Niezwykły debiut lady Thei [Kasey Michaels] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00103 006986 19936516 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-276-2872-5 Data wydania: 2017-03-03\nKasey Michaels Niezwykły debiut lady Thei Tłumaczenie: Małgorzata Hesko-Kołodzińska\nPROLOG Bitwa pod Champaubert, 10 lutego 1814 roku Gabriel Sinclair na przestrzeni lat namówił swoich przyjaciół na wiele szaleńczych eskapad, których celem zawsze były dobra zabawa, emocjonujące przygody, a także chętne kobiety. To jednak nie tłumaczyło, dlaczego podążyli za nim tym razem. Czekały ich jedynie chłód oraz nuda. Wszyscy zgodnie twierdzili, że czas wielkich bitew minął, zwłaszcza po tym, jak sojusznicze armie pokonały wojska Napoleona pod La Rothière. Bonaparte miał lada dzień abdykować i żołnierze już się cieszyli, że po jego upadku powrócą do domu. – Gabe, czy zechciałbyś przypomnieć mi, dlaczego tu jesteśmy i narażamy kończyny na odmrożenie? – spytał Cooper Townsend, przyjaciel Gabriela, dopinając płaszcz. – Czyżby nasz rosyjski druh kazał nam obozować w nieodpowiednim miejscu? – Już się zgodziliśmy w tej materii, jak mniemam. Wszyscy oni zachowują się tak, jakby wojna dobiegła końca – wymamrotał Gabriel. Zmarszczył brwi, z uwagą studiując prowizoryczną mapę, którą narysował dzień wcześniej, gdy osobiście prowadził rozpoznanie okolicy. Nie chodziło o to, że nie ufał sprzymierzeńcowi Anglii – po prostu bardziej ufał sobie. Ponadto lubił wydawać rozkazy, a nie je wykonywać, więc nie był zachwycony, gdy polecono mu dołączyć do Rosjan. – Zechciej rzucić na to okiem, Rigby – powiedział, podsuwając mapę pod nos Jeremiasza Rigby’ego. – Pięć tysięcy żołnierzy w kompletnej rozsypce, niemal całkiem opuszczonych przez Blüchera. Nasz gospodarz, wielce szanowny generał Ołsufiew, jeszcze nie rozesłał nawet połowy potrzebnych zwiadowców, a ci nieliczni, którzy wyruszyli w pole, tylko chowają się po krzakach i chrapią głośno jak niedźwiedzie. – To na pewno nie ci, którzy dostali swoją porcję kopniaków, kiedy tylko tu przyszliśmy. – Cooper uśmiechnął się szeroko. – Od wielu dni nie miałem takiej uciechy. Gabriel go zignorował. – Jeden poważniejszy atak i Francuzi przedrą się przez nasze linie, a mamy za sobą tylko na wpół zamarzniętą rzekę – dodał. – Niczego nie można zrozumieć z tej twojej mapy. – Rigby westchnął i odsunął zabazgraną kartkę. – A na głodnego trudno się myśli. – Mrugnął porozumiewawczo do Coopera. – Chętnie uraczyłbym się kęsem królika, jeśli mam być szczery. Skoro nie przyuważyliśmy ani jednego Francuza, może damy sobie spokój z tym całym absurdalnym patrolem, w który nas wciągnąłeś, Gabe, i urządzimy polowanie? – Jeszcze na to za wcześnie, chłopcy. Nasz znajomy czarnowidz może mieć rację. Byłoby źle, gdyby jego przewidywania okazały się trafne, lecz dziwne rzeczy zdarzają się nieustannie. Wszyscy skierowali wzrok na Darby’ego Traversa, który z braku lepszych zajęć leniwie obserwował okolicę przez lunetę. – Daj mi to, to moje. Widzisz? Tutaj wygrawerowano moje imię, tuż pod imieniem mojego dziadka. Ta luneta to podarunek, który otrzymał, kiedy przybył z angielską misją dyplomatyczną na dwór rosyjskiej cesarzowej Elżbiety. Mieszkaliśmy tam przez kilka lat i właśnie w taki sposób tata zdołał… Tak czy owak, nie wyraziłem zgody, by ktokolwiek dotykał lunety. – Chryste, Neville, jesteś gorszy niż rozpieszczony bachor, który walczy o swoje zabawki. – Gabriel westchnął, gdy ostatni uczestnik wyprawy zwiadowczej chwycił lunetę i się wyprostował, nim towarzysze zdążyli zareagować i pociągnąć go w dół za bryczesy. – Ty durna tyczko, dlaczego jeszcze nie pomachasz flagą, żeby bardziej rzucać się w oczy? Coś tam widział, Darby? – Słońce odbijało się od metalu, co oznacza, że ktoś mógł zobaczyć refleksy na lunecie. Wydaje mi się, że widziałem rozbłyski. To wyglądało tak, jakby ktoś siedział wśród tamtych drzew po drugiej stronie pola, ze trzysta metrów stąd. Dostrzegłem błyski nie raz, lecz dwakroć, w różnych miejscach. – To pewnie jeden z naszych patroli – powiedział Neville i przytknął lunetę do oka, jednocześnie regulując ostrość. – Wśród drzew, powiadasz? Nic nie widzę. – Aż dziw bierze, że patrzy przez właściwy koniec – mruknął Darby i roztarł zgrabiałe dłonie. – To nie było miłe, wstydź się. – Rigby skierował wzrok na Gabriela, po czym dodał scenicznym szeptem: – Zechciej mi przypomnieć, czemu uznałeś za stosowne brać na naszą wyprawę tego niedorostka o puchatych policzkach? – Cóż, uznałem, że może się przydać, bowiem tylko on włada rosyjskim, a może się zdarzyć, że będziemy musieli pilnie przekazać wiadomość Ołsufiewowi. Z perspektywy czasu jednak przyznaję, że to nie był najlepszy pomysł… ale nie przejmuj się, w razie potrzeby przywiążemy go do słupka w jego namiocie, by się nie pałętał. Młody Neville odgarnął niesforne czarne kosmyki z oczu. Wydawał się skonsternowany, lecz po chwili najwyraźniej podjął decyzję. – Chcecie, żebym poszedł zdać relację generałowi, tak? – spytał. – Ale cóż takiego mam mu powiedzieć? Jak na razie nie widzieliśmy niczego z wyjątkiem kilku rozbłysków. Nie mamy pojęcia, czy to jeden z naszych patroli, czy też cała armia Napoleona szykuje się wśród tych drzew do ataku. – Aż dziw bierze, ale chyba skłonny jestem zgodzić się z naszym młodzianem – oznajmił Gabriel. – Wygląda na to, że zuch przeczytał kiedyś jakąś książkę. Myles, jeszcze wyjdziesz na ludzi. – Naprawdę? Hm, wobec tego… Już pędzę, żeby… Żeby co? – Żeby postawić sztab na baczność i znaleźć starszego sierżanta Amesa, któremu zlecisz zebranie dwóch tuzinów doborowych zwiadowców. Następnie bezzwłocznie przyprowadzisz ich tutaj, żeby wysłuchali kolejnych rozkazów – wyjaśnił Gabriel znużonym tonem. – Zacznij od Amesa, potem szukaj generała. Dzięki temu do twojego powrotu starszy sierżant zdąży przygotować pluton. Zrozumiałeś, Myles, czy mamy ci to zapisać? – Oczywiście, że zrozumiałem. Odznaczam się niebywałą inteligencją. Właśnie dlatego ojciec zdołał znaleźć