Mediatorzy sądowi - problem z listami\n"Nowy" mediator łatwo nie ma, sprawy trafiają do tych sprawdzonych\nMediacje w dobie pandemii zyskują coraz większą popularność. Podkręca to też Ministerstwo Sprawiedliwości, które chce do niej zachęcać m.in. przed rozwodami. Nic więc dziwnego, że sądowe listy mediatorów pękają w szwach, do tego stopnia, że co niektóre z widniejących na nich osób i w przenośni, i dosłownie - nie mogą doczekać się swoich spraw. Pojawiają się też pomysły choćby losowego, czy alfabetycznego ich przydzielania.\nTakie też zgłoszenie wpłynęło w ramach drugiej edycji akcji Poprawmy prawo organizowanej przez Prawo.pl i Lex. Mediator Renata Sutor postuluje zmianę art. 183  par 1 k.p.c. dotyczącego wyboru mediatora. Chodzi o to, by w sytuacji gdy strony nie dokonały jego wyboru, sąd kierował je do mediacji wyznaczając mediatora według kolejności na liście stałych mediatorów prowadzonej przez prezesa danego sądu.\nZobacz procedurę w LEX: Bochentyn Adam, Ustalenie i uiszczenie kosztów mediacji >\nObecnie - przypomnijmy - sąd w takiej sytuacji wyznacza mediatora "mającego odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w sprawach danego rodzaju, biorąc pod uwagę w pierwszej kolejności stałych mediatorów". - Uważam że ten przepis jest sprzeczny z Konstytucją, a zwłaszcza ze sprawiedliwością społeczną i zasadą porządku prawnego - wskazuje mediatorka.\nTu też warto wskazać, że trwają pracę nad Krajowym Rejestrem Mediatorów. Ma on być sposobem na uporządkowanie sytuacji na rynku mediatorów, a Ministerstwo Sprawiedliwości chce by baza, która ma zacząć działać w 2023 r., pełniła funkcję informacyjną i legalizacyjną - wpis do niej ma stanowić m.in. podstawę uzyskania legitymacji stałego mediatora sądowego.\nCzytaj: Mediator gotowy na mediacje online? Informacja ma znaleźć się w rejestrze >>\nWolne sprawy są, za opłotkami dużych miast\nTakie propozycje, choć wcale wśród mediatorów nieodosobnione, budzą sporo emocji. Sędzia Anna Begier z Sądu Rejonowego we Wrześni, z zespołu ds. Prawa Cywilnego Stowarzyszenia Sędziów Polskich "Iustitia" podkreśla, że wyznaczanie mediatorów z list "po kolei" byłoby nie tylko nieuzasadnione, ale i w praktyce niewykonalne. - Mediatorów jest wielu, oprócz listy stałych mediatorów sądowych prowadzonej przez prezesa sądu okręgowego są listy organizacji pozarządowych – przypomina. Jej zdaniem to dobrze, że strony mają prawo wskazać sądowi zgodnie wybranego mediatora i dodaje, że tak jak w przypadku biegłych sądowych, istotne jest zaufanie do takiej osoby. - W przypadku biegłych sądowych również nie ma obowiązku zlecania im opinii po kolei – dodaje sędzia.\nSędzia Begier zauważa również, że w małych miejscowościach nie ma problemu z nadmiarem mediatorów, a wręcz przeciwnie, często mediatorów brakuje, zaś strony często nie są zainteresowane mediacją z uwagi na konieczność dojazdu na mediację do większego miasta, bo mediacja online nie jest idealnym rozwiązaniem. - W razie braku spraw chętni mediatorzy powinni więc rozważyć zaoferowanie prowadzenie mediacji w małych miejscowościach, co oczywiście łączyłoby się z utrudnieniem w postaci konieczności znalezienia odpowiedniego pomieszczenia i tu należałoby rozważyć powinność udzielenia pomocy przez prezesów sądów czy organy samorządowe – wskazuje Anna Begier.\nZwraca uwagę na jeszcze jedną kwestie - zgodnie z przepisem art. 157d Prawa o ustroju sądów powszechnych na liście stałych mediatorów zamieszcza się informację dotyczącą wykształcenia i odbytych szkoleń i informacje dotyczące specjalizacji. Dla osób i instytucji uprawnionych do przeprowadzenia postępowania w sprawach karnych oraz nieletnich prowadzi się, na podstawie osobnych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości odrębne listy – wykazy mediatorów dla tych kategorii spraw. - Z tego względu kierując sprawę do mediacji sędzia ma podstawy do dokonania wyboru odpowiedniego mediatora. Nie należy też zapominać, że mediacje są prowadzone nie tylko ze skierowania sądu, ale także na podstawie umowy o mediację, a w razie zawarcia ugody w tym trybie wniosek o jej zatwierdzenie wraz z protokołem trafia do sądu. Sędziowie mają więc wgląd w efekty pracy mediatorów, których sami nie wybierali – dodaje. Zastrzega przy tym, że sama procentowa ilość zawartych ugód w stosunku do liczby spraw skierowanych przez sąd do mediacji nie może być głównym kryterium oceny jakości pracy mediatora, bo zawarcie ugody zależy w istotnym stopniu od postawy stron, rozbieżności ich stanowisk, charakteru roszczeń, czasem wielopłaszczyznowości konfliktu.\nWśród mediatorów "za" i "przeciw"\nZ kolei stanowiska samych mediatorów są w tym zakresie mocno podzielone. Jak wskazuje Przemysław Wysocki, mediator sądowy współpracujący z PEDAGOGIUM Wyższą Szkołą Nauk Społecznych w Warszawie, obecne rozwiązanie, zgodnie z którym sędzia może stale wybierać jednego i tego samego mediatora do prowadzenia wszystkich mediacji jest niewłaściwe.\n- Sąd powinien wybierać mediatorów po kolei z listy z tego względu, że dałoby to szansę innym mediatorom, którzy nie są wyznaczani i którzy nie zetknęli się z konkretnym sędzią. Wówczas mieliby oni szansę pokazać swój warsztat, kunszt swojej pracy – podkreśla. Zwraca uwagę, że niektórzy mediatorzy są sporadycznie wyznaczani do prowadzenia mediacji, mimo iż figurują na kilku listach mediatorów sądowych, a gdy nie są wyznaczani, nie mogą nabyć doświadczenia.\nZobacz w LEX: Krziskowska Katarzyna, Mediacje i postępowanie ugodowe w sprawach cywilnych i gospodarczych >\nIzabela Buszewicz, adwokat, mediator sądowy, prezes Świętokrzyskiego Centrum Mediacji w Kielcach zauważa, że obecne rozwiązania mają plusy i minusy, podobnie miałoby je proponowane rozwiązanie. - Rozumiem mediatorów, którzy czują się rozżaleni z tego powodu, że nie są wyznaczani przez sądy i nie prowadzą mediacji sądowych. Zwróćmy jednak uwagę, z jakiego powodu tak jest. Osoby wyznaczone przez sąd do prowadzenia mediacji w konkretnych sprawach często posiadają duże doświadczenie bądź są specjalistami w zakresie prowadzenia mediacji w danego rodzaju spraw. Stąd też przekonanie, że wyznaczony mediator tę mediację z racji doświadczenia przeprowadzi sprawnie i najprawdopodobniej doprowadzi do wypracowania porozumienia – podkreśla.\nZaznacza również, że mediatora wybierają strony. - Dopiero gdy strony nie dokonają wyboru lub powstaje spór na tym tle, to wówczas sąd go wyznacza mediatora. Podkreślenia wymaga, że obecne rozwiązanie bierze pod uwagę przede wszystkim zasady mediacji: dobrowolność i akceptowalność. Zasada akceptowalności dotyczy zarówno zasad mediacji jak i osoby mediatora - dodaje. I podkreśla, że nawet jeśli sędzia dokona wyboru mediatora, to strony mogą wnioskować o jego zmianę. Jej zdaniem, gdyby mediatorzy byli wybierani z listy po kolei, mógłby pojawić się chaos, bo strony mogłyby często składać wnioski o zmianę mediatora.\n- Funkcjonuje marketing szeptany, niektórzy mediatorzy są rozpoznawani i polecani. Gdyby strony często składały wnioski o zmianę mediatora, mogłoby to prowadzić do przedłużenia postępowania sądowego – zwraca uwagę adwokat Buszewicz.\nNajpierw porządkowanie list\nJakub Świtluk, zawodowy mediator, trener i wykładowca mediacji podkreśla, że analizując taką propozycje trzeba zwrócić uwagę choćby na to, że w niektórych sądach jest obecnie na listach po kilkuset mediatorów. - Propozycja ma pewien sens i była już zgłaszana, jednak jej realizacja możliwa byłaby pod pewnymi warunkami. Od strony technicznej konieczne byłoby zintegrowanie list lub listy mediatorów (pamiętajmy, że trwają prace nad Krajowym Rejestrem Mediatorów) z systemami informatycznymi sądów. Aktualne listy mediatorów stałych to tabele zawierające w niektórych okręgach nawet 400 czy 700 nazwisk – trudno byłoby „ręcznie” taką ilość osób sprawiedliwie obdzielić mediacjami. O ile tych mediacji w danym sądzie, pionie czy wydziale w ogóle by starczyło w sensownym okresie – wzrost kierowania spraw do mediacji to kolejna przesłanka - wskazuje.\nZobacz pytanie i odpowiedź eksperta w LEX: Czy charakter sprawy, jakim jest rozgraniczenie nieruchomości, pozwala na przeprowadzenie mediacji? >\nDodaje, że takie listy muszą być oparte na kwalifikacjach. - Wpisywanie specjalizacji do list czy planowanego KRM musi być oparte na konkretnych i weryfikowanych kwalifikacjach, a nie swobodnych deklaracjach, jak niestety obecnie. Pamiętajmy o obowiązku sądu z artykułów 183. par. 1. i 436 par. 4. k.p.c., aby kierować mediacje do mediatora posiadającego kompetencje w danym rodzaju spraw. Sąd nie powinien wskazywać po prostu dowolnej czy kolejnej osoby. Przy obecnym kształcie list trudno też bazować na samej specjalizacji, nic dziwnego, że sędziowie sprawdzają np. odbyte przez mediatorów szkolenia lub po prostu ufają osobom już sprawdzonym czy poleconym. To uzasadniona reakcja na niedoskonałości regulacji - mówi. W jego ocenie w dużym stopniu sytuacja może się zmienić, jeśli specjalizacja będzie warunkowana szkoleniami lub doświadczeniem w danej dziedzinie. - Wówczas automatyzacja wyboru mediatora, kolejno lub losowo, byłaby możliwa, jednak wciąż nie powinna być obowiązkowa - podsumowuje.\nZastrzega, że nie można – nawet po modyfikacji kryteriów wpisu na listy lub do rejestru i uwidoczniania tam kwalifikacji – zabronić sędziom swobodnego wybierania mediatorów, do których mają zaufanie. To pewien element niezawisłości sędziów i ich odpowiedzialności za jakość postępowania, w ramach którego toczy się mediacja. A także motywacja dla mediatorów, aby doskonalić swoje kompetencje, działać sumienniej i aktywniej.\nCzytaj: Pełnomocnik może być siłą napędowa mediacji, ale dużo zależy od mediatora>>\nMartwe dusze" i prawa stron\nPotwierdzają to też inni mediatorzy. Zdaniem adwokata i mediatora sądowego Piotra Ruszkiewicza, aktualnie obowiązujące zasady wyznaczania mediatorów są zdecydowanie lepsze, albowiem sądy kierują mediację do mediatorów, którzy „sprawdzili się w bojach” mediacyjnych, zdobyli zaufanie sądu, a przez to dają rękojmię prawidłowego wykonywania kolejnych mediacji. - Kilka lat temu jak zaczynałem prowadzić mediację sam buntowałem się przeciwko temu rozwiązaniu, bo w zasadzie wyklucza, a co najmniej bardzo poważnie ogranicza ona możliwość otrzymania mediacji przez „nowego” mediatora. Niemniej przechodząc kolejne etapy mediacji, zdobywając doświadczenie mediacyjne, sam przekonałem się jak ważne jest doświadczenie, które zdobywać można również poprzez prowadzenie np. mediacji prywatnych – zauważa.\n- Mimo, że sam jestem jeszcze młodym mediatorem i nie otrzymuję zbyt wielu spraw z sądów w Poznaniu, gdzie prowadzę praktykę, to jednak uważam, że wyznaczanie mediatorów na takiej samej zasadzie jak biegłych sądowych jest najlepszym rozwiązaniem. Pamiętać należy, że w mediacji najważniejsi są uczestnicy mediacji, trzeba im pomóc w wypracowaniu najlepszego dla nich rozwiązania, a do tego potrzebne jest doświadczenie. Młodym mediatorom doradzałbym nieustanne promowanie siebie w środowisku prawniczym, prowadzenie mediacji prywatnych, dzięki którym zapewne każdy mediator zostanie zauważony – dodaje Piotr Ruszkiewicz.\nZwraca na to uwagę również adwokat Zbigniew Bakalarczyk, również mediator. Dodaje, że na obecnych listach jest wiele "pustych wpisów, martwych dusz". - Nie ma praktycznej możliwości by sąd na ich podstawie, po kolei kierował sprawę do mediatora. Bo tak naprawdę dopiero po upływie okresu na mediacje sąd i strony mogą się zorientować, że dany mediator funkcji już nie pełni. Dlatego przynajmniej do momentu wprowadzenia Krajowego Rejestru Mediatorów nie widzę szans na realną zmianę - mówi.\nRozwody osób wychowujących małoletnie dzieci ma poprzedzać postępowanie informacyjne i - jeśli wyrażą zgodę - mediacja. Ministerstwo Sprawiedliwości proponuje by z tego obowiązku wyłączyć przypadki, w których jeden z małżonków jest prawomocnie skazany lub ma zarzuty dotyczące przemocy domowej. Jednak wyłączenie nie obejmie spraw, w których np. stosowano natychmiastową izolację przemocowca, czy niebieską kartę.\nSpory, konflikty w szkołach są na porządku dziennym. W ich skutecznym rozwiązaniu może pomóc mediacja, pod warunkiem edukowania nauczycieli, dyrekcji, uczniów i samych rodziców. Jej plusem jest to, że pozwala na wypracowanie rozwiązania, które zadowala wszystkie strony. A praca u podstaw, czyli z dziećmi i młodzieżą, może w przyszłości zmniejszyć obciążenie sądów.\nRomanowski: Mediacja ważnym kierunkiem - tam gdzie konflikt, jest przestrzeń do dyskusji\nMinisterstwo Sprawiedliwości widzi potrzebę wprowadzenia zmian legislacyjnych w zakresie mediacji. Pracujemy też nad tym, by wiedza o niej trafiała do jak najmłodszych osób. Co więcej, w naszej ocenie istotna jest również e-mediacja, dlatego w ramach projektu Krajowego Rejestru Mediatorów planujemy szkolenia właśnie z tego zakresu - mówi wiceminister sprawiedliwości dr Marcin Romanowski.


