Watykan: Papież przyjął zwierzchnika Kościoła prawosławnego Cypru - Money.pl\nStrona głównaWatykan: Papież przyjął zwierzchnika Kościoła prawosławnego Cypru\nWatykan: Papież przyjął zwierzchnika Kościoła prawosławnego Cypru\nBenedykt XVI wyraził przekonanie, że dążenie do jedności chrześcijan "nie może wyrażać się jedynie w słowach ani w sposób tylko formalny". Papież mówił o tym w sobotę w przemówieniu do zwierzchnika Kościoła prawosławnego na Cyprze Chryzostoma II.\n*Benedykt XVI wyraził przekonanie, że dążenie do jedności chrześcijan "nie może wyrażać się jedynie w słowach ani w sposób tylko formalny". Papież mówił o tym w sobotę w przemówieniu do zwierzchnika Kościoła prawosławnego na Cyprze Chryzostoma II. *\nNa zakończenie audiencji w Watykanie podpisali oni wspólną deklarację, w której zaapelowali o poszanowanie praw człowieka, wolności religijnej oraz miejsc kultu.\nPapież zwrócił uwagę na konieczność kontynuowania dialogu teologicznego między Kościołem katolickim a prawosławnym bez - jak dodał - "upadania na duchu".\nZapewnił arcybiskupa Chryzostoma II, że podziela "oparte na niewzruszonej nadziei" pragnienie dążenia do jedności chrześcijan.\nZwierzchnik cypryjskiej Cerkwi powiedział zaś w swym wystąpieniu: "W naszym osobistym przekonaniu tak, jak oddalenie się i schizma między naszymi siostrzanymi Kościołami dokonały się w ciągu tylu wieków nagromadzenia się nieporozumień, tak również ich ponowne zjednoczenie oraz przywrócenie wzajemnego zaufania i prawdziwej miłości wymagać będzie czasu, cierpliwości i poświęceń".\nOdnosząc się do podziału Cypru, Chryzostom II wyraził przekonanie, że papież z powodu doświadczeń swej ojczyzny zrozumie ból mieszkańców wyspy. "Nasza dzisiejsza obecność tutaj stanowi apel do Waszej Świątobliwości, papieża pochodzącego z zaprzyjaźnionego kraju, ciężko doświadczonego dekadami podziałów, jak nasz kraj, ale dzięki Bogu ponownie zjednoczonego. Dlatego tylko Wasza Świątobliwość może zrozumieć nasz ból" - podkreślił zwierzchnik Kościoła cypryjskiego.\nZaprosił następnie Benedykta XVI na Cypr.\nWe wspólnej deklaracji papież i arcybiskup Chryzostom II napisali: "Zwracamy się z apelem do wszystkich tych, którzy wszędzie na świecie podnoszą rękę przeciwko swym braciom i nakłaniamy ich ze stanowczością, by złożyli broń i działali na rzecz zagojenia ran, spowodowanych przez wojnę".\n"Zachęcamy do działania na rzecz obrony praw ludzkich w każdym kraju, poszanowania człowieka, wizerunku Boga" - wezwali Benedykt XVI i Chryzostom II.\nPodkreślili, że brak poszanowania wolności religijnej stanowi "najcięższą zniewagę dla godności człowieka".\n"Profanacja, niszczenie i rabowanie miejsc kultu jakiejkolwiek religii jest aktem przeciwko ludzkości i cywilizacji ludów" - stwierdzono w watykańskiej deklaracji.\nZnalazł się w niej również apel o "ożywienie chrześcijańskich korzeni Europy i uznanie, że zachodnia oraz wschodnia tradycja chrześcijańska mają do odegrania wspólną rolę".\n"Unia Europejska - podkreślili papież i cypryjski arcybiskup - nie może ograniczyć się jedynie do współpracy ekonomicznej i potrzebuje solidnej bazy kulturowej, wspólnych odwołań etycznych i otwarcia na wymiar religijny".\nPapież Franciszek zaproszony przez zwierzchnika grekokatolików na Uk...


Terytorialsi z Ostrowca? – Ostrowiecka.pl\nTerytorialsi z Ostrowca?\nW ostatnich tygodniach miały miejsce kolejne powołania do Wojsk Obrony Terytorialnej. Liczebność piątego rodzaju sił zbrojnych przekroczyła 10 tysięcy żołnierzy. W dniach 11 i 12 maja na kolejne szkolenia podstawowe i wyrównawcze stawili się ochotnicy z Podlasia, Lubelszczyzny, Podkarpacia, Mazowsza oraz Świętokrzyskiego, w tym z Ostrowca Świętokrzyskiego. Szeregi czterech brygad OT powiększyły się o kolejnych blisko 600 ochotników, a liczebność WOT przekroczyła 10 tysięcy żołnierzy.\n10 Świętokrzyska Brygada Obrony Terytorialnej została powołana w trzecim etapie tworzenia Wojsk Obrony Terytorialnej. Jej stałym rejonem odpowiedzialności jest województwo świętokrzyskie. W chwili obecnej w skład brygady wchodzi jeden batalion lekkiej piechoty z siedzibą w Kielcach. Wszyscy zastanawiamy się, czy kolejne, zgodnie z zapowiedzią, powstaną w Ostrowcu Świętokrzyskim i Sandomierzu? Brygadą dowodzi płk Artur Barański. Służbę w brygadzie pełnią zarówno żołnierze zawodowi, jak i ochotnicy – Terytorialsi – z województwa świętokrzyskiego.\nW 10. Świętokrzyskiej Brygadzie Obrony Terytorialnej terytorialsami są przyszli instruktorzy, którzy wcześniej byli żołnierzami zawodowymi. Są to ochotnicy, którzy po rejestracji we właściwym WKU oraz złożeniu wniosku zgłosili się do 10. Świętokrzyskiej Brygady Obrony Terytorialnej w celu zapoznania z przepisami i warunkami służby. Po rekomendacji ochotnicy zostali skierowani do wojskowej pracowni psychologicznej w celu wydania orzeczenia.\nW dniu 12 maja 28 żołnierzy terytorialnej służby wojskowej z 10 ŚBOT rozpoczęło ośmiodniowe szkolenie wyrównawcze na poligonach w Dębicy, Lublinie, Majdanku i Chełmie, którego celem jest między innymi zapoznanie się z programem szkolenia pododdziałów lekkiej piechoty oraz metodą prowadzenia szkolenia podstawowego. Po jego zakończeniu będą instruktorami, którzy poprowadzą szkolenie podstawowe dla kolejno wcielanych grup żołnierzy terytorialnej służby wojskowej. Ciąży wiec na nich duża odpowiedzialność za poziom wyszkolenia całego 101 batalionu lekkiej piechoty. Jest to nowatorki system wcielania wyspecjalizowanych ochotników, zastosowany przez 10. Świętokrzyską Brygadę OT pozwalający wyszkolić instruktorów zanim zostaną wcieleni pozostali żołnierze terytorialnej służby wojskowej.\nWojska Obrony Terytorialnej są formacją ochotniczą, oznacza to, że decyzję o wstąpieniu do formacji można podjąć tak samo łatwo jak o wyjściu z niej. W skali kraju wnioski o powołanie do WOT złożyło do tej pory ponad 17 tys. osób. Dowództwo WOT ocenia, że na koniec bieżącego roku formacja będzie liczyła 20 tysięcy żołnierzy, z czego 17 tysięcy będą stanowili żołnierze pełniący Terytorialną Służbę Wojskową. Obecnie szkolenie ochotników jest prowadzone w sześciu brygadach utworzonych w pierwszym i drugim etapie budowy formacji, tj. na Podlasiu, Lubelszczyźnie, Podkarpaciu, Mazowszu (dwie brygady) oraz na Warmii i Mazurach. Siedem kolejnych brygad z województw Polski centralnej, obecnie buduje swoje struktury oraz przygotowuje się do szkolenia, które rozpocznie już w drugiej połowie bieżącego roku.\n← Ostrowiec Świętokrzyski zaangażowany w kampanię „Sam Urządzaj Swoje Miasto”!\nJuż nie tylko studia, ale i ogólniak za granicą. Julki Cebuli prywatne liceum w Anglii →


Przepisy | Zabezpieczenia Przeciwpożarowe PPOŻ.PRO. Rzeczoznawca ppoż.\nPoniżej znajdziecie Państwo podstawowe przepisy na których opiera się ochrona przeciwpożarowa. Bez ich znajomości nie sposób prawidłowo realizować zadań ciążących na projektantach, zarządcach i użytkownikach obiektów budowlanych.\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. nr 109 poz. 719).\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. nr 124 poz. 1030).\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2003 r. nr 121 poz 1137 z późn. zm.) oraz nowelizacja z 2009 r.\nRozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853).\nUstawa z dnia z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tj. Dz. U. z 2009r. nr 178 poz. 1380).\nUstawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409).


Szef operacji na Morzu Śródziemnym: 109 przemytników migrantów w areszcie\nStrona główna Marynarka Wojenna, Służby Morskie, Ratownictwo Morskie Szef operacji na Morzu Śródziemnym: 109 przemytników migrantów w areszcie\n34 tysiące uratowanych migrantów, 109 przemytników aresztowanych, 414 zniszczonych łodzi – taki bilans patrolowania Morza Śródziemnego przedstawił w czwartek w parlamencie Włoch dowódca unijnej operacji Sophia admirał Enrico Credendino.\nPrezentując dotychczasowe rezultaty misji EUnavfor Med, której głównym zadaniem jest zwalczanie procederu przemytu ludzi, włoski admirał powiedział, że najważniejsze jest pozbawienie gangów zaplecza logistycznego. – Dlatego kiedy kończymy akcję ratunkową, niszczymy zawsze łodzie – dodał Credendino.\n– Przemytnicy nie są już w stanie opuścić libijskich wód terytorialnych, wiedzą, że ich aresztujemy i że stracą łodzie – wyjaśnił dowódca operacji. Podkreślił, że akcje niesienia pomocy migrantom na łodziach w ramach operacji UE są skomplikowane.\nJak stwierdził, misja w obecnej fazie może działać tylko na wodach międzynarodowych, a „rozwiązanie problemu poprzez możliwość działania na wodach terytorialnych Libii jest dalekie”.\n– W tym roku liczba ta wynosi już 600 (osób). Ludzie umierają przede wszystkim na wodach libijskich. My i siły militarne jesteśmy zbyt daleko. Pontony wywracają się, a migranci nie umieją pływać – relacjonował Credendino. Wyraził przekonanie, że należy wyposażyć libijskie siły morskie w odpowiednie środki, by „uniknąć dalszych ofiar w strefie, gdzie teraz nikt nie jest w stanie przyjść na czas z pomocą”.\nDowódca operacji zauważył, że walkę z przemytem migrantów ułatwiłoby to, gdyby w prawie międzynarodowym uznano ten proceder za zbrodnię przeciwko ludzkości. – Ma on wszelkie jej znamiona – dodał.\nAdmirał Credendino, występując przed parlamentarną komisją, oświadczył też: „Często jesteśmy oskarżani o to, że nasza obecność jest czynnikiem przyciągającym migrantów i że przemytnicy wysyłają ich w morze dlatego, że trwa operacja Sophia. To nie jest prawda”.\n– My jesteśmy zaangażowani w walkę z przemytnikami – podkreślił. – Oczywiście, gdy trzeba ratować ludzi, nie cofamy się przed tym – zapewnił dowódca operacji.\nMigranci pochodzą zaś w większości z Afryki Subsaharyjskiej. – Syryjczycy nie docierają już więcej do Europy szlakiem z południa – dodał admirał.\nMówił też, że kobiety, stanowiące około 9 proc. migrantów, są gwałcone i maltretowane. – Mimo że wiedzą, co je czeka, i tak decydują się wyruszyć w drogę – zauważył.\nWedług MSW w Rzymie, od początku tego roku do Włoch przypłynęło ok. 25 tys. migrantów.


"D" zostaje na Grota\nopublikowano: 2009-08-12 13:45:17\nW związku z zakończeniem prac na ulicy 20 Stycznia pomiędzy Grota-Roweckiego a Nawrockiego na stałą trasę wróciły autobusy linii "9". Nowej trasy - przez Nawrockiego i Grota-Roweckiego - nie zmienią natomiast autobusy linii "D". Powód? Objazdowa trasa pozwoli na wprowadzenie dodatkowego autobusu na Grota w soboty po 14.00. Poza tym przystanek zlokalizowany przy Nawrockiego (nowa trasa "D") jest w lepszym stanie, bo ma wiatę, a ten przy 20 Stycznia (stara trasa) jej nie posiada.\nwięcej informacji na www.mzk.er.pl\nKomentarze do artykułu: "D" zostaje na Grota


JazzPRESS - Zavoyama Quartet – Acoustic Fusion\nHome > Płyty > Recenzja > Zavoyama Quartet – Acoustic Fusion\nZavoyama Quartet – Acoustic Fusion\nZavoyama Quartet, 2021\nAcoustic Fusion Zavoyama Quartet przelatuje tak szybko, że aż dziw bierze. Nie jest to jedynie kwestią tego, że to 24-minutowa EP-ka, bardziej chodzi mi o angażującą i po prostu przyjemną zawartość muzyczną. Patrząc na skład zespołu (dwie gitary akustyczne, gitara basowa, perkusjonalia), przewidywałem, że będę miał do czynienia z gitarowym szpanowaniem, atakowaniem uszu flamenco i fingeringiem à la nadwiślański McLaughlin, de Lucía czy inny Di Meola. Tymczasem okazuje się, że twórcy „akustycznej fuzji” nie cierpią na kompleks szybkości i nie czują wewnętrznego imperatywu, by dokonywać w jazzowym, czy ogólnie gitarowym, uniwersum jakiejś rewolucji.\nUtwory na tej EP-ce to swobodne, bardzo melodyjne, choć bynajmniej nie pozbawione dynamiki, granie. Czuć w tych wymianach nut swoistą zabawowość (zespół identyfikuje się ze sformułowaniem „street music” – co w sumie mogłoby korespondować z tą uwagą). Czuje się, oczywiście, improwizacyjny szwung, ale i miejscami aranżacyjno-rytmiczną kompleksowość kojarzącą mi się z dziedziną math rocka (Torus, Wahadło Foucaulta). Pięknie pobrzmiewają gitarowe flażolety w Promieniach, a cajón jakże świeżo i prosto porządkuje rytm w Nieważkości. Lubię takie brzmieniowe dopracowanie detali, a zarazem skupienie na meritum.\nNie ma tu narracyjnego przynudzania, formalnego kombinowania czy namolnego naśladownictwa. Jest za to wdzięczne, całkiem oryginalne brzmieniowo, cokolwiek imponujące granie „na setkę”, rozrywkowe harmonie (ergo: nienadwyrężające ucha swoją jazzową ekstraordynaryjnością) i udzielający się słuchaczowi kolektywny luz. Do znudzenia powtórzę, że w jazzie i improwizacji umiejętność grania z rozrywkowym, swobodnym czujem jest na wagę złota, bo ten gatunek ma to w swoim DNA. Konkludując: jeżeli jest to muzyka uliczna, to doprawdy nie wiem, jakimi ulicami Warszawy (skąd pochodzi wspomniany tu ansambl) trzeba by spacerować, by takie fajne granie usłyszeć. Na Green Dolphin Street – na pewno prędzej.\nZavoyama Quartet - Acoustic Fusion 11 czerwca 2021