dla mnie stanowisko adiutanta w sztabie generała, gdzie nic mi nie będzie groziło i… mniejsza z tym. Solidne angielskie wojsko na straży – oto, czego nam trzeba, żeby obronić się przed tymi przeklętymi żabojadami. Sprowadzę posiłki w niespełna dwadzieścia minut, słowo dżentelmena. – Nie będzie miał prawa nazywać się dżentelmenem, dopóki jego cholerny pokojowiec, którego przysłał mu tatuś, nie uzna za wskazane golić go częściej niż dwakroć w miesiącu. Niemniej trzeba przyznać, że biega całkiem chyżo, o ile ma z góry i oddala się od wroga. Przydają mu się te nogi jak patyki – zauważył Cooper, patrząc, jak Myles Neville sadzi susy, z ich jedyną lunetą za pasem. Gabriel również powiódł wzrokiem za chudym jak tyczka Mylesem, który nierówno przebierał nogami, jakimś cudem trzymając się prosto. – Tak to bywa z ojcami o wygórowanych ambicjach – mruknął. – Tylko przez ojca Neville’a nasz oddział pozostaje tutaj, a nie z główną armią. Pomagamy niańczyć bobasa. Na Boga, jak ja nie cierpię starego Neville’a! Może nie trzeba było puszczać Mylesa samopas. Od razu widać, że wcale nie miał ochoty wyjeżdżać z Anglii. Jeśli wróci z choćby skręconą kostką do domu i swojego wpływowego ojczulka, wszyscy zapewne staniemy przed sądem. – Może jednak należało go przywiązać do słupka w namiocie – powiedział Cooper. – Jak długo jeszcze będziemy czekać na tego młokosa, Gabe? – Nie za długo. Tylko do jego powrotu z naszymi ludźmi. Spójrzcie na to z innej strony. Nawet jeśli Darby zobaczył jeden z naszych patroli, to przynajmniej na chwilę mamy spokój od Mylesa. Cooper uśmiechnął się szeroko. – Nie ma tego złego, jak powiadają – zauważył. Z braku ciekawszego zajęcia wszyscy przykucnęli i wbili wzrok w drzewa, choć nawet Darby powątpiewał już w to, co rzekomo widział. Gabe zdawał sobie sprawę, że przyjaciele podążyli za nim na wzgórze, gdyż praktycznie zawsze przejmował dowodzenie, i to już od dzieciństwa. Zastanawiał się, czy to dobrze, czy źle. Chwilowo wszyscy byli sobie równi stopniem i przed przydzieleniem do jednego, angielsko-rosyjskiego oddziału mieli podkomendnych. Sęk w tym, że mógł się mylić i wszystkim groziły konsekwencje samowoli, która przecież była jednoznaczna z deklaracją braku wiary w strategiczny geniusz rosyjskiego generała. Nie oddawali się jednak brawurowym szaleństwom. Tak doświadczeni żołnierze jak oni wiedzieli, co mówią, kiedy rozmawiali o możliwym ataku ze strony wroga. – A jeśli mam rację? – spytał cicho. – W jakiej sprawie? – Cooper ziewnął. – W sprawie Napoleona i jego desperackiej potrzeby zwycięstwa. A jeśli on naprawdę jest tam wśród drzew? – Ach, rozumiem, Coop – odezwał się radośnie Darby. – Nasz dobry druh zwątpił w siebie. Kiedyś musiał być ten pierwszy raz. Nie trap się jak stara baba, Gabe. Jesteśmy jednomyślni. A poza tym co mamy innego do roboty w tej przeklętej dziurze? – Dzięki, Darby, za te umiarkowanie krzepiące słowa. Tak czy siak, jeśli on naprawdę czai się w tym lesie, to mamy bardzo mało czasu, żeby w razie czego stąd czmychnąć. Cooper poklepał Gabe’a po plecach. – Te drzewa po drugiej stronie pola są naprawdę daleko – powiedział. – A poza tym pamiętaj, co pisał Szekspir o lesie Birnamskim. Nie ma się co bać tych drzew, póki do nas nie podejdą. Gabe cicho zachichotał. – Właśnie. Wszyscy dobrze wiemy, jak taka brawura skończyła się dla Makbeta. Rigby w końcu podniósł głowę, nadstawiając uszu. – Na litość boską, przestańcie wreszcie omawiać Szekspira – jęknął. – Gdyby Darby nie zdał za mnie egzaminu, nadal byłbym zakopany w sztukach i sonetach, a wszelkie uciechy życia przechodziłyby mi koło nosa. Inna rzecz, że obecnie niewielu uciech zażywamy. Cooper rozprostował nogi na lodowatej ziemi, jakby się szykował na dłuższe oczekiwanie. – No i widzisz, Gabe – powiedział. – Lepiej skupmy się na obsobaczaniu tego przeklętego hrabiego Broxley. Cokolwiek mówić, to przez niego mimowolnie zostaliśmy niańkami dziedzica fortuny Broxleyów. Wszyscy milczeli do czasu, gdy Rigby przewrócił się na plecy, uniósł nogę i energicznie rozmasował łydkę. – Kurcz, u licha – burknął. – Powiadam ci, Gabe, to nie jest najlepsza pora roku na takie wyprawy. – Wyprostował się i ponownie skierował wzrok na skraj lasu. – Nic nie widziałem, nawet królika na kolację. Darby, staruszku, która godzina? – Już prawie dziesiąta. Tkwimy tu jak kołki od dobrych dwudziestu minut. Gabriel z uwagą rozejrzał się po okolicy, w myślach rozmieszczając żołnierzy, których miał przyprowadzić Neville. Doszedł do wniosku, że powinni czuwać co sto metrów, jako że mieli gdzie się schować. – Powinien już być z powrotem – zauważył. – Miał dość czasu, by zawiadomić generała i przysłać tu Amesa. Rigby parsknął śmiechem. – Pewnie się zatrzymał, żeby zmienić kalesony – oświadczył. – Perspektywa bitwy tak go przeraziła, że zsikał się w gacie. – Posłuchajcie. Pomijając doskonałe poczucie humoru Rigby’ego, czy zauważyliście, jak bardzo jest cicho? Nie słychać śpiewu ptaków ani szelestu drobnych zwierząt, biegnących przez zarośla. Nie tylko my wstrzymujemy oddechy w oczekiwaniu na to, co ma się wydarzyć. – To cholerna cisza przed piekielną burzą – ocenił Cooper i uniósł głowę, jakby węszył w powietrzu. – Odwrót? – Odwrót – zgodził się Gabriel. – Czy ktoś już nie sugerował czegoś podobnego? – burknął Rigby. – Wiem, że myślałem o… Rigby nie zdążył sprecyzować, o czym myślał, gdyż w tej samej chwili rozległo się trąbienie sygnałówki i spomiędzy drzew wystrzeliły dwa szeregi zaprawionej w bojach francuskiej kawalerii. Za galopującą konnicą ruszyła nieprzeliczona piechota z bagnetami na broni. Setki ptaków, które skrywały się w koronach drzew, jednocześnie wzbiły się pod niebo, zupełnie jakby wzięły udział w szarży. Gabriel szeroko otworzył oczy ze zdumienia. Zastanawiał się, jaki dowódca rozpoczyna natarcie od szturmu kawalerii. Musiał to być desperat albo szaleńczo przebiegły taktyk, który nie waha się przed niczym i umie chytrze dostosować do sytuacji. Wyglądało na to, że do boju ruszył sam