KRAFT&DELE KD1678 - Opinie i ceny na Ceneo.pl\nSzlifierka Mimośrodowa Oscylacyjna 1200W 125MM\nPopularne opinie o KRAFT&DELE KD1678\nBez 6uwag super sprzet\nSKŁAD ZESTAWU Szlifierka mimośrodowa KD1678 Papier ścierny P80 Worek na pył Instrukcja w j. polskim Paragon lub FV Opis Szlifierka mimośrodowa marki Kraft&Dele model KD1678. Innowacyjne urządzenie wykonane z najwyższej jakości materiałów z wykorzystaniem najnowszej technologii. Nowa konstrukcja wydajnego silnika o mocy 12000W. Narzędzie przeznaczone zarówno dla użytkowników domowych jak i profesjonalistów. Zastosowanie mocnego silnika sprawia, że urządzenie nie męczy się podczas pracy. Regulacja obrotów za pomocą pokrętła umieszczonego w przedniej części umożliwia precyzyjne dostosowanie...\nDewalt Szlifierka Kątowa Dwe4057Qs\nPolecane Szlifierka Akumulatorowa Makita Dukat Bojler 200L Dławik pneumatyczny Przystawka DO\nNajpopularniejsze Viega Odpływ ścienny Advantix 736552 Blooma Markiza Balkonowa Ręczna Z Półkasetą 3 8 X 3 M Cersanit Facile 3/6l duroplast k30-017 Franke Maris MRG 611-78 XL onyx 114.0367.722 Fiskars Narzędzie Do Wyburzania Isocore M 1027220\nWybrane Yato polerka Szlifierka ścienna i sufitowa Yato polerka Hamron polerka Mini szlifierka


Historia recenzji i ocen użytkownika kamil\nW La Havre pojawiają się elementy znane z innych gier Uwe Rosenberga – stragany dają surowce, budynki umożliwiają ich obróbkę, a na koniec rundy mamy żniwa i trzeba oddać określoną ilość pożywienia (lub pieniędzy) albo ratować się pożyczką.\nTym razem gracze nie posiadają własnych plansz, tylko w każdej turze dokładają surowce na stragany, budują lub kupują budynki i korzystają z ich właściwości. Budynki wchodzą do rozgrywki stopniowo. Przed grą dobiera się je losowo (specjalne) oraz układa według numeracji na kartach (zwykłe), stąd w każdej grze mamy częściowo inne budynki. Do dyspozycji są również statki (od drewnianych po luksusowe liniowce) – bardzo ważny element, bez którego trudno będzie wygrać. Można je kupić lub wybudować w stoczni. Zapewniają one określoną ilość pożywienia na koniec każdej rundy.\nMając do dyspozycji różne akcje, np. zebranie surowców z wybranego straganu, wejście do budynku w celu wykorzystania go do przerobienia surowców, budowa lub zakup budynku bądź statku, musimy tak planować, by na koniec rundy zebrać odpowiednią ilość pożywienia. Kołderka jest jak zwykle za krótka i wszystkiego nie uda się zrobić. Można korzystać z budynków innych graczy, a wejście i pozostanie w nich przez kilka rund może skutecznie zablokować działania konkurencji. Pozostali gracze nie mogą wtedy skorzystać z właściwości tego budynku. Wygrywa ten, którzy zbierze największą ilość punktów. Liczą się wybudowane budynki, statki oraz zgromadzone pieniądze.\nJestem po kilku partiach dwuosobowych i jednej czteroosobowej. Gra ma klarowne zasady, ale mimo tego jest w niej sporo kombinowania. Przewidziano wariant skrócony i pełny. Polski wydawca zadbał też, by w pudełku znalazł się mały dodatek (talia kart), który normalnie jest sprzedawany osobno.\nChociaż w La Havre występują elementy oraz zasady znane z Agricoli i Ora et Labora mnie to nie przeszkadza. Rozgrywka nadal jest ciekawa i wciągająca.\nCiąg dalszy horroru,\nKolejny duży dodatek do Horroru w Arkham, który znacznie utrudnia badaczom pokonanie Przedwiecznego, szczególnie w wariancie jedno lub dwuosobowym. Tym razem obszar rozgrywki poszerzy się o okoliczne miasteczko Innsmouth, którego wybrzeże skrywa straszliwy sekret… Społeczność podupadłego miasteczka nie będzie przyjazna badaczom, którzy przybyli powstrzymać nadejście przerażających Istot z Głębin.\nOto, co gracz znajdzie w tym dodatku:\n1. Planszę, na której zamiast innych światów, znajduje się tor buntu Istot z Głębin oraz tor nalotu federalnych na Innsmouth.\n2. Aż szesnastu nowych badaczy\n3. Karty osobistych historii, dzięki którym każdy badacz otrzyma własny cel do osiągnięcia w trakcie gry. Efekt może być pozytywny, ale może też ściągnąć na badacza kłopoty.\n4. Osiem nowych arkuszy Przedwiecznych.\n5. Nowe karty bram, mitów, obszarów Arkham oraz karty obszarów Innsmouth.\n6. Karty wątku przedwiecznych używanych podczas wariantu „epickiej bitwy”. Szkoda tylko, że aby skorzystać z tych kart potrzebne jest rozszerzenie Mgły nad Kingsport.\n7. Dwa arkusze potężnych heroldów oraz 32 nowe żetony potworów. Widmo nad Innsmouth wprowadza potwory korzystające z ruchu wodnego, który umożliwia im szybkie przemieszczanie się między obszarami wodnymi na planszy. Dodatkowo kilka potworów ma nową zdolność – niewrażliwość na broń. Oznacza to, że magiczna lub fizyczna broń badaczy staje się bezużyteczna w walce z nimi.\nJestem po kilku rozgrywkach z tym rozszerzeniem. Jest bardziej wymagające dla graczy niż Koszmar z Dunwich. Plusem dodatków do Arkham jest jednak to, że podczas rozgrywki można wykorzystać tylko niektóre elementy.\nPrzygoda z klimatem!,\nUwe Rosenberg stworzył kolejną świetną grę ekonomiczną. Podobnie jak w jego Agricoli mamy tu sporo kombinowania, dokonywania wyborów, co w danym momencie bardziej się opłaca, a na wszystko oczywiście za mało czasu i konkurentów, którzy mogą wykorzystać chwilę nieuwagi.\nRozgrywka składa się z tur, w których gracze kolejno wykonują swoje akcje. Do wyboru mamy wybudowanie budynku, karczowanie lasu, kopanie torfu lub wysłanie jednego z mnichów do już postawionego budynku w celu wykonania określonej pracy. W sumie nieskomplikowane, ale w grze istnieje duża interakcja między graczami, możliwość blokowania sobie nawzajem ruchów czy też dostępu do dóbr oraz budynków, stąd każda gra będzie inna i na pewno szybko się nie znudzi. Poza tym można powiększać swoją prowincję klasztorną, która ma różne rodzaje terenów. Rozmieszczenie na niej budynków ma duże znaczenie, a co kilka rund pojawia się faza osad, podczas której można dodatkowo zbudować osadę, mającą znaczny wpływ na końcową punktację.\nŚwietnym rozwiązaniem jest koło produkcji z kieratem, określające ilość dóbr, które można wytworzyć w danej rundzie w poszczególnych budynkach.\nGra jest bardzo dobrze skalowana, ma dwa warianty narodowe: irlandzki i francuski, które urozmaicają rozgrywkę. W obu mamy do czynienia z nieco innymi budynkami i dobrami. W Ora et Labora jest też przewidziany wariant gry dla jednej osoby. Polecam wszystkim graczom lubiącym twórcze główkowanie.\nBardzo dobra gra strategiczna, w której gracze mają do wyboru kilka cywilizacji (Amerykanie, Chińczycy, Egipcjanie, Niemcy, Rosjanie, Rzymianie). Podczas kolejnych tur zajmujemy się m.in. wprowadzaniem nowych ustrojów, budową miast, inwestowaniem w nowe budynki i rozwój kulturalny, rozbudową i unowocześnieniem armii oraz odkrywaniem nowych technologii dla naszej cywilizacji. Zwycięstwo można osiągnąć na jeden z czterech sposobów – zwycięstwo kulturowe, ekonomiczne, technologiczne lub militarne. Jestem po kilku rozgrywkach w Cywilizację w składzie dwuosobowym. Za każdym razem gra trwała ponad 3 godziny i kończyła się zwycięstwem technologicznym. Nie oznacza to jednak, że nie warto starać się osiągnąć zwycięstwa w inny sposób…zawsze można podbić stolicę przeciwnej cywilizacji, choć nie jest to takie łatwe…\nCywilizacja zawiera wiele starannie wykonanych elementów. Moim zdaniem ciekawym rozwiązaniem są wskaźniki wymiany handlowej i ekonomii przyczepiane do arkuszy cywilizacji. Wskaźniki te są wykorzystywane do oznaczania poziomu wymiany handlowej oraz wydajności ekonomicznej cywilizacji. Kafelki mapy są dobierane losowo, więc plansza na której rywalizują cywilizacje za każdym razem może być inna. Liczba zakrytych kafelków mapy zależy od liczby graczy, co jest dla mnie dużym plusem.\nNiestety instrukcja nie wyjaśnia precyzyjnie zasad walki między cywilizacjami, a dokładnie wykładania kart jednostek podczas bitwy. Mimo tego Cywilizacja to świetna propozycja dla lubiących planszówki, w których jest niewielki element losowy za to wiele kombinowania przy wykorzystaniu dużej ilości znaczników i kart.\nDobre, ale czekam na więcej,\nPierwszy dodatek do gry Horror w Arkham, który ukazał się w polskiej wersji językowej. Zawiera nowe karty obszarów, bram i mitów oraz nowych sprzymierzeńców i zaklęcia. Dla mnie to lepsza część tego dodatku. Choć rodzaje tych kart są znane z podstawki, to pojawienie się ich w grze powoduje znaczne urozmaicenie rozgrywki. Talie poszczególnych kart obszarów czy mitów robią się już całkiem pokaźne i można rozegrać wiele partii za każdym razem trafiając na nowe wyzwania.\nNowością są karty przedmiotów muzealnych oraz karty specjalne. Te pierwsze można wprowadzić do gry jako objazdową wystawę (wariant trudniejszy) – wtedy korzysta się głównie z nowych kart pochodzących z dodatku lub jako stałą wystawę (wariant łatwiejszy) – karty z dodatku zostają przemieszane z tymi z wersji podstawowej. Grałem na razie tylko w wersję ze stałą wystawą. W zależności od tego jak gra się ułoży można trafić na jeden, dwa przedmioty muzealne, ale można rozegrać cała partię nie posiadając ani jednego. Na pewno nie są graczom niezbędne, wiele z nich nie wnosi też niczego szczególnego do rozgrywki. Nowością są również karty specjalne. Wśród nich są np. karty zakazujące graczowi wstępu do poszczególnych dzielnic, można też coś zyskać lub stracić zostając np. miejscowym przewodnikiem, prywatnym detektywem lub medium. Ich działanie jest z reguły czasowe, ale i tak potrafią namieszać.\nNa polskim rynku ukazał się na razie tylko jeden dodatek do Arkham i na pewno mogę go polecić jako całkiem fajne urozmaicenie podstawowej wersji. Jednak zaostrzył on tylko apetyty na kolejne dodatki do AH.\nAgricola wydawała mi się grą kompletną, rewelacyjną całością do której można najwyżej jeszcze dołożyć nowe karty usprawnień i pomocników. Torfowisko zaskoczyło mnie bardzo pozytywnie. Okazało się, że autorzy sprytnie dodali wszystkiego po trochu - nowe zwierzęta, akcje, nowe możliwości i zagrożenia oraz oczywiście nowe karty usprawnień (także dużych) i pomocników. Zmiany widoczne są już od początku, gdyż przed rozpoczęciem rozgrywki każdy musi wybrać losowo jeden z wariantów własnego gospodarstwa, na którym rozmieszcza się żetony lasów i torfowiska (dotychczas mieliśmy tylko puste pole). Podczas gry można karczować lasy (dostajemy w zamian drewno), kopać torf (zyskujemy opał do ogrzania izb), ale może się również okazać że nie zawsze opłaca się to robić! W grze pojawiły się też nowe karty akcji specjalnych. Dla mnie to ważny szczegół bo zwykle gram we dwie osoby, a to wyklucza korzystanie z kart akcji przeznaczonych dla 3 - 5 graczy i w rezultacie ciągle mam do dyspozycji te same akcje.\nPodczas żniw nie tylko trzeba zbierać plony i żywić rodzinę, ale także ogrzać izby chaty. Jeśli nie damy rady, to nasza rodzina zachoruje i będzie musiała udać się do szpitala...tak, tak w dodatku znalazł się i szpital. Możemy też powiększyć naszą hodowlę o konie. Słowem każdy element rozgrywki został wzbogacony.\nW rozszerzeniu \_"Torfowisko\_" są drobiazgi, do których mogą się przyczepić baardzo wymagający gracze - konie są dość podobne do krów, nie ma nowej planszy na zasoby, więc konie nie mają się za bardzo gdzie podziać. Mimo tego dodatek spełnia swe zadanie znakomicie, wnosząc do gry bardzo dużo nowych kombinacji i możliwości.\nWyspa Strachu zawiera nowe przygody, kolejnych ośmiu bohaterów oraz planszę – nakładkę. Część nowej planszy zajmuje Morze Corridorskie i wyznaczone na nim szlaki morskie. Ruch bohaterów jest trudniejszy, gdyż trzeba przemieszczać się szlakami między kilkoma wyspami. Aby przepłynąć na inną wyspę musimy wynająć w mieście – porcie jednego z kapitanów, którzy mają różne umiejętności i cechy, pomocne przy rozstrzyganiu morskich wyzwań. Podczas żeglugi losujemy przygody ze specjalnej talii morskich przygód. Nagrodą za pokonanie takiego wyzwania są przydatne żetony mapy, dzięki którym możemy zdobyć legendarne przedmioty. Są one jednorazowe w użyciu i ułatwiają bohaterowi walkę.\nCelem gry jest tym razem pokonanie Assifa Shib – Sa na tytułowej Wyspie Strachu, która jest oddzielnym kafelkiem z własną srebrną talią przygód.\nNa planszy – nakładce do Wyspy Strachu znajduje się więcej klejnotów przygód niż na podstawowej planszy, lecz mimo tego wzmocnienie bohatera zajmuje trochę więcej czasu.