Ziemia Kłodzka i okolice Mapa turystyczna - PRACA ZBIOROWA - Książka | Gandalf.com.pl\nZiemia Kłodzka i okolice Mapa turystyczna Skala 1:90 000\nZiemia Kłodzka i okolice Mapa turystyczna (miękka)\nZiemia Kłodzka i okolice Mapa turystyczna, Skala 1:90 000 - opis produktu:\nOpracowanie kartograficzne obejmuje teren Ziemi Kłodzkiej, okolic Ząbkowic Śl., Dzierżoniowa i Wałbrzycha. Znajdują się tu następujące pasma górskie: Góry Suche, Sowie, Bardzkie, Złote, Bialskie, Stołowe, Bystrzyckie, Orlickie i Masyw Śnieżnika. Na mapie zaznaczono informacje przydatne turyście, jak zabytki, ważniejsze noclegi, wyciągi narciarskie. Podano aktualne przebiegi szlaków pieszych, rowerowych, narciarskich i konnych. Ukształtowanie terenu pokazano przy pomocy warstwic o cięciu co 20 m. Mapa została oparta na elipsoidzie WGS 84, zgodnej ze stosowanym w nawigacji układem UTM. Jest to obszar ograniczony współrzędnymi 16° 11` - 16° 59` długości geograficznej wschodniej oraz 50° 06` - 50° 48` szerokości geograficznej północnej.\nKsiążka Ziemia Kłodzka i okolice Mapa turystyczna Skala 1:90 000, pochodzi z wydawnictwa Plan. Publikacja jest pracą zbiorową . Należy do gatunków: przewodniki i mapy, mapy, plany miast, turystyczne. Książka Ziemia Kłodzka i okolice Mapa turystyczna liczy 2 stron. Jej wymiary to 125 x 242. Oprawa jest miękka.\nWymiary: 125 x 242\nZiemia Kłodzka i okolice Mapa turystyczna, Skala 1:90 000\nZiemia Kłodzka i okolice Mapa turystyczna książka


PODSUMOWANIE XXXII EDYCJI BIEGÓW ULICZNYCH W MYŚLIBORZU „MYŚLIBORSKA MILA 2022” - Aktualności - Myślibórz\nPODSUMOWANIE XXXII EDYCJI BIEGÓW ULICZNYCH W MYŚLIBORZU „MYŚLIBORSKA MILA 2022”\nW dniu 29.05.2022 r. odbyła się XXXII Edycja Biegów Ulicznych w Myśliborzu „Myśliborska Mila 2022” mająca na celu popularyzację biegania, zdrowego trybu życia oraz promocji Gminy Myślibórz.\nStart i meta znajdowały się na płycie nowo wyremontowanego Stadionu Miejskiego, a nowa trasa przebiegała ulicami miasta Myśliborza.\nUroczystego otwarcia biegów dokonał Burmistrz Myśliborza Piotr Sobolewski, który również dekorował medalami uczestników biegów oraz wręczał nagrody.\nO godzinie 9:30 biegi rozpoczęły licznie zgromadzone przedszkolaki. Następnie kolejno rywalizowali uczniowie ze szkół podstawowych i ponadpodstawowych. Łącznie w biegach szkolnych wzięło udział około 180 uczniów. Każdy z zawodników dostał pamiątkowy medal\ni nagrodę rzeczową, dodatkowo trzy pierwsze miejsca z poszczególnych kategorii wiekowych uhonorowane zostały bonami podarunkowymi.\nO godzinie 11:15 wystartował bieg masowo-rekreacyjny dla wszystkich chętnych na dystansie 1609m pod nazwą „Myśliborska Mila”. W biegu tym brały udział całe rodziny bez względu na wiek i kondycję. Wszyscy którzy dobiegli do mety byli zwycięzcami. Wśród uczestników zostało rozlosowanych 10 nagród w postaci bonów podarunkowych.\nPunktualnie o godzinie 11:30 rozpoczął się bieg główny Open na dystansie 10 km. Do udziału w 10-tce Myśliborskiej zgłosiło się 115 osób i wszyscy ukończyli bieg. Uczestnicy biegu na mecie zostali przywitani medalami. W kategorii Open kobiet zwyciężyła Wioletta Paduszyńska, drugie miejsce zajęła Joanna Kupisz, trzecie Ania Skiba. W kategorii Open mężczyzn zwyciężył Paweł Gadomski, drugiemiejsce zajął Paweł Murawski a trzecie Dawid Komoda.\nW biegu głównym wręczone zostały również nagrody rzeczowe w poszczególnych kategoriach wiekowych. Bony podarunkowe, nagrody rzeczowe i statuetki dostały również trzy Najlepsze Myśliborzanki i trzej Najlepsi Myśliborzanie. Trzecie miejsce wśród pań zajęła Beata Zdrzenicka, druga była Maja Wróbel a Najlepszą Myśliborzanką została Małgorzata Niklas. Trzecie miejsce wśród mężczyzn zajął Arkadiusz Sobański, drugie Alexander Lewandowski, a Najlepszym Myśliborzaninem został Dawid Komoda.\nPamiątkowymi pucharami i nagrodami rzeczowymi nagrodzonych zostało pięciu strażaków i jedna strażaczka. Na najwyższym stopniu podium w tej kategorii stanął Łukasz Hryciuk.\nImpreza przebiegła bardzo sprawnie. Za prawidłowy pomiar czasu na dystansie 10km odpowiadała firma Sport-Time.\nPodziękowania za pracę przy organizacji biegów składamy Komendzie Powiatowej Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Ochotniczej Straży Pożarnej, Pracownikom Pogotowia Ratunkowego, Myśliborskiemu Ośrodkowi Kultury, Klubowi Morsów oraz wielu innym osobom. Za Waszą pracę serdecznie dziękujemy!\nTak duża impreza nie odbyła by się bez wsparcia sponsorów, którzy chętnie wspomogli nas w organizacji biegów. Dziękujemy wszystkim sponsorom i już dziś zapraszamy do pomocy w organizacji i udziału w biegu w przyszłym roku!\nZdjęcia: Fotopos Art Studio


Czółenka z paskiem - eleganckie buty, idealne na wiele okazji. Jakie wybrać? | Moda i Trendy\nCzółenka z paskiem - eleganckie buty, idealne na wiele okazji. Jakie wybrać?\nAngelika Sobańska 26.05.2020 18:06\nfot. Andrea Pacquadio/Pexels.com\nW niektórych sytuacjach chcemy wyglądać szykownie, a buty są niezwykle ważnym elementem takiej stylizacji. Powinny nie tylko pasować do całego stroju, ale również być komfortowe. Czółenka z paskiem łatwo dobrać do różnego rodzaju stylizacji i bardzo często są wygodne. W sklepach obuwniczych znajdziesz duży wybór butów tego typu. Zobacz na jakie warto się zdecydować!\nCzółenka na obcasie z paskiem\nTrzeba przyznać, że obcasy zawsze dodają elegancji i wcale nie muszą być bardzo wysokie ani cienkie. Poza tym nawet delikatne podwyższenie sprawia, że mamy smuklejsze łydki, a nasza sylwetka świetnie wygląda w ruchu. Czółenka z paskiem mogą mieć bardzo różne obcasy, które warto dobrać ze względu na to jakie najbardziej lubimy. Ważna jest nie tylko wysokość, ale przede wszystkim grubość takiego obcasa.\nCzółenka na słupku z paskiem to klasyka, która sprawdza się zawsze. Taki gruby obcas jest stabilny i w tego typu obuwiu dobrze się chodzi nawet na co dzień. Najwygodniejsze będą te z paskiem zapinanym z przodu stopy, bo ten element będzie dodatkowo utrzymywał nogę w jednym miejscu. W dodatku wygląda to bardzo kobieco. Trochę cieńszy obcas często występuje w butach określanych jako Mary Jane, amerykańskim modelu z długimi tradycjami. W sklepach znajdziesz także czółenka z paskiem na szpilce. To dobra alternatywa do tradycyjnych szpilek, w których stopa nie zawsze trzyma się sztywno, co utrudnia komfortowe poruszanie się.\nCzółenka z paskiem skórzane - licowe czy zamszowe?\nWybierając buty ważny jest nie tylko rodzaj obcasa, ale też materiał, z którego zostały wykonane. W przypadku kobiecych, eleganckich butów najlepiej decydować się na modele z naturalnej skóry. Nie tylko będą bardzo trwałe, ale w dodatku możesz je dobrze rozchodzić, dzięki czemu podczas chodzenia poczujesz większy komfort i dobre dopasowanie do stopy. Buty czółenka z paskiem mogą być wykonane zarówno ze skóry licowej, zamszowej oraz lakierowanej. Te pierwsze są bardzo łatwe w pielęgnacji i najbardziej uniwersalne. Pasują zarówno na wesele i inne wielkie wyjścia, do pracy jak i na codzienne spacery. Lakierowane buty tego typu będą pasować jedynie na specjalne okazje. Zamszowe czółenka z paskiem są uznawane za trochę mniej eleganckie, ale również można znaleźć piękne modele, które dopasujemy do specjalnych stylizacji. Są trochę trudniejsze w pielęgnacji niż te z licowej skóry, ale warto mieć choć jedną parę. Szczególnie piękne są te w kolorze intensywnej czerwieni, które świetnie nadadzą się np. na randkę lub jako wprowadzenie mocnego akcentu do stylizacji.\nCzółenka z paskiem - jak nosić?\nCzółenka z paskiem mogą być uzupełnieniem każdej stylizacji. Czarne czółenka na słupku z paskiem są najbardziej uniwersalne, zarówno pod względem koloru jak i rodzaju obcasa, który jest komfortowy. Świetnie będą wyglądać zarówno do klasycznych jeansów z T-shirtem, jak i wieczorowej lub letniej sukienki. Popularne są również czółenka z paskiem beżowe. Na wiosnę i lato warto czasem zaszaleć z kolorami i wybrać coś w intensywnej barwie. Takie buty np. żółte, zielone lub niebieskie świetnie mogą wyglądać ze spódnicą lub zwiewną sukienką. Jednak nie musisz się decydować oczywiście na jednokolorowe buty - w sklepach znajdziesz duży wybór również tych wzorzystych - np. w zwierzęce printy lub kwiaty. Na pewno wyróżnią cię z tłumu! Czasem można znaleźć także czółenka z paskami na krzyż, zapinanymi po jednej stronie stopy. Obuwie tego typu doda stylizacji charakteru retro i świetnie będzie wyglądać z rozkloszowanymi spódnicami.\nTe torebki zachwycają oryginalnym designem! Wybrałyśmy 18 kobiecych modeli w supercenach\n10:42 Trendy jesień-zima 2020/21: te kurtki i płaszcze chcemy nosić w tym sezonie! Wybieramy ciepłe modele na zimową niepogodę\n10:14 Buty tej marki uwielbia cały świat! Tylko teraz skorzystasz z ogromnej wyprzedaży na najmodniejsze modele\n21:32 Te stylowe i kobiece czapki na jesień chcemy mieć w swojej szafie. Piękne zdobienia, które pokochały Polki\n20:00 To najmodniejsze jeansy na jesień i zimę 2020. Top 5 fasonów, które pokochał świat mody w tym sezonie!\n18:23 Buty Badura nowości jesień / zima 2020: takie wiązane botki i zdobione kowbojki to hity tego sezonu!


Gliwice – Przyszłość Jest Tu – Marketing Miejsc W Nowoczesnym Wydaniu | | I3D S.A.\nNa zlecenie gliwickiego magistratu przygotowaliśmy dwa spoty reklamowe, prezentujące nowoczesne oblicze miasta. Produkcje wpisywały się w kampanię wizerunkową prowadzoną pod hasłem „Gliwice – przyszłość jest tu”. Filmy emitowane były w ogólnopolskich stacjach telewizyjnych, w najlepszym czasie antenowym.\nGliwice to dziś ważne centrum akademickie i ośrodek przemysłowy, w którym wiodącą rolę odgrywają nowoczesne technologie. Jednak na postrzeganie tego miasta wciąż wpływ mają stereotypy, nakazujące patrzeć na aglomerację śląska przez pryzmat górniczego i hutniczego dziedzictwa regionu. Stereotypowy obraz rzeczywistości jest przeszkodą, która utrudnia pozyskiwanie kolejnych inwestorów i zniechęca do osiedlania się w mieście. Aby to zmienić, gliwicki magistrat zdecydował się skorzystać z narzędzi promocyjnych budujący odpowiedni wizerunek. Nam powierzono przygotowanie dwóch spotów telewizyjnych, prezentujących nowoczesne oblicze miasta.\nNa potrzeby kampanii wizerunkowej miasta Gliwice przygotowaliśmy dwie produkcje.\nW roku 2012 zrealizowaliśmy 30-sekundowy spot, w którym zaprezentowane zostały najbardziej znane gliwickie zabytki (takie, jak: wieża Radiostacji, czy Ratusz) oraz obiekty tworzące nową tożsamość miasta (m.in.: budynek Centrum Nowoczesnych Technologii, Nowe Gliwice, Węzeł Sośnica). Użyta przez nas futurystyczna stylistyka, stanowiła odzwierciedlenie hasła „Gliwice – przyszłość jest tu”. Pretekstem do stworzenia spotu, było odbywające się w mieście 8. Generalne Zgromadzenie Światowego Stowarzyszenia Technopolii – największa innowacyjna impreza w Europie. Reklamę można było zobaczyć w stacjach Telewizji Publicznej oraz TVN i TVN24.\nDrugi spot powstał w 2013 i poświęcony był sztandarowej inwestycji miasta – nowoczesnej hali widowiskowo-sportowej Gliwice. Reklama utrzymana w futurystycznej stylistyce, składała się z dynamicznych migawek, prezentujących imprezy sportowe i kulturalne, jakie w przyszłości odbywać się będą w budowanym obiekcie. Celem tego przedsięwzięcia było wypromowanie hali oraz wsparcie poszukiwań sponsora tytularnego. Film emitowany był na antenach TVP1 oraz TVP2, w pasmach najwyższej oglądalności.\nPREVIOUSEsotiq&Henderson - Rozwiązania interaktywne dla sieci sklepów odzieżowych\nNEXTBecker Warkop - Wirtualny symulator szkoleniowy