Bonaparte. Gabriel zaklął pod nosem, zły na siebie za to, że nie wziął pod uwagę takiej ewentualności i naraził przyjaciół na niepotrzebne niebezpieczeństwo. – Nawet nie wiesz, jak mnie to denerwuje, kiedy masz rację! – ryknął do niego Darby. Szybko ściągnęli nieporęczne szynele i zarzucili plecaki, po czym zbiegli ze wzgórza w kierunku drzew, które oddzielały ich od obozu nad rzeką. Angielscy żołnierze nie wyszli im naprzeciw. Nikt ich nie osłaniał, kiedy pędzili ku swoim liniom. Nie było starszego sierżanta Amesa ani szykujących się do boju rosyjskich oddziałów, nie pojawił się też Myles Neville. Jak okiem sięgnąć, wszędzie dymiły tysiące małych ognisk, w powietrzu zaś unosiła się przyjemna woń barszczu. Słyszeli tylko tętent nadciągającej kawalerii oraz bojowe okrzyki Francuzów. Czy wcześniejsze ostrzeżenie odmieniłoby przebieg tamtego dnia? Zapewne nie. Napoleon wiedział, że potrzebuje zwycięstwa, by podnieść rodaków na duchu i choć jego piechota nie należała do najlepiej wyszkolonych, a jej uzbrojenie pozostawiało wiele do życzenia, to jednak przewyższała wroga liczebnością w stosunku niemal cztery do jednego. W niespełna godzinę łatwy triumf sprzymierzonych pod La Rothière zmienił się w żenującą klęskę pod Champaubert, co sprawiło, że Napoleon odbudował swoją pozycję i nabrał chęci do dalszej walki. Ponadto stracił tylko sześciuset ludzi, a przeciwników poległo blisko dwa i pół tysiąca. Jeszcze więcej trafiło do niewoli, w tym sam Ołsufiew. Gabriel i jego przyjaciele jakimś cudem przetrwali rzeź, ale i oni nie uniknęli konsekwencji porażki. Cooper Townsend oberwał w bok, Jeremiasz Rigby zaś musiał prowadzić Darby’ego Traversa wyboistą ścieżką przy drodze, gdyż nieszczęsny Darby miał zabandażowane oczy. – Na bok! Z drogi! Zgodnie z wydanym chrapliwą francuszczyzną rozkazem długa kolumna jeńców chwiejnym krokiem zeszła w błoto, żeby zrobić miejsce dla kolejnego wozu. Gabriel podniósł wzrok i zobaczył rosyjskiego generała oraz kilku jego oficerów, transportowanych pilnie strzeżonym wozem. Wyżsi rangą żołnierze najwyraźniej cieszyli się przywilejami także w niewoli. – Gdzie bachor Broxleya? – krzyknął. Wiedział, że Rosjanin nie rozumie ani słowa po angielsku, ale chwilowo nic go to nie obchodziło. W desperacji popędził za wozem, ciągnąc za sobą Coopera. – Nie dam rady, Gabe – wydyszał Cooper. Czuł, że zaraz upadnie. – Widziałeś go? Bo ja nie. – Widziałem, a jakże. Siedział tuż obok Ołsufiewa. Ktoś dał mu mundur rosyjskiego oficera. – Więc teraz chroni go sam generał. Polityka i tyle, Gabe. Pieniądze i polityka. Lepiej daj sobie spokój. Gabriel kipiał jednak wściekłością i miał wrażenie, że zaraz eksploduje. Coop być może umierał, Darby zapewne stracił wzrok w co najmniej jednym oku. Wielu ich towarzyszy gniło w błotnistej ziemi po tym, jak Francuzi ograbili ich z butów, broni, żywności i amunicji. – Jak się spotkasz z tym swoim tatulkiem, powiedz mu, że go przeklinam za to, co się dzisiaj zdarzyło! – ryknął za odjeżdżającym wozem. – I ciebie przeklinam, przeklęty tchórzu! Kolba francuskiego karabinu trafiła go w bok głowy. Gdy ocknął się w lodowatej kałuży, czaszkę rozsadzał mu ból, który potem wracał jeszcze przez niemal rok. Niespełna dwa miesiące po zwycięstwie, którego już nigdy nie udało mu się powtórzyć, Napoleon został ostatecznie zmuszony do abdykacji i żołnierze mogli powrócić do domów. Gabriel Sinclair i jego przyjaciele, Jeremiasz Rigby oraz Cooper Townsend, spędzali miło czas w klubie White’a, sącząc wino i łupiąc orzechy włoskie, kiedy zjawił się Darby Travers i z obrzydzeniem na twarzy cisnął na stół gazetę. – Przeczytajcie to, moi mili – powiedział, rozsiadając się w fotelu. – Myles Neville właśnie został uhonorowany przez Rosjan za męstwo na polu bitwy oraz nieocenioną służbę dla generała Ołsufiewa, Mateczki Rosji oraz, jak mniemam, wszystkich stworzeń dużych i małych. Tutaj napisano o przyjęciu na jego cześć. Podobno dostał order, wyobraźcie sobie. Przeklęty hrabia Broxley zrobił ze swojego tchórzliwego synalka najprawdziwszego bohatera.\nROZDZIAŁ PIERWSZY Cranbrook Chase, sierpień 1815 roku Basil Sinclair, szósty książę Cranbrook, umierał, choć przy nim niczego nie można było być pewnym. Często pod byle pretekstem wracał chwiejnym krokiem do łóżka, kładł się i obwieszczał wszystkim zainteresowanym – czyli mało komu – że już długo nie pociągnie, bo pora przenieść się na tamten świat. Nie zawsze jednak tak to wyglądało. Dwadzieścia lat wcześniej był szczęśliwie żonatym piątym synem, rozpieszczonym i opływającym we wszelkie dostatki za sprawą ojcowskiej sakiewki. Wolny czas, którego mu nie brakowało, wypełniał podróżowaniem w towarzystwie swojej prześlicznej połowicy Vivien. Vivien i Basil, beztroscy, pełni życia poszukiwacze wrażeń, nie mieli żadnych zmartwień aż do śmierci Boswella, drugiego księcia, który odszedł na kilka dni przed swoimi sześćdziesiątymi urodzinami. Był zdrowy jak ryba, zawsze w skowronkach, zawsze pierwszy do hulanki, z jedną utrzymanką na wsi i dwiema w mieście. Ten oto czerstwy i zadzierżysty mężczyzna pewnego wieczoru prowadził do tańca pewną wyjątkowej urody pannę, gdy nagle znieruchomiał, powiedział coś, co zabrzmiało jak „Hep?”, wzniósł oczy ku niebu i… padł jak kłoda. Sytuacja była cokolwiek bulwersująca, niemniej każdy musiał przyznać, że Boswell solidnie użył życia i wziąwszy wszystko pod uwagę, jego zgon wcale nie był najgorszy. Basil oraz Vivien oddali zmarłemu należny hołd i pogrążyli się w swoistej żałobie, czyli wybrali się do Afryki, żeby polować na wszystko, co ma cztery nogi i ogon, spokojni w przekonaniu, że środki na utrzymanie będą odtąd otrzymywali od najstarszego brata Basila. I rzeczywiście, taki stan rzeczy trwał, dopóki Bennett, trzeci książę, na zaledwie pół miesiąca przed sześćdziesiątymi urodzinami, nie wybrał się na przejażdżkę bryczką po Hyde Parku ze swoją narzeczoną. W pewnej chwili książę wydał z siebie zdumione „Hep?”, przewrócił oczami i runął na żwir. Para wystawnych gniadoszy – leniwych i głupich, ale drogich – na szczęście szybko dała się okiełznać, choć próbowały galopować z wrzeszczącą narzeczoną księcia po krętych parkowych ścieżkach. Basil dowiedział się o tym przykrym zdarzeniu niemal pół roku później i w milczeniu przygryzał wargę, podczas gdy jego ukochana Vivien głośno zachwycała się urodą Tadż Mahal. Nie mogła wiedzieć, że w umyśle jej męża zakiełkowało ziarenko wątpliwości. Szesnaście miesięcy później Ballard, czwarty książę, właśnie miał zgarnąć pięć tysięcy gwinei wygranej przy stoliku karcianym, kiedy nagle zawahał się i wymamrotał coś, co zdaniem obecnych graczy zabrzmiało jak „Hep?”