Rolnik | bladymamut\nPosts Tagged ‘Rolnik’\nTagi: Adam i Ewa, Biblia, Biblijny raj, Bogowie koczowników, Drzewo życia, Eden, Grzech pierworodny, Herszt, Ideologia, Jabłko, Jahwe, Jehowa, Kain i Abel, Koczownictwo, Koczownik, Mentalność, Mit, Panteizm rolników, Powodzenie, Prawa i przywileje, Przemiany, Rolnictwo, Rolnik, Tworzenie, Tępienie zaborców, Walka, Wojny zaborcze\nZ pomocą kryterium postaw kulturotwórczej wypracowanej przez rolników i zawłaszczającej przyjętej przez wędrownych pasterzy można łatwo prześledzić co istotnego zdarzyło się w dziejach i zrozumieć dlaczego historia polityczna, uznawana dotychczas za historię w ogóle, była bezsilna, kiedy oczekiwało się od niej czegoś więcej niż faktografii. Natomiast to kryterium daje sposobność sformułowania praw historiozofii i odczytania dziejów jako logicznej konsekwencji tych praw. Jeżeli zaś je znamy to można przewidzieć co czeka nas w przyszłości i ewentualnie tę przyszłość kreować.\nNajdawniejszą historię znamy z mitów. Dotyczą one czasów, kiedy człowiek wyłaniał się dopiero ze zwierzęcej nieświadomości i, jako kierujący się pierwotnymi instynktami, nie był podmiotem dziejów, tylko przedmiotem sił przyrody.\nZmiana charakteru związku człowieka z przyrodą pojawia się w najstarszym ze znanych mitów – sumeryjskim mitem o wyłonieniu się człowieka ze świata zwierzęcego w momencie kopania pierwszego rowu irygacyjnego. Po raz pierwszy intelekt odkrył, że można wykorzystać znajomość praw przyrody tak, by służyły człowiekowi w sposób przez niego zaprojektowany. Nie człowiek dostosowuje się do zastanych warunków, tylko kieruje siłami przyrody w sposób przemyślany. Zaczął tworzyć kulturę, zaczął stawać się podmiotem świata.\nOsiągnięcie to otworzyło przed człowiekiem nowe, nieograniczone możliwości, ale i przyniosło nowe, nieprzewidywalne w jego raczkującej świadomości problemy. Odkrył mianowicie, że możliwość wielokierunkowej realizacji jego woli wiąże się z odpowiedzialnością za konsekwencje przyjęcia jakiegoś kierunku, i dodatkowo burzy błogostan nieświadomej zależności od instynktów – pierwotnego wyposażenia przyrodniczego. Ten moment w dziejach notuje mit o zjedzeniu jabłka w raju.\nHistoria znana z mitów\n„Ale wie Bóg, że któregokolwiek dnia z niego jeść będziecie, otworzą się oczy wasze; a będziecie jako bogowie, znający dobro i zło”. [Genesis 3, 5]\nI zjedli, i stali się jako bogowie. I stracili szczęście raju nieświadomej zależności od swojego twórcy – przyrody, którą tu reprezentuje Bóg. I zobaczyli w świecie dobro i zło, ale więcej zła, gdyż ziemia w swym naturalnym stanie dawała więcej cierni i ostów niż dobrego pożywienia, i zobaczyli przed sobą ciężką pracę na roli, aby ziemia obdarzała ich lepszymi plonami, i zobaczyli ból rodzenia dzieci i zobaczyli przyszłe pokolenia i długą drogę do zrealizowania dobra, które ledwo co ujrzane, było na razie poza zasięgiem. Wiedzieli, że kiedyś osiągną to co rozpoczęli zjedzeniem jabłka, że staną się jako bogowie, posiądą pełną wiedzę – wrócą do Boga, do raju i szczęście będzie wówczas niezagrożone nieświadomością – wieczne.\nWersja znana z Biblii, poprawiona w ramach Wielkiego Czytania, nadaje już rajskiemu bogowi atrybuty koczowniczego Jehowy. Dlatego też kulturotwórcze aspiracje Adama i Ewy jako pierwszy symbol humanizmu nazwane są grzechem. Chrześcijańska wykładnia tego grzechu jako pierworodnego dobrze notuje, że człowiek rodzi się z nim, a więc skłonność do humanizmu jest w ludzkiej naturze.\nPropaganda koczowników wie o tym, wkłada więc w usta Jehowy potępienie grzechu pierworodnego, i później formułując chrześcijaństwo, jako religię dla niewolników, tworzy obrzęd chrztu, jako symboliczne wyzbycie się odczuć humanizmu. Tworzy też system wychowania, który ma tę kastrację ludzi z człowieczeństwa praktycznie zrealizować.\nO ile starsze wersje mitu o raju prawidłowo odczytują, że człowiek musiał w pewnym momencie odkryć możliwości swojej woli i w związku z tym doświadczać rozterek decyzji moralnych, o tyle w wersji biblijnej, mającej w miejsce sumienia podłożyć ideologię koczownika, stanowisko Jehowy jest pokrętne.\nJehowa, taki jak go przedstawia Genesis – wszechwiedzący, musiał mieć świadomość jak postąpi z zakazem jego produkt – człowiek. Musiał wiedzieć, że ukształtowany na Jego wzór i podobieństwo człowiek będzie chciał posiąść boską cechę rozróżniania dobra i zła. Dlaczego więc, zaraz po ulepieniu człowieka i tchnięciu mu swego ducha, nie dał mu tego jabłka na pierwszy posiłek, dlaczego nie poinstruował, że ten owoc powinien stale spożywać, aby świadomości moralnej nie zgubić? Wygląda na to, że chciał tę świadomość dać (nie miał zresztą innego wyjścia), ale transakcją wiązaną, dokładając do tego poczucie winy z jego posiadania. Poczucie winy jest silnym środkiem destrukcji osobowości, powoduje nierównowagę emocjonalną i tłumienie instynktu samozachowawczego. Człowiek z poczuciem winy, z niską samooceną, nie będzie słuchał swojej podświadomości, natomiast będzie szukał oparcia i wykładni świata na zewnątrz. Jest on doskonałym materiałem na niewolnika przyjmującego narzucony mu z zewnątrz styl życia, myślenia o świecie oraz substytuty sumienia i moralności.\nMit o ogrodzie Eden\nWe wcześniejszej, bardziej zbliżonej do egipskiego pierwowzoru wersji mitu o Edenie nie występuje postać Boga. Dzięki temu mit jest bardziej czytelny. Wyeksponowany tam wąż reprezentujący rodzący się intelekt ludzi odkrywa przed Adamem i Ewą zasadnicze problemy życiowe do jakich będą się musieli ustosunkować.\nW micie tym ciekawie oddana jest kolejność pozyskiwania wiedzy o życiu przez ludzki intelekt. Zauważenie istnienia śmierci i niezgoda na nią. Odkrycie tajemnicy rozmnażania, z zaznaczeniem, że kobiety poznały ją wcześniej. Znalezienie celu świadomego życia, jako pracy dla nowych pokoleń, przeciwdziałającej skuteczności śmierci. Odkrycie uroków seksu i pierwsze problemy z zazdrością. Pierwszy podział ról i niezadowolenie mężczyzny z roli pracownika, któremu cele i zakres pracy wyznacza kobieta oddająca się w czasie jego pracy zajęciom intelektualnym i przyjemnościom. Utratę rajskiej miłości, powstanie nieufności i prób wzajemnego podporządkowywania, umysł ludzki też musiał odkryć bardzo wcześnie.\nUżywanie intelektu zburzyło rajską nieświadomość, ale umożliwiło rozwój. Stare kultury przewidywały, że rozwój ten doprowadzi do odzyskania rajskiej błogości, na etapie jednak rozwiniętego intelektu, który będzie w stanie warunki tej błogości wykreować i zabezpieczać. Mówi o tym mit o drzewie życia. Mit ten zaczerpnąłem z Biblii, więc znowu występuje tu koczowniczy Jehowa, ale Jego obecność nie zakłóca czytelności przesłania mitu.\n„Tedy rzekł Pan Bóg: Oto Adam stał się jako jeden z nas, wiedzący dobre i złe; teraz tedy wyżeńmy go, by snadź nie ściągnął ręki swej, i nie wziął z drzewa żywota, i nie jadł, i żyłby na wieki.\nA tak wygnał człowieka; i postawił na wschód słońca sadu Eden Cheruby, i miecz płomienisty i obrotny ku strzeżeniu drogi do drzewa żywota”. [Genesis 3, 22-24]\nCzłowiek chce błogości Edenu, chce owocu drzewa życia. Niedostatki intelektu czynią jednak pracę i rozwój mało efektywnymi (Ziemia rodzi głównie ciernie i osty). Śmierć, co prawda nie może odnieść ostatecznego zwycięstwa, gdyż wyrastają ciągle nowe pokolenia, ale zbiera swoje żniwo i strach przed nią pozostał. Drzewo życia jest, co prawda, niedaleko, ale człowiek jest za słaby, aby pokonać straże na jej drodze.\nPrzyjrzyjmy się tym strażom, których człowiek się boi. Cheruby. To są wg teologii duchy, czyli, jak byśmy to dzisiaj powiedzieli, urządzenia software’owe. Są zainstalowane w umysłach ludzi, i powodują, że boją się oni wkroczyć na drogę prowadzącą do drzewa życia. Kiedy Cheruby znikną, czyli kiedy człowiek przestanie tworzyć w swoim umyśle paraliżujące go tabu, będzie mógł wkroczyć na tę drogę. Są tam jeszcze ogniste miecze, znaczy to, że istnieje groźba zgorzenia od miecza, i może trzeba będzie wielu prób zakończonych niepowodzeniem i ofiarami, aby wreszcie udało się rozpoznać prawidłowości obrotów ognistego miecza tak, by udało się przejść obok niego, a on nie dosięgnie idących. Cherubów, czyli obszarów intelektu, na które człowiek nie wkracza jest już niewiele, i wygląda na to, że przynajmniej część ludzkości nie uznaje żadnych nieświadomych tabu, a to wystarcza. Umysł uwalnia się, i na drodze nie ma aniołów. Jest jeszcze ognisty miecz, i na razie nie zanika, zebrał już wielkie żniwo w historii, która przez nieświadomość ludzi i poszukiwania w błędnych kierunkach bywała jednym wielkim pasmem rzezi, zniewalania i niszczenia. Miecz ognisty zbiera żniwo i dziś, i kręci się coraz szybciej. Nie sposób, nawet nie zbliżając się do drogi, uniknąć jego szalejących to tu, to tam płomieni. To jednak przyspieszenie zjadliwości jego pożogi, wydaje się przyspieszać koniec jego skuteczności odstraszania. Skoro i tak nie uda się skutecznie chować przed jego płomieniami, to nie pozostaje nic innego, jak próbować opanować go i ugasić. Jehowa i jego koczowniczy sprzymierzeńcy wśród nas stracą i miecz. Uwolniony umysł, unicestwione narzędzia zastraszania i zagłady wraz z ich nosicielami, oraz likwidacja stresów nieufności uczynią drogę do drzewa życia wolną, i to już chyba niedługo. Natomiast jak długo trzeba będzie nią iść, to już problem dla tych, którzy wkroczą na nią niepomni ofiar i wysiłku obalenia straży.\nMając taki pogląd na swoje miejsce w świecie i na długofalowy program kulturowy człowiek zaczął próby jego realizacji. Trudności pojawiły się na samym początku, gdyż człowiek, tworząc kulturę wg swojej woli i swojego rozeznania może dokonywać wyborów nie tylko prowadzących do wzrostu świadomości i rozwoju kultury, ale też wiodących do destrukcji już poczynionych osiągnięć. W każdym razie, od momentu, kiedy zaczął kontrolować zarówno przyrodę jak i swoje postępowanie przestał być zwierzęciem.\nNajstarszy znany sumeryjski mit określa wyraźnie, że człowiek wyłonił się z dzikich istot w momencie, kiedy zaczął sztucznie nawadniać glebę pod uprawy rolne. Drobne echa tego mitu trafiły do biblijnego opisu stworzenia świata.\n„Gdy Pan Bóg Uczynił ziemię i niebo, nie było jeszcze żadnego krzewu polnego na ziemi ani żadna trawa polna jeszcze nie wzeszła – bo Pan Bóg nie zsyłał deszczu na ziemię i nie było człowieka, który by uprawiał ziemię i rów kopał w ziemi, aby w ten sposób nawadniać całą powierzchnię gleby …” [Rodz I, 5-7]\nPowstanie mentalności rolnika i koczownika\nBiblijny Adam, żyjący jeszcze nieświadomie, przynajmniej do czasu zjedzenia jabłka, według praw natury jest wobec tego na granicy człowieczeństwa, bo jako pierwszy rolnik przedstawiony jest tam Kain i od razu ma kłopoty z pierwszym koczownikiem Ablem.\nTen bardzo stary mit dowodzi, że starożytne społeczeństwa wiedziały o życiu więcej, niż się nam przez wieki wydawało i zaskakuje nas, że współczesne, okupione ofiarą wieków błądzenia, odkrycia odnajdujemy po fakcie w przekazach mitów.\nPrzytoczę treść tego mitu, gdyż wersja biblijna jest mocno okrojona [ Żydowskie legendy biblijne – Micha Josef Bin Gorion Berdyczewski, Uraeus 1996 ]\nAbel przypędził swoje stada, wypasł i stratował nimi pole Kaina. Wybuchła kwiecista, jak to u Żydów, kłótnia. Nie doszli oczywiście do porozumienia, wobec czego udali się do Adama, aby ich rozsądził i przedstawiają sprawę.\nArgumenty Kaina są rzeczowe i uzasadnione wspólnym interesem ich mikrospołeczności:\n1.Trzeba dużo pracy by pole przynosiło dobre plony, a Abel za jednym wypasem tę pracę zniszczył.\n2.Plony z jego pola jedzą wszyscy, nie on sam, więc Abel, rozumiejąc to nie powinien pola niszczyć.\nArgumenty Abla odnoszą się do abstraktów (Jehowa, pieniądze):\n1.Jehowa dał ziemię wszystkim do wspólnego użytkowania, więc ma prawo paść swoje stada wszędzie.\n2.Kain ma ubranie z wełny i je mięso z jego owiec. Niech zatem Kain odda wełnę w którą się ubiera i zapłaci za mięso (w czasie formułowania mitu były znane już pieniądze), wtedy on opuści ziemię Kaina.\nAdam nie zdobywa się jednak na jakiekolwiek rozstrzygnięcie, prawdopodobnie decyzję utrudnia mu brak pewności siebie powodowany nieuregulowanym stosunkiem intelektu do instynktu.\nReszta faktów jest taka jak w oficjalnej Biblii.\nPragnę jednak zwrócić uwagę na bardzo niejednoznaczną postawę Jehowy w tej sprawie. W zasadzie nie wiadomo, po której jest stronie.