\nPodsumowując – bardzo ciekawy dodatek, dopracowany graficznie, który wprowadza kilka zmian odświeżających rozgrywkę. Dlatego jeśli komuś znudził się nieco Runebound w wersji podstawowej powinien udać się na Wyspę Strachu.\nBardzo dobra gra strategiczna do rozegrania w jeden wieczór. Zasady nie są skomplikowane. Gracz ma do wykorzystania 10 akcji i jedną z pięciu kart specjalnych, zapewniającą przywilej. Przez dwa lata, które są podzielone na osiem rund, musimy podbijać sąsiednie prowincje, bronić już zdobytych i wznosić budynki. Jednocześnie trzeba uważać na powstania chłopskie, które wybuchną, jeśli np. nie będziemy mieli dostatecznej ilości ryżu, by wyżywić wszystkie prowincje zimą. Zaletą w porównaniu np. z Grą o Tron jest to, że gracz za każdym razem może zarządzać innymi prowincjami startowymi. Plusem jest także dwustronna plansza z różnymi konfiguracjami prowincji. Rozegranie bitwy przy pomocy 3 – częściowej wieży bitewnej ma element losowy, ale jest interesującym rozwiązaniem.\nGra jest dopracowana pod względem graficznym, ma starannie wykonane elementy i pudełko z przegródkami (przydatny drobiazg!).\nŚwietna gra, której sercem jest przygoda. Podstawowy zestaw gry zawiera scenariusz „Powrót Władcy Smoków”. Celem bohaterów jest pokonanie Wielkiego Władcy smoków Margatha lub zebranie trzech smoczych runów. Zanim zmierzymy się z Margathem i innymi Władcami Smoków musimy wzmocnić bohatera. W tym celu gracz walczy z potworami i innymi bohaterami, kupuje przedmioty, wynajmuje sprzymierzeńców oraz wykonuje zadania.\nKarty przygód są podzielone na cztery talie – od najłatwiejszych do najtrudniejszych. Większość kart to Wyzwania, czyli walka z potworami.\nWalka została podzielona na kilka faz. Nie polega tylko na rzucaniu kośćmi, ale wymaga od gracza podejmowania decyzji np. kiedy warto się bronić, kiedy atakować, a kiedy uciekać…\nNa planszy znajduje się osiem miast, w których można kupić lub sprzedać przedmioty oraz wynająć sprzymierzeńców – kart przedmiotów jest bardzo dużo i dzięki temu każda rozgrywka jest niepowtarzalna.\nBardzo ciekawie rozwiązano fazę ruchu, w której używamy kości z symbolami terenu, występującymi na planszy.\nJedyny minus to karty bohaterów, które nie różnią się wielkością od pozostałych kart.\nRozgrywka w dwie osoby trwa około 3 – 4 godziny.\nGracze reprezentują jeden z pięciu rodów krainy Westeros. Celem gry jest osiągnięcie przewagi nad pozostałymi rodami i zawładnięcie tronem po śmierci króla. Rozgrywka składa się z 10 rund, a każda runda z 3 faz. W pierwszej fazie, losując karty Westeros, dowiadujemy się o wydarzeniach w krainie – mogą nas zaatakować dzicy, możemy dokonać mobilizacji armii lub będziemy zmuszeni ją zredukować. W kolejnej fazie (Planowania) gracze obmyślają strategię - kogo zaatakować lub wesprzeć, przed kim się bronić. To najciekawsza i kluczowa część gry. Jeśli podejmiemy złą decyzję możemy w ostatniej fazie (Realizacji) przegrać bitwę z innym rodem i zostać usuniętym z zajmowanego terenu oraz dodatkowo utracić część armii. Zwycięża ten, kto na koniec gry kontroluje najwięcej miast i twierdz.\nRozgrywka najlepiej sprawdza się przy 3-4 osobach, ale bez problemu można zasiąść do niej dwóch graczy. Miłośnicy strategii nie będą zawiedzeni. Starannie wykonane elementy gry – karty, figurki, żetony i sama plansza są dodatkowym plusem Gry o Tron.\nBardzo fajna gra zawierająca dwa rozszerzenia (\_"Muza i Księżniczka\_" i \_"Wspólne budowanie\_"), które wzbogacają rozgrywkę. Gra składa się z siedmiu rund w czasie których gracze biorą udział w licytacji oraz inspirują artystów do tworzenia dzieł. Im więcej ukończonych dzieł tym więcej pieniędzy i punktów prestiżu decydujących o zwycięstwie. Każdą z podjętych decyzji (np. zakup budynku, zatrudnienie architekta) należy dobrze przemyśleć, żeby zapewnić sobie zwycięstwo. Gra posiada elementy losowe, które wpływają na wybranie strategii rozgrywki. Przy dwóch osobach czas rozgrywki to ok.60 minut. Gra posiada znaczną ilość elementów (m.in.karty wolnych zawodów, żetony architektów i błaznów,budynki) dopracowanych graficznie.\nPolecam wszystkim miłośnikom dobrych gier ekonomicznych.


Belfer bloguje » Blog Archive » Ene, due, like, fake… Wybory wrześniowe\nEne, due, like, fake… Wybory wrześniowe sobota, 29 września 2007\nWrzesień w szkole kończy wypełnianie deklaracji maturalnych. Jest z tym trochę zabawy.\nNajpierw trzeba znaleźć w sieci wzór deklaracji, potem wypełnić, w końcu wydrukować. Niektórzy robią to w zupełnie innej kolejności, skutkiem czego wychowawcy zamieniają sie w grafologów i odszyfrowują uczniowskie bazgroły. Umiejętność wpisywania personalnych danych w cztery rubryki przekracza czasem możliwości 18-latków. Trudnością jest także dokładne przepisanie tematu prezentacji, bez wymyślania własnych wariacji. To akurat dowód zdolności twórczych, tkwiących w narodzie. Nie zginiemy.\nMożna by zapytać, czy prezentacje maturalne mają sens, czy wybór tematów tak wczesny, we wrześniu, czyli de facto po dwóch latach nauki - ma sens. Czy sens jest w ogóle w stawianiu na drodze młodego człowieka do wiedzy i wykształcenia - jakichś progów czyli egzaminów. Już spieszę z ujawnieniem swojego stanowiska: owszem - jest w szaleństwie tym sens i metoda. Każdy, kto napisał samodzielnie jakiś referat na trudny temat, jakąś badawczą pracę magisterską- wie, że jest to doświadczenie intelektualne ważne dla poczucia własnych możliwości, dla podbudowania swojej wartości. Że rozwija, a nie niszczy.\nRektorzy szkół wyższych prześcigają się ostatnio w pomysłach na ujęcie pracy biednym doktorom, którzy “muszą sprawdzać te wszystkie kompilacyjne, niesamodzielne prace magisterskie”. Jak uczyli, tak mają, chciałabym powiedzieć. Zniesienie prac magisterskich czy prezentacji maturalnych to ten sam problem: wyrażenie zgody na to, że wokół panuje nieuczciwość i nieudolność. To tak, jakby odwołać dekalog, ponieważ wszyscy dookoła kradną. Prawda, że głupie? Uczciwość jest wartością samą w sobie. Jeśli mnożymy płatne szkoły wyższe, w których lądują wszyscy ci, którym niezbyt chciało się uczyć, a za to mogą zapłacić za indeks, no to mamy rezultaty. To, oczywiście pewne uproszczenie, ale i pewien trop. Polska należy do tych krajów, w których notuje się dynamiczny wzrost osób z wyższym wykształceniem. Pięknie. Cieszymy się wszyscy. Przyjmijmy tylko do wiadomości mechanizmy, jakie ten dynamizm wywołują. Kasa, interes, jak zwykle. Okazuje się, że na snobistycznym pragnieniu posiadania dyplomu wyższej uczelni - można nieźle zarobić. Czy ktoś wie, ile jest w Łodzi szkół wyższych? Czy wiecie, w jaki sposób zalicza się na tych płatnych kierunkach kolejny rok? Czy istnieje weryfikacja studenckiej wiedzy inna, niż obecność na zajęciach (zresztą też niekoniecznie)?\nOczywiście - znam gorsze snobizmy. Ten ma akurat sporo punktów pozytywnych.\nA prezentacje maturalne? Który temat wybrać? Czy lepiej z literatury, czy z języka? A może o sztuce w związku z literaturą? Co to jest ta nieszczęsna bibliografia przedmiotu?\nSpokojnie, pozwólcie płynąć sprawom swoim nurtem. Zobaczycie, że teraz, po dokonaniu wyboru - zaczniecie powoli dostrzegać wokół siebie mnóstwo elementów z tym tematem się wiążących. To ma właśnie tak działać. Ani Krakowa, ani prezentacji nie da się zbudować w godzinę. Trzeba o tym trochę pomyśleć, ponosić problem w sobie. Wpaść na kilka genialnych rozwiązań. Doczytać coś, co podsunie nowe wątki. Poznać cudze stanowiska w tej sprawie. Tylko tak “donoszona” praca sprawi, że podczas rozmowy egzaminacyjnej będziecie spokojnie czekać na pytania komisji, że porozmawiacie z nią rzeczowo i elokwentnie i nie zabraknie wam słów, a potem będziecie z siebie dumni.\nKomentarze  do “Ene, due, like, fake… Wybory wrześniowe”\ngaspar pisze: 30 września 2007, o 09:54\nPrzykro mi, ale zwyczajnie nie mogę zgodzić się z powyższym!\nCóż, będzie to przyznanie się do własnej bylejakości, ale chcę zrobić z tego przypadek naukowy, a nie - niepedagogiczny przekaz “bądźcie bylejacy”. Chcę tylko pokazać ułomność systemu.\nSwoją prezentację zrobiłem w kwadrans. Na kwadrans przed jej wygłaszaniem. Na podstawie bibliografii, którą zbudowałem w marcu chyba na zasadzie “4 ostatnie książki, które ostatnio czytałem i była w nich mowa o wędrowaniu” plus Stachura, pozycja jak dla mnie żelazna - a bibliografię tekstów o tekstach zbudowałem w kilka chwil sprawdzając, czy książki, o których mówiłem, są opatrzone jakimś szerszym wstępem czy recenzją, oraz przy pomocy półki z archiwalnymi “Twórczościami” i “Literaturą na świecie”. Żeby nie było - rzecz jasna wszystkie pozycje przeczytałem.\nI po tej prezentacji, którą dłużej wygłaszałem niż przygotowywałem, zostałem zapytany o trzy jakieś banały, moim ulubionym pytaniem jest “O którym z motywów łatwiej było Ci mówić, wędrówki czy wędrowca?” (cytat oczywiście niedosłowny). Odpowiadałem obszernie, treściwie - no bo jak inaczej wytłumaczyć, że oba te motywy są ze sobą nierozerwalnie związane? - podziękowałem, pouśmiechaliśmy się chwilę z komisją i wyszedłem. I otrzymałem maksymalną notę.\nNo to przepraszam, ale dla mnie zgodą na nieudolność nie byłoby zniesienie tej formy prezentacji - na rzecz na przykład nieco ambitniejszej pisaniny na maturze pisemnej plus kompletne przeorganizowanie części ustniej, a właśnie przyzwolenie na bylejakość przedstawianych prac.\nstrzel_ba pisze: 30 września 2007, o 14:10\nGaspar, dyskutowałam już z tobą na temat twojej niesprawiedliwej oceny ludzi i zjawisk. Pozostałeś przy swoim zdaniu - ale dlaczego z uporem powtarzasz je tym razem znowu? Znów chcesz mnie rozjątrzyć? Znów mam ci powiedzieć, że bredzisz? No bo jak inaczej określić te farmazony, które tu po raz kolejny wypisujesz?\nNie chcesz być niepedagogiczny. Ale jesteś. Być może niektórzy skończą czytać twoją notkę na zdaniu “zrobiłem w 15″ minut. Nie doczytają do tego, że Stachura, że “Twórczość”, że “Literatura na świecie” i że wszystko stoi sobie u ciebie na półce, i że “żelazny” kanon. Prezentacja w kwadrans, ale bibliografia już w marcu, tak? A Stachura to chyba przez całe życie. A na swojej stronie www z dumą demonstrowałeś konspekty różne korygowane przeze mnie bodaj kilka razy, czy tak? To jest nicnierobienie? I sam taki genialny jesteś?\nMuszę założyć, że albo jesteś “nierozgarnięty szympans”, albo człek próżny, który chce tutaj podbudować swoje ego. Więc wybieram drugą opcję (bo cię znam i wiem, że nie jesteś szympans) i mówię: “Ależ Gaspar, jesteś genialny. No po prostu świetnie ci to wyszło. A wszyscy dokoła tacy głupi i system be.”\nI proszę, nie odpowiadaj mi w kolejnym komentarzu. Szkoda prądu. Wszystko, co powiesz, będzie upartym powracaniem do twojej tezy, że system jest głupi. Jesteś człowiekiem, który nie przyjmuje argumentów. A szkoda.\nJa widzę słabość systemu, Gaspar, ale próbuję rozważyć jego zalety, skoro już obowiązuje. A generalna zaleta jest taka, że młody człowiek ma zmierzyć się z zadaniem intelektualnym i to jest dobre.\nWięc przykro mi, że zrobiłeś byle jaką prezentację. Akurat ciebie mogłam posądzać o jakieś ambicje. Naprawdę, nie ma się czym chwalić, wiesz? I potwierdzasz w ten sposób niejako moją tezę: praca “donoszona” przynosi satysfakcję. Ty masz wewnętrzne przekonanie, że mogłeś przyłożyc się bardziej, więc tej satysfakcji nie czujesz i nie możesz się z tym pogodzić, dlatego ciągle o tym mówisz, chyba. Trzeba było mnie słuchać. I tyle.\ngaspar pisze: 30 września 2007, o 17:29\nNieprawda! To znaczy i prawda i nieprawda.\nPrawda jest to, że nie czuję satysfakcji. A żywą nieprawdą jest to, że nie mogę się z tym pogodzić. I żywą nieprawdą jest też to, że piszę swoje zdanie przez próżność. Piszę tak dlatego, że uważam, że wady tego systemu zdecydowanie przewyższają jego zalety! Że ocena ludzi w ten sposób jest krańcowo niesprawiedliwa, i nie ma to nic wspólnego z rzetelnością przygotowywania prac!\nI nieprawdą jest też to, że jestem głuchy na argumenty. Jedne przyjmuję, inne nie. Jak widać - nie w każdej sprawie łatwo mnie przekonać, i tyle. Ale nie znaczy to, że nie da się ze mną rozmawiać na argumenty!