. Następnie przewrócił oczami i moment później padł twarzą na żetony. Ballardowi brakowało zaledwie ośmiu dni do sześćdziesiątych urodzin. – Niech zgadnę – powiedział Jeremiasz Rigby i uniósł rękę, żeby przerwać opowieść Gabriela. Obaj panowie siedzieli na ławce w ogrodach Cranbrook Chase. – Basil i Vivien bawili na księżycu, pogryzając zielony ser, kiedy dotarły do nich smutne wieści? Gabriel uśmiechnął się, gdyż był człowiekiem niepozbawionym poczucia humoru, choćby wisielczego. – Niezupełnie. Bawili gdzieś w Wirginii z wizytą u dalekiego krewnego mojej ciotki, która notabene właśnie wróciła stamtąd do domu ze względu na śmierć stryja Ballarda. – Twój stryj, co oczywiste, nie pojechał z nią, gdyż jest zajęty umieraniem na piętrze domu. – Nie pierwszy raz. Niemniej pozwól mi skończyć… – Tak, na pewno jest jeszcze jakiś jegomość na literę „B”, prawda? Pierwszy książę nie zasypiał gruszek w popiele, a jego żona miała jeszcze więcej do roboty. Bronson? Bundy? Baldric? Powiedz, proszę, że wydał z siebie ostatnie „hep”, by nie rzec „hepnął” na kolanach Prinneya, a umrę szczęśliwy. – Jego imię brzmiało Bellamy, a kiedy to się stało, właśnie przymierzał nowy strój. Jak głosi plotka, kamizelka miała być uszyta z atłasu w pomarańczowe paski, więc wyższe sfery przynajmniej nie musiały tego oglądać. – Zamówił nowe ubranie na sześćdziesiąte urodziny? Gabriel wstał i wygładził mankiety. Był wysoki, znacznie wyższy od swojego dość przysadzistego przyjaciela, więc kiedy mówił, prawie zawsze patrzył na niego z góry. Tym razem dodatkowo uniósł brew, udając dezaprobatę. – Raczysz mi przypomnieć, kto opowiada tę historię? – spytał. – Owszem, do sześćdziesiątki brakowało mu czterech dni i na wieczór po urodzinach zaplanowano huczne przyjęcie w Cranbrook House przy Portman Square. Stryj Bellamy zamierzał dowieść, że nie ma żadnej klątwy. Rigby zerwał się z miejsca. – Och, dotąd o tym nie wspominałeś – zauważył z zainteresowaniem. – Jest jakaś klątwa? Kontynuuj, proszę. Nie ma to jak tajemnicza klątwa dla ożywienia nudnawego popołudnia. – Zainteresowałem cię, co? Owszem, stryj Basil wierzy w istnienie klątwy. Gdy tylko się dowiedział, że jest dziedzicem – o ile się nie mylę, on i ciotka Vivien bawili wówczas w Wenecji – spakował manatki i odtąd oboje ukrywają się tutaj, w Cranbrook Chase. Stryj jest przekonany, że jego ojciec i bracia żyli zbyt intensywnie i rozrzutnie – czyli tak, jak wcześniej on i ciotka Vivien – a zazdrosny los wystawił im rachunek za trwonienie czasu i pieniędzy. Dlatego Basil zrezygnował z podróży, wina, śpiewu i przygody, no i z kobiet. Zdaniem ciotki Vivien – która niestety mówi wszystko z wyjątkiem tego, ile ma lat – to dotyczy także jej. Stryj najbardziej gryzie się teraz tym, że zbyt późno oprzytomniał i nie pożyje długo, bo jest skazany na, jak to ująłeś, „hepnięcie”. – Rozumiem. Nie, właściwie nie rozumiem, ale mów dalej. Zaraz, zaraz… nim opowiesz resztę tej historii, zdradź mi, jak i kiedy umarł twój ojciec. – Zadajesz to pytanie później, niż się tego spodziewałem, niemniej dziękuję za troskę. Mój ojciec również nie dożył sześćdziesiątki. – Ha! Ty także korzystasz z życia, przyjacielu. Dlaczego więc nie ukrywasz się gdzieś ze swoim stryjem Basilem i nie śpiewasz psalmów? – Mój ojciec podczas polowania przypadkowo postrzelił się w intymną część ciała, a przyjaciele mówili potem, że mimo najlepszych chęci nie zdołali założyć opaski uciskowej. Rigby dyskretnie odkaszlnął, maskując uśmiech, a Gabriel równie dyskretnie zignorował ten gest. – I, nim zapytasz, mój dziadek, brat pierwszego księcia, spokojnie odszedł we śnie w wieku osiemdziesięciu dwóch lat. Chyba jestem bezpieczny, więc mój problem wiąże się z tym, że stałem się jedynym spadkobiercą hipochondryka, który zaszył się w swojej sypialni, jakby to mogło go uchronić przed sześćdziesiątymi urodzinami. – Oczekujesz zatem, że zaplanujemy przyjęcie dla uczczenia jubilata czy też stypę po pogrzebie? – Ani jedno, ani drugie. Otrzymałem od ciotki Vivien liścik, a raczej pisemną informację o jej powrocie z Ameryki. Chce się ze mną spotkać, gdyż podobno przygotowała niespodziankę. Niech Bóg ma mnie w swojej opiece! – Ta niespodzianka to coś niedobrego, jak mniemam? – To zależy. Czy chciałbyś być zapewne jedynym dzieckiem w historii, w którego pokoju stał wypchany lemur, uśmiechnięty i ze szklanymi oczkami? Dodam też, że otrzymałem kolekcję krowich dzwonków ze Szwajcarii, kapelusz i tyczkę weneckiego gondoliera, a także dziwną białą szatę z Indii. Och, wzbogaciłem się również o bycze uszy i ogon z Hiszpanii. No i była jeszcze małpa, ale biedactwo zdechła w drodze. Szkoda, pewnie przypadłaby mi do gustu. – Cóż, chętnie zobaczyłbym lemura przed udzieleniem ci odpowiedzi. Jak myślisz, co ciocia przywiozła z amerykańskiej dziczy? Widziałem rysunki absolutnie niezwykłych pióropuszów Indian. Pomyśl sobie, jakie zainteresowanie wzbudziłbyś w Londynie, gdybyś w takim nakryciu głowy wybrał się na spacer. Gabriel popatrzył na Rigby’ego. – Przypomnisz mi, dlaczego właściwie pozwoliłem ci iść ze mną? – spytał sceptycznie. – Nie ma z ciebie żadnego pożytku. – Jestem tu po to, aby cię wesprzeć, kiedy będziesz bezczelnie okłamywał księżną, twierdząc, że mieszkasz w Londynie z powodu pewnej młodej damy, do której smalisz cholewki i której obiecałeś, że nie opuścisz stolicy