\nCo jednak można ustalić:\n1.Jehowa nie lubi Kaina już przed całą sprawą. Nie ma w tym zresztą nic dziwnego – Kain kocha ziemię i powoływanie się na abstrakcyjnego Boga nie trafia mu do przekonania. Tego abstraktu może najwyżej się bać, gdyż jest on motorem działania jego wrogów.\n2.Jehowa lubi Abla, podoba mu się zapach palonego mięsa z Ablowej ofiary. Kiedy karci Kaina za zabicie Abla używa sformułowania „zabiłeś mojego ukochanego Abla”.\n3.Jehowa nie lubi ziemi, a właściwie Ziemi (konkurencyjna podstawa systemu wartości). Złorzeczy Ziemi, że „rozwarła swą paszczę aby wypić krew mojego ukochanego Abla”\n4.Jehowa chroni nie lubianego przez siebie Kaina. Nie dosyć, że nie mści się na nim (a bardzo to lubi), to jeszcze daje Kainowi specjalne znamię mające być znakiem, że nie wolno go zabić. Nie koniec na tym. Kto zabiłby Kaina będzie przez Jehowę siedmiokroć pomszczony.\n5.Abel umiera bezpotomnie (Jehowa nie chroni go), a potomstwo Kaina daje początek inicjatorom nowych umiejętności człowieka.\nHistoryjka ta miała ludziom coś ważnego powiedzieć o konflikcie koczownika i rolnika. Fakt, że w VI w. p.n.e. została ocenzurowana mówi, że cos się wówczas zmieniło. Co? Ano usunięte zostały fragmenty ukazujące istotę konfliktu i pod wymogi koczowniczego Jehowy została odwrócona ocena mentalności braci.\nAby doprowadzić jednak ten sąd nad Ablem do końca trzeba będzie:\n1.Prześledzić w historii obecność koczownika zawłaszczającego gotowe dobra przyrody i pracę innych ludzi, oraz rolnika podejmującego współpracę z przyrodą przy tworzeniu kultury (wpierw tylko kultury rolnej, później w innych dziedzinach).\n2.Określić mentalność i religie jakie te dwa podejścia do życia wykształciły.\n3.Odnaleźć te mentalności we współczesnej cywilizacji.\n4.Przewidzieć jak to potoczy się dalej.\nTwierdzę, że ten konflikt jest osią dziejów i bez jego zrozumienia nie rozwiążemy problemów współczesnego świata.\nWg mnie prognoza jest następująca:\nJehowa wie, że jest na przegranej pozycji bo nie udało mu się zatrzymać ludzi na pozycji ślepej zależności od siebie w zwierzęcej nieświadomości (już zjedli jabłko), czy mentalności koczowniczej (Abel musi być zabity przez Kaina i umrzeć bezpotomnie). Ludzie weszli nieodwołalnie na drogę odkrywania moralności, kształtowania siebie, odpowiedzialności za swoje decyzje – słowem na drogę kształtowania swojej kultury duchowej. Jehowa żyjący jednak nadal w mentalności zawłaszczania (dawnych koczowników) będzie jeszcze tysiące lat przeszkadzał rozwojowi kultury, lecz w końcu umrze wraz z ostatnim nosicielem mentalności koczowniczej. Tak umierają bogowie, którzy są tylko symbolami ideologii. Świętości przyrody i kultury żyją wiecznie, mimo że przeważnie nie mają statusu boga, w zasadzie obcego kulturze, bo istnieją niezależnie od swoich czcicieli. Zapomniane, nawet na długi czas, bywają odkrywane na nowo, gdyż ich odkrywanie to tylko kwestia czasu dla świadomości, która wszak jest też planem przyrody.\nKoczownik i rolnik jako mieszkańcy różnych światów\nPierwotny koczownik ukształtował swoją mentalność w hordzie, której życie polegało na rabunkowej eksploatacji naturalnych pastwisk, napadach na ośrodki rolnicze i walkach z innymi koczownikami. Dla pomyślności hordy celowym było kompletne zużycie pastwiska lub zniszczenie pozostałości przy przenoszeniu się na nowe po to, by horda konkurencyjna miała utrudnione warunki życia, gdyby podążała śladem tej pierwszej. Konkurencyjna horda to wróg, z którym toczy się wojnę totalną. Śmierć jednej warunkuje bezpieczeństwo drugiej. Przeżycie hordy w warunkach zagrożenia innymi hordami przy ryzyku braku żywności wymaga od jej członków absolutnego, wojskowego podporządkowania się hersztowi.\nWarunkiem koniecznym przeżycia grupy jest możliwość poświęcenia dla niej każdego osobnika. Herszt musi być więc panem życia i śmierci jednostek. On też musi wygasić w grupie wszelkie indywidualne emocje, które osłabiłyby zwartość grupy i gotowość do poświęcenia własnych spraw grupie. Dla hordy byłoby to duże zagrożenie. Konieczność prowadzenia totalnej wojny z hordami konkurencyjnymi wymaga pielęgnowania cech, które w takiej wojnie są przydatne, tj. siła i waleczność, niewrażliwość sumienia na czynione zło i zniszczenie, a wreszcie pozwalająca na ryzykowną walkę pogarda dla własnego życia. Dobry wojownik nie może przywiązywać się do posiadanych rzeczy. Mobilność grupy wymaga, by rzeczy było jak najmniej, a i te można było porzucić w warunkach zagrożenia. Nie można się wiązać uczuciowo z innymi ludźmi aby nie było uciążliwe poświęcenie ich dla dobra hordy, czy na rozkaz herszta, gdyż on ma prawo do rozstrzygania o ludziach. W totalnej wojnie są możliwe tylko dwa rozstrzygnięcia: śmierć albo zwycięstwo. To usprawiedliwia stosowanie wszelkich mogących przyczynić się do zwycięstwa metod i uczciwość w walce absolutnie się nie liczy. Możliwe jest więc stosowanie wobec wroga podstępów, oszustwa, usypiania jego czujności, szantażu i innych niepochlebnych, a skutecznych technik. Te przydatne w walce cechy, muszą być nagradzane w codziennym życiu i muszą być warunki ich rozwijania i doskonalenia. Dlatego też dobry herszt dba o to, by dobrzy wojownicy mieli zapewnione duże przywileje. Musi też zapewnić warunki do wyłaniania tych najlepszych, musi istnieć cała hierarchiczne struktura praw i przywilejów, która będzie wzbudzała konkurencję, nagradzaną pozycją w hierarchii. Musi też być dopuszczalne wewnątrz hordy stosowanie nieuczciwych technik konkurencji, aby doskonalić umiejętności podstępnej walki z wrogiem, niejednokrotnie bardziej decydujące o rozstrzygnięciu totalnej wojny niż autentyczna siła bojowa.\nSkoro ceni się człowieka za jego skuteczność w walce (nawet nieuczciwej) i na tej podstawie ustala się jego miejsce w hierarchii społecznej, inne cechy i spełnianie innych funkcji społecznych jest pogardzane i spychane na doły hierarchii. Brak szacunku do pracy i wartości moralnych skazuje część społeczeństwa hordy oraz całe plemiona rolnicze (nie tworzące hierarchii) na status podludzi – niewolników. Umacnia się więc mentalność i ideologia zawłaszczania a selekcja wywołana nią kieruje najwartościowsze jednostki na wojowników, a najgorsze do tworzenia cywilizacji. Wobec szczupłości zasobów rabunkowo eksploatowanej przyrody zaostrzają się nieuniknione wojny z konkurencyjnymi hordami, a wobec deprecjonowania własnego sektora twórczego nieodzowne dla przeżycia są napady rabunkowe na plemiona rolnicze lub organizowanie rozległego sektora pracy niewolniczej.\nTak wyglądało to w czasach powstawania mentalności zawłaszczania. Czasy się zmieniły, zmieniło się otoczenie cywilizacyjne a mentalność koczownicza pozostała bez zmian, tylko narzędzia techniczne i umysłowe zawłaszczania są nowocześniejsze.\nSłowo kultura oznacza uprawę, uprawa to stwarzanie dogodnych warunków do naturalnego rozwoju najlepszych skłonności obiektu uprawy, zgodnego z jego naturalnymi możliwościami i z oczekiwaniami uprawiającego. Uprawiać można ziemię, od tego zaczęła się kultura w ogóle, ale uprawie można poddać wszystkie inne dziedziny działalności człowieka z uprawą człowieczeństwa włącznie.\nPierwotny rolnik szybko zrozumiał na czym polega uprawa. Wiedział, że przyroda mocą swoich praw odtwarza życie. Plony zależą od tego, na ile te prawa przyrody poznał, na ile jest z nimi w zgodzie i na ile będzie w stanie stworzyć optymalne warunki dla działania sił przyrody, które chce w swojej uprawie wykorzystać. Z takiego rozumienia świata wyniknęła odpowiadająca temu duchowość pierwotnego rolnika. Prawa przyrody, które poznał, fascynująca i niepojęta zagadka życia stanowiły dla niego przedmiot podziwu i uwielbienia. Obdarzał przyrodę mianem świętości. Nie było jednak w tym żadnego bałwochwalstwa. „Święty” znaczyło np. w dawnej polszczyźnie tyle co życiodajny, silny siłą życia. Wiedział, że siły życia, których na razie nie rozumie, są do poznania i do opanowania jak prawa przyrody, które już zna. Animizacja obiektów przyrody to rozumienie zakotwiczenia człowieka w przyrodzie i jednolitości jej praw. Możliwość uczestnictwa w tworzeniu świata przez regulowanie działaniem świętych sił przyrody to uświęcenie człowieka a zarazem konieczność odpowiedzialności za swoje działania. Wiedział, że wszelkie próby działań wbrew naturalnym dążeniom przyrody, wbrew jej prawom, muszą go doprowadzić do klęski i okryć hańbą. Czuł, że w swoich działaniach ma wydobywać z możliwości świata najlepsze. Jeżeli to się udaje odczuwa pełnię życia, jeżeli nie sprosta – czuje wstyd. a jeżeli świadomie się im sprzeniewierzał, okrywał się hańbą. Te trzy odzewy sumienia – planu przyrody w człowieku – poczucie pełni życia, wstyd i hańba ustanowiły kryteria moralności pierwotnego rolnika. Do dziś zresztą nie straciły one ani aktualności, ani pełni systemu etycznego. Dziś wręcz kryteria te nabierają jeszcze większej mocy, kiedy to rozwój świata dokonuje się najbardziej na polu kultury.\nTak wyposażony duchowo rolnik, kiedy już raz rozpoczął współpracę z przyrodą i rozpoznał jej lokalne warunki niechętnie przenosił się w inne miejsce. Odkrywał też, że ziemia przynosi coraz lepsze plony w miarę wieloletnich zabiegów pielęgnacyjnych. To powodowało intelektualne wzmacnianie jego przywiązania do uprawianej przez siebie ziemi i do lokalnych warunków przyrodniczych. Konieczność opuszczenia przez plemię rolnicze swojej ziemi była kataklizmem, na miarę końca świata, zdarzało się to bardzo rzadko i tylko w obliczu zagrożenia fizycznej egzystencji plemienia.\nProwadzący osiadłe życie rolnicy, związani emocjonalnie z lokalną przyrodą i z lokalnymi świętościami, rozumieli, że inne plemiona rolnicze też kochają swoją ziemię i mają sobie właściwy, powiązany z lokalnymi warunkami, temperament i swoją obyczajowość. Pomimo więc dużej różnorodności kulturowej plemiona rolnicze szanowały siebie nawzajem, swoje odrębności, widząc to jako konsekwencję różnorodności lokalnej przyrody, której są integralną częścią. Mentalność ta nie pozwalała też na wojny zaborcze między plemionami rolniczymi, gdyż byłby to zamach na integralność środowiska przyrodniczego z jego mieszkańcami – czyli zamach na podstawy własnej duchowości.\nWzajemne kontakty dwóch światów\nPowodzenie rolnika zależało od pracy i twórczości, nie od walki. Walkę rolnik widział jako zakłócenie naturalnego porządku rzeczy. Nie lubił jej, mimo że bywał zmuszony ją podejmować, kiedy nie chciał być narażony na systematyczne ograbianie przez koczowników.\nDająca dobre plony ziemia to efekt wieloletniej pracy i świętość. Nie można dopuścić do jej zaniedbania ani zniszczenia. Rolnik będzie jej bronił wobec zagrożenia przed np. wypasem upraw i stratowaniem ich przez wędrujące stado plemienia koczującego w pobliżu. Rolnik musi mieć też dużo dobra materialnego w postaci narzędzi pracy, zabudowań gospodarczych chroniących jego dobytek i zapasy dorocznych zbiorów. Ten dobytek, to też potencjalny łakomy kąsek dla koczownika – nastawionego na zawłaszczanie gotowych dóbr i skorego raczej do walki, niż samodzielnej pracy. Rolnik musiał więc wykształcić skuteczne mechanizmy obrony przed koczowniczymi rabusiami.\nWalka z napadającym koczownikiem była jednak trudna. Koczownik zjawiał się nagle, rabował i uciekał. Rolnik miał ograniczone możliwości ścigania napastnika, nie mógł na długo zostawić pola i dobytku, gdyż naraziłby je na inne nieprzewidziane zagrożenia.\nJedyną skuteczną strategią rolnika jest więc niezłomna obrona swojej siedziby i zabicie koczownika. Koczownik wie o tym i będzie rabował zachowując największą ostrożność.\nNatomiast w interesie koczownika leżało oczywiście ograbienie rolnika, ale nie zabicie. Pozostawiony przy życiu rolnik odbuduje wszak swoje uprawy i zdolny jest tu do wielkich wyrzeczeń. Musi więc zostać żywy, aby było co rabować w przyszłości, tym bardziej, że w miarę rozszerzania się zasięgów kultury bandytyzm staje się jedyną możliwością istnienia koczowników.\nCzęsto też koczownik w czasie napadu nie rabował wszystkiego – zostawiał rolnikowi ziarno w ilości potrzebnej do następnego zasiewu. Wiedział, że rolnik będzie cierpiał głód, a ziarna na siew nie zje. Aby zmniejszyć niebezpieczeństwo zabicia przez rolnika koczownik będzie starał się raczej go zastraszyć, zniewolić, podporządkować sobie niż rabować z użyciem bezpośredniej przemocy.