\nCo do “chwalenia się” pracami - udostępniałem, i w dalszym ciągu udostępniam, wszystko to, co uważam, że może być przydatne innym w nauce (obecnie z wyjątkiem prac z języka polskiego z liceum). Nie oznacza to, że chwalę się tymi pracami, tylko że uważam, że są na tyle treściwe, że ktoś może wyciągnąć z nich coś konstruktywnego. Zresztą konspekt artykułu nie był wykorzystany w późniejszej prezentacji, bibliografię w wersji ostatecznej upisałem sam od podstaw (jeśli chodzi o treść, nie formę), zaś konspektu prezentacji chyba nie było.\nNiech mi Pani napisze jeszcze i dwadzieścia razy że bredzę - a ja jeszcze tyle samo razy powtórzę, że się nie zgadzam - bo chyba właśnie na ciągłym przedstawianiu argumentów polega rozmowa, nieprawdaż? A wydaje mi się, że jako człowiek, który przez maturę przebrnął - i to, z punktu widzenia systemu, z powodzeniem - mam prawo wypowiadać się publicznie nt. wad tego systemu i rozmawiać o nim.\nTylko szkoda, że zamiast kontrargumentu słyszę, że wypisuję farmazony i bredzę - i abym nie pisał nic dalej. Dobrze Pani wie, że nie chcę Pani “rozjątrzyć”. Po prostu z reguły gdy mam coś do powiedzenia - to to mówię, uważam to za postawę życiowo uczciwą, i tyle.\nNa szczęście może Pani wyciąć tę rozmowę, jeśli uzna Pani to za stosowne. Ja przez tydzień nie będę miał dostępu do internetu, w tym czasie zapomnę o tej notce i nie wrócę by dyskutować dalej - w końcu to nie moja strona. (tzn. na stronę wracać będę, ale nie do tej notki ).\nMarta z nowej klasy ;) pisze: 30 września 2007, o 22:31\nWybor tematu maturalnego jest straszny.. Stanowczo najgorsze jest to ze dostajemy tematy we wrzesniu i wyboru trzeba dokonac rowniez we wrzesniu. Chociaz wiem na przykladzie mojej kolezanki z innej szkoly, ze jak sie da uczniom tematy w czerwcu to i tak zajrza do nich kolo 20 wrzesnia.\nDo tego trzeba wybrac przedmioty maturalne, ktore sie zmieniaja co chwile, ja z matematyki i angielskiego przeszlam na wos i niemiecki… Bo jak juz sobie czlowiek wybierze wszystko to drukuje formularz, a tam sie okazuje ze nie mozna tak jak by sie chcialo i trzeba wszystko zmieniac.\nWrzesien to ciezki miesiac dla maturzystow, a to dopiero poczatek…\nNa szczscie nadchodza kolejne osiemnastki;).\nPaweł pisze: 30 września 2007, o 23:22\nZacznę od tego, że idea prezentacji jest w moim przekonaniu naprawdę dobrą ideą. I chyba wszyscy się zgodzimy… że jest to twórcza forma sprawdzania wiedzy. Wiedzy i umiejętności.\nNie ma także sensu roztkliwiać się nad sprawiedliwością ocen przedmiotowych prezentacji. One nie mogą być sprawiedliwe, podobnie jak nie mogą być sprawiedliwe oceny prac pisemnych. Styl wypowiedzi czy sposób mówienia musi mieć wpływać na ocenę. Jedyną sprawiedliwą formą sprawdzianu wiedzy i umiejętności jest wyłącznie test zamknięty. Choć moją ulubioną formą jest egzamin ustny Mniejsza z tym.\nNie mogę się z Tobą zgodzić w negatywnej ocenie szkół prywatnych. W zakresie szkolnictwa wyższego mamy do czynienia z zalążkiem wolnego rynku (zalążkiem bo ciągle konieczne jest zezwolenia MEN – to niezwykle korupcjogenny przepis ). I to wolny rynek weryfikuje (przynajmniej powinien) wartość dyplomu ukończenia szkoły wyższej. Każdy pracodawca z przyjemnością przyjmie do pracy i dobrze zapłaci absolwentowi Harvard University czy Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie. Absolwent Wyższej Szkoły Kupieckiej może już nie mieć w życiu tak pięknie. A jak pracodawca nie wie która uczelnia lepsza to jego problem.\nNie znam Cie dobrze ale wydaje mi się że jesteś inteligentnym, oczytanym człowiekiem. Strzel_ba jednak ma rację zdałeś maturę na bardzo dobrych wynikach ale czy masz z tego satysfakcję? Wątpię. Wybrałeś temat którym żyjesz. Przygotowanie prezentacji nie pogłębiło twojej wiedzy – wykorzystałeś wiadomości które posiadałeś. Poszedłeś na łatwiznę… Nie ganie Cię. W życiu przecież nie chodzi o to by wybierać najtrudniejsze drogi. Ale nie wszyscy posiadają taką wiedzę.\nWracając do satysfakcji. Czy może ją mieć zawodowy himalaista, który wszedł na Triglav? Oczywiście że nie. Ale ten sam himalaista będzie miał satysfakcję z upieczenia ciasta. Ty wszedłeś na Triglav.\nPS. Ja zawsze powtarzam że matura jest zbędna.\nAwicenna pisze: 1 października 2007, o 10:34\nPrezentacja ustna jest genialna - oswaja z publicznym wystąpieniem i uczy jak je dobrze przygotować. Jest to też często pierwszy tak duży samodzielny projekt.\nstrzel_ba pisze: 1 października 2007, o 17:28\nMarto! Witaj u nas. No właśnie ja tak rozumiem wasze zagubienie. Sądzę, że jesteście trochę wystraszeni, stąd uspokajający ton tego wpisu w blogu. Po kolei. Zrobi się. Nic się nie martwcie, tylko dajcie się prowadzić i chciejcie. Wola jest podstawą rozwoju. (To tylko ja, nie Nietzsche )\nPawełku! Ja też nie mam nic przeciwko płatnym instytucjom nauczania. Tyle tylko - że w Polsce ten system jeszcze prawidłowo nie funkcjonuje. Powinno się płącić za usługę edukacyjną, ale nie za dyplom. Kupić można czas nauczyciela i jego pracę zawodową, ale nie papier za nicnierobienie. I, jak sam stwierdzasz, rynek pracy znakomicie to weryfikuje. Wciąż też dyplom państwowej uczelni jest więcej wart. Polskiej państwowej uczelni.\nKacper pisze: 1 października 2007, o 22:28\nJeśli chodzi o prezentację maturalną - nie poszedłem na łatwiznę i jestem z tego zadowolony.\nA z czystej ciekawości chciałbym zapytać, dlaczego, gaspar, według Ciebie Stachura to pozycja “żelazna”? Pytam, bo ja chyba Stachury w ogóle nie pojmuję, tudzież mnie męczy. Nie chodzi o to, że go nie rozumiem, jest dla mnie za trudny, czy jak. Po prostu pewne jego tezy i ich argumentacja są dla mnie… bezsensowne i nielogiczne.\nDo maturzystów: matury się nie trzeba bać. Nie wiem jak jest na studiach, bo to dopiero mój drugi tydzień na uczelni, ale w liceum nauczyciele naprawdę o Was dbają i zrobią wszystko, żebyście przeszli przez ten rok w miarę bezboleśnie. Tylko wystarczy dać się prowadzić.\nnero pisze: 1 października 2007, o 22:43\nze mna jak z dzieckiem, za raczke i…po najwyzsze wyniki?:P wierze, ze bedzie dobrze. i rowniez uwazam, ze prezentacja jest bardzo dobrym pomyslem samoksztalcacym.\nAdam Szymański pisze: 2 października 2007, o 10:09\nPoczytałem wypowiedzi i postanowiłem opisać moje subiektywne odczucie w sprawie szkół wyższych prywatnych i państwowych. Uczyłem się na uczelni państwowej, wykładałem na państwowej i prywatnej. Studiowałem 7 lat. Dwa lata pierwszy rok, bo nikt nie obniżał wymagań dla studentów, którzy egzamin zdawali 5 raz z rzędu, a były takie egzaminy do których podchodziłem 9 razy (na pierwszym roku były dwie wielkie “kobyły” matematyka i fizyka). Nigdy tego nie żałowałem, nauczyło mnie to wytrwałości, konsekwencji i tego by się nie poddawać w dążeniu do celu. Pod koniec studiów podjąłem decyzje by zostać na studiach doktoranckich. W ramach tych studiów musiałem odpracować odpowiednią ilość godzin dydaktycznych ucząc studentów w laboratoriach (prowadziłem również jeden wykład). Profesor załatwił mi również prowadzenie wykładu i laboratorium na prywatnej uczelni łódzkiej, by biedny doktorant dorobił sobie. Na pierwszym wykładzie studenci prywatnej uczelni zaproponowali bez ogródek by był to pierwszy i ostatni wykład i by spotkać się na zaliczeniu na ostatnich zajęciach. Przyznam, że byłem zszokowany, ja na mojej uczelni nie odważyłbym się na taką propozycję. Powiedziałem nic to, na laboratoriach (prowadziłem zajęcia z grafiki komputerowej) przygotuje takie fajne zajęcia, że na pewno będą chcieli na nie chodzić, a wiedze przekażę w takiej formie, żeby przydała się im w życiu (czyli wiedze praktyczną). Na drugich zajęciach moi studenci woleli grać całą pracownią w kurniku niż poznać coś co by się im przydało. Złośliwi powiedzą, że byłem kiepskim pedagogiem (spędziłem mnóstwo czasu na przygotowaniu materiałów do pracy ze studentami).\nPaweł napisał, że rynek sam zweryfikuje wartość dyplomu. Tego właśnie możecie być pewni. Szef mojej żony nie rozmawia w ogóle o pracy z osobami z dyplomami prywatnych uczelni. Mój szef od takiej osoby woli już osobę bez dyplomu, bo uważa, że łatwiej nauczyć kogoś fachu od zera niż udowadniać komuś, kto coś już wie, że to za mało by być specjalistą.\nPo kilku konferencjach i poprowadzeniu kilku zajęć na uczelniach wyższych zrezygnowałem z doktoratu (może też ze względów finansowych, wszyscy wiemy jakie są płace w szkolnictwie). Nie chce tu generalizować, że te uczelnie są dobre, a tamte nie. Prywatne mają na pewno więcej pieniędzy na materiały, sprzęt, kursy specjalistyczne itd. Ale co ci po papierku ukończenia kursu specjalistycznego jeśli nie masz wiedzy. Po państwowej uczelni masz większą wiedzę i lepiej uformowany charakter, ale jak chcesz mieś jakieś uprawnienia, to musisz za ich zrobienie zapłacić sam.\nPrzez moją firmę przewija się dużo osób (w ciągu roku przyuczałem do zawodu 5 osób, żadna się nie ostała). Zawód który wykonuje wymaga umysłu technicznego by poznać skomplikowany program i zasady pracy w nim, duszy artysty (by opracować ładnie grafikę) oraz przede wszystkim wytrwałości i charakteru (przyuczenie trwa od pół roku do 2 lat). Przychodzą ludzie po różnych uczelniach i mam wrażenie, że nie liczy się jaki papierek przynoszą, bo to czy zostaną zależy wyłącznie od tego co pokażą wciągu pierwszych 2 miesięcy.\nstrzel_ba pisze: 2 października 2007, o 21:52\nWitaj, Adasiu! To, co piszesz o studiach na uczelni prywatnej, zgadza się z moimi wiadomościami. Mam przecież jakichś znajomych młodych ludzi, mam również własne doświadczenia. Ludzie, niestety, na ogół są leniwi i pozbawieni tego, co moim zdaniem jest podstawą rozwoju: ciekawości poznawczej, wewnętrznego niepokoju, chęci poszukiwania, ruchliwości intelektualnej.\nPozostaje tylko wierzyć, że te cechy kiedyś zwyciężą.\nPaweł pisze: 3 października 2007, o 18:12\nA ja się wcale nie martwię, że są także ludzie leniwi i pozbawieni ciekawości, i chęci nowatorstwa (najogólniej rzecz ujmując). Gdyby wszyscy byli tacy jak sobie marzysz strzel_ba - to kto by rowy kopał (i nie mam tu na myśli wykopalisk archeologicznych) albo walcem jeździł (bardzo intratne zajęcie)?\nstrzel_ba pisze: 3 października 2007, o 18:23\nMaszyny. A ludzkość patrzyłaby w gwiazdy, nie zabijała się w bezsensownych wojnach, poświęcała życie na wynalazki i sztukę.\nNo co, marzę sobie.\nFtimsiak pisze: 3 października 2007, o 21:23\nWitam wszystkich, z szanowną Gospodynią na czele. Ostatnio odkryłem, że chyba jestem człowiekiem sentymentalnym. A nie podejrzewałem się o takie “zapędy”. To pewnie ta “nieznośna tęsknica” kazała mi zajrzeć do “mojej kochanej budy”. Oj - pozmieniało się. Ze starej kadry coraz mniej nauczycieli zostało. Doliczyłem się raptem trzech. Ale za to jak się stronka rozwija …. Jestem pod wrażeniem. Aż z ciekawości zapewne niejednokrotnie będę tu zaglądał\nCo do podziału na uczelnie prywatne i państwowe to niestety też nie mam najlepszego zdania o tych pierwszych …. Tak, wiem… Generalizuję, bo od każdej reguły są wyjątki. Niemniej zdecydowana większość tych przybytków nauki to schronisko dla bogatych i nad wyraz ambitnych ludzików, którzy dyplom chcą zdobyć za wszelką cenę. No ale cóż – ponoć cel uświęca środki … Tylko czy zawsze?\nOsobiście kończyłem naszą łódzką polibudę …. Kurcze – niesamowite. Typowy humanista kończy fizykę. A jednak – teraz dla odmiany poszedłem na studia doktoranckie na wydział chemiczny. Muszę stwierdzić, że studia magisterskie , a studia doktorskie to jak niebo i ziemia. Pełna samodzielność na tych drugich ma swoje plusy i minusy. Pozytywem jest jednak bardzo owocna współpraca politechniki z Unią Europejską. Dzięki niemałym dotacją można pracować na naprawdę dobrym sprzęcie. A to daje pole do popisu. Ciekawy jestm, jak to będzie dalej. Wstępne rozeznanie już za mną i póki co dorobiłem się własnego biureczka, szafki i komputera. Oprócz tego znalazło się miejsce na prywatny kubek na herbatę (tudzież kawę) oraz drobny asortyment spożywczy. Aha – jest jeszcze jedna rzecz, której mogę dorobić się na tych studiach – nadwaga. Moja kochana maszynka, ujmując eufemistycznie, demonem szybkości nie jest. Co wiąże się z długim czasem obliczeń, czego konsekwencją jest pochłanianie kolejnych kanapek(ok. 5 dziennie), batonów(2-3 sztuki), chipsów paluszków, etc\nNo dobrze – troszkę zboczyłem z tematu, ale może z racji debiutu mojej (nie)skromnej osoby, będzie mi to wybaczone. Kolejne wpisy (obiecuję / grożę, że takowe się pojawią) będą bardziej na temat – Marcin Kotowicz vel Ftimsiak\nKacper pisze: 3 października 2007, o 23:37\nGdyby ludzkość mogła się poświęcić wynalazczości i sztuce, patrzeć w gwiazdy i o nic się nie martwić, szybko stałoby się to nudne. Teraz przynajmniej ma to znamiona wyjątkowości. W końcu nie zawsze mamy czas i okazję popatrzeć w gwiazdy i nie zawsze mamy czas by zatrzymać się przy pięknie sztuki. Może to właśnie jest w niej wyjątkowego i lepiej niech tak zostanie?