na czas małego sezonu. – A tak, teraz już pamiętam. Ale nie chodzi tylko o jedną damę. Pamiętaj, smalę cholewki do kilku panien. Jako ostatni i jedyny spadkobierca stryja uznałem, że muszę się ożenić i rozmnożyć. Na litość boską, nigdy nie mów, że chodzi o jedną dziewczynę, bo ciotka Vivien natychmiast zechce ją poznać. Ma być zadowolona, że wziąłem sobie jej radę do serca i postanowiłem sprokurować kilkoro własnych potomków. – Jak na mój gust, teraz raczej powinieneś skupić się na czymś innym – mruknął Rigby. – Mianowicie? – Ponieważ raczej nie masz ochoty w najbliższym czasie przejmować tytułu księcia, spróbuj dopilnować, żeby stryj Basil obudził się cały i zdrowy dzień po sześćdziesiątych urodzinach. – A jak mam to twoim zdaniem uczynić? Stryj Basil sądzi, że „hepnie” do listopada. – W istocie, grozi mu „hepnięcie”, ale zastanówmy się, Gabe. Jeśli faktycznie wyzionie ducha przed sześćdziesiątką, będzie to znaczyło, że klątwa niewątpliwie wiąże się z książęcym tytułem. – Jeszcze nikt nie wyciągnął takiego wniosku. Rigby uśmiechnął się szeroko. Z lekko pucułowatą twarzą wyglądał jak rudowłosy cherubinek. – Wyciągną, kiedy im to powiem – oświadczył. – Od lat nie słyszałem równie dobrej historii. Nie wspomniałeś jednak o pierwszym księciu. Czy i on „hepnął”? Gabe czuł się coraz bardziej niezręcznie, a dobry humor Rigby’ego mu nie pomagał. – Brał udział w gonitwie z przeszkodami i jego dotąd niezawodny wierzchowiec wyłamał się przed bramką z pięcioma poprzeczkami. Książę przeleciał górą. – Może koń usłyszał „hepnięcie” i zdębiał. Z twojej miny wnioskuję, że to nie koniec opowieści. – Pierwszy książę, o imieniu Bryam, za kilka dni miał obchodzić sześćdziesiąte urodziny. Rigby szeroko rozłożył ramiona. – No proszę. Klątwa Cranbrook. Z jej powodu musisz umrzeć punktualnie jak w zegarku, a twoje potomstwo czeka ten sam los. Żadna kobieta cię nie zechce, Gabe. Nie chciałbym rodzić ci dzieci. – Bogu dzięki – burknął Gabe i przechylił głowę, słysząc terkotanie wjeżdżającego na podjazd powozu. – Chodźmy. Wygląda na to, że zjawiła się moja ciotka. Pamiętaj, jeśli powtórzysz jej choćby słowo z tego, o czym mówiliśmy przez ostatnie pół godziny, osobiście cię wypcham i zawieszę obok lorda Lemura. – Nie dość że wciąż masz to nieszczęsne zwierzę, to jeszcze dałeś mu imię? Nie uważasz, że to trochę niepokojące? Mógłbym rzucić na nie okiem? – Rigby przyspieszył, aby nadążyć za długonogim Gabrielem, który zmierzał ku masywnemu gmachowi o nazwie Cranbrook Chase. – Tak czy siak, musisz utrzymać stryja Basila przy życiu przez co najmniej rok. Sam powiedziałeś, że nie spieszy ci się do przejęcia książęcego tytułu. Gabriel zatrzymał się tak gwałtownie, że Rigby niemal na niego wpadł. – W porządku, zrozumiałem – oznajmił. – Nie wierzę w klątwę, gdyż nie istnieje. Wszyscy książęta z mojego rodu pili i hulali jak kiedyś rzymscy cesarze, więc mogą mówić o szczęściu, że w ogóle pożyli niemal do sześćdziesiątki. Jedyny problem mojego stryja polega na tym, że pewnie zamartwia się na śmierć. A ja, twoim zdaniem, powinienem go samodzielnie uratować, choć nie mam pojęcia, jak to zrobić… – Wcale nie samodzielnie – będę szczęśliwy, mogąc udzielić ci wsparcia. Poczytuję to sobie za obowiązek, gdyż to ja przystąpię do upowszechniania plotek o ciążącej nad twoją rodziną klątwie. A teraz chodź, koniecznie muszę zobaczyć, cóż takiego tym razem przywiozła ci ciotka. – Cokolwiek to jest, możesz to sobie zatrzymać – powiedział Gabriel, kiedy wychodzili zza budynku, kierując się ku powozowi. Nawet z tej odległości szybko rozpoznał drobną sylwetkę ciotki, której lokaj pomagał zejść po składanych schodkach. Jej gęste siwe włosy, zwinięte w długie dziewczęce loki, skojarzyły się Gabe’owi z kiełbaskami na wystawie w sklepie rzeźniczym. Głowę damy wieńczył jej ogromny, miękki kapelusz, zapewne wykonany z kilkunastu okrągłych warstw lawendowego jedwabiu. Jej suknia była utrzymana w podobnej kolorystyce i jeszcze bardziej ozdobna za sprawą cienkich, jedwabistych pasków materiału, które powiewały na wietrze. Spod dziwacznie skróconej spódnicy wystawały kostki oraz ciemnofioletowe buciki na obcasach, w odcieniu idealnie dopasowanym do barwy maleńkich kiści sztucznych winogron, przyszytych to tu, to tam do materiału. – Księżna? – wyszeptał Rigby. – Kojarzy mi się z… Sam nie wiem z czym, ale na pewno z jakimś ciastkiem. Gabriel jednak nie słuchał. Był zbyt pochłonięty widokiem jeszcze jednej nogi, wyłaniającej się z powozu, i to nogi kobiecej, zakończonej smukłą stópką, o niezrównanie kształtnej kostce. Nigdy nie widział tak urodziwej damskiej kończyny, a uważał się za doświadczonego specjalistę w tej materii. W następnej sekundzie z powozu wyfrunął żółty słomkowy czepek, zręcznie przechwycony przez lokaja. Dopiero wtedy młoda kobieta wysunęła drugą nogę i objawiła się w pełnej krasie. Zamarła na najwyższym stopniu i powoli powiodła wzrokiem dookoła, trzymając się drzwi. Jej rozpuszczone czarne włosy z nutą czerwieni lub złota poruszały się delikatnie na wietrzyku. Z profilu wyglądała idealnie. Miała prosty nos o intrygująco rozszerzonych nozdrzach, doskonale proporcjonalną brodę i kusząco obfity biust. Gdy nieznajoma skierowała spojrzenie ku Gabrielowi, ujrzał jej pełne, różowe usta, których kąciki powoli uniosły się w uśmiechu. Na lekko złocistej skórze dostrzegł urocze piegi. Oczy damy wydawały się niemal równie czarne jak włosy. Gabriel nie wiedział, jak opisać jej brwi. Na pewno były grube i zaczynały się tuż ponad wewnętrznymi kącikami oczu, następnie zaś tworzyły niemal prostą linię i skręcały łukiem ku dołowi dopiero na skraju łuków brwiowych. Wyglądały jak czarne skrzydła, niepowtarzalne i fascynujące. Gabrielowi przeszło przez myśl, że właśnie tak mogłaby się prezentować królowa-wojowniczka. W młodzieńczych latach poszedłby za nią na koniec świata i pewnie jeszcze wysmażyłby odę do jej brwi. Chwała Bogu, że był już starszy i mądrzejszy. – Gabrielu! Jesteś! – zawołała jego ciotka i pomachała koronkową chusteczką. – Zbliżże się, no chodź tutaj. Nie guzdrz się, skarbełku! Spójrz, oto niespodzianka, którą ci obiecałam. Thea, pomachaj Gabrielowi! – To ona? To ta twoja niespodzianka? Ta dziewczyna to niespodzianka, którą mogę sobie wziąć? – Rigby klepnął Gabriela w plecy tak mocno, że omal go nie przewrócił. – Doprawdy, pierwszorzędny z ciebie druh, skarbełku! Konie z tobą kraść!