Agnieszka Olejnik, Taniec pszczół — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nLato 1939 roku\n– Puść! – wrzasnął ile sił w płucach wąsaty grubas, nie zważając na cyklistówkę, którą w tej samej chwili porwał mu podmuch wiatru.\nOd siły jego okrzyku zależało praktycznie wszystko.\nSześciu ludzi w obcisłych swetrach i pumpach popędziło w dół zbocza Kopca Lipnickiego, a napięte liny dźwięczały w chłodnym powietrzu jak struny harfy. Musieli je puścić w tym samym ułamku sekundy, w którym jeszcze jeden człowiek z tyłu szarpnął linkę powodującą odczepienie stalowej „rewolwerki”. Do zgrania tych wszystkich ruchów krzyk wąsacza w cyklistówce niezbędny był jak mistrzowski ruch batuty dyrygenta.\nTym razem wyszło idealnie.\nSiła lin, początkowo napiętych, a potem uwolnionych niczym cięciwy łuków, wyrzuciła w przestrzeń ażurowy szybowiec i reszta zależała już od pilota. Teraz powinien złapać wstępujący wiatr, ten sam, który zerwał cyklistówkę wąsacza, i już bez przeszkód mógł zamienić się w ptaka.\nErnest Bindeck uwielbiał tę chwilę. Nagłe wciśnięcie tyłka w siedzisko, oparcie stóp na drążkach, pewny chwyt steru, rozpęd podczas szurania i moment, w którym przestawał podlegać prawom ziemskim. Na parę sekund opuszczał powieki, porozumiewał się z prądami powietrza i kiedy otwierał oczy, wokół była już tylko cisza i Podbeskidzie. Aż po horyzont.\nKilka godzin później wracali pociągiem do Katowic. Ernest, oparty łokciem o obramowanie okna wagonu, wpatrywał się w pejzaż przysłaniany co jakiś czas białymi obłokami, którymi prychał parowóz. Przypominały mu watę cukrową z odpustu w Panewnikach. Mimowolnie uśmiechnął się do wspomnień.\n– Odmarzłżeś już, karlusie? – spytał rozparty na drewnianej ławce naprzeciwko Paweł Musioł, wyższy od Ernesta o głowę, potężny brunet o lśniących czarnych włosach. Z okazji wycieczki na Kopiec Lipnicki wymył dziś rano czuprynę szarym mydłem i nasmarował obficie pomadą.\nPowodem tych zabiegów była Basia Tkocz, która przycupnęła obok niego i dyskretnie zerkała w stronę Ernesta. Dziewczyna w myślach zadawała sobie pytanie, czy starczyłoby jej odwagi, aby unieść się pod niebo na podejrzanej konstrukcji z linek i sklejki, która nie miała nawet kabiny pilota chroniącej przed zimnem. Po wylądowaniu na podbeskidzkiej łące chłopak rzeczywiście był skostniały jak bohater powieści Jacka Londona, powożący na dalekiej północy saniami zaprzężonymi w psy.\n– Odmarzłem. – Ernest się uśmiechnął, ale i tak chętnie przyjął metalową piersiówkę z wódką, podaną mu przez przyjaciela.\nPaweł lubił przedmioty, które ułatwiały mu pozowanie na brytyjskiego lorda. Spinki do mankietów, papierośnice, krawaty z perłową szpilką i modne stroje w rodzaju puloweru bez rękawów, którego poprzeczne paski podkreślały jego szeroki tors, a kolory – przystojną twarz. Od kiedy zajęli miejsca w wagonie, już dwa razy wyłapał spojrzenia Basi posłane Ernestowi. Uznał, że było ich o dwa za dużo.\n– Dziękuję, Erni, że nas zabrałeś – powiedziała dziewczyna, gdy piersiówka z alkoholem wróciła do Pawła. – To było fenomenalne.\n– Dawno wam to obiecywałem. – Chłopak przeczesał palcami blond włosy. Ciągle nie chciały wrócić do normy po zabiegach fryzjerskich wiatru, który niósł szybowiec.\nPopatrzył na Basię z wyraźnym zadowoleniem. W jego spojrzeniu była duma z wrażenia, jakie na niej wywarł, unosząc się nad Podbeskidziem, a także coś jeszcze...\nPaweł ostentacyjnie odwrócił twarz do okna.\n– Ja tam wolę fusbal – rzucił zniesmaczony. – Co ty widzisz w fruwaniu na tej ogródkowej pergoli? Ani toto solidne, ani wygodne. Jak się ten cały statek powietrzny nazywa?\n– Wrona – odparł Ernest z godnością.\n– No – ucieszył się Paweł. – To jak ci się ta wrona kiedyś rozkraczy, spadniesz na łeb i skręcisz kark.\nChłopak mimowolnie dotknął dłonią białego owocu głogu – talizmanu szybowników, który nosił przypięty szpilką w klapie marynarki. Nie odpowiedział.\n– Mogłeś nie jechać – syknęła Basia w stronę Pawła.\n– Nie mógł. – Ernest odzyskał mowę i sięgnął po papierosa. – Nie mógł – powtórzył, wpatrując się w przyjaciela prowokacyjnie. – Bo musiał mieć cię na oku. Żebyś przypadkiem za bardzo mnie nie polubiła. Mom recht, Pawliku?\nZaczepiony poczerwieniał i już otwierał usta, ale Basia nie pozwoliła mu dojść do słowa.\n– Nie jestem jego dziewczyną – oświadczyła stanowczo. – Ani jego, ani twoją, Erni. – Wycelowała w niego wskazujący palec. – I obu was jednakowo nie lubię.\nKłamała. Przepadała za nimi obydwoma. Chodzili razem do szkoły powszechnej, potem do gimnazjum. Mieszkali w tej samej kamienicy w Katowicach i od lat byli nierozłączni. „Trio Koziorożca” – mówiła o nich Basia. Paweł urodził się pod koniec grudnia tysiąc dziewięćset dwudziestego pierwszego roku, ona i Ernest na początku stycznia roku następnego. W tym samym znaku zodiaku. Ale czy z tym samym horoskopem?\nCo roku razem wyprawiali Geburstag, który od trzech lat tradycyjnie zamieniał się w towarzyską loterię:\n– Którego z nich wolisz, Basiu? – dopytywały koleżanki. – Przecież obaj się w tobie kochają. Którego wybierzesz? – Naciskały, a Erni z Pawłem udawali, że nie słyszą, choć dałaby głowę, że odpowiedź interesuje ich bardziej niż kogokolwiek z gości.\n– Ogłoszę decyzję za rok, podczas osiemnastych urodzin – oświadczyła ostatnio i nagle w pokoju zrobiło się tak cicho, że nawet płyta gramofonowa taktownie przestała się obracać. – Daję słowo – dodała uroczyście, choć nagle przestraszyła ją powaga tej deklaracji.\nA co, jeśli nie będzie umiała dokonać wyboru? Miała wrażenie, że kocha ich obydwu. Za co? Pawła za urodę kinowego amanta i męską stanowczość, spryt oraz uśmiech, od którego miękły jej kolana. Koleżanki w gimnazjum marzyły, aby Paweł choć raz je nim obdarzył. Erniego za najbardziej niebieskie oczy na świecie, dobroć, szlachetność i odwagę. Jak to zbilansować? Jak zrobić rachunek? I czy to w ogóle kwestia rachunku?\nW desperacji, podczas siedemnastych urodzin w styczniu trzydziestego dziewiątego, pomyślała, że albo nie wybierze żadnego z nich, albo rzuci monetą. Postanowiła, że Paweł będzie reszką. Erni, z racji swojej podniebnej pasji, orłem. Uspokoiła się, że to już coś, i nakręciła gramofon z płytą Mariana Hemara, który na cały następny rok wybawił ją z opresji.\nZ dworca przeszli spacerem na ulicę Powstańców. Ona w środku, oni jak zwykle po obu stronach, trzymając ją pod ręce, jakby eskortowali swoje szczęście, które za kilka miesięcy przypadnie w udziale tylko jednemu z nich. Sprzeczka została w wagonie, zresztą zgasła nagle, jak dziesiątki innych, które bezskutecznie próbowały ich poróżnić przez ostatnie lata.\nMiasto kończyło popołudniową sjestę. Dogasające słońce przeglądało się w oknach eleganckich kamienic o modernistycznej prostocie linii i płaszczyzn, którym nie przeszkadzało sąsiedztwo secesyjnego i neobarokowego zbytku form. Katowice kwitły. Za dotknięciem gospodarczej różdżki zamieniały się w miasto dostatku. Na łąkach, na których niedawno pasły się kozy, jedna po drugiej wyrastały wille sąsiadujące z siedzibami zagranicznych spółek i koncernów. Po plebiscycie miasto przypadło Polsce, ale było stolicą autonomicznego województwa śląskiego. Miało własny sejm i skarb. Czternastopiętrowy drapacz chmur i czternaście placówek dyplomatycznych, nad którymi powiewało czternaście flag wielkich państw. A w środku tego wszystkiego wznosiła się kamienica Basi, Pawła i Erniego, z prawdziwą windą, kinkietami, marmurową posadzką i miedzianymi poręczami schodów, które po wypolerowaniu błyszczały jak szczerozłote.\nPrzez metalową furtkę weszli na dziedziniec domu, zastając scenę, która rozgrywała się tu każdej letniej niedzieli na pograniczu popołudnia i wieczoru. W ogródku przynależnym do mieszkania Tkoczów mieszczącego się na parterze siedziało na ławce kilku mężczyzn, w tym ojcowie Pawła i Ernesta. Pili piwo lane z metalowej kanki do ozdobnych kufli z fikuśnymi pokrywkami i spierali się o politykę.\nZawsze tak samo. Zaczynało się od tego, który klub ma lepszych piłkarzy albo które piwo trwalszą pianę, co nieuchronnie prowadziło do udowadniania przewagi niemieckiego porządku nad polskim bałaganem. Albo odwrotnie: dyskutowano o wyższości demokracji państwa Mościckiego nad zamordyzmem Hitlera. Potem następowały wycieczki osobiste. Ojciec Basi zarzucał ojcu Ernesta, że pisze się Bindeck, choć powinien Bindek, na co ten odpowiadał, że ich ulica Powstańców też kiedyś nazywała się Bernhardstrasse i świat się od tego nie zawalił. Potrafili zagalopować się daleko, niemal do granic bójki, dochodziło nawet do łapania się za klapy marynarek, ale zawsze mieli pod ręką niezawodny balsam: śląskość. W krytycznym momencie wkraczał ojciec Pawła, który przypominał, że przecież nie są ani Polakami, ani Niemcami, tylko Ślązakami. To zdanie działało zawsze jak zaklęcie, ucinając wszelkie spory. I Ziemia znowu mogła się normalnie obracać wokół Słońca. Chcieli w to wierzyć, bo dzięki temu w poniedziałek rano ponownie mogli się przywitać jak najlepsi kamraci, którzy nie muszą składać deklaracji przynależności do żadnej ze stron wydających wojenne pomruki. Oddychali z ulgą i zanurzali usta w piwie, gasząc ogień sporu i naturalne ludzkie pragnienie.\nBasia i chłopcy trafili akurat na ten moment i roześmiali się jak na komedii, na którą idzie się do kina piąty raz, nieustannie czerpiąc radość z gagów znanych w każdym detalu.\nNiedziela dwudziestego siódmego sierpnia trzydziestego dziewiątego roku powoli tonęła w mroku.\nBasia spojrzała na kufel ojca stojący na kuchennej półce u rodziców Ernesta, tuż obok makatki z napisem Grüß Gott, wyszytej z całą starannością niemieckiej ortografii. Coś chwyciło ją za gardło.\nKilka miesięcy wcześniej, kiedy wraz z matką musiała opuścić mieszkanie przy Powstańców – obecnie Strasse der SA – sama zaproponowała, aby Erni przechował dla niej ten kufel. Im wolno było zabrać z domu tylko najpotrzebniejsze rzeczy osobiste i trochę pościeli. Znalazły dach nad głową u kuzynów na Koszutce, za co mogły chwalić Boga tymi samymi słowami co na makatce. Ominął je obóz pracy, z którego jeszcze nikt nie wrócił.\nDawne mieszkanie Tkoczów zajął urzędnik Arbeitsamtu, folksdojcz z Bytomia.\nTaty już wtedy nie było.\nWkrótce po tamtej niedzieli w ogródku dostał powołanie do wojska. Był podoficerem rezerwy, kombatantem z trzeciego powstania. Z frontu wrócił po parunastu dniach, ale w mieszkaniu przy Powstańców przespał tylko jedną noc. Nazajutrz aresztowały go wściekłe psy z Freikorpsu, szarpiąc i bijąc pięściami. Powoływał się na jakieś konwencje, pokazując legitymację wojskową, ale jeden z napastników napluł na nią, a potem podarł dokument i rzucił na podłogę. Dla byłych powstańców istniała tylko jedna kara. Nigdy nie dowiedziały się z matką, kiedy i gdzie go zamordowano. Nie mogły nawet urządzić mu symbolicznego grobu.\nZnalazły się na skraju nędzy. Próbowały handlować żywnością kupowaną w wioskach na terenie Zagłębia, ale kiedy skonfiskowano rower, ich jedyny środek lokomocji, nie mogły już docierać za miasto. Pomogli dawni sąsiedzi z Powstańców, dając zajęcie i zarobek. Przychodziły więc do nich prać, sprzątać, czasem pilnować dzieci.\nErni przechwycił wzrok Basi skupiony na kuflu i położył jej dłoń na ramieniu.\n– Nikt z niego nie pije – powiedział cicho. – Nie pozwalam. Będzie tu czekał na lepsze czasy, aż będziesz mogła go wstawić do kredensu w swoim własnym mieszkaniu.\nPopatrzyła na niego z wdzięcznością, choć na myśl o lepszych czasach zalała ją fala goryczy.\n– Tęsknisz za szybowcami? – spytała, żeby zmienić temat, przysiadając na kuchennym taborecie.\nErni zapalił papierosa.\n– Dostałem propozycję bycia instruktorem w Golleschau Segelflieger Schule na górze Chełm – odparł. – Poszedłem tam raz. Latają na swoich SG-38, choć polskie Salamandry i Komary lepsze. Wyobraź sobie, że przetrwały niezniszczone. – Oczy mu się zaświeciły.\n– Przyjmiesz tę pracę? – spytała.\n– Mnie nie przyjmą. – Wzruszył ramionami. – Szkołę prowadzi hitlerowska organizacja wojskowa, a ja nie jestem członkiem partii. No i Niemiec ze mnie jak z koziej dupy trąba.\nUśmiechnęła się. Erni zawsze potrafił poprawić jej humor. I nigdy nie robił tego na zamówienie. Po prostu jakoś tak samo wychodziło.\nOdwrotnie niż Pawłowi. Ten, mimo wojny, domagał się, by Basia wreszcie zdecydowała o wyborze narzeczonego, wyraźnie się przy tym reklamując. Zawsze zaradny i potrafiący czarować ludzi, dostał pracę w zakładach zbrojeniowych produkujących hamulce odrzutu do armat. Wyraźnie był z tego dumny. Dobra płaca, dobry auswajs z pieczątką „niezbędny dla gospodarki III Rzeszy”, polisą ubezpieczeniową chroniącą przed powołaniem na front. Żyć nie umierać. Kiedy parę tygodni temu opowiadał jej o tym wszystkim, kiwała głową, pełna podziwu dla sprytu chłopaka. Kto wie, może nawet przyjęłaby to zaproszenie na ciastko, gdyby nie zwrócił jej uwagi, że teraz powinna zwracać się do niego Paul. Oczywiście tylko przy obcych.\nOsiemnaste urodziny Basi, które nigdy się nie odbyły, nie przyniosły też rozstrzygnięcia w kwestii wyboru narzeczonego.\nPoprawiła chustkę na głowie, przeglądając się w szybie zakładu fryzjerskiego, i szybkim krokiem ruszyła w stronę Brynowa. Zagadała się z Ernim, przez co sprzątanie nieco się przedłużyło, a sprawa, którą miała do załatwienia, nie mogła czekać. Zdyszana dotarła na Höferstrasse i skręciła do dawnego Parku Kościuszki.\nWyjęła z torebki niewielką puderniczkę, udając, że jest całkowicie pochłonięta upiększaniem policzków, tymczasem bacznie obserwowała okolice drewnianego kościółka Michała Archanioła. Nie zauważyła niczego podejrzanego. Podeszła blisko świątyni i zatrzymała się, odgrywając monodram dziewczyny wypatrującej spóźnionego narzeczonego. Wreszcie dała za wygraną i ruszyła w stronę parkowej alei, ale nagle poczuła kamyk, który przedostał się do jej prawego pantofla. Cofnęła się kilka kroków i oparta dłonią o drewnianą ścianę świątyni, zgięła nogę, ściągnęła but i wytrzepała jego zawartość, sprawdzając, czy kamyk wypadł. To wystarczyło, aby niepostrzeżenie umieścić pod umówionym gontem kościoła mikroskopijny kawałek pergaminu z informacjami, które od kilku tygodni zbierała dla Polskiej Organizacji Wojskowej.\nZadowolona ze sprawnie przeprowadzonej operacji nagle dostrzegła zbliżającego się w jej kierunku Pawła.\nStruchlała. „Widział? Nie widział?” – zadawała sobie gorączkowe pytania w myślach. Może pracuje dla Niemców? A może... to on odbiera wiadomości z konspiracyjnej skrzynki? Serce waliło jej jak oszalałe.\nPaweł wytwornie uchylił kapelusza.\n– Nie przyszedł? – spytał uszczypliwie.\n„A więc to tak” – domyśliła się Basia. „Śledził mnie od chwili, gdy wyszłam z Powstańców. Zazdrosny bałwan” – uznała i nagle zrobiło się jej lżej na sercu. Nie chodziło o konspirację, to raz, a dwa – Pawłowi rzeczywiście musiało na niej zależeć.\n– Nie przyszła – skwitowała Basia. – Umówiłam się z koleżanką.\n– Nie bujaj. – Wpatrywał się w nią badawczo. – Bo marnie ci to wychodzi.\n– Nie pytaj, to nie będę bujać.\nPaweł na chwilę się zamyślił, ale dziewczyna ujęła go pod rękę.\n– Chodźmy stąd – zarządziła.\nBył zdezorientowany. Basia nie mogła czekać na mężczyznę, bo inaczej nie szłaby z nim teraz pod rękę. Jednak z tą koleżanką kłamała jak z nut. Widział wyraźnie. „A może ona należy do jakiegoś podziemia?” – pomyślał i przez chwilę gotów był nawet zapytać, ale przecież wiadome było, że nie powie. Postanowił zagrać inaczej.\n– Masz rację. – Pokiwał głową z zamyślonym wyrazem twarzy. – Dziś lepiej nie pytać.\nRęka Basi obejmująca jego ramię delikatnie drgnęła. „Czyli jednak coś jest na rzeczy” – uznał w myślach i nagle zmienił temat. Opowiadał jakieś bzdury, śmiał się i żartował, aż zatrzymali się przy przystanku tramwajowym.\nNabrał powietrza i powiedział:\n– Do rozmowy z parku wrócimy po wojnie. Pewnie obydwoje będziemy mieli sobie sporo do powiedzenia.\n– Na przykład o tym, dlaczego samotne panienki przechadzają się po parku jak Mata Hari. – Uśmiechnął się czarująco. – Albo dlaczego niemiecka amunicja produkowana na Śląsku nie działa na froncie. – Pstryknął w rondo kapelusza i w ostatniej sekundzie wskoczył na stopień tramwaju, dostrzegając w oczach Basi błysk zrozumienia i podziwu.\nWszystko zmieniło się tamtej jednej nocy.\nErnest prasował koszulę starym żelazkiem na węgle, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Zdziwiony spojrzał na zegar i poszedł otworzyć. W progu stała Basia. Płakała. Zerknął przez ramię do wnętrza mieszkania, ale pukanie nie zaalarmowało matki. Ojciec miał nockę w hucie.\nDelikatnie odsunął dziewczynę i zamknął za sobą drzwi.\n– Przejdziemy się? – zaproponował, a gdy tylko wyszli za furtkę, spytał, co się stało.\n– Brat mojego taty – szlochała Basia. – Przyjechał jakiś czas temu z Zagłębia, bo orientował się, gdzie są płytkie złoża węgla. Zebrał kilku górników i postanowili po kryjomu ukopać trochę na zimę. No i – głos jej się załamał – dziś ich nakryli.\n– Kto? – spytał rzeczowo Erni.\n– Jeden uciekł i przyszedł na Koszutkę nas ostrzec. – Wytarła łzy w chusteczkę.\n– Gdzie ich zamknęli?\n– Na razie w starym magazynie kopalni na Murckach. Za dużo ich było, zatkaliby areszt. Policjanci gadali, że rano przekażą ich gestapo.\n– To tylko kradzież – powiedział Erni, bardziej do swoich myśli niż do niej.\n– No tak – podchwyciła. – Ale gestapo sprawdzi ich papiery. Stryjek się ukrywa. Był z moim tatą w powstaniu. Będzie musiał podać adres w Zagłębiu, a tam mieszka pod zupełnie innym nazwiskiem. – Jej oczy znów zwilgotniały. – Radź, co robić, Erni. Proszę cię ponad wszystko. Byłam u Pawła – dodała po chwili wahania. – On chyba ma jakieś możliwości... Wiesz...\n– Na gestapo? – spytał Erni.\n– Nie. – Potrząsnęła głową. – Wręcz przeciwnie... Jeśli mnie dobrze rozumiesz. Obiecał, że nawiąże kontakt, ale dopiero za dwa dni. To już będzie za późno.\nErnest puścił wiadomość mimo uszu. Był skupiony, myślał intensywnie.\n– Nie mogę ci niczego obiecać, ale... zobaczę.\n– Ty też należysz...?\nChłopak drgnął jak oparzony. Zwłaszcza na to „też”.\n– Nie – powiedział niemal gniewnie. – Nie należę. Ale znam ten magazyn na Murckach. Łazili my tam za bajtla kraść ołów z akumulatorów, żeby potem odlewać z niego żołnierzyki. Pojdę się rozejrzeć, jak się ściemni.\n– Idę z tobą – oświadczyła.\n– Idziesz do domu – odparł. – Albo nie biorę się za to.\nDwie godziny później Erni podkradł się pod metalową siatkę ogrodzenia należącego kiedyś do kopalni Książąt Pszczyńskich. Pamiętał dokładnie, gdzie znajdowała się zamaskowana dziura, którą sam wycinał obcążkami. Do ściany magazynu dotarł w dwie minuty skulony i niewidoczny w chaszczach porastających budynek od północy. Z przodu świeciła jedna blada żarówka konkurująca z poświatą papierosa palonego przez policyjnego wartownika. Poza nim nie było żywej duszy.\nErnest sięgnął po niewielki łom ukryty pod wiatrówką i najciszej, jak się dało, podważył po kolei dwie deski tylnej ściany magazynu. Wewnątrz panowały cisza i ciemność.\n– Panie Heńku! – zawołał zduszonym głosem w czeluść. – Jest pan tam?\n– Heniek – powtórzył – unkel od Basi z Koszutki.\nW baraku coś szurnęło.\n– Jo jes – usłyszał Ernest tuż obok.\nOczy powoli przyzwyczajały mu się do ciemności i dostrzegł kilkanaście sylwetek siedzących w kucki przy ścianie. Jedna oderwała się i sunęła ku niemu pochylona do ziemi.\n– Tędy. – Ernest odchylił deskę.\nWtedy stryj Basi zatrzymał się i szepnął w głąb magazynu:\n– Chopy, jak kery chce pitnąć, to zapraszomy.\nZareagował jeszcze jeden mężczyzna, ale reszta została. Widać woleli więzienie niż oglądanie się za siebie ze strachem przez resztę wojny.\n– Heniek, dociś nazod te deski – doradził ktoś przezornie. – Może sie te pierońskie szkopy nie kapną. Z Bogiem, chopy – dodał szeptem i w baraku znów zapadła czarna cisza.\nDrogę do dziury w siatce pokonali na łokciach i kolanach.\nParędziesiąt metrów za ogrodzeniem stryj Basi uścisnął dłoń Ernesta, o mało nie gruchocząc mu kości.\n– Mom u ciebie dług, synek – powiedział i rozpłynął się w nocy.\nZima 1940 – lato 1942 roku\nDomowe wino z agrestu nie mogło konkurować z francuskim szampanem, ale na szczęście lekko sfermentowało i przy odrobinie wyobraźni mogło uchodzić za musujące. Do wzniesienia noworocznego toastu i tak nadawało się lepiej niż mętny bimber zaprawiony sokiem wiśniowym.\nDłuższa wskazówka zegara w mieszkaniu Bindecków wspinała się, aby stanąć na baczność razem ze swoją krótszą siostrą i oznajmić północ. Goście chórem odliczali sekundy: cztery, trzy, dwa, jeden...\n– Już! – Basia chciała krzyknąć wraz z innymi, ale usta zakrył jej pocałunek Erniego, witający nowy, tysiąc dziewięćset czterdziesty pierwszy rok.\nPrzez twarz Pawła przebiegł cień, ale nie była to ostatnia z jego porażek tego wieczoru. Kiedy minął entuzjazm wzajemnych powinszowań, Basia podeszła do stołu ze skromnym poczęstunkiem i postukała widelcem w grube szkło kieliszka. Wszyscy spojrzeli w jej stronę. Głosy umilkły.\n– Wprawdzie do moich urodzin zostało jeszcze parę dni – powiedziała zarumieniona od wina i emocji – ale już dziś chciałam uprzedzić, że ci, co czekają od roku na ogłoszenie komunikatu o wyborze narzeczonego... – zawiesiła głos – ...nie doczekają się.\nPokój wypełniło buczenie i machanie rąk, które dziewczyna ponownie uciszyła natarczywym dzwonieniem w kieliszek.\n– Nie doczekają się – powtórzyła – bo parę dni temu pan Ernest Bindeck poprosił o moją rękę i został przyjęty!\nPawłowi podłoga usunęła się spod stóp. Po raz pierwszy zapomniał o swojej żelaznej zasadzie, że przede wszystkim trzeba trzymać fason, i ciężko klapnął na krzesło, aż jęknęły sprężyny. Nie zważał na rzucane mu współczujące spojrzenia i poklepywanie po plecach, nie słyszał wiwatów ani gromkiego „sto lat!”. Bez słowa przyjął szklankę do połowy wypełnioną wódką, podaną przez któregoś z kolegów, i wychylił ją do dna. Zanim upił się na tyle, że trzeba go było odprowadzać do mieszkania w sąsiedniej klatce, zapamiętał szczęśliwą twarz Basi. Dokładnie taką, jaką wyobrażał sobie ujrzeć, gdy to on poprosi, aby została jego żoną.\nPodobne fantazje mógł snuć jedynie po wódce, bo w ostatnich tygodniach jego akcje leciały na łeb.\nOd incydentu ze stryjkiem aresztowanym za kradzież węgla Basia nabrała wyraźnego dystansu. Spotkali się dwa dni później, gdy przyszła z matką na Powstańców, by umyć okna u dawnych sąsiadów. Wykorzystał moment i chwycił dziewczynę za rękę:\n– Co z bratem twojego ojca? Działamy? – wydusił w obawie, że Basia potwierdzi, a wtedy będzie musiał znaleźć jakiś wykręt.\nNa szczęście przecząco pokręciła głową.\n– Nie trzeba – szepnęła. – Dziękuję. Wszystko dobrze się skończyło.\n– Bogu dzięki – ucieszył się Paweł i tym razem to naprawdę było szczere.\nMożliwe, że odgłos kamienia, który spadł mu w tamtym momencie z serca, mógł zarejestrować przyrząd do pomiaru kopalnianych drgań.\nBasia uśmiechnęła się blado, ale od tamtej pory coś między nimi zaczęło się psuć. Przestali spotykać się w trójkę, tak jak dawniej. Zaproszenia na ciastka, które tak lubiła, zbywała brakiem czasu, choć... miała go dla Ernesta. Paweł parokrotnie podejrzał ich spacerujących lub rozmawiających na schodach pobliskiej katedry, której budowę wstrzymali Niemcy. Wściekał się, obserwując zza firanki jej rozanielony wzrok, taki sam jak wtedy w pociągu, gdy uznała Erniego za bohatera przestworzy.\nW sylwestra zadano Pawłowi ostateczny cios.\nParę dni później Paul Musioł zniknął.\nPoznał na tyle rozkład dnia Erniego, zatrudnionego jako podrzędny urzędnik w prezydium rejencji, że wiedział doskonale, jak unikać spotkania z przyjacielem. Przyjacielem? Czy raczej zdrajcą, który jakimś podstępem przekonał do siebie Basię?\nNie chciał też widzieć jej. Kiedy przychodziły z matką sprzątać, on ostentacyjnie wychodził. Jeśli oczywiście był w domu, bo coraz częściej spędzał czas na kartach i u przygodnych dziewczyn, które hipnotyzowała jego uroda i gorycz. Ta mieszanka, obficie podlana wódką, dodawała mu melancholii kinowego amanta.\nJednak w połowie marca zderzył się z Basią w furtce kamienicy. Była blada, miała podkrążone oczy. „Pokłócili się” – przeszło mu przez myśl i poczuł radość. Żeby to zamaskować, ukłonił się przesadnie i zapytał:\n– Kiedy mam się szykować na drużbę? Bo żywię nadzieję, że chociaż w tym nie wystawicie mnie do wiatru.\n– Nikt cię nie wystawił – powiedziała smutno.\n– Nieważne. Ale drużbą chciałbym zostać. W Katowicach dają teraz nowożeńcom Mein Kampf, może i mnie obejmie jakaś łaskawość Führera?\nAle Basia puściła sarkazm mimo uszu.\n– Ślubu na razie nie będzie, Paweł – oświadczyła, podnosząc na niego szkliste oczy. – Erni dostał powołanie do Luftwaffe. Przez te pierońskie szybowce – dodała szybko i przecisnęła się obok niego w furtce, aby nie zobaczył jej łez.\nPrzez dłuższą chwilę Paweł stał jak skamieniały. W głowie kłębiły mu się myśli, a w myślach plany, jak rozegrać tę partię. Luftwaffe... Szykowne mundury. Elita niemieckiej armii. Cwaniacy w zawadiacko przekrzywionych czapkach, obwieszeni Żelaznymi Krzyżami za męstwo. Niedobrze. Ale z drugiej strony... Robotnicy przymusowi spod Warszawy zatrudnieni w fabryce, w której pracował, opowiadali, jak we wrześniu Luftwaffe szatkowało ludzi niczym kapustę. Kobiety, dzieci, wszystkich jak leciało. Dźwięk pikujących stukasów wywoływał panikę. „Piekło nadciągało z nieba” – powiedział jeden z zatrudnionych przed wojną, student. Ładnie. „Jak by to zrobić, żeby takie słowa dotarły do uszu Basi?” – pomyślał i ruszył w kierunku Emmastrasse, na której przedwojenny notariusz chciał za bezcen sprzedać kolekcję znaczków pocztowych.\nOd tamtej chwili Paweł przestawił zwrotnicę. Teraz robił wszystko, aby „przypadkiem” spotykać Basię w kamienicy jak najczęściej. Miał już plan. Powoli, krok po kroczku, tu słówko, tam niewinna uwaga, ostrożnie, a przede wszystkim – bez śladu sugestii, że mu zależy. Żadnego zapraszania na ciastka, żadnego czarowania. Koniec z braniem jej pod rękę jak kiedyś. Przecież teraz to narzeczona przyjaciela walczącego na froncie. Człowieka, o którego obydwoje bardzo się martwią.\nRozmawiali coraz częściej. Czasem odprowadzał ją do rynku. Opowiadała o Ernim, a on słuchał z przejęciem i zainteresowaniem. Tygodnie mijały im na oczekiwaniu na list po ataku jego eskadry na Sowietów. Zamiast listu przyszła kartka z lazaretu. Samolot Erniego został uszkodzony przez ruską artylerię przeciwlotniczą, odłamki pocisku utknęły mu w plecach.\nPotem znów na parę miesięcy zapanowało milczenie.\nBasia mocno się tym niepokoiła, ale Paweł zawsze był pod ręką. Umiał zorganizować butelkę francuskiego bordo, puszkę sardynek, czekoladę. Na pocieszenie.\nNie poznawała go. Dojrzał, przestał strugać amanta, spoważniał. Kiedy któregoś popołudnia, nie wiedzieć czemu, zagadnęła go o tamtą sytuację z aresztowaniem stryjka i jego „kontaktami” – udał zdziwienie.\n– Nie przypominam sobie. – Pokręcił głową, choć obydwoje doskonale wiedzieli, że udaje.\nZaimponowało jej to. Do tego stopnia, że znów serio myślała o jego związkach z podziemiem. Szanowała to, że nie wspomina o nich ani słowem i że jej też nie wypytuje, choć wiedział, że urządza samotne spacery wokół kościółka w dawnym Parku Kościuszki.\nLetniego popołudnia w czterdziestym drugim roku odwiózł ją na Koszutkę. To był zły dzień. Dopadły ją jakieś przerażające przeczucia i lęk, że nigdy już nie zobaczy Erniego.\n– Wróci – powiedział ciepło Paweł, jak gdyby czytał w jej myślach.\nNa moment uniósł dłoń, jakby chciał pogładzić ją po twarzy, co kiedyś często mu się zdarzało. Ale tym razem cofnął rękę. Niewiele myśląc, ujęła ją i przytuliła do policzka.\n– Dziękuję za wszystko, co dla mnie robisz – szepnęła.\nPrzez ułamek sekundy była pewna, że skończy się to pocałunkiem, ale on delikatnie odsunął rękę.\n– Lepiej będzie, jak już pójdę – powiedział i uchylił kapelusza.\nPół godziny później dumny z siebie wpadł na klatkę schodową kamienicy i trzasnął pięścią w otwartą dłoń, uśmiechając się triumfująco. Wszystko szło tak, jak chciał.\nJesień 1942 roku\nMiesiąc później Basia zapukała do drzwi Bindecków.\nOtworzyła jej matka Erniego – z włosami spiętymi w kok, z chustką na niemiecką modłę związaną na górze. Sprawiała wrażenie zmieszanej.\n– Mama prosiła zapytać, czy czegoś państwu nie potrzeba – powiedziała Basia. – Dawno nie pomagałyśmy prać i sprzątać.\nPani Bindeck speszyła się jeszcze bardziej.\n– Nie, moje dziecko – odparła szybko. – Jakoś radzę sobie sama, ale... – sięgnęła do kieszeni podomki i wyjęła z niej kilka banknotów – ...weź to, proszę.\n– Oj, nie. – Basia zrobiła krok w tył. – Nie tak. Mogę zrobić pranie albo...\n– To może przyjdziecie przed świętami? – Bindeckowa znalazła wyjście z sytuacji. – Ale teraz weź, dobrze? Niech to będzie zadatek.\nBasia się zawahała.\n– Umyję chociaż podłogę, tyle błota na ulicach – uznała i zerknęła do wnętrza mieszkania, chcąc ocenić czystość parkietu. Nagle zauważyła zamknięte drzwi pokoju Erniego.\n– Zawsze były otwarte – szepnęła.\n– Co? Co było otwarte? – zdenerwowała się Bindeckowa. – Co ty opowiadasz? Idź już, dziewczyno.\nBasia ani drgnęła. Wbiła wzrok w matkę Erniego.\n– Czego pani nie chce mi powiedzieć? – spytała tonem, który tamtą rozbił na kawałki. – Czy on...?\n– Nie! – powiedziała szybko Bindeckowa. – Nie zginął. Wrócił.\n– Kiedy?! – Basi zakręciło się w głowie tak mocno, że musiała przytrzymać się dłonią framugi.\n– Jak to? – jęknęła Basia.\n– Dziecko... – Głos matki Erniego nagle zadrżał. – On nie chce nikogo widzieć. Był... Jest ranny. Doktor mówi, że to minie, tylko musi dużo odpoczywać i nie wolno mu nadwyrężać nerwów. Uszanuj to, proszę cię jako matka.