\nRolnik, któremu nietrudno było wyprodukować nadwyżkę dóbr czasami godził się na okazjonalny haracz dla rabusia. Dawało mu to w miarę spokojne warunki życia i bezpieczeństwo od innych hord, które jego obłaskawiony rabuś z własnej inicjatywy tępił. Nie były natomiast możliwe żadne porozumienia między konkurującymi ze sobą hordami koczowników. Tu każde wejście sobie w drogę oznaczało walkę do całkowitego wytępienia przegrywających i zagarnięcia ich mienia, stada, kobiet i niewolników.\nBogowie koczowników a panteizm rolników\nDoświadczenia wynikające z codziennego życia stają się obyczajem społeczności i utrwalają w system ideologii, mającej ten obyczaj uzasadniać i przekazywać następnym pokoleniom jako prawdę o życiu. Nietrudno sobie wyobrazić jak ten proces mógł wyglądać w koczującej ze swoim stadem hordzie, lub grupie myśliwych podążających za reniferami.\nObyczaj tworzenia społeczności hierarchicznej, o prawach i przywilejach uzależnionych od przydatności w totalnej walce z wrogiem, lub umiejętności rabowania obcych musiał wytworzyć obraz świata jako ekstrapolację obyczaju hordy. Otóż na czele świata stoi ktoś w rodzaju własnego herszta, tylko znacznie od niego potężniejszy. Arbitralnie ustanawia hierarchię ważności spraw i stanowi rękojmię oraz uzasadnienie podległych hierarchii z hierarchią hordy włącznie. Wola tego Nadherszta ma być czynnikiem organizującym świat i jedynym źródłem prawa i Prawdy. Herszt własnej hordy nie jest już teraz człowiekiem przypadkowym – jest on namiestnikiem Nadherszta na hordę i jako taki staje się czynnikiem konstytuującym tożsamość grupy. Teraz to już ze względu na Nadherszta, szafarza życia, prawa i władzy ludzie mają wyzbyć się siebie dla poddania się rozkazom herszta. Nadherszt jako wykładnia porządku całego świata konstytuuje też wszystkie inne instytucje koczowniczego porządku w świecie. Do prawidłowości świata włączona też jest praktyka wojny totalnej z konkurencyjnymi hordami, rabunkowa eksploatacja przyrody, czy zniewalanie ludów znajdujących się wg koczowniczej hierarchii zawłaszczania na najniższym piętrze świata.\nDla koczownika świat jest zasobem dóbr do zawłaszczenia, czymś, co zastaje gotowe i ma prawo zużytkować i zezwolić na zużytkowanie niższym w hierarchii, o ile oczywiście nie sprzeciwia się to woli silniejszych, czyli wyższych w hierarchii. Herszt jest suwerennym dysponentem wszystkiego co może zawłaszczyć horda, na mocy porządku świata z powołaniem się na instytucję Nadherszta, który jest władcą wszystkiego i bardzo często też stwórcą, gdyż gotowy do rozdysponowania świat stworzył On aktem woli lub posiadł w walce.\nNadherszta – instytucję Boga, jako odzwierciedlenie obyczaju hordy koczowniczej powołały w podobny sposób Germanie, Semici, i wiele azjatyckich plemion. Mitologia tych ludów daje przykład (nieomal historyczny) jak rozwijało się to w całe systemy religijne. Jako przykład podałem, częściowo znany z Biblii, mit o Kainie i Ablu. Ale wcześniej przyjrzyjmy się, jak ten proces logizacji świata na podstawie własnych doświadczeń przebiegał u ludów rolniczych.\nUzależnienie rolnika od przyrody i powodzenie związane z rozumieniem jej praw kazało mu ją szanować i przyjmować za porządek świata odkryte, lub przypuszczalne jej prawa. Sam czując się elementem przyrody przenosił na nią wiele wniosków z obserwacji dokonanych na sobie i na odwrót, uznał, że wszystko, co zaobserwował w tworach przyrody, ma naturalny wpływ na jego życie.\nNa mocy tej analogii, całą przyrodę wyposażył w duchowość podobną własnej psychice. Duszę miały wszystkie zwierzęta, rośliny, pola, góry, lasy i obserwowane obiekty kosmiczne. Starał się zrozumieć duchowe własności wszystkich elementów przyrody i wchodzić z nimi w kontakty dla jakiejś potrzeby czy rozrywki. Sposób kontaktu zależał od wiedzy nt ich funkcjonowania. Czasem była to skuteczna, oparta na praktycznej wiedzy, współpraca jak przy doskonaleniu techniki uprawy ziemi, czy opanowywaniu rzemiosł, czasem tylko zaspokojenie potrzeby psychicznej oparcia się w porządku świata, kiedy to stosował magię czy rytuały obrzędowe. Zresztą większość, tych magicznych rytuałów związana była z siłami przyrody i z jej cyklami, które to przenosiły się bezpośrednio na cykliczność pracy i zbioru płodów rolnych. Ta cykliczność przyrody stanie się główną osią duchowości rolnika i ze zmiennością pór roku zwiąże on swoją obrzędowość, która ma go usposobić do przeżywania odpowiednich dla tej pory treści duchowych. Symboliką rocznego cyklu przyrody stał się zodiak, a nazwy odpowiednich gwiazdozbiorów nazwami świąt i specyficznego dla tej pory uduchowienia przyrody. W okresie górowania jakiegoś gwiazdozbioru cała przyroda, łącznie z ludźmi nastawiona była na realizację właściwych tej porze treści duchowych.\nAstrologia i bogowie związani z obiektami astronomicznymi byli skutkiem przyswojenia sobie wiedzy rolników przez nie czujących przyrody koczowników, którzy tej wiedzy nadali oparcie we własnych abstrakcyjnych systemach światopoglądowych. Systemy te jednak umierały tak szybko, jak koczownicy zapominali o ich pochodzeniu od zmienności przyrody – abstrakcyjne symbole własnego światopoglądu stawały się wówczas puste i martwe. (Chaotyczna wędrówka nauczającego Chrystusa staje się logicznie uporządkowana, kiedy przyjrzymy się symbolom jej towarzyszącym. Te symbole to ułożone według porządku zodiaku nazwy gwiazdozbiorów, a treść głoszonych nauk odpowiada treści duchowej rolniczych świąt umiarkowanej strefy klimatycznej).\nDla rolnika zastany świat nie jest gotowy. Aby nadawał się do życia należy włożyć dużo pracy – przystosować przyrodę do dawania potrzebnych plonów – wspomóc jej duchy porządku, a osłabić działanie duchów chaosu i destrukcji. To jest praca twórcza, to wypełnianie swoim duchem chaosu świata. Tego dokonuje on sam, on jest więc twórcą świata, a przynajmniej tego tworzenia motorem.\nTo się udaje zrobić, więc poprawnie odczytuje, że duchy destrukcji są głupsze od niego i od duchów pomocnych we wprowadzaniu porządku. Wzrasta jego wiara w siebie, w zdobywaną wiedzę o świecie, wzrasta też uwielbienie dla przyrody, która, w miarę jak ją poznaje, staje się mu bardziej przyjazna.\nŚwiatopoglądy wszystkich ludów rolniczych dochodziły do jakiejś konkretyzacji powyższego panteizmu.\nHistoria świadomości to próby znajdowania drogi do symbolicznego Edenu, sukcesy i porażki na niej – sukcesy kultury rozwijającej intelekt i pozbywającej się tabu stawianych przez popleczników uosobionej niejednokrotnie nieświadomości – porażki przyjmowania błędnych kierunków, okrutnie karane przez dysponentów ognistych mieczy. Porażki ze słabości powodowanej stresami nieufności i świadomością poprzednich porażek.\nHistoria polityczna to egzemplifikacje kontaktów między ludami o mentalności kulturotwórczej i zawłaszczania, czyli między duchowymi potomkami pierwotnych rolników i koczowników. Kilka relacji porządkujących prawie wszystkie wydarzenia tej historii: znajdziemy w niej formowanie się hierarchii społeczności zawłaszczania (koczowników) z właściwym jej wyścigiem szczurów i wyłanianie wewnętrznego niewolnictwa, w które popadają twórcy kultury; wojny totalne między narodami konkurującymi w próbie zawłaszczenia świata, wojny zaborcze, mające zniewolić ludy o mentalności twórczej i reakcja na nie – tępienie zaborców.\nNatomiast pierwsza, trwająca od powstania dwóch konkurencyjnych mentalności do dziś – wojna samych idei była w cieniu. Dopiero wydarzenia ostatnich kilkudziesięciu lat pokazały, jej istotę i ważność. Rosnąca świadomość kulturotwórcza i demaskowanie idei zawłaszczania to wstęp do wyeliminowania koczownictwa.\nPrzejście od historii znanej z mitów do historii pisanej jest płynne. Zazębiają się one i nietrudno o znajdowanie przykładów w historii pisanej ilustrujących treści mitów.\nStarożytny Bliski Wschód jest terenem, na którym najlepiej udokumentowany jest problem Kaina i Abla. Było tam mnóstwo plemion koczowniczych, które wędrowały ze swoimi stadami od pastwiska do pastwiska, i ich członkowie spoglądali z pogardą (ale też i z zazdrością) na ośrodki rolnicze. Z pogardą, gdyż rolnicy pracują, a praca to domena niewolników, a oni sami – ludzie wolni nie kalają się pracą na ziemi – oni mogą walczyć dla zabezpieczenia swej wolności, oni mogą znosić niewygody i ryzyko koczowniczego życia, ale nigdy nie zamieniliby swej wolności na niewolnicze przywiązanie do ziemi i pracę na niej. Z zazdrością, gdyż widzą radość życia plemion rolniczych, radość, której im nie wolno doświadczać w obawie o zanik potrzebnej w walce twardości charakterów. Nie można tym bardziej okazywać sentymentu do obserwowanej u rolników radości życia.\nTakie pasterskie plemiona przetrwały do dziś w Azji i ich mentalność nie różni się od mentalności plemienia, które Abraham wyprowadził z Babilonu.\nKiedy pierwsze kultury agrarne organizowały ośrodki wysokiej cywilizacji, jak w Sumerze, Egipcie, na Krecie i innych wyspach egejskich, koczownicy byli małymi biednymi ludami, które wzbudzały litość zadowolonych z życia i siebie cywilizowanych rolników. Te kultury doszły do poziomu umysłowego na tyle wysokiego, że po zniszczeniu ich cywilizacji, dorobek ich potrafiliśmy zrozumieć dopiero pod koniec XX w. Przekaz najwyższego poziomu zrozumienia ogólnych praw funkcjonowania świata zachował się w myśli Pitagorejczyków – najdłużej przetrwałego nurtu kultur agrarnych starożytności. Być może kultury te wiedziały coś jeszcze, ale przekazów albo brak, albo ich jeszcze nie rozumiemy.\nPlemiona koczownicze, kontaktując się z ośrodkami wysokiej cywilizacji, chętnie przejmowały od nich dorobek umysłowy i adoptowały do swoich potrzeb. Adoptowane narzędzia umysłowe pozwoliły im sformułować lepiej służącą im ideologię, a dorobek materialny dawał awans cywilizacyjny i przewagę nad plemionami konkurencyjnymi, które tego dorobku adoptowały mniej. Tak wzmocnione, zaczęły zagrażać ośrodkom cywilizacji rolniczych i zdarzało się, że je podbijali. Narzucali wówczas swój porządek, przejmowali jednak dorobek podbitych kultur, uzyskiwali też efekty zawłaszczanej pracy podbitego ludu i mogli zlecać mu realizację im potrzebnych zadań. Powstała w ten sposób nowa cywilizacja była mniej efektywna kulturowo, natomiast rozwijała materialne i duchowe narzędzia zawłaszczającej polityki koczowników.\nDo VI w. p.n.e. przeważały jednak ludy agrarne, ale właśnie w tym wieku nastąpił zwrot. W kilku miejscach na raz koczownicy sformułowali swoje prawo, tradycje i wytworzyli religie, które wzmocniły zwartość ich plemion, pozwoliły na zmarginalizowanie idei kulturotwórczych i zmonopolizowały myślenie o świecie. Dało to w efekcie przejęcie przez koczowników władzy politycznej i duchowej w całym tym regionie.\nW Indiach występuje Budda i nadaje agrarnej kulturze wedyjskiej charakter będący odpowiednikiem późniejszego chrześcijaństwa. W Izraelu ma miejsce Wielkie Czytanie, praca redakcyjna ustalająca treść mitów, które pozbierali Żydzi w trakcie wielowiekowych wędrówek po świecie. Ustalenie to ma postać ortodoksyjnej ideologii koczownika, wszelkie przekazy zostały do tej ideologii przystosowane, i uznane za jedyne możliwe do rozpowszechniania, a nie pasujące do doktryny zakazane.\nW Grecji mamy Sokratesa. Jest on może nie tyle twórcą ideologii jak założyciele kultów, ile postacią przełomową, która symbolizuje długotrwały proces upadku kultury greckiej zapoczątkowany najazdem achajskim. Grecję wówczas opanowuje wyartykułowana przez Sokratesa filozofia personalistyczna (odmiana ideologii koczownika dla ludów mających być niewolnikami) i Grecja popada w uzależnienie przy okazji pierwszej nadarzającej się wojny.\nDo Italii przypływa małe koczownicze plemię Latynów, aby niedługo podbić Etrusków i zbudować Imperium. Inne plemiona semickie budują Kartaginę, która jest nie tyle państwem co organizacją – kartelem handlowym. Koczownik opanowuje cały obszar śródziemnomorski i zaczynają się nieuchronne wojny totalne o tereny wypasu, którymi jest już teraz hegemonia nad innymi ludami. W wyniku tych wojen odchodzą w zapomnienie pokonani i wytępieni słabsi konkurenci do zawłaszczania świata, a na arenie zostają dwa największe imperia: Rzym i Kartagina. Ale oba przetrwać nie mogą i po trzech rujnujących obie strony okrutnych wojnach Kartagina upada i ślad po niej natychmiast ginie. Rzym zostaje na arenie sam.