\nROZDZIAŁ DRUGI Dorothea Neville szybko odwróciła głowę, jednocześnie opuszczając brodę. Wiedziała, że nie byłoby uprzejmie śmiać się z nieznajomych, choć jeden miał zabawnie osłupiałą minę, drugi zaś komicznie szczerzył zęby w uśmiechu. Nie powinna też zastanawiać się, o czym przed chwilą rozmawiali, choć nie wątpiła, że wymieniali uwagi na jej temat. Niepotrzebnie zdjęła czepek i rozpuściła włosy. Rzecz w tym, że wiatr zza otwartego okna był zbyt kuszący, aby przejmować się zasadami przyzwoitości. W rezultacie była rozczochrana, rozwiana, a pomysł z rzucaniem czepka lokajowi raczej nie należał do najszczęśliwszych. Skąd jednak mogła wiedzieć, że w pobliżu znajdują się jacyś świadkowie? Księżna na szczęście zawołała jednego z młodych dżentelmenów, nim Dorothea zdążyła żywiołowo zeskoczyć z dwóch ostatnich stopni składanych schodków, szczęśliwa, że znowu może rozprostować kości. Trudno było jej się dziwić, przecież przez ładnych parę godzin tkwiła zamknięta w powozie, z kolanami niemal przyklejonymi do brody. Dorothea ostrożnie zeszła na ziemię, unosząc suknię tylko na tyle, żeby widzieć schodki. Następnie przystanęła na moment u boku księżnej i oddaliła się o metr lub półtora, gdyż w towarzystwie niskiej damy czuła się jak olbrzymka. Księżna, choć przy kości, naprawdę była malutka, a Dorothea niebotycznie wysoka. Przewyższała wzrostem matkę, ojczyma i dwie przyrodnie siostry. Górowała nad nimi jak dojrzały dąb nad siewkami. Mimo to nie zdarzało się jej garbić, pochylać czy zwieszać głowy w towarzystwie. Szczyciła się swoim wzrostem. Była przecież nieodrodną córką swego ojca, niezwykle wysokiego mężczyzny… Niewykluczone, że tyle samo wzrostu miał jeden ze zbliżających się teraz dżentelmenów. Obaj trzymali kapelusze w dłoniach, a ten wysoki pochylił się nad wyciągniętą ręką księżnej. – Ciociu – odezwał się. – Witaj w domu. Książę jest na piętrze i umiera. – Znowu? – Vivien zmarszczyła brwi. – Obiecał, że się powstrzyma pod moją nieobecność. Cóż takiego doskwiera mu tym razem? Plamy latają mu przed oczami? Nie uskarżał się na nie już od dłuższego czasu. – O plamach nie wspomniał, lecz chyba napomknął coś o waporach. Obawiam się, że niezbyt uważnie wsłuchuję się w jego utyskiwania. Księżna skinęła głową, a jej wielowarstwowy jedwabny czepek zakołysał się w przód i w tył. – Nie musisz się tłumaczyć, skarbełku – odparła. – Mało kto go słucha. Dorothea wymieniła spojrzenia z drugim dżentelmenem, bez wątpienia spoza rodziny. On również wydawał się zdumiony lekkością tej pogawędki. Gdy obdarzył ją uśmiechem, doszła do wniosku, że mogą się zaprzyjaźnić, więc odwzajemniła uśmiech. – Ej, skarbełku. – Dżentelmen szturchnął przyjaciela łokciem. – Nie przyszło ci do głowy, żeby przedstawić mnie księżnej i… osobie towarzyszącej? Teraz to obaj panowie wymienili spojrzenia, jednak bez uśmiechu. Wpatrywali się w siebie przez pełną zakłopotania chwilę, po czym krewny księżnej odwrócił się do niej i spytał, czy wolno mu przedstawić przyjaciela, baroneta Jeremiasza Rigby’ego. Księżna wymamrotała coś uprzejmie, wyciągnęła rękę do Jeremiasza i odwróciła się do Gabriela. – Panowie, z przyjemnością przedstawiam wam moją nową przyjaciółkę z Wirginii, ze wszech miar uroczą pannę Dorotheę Neville – powiedziała. – Dygnij pięknie na powitanie, moja droga, żebyśmy wszyscy mogli schronić się przed tym okropnym wiatrem, zanim mój czepek poleci w siną dal. Thea spełniła jej prośbę. Uznała, że to będzie łatwiejsze niż branie sobie do serca wszystkiego, co powie księżna lub traktowanie jej słów jak obrazy. Jednocześnie wyciągnęła rękę na powitanie. Baronet, który stał bliżej, ukłonił się z namaszczeniem, po czym zrobił krok do tyłu. Gabriel musnął dłoń damy i ukłonił się zdawkowo, następnie zaś pokręcił głową, jakby chciał zaprzeczyć czemuś, o czym myślał. – Panno Neville – powiedział, jednocześnie podsuwając ramię ciotce. Rigby’emu nie pozostało nic innego, jak poprowadzić Dorotheę po marmurowych schodach do imponującego holu Cranbrook Chase. Cóż za bufon, pomyślała, wpatrując się w plecy Gabriela. Wyjątkowo przystojny, ale wolałabym raczej, by okazał się ujmujący. Musimy nad tym popracować, skoro mam spędzać czas w jego towarzystwie. W budynku z trudem powstrzymała się od wytrzeszczenia oczu na imponujący, kilkupiętrowej wysokości hol zwieńczony gigantyczną, przeszkloną kopułą, która wpuszczała do środka promienie słoneczne. Pomieszczenie było tak przestronne, że dałoby się w nim rozegrać mecz krykieta w towarzystwie widzów – po wyniesieniu mebli, naturalnie. Architektura tych rozmiarów i urody nie była jej obca. W Wirginii nie brakowało posiadłości najrozmaitszych typów, a wiele z nich zbudowano w zgodzie z tradycją wielkich domów w Anglii, kultywowaną przez ich właścicieli. Za to nigdy wcześniej nie widziała niemal czterdziestu pozłacanych klatek o fantazyjnych kształtach i w rozmaitych rozmiarach, takich jak te, które wisiały tutaj – po kilka sztuk to tu, to tam. Każda z nich była pełna przeróżnych egzotycznych ptaków, wielobarwnych i niespotykanych. Thea ujrzała ptaki z oczami o nierzeczywistym wyglądzie, z dziobami jasnymi jak słońce, a do tego długimi i czarnymi jak heban. Pióra miały we wszystkich kolorach tęczy. Rzuciły się jej w oczy pomarańczowe, zielone i intensywnie niebieskie, czasem przerośnięte u ogona, czasem dziwnie sterczące na czubkach głów. W wielgachnych mosiężnych donicach rosła istna dżungla nieznanych Thei roślin. Jedne charakteryzowały się zwisającymi pierzastymi liśćmi wielkości słoniowych uszu, inne miały wysokie pnie bez kory, obrośnięte czymś w rodzaju