Prawie 40 proc. firm w Polsce planuje rekrutować Ukraińców. Decyzja jest podyktowana deficytem rodzimych pracowników na rynku pracy. Takie dane w najnowszym raporcie ""Barometr Rynku Pracy VII" przedstawił Work Service.\nW opublikowanym przez Work Service raporcie podkreślono, że pomimo napływu ponad 1,3 mln cudzoziemców w 2016 r., nadal 33 proc. przedsiębiorstw w Polsce ma problemy ze znalezieniem pracowników. "Już 4 na 10 firm, chcąc obsadzić zalegające wakaty, będzie sięgać po kandydatów z Ukrainy" - zaznaczono w badaniu. Z badania wynika, że pracowników z Ukrainy najczęściej poszukują duże przedsiębiorstwa, zatrudniające ponad 250 osób, które prowadzą masowe rekrutacje. W tej grupie niemal co druga firma (49,1 proc.) obsadzając stanowisko niższego szczebla, planuje sięgnąć po pracowników z innych krajów niż Polska.\nWyraźne niedobory kadrowe są widoczne również w branży produkcyjnej, w której niemal 56 proc. pracodawców deklaruje chęć zatrudniania cudzoziemców. Z kolei pracodawcy z branży handlowej i usługowej - wynika z badania - rozważają rekrutacje pracowników z Ukrainy odpowiednio w 38,9 proc. i 33,8 proc.\nW badaniu Work Service zwrócono uwagę, że w ostatnich miesiącach można zaobserwować nowy trend związany z chęcią zatrudniania pracowników z Ukrainy na stanowiska wymagające kwalifikacji. "Rekrutacje na pracowników średniego szczebla stanowią już dziś ponad 28 proc. zgłaszanego zapotrzebowania na kandydatów zza granicy" - podkreślono. Dane prezentowane w ramach "Barometru Rynku Pracy VII" zostały przygotowane i opracowane na zlecenie Work Service S.A. przez instytut Millward Brown S.A. Badanie, przeprowadzone za pomocą wspomaganych komputerowo wywiadów telefonicznych CATI, zostało podzielone na dwie kategorie: pracowników i pracodawców.\nW pierwszym przypadku raport zrealizowano na próbie 522 osób pracujących dobranej z ogólnopolskiej reprezentatywnej próby 1000 dorosłych Polaków (dobranych zgodnie ze strukturą populacji pod względem płci, wieku, wykształcenia oraz klasy wielkości i województwa miejsca zamieszkania), wyniki poddano procedurze ważenia.\nBadanie zostało przeprowadzone okresie 16-20 stycznia 2017 r. Badanie w kategorii pracodawców zrealizowano na próbie 300 pracodawców dobranych w kwotach dla wielkości zatrudnienia, po 100 wywiadów dla firm małych (10-49 pracowników), średnich (50-249 pracowników) oraz dużych (250+ pracowników), z uwzględnieniem województwa - miejsca prowadzenia działalności oraz branży firmy. Badanie zostało przeprowadzone okresie 16-20 stycznia 2017 r.