\nGdy jednak Etruskowie i inne kulturotwórcze ludy zostaną zepchnięte na margines, a ich kultura zaniknie, w Imperium zabraknie warstwy państwowotwórczej i stanie się klasyczną, coraz to bardziej stromą hierarchią. Państwo z ogromną rzeszą ludzi pozbawionych znaczenia i zepchniętych na margines stało się łatwym łupem degenerującej do reszty idei chrześcijańskiej, która dokonała ostatecznego rozkładu i spowodowała atrofię państwa. (Dobrze to opisuje art. w „Zadrudze” nr 1/1939 „Światopogląd na eksport”) Rozkład państwa jest tak głęboki, że stolicę Imperium, milionowe miasto opanowuje, praktycznie bez walki trzystuosobowa wataha półdzikich, nie mających pojęcia o strategii Gotów. Na wschodzie przetrwa jeszcze przez kilka wieków Konstantynopol, utrzymujący się siłą niewygasłej jeszcze do końca kultury helleńskiej, ale chrześcijaństwo powoli rozmyje i te resztki kultury oddając rozsypane do końca Cesarstwo wyrosłemu w pobliżu nowemu koczownikowi, Turkom. Resztkami Cesarstwa Zachodniego podzielą się Germanie i Arabowie.\nArabowie, też koczownicy, formułowali swoją doktrynę w piątym wieku n. e. Znali już doświadczenia swoich pobratymców – Żydów, znali historię walczących ze sobą imperiów i ich upadki. Znali też już użyteczność takiej idei jak chrześcijaństwo, która pozwala na utrzymywanie ludzi w podległości mocą rozkładającego systemu wartości, zamiast ucisku politycznego. Znali też historię Rzymu, któremu zabrakło warstwy związanej z państwem. Dołożyli więc starań aby spisane przez nich Słowo Proroka było czytelnym dla wszystkich systemem prawnym, z czytelnymi i nieodwołalnymi sankcjami za sprzeniewierzanie się mu. Dla hierarchicznej struktury koczowników, taki silny system utrzymywania posłuchu w hierarchii był kwestią jej przeżycia. Arabom udało się też przejąć Aleksandrię, najważniejszy ośrodek kultury helleńskiej, co prawda już bez biblioteki, którą spalił biskup Teofil, ale z ludźmi na tej kulturze wyrosłymi. Jak w takich przypadkach bywa, adoptowali ją jako ornament swojego Imperium, a że podobała się, to pozwolili w niektórych dziedzinach na jej rozwój. Dzięki Arabom dorobek umysłowy greckiego antyku przetrwał przez najciemniejsze wieki chrześcijaństwa, i kiedy Arabowie ulegli w końcu silniejszemu koczownikowi, to uciekając do Europy przywieźli ten dorobek, i dał on początek Renesansowi.\nGermanie jeszcze przed opanowaniem rzymskiego imperium mieli wykształconą mentalność koczownika tak w sferze stosunków wewnętrznych, w stosunku do pracy i walki, jak i w postępowaniu, w podbojach i wojnach z konkurentami. Tacyt pisząc o Germanach, daje szczegółowy opis ich mentalności i obyczajowości. Jest to obraz hordy koczowniczej w czystej postaci. Pisząc o nich stawia ich za wzór Rzymianom, i stara się aby patrząc na Germanów odbudowali widoczne u nich „cnoty”, które posiadali kiedyś Latynowie. Germanie jeszcze przez tysiąc lat po oglądaniu ich przez Tacyta nie zmienią obyczajów i mentalności. Snorli Snorluson, piszący w XIII w. Heimskringlę, a właściwie redagujący ustne przekazy historii Norwegii, daje obraz życia Wikingów, który nie odbiega od szkicu Tacyta. Heimskringla jest o tyle dziełem ważnym, że zawiera i porządną faktografię i szczerość komentarzy, a najważniejsze, zawiera precyzyjnie oddany sposób rozumowania Wikingów – jedyne pisane źródło o tym charakterze dotyczące ludu o sterylnej, pierwotnej jeszcze mentalności koczownika.\nW międzyczasie jednak inni Germanie, ci co u progu średniowiecza przyszli ze Skandynawii na kontynent europejski i wbili się między Słowian a Celtów, tworzą Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego. Poznając historię Rzymu poczuli się, zgodnie ze słowami Tacyta, pełnoprawnymi spadkobiercami duchowymi Imperium Romanum, wobec zniszczonego przez chrześcijaństwo dawnego społeczeństwa Rzymu. Chrześcijaństwo, które przyjęli za oficjalną ideologię państwa, nie stało się jednak dla nich regułą życia. Wzorem koczowniczych Żydów uznali natomiast, że chrześcijaństwo jest wspaniałym instrumentem utrzymywania w posłuchu podbitych ludów, z wielkim zapałem wprowadzali je nie szczędząc mieczy i krwi opornych w przyjmowaniu jedynie słusznej religii. Chrześcijaństwo stało się też pomocne w uzasadnianiu podbojów, jako że koczownik musi mieć na uzasadnienie swojej polityki jakiś abstrakt ustanawiający hierarchię i uzasadniający politykę. Sami jednak rycerze, nawet należący do zakonów, byli ponad normatywami chrześcijaństwa – byli oni wszak biczem bożym i im przysługiwały prerogatywy wykonawcy nie potrzebującej uzasadnień woli bożej, a ją rozumieli zgodnie z interesem ich świętej, a więc błogosławionej przez Boga hierarchii. Nastają krucjaty. Różny jest ich skutek, gdyż dużo rycerstwa ginie, a zanim odtworzy się hierarchia nowego rycerstwa z warstw zepchniętych na doły społeczne musi minąć sporo czasu. Cnoty chrześcijańskie, aczkolwiek nie dotyczą rycerstwa (ono ma jeszcze kodeks wojownika wywodzący się od Odyna), wpajane są niższym warstwom społeczeństwa i powodują osłabianie wydajności cywilizacyjnej całego Cesarstwa.\nPo zajęciu całej Europy Zachodniej i sporadycznych wyprawach do Ziemi Świętej Cesarstwo łakomie patrzy na ziemie Słowian. Podbój jednak nastręczał wiele trudności, gdyż Słowianie wyposażeni w mentalność agrarną są silni wewnętrznie i potrafią skutecznie bronić swoich siedzib. Słowianie, nie budujący imperiów nie znają jednak taktyki oszustw politycznych, stosowanych i rozwijanych przez koczowników od pierwszych potyczek hord, a udoskonalonych przez cesarstwo i papiestwo w ramach sprawowania kontroli nad olbrzymim imperium. Divide et impera. Ta taktyka przynosi rezultaty. W społeczeństwach agrarnych, także u Słowian zdarzają się ludzie gorszego gatunku nie potrafiący sprostać wymagającej filozofii życia, i z tego powodu sfrustrowani. Do nich trafiała propaganda chrześcijańska i oni stawali się przyczółkiem do którego Kościół i Cesarstwo mogło się odwoływać. Tak było np. z naszym, nie mogącym sobie zdobyć pozycji zaspokajającej jego ambicje, Mieszkiem. Przyjęcie chrześcijaństwa i związek z Cesarstwem spycha Polskę w obręb polityki niemieckiej. Dzięki polskiej pomocy Cesarstwo opanowuje Słowian Zachodnich, a że nie chcą przyjąć niewolniczej religii krzyża, zostają praktycznie wytępieni. Niedobitki zostają wchłonięte przez koczownicze społeczeństwo germańskie, albo zasilają poddaną chrześcijaństwu jego najniższą warstwę. Niedługo potem, w czasie odnowy kulturowej Polski Niemcy wykorzystają Ruś do pobicia wojsk Masława i oddania nas pod wpływy Cesarstwa. Pacyfikacja kraju czyni takie szkody, że przez kilka wieków, aż do Renesansu Polska nie może odbudować silnej państwowości, a kultury nie odbudowała do dziś. To pozwala Germanom stosować tę taktykę dalej i dzięki niej w Polsce zagnieżdża się zakon krzyżacki. Mająca rozprzestrzenić władzę Cesarstwa i papiestwa, decydująca o tym krucjata na Litwę ponosi klęskę z powodu odmowy w niej udziału przez Polskę. Polska stojąca tam, gdzie jest jej miejsce – po stronie pogan, jednocząca politycznie i militarnie wszystkich Słowian odnosi zwycięstwo pod Grunwaldem i wydaje się, że ten odkryty, właściwy kierunek polityki Słowian będzie kontynuowany. Odwracające hierarchię wartości chrześcijaństwo ma jednak w Polsce dużą siłę i rozmywa próby wygenerowania własnej ideologii i własnej polityki.\nW międzyczasie powstają nowe germańskie państwa koczownicze, toczą ze sobą totalne wojny i osłabiają się nawzajem. Pobite przez nich ludy jednak trwają i w dogodnych momentach odbudowują nieco kultury. Proces ten jednak jest nieefektywny, gdyż narzucone chrześcijaństwo demoralizuje ludzi, a koczownicza struktura marnotrawi efekty pracy wszystkich i talenty wybitniejszych jednostek.\nPo Renesansie następuje osłabienie Kościoła i prawie całkowity rozkład jego ideologii. Germanie wówczas oficjalnie zrywają z chrześcijańskimi cnotami i powołują protestantyzm, który formalnie tylko jest odłamem chrześcijaństwa, a praktycznie bliższy jest żydowskiej idei Narodu Wybranego. Protestantyzm też konsekwentnie sięga bardziej do Starego Zakonu, a każącą być niewolnikiem prawdę Nowego Testamentu odsuwa na margines.\nLudy słowiańskie i częściowo Celtowie, nie akceptują zawłaszczającej ideologii niesionej przez Protestantyzm. Reformację pojmują po swojemu i próbują zmieścić w ramach ornamentacji zewnętrznych form chrześcijaństwa sobie właściwe, pamiętane jeszcze pojęcia ich świętości i kulturotwórcze zasady moralne panteizmu. Pod Białą Górą giną Czesi i husytyzm. U nas prawie wygrywa własna wersja reformacji, ale w ostatniej chwili Rzym, poprzez specjalnych agentów, dowodzonych przez Commendoniego i Hozjusza paraliżuje secesję narodowego kościoła i nasza szansa przepada. Katolicyzm wygrywa, nadchodzą najciemniejsze wieki w naszej historii, a resztę rodzimych pomysłów na reformację, w tym najbardziej światły jej nurt – Arian, zniszczymy sami.\nSłowianie obrządku bizantyjskiego są w lepszej sytuacji. Prawosławie jest, co prawda, tak samo jak katolicyzm obezwładniające duchowo, ale nie ma tu niszczenia rodzimej kultury, a penetracja przez Germanów bardzo utrudniona. Zachowują więcej świadomości siebie i mogą kultywować sporo cech właściwych kulturotwórczej etyce agrarnej. Ruś co prawda popada w niewolę koczowników ze wschodu, ale wychodzi z niej wzmocniona o znajomość ich polityki i dzięki temu jest skuteczniejsza w obronie przed oszustwami polityki Germanów i potrafi rządzić utrzymując Wschód, na którym żyją ich dawni okupanci.\nXX w. porządkuje sytuację na świecie. Dokonuje głębokich polaryzacji postaw. Robi się ciasno, a to bardziej uwidacznia różnice i zaostrza konflikty, przygotowując ostateczne rozstrzygnięcie zmagań rolnika z koczownikiem. To już zobaczy wiek XXI, bo w tym już nie ma czasu, mimo, że wszystko już przygotowane.\nStan tych przygotowań widzimy w codziennych obserwacjach świata – radykalizacja totalizmu współczesnej polityki usiłującej utrzymać walący się porządek koczowniczy i narastanie oporu w powstających, coraz to nowych ogniskach oraz wzrost ich świadomości jako twórców nowej kultury.\nZB 9(167), listopad 2001


Mieszkanie w stylu art déco inspirowane sztuką | Weranda.pl\nBarbara kocha sztukę i buszowanie po galeriach. Zawsze lubiła art déco, ale dopiero obrazy Tomka Kosteckiego zainspirowały ją, by w tym stylu urządzić całe mieszkanie.\nSofy i fotele Mesmetric, tace i kula Almi decor, poduszka Christian Lacroix z BB HOME, poduszki bordo Miloo home, złoty wazon Zara home\nMieszkanie w stylu art déco – fioletowe sofy, złote dodatki i obrazy Tomka Kosteckiego\nNa bliźniaczych stoliczkach po dwóch stronach kanapy stoją w złotych ramkach stare zdjęcia. Po jednej – młodziutkiej Barbary, która wygląda jak Kalina Jędrusik. Po drugiej – jej mamy w sukience w grochy. Do wazonu gospodyni wstawiła ciemnofioletowe kwiaty, idealnie dobrane do koloru pluszowych sof i foteli. Herbatę z kruchymi rogalikami podaje w filiżankach we wzór fiołków. – Dopiero w tym mieszkaniu zdecydowałam się na mocne kolory – mówi Barbara. – Nasz wcześniejszy dom był w beżach i szarościach. Miłość do fioletów dopadła mnie znienacka – wnoszą energię, a zarazem mają w sobie spokój.\nZa to uczucie do art déco rosło w Basi przez lata, od czasów liceum plastycznego w Poznaniu. – Sprowadzałam z zagranicy albumy o Tamarze Łempickiej znacznie wcześniej, nim stała się w Polsce popularna – opowiada. – Już w poprzednim domu, urządzonym w stylu nowojorskim, mieliśmy artdecowskie akcenty: kominek i obrazy Tomka Kosteckiego. Jego dwie pierwsze prace znalazłam w galeriach. Trzecią zamówiłam i poprosiłam, by artysta wkomponował w nią postać naszej ukochanej yorkshire terrierki Boni. Do tych płócien postanowiłam dopasować nasze nowe mieszkanie w stylu art déco.\nArt déco ma pazur, ale jest klasyczne. To nam pasuje, bo z moim mężem Jackiem jesteśmy już starsi i wolimy otaczać się rzeczami z historią. Unikamy tego, co budzi niepokój. Nie dla nas są lofty czy wnętrza minimalistyczne.\nDecyzja o przeprowadzce też była związana z wiekiem. – Wcześniej żyliśmy w segmencie – opowiada Jacek – wąskim i wysokim, więc było dużo biegania po schodach. Zaczęło nas to męczyć. Kuchnia i salon na dole, na piętrze mój gabinet, wyżej pralnia. – Jak usiadłam przy stole w kuchni z kawą i książką, nie chciało mi się już iść na górę z filiżanką, więc w zasadzie spotykaliśmy się z mężem tylko przy posiłkach – dodaje Barbara. – Tu nie dość, że wszystkie pomieszczenia mamy na jednym poziomie, to jeszcze otworzyliśmy je tak bardzo, jak tylko było to możliwe. Możemy być razem, kiedy mamy ochotę, a jednocześnie, gdy któreś z nas potrzebuje intymności, znajduje ją bez problemu.