\nwiecznie nieobecny;) pisze: 5 października 2007, o 09:24\nA ja mam zupełnie inne doświadczenia z prywatnymi uczelniami. Studiuję na SWSPiZ. Jest tutaj wiele osób którym zależy na nauce, doskonaleniu umiejętności itd. Oczywiście jest również spora grupka, dla których uczelnia to sposób na ucieczkę od wojska, czy znalezienie męża;)\nGdy rozmawiam z ludźmi z podobnych - ZiM - kierunków z UŁ czy warszawskiej SGGW, widzę, że wcale nie ma takich epickich rozmiarów różnic w poziomie edukacji jak niektórym się wydaje. Oczywiście mówię to w odniesieniu do swojej osoby - studiuję kierunek który lubię i odkąd pamiętam (lub maturalne “od początku wszechświata”;)) mnie interesował (uprzedzając pytania, nie wystarczy się interesować, trzeba trochę posiedzieć nad książkami). Uczelnia oferuje również możliwość wyjazdów na uczelnie zagraniczne, kółka tematyczne itd. czyli to co na UŁ. Wystarczy chcieć i można korzystać, bo żadna uczelnia sama z siebie niczego nie nauczy.\nCo do stwierdzenia o wyższości (dyplomów) państwowych uczelni nad prywatnymi nie mogę się chyba zgodzić. Pracowałem w kilku firmach od początku studiów i nie miałem żadnych problemów, nie byłem gorszy, nikt nie powiedział mi “Panu już dziękujemy”. Uczelnia prywatna, jak każde przedsiębiorstwo, ma przynosić zyski a do tego potrzebuje studentów. Student również jest normalnym klientem - i wybierze to co jest dla niego lepsze. Dlatego nie uważam, aby uczelnie prywatne mogły dowolnie olewać poziom kształcenia. Nikt nie zdecyduje się przeznaczyć pięciu lat i x tysięcy złotych na zły produkt. Np. WSHE która kompletnie zrujnowała sobie opinie (”…oprócz studentów WSHE”) wykonuje teraz ogromną pracę aby naprawić swoją reputację. Jestem przekonany, że jest to kwestia bardzo krótkiego okresu czasu, aż prywatne uczelnie zyskają dużo lepszą opinię - nikt nie będzie prowadził firmy na “pół gwizdka” (oni chcą zarobić), rynek zweryfikuje jakość produktów (absolwentów, dyplomów) i jeśli któraś uczelnia będzie gorsza, ludzie przestaną z niej korzystać - a brak klientów to brak zysku. Nikt nie wybierze obecnie gorszego np szewca lub lekarza, prawda?\nŻeby była jasność - w zależności od kierunku, państwowe uczelnie nadal mają przewagę z uwagi na zaplecze, kontrakty itd. Sam również drugi kierunek zamierzam podjąć na UŁ - głównie, bo u mnie nie ma ekonomii, ale również by zabezpieczyć się przed wspomnianym przez Przedmówców podejściem do prywatnych uczelni (no ok, moja jest społeczna;).\nPS: przepraszam za chaos, ale tradycyjnie październik to mój okres chorobowy,\nPPPS: pozdrowienia dla Pani Profesor,\nstrzel_ba pisze: 5 października 2007, o 19:36\nTak jakoś niepostrzeżenie z prezentacji maturalnych zeszło nam się na rozstrzyganie wyższości szkół publicznych nad prywatnymi. Nie uważacie, że to jak różnica między socjalizmem a kapitalizmem ?\nNiby biznes prywatny lepiej się kręci, ale, drogą zasiedzenia, powszechne i bezpłatne szkolnictwo mocno się trzyma.\nJa uważam, że oświata powinna być płatna, a jednocześnie dostępna dla wszystkich chętnych dzięki szerokiemu systemowi stypendiów: na czesne, na mieszkanie, na życie dla studenta w obcym np. mieście. Wszyscy szanują bardziej to, co wymaga zachodu. Oświata bezpłatna - podlega ogólnej pogardzie i lekceważeniu. A nauczyciele - biedaczyska? Ich w tym całym systemie w ogóle nie ma. Nikt nie interesuje się tym, czy mnie stać na książkę, którą chciałabym przeczytać, na oprogramowanie do komputera… Za okulary w zeszym roku zapłaciłam równowartość mojej pensji. Niedługo minimalna pensja krajowa będzie wyższa od uposażenia nauczyciela. Maturzyści jeżdżą samochodami lepszymi od mojego.\nJak taki nauczyciel może stać się wzorem osobowym dla młodego pokolenia? Przecież w tym wyciągniętym swetrze, z tymi okularami na nosie, przygarbiony, chudy (spokojnie, to nie o mnie ) pryszczaty, zagoniony i ogólnie gombrowiczowski - jest raczej figurą żałosną niż godną.\nNie, nie użalam się.\n“Spuszczę, com wziął, a w własną cnotę się ogarnę” - jak mówi klasyk.\nPozostaje mi bogactwo wewnętrzne. I imponderabilia\nP.S. Witaj, Bartku! No popatrz, drugie studia… Odnalazłeś się wreszcie? Cieszę się bardzo.\nbs pisze: 5 października 2007, o 21:05\nZrobie kompletny OT niestety: na pewno bardziej się odnajduję w obecnych zajęciach. Drugi kierunek jakoś wyszedł sam z siebie, aczkolwiek chyba dopiero po obronie pracy - niestety załapałem się na jednolite studia i nie mam przekonania do powtarzania tych pierwszych lat na kolejnej uczelni. Z drugiej strony wtedy mogłbym się jakoś bardziej skoncentrować na tym co chcę robić i np wybrać jakieś studium podyplomowe. Mam jeszcze czas na podjęcie decyzji;) Wracając do “odnalezienia się” to na pewno teraz uczę się tego co mnie interesuje i chcę robić. Wprawdzie gdy zaczynałem miałem trochę inne plany odnośnie specjalizacji, ale wyszło na to, że postaram się zrobić dwie. Dużym ułatwieniem było to, że udało mi się podkurować jakoś i jestem pierwszy raz na zwolnieniu od dawna (pomijam już, że na zwolnieniu zamiast do pracy - znowu 3 msc praktyk - chodziłem na uczelnie;). To plus sporadyczne przebłyski wątpliwej inteligencji zaowocowały całkiem przyzwoicie. W skrócie: przedmiot i forma nauki teraz dużo bardziej mi odpowiada więc jest łatwiej. Wychodzi moj indywidualizm;)\nTak się zastanawiałem, czy poznała mnie Pani po jakże wyjątkowym “pseudonimie artystycznym” czy jednak, mam nadzieje, mailu?\nPS: Ta wersja płatne + dobry system stypendiów/dofinansowań powinna się sprawdzić, zarówno od strony uczelni jak i studentów.\nPPS: swoją drogą zawsze się śmiałem, że w mat-fizie najbardziej lubiłem polski, ale teraz widze, że nie tylko ja bo chyba konkurencji jesli chodzi o www Pani nie ma?:)\ngaspar pisze: 5 października 2007, o 21:11\nWróciłem, swoje obejrzałem.\nPrzepraszam za surowe sądy. Po zetknięciu się ze statystycznym maturzystą rozpoczynającym studia (politechniczne, uniwersyteckie) - a więc teoretycznie człowiekiem na poziomie - zrozumiałem chyba sens zadań, które wydają mi się zbyt mało ambitne. Ech…\n@Kacper: Nie umiem odpowiedzieć Ci na to pytanie\nPóki co rozpocząłem właśnie studia na uczelni państwowej i jestem z tego wyboru bardzo zadowolony, z kierunku zresztą też. Co później - się zobaczy.\ntmk pisze: 6 października 2007, o 17:40\nPrawda jest taka, że szkolnictwo prywatne w cywilizowanych krajach stoi na wyższym poziomie niż publiczne. Bez agitacji politycznej powiem, że szkolnictwo powinno zostać sprywatyzowane na wzór szkolnictwa amerykańskiego. Bon edukacyjny zdecydowanie lepiej sprawdziłby się jeśli chodzi o nasze społeczeństwo, na pewno dużo by nas( i naszych rodziców) nauczył. Szkoła powinna działać na zasadzie przedsiębiorstwa, wtedy lepsze szkoły i lepsi nauczyciele zarabialiby więcej. Poziom edukacji też byłby wyższy, bo nauczyciele i dyrektorzy zaczęliby myśleć nad podwyższeniem poziomu edukacji w swojej placówce. Teraz funkcjonujemy w socjalistycznej rzeczywistości edukacyjnej i prędko to się nie zmieni.\ntmk pisze: 6 października 2007, o 17:42\nzapomniałem dodać, że pierwszym krokiem w zmieniającym na lepsze powinno być ZNIESIENIE obowiązku szkolnego. Przymusowe to były roboty w 3 Rzeszy.\nstrzel_ba pisze: 6 października 2007, o 21:46\nNo ładnie! Życzysz mi, tmk, bezrobocia? Obowiązek szkolny w Europie jest jeszcze bardziej restrykcyjnie egzekwowany niż u nas. Za nieobecność ucznia w szkole - rodzice ponoszą konekwencje.\nKacper pisze: 6 października 2007, o 21:58\nGdyby zniesiono obowiązek szkolny groziłby nam powszechny analfabetyzm. To już przerabialiśmy… I chyba nie chcemy jeszcze raz?\ntmk pisze: 7 października 2007, o 08:49\nnajostrzej z tego co wiem jest w Holandii, co nie zmienia faktu że gdy coś jest przymusowe, to niedoceniane. Dopiero, gdy jest wybór i zaczyna czegoś brakować ludzie to coś doceniają. Tak słaba wiara w siebie, strzel_bo? Nie wierzę Tacy jak Ty na pewno by sobie poradzili udanej wycieczki\nPaweł pisze: 7 października 2007, o 14:59\n“obowiązek szkolny w Europie (…)” A czy my zawsze musimy oglądać się jak to jest w Europie To my jako pierwsi mieliśmy organ zajmujący sie edukacja obywateli.. nie Europa Zachodnia.\nPS. Jakby Cię wyrzucili ze szkoły to byś redaktorka i wydawcą została\nNo tak… ale teraz mamy analfabetyzm wsteczny wg. danych PISA (Międzynarodowego Programu Oceny Umiejętności Uczniów) i OECD (Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju) blisko 40% Polaków nie rozumie tego, co czyta, a kolejne 30% rozumie, ale w niewielkim stopniu. Tym samym miliardy złotych wydanych na edukację idą na marne. Człowiek legitymuje sie maturą a później i tak nie rozumie instrukcji odkurzacza (dobrze że teraz rysunki zamieszczają :))\nPrzecież jak leń nie chce się uczyć to niech tego nie robi. (Urzywając\nsportowego porównania - z niewolnika nie ma zawodnika) - do kopania rowów nawet podstawówka nie jest potrzebna. Można się zatem zastanawiać po co to wszystko?\nOdpowiedź jest prosta? Nauczyciele to najliczniejsza grupa zawodowa w Polsce (ok. 500 000 pracowników), silne związki zawodowe. Zlikwidowanie obowiązku szkolnego, bądź zastąpienie go obowiązkiem nauczania (jak jest np. w Dani)to bezrobocie dla olbrzymiej masy członków tej grupy społecznej. To spowodowanie wielkich niepokojów społecznych. Żadna demokratycznie wybrana władza nie może sobie na to pozwolić (Dlatego jestem antydemokratą :))\nA zatem pozostaje nam wierzyć w skuteczność polskiego systemu edukacji i ufać, że jest więcej tak zaangażowanych, ambitnych i charyzmatycznych nauczycieli jak strzel_ba Pozostaje nam także walczyć o większe prawo rodziców do ingerowania w system edukowania własnych dzieci, z wyborem zajęć i możliwości nauki w domu włącznie\ntmk pisze: 7 października 2007, o 16:42\nzlikwidowanie obowiązku szkolnego pozwoli na wprowadzenie zdrowych zasad w funkcjonowaniu systemu edukacji. O bezrobocie się nie martw jako że od wieków wiemy, że ilość nie przekłada się w jakość zostaną najlepsi, reszta odpadnie albo zacznie się starać o to, by dorównać lepszym. Skutek? Podwyższenie poziomu edukacji.\njak to powiedział Churchill: demokracja to zły ustrój, ale lepszego nie wynaleziono.\nstrzel_ba pisze: 7 października 2007, o 16:53\nZawsze w mojej pracy stawiałam na samodzielność ucznia i na jego samoświadomość. Wszystkie moje bajeczki o kapustach i o osiołkach temu służyły. Ale o czym my mówimy! Znamy to jedno liceum, które jest przecież wyjątkowe . Mój znajomy historyk mówił np., że on nawet woli, jak uczniowie przychodzą naćpani, bo wtedy siedzą spokojnie. A jak podpalili drzwi do klasy, to cieszył się, że nie zrobili tego, kiedy uczniowie byli w środku. Czy wy to słyszycie? To też jest rzeczywistość szkolna. Łódzka, dodam, nie żadna galaktyczna prowincja.\nDzieciaki, ja doceniam miejsce, w którym pracuję, i wiem, że jestem szczęściarą. I nie pozwolę, żebyście się lenili, bo wam natura oraz kosmiczny zbieg okoliczności dały więcej niż innym. I to was zobowiązuje do pracy. I cieszę się, że wracacie (do mnie, do szkoły - jako absolwenci, do Polski z różnych wyjazdów stypendialnych i nie tylko), bo to znaczy, że jeszcze…. nie zginęła…\nstrzel_ba pisze: 7 października 2007, o 17:01\nNie chciałam być patetyczna. Tak jakoś wyszło Już się dystansuję.\nPawle, rodzice często nie są najlepszymi nauczycielami swoich dzieci. Uczyliby ich tylko tego, co sami umieją lub chcieliby umieć. Ileż nieszczęść by to spowodowało! Umarłaby poezja i sztuka w ogóle, no bo kto chciałby mieć takiego darmozjada w rodzinie, co to tylko pisze wiersze albo marnuje płótno na obrazy! Musi być grupa nauczycieli zawodowców, która wyznaczy standardy myśli, kanon światłości, prawda?\nMoja mama zrobiłaby ze mnie księgową. Wyobrażacie sobie mnie nad księgą rachunkową? Dopiero stałabym się groźna dla otoczenia\nPaweł pisze: 7 października 2007, o 19:18\nAle ja całkowicie popieram twoje stanowisko w sprawie. Patrzę tylko na te idealistyczne (jakkolwiek słuszne) pomysły z perspektywy polskiej rzeczywistości. Ponurej jak na razie rzeczywistości. I uważam że do ideału należy dążyć stopniowo nie przez rewolucję.