www.szukamywas.pl - Forum dyskusyjne: Piotr Ż. (Data zaginięcia: 2013/04/30)\nKwiecień 17 2021 06:59:53\nPiotr Ż. (Data zaginięcia: 2013/04/30)\nDodany dnia 03-06-2013 19:27\nData zaginięcia: 2013/04/30\nOstatnie miejsce pobytu: Bobrzany (Małomice) (lubelskie)\n– Mój brat Piotr wyszedł z domu w Bobrzanach we wtorek 30 kwietnia – mówi Irmina. – Ślad po nim zaginął. Szuka go rodzina i znajomi.\nPiotr ma niespełna 20 lat. Mieszka ze swoją dziewczyną Amandą w Bobrzanach. – W poniedziałek 29 kwietnia pokłóciliśmy się i wyszedł wieczorem – wspomina Amanda. - Nie było go przez całą noc. Wrócił do domu między 5.00, a 6.00. Mama mnie obudziła. Wyglądał na zmęczonego, jak po imprezie. Miałam do niego pretensje, ale nie chciał się wytłumaczyć. Bez słowa się odwrócił i poszedł pieszo w stronę Małomic. Tego samego dnia, czyli we wtorek, był widziany, jak przechodzi przez pasy w Bobrzanach. Potem już nie mieliśmy żadnych wiadomości. Boję się, że coś mu się stało.\nDziewczyna powiadomiła o zaginięciu Piotra jego rodzinę. Chłopak jest "eurosierotą”. Pochodzi z rozbitej rodziny. Jego matka pracuje w Niemczech. – Mam wielkie obawy, czy nic mu się nie stało – powiedziała nam podczas rozmowy telefonicznej Sylwia, matka chłopaka. – Minął już prawie tydzień, a nie ma o nim żadnych wieści. W piątek powiadomiliśmy policję.\nEdytowane przez elin dnia 13-05-2015 10:52\nDodany dnia 15-12-2013 19:47\nW dniu zaginięcia ubrany był w niebieskie spodnie dresowe, szarą bluzę z kapturem z napisem „FUNK’N SOUL” oraz kurtkę w żółto-czarne paski.\nEdytowane przez kaktus dnia 15-12-2013 19:51\nDodany dnia 05-07-2014 11:31\nMinął już rok. Piotr wyszedł z domu i ślad po nim zaginął. Chłopak zapadł się jak pod ziemię. - Boję się, że może już nie żyć - denerwuje się przerażona matka chłopaka.\nW tej chwili Piotrek ma 21 lat. Rok temu mieszkał u dziewczyny w Bobrzanach. Pod koniec kwietnia 2013 r. chłopak przepadł na całą noc i wrócił nad ranem. Sprawiał wrażenie zmęczonego. Zanim jego dziewczyna zdążyła zrobić mu jakiekolwiek wymówki, odwrócił się i poszedł pieszo w stronę Małomic. - Oddalił się w towarzystwie trzech chłopaków - wspomina dziewczyna. - Nigdy przedtem ich nie widziałam.\nOd tamtej pory straciła z nim kontakt. 30 kwietnia zaalarmowała rodzinę Piotrka. Rozpoczęły się poszukiwania. Jego siostra Irmina wraz innymi najbliższymi rozkleiła setki ulotek ze zdjęciem brata. Pojawiły się informacje, że widziano go w różnych miejscowościach. Każdy trop był sprawdzany, ale wszystkie okazały się fałszywe. Zaginięcie zostało zgłoszone policji. Rodzina gorączkowo sprawdzała każdą nawet najdrobniejszą poszlakę. - Kolega zaginionego twierdził, że widział go w Szprotawie w towarzystwie podejrzanych typów - wspomina matka. - Miał komuś powiedzieć po cichu, że jest przetrzymywany za długi. Ten ślad okazał się mało prawdopodobny.\nDodany dnia 16-01-2015 15:50\nDodany dnia 24-06-2015 17:28\nWszyscy w miejscowości i okolicy w której mieszka zaginiony chłopak, wiedzą co się z nim stało. Szepczą o tym po kątach, mówią to po cichu jego rodzinie . Tylko policjanci nie potrafią ustalić, co tak naprawdę wydarzyło się pod koniec kwietnia 2013 roku w domu, w którym przebywał „Grucha” (przezwisko zaginionego chłopaka). Zmowa milczenia uniemożliwia podjęcie zdecydowanych działań.\nEdytowane przez kaktus dnia 24-06-2015 17:29\nDodany dnia 24-06-2015 18:59\n... i jak tu zrozumieć ludzi?\nO - i jeszcze z facebook'a:\nPiotra nie ma od 30 kwietnia 2013 roku. Zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach w miejscowości Bobrzany w lubuskim. Miał wtedy 20 lat. Szczegóły tego tajemniczego zniknięcia znają uczestnicy biesiady, jednak nikt nie mówi prawdy. Ze strachu przed zemstą głównych bohaterów biesiady oficjalnie nie chcą mówić, po kątach zaś szepczą kto i co zrobił Piotrowi. Policja jest bezradna i dlatego powtarzają, że Piotr uciekł zagranicę. Piotr o wszystkim mówił matce, zwierzał się siostrze. Żadna z nich nie wyobraża sobie by uciekł bez słowa. Mamy nadzieję, że wreszcie ktoś zdobędzie się na odwagę i powie co stało się z Piotrem.\nEdytowane przez elin dnia 24-06-2015 19:08\nDodany dnia 24-06-2015 20:44\nzrozumieć??? tego nie da się zrozumieć\nDodany dnia 25-06-2015 00:30\nWiesz co, ja rozumiem strach o siebie, o rodzinę. W końcu jak bandziory zabiły jedną osobę, to czemu mieliby nie zabić kolejnej... Ale nie wierzę, że nie da się przekazać takiej informacji anonimowo, dać jakiś sygnał cokolwiek.\nZresztą to nie jedyna taka sytuacja na pewno. Coś kojarzę, że w starszych latach też mamy taką jedną sytuację, że cała miejscowość wie, ale wszyscy nabrali wody w usta.\nDodany dnia 25-06-2015 13:33\nno właśnie dokładnie o to mi chodzi Elin\nDodany dnia 15-05-2016 23:08\nPiotr Żołędziowski zaginął w bardzo dziwnych okolicznościach 30 kwietnia 2013 roku w miejscowości Bobrzany (lubuskie). Piotr był 20 letnim chłopakiem zakochanym w dziewczynie z tej miejscowości. Matka dziewczyny, źle traktowała Piotra. Zamiast w domu, mieszkał w komórce. Tego dnia, matka z towarzystwem zorganizowała suto zakrapianą imprezę. Wieczorem, widziano jak trzech mężczyzn wyszło z domu. Wśród nich był Piotr. Potem nikt go już nie widział. Ludzie opowiadają (po cichu, bo się boją), że wówczas Piotrkowi ktoś zrobił krzywdę. Policja, do dzisiaj nie potrafiła wyjaśnić co się tam tak naprawdę stało. Uważają policjanci, że Piotr uciekł. Siostra twierdzi, że brat nie zrobiłby tego, bez uprzedniego poinformowania najbliższych. Publikujemy tę informację mając nadzieję, że wreszcie lokalna społeczność odważy się mówić, a policja zapewni odważnym anonimowość.\nDodany dnia 16-05-2016 14:16\n3 lata ponad...\nDodany dnia 14-07-2016 21:03\n- Oficjalna wersja śledztwa zakłada, że Piotr Żołędziowski wyszedł z domu swojej dziewczyny i przepadł bez śladu. Być może gdzieś wyjechał. Jednak ta historia ma również drugie, mroczne dno. Nie ma jednak ciała mężczyzny i dowodów, które mogą wskazać jednoznacznie na morderców. Zaś świadkowie boją się potwierdzić swoje nieoficjalne wypowiedzi. Tymczasem Piotr jest uznawany za osobę zaginioną. – Monika Jońska w reportażu „Ostatnia noc Piotra” wraca do tragedii z 30 kwietnia 2013 roku.\nEdytowane przez kaktus dnia 14-07-2016 21:09\nDodany dnia 25-07-2016 20:40\ngazeta Reporter nr 7/8 2015 r., str. 16, 17, 18.\nDodany dnia 09-09-2016 20:42\nOficjalna wersja śledztwa zakłada, że Piotr Żołędziowski wyszedł z domu swojej dziewczyny i przepadł bez śladu. Być może gdzieś wyjechał. Jednak ta historia ma również drugie, mroczne dno. Nie ma jednak ciała mężczyzny i dowodów, które mogą wskazać jednoznacznie na morderców. Zaś świadkowie boją się potwierdzić swoje nieoficjalne wypowiedzi. Tymczasem Piotr jest uznawany za osobę zaginioną.\nPiotr Żołędziowski miał 20 lat, gdy zaginął w nocy z 29 na 30 kwietnia 2013 roku. Miało to miejsce w Bobrzanach w województwie lubuskim.\nPostrzegano go jako towarzyskiego i powszechnie lubianego: – Miał dobre serce – mówi jego siostra Irmina Żołędziowska. Rodzice Piotra i Irminy rozstali się i oboje przebywają za granicą. Po ich wjeździe Piotrem zajmowała się babcia. Chłopak nie uczył się. Czasami jednak pracował dorywczo. Od czterech lat spotykał się z młodszą o kilka lat Amandą O. 3 lata przed zniknięciem przeniósł się do mieszkania jej rodziny w Bobrzanach. Do domu babci wracał tylko wtedy, gdy pokłócił się z Amandą.\nWe wtorek, 30 kwietnia 2013 roku, około 9.00 siostra Piotra otrzymała telefon od Amandy o zniknięciu brata. Irmina przyznaje, że przez pierwszy dzień zbagatelizowała ten sygnał. Zaginięcie zgłosiła dopiero 2 maja: – Byłam bardzo zdziwiona, Piotrek czasem wychodził na dwa - trzy dni, ale zawsze wracał – tłumaczy siostra zaginionego, i dodaje - Alarm wszczęty przez Amandę dał mi pewne podejrzenia. Amanda nigdy wcześniej do mnie nie dzwoniła z takim problemem. Chociaż Piotrek czasami znikał na kilka dni – mówi siostra zaginionego.\nZaginięcie Piotra przedstawiane jest oficjalnie następująco: wyszedł z domu dziewczyny po wcześniejszej kłótni, wrócił nad ranem pijany. Następnie wyszedł ponownie i nie powrócił do dnia dzisiejszego.\n- To jest wersja Amandy, uważam, że została wymyślona. Moim zdaniem cała tragedia zdarzyła się właśnie tam, w jej domu – podkreśla Irmina.\nRodzina Piotra inaczej prezentuje wydarzenia feralnej nocy, podczas której zaginął. Był poniedziałek 29 kwietnia 2013 roku. Piotr i Amanda zamierzali wybrać się do babci chłopaka, mieszkającej w oddalonej o 3 kilometry od Bobrzan Bukowinie Bobrzańskiej. Jednak para pokłóciła się. Dziewczyna stwierdziła, że nigdzie nie pojedzie, a chłopak zdecydował, że się od niej wyprowadzi. Wówczas Piotrek zadzwonił po kolegę, który miał odwieźć go do babci. Koledzy zatankowali na pobliskiej stacji paliw, jednak w drodze Piotrek rozmyślił się i prosił kolegę o zawrócenie do Bobrzan.\nJednak Amanda i jej mama nie chciały wpuścić go do domu. Wtedy poszedł do pobliskiej szopy, gdzie spędził pół nocy. W tym samym czasie w domu trwała impreza: – Szemrane towarzystwo, przyjeżdżali z wioski obok. Alkohol i dopalacze – stwierdza Irmina. Jak twierdzi siostra zaginionego, dwóch uczestników imprezy (Łukasz C. oraz Roman D.) wyszło do Piotra - Szukali zaczepki, znęcali się nad Piotrkiem. Około 3. w nocy Piotr wbiegł do domu Amandy. Zabrał kurtkę, włożył długie spodnie i wybiegł z domu.\nWedług Irminy, jego prześladowcy ruszyli za nim, kierowali się w stronę Małomic. Tej nocy ślad po 20-latku zaginął.\n- 2 maja 2013 roku w KPP w Żaganiu zostało zgłoszone zaginięcie 20-letniego mężczyzny, mieszkańca gminy Żagań, który ostatni raz był widziany w Bobrzanach – mówi rzecznik Komendy Powiatowej Policji w Żaganiu podinsp. Sylwia Woroniec.- Policja podjęła pierwsze czynności dopiero koło 7 maja – podkreśla Irmina Żołędziowska - Stwierdzono, że\nPotem, przez kilka miesięcy policja twierdziła, że chłopak wyjechał za granicę. – Brat miał zniszczony dowód, kto przyjąłby go do pracy bez dokumentów? – stwierdza Irmina. Zdaniem policji można pracować na czarno, a bez dowodu również można wyjechać z Polski.\n- Do poszukiwań zaginionego mężczyzny policjanci z KPP w Żaganiu wykorzystali System Informacyjny Schengen. Informacje dotyczące zaginionego 20-latka mogą być sprawdzane i weryfikowane przez policje wszystkich państw należących do Strefy Schengen – uzupełnia funkcjonariuszka.\n- Początkowo utrzymywałam kontakt z Amandą, do momentu, kiedy wierzyłam w jej wersję – mówi mi Irmina. Kobieta przyznaje, że podjęła szereg działań na własną rękę: - Pojawiały się sygnały, że Piotrek był widziany w okolicach, jednak były to fałszywe tropy - siostra sprawdzała wszystkie sygnały i poszlaki. Część z nich miała na celu wywołanie sensacji. Nie było jednak propozycji przekazania informacji o zaginionym w zamian za wynagrodzenie, nie kierowano żadnych gróźb wobec jego rodziny.\nIrmina rozwieszała w okolicy wiele ulotek o zaginięciu brata. Pewnego razu w Żaganiu podszedł do niej młody mężczyzna. Usłyszała od niego: – Nie szukaj Piotrka, K… (tu padł pseudonim) go załatwił.\nZanim na to zareagowała, mężczyzna uciekł. Irmina przyznaje także, że w Małomicach - miejscowości, z której pochodzi Łukasz C. - plakaty i ulotki o zaginięciu chłopaka były zrywane.\nOkoło 2 miesięcy po zaginięciu chłopaka z zagranicy powróciła mama Piotra, Sylwia Żołędziowska. Pojechała do domu Amandy, zrobiła awanturę, padły poważne oskarżenia. Kilka dni po tym zdarzeniu, konkubent matki Amandy popełnił samobójstwo.\n– Ten mężczyzna miał bardzo dobry kontakt z Piotrkiem – zaznacza Irmina. Były różne opinie związane z tym zdarzeniem. Sugerowano, że nie musiało to być samobójstwo.\nPo upływie około 3-4 miesięcy od zaginięcia Piotra Żołędziowskiego pojawiła się informacja, że „został załatwiony na gliniankach” - chodzi o akweny w Małomicach. - Gdyby ten trop szybciej się ujawnił, to może udałoby się znaleźć dowody – stwierdza siostra zaginionego.\n- Policjanci zajmujący się poszukiwaniami, sprawdzali i sprawdzają wszystkie informacje (oficjalne i anonimowe), które mogłyby przyczynić się do ustalenia miejsca pobytu zaginionego mężczyzny. Policjanci systematycznie weryfikują wszystkie wersje dotyczące zaginięcia 20-latka. Wiele z tych działań to czynności operacyjne podejmowane na podstawie informacji niejawnych. Jednym z prowadzonych na szeroką skalę działań było sprawdzenie we wrześniu 2015 roku dużego zbiornika wodnego w Małomicach. Do tego sprawdzenia ściągani byli płetwonurkowie, w działaniach poszukiwawczych wzięli udział strażacy z łodziami i policjanci – komentuje Sylwia Woroniec z żagańskiej policji.\nWiedzą i nie powiedzą\nNiedaleko domu Amandy znajdują się lokale dla pracowników sezonowych. Ich mieszkańcy rzekomo twierdzili, że w noc zaginięcia Piotra słyszeli głos, jakby wzywający o pomoc. Nie pospieszyli z nią. Zeznań w tej sprawie też nie złożyli.\nIrmina Żołędziowska opowiada, że jeździła po całym województwie i kontaktowała się z różnymi ludźmi. Niektórzy mieli sporo do powiedzenia w sprawie zaginięcia jej brata. Jednak do poświadczenia nieformalnych wypowiedzi nikt nie był chętny. – Wersję zdarzeń nocy, gdy zaginął mój brat, słyszałam od różnych osób. Podejrzewam, że byli to świadkowie obecni na miejscu zdarzenia, lecz nikt nie przyzna się do tego – stwierdza ze smutkiem siostra Piotra.\nPolicja stwierdziła, że w noc zaginięcia Piotrek i podejrzewany mężczyzna (Łukasz C.) nie wykonywali między sobą połączeń telefonicznych. Łukasz C. stwierdził też, że nie zna Piotra. I to miało być dowodem jego niewinności.\n- Przecież byli w jednym domu, po co mieli do siebie dzwonić? – pyta retorycznie Irmina Żołędziowska - Policja nic nie zrobiła w tej sprawie. Więcej informacji zdobyła sama, docierając do świadków.\nKobieta przyznaje, że jej brat pogubił się w dopalaczach. Pytam: - Czy mógł mieć z tego powodu problemy lub długi?\n- Nie było oznak wskazujących na problemy, nic nie mówił o nich – opowiada Irmina. Jednak przed zaginięciem Piotr pożyczał pieniądze od mamy. Zdaniem siostry, gdyby miał większe długi, to poprosiłby o większą sumę.\nIrmina opowiada także o tym, że jej brat wrócił kiedyś od Amandy pobity. Jednak nastolatka twierdziła, że to Piotr ją pobił. Amanda zeznała też, że jej chłopak nie posiadał telefon. Potem z tych zeznań się wycofała. Ostatecznie przywiozła na policję kartę sim z jego telefonu. Z przedmiotów Piotra w mieszkaniu Amandy została jedna bluza. Reszta rzeczy zaginęła, podobnie jak chłopak.\nRodzina Piotra szuka wszędzie pomocy w wyjaśnieniu jego zaginięcia. Także poprzez niekonwencjonalne działania. Mama Piotra zgłosiła się do jasnowidza, Krzysztofa Jackowskiego: – Nie było zainteresowania pomocą, przedstawiono jedynie cennik usług – opowiada Irmina.\nNatomiast kontakt z rodziną Piotra podjęła Maja Danilewicz. Według jasnowidzki zmarł on w dniu zaginięcia. Potwierdziła, że chłopak był lubiany i miał dużo znajomych, jednak był pogubiony.\n– Pani Maja stwierdziła, że Piotrek próbował wyjść z trudnej sytuacji, w jakiej się znalazł, ale się nie udało – mówi Irmina Żołędziowska. Danielewicz twierdziła, że chłopak znalazł się w nieodpowiednim towarzystwie. Na blogu jasnowidzki pojawił się także anonimowy wpis, że Piotr nie żyje. Jednak nie wiadomo, kim był autor komentarza.\nRzekomi przyjaciele Piotra unikają rozmów o nim. Bliski jego kolega zeznał, że nie utrzymywał z nim żadnych relacji. Świadkowie, którzy mogliby pomóc w sprawie, nie złożyli oficjalnych zeznań. Boją się. Czy uda się ustalić kogo? I co naprawdę stało się z Piotrem?\n- Komenda Powiatowa Policji w Żaganiu nadal prowadzi w tej sprawie czynności poszukiwawcze. Ze względu na fakt, iż wiele działań podejmowanych jest na podstawie informacji niejawnych, nie mogę podać szczegółów o działaniach operacyjnych prowadzonych w tej sprawie – komentuje Sylwia Woroniec.\n- Mam świadomość, że nawet jeśli znajdziemy ciało, to może nie udać się nam udowodnić winy sprawców – podsumowuje z żalem Irmina. Ostatnie działania podjęte przez nią, to pismo do Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze z prośbą o wszczęcie postępowania z uwzględnieniem popełnienia przestępstwa na osobie Piotra i udziału w tym zdarzeniu osób trzecich.\n„Czynności w sprawie tzw. poszukiwań celowych – dot. Piotra Żołędziowskiego prowadzi KPP w Żaganiu. Prokuratura nie zajmuje się sprawami związanymi z poszukiwaniem zaginionych osób”. – odpowiedział nam lakonicznie rzecznik Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze Zbigniew Fąfera. Nie udało się nam uzyskać komentarza związanego z ewentualnym wszczęciem postępowania na wniosek siostry Piotra. Jednak Irmina otrzymała powiadomienie, że jej prośba została przekierowana do Prokuratury Rejonowej w Żaganiu.\n- Postępowanie dotyczące zaginięcia osoby Piotra Żołędziowskiego jest prowadzone przez Komendę Powiatową Policji w Żaganiu, natomiast jednostki organizacyjne prokuratur nie prowadzą postępowań dotyczących zaginięcia osoby - stwierdziła kierownik sekretariatu Prokuratury Rejonowej w Żaganiu Elżbieta Kowalska.\nIrmina nie poddaje się i mimo wszystko jest pewna, że odnajdzie ciało brata. W to, że nadal żyje i nie kontaktuje się z rodziną, nie wierzy. Kobieta zamierza ufundować nagrodę pieniężną w zamian za informacje na temat zniknięcia jej brata.\nDodany dnia 09-09-2016 21:29\nczytałam to. niepojęte dla mnie to, że mamy XXI wiek a takie rzeczy się dzieją\nDodany dnia 22-10-2016 22:23\nŚledztwo, które prowadzi na własną rękę siostra - wg niej wszyscy dobrze wiedzą, co i kto zrobił, ale się obawiają. Znane ma być nawet miejsce pochowania Piotra (pobliskie glinianki).\nPewnego razu w Żaganiu podszedł do siostry młody mężczyzna i powiedział: Nie szukaj Piotrka, „KUKI” go załatwił. Zanim zareagowała, mężczyzna uciekł. Irmina przyznaje także, że w Małomicach – miejscowości, z której pochodzi Łukasz C. pseud. KUKI – plakaty i ulotki o zaginięciu chłopaka były zrywane.\nDo tej pory nie ma jednak ciała mężczyzny i dowodów, które mogą wskazać jednoznacznie na morderców. Zaś świadkowie boją się potwierdzić swoje nieoficjalne wypowiedzi. Tymczasem Piotr jest uznawany za osobę zaginioną.\nWszyscy wiedzą, co się stało, mówi siostra Piotra.\nEdytowane przez elin dnia 17-05-2020 21:44\nWygenerowano w sekund: 0.20 - 23 zapytań MySQL 6,170,029 unikalnych wizyt