\nZobacz też inną zachywcającą aranżację wnętrza w stylu art déco: Czeczota i kryształy – art déco połączone ze stylem nowojorskim\nSzafki kuchenne zrobione przez firmę dawidczyk mają ten sam odcień szarego brązu, co wiele mebli w domu. lampy goemi, podłoga i ściany ze spieków kwarcowych –piokom marmury, świece z comforty.\nPrzeszklone drzwi w czarnej ramie są w kilku miejscach. W jadalni połączonej z salonem aż dwie pary, widać przez nie mieszkanie na przestrzał. Klasyczna podłoga to dębowa jodełka francuska lakierowana w odcieniu Indiana z firmy Antique Parquets parquets.com.pl.\nWnętrze w stylu art déco, które łączy sztukę z codziennością\nStało się to możliwe, bo ten przestronny apartament powstał z połączenia dwóch mieszkań. Ma kształt litery L, a obie jej części zbiegają się w salonie. W jedną stronę idziemy do gabinetu Basi z biblioteką, a dalej do sypialni z łazienką, w drugą – do jadalni, kuchni, gabinetu Jacka, jego warsztatu i pralni. Układ przypomina nieco powieść szkatułkową – jeden pokój wyłania się z drugiego, a każde pomieszczenie kryje niespodziewane i praktyczne zakamarki. W ścianach po obu stronach kominka są na przykład dwa pojemne schowki na szkło oraz barek. W korytarzu do sypialni ukryte jest wejście do garderoby, a w niewielkiej na pozór kuchni za drzwiami szafki schowana została przestronna spiżarnia. W holu natomiast zmieściła się szatnia dla gości.\n– Znajomi zachwycają się, że u nas pięknie, ale ja najbardziej w tym mieszkaniu lubię wygodę. Ono nie stawia nas na baczność – mówi Barbara. – Oddaje ducha art déco. Zawsze mi się podobało, że to nurt, który łączy sztukę z codziennością, a te wszystkie piękne przedmioty w wyrafinowanych kształtach są bardzo praktyczne.\nZobacz więcej zdjęć tego pięknego mieszkania w stylu art déco w galerii


Parzniew - sale weselne na mapie, sale konferencyjne i bankietowe, mapa lokali do wynajęcia.\nNajczęściej rezerwowane w Parzniew\nLista wszystkich sal z Parzniew\nMapa: sale do wynajęcia Parzniew i okolice\nNajczęściej rezerwowane sale konferencyjne Parzniew i okolice:\nRezydencja Zalewskich Rezydencja Zalewskich specjalnie na sezon 2015/2016 przygotowała nowe oferty organizacji wesel. Zapraszamy do zapoznania się z naszymi nowymi propozycjami. Obsłużymy i kompleksowo zorganizujemy Twoje przyjęcie. W swojej ...\nLista wszystkich sal z miasta i okolic Parzniew\n1 Soft Caffe - Centrum Kultury w Grodzisku Mazowieckim\n2 Restauracja Gniazdo\n3 Rezydencja Zalewskich


Kredyty i inne produkty bankowe, pozostałe, pozostałe\nID ogłoszenia: 347263 / 234223\nGorąco zapraszam do zaglądania do witryny www.kredyty-lokaty-konta.pl o gospodarce, bankach i finansach. Wieści ekonomiczne z kraju i z zagranicy. Rady bankowe o dokonywaniu wyboru usług i produktów finansowych takich jak m.in.: kredyty gotówkowe, lokaty terminowe, kredyty mieszkaniowe, konta bankowe, fundusze inwestycyjne, ubezpieczenia na życie i komunikacyjne, karty kredytowe i inne usługi. Komentarze i news'y: giełda, obligacje, akcje, w co zainwestować, notowania giełdowe, ceny walut. Dostępne również rankingi produktów bankowych, np. ranking kredytów gotówkowych czy hipotecznych.\nZapraszam na stronę o finansach i bankowości www.kredyty-lokaty-konta.pl Porady bankowe - jak dokonywać wyboru usług bankowych i szeroka oferta produktów finansowych: kredyty gotówkowe, kredyty hipoteczne, lokaty i konta bankowe, fundusze inwestycyjne, ubezpieczenia i inne.\nAktywacja: 06/03/16 10:05, edycja: 03/02/18 23:49, ważność: dożywotnio, odsłony: 280\nSłowa kluczowe: kredyty gotówkowe, ranking kredytów gotówkowych, finanse, oszczędzanie


Akcesoria elektroinstalacyjne - Orno - Orno-Polska - Dystrybucja - Jakość i przystępne ceny\n> Akcesoria elektroinstalacyjne\nW dziale akcesoria elektroinstalacyjne znajdziesz urządzenia umożliwiające wykonanie białego montażu oraz...\nW dziale akcesoria elektroinstalacyjne znajdziesz urządzenia umożliwiające wykonanie białego montażu oraz przydatne urządzenia pozwalające wykończyć Twój domo, biuro. Znajdziesz tu wyłączniki, gniazdka, ładowaki, wyłączniki nożne i suwakowe, wtyczki, rozgałęźniki, gniazdka wtyczokwe przenośne, przedłużacze przeciwprzepięciowe.\nPuszki instalacyjne Orno Polska\nWyłączniki i gniazda meblowe Orno Polska solidne urządzenia w przystępnej cenie!\nAkcesoria elektroinstalacyjne Orno Polska to uniwersalne urządzenia, przydatne w każdym domu, biurze, firmie. Dzięki tym urządzeniom Twoje otoczenie stanie się bardziej funkcjonalne lub zyska nowy wygląd.\nWyłączniki nożne Orno Polska to funkcjonalne urządzenia, które ograniczą Ci konieczność schylania się!\nWtyczki Orno Polska\nRozgałęźniki to urządzenia pozwalające podłączyć pod jedno wejście kilka urządzeń. Urządzenia idealnie nadają się do domu, biura, firmy.\nUrządzenia umożliwiające ładowanie urządzeń posiadających baterię oraz złącze USB. Uniwersalne urządzenia które będziesz mógł wykorzystać w domu, biurze i na wyjeździe.\nOR-AE-1302 - Orno Polska -...\nGniazdo OR-AE-1302 Orno Polska dedykowane do montażu w meblach lub witrynach. Gniazdko posiada wytrzymałą i stabilną konstrukcję. Idealne do stosowania w meblach i witrynach.\nOR-AE-1303 - Orno Polska -...\nGniazdo OR-AE-1303 Orno Polska dedykowane do montażu w meblach lub witrynach. Gniazdko posiada wytrzymałą i stabilną konstrukcję. Idealne do stosowania w meblach i witrynach.\nOR-AE-1304 - Orno Polska -...\nOR-AE-1304 Orno Polska to podwójne gniazdko z wyłącznikiem dedykowane do montażu w meblach lub witrynach. Gniazdko posiada wytrzymałą i stabilną konstrukcję. Idealne do stosowania w meblach i witrynach.\nOR-AE-1307 - Orno Polska -...\nOR-AE-1307 Orno Polska to wysokiej jakości ściemniacz nakablowy produkcji włoskiej. Urządzenie charakteryzuje się bardzo łatwym montażem. Montowany jest bezpośrednio na przewód zasilający. Zastosowania OR-AE-1307 są bardzo szerokie.\n6410-10 - Orno Polska - Puszka...\nCharakterystyka Puszka odgałęziająca do montażu nadtynkowego w obudowie typu Klik SEZ 6410-10.\n6410-20 -Orno Polska - Puszka...\nCharakterystyka Puszka odgałęziająca do montażu nadtynkowego w obudowie typu Klik SEZ 6410-20.\n6410-30 - Orno Polska - Puszka...\nCharakterystyka Puszka odgałęziająca do montażu nadtynkowego w obudowie typu Klik SEZ 6410-30.\n6455-11P - Puszka hermetyczna...\nCharakterystyka Rozdzielnica puszkowa do montażu nadtynkowego SEZ 6455-11P.\nOR-AE-1359 - Orno Polska -...\nGniazdo meblowe idealne do montażu w kuchni lub biurze, na powierzchniach płaskich i w narożnikach. Urządzenie posiada trzy gniazda sieciowe z uziemieniem oraz przewód o długości 1,8 m. Wytrzymała, metalowa konstrukcja.


Horror: Kristen Lippert-Martin „Tabula Rasa”\nSzesnastoletnia Sara Ramos wraz z kilkoma innymi pacjentami przebywa w nowoczesnym ośrodku, którego personel zajmuje się modyfikowaniem pamięci u młodych ludzi z zespołem stresu pourazowego. Lekarze twierdzą, że wyczyszczenie wspomnień pomoże im rozpocząć nowe życie. Sara wierzyła w te zapewnienia przez cały pobyt w placówce, w trakcie którego pozbawiono ją prawie wszystkich reminiscencji do czasu zbrojnego ataku na ośrodek, którego głównym celem jest ona. Wraz z nowo poznanym hakerem, Thomasem, dziewczyna próbuje dowiedzieć się, dlaczego ktoś chce ją zabić oraz zdobyć pigułkę, która przywróci jej pamięć i zapobiegnie skutkom ubocznym wcześniej przyjętej, niepełnej dawki lekarstwa.\nDebiutancka powieść amerykańskiej blogerki, Kristen Lippert-Martin, pozytywnie przyjęta przez krytyków i młodych czytelników. „Tabula Rasa” w zamyśle miała być technothrillerem, skierowanym do nastoletnich odbiorców, ale w Stanach Zjednoczonych książka cieszy się zainteresowaniem również starszych czytelników.\n„Może tego właśnie nie zrozumieli, zanim zabrali się do grzebania w naszych mózgach. Kiedy odbierasz człowiekowi wspomnienia, odbierasz mu również tożsamość.”\nDo lektury „Tabula Rasa” zachęcił mnie enigmatyczny opis, w którym wydawcy zawarli więcej pytań niż odpowiedzi. Przekonana, że to jedynie chwyt marketingowy mający na celu rozbudzić ciekawość potencjalnych czytelników, przystąpiłam do lektury w przeświadczeniu, że moja ciekawość zostanie szybko przez Lippert-Martin zaspokojona. Jednakże okazało się, że opis odzwierciedla zagadkową fabułę książki. Początek nieco przypomina film pt. „Wyspa” Michaela Bay'a. Tajny, supernowoczesny ośrodek, w którym lekarze poświęcają się niemoralnym zabiegom. Na tym podobieństwa z produkcją Bay'a się kończą. Zamiast klonowania mamy bowiem modyfikowanie pamięci, czyli pozbawianie młodych ludzi ich jestestwa z rzekomo altruistycznych pobudek. W obecnych czasach wysoko rozwiniętej technologii i medycyny ewentualność dalszego rozwoju nieetycznych badań jest aż nadto prawdopodobna, dlatego też główny wątek zaproponowany przez Lippert-Martin silnie intryguje. Żeby tego było mało autorka podsyca ciekawość czytelnika mnogością zagadkowych wątków, dając do zrozumienia, że wszystkie łączą się w jedną całość, ale równocześnie tak oszczędnie operując faktami, że przez długi czas niepodobna rozszyfrować ich znaczenia. Dzięki fragmentarycznym wspomnieniom głównej bohaterki, Sary Ramos i ogólnodostępnym faktom z jej dawnej działalności przekazanych przez jej nowo poznanego młodego sojusznika, hakera Thomasa wiemy, że dziewczyna ma jakiś kluczowy dla jego dalszego istnienia związek z projektem Tabula Rasa i że uczyniła coś, co sprowadziło na nią niebezpieczeństwo. Te strzępy informacji oczywiście są wypadkową niezliczonej ilości pytań. Dlaczego Sara stanowi zagrożenie dla prominentnych właścicieli ośrodka? Dlaczego ktoś chciał wymazać jej wspomnienia? Kim jest Thomas i dlaczego pojawił się w obleganym przez uzbrojonych profesjonalistów ośrodku? I wreszcie, dlaczego Sara darzy taką antypatią dowodzącą akcją zabicia jej, rudowłosą Evangeline Hodges? Z biegiem trwania lektury niektóre wątki stają się łatwe do przewidzenia, ale połączenie tego wszystkiego w jedną, spójną całość, przekonująco oddającą istotę całego spisku jest praktycznie niemożliwe. Komplikacja i suspens to siły napędowe tej powieści, w dodatku tak zręcznie oddane przez autorkę, że już sama ciekawość nie pozwala oderwać się od lektury, a przecież fabułę uatrakcyjniają również inne akcenty.\n„Czy to skutek uboczny? Czy ktokolwiek chciałby w taki sposób zapominać? Tak szybko? Tak łatwo? W wyniku zabiegów ci ludzie stracili zdolność do zapamiętywania, która odebrała im zdolność przeżywania żałoby, a ta z kolei odebrała im zdolność do miłości.”\nCharakterystyka głównych postaci, jak na powieść w zamyśle młodzieżową znacznie uprzyjemnia lekturę. Silna, zdeterminowana, władająca tajemniczymi, ukrytymi mocami Sara i dowcipny haker Thomas to dojrzały duet wzbudzających sympatię protagonistów, których trudne położenie zmusza czytelnika do dopingowania im. Dodatkowym atutem są długo ukrywane przez Lippert-Martin tajemnice z ich przeszłości, osnuwające Sarę i Thomasa przyjemną aurą tajemniczości. W opozycji do nich stoi przede wszystkim rudowłosa, Evangeline Hodges, bezlitosna morderczyni, która z jakiegoś powodu pragnie wyeliminować Sarę. Hodges z uwagi na swoją osobowość (uwielbiam kobiece czarne charaktery) w moim odczuciu poziomem emocji, jakie we mnie wywoływała zdeklasowała nawet czołowych bohaterów. Choć, jak na literaturę młodzieżową Lippert-Martin wystarała się o strawny, nieskomplikowany, acz stroniący od denerwujących „monosylab” styl zirytowała mnie pierwszoosobową narracją w czasie teraźniejszym. Ale to całkowicie subiektywne odczucie, podyktowane moją wrodzoną antypatią do takiej formy opowiadania (wolę narrację w czasie przeszłym). Jeśli zaś chodzi o fabułę to w drugiej połowie akcja zdecydowanie przyśpiesza, ale równocześnie autorka zapomina o generowaniu tak silnie tajemniczego klimatu, jak na początku. Ciągłe ucieczki po korytarzach ośrodka, strzelanki i akrobatyczne wyczyny Sary, Lippert-Martin podała w takim nadmiarze, że w pewnym momencie zaczynają one zwyczajnie męczyć. Ale przynajmniej pod koniec przekonująco wyjaśniła całą intrygę, nie pozwalając sobie na rażące zbiegi okoliczności i nielogiczne akcenty. Ostatnie strony już rozczarowują, ale nieco wcześniej autorka zgrabnie oddała istotę problematyki „Tabula Rasa”.\n„Tabula Rasa” reprezentuje literaturę spod znaku ewentualnej zgubnej przyszłości ludzkości: rasy, która uparcie zmierza ku samozniszczeniu. W powieści Kristen Lippert-Martin nasze unicestwienie będzie polegało na wyzbyciu się własnej tożsamości, na którą przede wszystkim składają się wspomnienia. Pomysł na fabułę, charakterystyka kluczowych bohaterów i zagadkowa intryga zapewne zadowolą wielbicieli technothrillerów, nie tylko tych młodszych wiekiem, nawet biorąc pod uwagę kilka słabszych elementów tej pozycji.\naddictedtobooks 25 marca, 2015 18:16\nKsiążkę właśnie wczoraj skończyłam i bardzo mi się podobała. Szkoda, że to tylko pojedyncza powieść, bo z chęcią poznałabym dalsze losy bohaterów.\nLost In My Books 07 czerwca, 2015 10:42\nJa właśnie jestem w połowie czytania jej i nawet fajna :)