\nPS. Co do demokracji to sie nie zgodzimy.\nAle ja nie twierdzę, że rodzice są najlepszymi nauczycielami. Ale nie widzę powodu,żeby państwo narzucało mi czego ma się uczyć moje dziecko. To ja jestem rodzicem i to ja biorę odpowiedzialność za wychowanie mojego potomka (a właściwie potomkini ;)). Nie widzę sensu wkuwania atlasów na pamięć, widzę sens nauki gry w brydża. A po wiedzę z literatury i języka polskiego wyślę ją do Ciebie i dobrze zapłacę. Ja naprawdę uważam, że muszą istnieć zawodowi nauczyciele\nstrzel_ba pisze: 7 października 2007, o 21:15\nBrydż brydżem, ale wiedza geograficzna jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Pewno dlatego nowy minister wprowadził “Robinsona Crusoe” do lektur szkoły średniej. A serio mówiąc: patrzysz na sprawę z perspektywy inteligenta, Pawle. Ja jestem w stanie przyjąć, że wyznaczysz Hani rozsądny program nauki i wychowania. Że kupisz podręczniki i bedziesz chciał wysłać ją na kursy języków albo informatyczne. Sam z siebie, rozumiejąc wyzwania nowych czasów. Bez przymusu, jakim jest obowiązek szkolny.\nAle czy jesteście pewni, że zrobi tak chociaż pięciu na dziesięciu rodziców z łódzkich “enklaw cywilizacyjnych”? I co z pozostałymi?\nstrzel_ba pisze: 7 października 2007, o 21:17\nUwielbiam to, w jaki sposób schodzimy z tematu głównego\ntmk pisze: 7 października 2007, o 22:02\nWiecej wiary w Polskie spoleczenstwo. Ja w to wierze- a gdyby wierzylo conajmniej 65% Polaków posiadjących możliwość głosowania Polska byłaby stolicą intelektualną świata.\ntmk pisze: 7 października 2007, o 22:04\nmoże przesadziłem troszkę, ale na pewno naród byłby mądrzejszy.\ntmk pisze: 7 października 2007, o 22:05\ni prosiłbym o niezniekształcanie mojego nicka =)\nstrzel_ba pisze: 7 października 2007, o 22:20\nO, matko, już poprawiam! Nie mów nikomu\nPaweł pisze: 8 października 2007, o 15:47\nA swoją drogą nie rozumie związku między wiarą, prawem do głosowania i inteligencją?\nSzczerze mówiąc to nie wiem jaki odsetek rodziców się spisze. Jakie to ma znaczenie? A czy twoim zdaniem współczesna szkoła prosta tym wyzwaniom? Moim zdaniem nie.\nAwicenna pisze: 8 października 2007, o 16:12\nSpakojna, spakojna - może sprostać - moim zdaniem wielkim plusem systemu edukacji mają szansę stać się gimnazja.\nKacper pisze: 11 października 2007, o 11:10\nGimnazja?! A to dlaczego? To znaczy ja się z taką opinią nie zgadzam i nadal twierdzę, że gimnazjum to bzdura (na podstawie własnych doświadczeń, może przez ostatnie trzy lata coś się w gimnazjach zmieniło). Jeśli już gimnazjum, to wydłużyłbym je o trzy lata kosztem ostatnich lat w podstawówce (czyli trzy lata w podstawówce, sześć lat w gimnazjum i trzy lata w Liceum).\nMasz rację, analfabetów jest mnóstwo. Nawet ci, którzy sami o sobie mówią (dość nieskromnie), że są humanistami - przy okazji myląc pojęcia, nie umieją zrozumieć tekstu pisanego, co gorsza nie wiedzą o czym ten tekst jest…\nAle czy wiesz, że Amerykanie śmieją się z Europejczyków i mówią, że na nowo musieliśmy wprowadzić pismo obrazkowe (konkretnie chodzi o znaki drogowe - w Stanach większość zawiera tekst pisany, a tylko niektóre symbole) i o taki analfabetyzm mi chodzi. Wyobrażasz sobie bałagan, który by powstał, gdyby ludzie zaczęli podpisywać się przysłowiowymi krzyżykami i w dodatku nie wiedzieliby, co podpisują; do pominięcia jest fakt, że większość ludzi i tak nie czyta papierów, które podpisują - to ich sprawa.\nPaweł pisze: 11 października 2007, o 15:25\nSzczerze mówiąc będąc w stanach trzy miesiące nie zwróciłem na to uwagi, tzn. nie rzuciło mi się to w oczy (co nie znaczy że tak nie jest). Ba jestem w stanie w to uwierzyć bo wpisuje sie to w typową amerykańską ostrożność, którą widać chociaż by w restauracjach McD. Na kubeczku z herbatą napisane “Uwaga gorące” choć każdy europejczyk wie że to jest gorące. I żaden europejczyk nie pozwie do sądu właściciela baru tylko dlatego że ten go nie uprzedził, że herbata jest gorąca a on sie oparzył, bo to przecież oczywiste W amerykańskiej cywilizacji to sie zdarza. I tu bym szukał przyczyn opisywania na znaku drogowym sytuacji zamiast użycia języka obrazów. Bo jak taki Amerykanin zrozumie nie tak jak trzeba ów znak to pozwie władze publiczne do sądu że te w sposób niejednoznaczny oznaczyły sytuacje drogową.\nI swoją drogą, nie wiem czy masz prawo jazdy, ale ja wolę spojrzeć na znak i wiedzieć co on oznacza, niż pędząc 110 km/h na drodze ekspresowej próbować odczytać “skrzyżowanie z drogą podporządkowaną występującą po prawej stronie” To nie problem nauczyć sie tych kilkudziesięciu znaków.\nCo do organizacji ruchu drogowego w USA to zwróciłem natomiast uwagę, że na skrzyżowaniach gdzie ruch jest znikomy (powiedzmy 1 samochód na 5 minut), które u nas byłyby nie oznakowane (czyli równorzędne) albo oznakowane jako równorzędne, tam z czterech stron stały znaki STOP. I tak co skrzyżowanie Taka amerykańska ostrożność.\nstrzel_ba pisze: 11 października 2007, o 18:14\nPrzypominam, że zaczęliśmy od deklaracji maturalnych, zboczyliśmy w stronę, ogólnie, życiowych wyborów, pochyliliśmy się nad systemem szkolnictwa w Polsce po to, aby dojechać do Ameryki. Coś przeoczyłam? Ostatecznie nie było mnie trzy dni Dokąd teraz? Może puenta: robić jednak te prezentacje, aby np. umieć zaprojektować sobie i swojemu dziecku (ewentualnie) ścieżkę kształcenia albo żeby umieć czytać znaki drogowe w Ameryce i/lub Europie.\nI wierzyć w polskie społeczeństwo.\nOto jak można zrobić tekst optymistyczny z każdego materiału .\nAwicenna pisze: 11 października 2007, o 18:17\nKacprze, Gimnazja MAJĄ SZANSĘ stać się pożytecznym i ciekawym elementem systemu szkolnictwa… trzeba tylko znieść rejonizację.\ntmk pisze: 11 października 2007, o 21:29\nZnieść to trzeba ale przymus edukacji i wogóle edukację państwową (czyt. socjalistyczną) jako taką. twardo obstaję przy swoim\nAwicenna pisze: 11 października 2007, o 22:25\nTo byłoby świetne, ale… mało realne.\nRejonizacja Gimnazjów jest zła.\ntmk pisze: 11 października 2007, o 22:50\nnie jestem do końca przekonany, podasz przykład?\nAwicenna pisze: 11 października 2007, o 23:02\nPrzykład czego? Że rejonizacja jest zła?\nKacper pisze: 11 października 2007, o 23:17\nRejonizację i podejście oraz kompetencje nauczycieli najlepiej. Większość nauczycieli w gimnazjach to nauczyciele z podstawówek i… no jakimś dziwnym trafem ich praca w gimnazjum jest dość nieudolna.\nTak, w stanach jest wszystko w dość zabawny sposób oznakowane i opisane. Możliwe, że również na papierze toaletowym niedługo pojawią się wielkie czerwone napisy “WARNING!” a pod nimi instrukcja obsługi i prawidłowego korzystania… Jak to na wszystkim w stanach.\nAle chyba już ustaliliśmy, że prezentacje maturalne są ważne i potrzebne, czyż nie?\nAwicenna pisze: 11 października 2007, o 23:21\nNie wiem czy podejście i kompetencje nauczycieli są takie tragiczne - moim gimnazjum była klasa wykraczająca i były klasy “zwykłe” - różnicę widać było gołym okiem. A nauczyciele ci sami.\nKacper pisze: 12 października 2007, o 00:23\nNa pewno na każdą sprawę można spojrzeć z dwóch stron, więc nie będę się sprzeczał. Moje gimnazjum było jednym z najlepszych w Łodzi w okresie, w którym się w nim uczyłem, co nie zmienia faktu, że uważam, że nauczyciele powinni być bardziej charyzmatyczni i powinni umieć bardziej zainteresować uczniów swoim przedmiotem. Poza tym w gimnazjum mało który młody człowiek ma jakąś-tam samoświadomość. W związku z tym trudno mu zrozumieć po co tak naprawdę się uczy, tak więc nadal uważam, że gimnazja to spory problem… Długo można by o tym dyskutować a ja już na dziś chyba nie mam siły.\nAwicenna pisze: 12 października 2007, o 02:00\nCo to znaczy najlepsze? Wedle jakich kryteriów? Na podstawie wyników egzaminu? To nie zawsze miarodajne.\nZlikwidowanie rejonizacji mogłoby doprowadzić do stratyfikacji gimnazjów - te z uznaną marką (a np. 22 już taką ma z tego co wiem) rywalizowałyby o najzdolniejszych uczniów tak jak dziś licea.\nKacper pisze: 12 października 2007, o 14:35\nYyy… no właśnie do 22 chodziłem. Już wtedy wyrabiało sobie jakąś renomę i dużo się w nim działo, można się było rozwijać. Zgadzam się, że zlikwidowanie rejonizacji gimnazjów byłoby dobrym pomysłem, tylko gdzie wtedy podzialiby się wszyscy ci, którzy uczą się, nazwijmy to, gorzej?\nAwicenna pisze: 12 października 2007, o 16:18\nJak to gdzie? Idzie niż demograficzny A tak na serio - miejsca będą zawsze - najwyżej utworzona zostanie tu i ówdzie jedna klasa więcej.\nZresztą przy rejonizacji Gimnazja zapewniają x miejsc, i są zdolne przyjąć 100% z y uczniów - ile procent uczniów dadzą radę przyjąć te same gimnazja bez rejonizacji, jeżeli y=constans?\nKacper pisze: 12 października 2007, o 18:56\nTeoretycznie masz rację, a praktycznie… chyba też.\ntmk pisze: 12 października 2007, o 19:56\nMimo rejonizacji 16 trzymała i trzyma się bardzo dobrze w rankingach\ntmk pisze: 12 października 2007, o 19:57\ngaspar pisze: 12 października 2007, o 22:44\nKacprze, które liceum kończyłeś?\n(pytam bo chcę się upewnić że wiem kim jesteś:P)\nKacper pisze: 13 października 2007, o 00:04\nXII, klasa z indeksem “a” z twojego rocznika - tak żebyś miał pewność.\ngaspar pisze: 13 października 2007, o 20:38\nmeh, i ją straciłem ;P\nPozdrawiam i tak.\nKacper pisze: 13 października 2007, o 22:33


Środkowy palec od LP [aktualizacja]\nJuż 70 przedsiębiorców leśnych z terenu RDLP w Gdańsku podpisało się pod apelem do Bartłomieja Obajtka, dyrektora tej dyrekcji. Oto treść apelu z dnia 12 stycznia br.:\n"W imieniu przedsiębiorców leśnych świadczących usługi na rzecz nadleśnictw gdańskiej RDLP wzywamy Pana do analizy stawek proponowanych na usługi leśne w 2022 r. Kosztorysy na podstawie których sporządzono wycenę prac przez nadleśnictwa są tak skonstruowane, że chcąc zmieścić się w ich ramach musimy obniżyć naszą wycenę o ok. 20% w stosunku do cen z roku 2021.\nNieliczne akceptowane w tej chwili przez nadleśnictwa oferty firm to oferty na pakiety maszynowe lub te, które są na poziomie wyceny nadleśnictwa świadczą o niezwykłej determinacji ich właścicieli (opłaty leasingowe, kredyty, itp.), braku szacunku dla własnych pracowników i podwykonawców. To oferty firm których właściciele kierują się bardziej emocjami a nie ekonomią, zatrudnienie pracowników to fikcja, a podstawowe prawa ich nie obowiązują.\nPanie Dyrektorze, mamy pandemię, mamy prawie 10% inflację, najniższe wynagrodzenie wzrasta z dniem 01-01-2022 o 7,5%, mamy w tym roku dodatkowe 9% obciążenie w postaci podatku zdrowotnego, a Pan funduje nam 20% w dół.\nW szeregu nadleśnictwach Panu podległych przeprowadzane są negocjacje w ramach zamówień uzupełniających, proponowane stawki w rębniach złożonych liściastych oscylują w granicach 37÷43 zł za m3 pozyskanego i zerwanego surowca. Komisje negocjacyjne w nadleśnictwach często z zażenowaniem i wstydem przedstawiają tej wysokości propozycje, najczęściej twierdząc - wszystkiemu winien jest nowy algorytm.\nFakt ten dobitnie świadczy o tym, że popełniono błąd przy wycenie prac. Czyżby Leśnicy w Gdańskiej RDLP byli pozbawieni elementarnej wiedzy ekonomicznej, bo chyba nie sądzą, że prace te wykonają niewolnicy bądź robotnicy przymusowi (te czasy dawno minęły), a może to wreszcie zwykły cynizm i brak szacunku do ludzi którzy stanowią podstawę egzystencji Lasów Państwowych.\nPanie Dyrektorze prace te wykonywać będą ludzie, ludzie podobni do tych których Pan zatrudnia, ludzie którzy posiadają rodziny, ludzie którzy niejednokrotnie całe swoje zawodowe życie związali z lasem.\nWielu z nas prowadzi swoje firmy od prawie 30 lat, wielu zainwestowało miliony złotych w sprzęt, wychowało doświadczoną kadrę, zdobyło pozycję na rynku a teraz widzimy ze strony Lasów Państwowych środkowy palec.\nPanie Dyrektorze, stoimy przed ścianą, dalej cofnąć się nie da. Zwracamy się więc do Pana z gorącym apelem o ponowną analizę proponowanych stawek i nie zmuszanie nas do rozwiązań typu ulica, petardy i płonące opony.\nPrzedsiębiorcy Regionu Gdańskiego"\nPoniżej publikujemy treść listu uzupełnioną o kolejne nazwiska podpisanych przedsiębiorców leśnych:\nApel przedsiębiorców leśnych\nTytuł pochodzi od redakcji i jest cytatem z treści apelu. Wytłuszczenia także od redakcji.