Najlepsze zabawki dla kota. – TELEFONYTABLETY\nAdmin 7 sierpnia 2019\t Brak komentarzy\nChoć większość z nas postrzega kota, jako zwierzę typowo domowe, powinniśmy pamiętać , że jest to drapieżnik. To, co zazwyczaj rozśmieszeni opiekunowie mają za zabawę, jest wynikiem silnego instynktu łowieckiego. Dlatego tak istotne jest zapewnienie kotu odpowiedniej rozrywki. Znudzone zwierzę może zacząć niszczyć naszą kanapę , a nawet kąsać nogi lub ręce właściciela . Czym się bawić z naszym kociakiem? Prezentujemy najlepsze zabawki dla kota.\nNiezawodną zabawką, gwarantującą dobrą rozrywkę, jest wędka dla kota. Zazwyczaj fantastycznie sprawdzają się naturalne pióra zamocowane na sznurku, które imitują ruch potencjalnej ofiary. Czasami koty wolą miękkie boa, wielobarwne wstążeczki lub foliowe pompony. Możemy też wybrać maskotkę na sznurku, jeżeli nasze zwierzę znajduje upodobanie w takiej formie polowania. Wszystko zależy od gustu naszego zwierzęcia .\nJeżeli nasz domowy drapieżnik potrzebuje zachęty do polowania, możemy wybrać zabawkę z kocimiętką. Na rynku są dostępne różne rodzaje tego typu zabawek: poduszeczki, myszki, piłeczki, maskotki lub specjalnie zaprojektowane pluszaki do gryzienia. Można też kupić kocimiętkę w sprayu lub susz, który rozsypiemy na podłodze lub spryskamy nim ulubione przez kota miejsca.\nEkstremalnie skuteczną zabawką, uwielbianą przez niemal wszystkie czworonogi, jest laser dla kota. Nie istnieje żaden kot , który by pozostał wobec niego obojętny. Szalona gonitwa za czerwoną kropką świetnie wybawi naszego kota , a nam dostarczy mnóstwo radości. Co istotne, zabawa z laserem nie wymaga od nas wiele zaangażowania, a efekt jest powalający .\nNiektóre zwierzaki preferują zabawy z piłeczką. Toczenie po podłodze jest dla nich świetną rozrywką. Możemy więc kupić kotu szeleszczącą wykonaną z folii piłeczkę, pluszowe pompony, piłeczki z lekkiej pianki, kauczuki lub piłeczkę z dzwoneczkiem w środku. Istotny jest zarówno dźwięk , jaki taka piłeczka wydaje tocząc się po podłodze, jak i materiał, który sprawia, że taka zabawka bądź dobrze się toczy, bądź sprawdza się do aportowania.\nTo niezawodny sposób, żeby zachęcić leniwego kota do ruchu . Specjalne kule , w których chowamy przysmaki apetycznie pachną, więc kot usiłuje dostać się do ulubionych kąsków, przy okazji tocząc po podłodze zabawkę. Co istotne, kot od razu dostaje nagrodę, co oznacza, że polowanie okazało się udane .\nOpublikowany w KotyTagged transporter dla kota, zabawki dla kota, żwirek dla kota