nietypowego gontu i zwieńczone gęstymi koronami rozbuchanej kolczastej zieleni. Thei udało się rozpoznać palmy, gdyż nie brakowało ich w Wirginii. Nigdy nie widziała bananowca, ale nie wątpiła, że właśnie nań patrzy, gdyż mniej więcej siedem metrów nad czarno-białą podłogą sterczały kiście małych zielonych owoców. Co zdumiewające – może niekoniecznie w takim stopniu jak wszystko inne – na wysokości jednej trzeciej pomieszczenia wisiał dwustronny balkon. Thea doszła do wniosku, że to taras widokowy. I pomyśleć, że wcześniej uznała swojego ojczyma za dziwaka, gdyż po ostatniej wizycie w Anglii kazał pomalować koła w swoim landzie na kanarkowy kolor zgodnie z panującą w stolicy modą. Nieopodal przedefilował paw, za nim dreptała szarawa pawica. W pewnej chwili imponujący ptak przystanął, zatrzepotał piórami, żeby się powachlować, i ruszył w dalszą drogę. W tym otoczeniu krzątało się dwóch lokajów w liberii, zajętych nalewaniem wody i zbierających to, co pozostawiły po sobie pawie. Jedna z klatek była otwarta i zaglądał do niej służący. Najwyraźniej sięgał po coś, czego Thea wolała nie identyfikować. Dwa olbrzymie kominki stały naprzeciwko siebie w przepastnej sali, a pośrodku znajdował się… – Wodotrysk? Wodospad? Ale przecież… to niemożliwe. – Thea wcale nie zamierzała powiedzieć tego na głos, jednak nie zdążyła ugryźć się w język. Nagle zatęskniła za czepkiem, którym mogłaby się powachlować. Jeremiasz Rigby pochylił głowę. – Książę i księżna podobno wiele podróżowali i chętnie przywozili pamiątki z wojaży. Później może zechce pani spytać naszego skarbełka, czy nie byłby skłonny pokazać jej wypchanego lemura. – Wypchanego? – Thea popatrzyła na najbliższą klatkę. Ulżyło jej, gdy ujrzała, że małe ptaszki, może papużki nierozłączki, z zapałem pocierają się dzióbkami. – Ale wszystkie te stworzenia tutaj żyją, prawda? – Owszem, a biorąc pod uwagę, że wiele z nich to papugi, pewnie przeżyją nas wszystkich. Nawet nie wspomnę, jak często mój przyjaciel cieszy się z tego faktu. – Żartuj e pan, prawda? – Oczywiście. Obawiam się, że te wszystkie urocze ptaki trafią gdzie indziej, gdy Gabriel przejmie posiadłość. – W istocie, nie pachnie tu najpiękniej. Wiem, że księżna pragnęła sprowadzić do Anglii parkę żurawi z naszych okolic, ale mój ojczym uprzedził ją, że te ptaki bardzo źle znoszą podróże i zapewne nie dotrą tu żywe. Księżna, która podziwiała swoje okazy, najwyraźniej coś usłyszała, gdyż szybkim krokiem podeszła do Thei. – To Basil stoi za tym wszystkim – wyjaśniła. – Gdy został księciem, poskarżyłam mu się na żałosny stan naszej przepełnionej ptaszarni, i oto rezultat. Zainspirował mnie dom mojego drogiego kuzyna w Wirginii, a konkretnie drzwi z przodu i z tyłu budynku, zapewniające latem przyjemne przeciągi. Basil kazał zlikwidować stary, duszny pokój, który kiedyś utrudniał przepływ świeżego powietrza, i dodał kilkoro przeszklonych drzwi z tyłu domu. Przy ładnej pogodzie często otwieramy je wszystkie. Pawie mają zwyczaj wywędrowywać, niemniej zawsze wracają. Gabriel Sinclair w końcu uznał za stosowne przemówić. – Ciocia zapomniała wspomnieć, że książę pozamykał klatki schodowe dopiero wtedy, gdy stało się jasne, że przypadkowo uwolnione ptaki mają skłonność do migrowania. Czy już się napatrzyliśmy? – Wskazał drzwi po prawej. – Tak, tak, chodźmy na górę – zgodziła się księżna. – Chociaż powinnam natychmiast udać się do Basila. – Da sobie radę – zapewnił ją Gabriel. – Przynajmniej przez następnych kilka miesięcy. Księżna żartobliwie trzepnęła go w ramię. – Ty niegrzeczny chłopcze! On nie umrze, niezależnie od tego, jak bardzo wmawia sobie prawdziwość tej niedorzecznej klątwy. A nawet jeśli rzeczywiście ma wyzionąć ducha, to nie pozwolę, aby zrobił to w ukryciu. Właśnie o tym chcę porozmawiać. Chodź, droga Theo, ty też masz w tym swój udział. Gabriel spojrzał na nią w ten sam co poprzednio, niepokojący sposób. Thea doszła do wniosku, że wcale go nie potrzebuje. Postanowiła zrobić, co trzeba, i nie prosić o pomoc bratanka księżnej, niezależnie od jej zdania. Raz jeszcze przyjęła ramię sir Jeremiasza. Jeden z lokajów pospieszył otworzyć podwójne drzwi, a Thea spojrzała na to, co kiedyś zapewne było imponującymi schodami, które zakręcały ku głównemu holowi, i posłusznie powędrowała na górę. – Drzwi po lewej, panno Neville, prowadzą na pomost, który rozciąga się nad ptaszarnią i dociera do zachodniego skrzydła oraz bliźniaczych schodów – poinformował ją Gabriel. – Z prawej znajduje się wejście do wielkiego salonu. Ciotuniu? – Wiem, że to wygląda strasznie, skarbełku, ale zaszła taka konieczność. – Bynajmniej. Thea musiała przyznać mu rację. Jeśli ktoś chciał mieszkać w dżungli, to powinien się do niej przeprowadzić. Zrobiło się jej żal młodego Sinclaira. Najwyraźniej dola spadkobiercy tytułu nie była aż tak godna pozazdroszczenia, jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać. Gdy weszli do wielkiego salonu i Thea zajęła miejsce obok księżnej, uśmiechnęła się do Gabriela, po czym zdjęła rękawiczki i położyła dłonie na kolanach. Uznała, że powinni zapomnieć o niezbyt fortunnym początku znajomości i zacząć od nowa. – Czy podróż przebiegła spokojnie? – spytał Gabriel, nieświadomy rozterek młodej damy. Ha, najwyraźniej doszedł do tej samej konkluzji! – pomyślała. Mieli rozpocząć od punktu wyjścia. – Podróż była wręcz cudowna, proszę pana – odparła. – Wypłynęliśmy z Wirginii na długo przed pojawieniem się ewentualnych wczesnojesiennych sztormów tropikalnych i szczęśliwie dotarliśmy na miejsce bez żadnych przygód. Uprzejma, wyczerpująca odpowiedź. Tymczasem księżna już zdążyła zająć się podwieczorkiem, przyniesionym na tacy przez jednego z lokajów. Napełniła filiżanki herbatą, a potem poczęstowała wszystkich kanapeczkami z cienkimi plastrami ogórka. – W istocie, bardzo szczęśliwie – przyznał. – Czy to pani pierwsza wyprawa do Anglii, panno Neville? Tak, był zdecydowanie zainteresowany. Czyżby spodziewał się, że będzie mówiła z okropnym