Nieruchomości - http://nieruchomosci.nf.pl\nLink ID 2596 Title Nieruchomości Url http://nieruchomosci.nf.pl Description Nieruchomości.nf.pl jest porównywarką cen mieszkań w popularnych agencjach sprzedaży. Serwis umożliwia przede wszystkim szybkie odnajdywanie ofert tego samego mieszkania w kilku agencjach pośrednictwa, dodatkowo klienci mogą próbować zbijać podane ceny. Użytkownicy mogą też wyświetlać w dwójnasób oferty dostępnych mieszkań. Katalog ofert serwisu Nieruchomości.nf.pl posiada trzysta osiemdziesiąt tysięcy mieszkań dostępnych w ofertach ogólnopolskich agencji nieruchomości. Za wykorzystaniem porównywarki użytkownicy mogą też znaleźć mieszkania do wynajęcia, jak też działki. Oficjalnym partnerem portalu jest Domiporta.pl. Category Dom, ogród > Nieruchomości Keywords mieszkania na wynajem oferty domów na sprzedaż wyszukiwarka nieruchomości oferty nieruchomości oferty sprzedaży mieszkań Date Jun 18, 2014 Contact Name Pozycjonusz\n2. Działki komercyjne - dzialkibudowlane.com\n4. Skup nieruchomości za gotówkę\n5. TEMAR - nowe mieszkania na sprzedaż Wrocław\nW ofercie przedsiębiorstwa TEMAR Spółka Akcyjna Deweloper Sp.K. klienci odnajdą duży wybór nieruchomości, które położone są na obszarze stolicy województwa dolnośląskiego. Proponujemy zarówno lokale mieszkalne, jak i użytkowe. Wielość zaprezentowanych ofert pozwala nam na zadowolenie wszystkich kontrahentów. Zatrudnieni przez nas konsultanci pomogą Państwu w sposób fachowy w wyborze najlepszej oferty. Zachęcamy do kontaktu telefonicznego lub mailowego. Ponadto przygotowaliśmy dla Państwa na naszej stronie internetowej wyszukiwarkę ofert, która ma wiele opcji filtrowania rezultatów.


noclegi24h.pl - Noclegi i kwatery w Polsce - artykuły związane ze słowem "weekend"\nArtykuły związane ze słowem: weekend\nDługi weekend sierpniowy 2011 – warto zaplanować.\nJeśli do tej pory nie udało nam się wyjechać na urlop, to jeszcze nic straconego - w sierpniu czeka nas długi weekend.\nNawet weekend w środkowej Polsce można spędzić aktywnie i ciekawie, trzeba tylko pokusić się o odrobinę wyobraźni planując wypad za miasto.\nO środkowej części naszego kraju mówi się raczej w kategoriach istniejącego tu przemysłu, a więc fabryk, kopalni, czy wielkich korporacyjnych firm, cóż więc dziwnego, że nawet mieszkańcy tych regionów planując weekend wybierają raczej miejsca odległe, kierując się to na północ, to na południe naszego kraju. Co zrobić, gdy na takie wyprawy nie możemy sobie pozwolić ze względu na koszt i brak czasu? Czy ograniczyć się do kilku aktywnie spędzonych weekendów w roku w atrakcyjnych turystycznych miejscowościach, czy raczej poszukać ciekawych alternatyw dla spędzenia chociażby kilku chwil z dala od miejskiego gwaru.\nJak zatem sprawić, by przynajmniej 2 weekendy w miesiącu były atrakcją samą w sobie, a przy tym niedrogą i godną polecenia? Postarajmy się o plan naszego miasta z przyległymi gminami i po znikliwym zapoznaniu się z terenem obierzmy trasę najciekawszą dla nas. Takie krótkie wypady za miasto mają swoją wartość, bo gdy zdecydujemy się na wyprawę rowerową to oprócz walorów płynących ze szczegółowego poznania okolicy, popłyną także te wynikające z aktywności fizycznej kształtującej naszą wydolność i kondycję fizyczną.\nNoclegi i kwatery w Polsce - artykuły związane ze słowem "weekend".


"Rząd obiecuje że administracja ruszy z kopyta w lutym"\n2010-11-19 00:00:00 +0000\nRząd obiecuje, że e-administracja ruszy z kopyta w styczniu, najpóźniej w lutym. Aha, tylko warto odnotować, że chodziło ten styczeń co już był, nie ten z 2011 roku. Innymi słowy, już 10 miesięcy temu mieliśmy korzystać z zaufanego profilu. W ramach jakiegoś dziwnego zawirowania czasoprzestrzeni portal Wyborcza.biz nadal wystawia przez AdSense reklamę stron o elektronicznych urzędach z 2009 roku. Cóż można tam znaleźć?\nRaport portalu Wyborcza.biz zaczyna się od słów:\nRząd obiecuje, że e-administracja ruszy z kopyta w styczniu, najpóźniej w lutym 2010 r. Na początek każdy będzie mógł załatwić ok. stu spraw, dzięki kontu na administracyjnym odpowiedniku Naszej-klasy. Co będzie można załatwić przez internet? Co o planach MSWiA sądzą eksperci i gdzie w polskiej informatyzacji tkwią patologie? Czytaj raport Wyborczej.biz\nSłowa te pochodzą z września 2009 roku, czyli sprzed 14 miesięcy. Na stronie można także znaleźć liczne obiecanki tego co “już, już” ma nastąpić, wypowiadane przez premierów, ministrów, dyrektorów i posłów. Zabawnie brzmi, gdy ci sami ludzie mówią teraz np. o zaufaniu do systemu emerytalnego, rzeczy politycznie o wiele trudniejszej do wdrożenia niż prosty portal dla obywateli, w rodzaju tego, którym obywatele UK cieszą się od 2001 roku.


May 2, 2017 linkhouse.pl ID:50769\nPlanujesz kupić nowe mieszkanie? Nie wiesz, którą firmę deweloperską wybrać? Gama-m w Krakowie posiada wieloletnie doświadczenie oraz szerokie grono zadowolonych klientów. Oferujemy mieszkania w atrakcyjnej cenie oraz doskonałej lokalizacji, blisko najważniejszych węzłów komunikacyjnych. Dzięki wykończeniu elementami zdobiącymi architekturę, takimi jak drewno lub cegła klinkierowa, nasze inwestycje posiadają nowoczesny design. Wszystkie powstały przy użyciu zaawansowanych technologii oraz materiałów o najwyższej jakości.\nmieszkania kraków kraków deweloper mieszkań nieruchomości kraków\nChcesz kupować naturalne i sprawdzone produkty spożywcze, niezawierające w sobie konserwantów? Postaw na te, które chronią opakowania kartonowe Tetra Pak. Dowiedz się, jaką przewagę zyskujesz, wybierając karton i czym jest naturalna pasteryzacja.... Dalej...\nSztukArt roboty wykończeniowe\nZobacz ofertę firmy Sztuk-Art z Bytomia, która specjalizuje się w produkcji i sprzedaży gipsowych elementów ozdobnych. Fachowo wykonana sztukateria sprawi, że wygląd Twojego domu czy też mieszkania znacząco się poprawi. Jeżeli zależy Ci na... Dalej...\nPierwszy z nich jest klasyczny. Charakteryzuje... Dalej...


Ręczniki - każdy drobiazg ma znaczenie!-Idealna łazienka\nRęczniki - każdy drobiazg ma znaczenie!\nCzy ktoś z nas, ludzi wychowanych w XXI wieku i w naszym, zachodnim, kręgu cywilizacyjnym - wyobraża sobie życie bez łazienki? Przecież dla nas, ludzi współczesnych, to rzecz wręcz niewyobrażalna! Bez łazienki? Niemożliwe!\nA jeżeli już mowa o łazience - oczywiście, nadal można zadowolić się łazienką, która jest nawet nie tylko minimalistyczna, co wręcz - spartańska. Ale dużo lepiej jest zadbać jednak o piękny wygląd łazienki. W końcu - przebywanie w pięknych wnętrzach jest zdecydowanie przyjemniej. A dlaczego mielibyśmy nie zadbać o wygląd naszego domu? W końcu dom to nasza twierdza, nasza ostoja i miejsce wytchnienia. A takie miejsce po prostu musi być piękne.\nKażdy drobiazg ma znaczenie!\nKażdy profesjonalny czy nawet domorosły dekorator wnętrz powie, że nie ma nic ważniejszego niż szczegóły. A efektowny drobiazg może naprawdę odmienić wygląd każdego wnętrza. Takie na przykład ręczniki - ręczniki mieć trzeba, ale nie znaczy to, że nie można zadbać również o ich aspekt wizualny.\nRęczniki firmy Greno to gustowny dodatek, który doda romantycznego charakteru każdemu wnętrzu. Takie ręczniki z haftem to też bardzo oryginalny i osobisty prezent, który z pewnością ucieszy każdego - zwłaszcza kogoś, kto bardzo dba o wystrój domu.


Ranni żołnierze we wrocławskim szpitalu - Gazetawroclawska.pl\nRanni żołnierze we wrocławskim szpitalu\n25 czerwca 2008 10:29 25.06.2008 10:29\nCzterech rannych w Afganistanie żołnierzy leży we wrocławskim IV Wojskowym Szpitalu Klinicznym przy ul. Weigla we Wrocławiu.\n- Ich stan ustabilizował się już na tyle, że życiu nie zagraża żadne niebezpieczeństwo - zapewnia Zdzisław Czekierda, rzecznik szpitala. - Mają oparzenia ciała i rany nóg, ale są przytomni. Nie chcą tylko, żeby w tym stanie zobaczyły ich rodziny - zaznacza.\nTrzech rannych żołnierzy trafiło na oddział ortopedyczny kliniki, a jeden na chirurgię ogólną. Dwóch z nich przejdzie nieskomplikowaną operację. Ale zdaniem dr. Józefa Ruty, ordynatora ortopedii, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby po leczeniu wrócili do służby wojskowej.\nDo wrocławskiej placówki zostali przewiezieni ze szpitala w Bagram. Trafili tam po wybuchu miny, w którym zginął dowódca wyprawy, podporucznik Robert Marczewski z 6. Batalionu Desantowo-Szturmowego w Gliwicach.\nDo tragicznego zdarzenia doszło w sobotę. Ppor. Marczewski razem z żołnierzami miał nocny patrol. Przejeżdżając hummerem niedaleko wioski Nangar Khel, wojskowi trafili na minę-pułapkę, która eksplodowała pod wozem.\nSiedzący obok kierowcy podporucznik nie miał szans na przeżycie, mimo że trasa uchodzi za bezpieczną. Trumna z ciałem podporucznika wylądowała wczoraj rano na wrocławskim lotnisku. Uroczyście żegnała go tam rodzina, dowódcy i koledzy po fachu. Pogrzeb odbędzie się jutro we Wrocławiu.\nRobert Marczewski to piąty Polak, który zginął na misji w Afganistanie.


Łosoś norwesko-chiński - Recenzja - Portal Pisarski\nŁosoś norwesko-chiński - agnieszka3201\nPublicystyka » Recenzje » Łosoś norwesko-chiński\nAutor książki: Michał Krupa\nGatunek książki: druk, ebook\nForma książki: Wydawnictwo Psychoskok\nBohaterem tej książkowej komedii jest Maciej Prus, obchodzący swoje 40 letnie urodziny. Z tej okazji odbywa się impreza, na której nie bawił się dobrze, choć bym w centrum zainteresowania. Zaczął zastanawiać się nad swoim życiem, o tym co osiągnął, kim jest. W wyniku jego przemyśleń w jego głowie narodził się śmiały plan, aby napisać książkę. Nie wie jednego - ta książka stanie się wkrótce jego obsesją.\nagnieszka3201 · dnia 30.04.2014 06:55 · Czytań: 2326 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 1\nPoznać prawdę - recenzja przedpremierowa\nZgwałcona - brutalne życie, z jego najgorszymi odcieniami…\nzielonywaclaw dnia 07.07.2014 08:21\nMyślę, że się odnajdę w tej książce. A może dzięki slangowi poprawię relację z dziećmi. O wiele chętniej rozmawiają, kiedy używa się ich gwary.