Pembrolizumab do leczenia niedrobnokomórkowego raka płuca cd 6 – witamina d3\nNajlepszą ogólną odpowiedzią była stabilna choroba u 21,8% pacjentów (tabela S4 w dodatkowym dodatku). Wskaźnik odpowiedzi był podobny niezależnie od dawki, harmonogramu i analizy histologicznej (Tabela S5 w Dodatku uzupełniającym). Obecni lub byli palacze mieli wskaźnik odpowiedzi 22,5%, w porównaniu do 10,3% wśród pacjentów, którzy nigdy nie palili papierosów (Tabela W czasie tej analizy 84,4% pacjentów z odpowiedzią nie miało progresji choroby, a mediana czasu trwania odpowiedzi wynosiła 12,5 miesiąca (zakres od 1,0 do 23,3) u wszystkich pacjentów, 10,4 miesięcy (zakres od 1,0 do 10,4) we wcześniejszych badaniach. leczonych pacjentów i 23,3 miesiąca (zakres od 1,0 do 23,3) u wcześniej nieleczonych pacjentów. Średni czas przeżycia bez progresji wynosił 3,7 miesiąca (95% CI, 2,9 do 4,1) dla wszystkich pacjentów, 3,0 miesięcy (95% CI, 2,2 do 4,0) dla wcześniej leczonych pacjentów i 6,0 miesięcy (95% CI, 4,1 do 8,6) dla wcześniej nieleczonych pacjentów (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 12,0 miesięcy (95% CI, 9,3 do 14,7) dla wszystkich pacjentów, 9,3 miesiąca (95% CI, 8,4 do 12,4) dla wcześniej leczonych pacjentów i 16,2 miesięcy (95% CI, 16,2, których nie osiągnięto) dla wcześniej nieleczeni pacjenci (ryc. S2 w dodatkowym dodatku).\nW sumie 182 pacjentów zostało przydzielonych do grupy szkoleniowej w celu zdefiniowania wartości granicznej PD-L1 (ryc. 2). W momencie selekcji odcięcia, 129 pacjentów miało mierzalną chorobę, według RECIST, przez centralną recenzję i próbki, które można było ocenić na podstawie testu klinicznego; 25 próbek było archiwalnych. Po ocenie kilku metod oceny patologicznej (patrz sekcja Metody w dodatkowym dodatku) wybrano błonową ekspresję PD-L1 w co najmniej 50% komórek nowotworowych (odsetek punktów, . 50%) jako wartości odcięcia na podstawie łatwość użycia i analiza ROC (ryc. S3 w dodatkowym dodatku). Współczynnik odpowiedzi według RECIST w centralnym przeglądzie w tym momencie wynosił 36,6% (95% CI, 22,1 do 53,1) w momencie połączenia danych.\nGrupa walidacyjna obejmowała 313 pacjentów: 223 wcześniej leczonych pacjentów i 90 wcześniej nieleczonych pacjentów (ryc. 2). Spośród pacjentów w grupie walidacyjnej, którzy początkowo zostali sklasyfikowani jako dodatni pod względem PD-L1 w teście prototypowym, 23 pacjentów (z których 21 miało chorobę, którą można było ocenić na początku badania) było ujemnych pod względem PD-L1 w teście z badaniem klinicznym. Status PD-L1 nie mógł być oceniony w badaniu klinicznym u 83 pacjentów, w tym 61 z próbkami podzielonymi na ponad 6 miesięcy przed wybarwieniem.\nWskaźnik odpowiedzi wynosił 45,2% (95% CI, 33,5 do 57,3) u 73 pacjentów z odsetkiem co najmniej 50%, w tym 43,9% (95% CI, 30,7 do 57,6) u wcześniej leczonych pacjentów i 50,0% (95 % CI, 24,7 do 75,3) u wcześniej nieleczonych pacjentów, wartości, które liczbowo przekroczyły wskaźnik odpowiedzi w grupie szkoleniowej (Tabela S6 w Dodatku Dodatkowym). Wskaźnik odpowiedzi u pacjentów z odsetkiem co najmniej 50% przekraczał zarówno grupę z wynikiem do 49%, jak i grupę z wynikiem mniejszym niż 1% zarówno dla wcześniej leczonych pacjentów (P <0,001), jak i wcześniej nieleczeni pacjenci (p = 0,01) (tabela S7 w dodatkowym dodatku) [więcej w: balsam kapucyński ulotka, debridat zawiesina, gałki propolisowe ]\nTags:balsam kapucyński ulotka debridat zawiesina gałki propolisowe\nRejestracja i przypisanie do grupy szkoleniowej i grupy walidacyjnej. Status PD-L1 kwalifikowalności określono za pomocą…\nWskaźnik odpowiedzi dla pacjentów z odsetkiem co najmniej 50% wynosił 42,3%, gdy uwzględniono osoby bez…\n0 thoughts on “Pembrolizumab do leczenia niedrobnokomórkowego raka płuca cd 6”\nPowiązane tematy z artykułem: balsam kapucyński ulotka debridat zawiesina gałki propolisowe\nW dniu września 2008 r. Medicare wyeliminowało długotrwałe domniemanie w swoich zasadach płatności, że skoro szpitale robią wszystko, co możliwe, aby zapobiec powikłaniom leczenia, podatnicy i pacjenci powinni ponosić przede wszystkim średnie koszty, gdy wystąpią komplikacje. Ustawa z 2006 r. Mająca na celu zmotywowanie szpitali do przyspieszenia poprawy bezpieczeństwa pacjentów, ogranicza zdolność szpitali do rozliczania…\nContinue reading Zakończenie dodatkowej płatności za „Never Events” – Silniejsze zachęty dla bezpieczeństwa pacjentów


Koniec imprez na browarze ! - Decyzja prezydenta Ostrowca - wiadomości z Ostrowca Świętokrzyskiego\nKoniec imprez na browarze !\nDecyzja prezydenta Ostrowca\nSam osobiście nie uczestniczył w niedzielnym finale, ponieważ przebywał poza Ostrowcem (byli obecni wiceprezydenci), jednak po zapoznaniu się z krytycznymi opiniami odnośnie warunków w jakich przyszło "bawić" się mieszkańcom Ostrowca podczas XIX Finału WOŚP w Ostrowcu zapowiedział, że była to ostatnia impreza zorganizowana na dziedzińcu browaru.\nNie odbyło się jeszcze spotkanie z dyrekcją MCK w tej sprawie, także ostateczna decyzja nie zapadła, jednak wszystko wskazuje na to, że tak się stanie.\nWarto przypomnieć, iż Miejskie Centrum Kultury zorganizowało część kulturalno-rozrywkową XIX Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy na dziedzińcu browaru, gdzie przy panującej dodatniej temperaturze powstała warstwa kilkucentymetrowego błota oraz wody.\nNie dało się wejść na teren browaru, nie mówiąc o podejściu w okolice sceny, bez zatapiania się w błocie. Wiele osób zrezygnowało z wejścia na imprezę, gdy zobaczyli co ich czeka.\nPierwsze słowa krytyki padły już po organizacji w tym miejscu Sylwestra, jednak dyrekcja MCK (wiedząc o warunkach atmosferycznych jakie będą panowały przez najbliższe tygodnie) mimo próśb ze strony współorganizatorów, nie podjęła decyzji o przeniesieniu imprezy na Rynek.\nDzięki temu, tegoroczny finał zapisze się w pamięci wielu Ostrowczan, którzy przyszli wesprzeć WOŚP, w dość specyficzny i niekoniecznie pozytywny sposób, mimo rekordowej kwoty zbiórki.\nRównież według nas jako współorganizatorów, podejście niektórych instytucji do organizacji tej "imprezy" jest niezrozumiałe oraz z roku na rok gorsze.\nMiejmy nadzieje, że ostre słowa prezydenta Ostrowca, nie pozostaną bez odzewu i XX jubileuszowy finał WOŚP wypadnie rewelacyjnie, czego sobie, wolontariuszom oraz osobom wspierającym tę akcję życzymy.\nCzytany: 26154 razy,\nostatnio: 2019-12-12 03:29:29


Emirat�w Arabskich. Obok Sali modlitewnej mie�ci si� w niej centrum edukacyjne Sheikh Zeyed Grand Mosque Center oraz biblioteka ze zbiorami rzadkich wolumin�w. Dubaj - miasto drapaczy chmur Najwi�ksze miasto Zjednoczonych Emirat�w Arabskich zaskakuje liczb� wie�owc�w. Spacer w cieniu drapaczy chmur jest\nEksport do Dubaju - czy to si� op�aca ?\nCzy kto� z Was mo�e eksportuje do Dubaju ? Planuj� handel �wie�ymi warzywami z ekologicznych upraw z dostaw� lotnicz� do Dubaju. Tam jak wiadomo z w�asnymi �wie�ymi warzywami ci�ko, ceny importowanych s� do�� spore st�d m�j pomys�, ale mo�e je�li kto� ma do�wiadczenia/rady zechcia�by si�\nWitam! Czy kt�ra� z emam by�a w Dubaju?\nMy�limy nad wakacjami tygodniowymi w sierpniu.\nCzyta�am juz ze nie potrzeba wiz, cenowo hotel+ przelot tez nie jest z�e. Bardziej interesuj� mnie ceny ma miejscu - kolacji, lunchu etc\nJe�li kt�ra� z was by�a czekam na wasze opinie\nSzejk Dubaju przez przypadek znalazl sie w Polsce Szejk Dubaju przez przypadek znalazl sie w Polsce i\nskontrolowa� w niedziel� rano kilka urz�d�w zajmuj�cych si� sprawami obywateli i odkry�, �e nie by�o tam �adnego personelu. Film z kontroli sta� si� hitem internetu - informuje w poniedzia�ek gazeta "Gulf News". :) Re: przygoda z szejkiem Dubaj Rainbow Tours 15.09\nNo to zapytaj tej znajomej gdzie spa�a i co jad�a?\nMy w tej chwili wracamy w�a�nie z Dubaju i spokojnie zmie�cili�my si� w tym deklarowanym tysi�czku.\nByli�my tam 4 dni i trzy noce.\nSzczeg�owe rozliczenie zrobi� Wam wieczorem.\nPoka� mi biuro kt�re da Ci tak� cen� na Dubaj.\nCzy znalaz�a� ju� kogo�? By�abym zainteresowana (bo te� my�la�am o Dubaju, ale w przysz�ym roku). Z tym, �e definitywn� odpowied� da�abym za kilka dni.\nPrzygoda z szejkiem Dubaj Rainbow Tours 15.9.2016\nWitam, mam 39 lat, szukam kompanki do pokoju na objazdowa wycieczka Przygoda z szejkiem Dubaj ZEA od 15 wrze�nia 2016 na 8 dni. Mo�na rezerwowa� od razu w biurze podr�y. PILNE :) kasia\nZjednoczone Emiraty Arabskie - Bogactwa Zatoki Perskiej - Katar, Dubaj, Abu Dabi - wycieczka - Rainbow Tours S.A. Lato 2014 Egzotyka �Zima� Narty Wycieczki objazdowe Last Minute Super �roda Figlokluby Bilety czarterowe Dla Firm Brak innych hoteli na tym kierunku Termin: �/� dni Cena: z� �/� za os


Komputer dla gracza [4000zł/700 funtów] - Komputery, zestawy komputerowe - forum.benchmark.pl\nZastosowanie komputera : Przede wszystkim gry\nMaksymalna kwota : 4000 zł / 700 funtów\nKtórych części potrzebuję : Tylko skrzynka, bez peryferiów\nCzy będę podkręcać sprzęt? : Raczej niekoniecznie, zależy czy będzie się opłacało\nRozdzielczość mojego monitora i model : Full HD 1920x1080, Samsung (konkretnego modelu nie pamiętam)\nSpecjalne wymagania : Chciałbym dysk SSD, jednak nie musi być duży - jak to możliwe to tak około 80 GB albo te 128 GB, do tego dysk HDD 2 TB (jak się nie będzie opłacało to 1 TB).\nNo to tak, komputer do grania w rozdzielczości FHD, niekoniecznie żeby wszystko szło na Ultra detalach, ale wiadomo że było by dobrze Jedynie chcę mieć SSD na Windowsa, reszta może siedzieć na HDD, chciałbym jakiś 2 TB ale jeżeli miałoby to spowodować obcięcie na na przykład grafice czy procesorze, to można wsadzić 1 TB. Procek pewnie Intel i5, grafika GTX 1060, fajnie jakby się dało 1070. O RAM nie mam w ogóle pojęcia, ale tak chyba 8GB, o MOBO w sumie też nie bardzo się rozeznaje. Stacja dysków nie jest potrzebna. Zasilacz tak pewnie z 400W? Czy chłodzenie będzie potrzebne, nie będę raczej podkręcał sprzętu, ale kurczę nigdy nie wiadomo. Obudowa jakaś najtańsza, bez żadnych fajerwerków czy innych świecących rzeczy. Systemu nie potrzebuję, mam 8.1, ale jeżeli będzie potrzeba to przesiądę się na nowszy. Ale ogólnie systemu proszę nie wliczać.\nAha, i mam możliwość zakupienia PC w Anglii. Nie mam jednak bladego pojęcia o sklepach ani czy będzie się to opłacało, powiem szczerze. Ceny niby dość zbliżone są do siebie. Dlatego proszę się sugerować kwotą w złotówkach, ta druga jest podana bardzo orientacyjnie.\nMam nadzieję że przedstawiłem sprawę jasno\nW tej cenie zestaw z i5 6500 + GTX 1070, lecz bez SSD z 1TB HDD/SSD 240GB na start bądź też zestaw pod OC CPU z 6600K i GTX 1060 lub bez OC z i5 6600/GTX 1060 SSD 240GB+HDD 2TB.\nPodaj jeszcze pod jakie gierki.\nPod wszelakie gry że tak powiem, na pewno topowe jak Wiedźmin 3, GTA 5 i tym podobne.\nPC potrzebuję jak najlepszy na ten moment w tej cenie, na pewno przez rok albo dwa nie będę w nim nic zmieniać, więc tak na start właśnie i5 6500 i GTX 1070 było bu super, ten SSD może być mniejszy niż 240GB i HDD może być 1TB. A można też zobaczyć jak by wyglądał zestaw z 2TB? Duże różnice?\nBądź idziesz w SSD 240GB na start zamiast HDD GoodRam Iridium PRO 240GB SATA3 (560/530MB/s)\nZ 1TB HDD i SSD 120GB wyjdzie ~100zł ponad budżet.\nCo do zestawu wydajna czterordzeniowa i5,\nMOBO na chipsecie H110 ze standardowym kompletem złącz i wyjść,\n8GB RAM DDR4 Cruciala w jednej kości do łatwej rozbudowy,\nMocne GPU w postaci GTX 1070 od Palita z cichym i wydajnym układem chłodzenia,\n1Tb WD Blue pod system i gry,\nCASE z piwnica na PSU i dyski, dwoma dość cichymi śmigłami 120mm oraz filtrami kurzu,\nPSU Anteca z zapasem mocy.