszają proces spalania tkanki tłuszczowej podczas treningu.\nJednym z nich jest l-karnityna, znana również pod nazwą witaminy BT. To aminokwas produkowany w naszym organizmie w mózgu, nerkach i wątrobie (karnityna endogenna) lub dostarczana do naszego ciała wraz z posiłkiem (karnityna egzogenna).\nL-karnityna odpowiada za transport kwasów tłuszczowych do mitochondrium w komórkach, gdzie są spalane, dostarczając nam energii. To właśnie spalanie tłuszczu dostarcza ciału najwięcej energii- więcej niż spalanie węglowodanów.\nMięso, ryby i produkty mleczne to główne źródło karnityny w pożywieniu. Warto ją dostarczać, gdyż ta produkowana przez nasze ciało ulega szybkiemu wyczerpaniu podczas intensywnych ćwiczeń. Suplement zapewni bardziej efektywny trening. Większość tłuszczu zostanie spalona.\nSuplementy na odchudzanie przy treningu z grupy termogeników to także inne substancje naturalne, jak na przykład CLA, czyli kwas rumenowy, występujący w tłuszczu mlecznym. Redukuje on tkankę tłuszczową, zwiększa masę mięśniową i usprawnia przemianę materii. Ma zdolność hamowania procesu przenikania tłuszczu do komórek tłuszczowych. Dodatkowo obniża cholesterol i zmniejsza poziom cukru we krwi. Podobnie jak karnityna dostępny jest jako suplement.\nKolejnym suplementem na odchudzanie przy treningu jest HCA, czyli hydroksykwas cytrynowy. To substancja bioaktywna pozyskiwana z owoców drzewa azjatyckiego. Blokuje proces przemiany węglowodanów w tłuszcze, dzięki czemu kwasy tłuszczowe nie odkładają się w tkankach. Przyspiesza także spalanie tłuszczu i zmniejsza łaknienie.\nMetyloksantyny to także ważne suplementy na odchudzanie przy treningu. Zaliczamy do nich kofeinę, teobrominę i teofilinę. Naturalnie występują w kawie, gorzkiej czekoladzie oraz zielonej i czerwonej herbacie. Nasilają one termogenezę i przyspieszają rozpad cząsteczek tłuszczowych.\nNa liście suplementów na odchudzanie przy treningów znajdziemy także lecytynę (pomocną w transportowaniu tłuszczu), inozytol (przyspieszający spalanie tłuszczu) a także wiele preparatów złożonych, mających w składzie kilka substancji jednocześnie.


Zawieszka z motywem dziecięcej stópki wykonana w wysokiej jakości srebra, próby 925 wysadzana lśniącymi cyrkoniami. Biżuteria z takim motywem to wspaniała ozdoba dla każdej mamy. Jest to doskonała forma wyrażenia miłości, dumy, spełnienia, delikatności oraz harmonii nowego życia. Wyraź siebie, wspaniałym detalem w formie biżuterii.\n1, 5 x 1,8 cm\nZawieszka z motywem dziecięcej stópki wykonana w wysokiej jakości srebra, próby 925 wysadzana lśniącymi cyrkoniami. Biżuteria z takim motywem to wspaniała ozdoba dla każdej mamy. Jest to doskonała forma wyrażenia miłości, dumy, spełnienia,...


Witam mam 32 lat,choruję na Zespół Willi-Pradera od 24 r.życia dostałam małe ataki padaczki:nie upadam,tylko chwilami nie wiem co się dzieje. Biorę Lamitrin. Moim problemem są częste infekcje gardła i wtedy częste ataki padaczki. Nie mam infekcji,nie ma ataków.Jestem uczulona na pencyliny,często jestem na antybiotykach które są mało skuteczne,lekarz leczy mnie na oślep. Nie robi mi żadnych badań. Nie wiem jak się leczyć-gdyby nie infekcje gardła,byłabym zdrowa.Zęby mam wyleczone. Może mi ktoś doradzi,co mam robić.\n2 odpowiedzi na pytanie: epilepsja\nUsuniecie migdalow moze?\nLaryngolog, posiew z gardła i leczenie celowane\nJeśli infekcje nadal będą powracać poradnia immunologiczna celem zbadania zaburzeń odporności\nZnasz odpowiedź na pytanie: epilepsja