Po czym poznać nowy apartament?\n3 marca 2020, 14:39\nNie musisz być obserwatorem branży nieruchomości, aby zauważyć, że przy obecnym boomie na inwestowanie pieniędzy w ten segment rynku definicja różnych nieruchomości się rozszerza, wprowadzając w błąd potencjalnych nabywców.\nPrzykład? Imitacja loftu, niełącząca z nim wszystkich cech określana jest mianem miękkiego loftu. Dzisiaj zastanowimy się, czy każde piękne, nowocześnie urządzone mieszkanie może ubiegać się o prawo do miana apartamentu?\nRozpocznijmy od terminu „miniapartament”, który odcisnął swoje piętno na przeróżnych witrynach internetowych. Okazuje się, że każde pięknie umeblowane i odpowiednio wyposażone nowoczesne mieszkanie z dumą nazywane jest apartamentem.\nZ punktu widzenia reklamodawcy użycie tego terminu może podnieść rangę obiektu mieszkalnego, a w związku tym sprzedawcy nieruchomości pozwalają sobie na podnoszenie cen i bagatelizowanie konkurencji w postaci zwykłych mieszkań. Małe apartamenty często są źródłem zainteresowania ludzi, które kupują mieszkanie po raz pierwszy oraz inwestorów, którzy czerpią zyski z wynajmu mieszkania.\nJak rozpoznać apartament?\nMieszkanie musi spełniać wiele warunków, aby zasłużyć na miano apartamentu. Zacznijmy od lokalizacji. Ładna okolica w pobliżu centrum miasta z niesamowitymi widokami z okien i tarasu to podstawa. Z kolei budynek, w którym znajduje się apartament, powinien być monitorowany przez firmy ochroniarskie i być otwarty tylko dla mieszkańców i ich gości.\nTworząc tereny rekreacyjne i sportowe (sale fitness, baseny, spa) i place zabaw dla dzieci, podkreśla się prestiż obszaru i poziom jego przydatności dla mieszkańców. Przyda się też winda dojeżdżająca do podziemnego garażu, miejsce parkingowe dla najemcy, recepcja oraz lobby.\nBudynek powinien być interesujący architektonicznie i wyróżniać się estetyką, jakości i trwałością materiałów użytych podczas budowy i wykończenia. Dbając o przyszłych mieszkańców, deweloperzy jak Centaurus implementują w swoich apartamentach klimatyzację i systemy bezprzewodowych usług domowych (tzw. Inteligentne domy).\nJak widać zatem apartament wyróżnia się na tle innych typów mieszkań i warto o tym pamiętać. Szczególnie gdy sami przymierzamy się do zakupu własnych czterech ścian. Jeśli na dodatek uda się znaleźć taki zlokalizowany w centrum dużego miasta, tym lepiej dla nas.\nUdzielamy gwarantowanych pożyczek biznesowych, pożyczek na zakup samochodu, pożyczek na zakup domu i innych pożyczek osobistych oraz wiele innych. Udzielamy pożyczki długoterminowej od 1 roku do maksymalnie 50 lat z oprocentowaniem 3%. aby uzyskać więcej informacji, skontaktuj się przez e-mail: johndavidcredit@outlook.com lub WhatsApp: +12512399773\nWitam wszystkich, czy obecnie znajdujecie się w poważnym kryzysie finansowym. Czy potrzebujesz pożyczki? Czy Bank odrzucił cię i chcesz pożyczki, która zaspokoi wszystkie Twoje potrzeby? - Nie ma problemu. Bez względu na sytuację finansową. Możemy zaoferować kredyty hipoteczne, kredyty komercyjne, kredyty prywatne i kredyty wyłącznie na cele edukacyjne.? Nie szukaj więcej, ponieważ możemy pomóc Ci zabezpieczyć to, czego potrzebujesz. Pytania / wsparcie? - E-mail (ferratum.loans@gmail.com) (ferra_tum@outlook.com) i otrzymaj odpowiedź w ciągu kilku godzin. Możemy pomóc Ci w pożyczce w wysokości od 5000 do 200 milionów USD w celu rozwiązania twoich problemów finansowych przy bardzo niskim 3% oprocentowaniu na okres od 1 do 30 lat (12-360 miesięcy). Ten program finansowania pozwala klientowi cieszyć się niską spłatą odsetek w czasie trwania pożyczki po zabezpieczeniu z nami pożyczki. Twoja wolność finansowa jest w twoich rękach! Chcielibyśmy usłyszeć od ciebie! Jeśli masz wątpliwości lub chcesz wyjaśnić, napisz do nas na adres E-mail: ferratum.loans@gmail.com E-mail: ferra_tum@outlook.com


Komu zależy na stawianiu wiatraków w Polsce? Dlaczego polityka klimatyczno– energetyczna Unii Europejskiej tworzy rynek zbytu dla niemieckich i duńskich technologii OZE a eliminuje węgiel z energetyki? - Stopwiatrakom.eu\nOpublikowano: wtorek, 26 luty 2019 22:15 | Drukuj\nPublikujemy dzisiaj fragmenty opinii posła Jana Klawitera, która ukazała się na portalu biznesalert.pl. Jan Klawiter, to Przewodniczący Parlamentarnego Zespołu ds. Energetyki Jądrowej (poseł niezrzeszony, wybrany z listy PiS w okręgu gdyńskim). W swoim w artykule pt.: „Tak dla celów redukcji emisji CO2, nie dla celów OZE”  krytykuje on celowość niemieckiej transformacji energetycznej w odniesieniu do celów redukcji emisji CO2. Klawiter zwraca uwagę, że po opublikowaniu przez Ministerstwo Energii projektu PEP40, w ramach konsultacji społecznych w obiegu publicznym pojawiły się tak zwane „alternatywne” polityki energetyczne prezentowane publicznie przez tak zwane „niezależne instytucje”. Te najbardziej rozreklamowane „alternatywy” proponowały oczywiście strategie, w których Polska ma całkowicie zrezygnować z węgla w energetyce.\nCzekamy już z niecierpliwością na publikację przez Ministerstwo Energii uwag zgłoszonych do projektu nowej polityki energetycznej (PEP40). Jesteśmy ciekawi jak dużo ich wpłynęło i które z nich zostaną uwzględnione w finalnym dokumencie przez rząd. Tymczasem w branżowych mediach ciągle trwa polemika na temat przyszłej polityki energetycznej państwa i które to technologie wytwarzania energii powinny znaleźć się w rządowych planach na kolejne dziesięciolecia. Dlatego z dużą satysfakcją publikujemy na łamach naszego portalu kolejny głos w dyskusji, który obnaża prawdziwe oblicze energetyki wiatrowej oraz rzeczywiste „osiągnięcia” niemieckiej transformacji energetycznej.\nW odpowiedzi na medialną histerię związaną z tzw. „globalnym ociepleniem” i promowanie przez prounijne środowiska polityczne i gospodarcze strategii całkowitej dekarbonizacji energetyki, poseł Jan Klawiter wyjaśnia jak to jest możliwe, że propagatorzy OZE cały przyszły polski mix energetyczny chcą oprzeć wyłącznie o źródła odnawialne tj. o wiatr i słońce wspierane gazem:\n„Uzasadnione w tej sytuacji jest pytanie, czyje interesy stoją za takimi propozycjami? Odpowiedź jest prosta, wystarczy spojrzeć na autorów tych analiz (osoba będąca obywatelem naszego zachodniego sąsiada, zajmująca się OZE) albo skąd pochodzą środki na działanie tych organizacji (granty z fundacji założonej bezpośrednio przez rząd federalny naszego zachodniego sąsiada). To nie są poufne informacje, wystarczy poszukać w internecie. Jeśli się na to nałoży informacje – także dostępne – z porozumienia koalicyjnego, będącego podstawą obecnego rządu Niemiec, w którym mówi się o eksporcie Energiewende, o blokowaniu środków z budżetu unijnego na rozwój energetyki jądrowej i o ochronie miejsc pracy związanych z energetyką odnawialną w Niemczech, to wszystko staje się jasne. Trzeba tylko chcieć to wszystko powiązać, a dalsze wnioski zostawiam czytelnikom.\nJako osoba z technicznym wykształceniem lubię liczby i fakty i dlatego chciałbym się nimi nieco posłużyć. Weźmy pod uwagę efektywność redukcji emisji poprzez określony przez IPCC wskaźnik emisyjności na jednostkę generowanej energii to jest w g CO2eq/kWh. I tak energetyka wiatrowa to 11 (niestabilna, efektywność 25 proc. dla lądu i 40 proc. dla morza), energetyka jądrowa to 12 (stabilna), energetyka wodna to 24 (stabilna), energetyka słoneczna to 45 (niestabilna, efektywność 10 proc.), energetyka gazowa to 490 (stabilna) i energetyka węglowa to 820 (stabilna). W Europie w skali roku najmniej emitują trzy kraje, których energetyka bazuje na źródłach stabilnych; Francja na energetyce jądrowej, Norwegia na energetyce wodnej i Szwecja pół na pół na energetyce jądrowej i wodnej. Najwięcej emitują kraje bazujące wyłącznie na źródłach kopalnych, zaś te, które postawiły na energetykę niestabilną (wiatr, słońce) lokują się na poziomie kilkukrotnie wyższym niż trzy pierwsze kraje i NIGDY nie zejdą do ich poziomu. Takie są prawa przyrody, bo wiatr często nie wieje i słońce regularnie zachodzi.” \nUnia energetyczna tworzy rynek zbytu dla technologii OZE pod hasłem walki ze zmianami klimatu\nDalej poseł Jan Klawiter stara się odpowiedzieć na pytanie czy niezwykle ambitne cele klimatyczne Unii Europejskiej są w ogóle do osiągnięcia poprzez forsowanie technologii OZE? Odpowiedź brzmi:\n„NIE, bo niestabilne źródła odnawialne to generalnie mało efektywne źródło obniżania emisji CO2. Najbardziej dostępne niestabilne źródła odnawialne, takie jak wiatr i słońce, są kosztowne, jeśli uwzględnimy moc efektywną i konieczność zabezpieczenia rezerwowych dostaw w czasie, w którym one nie działają. Energetyki wodnej w Europie poza Skandynawią i krajami alpejskimi jest niewiele. Biomasa to kosztowne źródło bazujące głównie na imporcie biomasy z trzeciego świata.\nDla mnie swoistym absurdem jest polityka Francji, w której planuje się redukcję udziału zeroemisyjnej energetyki jądrowej i gwarantuje się budowanym właśnie farmom morskim cenę odbioru energii 5-krotnie wyższą niż cena z elektrowni jądrowych. Zwiększa się przy tym udział energii z gazu (bazuje na gazie z Algierii), który zabezpiecza pracę źródeł niestabilnych, co w konsekwencji zwiększa koszty energii oraz emisyjność sektora wytwarzania.\nW projekcie strategii klimatycznej i energetycznej UE zapisano, że w 2050 Unia będzie zdekarbonizowana a 80 proc. energii będzie wytwarzane ze źródeł odnawialnych. Tylko nie wiadomo jak zrealizować dostawy energii do odbiorców, kiedy na jakiś czas zabraknie wiatru i zajdzie słońce. Pozostanie nam wziąć lekcję w szkołach przetrwania. Zauważmy jednak, że ten drugi wariant bez energii jądrowej skutkuje tym, że 66 proc. energii w tej sytuacji modelowej pochodzi ze źródła gazowego.\nGłównym źródłem wsparcia niestabilnych OZE jest i będzie gaz naturalny, którego zasoby w Europie się kończą. Węgiel zdekarbonizujemy, więc pozostaje import gazu naturalnego. Jaka jest, więc ta niezależność energetyczna?\nStare powiedzenie mówi, że jeśli nie wiemy, o co w tych celach OZE chodzi to na pewno chodzi o pieniądze. I taka jest prawda. Różni ekolodzy są w tej grze wielkich interesów gospodarczych i państwowych, traktowani jak mięso armatnie, a za rozwojem niestabilnych OZE stoją olbrzymie pieniądze wyciągane bezpośrednio lub pośrednio z kieszeni obywateli.\nSą kraje, które mnóstwo zainwestowały w technologie odnawialne i chciałyby, aby ich firmy na tym zarobiły (miejsca pracy), są kraje, które zdominują rynek dostaw gazu i dlatego finansują różne organizacja ekologiczne, aby przyspieszyć ten proces. Czy ktoś jeszcze pamięta, że na początku unia energetyczna miała uniemożliwić Rosji rozgrywanie państw unijnych cenami gazu, a skończy się stworzeniem w Polsce rynku zbytu dla nadmiaru energii OZE produkowanej w Niemczech. Parę miesięcy temu przeczytałem w poczytnym amerykańskim dzienniku, że gdyby środki wydane na OZE w Niemczech zostały przeznaczone na dalszy rozwój energetyki jądrowej to Niemcy byłyby już krajem bezemisyjnym, jeśli chodzi o wytwarzanie energii elektrycznej.\n[Nasz komentarz] Z dużą satysfakcją odnotowujemy, że poseł Klawiter w sposób prosty, a zarazem rzetelny podsumował dotychczasowe osiągnięcia „transformacji energetycznej” przy użyciu OZE. W największym skrócie można powiedzieć, że: „Wiele hałasu o nic”. W takich Niemczech wydatkowano dziesiątki miliardów euro rocznie na realizację Energiewende, a emisje CO2 jak były wysokie, tak i są. OZE okazały się być ślepą uliczką rozwoju energetyki i ci, którzy w porę zawrócą z tej ścieżki, wygrają własną przyszłość, bo będą mieli energię; w ogóle będą mieli energię.\nDodajmy, że Polska mając unikalne w Europie zasoby energetyczne (węgiel, gaz ziemny, ropa naftowa i zasoby geotermalne), powinna całkowicie wyłączyć się z unijnych mrzonek o energetyce, sprzedawanych pod hasłem walki ze zmianami klimatu i sukcesywnie budować własny potencjał wytwórczy w energetyce i ciepłownictwie. Nadwyżki produkowanej energii powinniśmy sprzedawać na rynku naszym sąsiadom i jeszcze na tym zarabiać. Dzisiaj, promując wiatraki, trwale i na długie lata uzależniamy się od importu energii, od importu technologii energetycznej oraz od interesów niemieckiego hegemona, którego oczywistym celem jest polityczna dominacja w całej Europie. Jeśli polski rząd ma takie cele w energetyce, to należy mu pogratulować i życzyć sukcesów jak najdalej stąd, najlepiej na Antarktydzie. Może w ramach globalnego ocieplenia nie zamarzną na lód ogrzewając się wiatrakami.


Nocleg w Jeleniej Górze na czas urlopu - Zrównoważone Budownictwo\nStrona główna » Blog » Turystyka » Nocleg w Jeleniej Górze na czas urlopu\nNocleg w Jeleniej Górze na czas urlopu\n19 grudnia, 2020 Patrycja Mandaryna Wyłączone Turystyka\nDługie wakacje albo krótki, nawet weekendowy urlop z pewnością warto spędzić w górach. Możliwości urozmaicenia czasu bez wątpienia jest wiele. Nie trzeba wcale tylko spacerować po turystycznych szlakach. W tych okolicach jest wiele obiektów wartych odwiedzenia, a poza tym dostępna jest infrastruktura również do innych aktywności, w tym jazdy na rowerze lub na nartach.\nTuryści znajdą wygodny nocleg w Jeleniej Górze\nInteresującą propozycją jest Jelenia Góra, zwana stolicą Karkonoszy. To idealne miejsce, będące centrum wycieczek po całej okolicy. Dzieje się tak między innymi dlatego, że z łatwością można znaleźć interesujące atrakcje oraz szeroki jest wybór noclegów. Odpowiedni obiekt do nocowania niewątpliwie ma znaczenie dla przyjeżdżających osób, które liczą na komfort pobytu oraz bliskość ciekawych miejsc. Takie możliwości daje właśnie jelenia góra – apartamenty dla turystów dostępne są dla mniejszej i większej liczby osób, a zatem każdy powinien znaleźć coś odpowiedniego dla siebie. Na pewno warto zwracać uwagę do dodatkowe opcje, jakie są oferowane. Pod tym względem wielu osobom zależy na przykład na wyposażeniu kuchennym, czyli możliwości przygotowania posiłków. Kuchenka, naczynia, a nawet zmywarka znajdują się w wielu obiektach oferowanych na urlopowy wynajem. Dzięki temu na przykład rano można szybko przygotować śniadanie i być w gotowości do podboju okolicznych gór. Również w przypadku wyjazdu z małymi dziećmi takie rozwiązanie sprawdza się doskonale.\nOczywiście łatwy dojazd z Jeleniej Góry do okolicznych atrakcji, tras turystycznych, stoków i innych jest równe ważny. Każdemu turyście zależy przecież na tym, aby było komfortowo oraz aby optymalnie wykorzystać czas, jaki ma się do dyspozycji. Na szczęście w tej okolicy nie powinno z tym być problemu i pobyt z pewnością okaże się udany.\nPoprzedni: Sklep z tanimi żyradolami kryształowymi\nNastępny: Wszechstronne wózki kąpielowe