\nod siebie to polecam stronkę ---> https://uk.pcpartpicker.com/ gdzie znajdziesz dobre ceny z większości sklepów w UK + na stronce możesz dobrać kompatybilne podzespoły do zestawu\nprzejrzałem wasze propozycje. W UK nie będę kupował - ceny bardzo zbliżone, a tu trzeba by było jeszcze transport do Polski policzyć, nie opłaca się.\nPytanko do zestawu - mogę wziąć tę obudowę Silentium Regnum RG1 [http://www.esc.pl/product_info.php?manufacturers_id=&products_id=71928], jaka różnica między tą podaną w zestawie? Opłaca się szukać dysku 2TB czy brać dwa razy po jednym dysku z WD? I czy RAM lepiej w jednej kości 8GB czy lepiej 2x4? i czy opłacalne będzie dołożenie drugiej kości 8GB od razu? Bo widzę że zestaw nieznacznie przekracza budżet, co jest wiadome że ceny nie są sztywne, ale jakby jeszcze dołożyć maksymalnie 300zł, zmieniałoby to diametralnie sytuację?\nJedna kość 8GB RAMu czy 2x4GB nie robi różnicy, po za tym na tą chwilę obecną 8GB RAMu w kompie jest wystarczająca\n2x4 mają tą zaletę że jak jedna się zepsuje to masz drugą, więc w czasie gdy czekasz aż ci odeślą naprawioną komp dalej jest do użytku\nEdytowane 7 Sierpnia 2016 przez JemMarsa\nmogę wziąć tę obudowę Silentium Regnum RG1 [http://www.esc.pl/pr...oducts_id=71928]\nJak chcesz RG1 to już wybierz wersję z oknem i z jednym wentylatorem więcej, będzie to bardziej przewiewne.\nOpłaca się szukać dysku 2TB czy brać dwa razy po jednym dysku z WD?\nNie opłaca się, więc 2TB 7200rpm 64MB cache SATA600\nczy RAM lepiej w jednej kości 8GB czy lepiej 2x4?\nPod H110 celuj w jedną kość, masz możliwość dołożenia drugiej w razie takowej potrzeby.\nEdytowane 7 Sierpnia 2016 przez 3ndurek\nNo właśnie zauważyłem że są 2 wersje tego RG1, faktycznie lepiej wziąć przewiewne pudło. A czy do grania RAM będzie mi na teraz bardzo potrzebny na przykład 16GB? Nie planuje pracy z zdjęciami czy filmami więc ani CPU jakieś mocarne w stylu i7 nie potrzebuje. W każdym razie dzięki, mam teraz super porównanie i rady co do zawartości zestawu\nA czy do grania RAM będzie mi na teraz bardzo potrzebny na przykład 16GB?\nGeneralnie pod same gierki 8GB nadal wystarcza, o ile nie masz odpalonej przeglądarki w tle z wieloma oknami i innych tego typu dodatków jak komunikatory czy różnego rodzaju dokumenty to nie ma takowej potrzeby brać 16GB.\nFajne, to chyba wyczerpałem już temat\nWitojcie http://darkwarez.pl/forum/images/smiles/smile.gif jeszcze raz ja.\nTak się złożyło, że nie udało mi się wybrać PC w okresie w którym pisałem, także ponawiam swoją prośbę raz jeszcze o pomoc w wyborze sprzętu. Budżet to około 4300-4400 zł na samą skrzynkę. Wybrałem, dzięki poradom użytkowników z forum, swoje komponenty, troszkę tylko zmieniłem według potrzeb. Proszę o ocenę bieżącego zestawu, może uda się choć trochę zejść z ceny?\nObudowa SilentiumPC Regnum RG1W Pure Black Midi-Tower, Czarny (SPC153)\nI garść pytań:\n- czy potrzebne mi jest chłodzenie w wypadku, gdy nie będę robił OC?\n- wiem, że 16GB RAM do gier to za dużo, ale wziąłem więcej ze względu na możliwość finansową, więc RAM zostaje\n- czy zasilacz wystarczy? I czy Antec jest w miarę firmą dobrą, czy lepiej szukać innego producenta?\n- który sklep polecacie? Sam składałem zestaw na morele.net ale ciekawi mnie opinia o np. esc.pl, techplanet.pl, agito.pl, i jak się prezentuje to cenowo.\nTyle dziękować bardzo\nEdit: i jaki Windows wybrać, rozumiem że jedynie Win10 do tego zestawu?\nEdytowane 7 Września 2016 przez misioeq\nkolego na tej płycie raczej niczego nie podkręcisz , zresztą procek jest zablokowany.A co do procka chyba lepszym wyborem do 1070 byłby i5 6600 - nawet choćby kosztem dysku ssd.zresztą niech wypowiedzą sie inni ale wydaje mi się że do gtx 1070 to 6600 (choćby bez k) to minimum żeby karta była wykorzystana\nSystem zdecydowanie 10 !\nSklep wybierzesz wedle opinii , w niektórych pakę skałdają za free przesyłka 1 zet.\nNapisałem w pierwszym pytaniu o Chłodzenie CPU że nie będę robił OC Raczej kosztem SSD nie będzie, jak coś to dołożę różnicę - choć wolałbym zejść z ceny ale PC ma być na dość dłuuugi czas, więc mogę zmienić na 6600 jeżeli tak będzie lepiej.\nI jak zasilacz i GPU?\nWydaje mi się że najlepiej do 1070 byłoby i5 6600 k ale to pociaga za sobą duże dodatkowe koszty (lepsza płyta oc ,wyżej taktowane ram -żeby był sens,lepszy cooler ...itd) więc minumum to zwykłe i5 6000 , ale poczekaj na opinie,najtaniej widziałem i5 6600 - 968zł.\nOK, jeszcze szybkie pytanko - w morele.net nie ma tego coolera, jaki inny wziąć w tej samej cenie?\nTak, z zapasem.\nw morele.net nie ma tego coolera, jaki inny wziąć w tej samej cenie?\nJeśli brać już cooler to Fera 3 z cichszym 120mm wentylatorem.\nSorry że pytam ale po co tobie lepszy cooler skore nie bedziesz kręcić procka , nie masz na co kasy wydawać\n@@sinuhe, Ty tak poważnie ? - chociażby dla niższych temperatur i lepszej kultury pracy.\nKwestia wyboru.uważam że boxowy cooler wystarczy(tylko można ewentualnie wyminić pastę),wolałbym dorzucić do lepszej płyty lub procek 6600 ,uważam ròwnierz że do grafiki 1070 procek 6500 to mało (przelookałem dostępne testy).\nuważam ròwnierz że do grafiki 1070 procek 6500 to mało\nCzyli według Ciebie i5 6600 do GTX 1070 jest wystarczający, a i5 6500 już nie ? - idąc Twoim dziwnym tokiem rozumowania można to samo powiedzieć o i5 6600 względem i5 6600K po OC.\nNapisałem że optymalny by był 6600 k (oc) sami się rozpisujecie że i5 6500 jest prawie identyczny jak 6402p i że nie warto,a tu gościowi proponujecie i5 6500 do gtx 1070 !!!! gdzie testy i poròwnania wydajności są na i7 oraz i5 wkręconych na 4,4 ,4,5 ghz. Więc napisałem że minimum to zwykłe 6600 - wiadomo budżet.\nPo drugie proponujecie koledze do i5 6500 cooler premium gdyby to była i5 6600k wkręcana na 4,5 ghz to okay ale nie jest,lepiej tą kasę dołożyć albo do i5 6600,albo do lepszej płyty gł.\nsami się rozpisujecie że i5 6500 jest prawie identyczny jak 6402p i że nie warto,a tu gościowi proponujecie i5 6500 do gtx 1070 !!!!\nZanim coś napiszesz prześledź dobrze wątki, gdzie do czego jest polecane.\nPo drugie proponujecie koledze do i5 6500 cooler premium\nDobrze czytam wątki spoko radzę sobie, za "guru " wiedzy tu nie uchodzę , do gtx 1060 polecacie 6402p lub 6500 do gtx 1070 to samo ? Gość ma sobie humor poprawić że ma gtx 1070 ,pokaż mi test gtx 1070 + i5 6500.\nSprawdzę temparetury na boxowym chłodzeniu na i5 6402p na max. (zestaw zamawiałem parę dni temu)\nPolecanie do i5 6500 max 3,4 ghz lepszego coolera ?? gdzie najsłabsze punkty zestawu to mobo oraz procek to jest śmiech .\nEdytowane 7 Września 2016 przez sinuhe


Jarosław Sellin - poseł na Sejm RP -  Archiwum styczeń - grudzień\n17.12.2010 J. Sellin wziął udział w gali "Przedsiębiorstw i Gmin Fair Play" w Warszawie\n16.12.2010 J. Sellin wział udział w spotkaniu Oddziału Warszawskiego Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego połaczone z opłatkiem świątecznym\n14-17.12.2010 posiedzenie Sejmu\n14-15 .12.2010 J. Sellin uczestniczył w konferencji pt. "Unia Europejska - zjednoczeni w różnorodności" org. przez UKSW i Kancelarię Sejmu\n11.12.2010 Jarosław Sellin wziął udział w uroczystości nadania stypendium im. posła Piotra Krzywickiego w Łodzi w 1 rocznicę Jego śmierci\n10.12.2010 J. Sellin uczestniczył grudnia udział w XX Debacie Tischnerowskiej pt. "Skuteczny konserwatyzm bez populizmu?" na Uniwerystecie Warszawskim\n9 12.2010 J. Sellin uczestniczył w spotkaniu nt. przyszłości i planów Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie\n1-3.12.2010 posiedzenie Sejmu\n3-4.12.2010 Jarosław Sellin wziął udział w Zjeździe Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego w Gdańsku jako delegat Oddziału Warszawskiego. Został ponownie wybrany do Rady Naczelnej Stowarzyszenia.\n23-26.11.2010 posiedzenie Sejmu\n16.11.2010 J. Sellin brał udział w kampanii samorządowej PiS w województwie łódzkim\n15.11.2010 J. Sellin uczestniczył w kampanii samorządowej PiS w województwie świętokrzyskim\n11.11.2010 J. Sellin uczestniczył obchodach Święta Niepodległości w Gdyni, decease maszerował w Paradzie Niepodległości w Gdyni, story złożył kwiaty na Płycie Marynarza Polskiego, order a także wziął udział w uroczystości nazwania Parku im. Marii i Lecha Kaczyńskich w Gdyni\n11.11.2010 Jarosław Sellin wygłosił wykład "Media a władza" dla uczestników spotkań przy parafii NSPJ na ul. Czarnej w Gdańsku-Wrzeszczu\n9.11.2010 J. Sellin wziął udział w kampanii samorządowej PiS na Śląsku\n7.11.2010J. Sellin wziął udział we Mszy Św. w katedrze w Pelplinie w intencji beatyfikacji kaszubskiego biskupa Konstantyna Dominika pod przewodnictwem nowego nuncjusza apostolskiego w Polsce abp Celestino Migliore\n5.11.2010 J. Sellin uczestniczył w uroczystym otwarciu Centrum Nauki "Kopernik" w Warszawie (w latach 2005-2008 był członkiem Rady Programowej CNK)\n3.11.2010 J. Sellin wział udział w konferencji pt. "Polityka wobec późnych przesiedleńców i mniejszości narodowych w Niemczech" w Warszawie org. przez Fundację K.Adenauera w Polsce\n28.10.2010 J. Sellin był uczestnikiem konferencji "UE jako aktor bezpieczeństwa światowego" w Sejmie\n27-29.10.2010 posiedzenie Sejmu\n23.10.2010 J. Sellin uczestniczył w spotkaniu rocznicowym byłej redakcji tygodnika "Młoda Polska" w Sopocie\n20-22.10.2010 posiedzenie Sejmu\n16.10.2010 J. Sellin wziął udział w Krajowej Konferencji Samorządowej PiS w Warszawie\n25.09.2010 udział w koncercie finałowym festiwalu Warszawska Jesień\n25.09.2010 Rada Polityczna PiS podjęła pozytywną decyzję o reintegracji Polski Plus z PiS. Poseł Jarosław Sellin został członkiem PiS\n24.09.2010 Podczas kongresu partii "Polska Plus" podjęto decyzję o reintegracji z Prawem i Sprawiedliwością i o samorozwiązaniu partii. Na likwidatora podmiotu wybrano wiceprezesa J. Sellina\n22-24.09.2010 posiedzenie Sejmu\n16.09.2010 J. Sellin wziął udział w uroczystości z okazji 10-lecia Instytutu Adama Mickiewicza w Filharmonii Narodowej w W-wie\n10.09.2010 J.Sellin uczestniczył w Konferencji Muzeów, Archiwów i Bibliotek Polskich na Zachodzie w Bibliotece Narodowej w W-wie\n4.09.2010 50 rocznica ślubu rodziców, Marii i Henryka Sellin; uroczystość w Gdańsku\n2.09.2010 J. Sellin wziął udział w sesji "Polsko - żydowskie związki literackie w perspektywie historycznej" w Żydowskim Instytucie Historycznym w W-wie\n1-4.07.2010 J. Sellin wraz z rodziną gościli na OPENER FESTIVAL w Gdynu\n27.06.2010 J. Sellin przewodniczył obradom Zarządu Związku Stow. POLSKA XXI w Warszawie\n11-12.06.2010 J. Sellin wygłosił wykład podczas konferencji "Społeczeństwo obywatelskie na Kaszubach i Pomorzu" w Debrzynie k. Kościerzyny\n10.06.2010 J. Sellin uczestinczył w posiedzeniu kapituły nagrody TOTUS medialny im. ks. biskupa Chrapka\n9.06.2010 J. Sellin spotkiał się z nowo wybranym rektorem Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w W-wie księdzem Henrykiem Skorowskim\n9.06.2010 Jarosław Sellin wziął udział jako obserwator w rozprawie sądowej w W-wie w obronie Bronka i Karoliny Nadolskiej, skazywanych na oddanie 6-letniego Bronka do ojca w Meksyku\n8-11.06.2010 posiedzenie Sejmu\n6.06.2010 J. Sellin wziął udział w Mszy beatyfikacyjnej ks. Jerzego Popiełuszki w Warszawie\n5.06.2010 J. Sellin uczestniczył w posiedzeniu Rady Naczelnej Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego w Starbieninie\n19-21.05.2010 posiedzenie Sejmu\n17.05.2010 J. Sellin wziął udział w XIX Debacie Tischnerowskiej "Europa a naród" org. przez Instytut Nauk o Człowieku z Wiednia i Uniw. Warszawski\n15.05.2010 Prezes J. Sellin przewodniczył obradom Zarządu Związku Stowarzyszeń Polska XXI w Warszawie\n9.05.2010 J. Sellin uczestniczył w obchodach 65 rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego Stutthof\n9.05.2010 J. Sellin przewodniczył zebraniu członków stow. Pomorze XXI i partii Polska Plus w Gdyni\n7.05.2010 J. Sellin wziął udział w otwarciu Targów Wydawców Katolickich w Warszawie\n5-7.05.2010 posiedzenie Sejmu\n28-30 .04.2010 posiedzenie Sejmu\n22.02.2010 J . Sellin uczestniczył w obchodach święta Uniwersytetu Muzycznego im. F.Chopina w Warszawie\n22.02.2010 J. Sellin wysłuchał recitalu R. Blechacza zagranego w Filrharmoni Narodowej w ramach 200-lecie urodzin F.Chopina\n25.02.2010 J. Sellin wziął udział w konferencji "90-lecie powrotu Polski nad Bałtyk" w Senacie\n25.02.2010 Jaorsław Sellin obejrzał i wysłuchał premiery "Traviaty" G.Verdiego w Teatrze Wielkim w Warszawie\n27.02.2010 W Warszawie odbyło się posiedzenie Zarządu partii POLSKA PLUS\n27.02.2010 J. Sellin wziął udział w koncercie zoorganizowanym w Teatrze Polskim w Warszawie z okazji obchodów 20-lecia radia RMF FM\n18.02.2010 J. Sellin był uczestnkiem debaty pt. "Obama i nowy ład na świecie" zoorganizowanej na Uniwersytecie Warszawskim\n17.02.2010 Poseł Jarosław Sellin uczestniczył w posiedzeniu Prezydium Zarządu Polski Plus\n17.02.2010 W Sejmie odbył się pokaz filmu fabularnego "Miasto z morza" o początkach Gdyni z udziałem jego twórców. Pokaz zorganizowany został przez Kaszubskie Koło Parlamentarne\n17-19.02.2010 posiedzenie Sejmu\n16.02.2010 J. Sellin wysłuchał koncertu London Symphony Orchestra (pierwszy raz w Polsce!) w Filharmonii Narodowej będącego częścią obchodów Roku Chopinowskiego\n26-27.01.2010 J. Sellin uczestniczył w spotkaniu Europejskich Przyjaciół Izraela w Krakowie i uroczystościach z okazji 65-lecia wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau\n29 .01.2010 spotkanie Oddziału W-wskiego Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego\n23.01.2010 J. Sellin uczestniczył w posiedzeniu Rady Naczelnej Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego w Gdańsku\n22.01.2010 W Warszawie odbyło się posiedzenie Prezydium Zarządu Polski Plus. Podczas spotkania Jarosławowi Sellinowi powierzono funkcję rzecznika prasowego partii i koła parlamentarnego.