Wojciech Szczęsny zapytał kolegę o Paulo Sousę. Padły konkretne słowa - Sport WP SportoweFakty\nReprezentanci Polski muszą jeszcze poczekać na pierwsze spotkanie z nowym selekcjonerem. Wojciech Szczęsny o zdanie na temat Paulo Sousy mógł jednak zapytać piłkarza Juventusu - Federico Bernardeschiego.\nIgor Kubiak 22 Stycznia 2021, 19:30\nGetty Images / Shaun Botterill / Staff / Na zdjęciu: Wojciech Szczęsny\nWłoski napastnik doskonale zna Paulo Sousę. W swojej dotychczasowej karierze to właśnie pod wodzą portugalskiego trenera Federico Bernardeschi rozegrał najwięcej spotkań - 83. Współpracowali ze sobą w ACF Fiorentina w latach 2015-2017. Po zakończonym sezonie piłkarz trafił do Juventusu FC, a Sousa został zastąpiony przez Stefano Piolego.\nCo Bernardeschi powiedział Wojciechowi Szczęsnemu na temat nowego selekcjonera reprezentacji Polski? - Osobiście go nie znam, ale zapytałem Bernardeschiego. Powiedział mi, że jest świetnym człowiekiem i wspaniałym trenerem - wyjawił golkiper na łamach włoskiego Sky Sport.\nOczywiście wciąż nie wiadomo, czy Szczęsny będzie wyborem numer 1 nowego selekcjonera. Przypomnijmy, że Jerzy Brzęczek stosował ciągłe rotacje i w podstawowym składzie stawiał na zmianę na Łukasza Fabiańskiego oraz Szczęsnego.\nW rozmowie z włoskim dziennikarzem 30-latek komplementował również kolejnego z reprezentacyjnych golkiperów - Łukasza Skorupskiego. Obaj spotkają się już w najbliższą niedzielę podczas meczu Serie A pomiędzy Juventusem i Bologna FC (godz. 12:30).\n- Znamy się ze Skorupskim od lat, graliśmy razem w Romie. Jest świetnym bramkarzem, fizycznym i wybuchowym, a w tym roku dobrze się spisuje. Mam jednak nadzieję, że opuści boisko pokonany - dodał Szczęsny.\n-> Krytyczne słowa byłego trenera kadry. Dostało się nawet Lewandowskiemu\n-> Sousa umie pracować z dużymi nazwiskami. "Strach pomyśleć, co zrobi z Lewandowskim"\nPiłka w Europie Włochy Reprezentacja Polski Piłka nożna we Włoszech Polska Serie A Piłka nożna Wojciech Szczęsny Juventus FC Paulo Sousa Federico Bernardeschi


Davidoff Cool Water Summer 2019 perfumy 100 ml do -75% Perfumesco\nDavidoff Cool Water Summer 2019 woda toaletowa dla kobiet\nOpis Davidoff Cool Water Summer 2019 woda toaletowa dla kobiet\nDavidoff Cool Water Summer 2019 woda toaletowa dla kobiet łączy w sobie wszystko, czego potrzebuje każda pewna siebie i nowoczesna Pani. Perfumy dla kobiet z tej serii otaczają skórę przyjemnym zapachem kwiatów i lekkich nut zapachowych. Zmysłowe i świeże nuty zapachowe sprawiają, że jest to propozycja idealna na upalne dni. Cała kompozycja pozwala na przygotowanie się na wyjątkową okazję. Połączenia nut zapachowy idealnie sprawdzą się na co dzień. Pasować będą również do stylizacji na wieczór.\nWoda toaletowa damska Davidoff Cool Water Summer 2019 wyróżnia się lekkim i orzeźwiającym zapachem. Wyczuwalne nuty głowy stworzone są z melona, który kojarzy się z wakacjami i dodaje niepowtarzalnej energii do działania. Kolejne nuty zapachowe, jakie można wyczuć to konwalia, która tworzy nuty serca. To zapach kojarzący się z lekkością i zmysłowością. Nuty pochodzące od korzenia fiołka dodają ulotności i romantyzmu. Woda toaletowa damska o takiej kompozycji zapachowej sprawia, że każda kobieta może na nowo poczuć się piękna i pewna siebie. Romantyczny i uwodzicielski zapach zamknięty jest w pięknym flakoniku w kolorze niebieskim. Zapach ten z łatwością zmieści się w każdej torebce i ułatwi codzienne przygotowania się do wyjścia. Niezwykła kompozycja zapachowa została stworzona przez specjalistów z myślą o kobietach w każdym wieku. Zapach ten powstał w 2019 roku i od tamtej pory cieszy się ogromną popularnością.\nDavidoff Cool Water Summer 2019 perfumy damskie zachwycają nie tylko swoim zapachem, ale także uniwersalnością. Kompozycje z tej serii sprawiają, że każda stylizacja prezentuje się elegancko i zmysłowo. Głębokie nuty zapachowe dodają energii i pewności siebie. Ich niewątpliwą zaletą jest to, że są one w stanie dopasować się do każdej sytuacji. Piękna kompozycja zapachowa idealnie pasować będzie do stylizacji przygotowanych do pracy, na spotkania z przyjaciółmi i do pracy. To najlepsza propozycja na prezent dla każdej wyjątkowej kobiety – wybierz je dla siebie lub kobiety, która zajmuje wyjątkowe miejsce w Twoim życiu.\nNuty zapachowe DAVIDOFF COOL WATER SUMMER 2019 WODA TOALETOWA DLA KOBIET


Tort brzoskwiniono – orzechowy z motywem psa – Na okruszku – Blog kulinarny\nTort brzoskwiniono – orzechowy z motywem psa\nPosted on 26/03/2018 26/03/2018 by paolineczka\nTort powstał na zamówienie dla Jubilata Alana. Tort posiada dwa biszkopty – tradycyjny jasny oraz orzechowy, wyłożone są masą z serka mascarpone z dodatkiem brzoskwini oraz dżemem brzoskwiniowym. Motywem przewodnim jest pies – tu akurat mops 🙂\nBiszkopt orzechowy :\n1/2 szkl mąki dalachowskiej\n700 g śmietanki kremówki\n24 czubatych łyżek cukru pudru\n2 słoiki dżemu brzoskwiniowego\nrękaw cukierniczy i tylki\n1. Biszkopt jasny: .Białka oddzielić od żółtek. Białka ubić na sztywną pianę i pod koniec dodać cukier.. Caly czas miksując dodać żółtka. Do gęstej masy dodać resztę składników i delikatnie połączyć drewnianą łyżką.\n2. Ciasto wylej na tortownice o średnicy 23 cm.Piecz w 180 stopniach 30 min. Wystudzić i przeciąć na 2 części\n3. Biszkopt orzechowy: Żółtka oddzielamy od białek\n4. Białka ubijamy na sztywną masę, cały czas ubijając dodajemy cukier i żółtka- jeszcze chwile ubijamy\n5. Do masy dodajemy mąki wymieszane z proszkiem. Delikatnie mieszamy, dodajemy roztopioną margarynę oraz orzechy mieszamy.\n6. Masę wylewamy na posmarowanej margaryną i posypaną bułką tartą tortownicy. Pieczemy ok 40 min w 180 stopniach (góra-dół\n7. Masa mascarpone : Dobrze schłodzoną śmietankę ubij za pomocą miksera. Gdy zacznie gęstniej dodać cukier i dalej ubijaj.\n8. DO ubitej na sztywno śmietany dodaj mascarpone i delikatnie wymieszaj, masę włóż do lodówki by się schłodziła\n9. Krem maślany : Masło w temperaturze pokojowej ubij na puszystą masę, dodaj cukier puder i miksuj aż się połączy z masłem , dodaj soku z cytryny i miksuj przez 4 minuty.\n10. Brzoskwinie z puszki odsącz z zalewy i pokrój w kostkę. Wyłóż na ręczniku papierowym\n11. Biszkopt jasny przecinamy wzdłuż na pół. Biszkopt orzechowy wyrównujemy.\n12. Ukłądamy tort w rancie tortownicy : biszkopt jasny nasączony wodą, dżem (1 słoik) krem mascarpone, 1/2 brzoskwiń, biszkopt orzechowy nasączony wodą, dżem, krem mascarpone, brzoskwinie, biszkopt jasny . Całość wkładamy do lodówki na 2 godziny.\n13. Po tym czasie za pomocą np noża tynkujemy tort – czyli obkładamy boki i górę tortu kremem maślanym. ( około 1/3 kremu) wkładamy do lodówki na godzinę. Po tym czasie drugi raz tynkujemy tort. I ponownie wkładamy na godzinę do lodówki.\n14. Krem maślany dzielimy na 3. Jedną część barwimy na czarną , druga na szaro, a trzeciej nie farbujemy.\n15. Do rękawa z tylką nr 2 wkładamy krem zabarwiony na czarno i na bokach tortu malujemy psie łapki, na górze malujemy psa i kości.\n16. Do rękawa z tylką nr 2 wkładamy krem zabarwiony na szaro i odrysowujemy kości i kolorujemy wybrane fragmenty pieska.\n17. Do rękawa z tylką nr 2 wkłądamy krem niezabarwiony i wypełniamy nim resztę pieska\n18. Do rękawa z tylką nr 1M wkładamy resztę niezabarwionego kremu i tworzymy rozety na lączeniu tortu.\n19 Tort wkładamy do lodówki\nPosted in Torty\nSałatka obiadowa z pieczarkami »\n1 thought on “Tort brzoskwiniono – orzechowy z motywem psa”\n04/04/2018 o 15:39\nSuper wygląda ten torcik! Ładnie Ci wyszedł piesek 🙂