\n20-22.01.2010 Posiedzenie Sejmu\n20.01.2010 W Sejmie z okazji rozpoczętego Roku Chopinowskiego odbył się koncert z udziałem pianisty Piotra Palecznego i Orkiestry Filharmonii Narodowej\n20.01.2010 J. Sellin uczestniczył w wspólnym posiedzeniu sejmowych Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji ds. UE nt. bilansu prezydencji szwedzkiej i planów prezydencji hiszpańskiej w UE\n19.01.2010 J. Sellin brał udział w debacie o polskiej prezydencji w Unii Europejskiej ze studentami Uniwersytetu Warszawskiego\n17.01.2010 J. Sellin uczestniczył w opłatku Stowarzyszenia Przymierze Rodzin z udziałem arcybiskupa warszawskiego Kazimierza Nycza\n15.01.2009 W Warszawie obradowało sześcioosobowe Prezydium Zarządu partii Polska Plus. W skład Prezydium Zarządu wchodzą: prezes partii Jerzy Polaczek, Przewodniczący Koła Parlamentarnego Ludwik Dorn, sekretarz zarządu poseł Lucjan Karasiewicz, posłowie Jarosław Sellin i Kazimierz M. Ujazdowski oraz były eurodeputowany pan Marcin Libicki. Podczas posiedzenia Prezydium omówiono wyzwania i zadania dla tymczasowego Zarządu Krajowego, którego najbliższe posiedzenie odbędzie się 30 stycznia w Warszawie.\nPrezes Jerzy Polaczek przedstawił kandydatów na Pełnomocników Wojewódzkich Partii, którzy zostaną powołani na najbliższym posiedzeniu Zarządu Partii. Prezydium Zarządu omówiło także udział i propozycje Polski Plus w debacie konstytucyjnej.\n9.01.2010 W Warszawie powołano nową partię polityczną pod nazwą POLSKA PLUS. Jej Prezesem został Jerzy Polaczek, zaś jednym z 6 członków prezydium Zarządu w randze wiceprezesa J. Sellin. Powołano 27 osobowy Zarząd i uchwalono manifest "Plus dla Polski'. Podczas kongresu zoorganizowanego w Teatrze Buffo zaprezentowano program partii oraz jej logo.\n4.01.2010 Jak co roku w biurze w Gdyni poseł J. Sellin zoorganizaował spotkanie opłatkowe. Uczestniczyło w nim kilkadziesiąt osób. Wśród nich byli najbliżsi współpracownicy, samorządowcy i działacze organizacji pozarządowych.\n4.01.2010 W biurze poselskim w Gdyni J. Sellin spotkał się z uczniami V klasy gimnazjum ze szkoły prowadzonej przez siostry Zmartwychstanki z Wejherowa


Argentyna: Z wizytą u Jorge - Geozeta.pl\nGeozeta.pl » Spis artykułów » Ameryka Południowa » Z wizytą u Jorge\nZ wizytą u Jorge\nGeozeta nr 1\nartykuł czytany 3032 razy\nRzecz miała miejsce w Patagonii w grudniu 1995 roku, kiedy wraz z Sylwią i Leszkiem przeżywaliśmy naszą amerykańską przygodę.\nJorge Collazo poznaliśmy jadąc autostopem z Puerto Madryn do Commodoro Rivadavia wzdłuż argentyńskiego wybrzeża Atlantyku. Ma około 40 lat, mieszka w Commodoro, jest właścicielem dużej firmy budowlanej działającej w całym kraju. Nie jest to jednak jego jedyne zajęcie. Drugim źródłem dochodu jest ogromna estancja w sercu Patagonii o powierzchni ponad 30 tys. ha, na której wypasają się tysiące owiec.\nFarmy tej wielkości są tu czymś normalnym. Suchy step porośnięty niskimi trawami nazywanymi przez miejscowych coirón (festuca pallescens) idealnie nadaje się pod hodowle owiec. Są to rasy przeznaczone głównie na wełnę; sprowadzone z Australii, Merynosy, Corriedale, Rommey Marsh.\nZ radością korzystamy z zaproszenia, aby odwiedzić posiadłość. Estancja Los Flamencos leży ponad 100 km od większej osady ludzkiej jaką jest Sarmiento. Jadąc na północ pylastą drogą mija się jeszcze zaznaczone na mapie Buen Pasto, które składa się z paru domów, szkoły dla okolicznych dzieci i urzędu. Nazwa estancji pochodzi oczywiście od flamingów. W okolicy znajduje się wiele bezodpływowych zagłębień pochodzenia tektonicznego lub wulkanicznego. Część z nich wypełniona jest wodą i tam znajdują ostoję te piękne ptaki. Podczas suchego i upalnego lata jeziorka wyraźnie kurczą się pozostawiając biały pierścień wytrąconych soli. Opady w tej części Argentyny nie przekraczają 400 mm rocznie, a ich maksimum przypada na zimę w postaci śniegu. W 1994 roku Patagonię przykryła kilkumetrowej grubości warstwa śniegu, temperatura w Los Flamencos spadła do -30EC. Tej zimy padło tysiące owiec w całej Patagonii.\nAle tymczasem mamy grudzień, 40-o stopniowy upał i w końcu dojeżdżamy do bramy estancji Jorge. Wysiadam żeby otworzyć i widzę, że do drewnianej belki przywiązany jest zasuszony, zmumifikowany lis. To patagońska tradycja. Każdy właściciel przywiązuje u wejścia do swojej posiadłości zabitego lisa czy psa, który szybko mumifikuje się w suchym klimacie. Znak, że ktoś pilnuje terenu. Takich bram mijamy jeszcze kilka. Oddalone od siebie o kilka kilometrów wydzielają poszczególne sektory.\nW końcu oczom naszym ukazuje się okrągłe jeziorko i grupa topoli. Drzewa te, w równinnej i półpustynnej Patagonii, stanowią doskonałą osłonę przed szalejącym wiatrem. Zawsze nieomylnie wskazują osiedla ludzkie. Pytam Jorge od ilu pokoleń tereny te są własnością jego rodziny. Patrzy na mnie zdumiony - sam kupił to wszystko. Zabudowania są skromne, ale bardzo zadbane. Poznajemy zarządcę - JosJ, jego żonę i dwójkę dzieci. Oni mieszkają tu na stałe. Oprócz nich jest jeszcze jeden gaucho w północnej części estancji. Siedzimy w małej izbie i pijemy mate. JosJ zdaje sprawozdanie z kilku ostatnich miesięcy. Jorge, właściciel, przyjeżdża tu tylko dwa, trzy razy do roku - głównie na strzyżenie i znakowanie.\nPrzechodzimy do większej, elegancko urządzonej i rzadko używanej części domu. Są tu pokoje dla właściciela i jego ewentualnych gości. Jorge tłumaczy, że nikt nie chce tu z nim przyjeżdżać - ani żona, ani dzieci - na ścianach wiszą fotografie rodziny. Estancja zaludnia się tylko podczas strzyżenia owiec. Przywozi się wtedy robotników sezonowych. Przez kilka dni mieszkają w specjalnie dla nich zbudowanych pomieszczeniach.\nNastępnego dnia jedziemy na drugi koniec farmy. Mijamy ostańce skalne o dziwacznych kształtach, stada wysmukłych guanako. W pewnym momencie dostrzegamy na drodze pancernika. Jorge gwałtownie hamuje i wszyscy, jak oszaleli rzucamy się w pogoń za zwierzakiem. Biedny, nie ma się gdzie ukryć i już po chwili spoczywa w żelaznym uścisku Argentyńczyka. Tym razem życie będzie mu darowane, ale wiem, że mięso tych zwierząt jest jadalne, a z pancerzy robi się instrumenty muzyczne. Dojeżdżamy do celu. Mały, prymitywny domek służy za całoroczne mieszkanie dla samotnego gaucho. Ten człowiek, jak mówi Jorge, żywi się prawie wyłącznie mięsem. Jedyny kontakt ze światem ma on przez JosJ, który zaopatruje go przede wszystkim w mate. Bez tego napoju nie obejdzie się chyba żaden Argentyńczyk. Naszym zadaniem na dzisiaj jest znakowanie młodych owieczek. Co roku wycina się im w uszach inną kombinację dziurek, np. prawe ucho na górze, a lewe z boku. Dzięki temu można odróżnić swoje zwierzęta od tych sąsiada, a także określić ich wiek. Za każdym razem Jorge rejestruje nową kombinację w urzędzie w Buen Pasto. Przy znakowaniu obcinamy też ogony owieczkom. Gromadzące się w nich odchody powodują bowiem choroby dróg rodnych. Przez kilka godzin, wraz z Leszkiem, gaucho i psem, przeganiamy owce z jednego miejsca w drugie. Krzyczymy przy tym i wymachujemy rękami jak oszaleli. Wyłuskujemy ze stada jednoroczne zwierzęta i nosimy je do miejsca, gdzie Sylwia, Jorge i JosJ wykonują krwawą część zadania.\n» 4 x A - Ameryka, Argentyna, Andy, Aconcagua 2008\n» 3 szczyty. 1 człowiek w 1 miesiąc\n» Andy 2005 - W Krainie Kondorów - Robert Remisz\n» Mercedario - Marek Bytom\n» Aconcagua - Marek Bytom\n» Argentyna - mapa\n» Argentyna - wiza i ambasady\n» Argentyna - pogoda i klimat\n» Argentyna - szczepienia\nBuenos Aires: 27.1°C , pogodnie\nViedma: 19°C , obłoki zanikające\nResistencia: 29°C , opary dymne\nUshuaia: 2.9°C , obłoki zanikające\nSan Juan: 33.0°C , obłoki zanikające


Royal Mosa - DAV Import\nROYAL MOSA jest holenderskim producentem płytek ceramicznych. Jest producentem ze znakomitą przeszłością i obiecującą przyszłością. Fabryka Royal Mosa’y w Maestricht produkuje 5 milionów metrów kwadratowych płytek ściennych i podłogowych rocznie.\nSą to płytki przeznaczone zarówno do wnętrz jak i do wykorzystania na zewnątrz. Mosa to doskonały wybór jeśli poszukujemy produktu o wyszukanym design’ie, praktycznego i trwałego. Royal Mosa współpracuje blisko z architektami i projektantami wnętrz. Oznacza to, że przy projektowaniu nowych wzorów płytek i przy obsłudze dużych projektów architektonicznych zawsze konsultuje je z przedstawicielami tych profesji.


Szafka łazienkowa - Biała - LINDA - 30cm Meble łazienkowe\n» Szafka łazienkowa - Biała - LINDA - 30cm\nSzafka łazienkowa Biała LINDA 30cm – nieodłączna część łazienki!\nSzafka łazienkowa biała LINDA 30cm to coś, czego nie może zabraknąć w nowoczesnej łazience. Wspaniała aranżacja tego pomieszczenia pod względem estetycznym to jedno, ale kompleksowe wykorzystanie przestrzeni to ogromnie ważna kwestia – wiemy co mówimy. Stawiamy na ponadczasowe rozwiązania, które umożliwią wygodne korzystanie z każdego zakątka domu. Regał do łazienki biały LINDA 30cm stanowi oryginalny pomysł na rozmieszczenie twoich kosmetyków, przyborów łazienkowych, ręczników, a także środków czystości. W małej powierzchni łazienki musisz zgromadzić dużą ilość przedmiotów, a nasze szafki łazienkowe stojące umożliwią ci to, gdyż posiadają dwie szafki, kilka praktycznych półek.\nRegał łazienkowy biały LINDA 30cm – stylowe wkroczenie w codzienność\nRegał łazienkowy biały LINDA 30cm to połączenie najnowszych trendów z wiecznie stylową formą. Solidne materiały użyte do produkcji dają ci gwarancję długiego użytkowania i odporności na czynniki występujące w łazience. Doskonała, a zarazem piękna konstrukcja wynosi ją na szczyt funkcjonalności i pozwala maksymalnie wykorzystać jej właściwości. Dodatkowo proponujemy ci szafki do łazienki białe LINDA w niezwykle uniwersalnym kolorze – dzięki jego użyciu optycznie rozświetlisz przestrzeń stworzysz przytulne miejsce do kąpieli.\nBiała szafka do łazienki LINDA 30cm – za co ją pokochasz?


2 miesiące temu 23.08.2021\nMontaż i dobór amortyzatorów. Przed nami szkolenie Akademii Technicznej Warsztat.pl\n2 miesiące temu 03.08.2021\nW Akademii Technicznej Warsztat.pl zapraszamy na bezpłatne szkolenie dotyczące montażu i doboru amortyzatorów. Eksperci techniczni Monroe omówią też najczęstsze przyczyny zgłaszanych reklamacji.Podczas webinaru będzie możliwość zadawania pytań!Widzimy...\n3 miesiące temu 28.07.2021\nApollo wesprze ambitną podróż z Polski do Nepalu. W ciągu miesiąca uczestnicy przemierzą 10 tys. km, a ich pojazdem będzie odrestaurowany samochód ciężarowy marki Jelcz z 1979 r.Wiekowy Jelcz został wyposażony w opony Apollo z serii Endu Trax. 20 sierpnia...\nPoznań Moto Fest powrócił w świetnym stylu\nII odsłona Poznań Moto Fest zgromadziła tysiące zwiedzających spragnionych motoryzacyjnych wrażeń. Mocnym akcentem na koniec był przejazd ekipy Positive Ways. Poznań Moto Fest to najmłodszy projekt motoryzacyjny w bogatym kalendarzu wydarzeń, których...\n4 miesiące temu 11.06.2021\nLista wystawców tegorocznej edycji Poznań Moto Fest systematycznie się powiększa. Właśnie ogłoszono kolejne atrakcje, jakie czekają na zwiedzających. Ponadto do sprzedaży trafiły bilety parkingowe pozwalające zostawić samochód na terenie targów....