Zdrowie 1 - www.teatrtarasy.pl\nStart Zapisz się! Kontakt z nami\n• Liposukcja i body jet\n> Na koniec makijaż permanentny i wybielanie zębów. Efekt? Sama byłam zaskoczona. Wyglądam dużo lepiej i młodziej. A dodam, że wybór zabiegów wcale nie był przypadkowy. Zdecydowałam się na to, co było mi potrzebne. Body jet i liposukcja była wprost koniecznością, bo miałam wiele blizn potrądzikowych, które zlikwidowało usuwanie przebarwień i zmarszczek, które spłyciła mikrodermabrazja.\n> Chociaż wydaje nam się to przewrotne, to właśnie lekarze stomatolodzy apelują, by lody jeść zimą, a nie latem. Jak trudno jest się powstrzymać przed tym zimnym deserem, kiedy na dworze panuje upał, powodujący falowanie powietrza nad asfaltem oraz nieodpartą chęć zanurzenia się w chłodnych falach Bałtyku, wie każdy kto spędzał wakacje w Warszawie. Stomatologia Warszawa szybko niesie pomoc w przypadku nagłych przypadków.\n• Powiększanie piersi - klinika chirurgii plastycznej\n> Powiększanie piersi to dosyć skomplikowana operacja, którą należy powierzyć najlepszym specjalistom. Nasza klinika chirurgii plastycznej może się pochwalić wysokiej klasy chirurgami plastycznymi, którzy przeprowadzili wiele operacji powiększania piersi. Nasze pacjentki, które zdecydowały się na powiększanie piersi przez cały czas po operacji były pod opieką naszych lekarzy. Efekty wszystkich operacji były dokładnie takie jak tego oczekiwały pacjentki i chirurdzy.\n• Młoda cera ↓20\n> Nowoczesne kosmetyki dla nastolatków, to takie, które kompleksowo walczą ze wszystkimi problemami młodej skóry i zapewniają jej świeży i ładny wygląd. Mając na uwadze wysokie oczekiwania nastolatków w laboratoriach dr Ireny Eris, stworzono program przeznaczony dla młodej cery. Nie czekaj już dziś ciesz się piękną skórą, dzięki kosmetykom, które zapewniają najskuteczniejszy sposób na trądzik.\n• Relaks - masaż\n> Relaksujący masaż w Poznaniu to nasza oferta skierowana dla każdego. Masaże i inne zabiegi odnowy to nasza specjalność. Oferujemy masaże najróżniejszych części ciała wykorzystując innowacyjne i tradycyjne metody masażu. Dzięki nam odżyjesz i poczujesz się o wiele lepiej. Taki masaż w Poznaniu tylko u nas. Zapraszamy!\n• Ortodonta Gdynia - aparaty\n> W zakresie zębów pomoże nam na pewno ortodonta. Gdynia ma się czym w tej kwestii pochwalić. Profesjonalizm działa cuda i na pewno będziemy zadowoleni gdy wybierzemy renomowany gabinet ortodontyczny. Gdynia może nam to zaoferować. Ortodonta może nam również wstępnie zaoferować aparaty ortodontyczne w zaskakującej promocji.\n• Kolagen, collagen\n> Oferujemy Państwu kolagen naturalny. Sklep internetowy ponadto posiada w swym asortymencie takie produkty jak kosmetyki uzupełniające (Oczyszczanie twarzy, wyszczuplające), Kapsułki COLVITA i inne. Warto podkreślić, że kolagen naturalny (collagen) produkowany jest jedynie w Polsce. Gorąco zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą.\n• Powiększanie biustu Warszawa\n> Dlatego niejedna początkująca adeptka srebrnego ekranu odkłada pieniądze na powiększanie biustu. Warszawa na pewno może ułatwić jej to zadanie. Pamiętać trzeba, że sporo hollywoodzkich gwiazd w ten sposób pracowało, nim zaczęły otrzymywać bajońskie sumy za swoje role i single. Dzięki tej pracy udawało im się zarobić na powiększanie biustu.\n© 2010 www.teatrtarasy.pl


Turbosprężarki Rolls Royce w Starej Iwicznie • Regeneracja turbosprężarek Garrett, Melett, Borg Warner, Mitsubishi, IHI, Honeywell, Hitachi, Schwitzer, Holset, Turbonique, Toyota, GReddy\nOpinie o regeneracji turbosprężarek Rolls Royce w Starej Iwicznie (kod pocztowy 05-515)\nTurbosprężarki Rolls Royce Stara Iwiczna Sklep\nGdzie w Starej Iwicznie naprawię turbiny do samochodu firmy Rolls Royce?\nTurbiny do pojazdu z logo Rolls Royce w Starej Iwicznie można naprawić w zakładzie zajmującym się regeneracją turbosprężarek lub przedzwonić oraz umówić się na podjęcie przesyłki kurierem.\nW jaki sposób odbywa się regeneracja turbin w Starej Iwicznie do diesla spod znaku Rolls Royce?\nJaka jest cena czyszczenia turbosprężarki do auta ze znaczkiem Rolls Royce w Starej Iwicznie?\nCena naprawy turbosprężarki do samochodu ze znaczkiem Rolls Royce zależy od poziomu uszkodzenia części. Test turbin jest za darmo.\nJak doręczyć turbiny do diesla ze znaczkiem Rolls Royce do firmy naprawiającej turbosprężarki w Starej Iwicznie?\nNajlepszym sposobem jest turbo do auta firmy Rolls Royce przesłać do zakładu regeneracji w Starej Iwicznie z pomocą kuriera którego możemy dla Państwa zamówić ale oczywiście zapraszamy do osobistej wizyty w pracowni gdzie jest możliwość aby zobaczyć jak odbywa się proces czyszczenia turbiny.\nKtóre turbosprężarki do pojazdu z logo Rolls Royce da się regenerować w Starej Iwicznie?\nJakie można wymienić sygnały uszkodzenia turbo do samochodu z logo Rolls Royce które można naprawiać w Starej Iwicznie?\nZ jakiego powodu należy postawić na laboratoria z Starej Iwiczny oraz nasz portal?\nSamochody ze znaczkiem Rolls Royce, zwykle te, które pod maską mają silnik wysokoprężny, albo benzynowy, bardzo często jako osprzęt silnika mają turbodoładowanie, które z czasem traci właściwości, i w konsekwencji dopomina się czyszczenia. By przejechane kilometry, jakie udostępniają konstruktorzy na czas przydatności turbosprężarek nie skróciły problemy, wypada dbać o stan oleju oraz zagwarantować autu chwilę, na doprowadzenie oleju do turbo. Na dzień dzisiejszy turbodoładowania na stałe pojawiły się pod maskami maszyn mających w składzie silnik na olej napędowy, dlatego że dają sposobność silnikom na wyniki porównywalne, z alternatywnymi odmianami napędów. Turbo składają się z części wirującej, to znaczy turbiny i sprężarki, obudów, na przykład korpusu wydechowego, a znajdują swoje miejsce stale blisko silnika, a więc w miejscu, gdzie ciepłota turbosprężarki nie będzie stanowić problemu. Mechanicy pracowni Rolls Royce pod Starą Iwiczną już od dawna pochylają się nad produktami marki, przez co świetnie udzielają pomocy z takimi usterkami, jak niesprawna turbina. Remont turbin to doskonała droga, by względnie niedrogo odzyskać osiągi turbiny zdemontowanych z samochodów firmy Rolls Royce z Starej Iwiczny.\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek do samochodów Rolls Royce w Starej Iwicznie\nRozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tz samochodów Rolls Royce w Starej Iwicznie 0 złotych\nCena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych marki Rolls Royce w Starej Iwicznie 285 złotych (netto) + części\nCena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych Rolls Royce w Starej Iwicznie 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii w turbo z samochodów Rolls Royce w Starej Iwicznie 163 złote (netto) + części\nKoszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w marce Rolls Royce w Starej Iwicznie 399 złotych do ok. 560 złotych (netto)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tz samochodów Rolls Royce w Starej Iwicznie Cena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych marki Rolls Royce w Starej Iwicznie Cena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych Rolls Royce w Starej Iwicznie Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii w turbo z samochodów Rolls Royce w Starej Iwicznie Koszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w marce Rolls Royce w Starej Iwicznie Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nRolls Royce w Starej Iwicznie (kod pocztowy 05-515)\nASO Seat pod Starą Iwiczną (kod pocztowy 05-515)\nSerwisy Mini z Prusic (kod pocztowy 55-110)\nVolvo w Dęblinie (kod pocztowy 08-530)\nCena turbin w Iwoniczu-Zdroju (kod pocztowy 38-440)\nMontaż turbiny z Iwonicza-Zdroju (kod pocztowy 38-440)\nWola - Ulrychów w Warszawie (kod pocztowy 05-077)\nTargówek - Targówek Mieszkaniowy z Warszawy (kod pocztowy 05-077)\nWybierz punkt w Starej Iwicznie z którego chcesz nadać turbosprężarkę do regeneracji w pracowni:\nRegeneracja turbosprężarki do Rolls Royce w Starej Iwicznie dostępna z poniższych punktów:\npiaseczyński STI330 Pokaż na mapie Wyszukaj


Podstawowe zasady związane ze strojem biznesowym – Plan na Młodość\nPodstawowe zasady związane ze strojem biznesowym\nZarówno kobiety jak i mężczyźni związani z biznesem powinni ubierać się w ściśle określony sposób.\nUbiór kobiety w biznesie\nA. Przede wszystkim panie muszą zdecydować się na eleganckie garsonki, najlepiej jednokolorowe. Dobrym kolorem jest czerń, a także beż. Jeżeli chodzi o obuwie, to polecane są czarne skórzane buty.\nB. Bluzka natomiast musi być biała, zapinana pod szyje. Nie ma nowy o ekstrawagancji. Wszystko powinno być przemyślane i stonowane. Ważne w przypadku kobiet jest nie przesadzanie z ilością biżuterii.\nC. Wiele kobiet uwielbia różnego rodzaju błyskotki, ale w kontaktach z klientami należy poskromić te pragnienia. W przypadku ubrania do pracy obowiązkowo wybieramy tylko zegarek, kolczyki, ewentualnie bransoletkę. Im mniej tym lepiej.\nD. Włosy muszą być spięte zarówno ze względów wizerunkowych jak i praktycznych. Na garsonkę pasuje założyć płaszcz, który może być na przykład beżowy.\nUbiór mężczyzny w biznesie\n1. Mężczyzna w biznesie powinien się kierować podobnymi zasadami jak kobieta. Przede wszystkim należy unikać wyzywających kolorów. Garnitur musi być ciemny, podobnie jak buty. Nie ma mowy o jaskrawej koszuli. Zamiast tego lepszym wyborem jest biel, czerń lub błękit.\n2. Panowie rzadko mają problemy z biżuterią. Przede wszystkim ubierają oni obrączki i zegarki wykonane ze stali szlachetnej. Jeżeli chodzi o ciekawe dodatki to warto wybierać gustowne krawaty na przykład z oferty przedstawione pod adresem – tinotti.com/fr_FR/c/CRAVATES/14.\n3. Krawat musi być dobrze zawiązany. Pełni on rolę ozdobną, ale to nie znaczy, że jego wyglądu ma być dowolny. Mniej widoczny, ale także ważny jest pasek. Najczęściej jest on wykonany podobnie jak buty, ze skóry.\n4. Podstawowym kolorem paska jest czerń i tego należy się kategorycznie trzymać. Buty męskie mają być wygodne, rozchodzone, a także odpowiednie pielęgnowane. Należy je pastować i woskować. Poważnym błędem wizerunkowym jest doskonały strój i niezadbana broda, czy nieprzycięte włosy. Na takie kwestie również należy zwracać uwagę.


hello dino świecąca pościel bawełniana młodzieżowa 160x200 3178A - Produkt: POS/3178A/160x200\n» hello dino świecąca pościel bawełniana młodzieżowa 160x200 3178A\nhello dino świecąca pościel bawełniana młodzieżowa 160x200 3178A\nKod produktu: POS/3178A/160x200\nPościel dla dzieci Hello Dino fluo świecąca w ciemności 160x200 wykonana jest w 100% z bawełny co jest bardzo istotne przy produktach przeznaczonych dla najmłodszych. Bawełna jest naturalna i pozwala skórze swobodnie oddychać. Tkanina posiada Certyfikat Oeko-Tex Standard 100 co oznacza, że została przebadana i nie zawiera substancji szkodliwych dla dziecka oraz substancji powodujących alergie.\nKolorowy nadruk czyni ją idealną propozycją dla osób, które uwielbiają dinozaury. Z pewnością wprowadzą one do sypialni przyjazną atmosferę i pozwolą cieszyć się spokojnym snem. Dodatkowo wzór pościeli jest dwustronny więc możemy wybrać w jaki sposób zaaranżujemy sypialnie. Bawełniana pościel młodzieżowa 160x200 zapinana jest na bezpieczny i atestowany zamek błyskawiczny, który ułatwia i przyśpiesza wymianę pościeli.


Polska chce innego podziału funduszy regionalnych: więcej na innowacje, małe firmy - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesPolska chce innego podziału funduszy regionalnych: więcej na innowacje, małe firmy\n26.01.2012, 11:09; Aktualizacja: 26.01.2012, 11:35\n"Burza trwa, a my spokojnie robimy swoje" - mówi w rozmowie z PAP europoseł Olbrycht, sprawozdawca PE ds. rozporządzenia na temat Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) po 2013 r., czyli największego z unijnych funduszy spójności.\nNie bacząc na trwający kryzys zadłużenia w strefie euro i jego konsekwencje dla wielkości nowego budżetu UE na lata 2014-20, Parlament Europejski pracuje nad technicznymi rozporządzeniami, jak te nowe środki podzielić i na jakich warunkach wydawać. "Może być więcej pieniędzy, a może mniej, bo kryzys może się odbić na tej polityce. Ale narzędzia do ich wydawania po 2013 r. muszą być gotowe" - wyjaśnia europoseł.\nW 2015 r. polska gospodarka zyska dzięki środkom z UE dodatkowo 7,4 proc. »\nKE chce uprościć procedury przyznawania środków z Funduszu Spójności »\n"Proponuję rozluźnienie tego podziału. Oczywiście nikt nie zgodzi się na +wolną amerykankę+, ale rządy muszą mieć możliwość wynegocjowania z KE innego podziału, jeśli to dobrze uzasadnią" - przekonuje Olbrycht.\nKE żąda też w przypadku Polski przeznaczenia 25 proc. funduszy (z wyłączeniem Funduszu Spójności na duże ponadregionalne projekty) na tzw. Fundusz Społeczny, z którego finansowane są obecnie szkolenia pracownicze (tzw. kapitał ludzki). Te 25 proc. to - jak szacuje się w oparciu o propozycję KE - ok. 15 mld euro dla Polski, czyli ponad dwa razy więcej niż w obecnym budżecie do 2013 r. "Skoro tych środków ma być więcej, to tu też trzeba więcej elastyczności" - przekonuje Olbrych i proponuje, by finansować z nich także edukację czy kształcenie ustawiczne przez całe życie oraz dać więcej elastyczności urzędom pracy w wydawaniu tych środków.\n"Będę proponował, by nie mówić o liście miast, ale o liście obszarów miejskich, czyli by traktować miasta z otoczeniami" - mówi Olbrych. To pozwoli traktować razem aglomeracje na Śląsku czy Trójmiasto. "Poza tym obszarom miejskim trzeba dać możliwość zarządzania tymi pieniędzmi na siedem lat" - dodaje.\nTagi:fundusze unijne, finanse, firmy, technologie innowacyjne, biznes, UE