akcentem, przeciągając każdą sylabę, tak jak jej przyrodnie siostry? – Owszem – oznajmiła. Sir Jeremiasz popatrzył porozumiewawczo na przyjaciela, jakby obaj doszli do jakiegoś wniosku. Thea nie była tylko pewna jakiego. – Ja tylko raz opuściłem Anglię – oznajmił i znów wymienił spojrzenia z Gabrielem. Doszła do wniosku, że to bardzo nieuprzejme. Miała nadzieję, że księżna interweniuje i wyjaśni sytuację, ale starsza dama skupiona była na wrzucaniu kostek cukru do herbaty. – Urodziłam się w Anglii, proszę pana – powiedziała Thea. – Mój brat również. Był starszy ode mnie, a mam dwadzieścia dwa lata. Zmarł zaraz po moich narodzinach. Tak czy owak, wyjechaliśmy z Anglii do Wirginii, która nie wiązała się ze smutnymi wspomnieniami. Mama była strasznie przygnębiona i obawiała się, że nigdy nie powrócę na londyński sezon, ale tata obiecał jej, że na pewno tak się stanie. – Popatrzyła na swoje ręce, przede wszystkim dlatego, żeby Gabriel Sinclair nie widział jej oczu. – Niestety, zmarł w drodze powrotnej do Anglii, gdzie miał załatwić ostatnią sprawę. – Spotkały panią straszne tragedie. – Gabriel pokręcił głową. – Proszę przyjąć moje szczere kondolencje. Thea poruszyła się niespokojnie i doszła do wniosku, że chyba powiedziała zbyt wiele, co wynikało z kłopotliwej sytuacji. Gdy była zdenerwowana, miała tendencję do trajkotania. Matka wciąż zwracała jej na to uwagę. Pewnie zemdlałaby na wieść, że jej córka wyjawiła swój zaawansowany wiek. Księżna w końcu przestała mieszać herbatę. – Mama Thei została moją bliską przyjaciółką, gdy odwiedziłam kuzyna w trakcie pierwszej wyprawy z Basilem do Ameryki – oznajmiła. – Podczas ostatniej podróży odnowiłyśmy przyjaźń. Nigdy nie miałam córki, ale czułam jej ból, gdy mówiła o obietnicy zmarłego męża, i rozczarowanie, że jej ukochana najstarsza córka nie doświadczy londyńskiego sezonu, na którym tak bardzo zależało i jej, i jej ojcu. Musiałam zaproponować, że zabiorę Theę do Anglii. – I to jest niespodzianka dla mnie? – spytał Gabriel. – Obawiam się, że nie rozumiem. – Och, skarbełku. Niespodzianka polega na tym, że będziesz przyzwoitką panny Neville, podczas gdy wszyscy, łącznie z Basilem, pojedziemy do Londynu na mały sezon. – Wolałbym nie. – Gabriel wstał i ukłonił się Thei. Na jego przystojnym obliczu pojawił się nieumiejętnie skrywany gniew. – Jestem zrozpaczony, że nie mogę pani towarzyszyć, panno Neville, ale obawiam się, że mam już plany na najbliższą przyszłość. Otóż postanowiłem udać się na wybrzeże i utopić w oceanie. A teraz, za pozwoleniem… – Ależ, skarbełku! – krzyknęła księżna. Sir Jeremiasz Rigby plasnął dłońmi o uda i zaniósł się głośnym śmiechem. Gabriel Sinclair nawet się nie zawahał. Wyszedł z pokoju, nie oglądając się za siebie, a Thea pomyślała, że jeszcze nie rozumie wszystkiego, co się wokół niej dzieje, i że tylko urocza siwowłosa staruszka albo kompletny idiota ośmieliłby się nazywać tego mężczyznę „skarbełkiem”.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Niezwykly_debiut_lady_Thei-ebookRO/p123991i223152" target="_blank" title="Niezwykły debiut lady Thei [Kasey Michaels] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Niezwykły debiut lady Thei [Kasey Michaels] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ulewy w Wielkopolsce, po Kórniku oberwał Śrem - Radio Poznań\nPublikacja: 03.06.2018 g.17:45 Aktualizacja: 04.06.2018 g.06:43 Maciej Krzywoszyński\nPadać zaczęło po godzinie 14.00. Najbardziej dotknięte zostało osiedle Psarskie. Pozalewane zostały też ulice Mickiewicza, Powstańców Wielkopolskich, Makuszyńskiego.\nOpady nie spowodowały tak poważnych strat jak wczorajsza ulewa w Kórniku. W sumie strażacy interweniowali 13 razy. Nikt nie został poszkodowany.\nPoznaniak 03.06.2018 godz. 20:22\nA w Poznaniu susza ,i gdzie tu sprawiedliwość?


Dom mieszkalny przy ul. Braci Gierymskich 12 jest elementem cennego zespołu architektury mieszczańskiej na wyspie Piasek w Kłodzku.\nDom mieszkalny przy ul. Braci Gierymskich 12 wzniesiony został w 1912 r. według projektu architekta kłodzkiego Andreasa Ernsta (wraz z niezachowanym budynkiem gospodarczym na tyłach parceli) w miejscu wcześniejszego, również szczytowego budynku, dla Wendelina Wagnera, właściciela rzeźni końskiej (pod wykuszem znajduje się wyrobiony w tynku napis z datą wzniesienia budowli i nazwiskiem jej właściciela). Konstrukcja budynku nie została uszkodzona w czasie powodzi w 1997 r.; w latach 1998-99 przeprowadzono remont bieżący, przebudowę części handlowej, odnowienie elewacji.\nBudynek nr 12 usytuowany jest kalenicowo w zwartej zabudowie wschodniej pierzei ul. Braci Gierymskich. Wzniesiony został na planie prostokąta, jako dwutraktowy z wewnętrznym, prostokątnym podwórzem, trójkondygnacyjny, kryty dachem wielospadowym, o bryle rozczłonkowanej trójbocznie wysuniętym wykuszem w fasadzie. Elewacja główna 2-osiowa, z otworem wejścia oraz wykuszem w osi południowej. Zachowany detal architektoniczny w postaci ornamentalnej dekoracji wykusza oraz godła z koniem umieszczonego na osi fasady, ponad oknami III kondygnacji.\noprac. Bogna Oszczanowska, OT NID we Wrocławiu, 08-07-2019 r.\nAdres: Braci Gierymskich 12, Kłodzko


Jeśli by ktoś był w stanie nam pokazać wybudowany dom będziemy wdzięczni. Prosił bym info na maila [email protected]\nWitam Wszystkich budujących ten domek. Ja zamierzam również budować w Krakowie. Czy ktoś może buduje w tym rejonie? Proszę o kontakt: [email protected]\nDo Alicja : Proszę o przesłanie kosztów na maila [email protected] . Dziękuje;-)


Zabił pedofila. W jego telefonie znalazł filmy ze swoją córeczką | Popularne\nZabił pedofila, który miał w telefonie treści pornograficzne z jego córką. W czasie jednego ze spotkań mężczyzna zauważył, że kolega bardzo często zagląda do telefonu. Wzbudziło to jego podejrzenia. Gdy tylko zasnął, wziął jego telefon i znalazł na nim nagrania z dziećmi. Na jednym z nich rozpoznał swoją córeczkę. Postanowił, że się zemści.\nPrzerażające odkrycie w telefonie przyjaciela\nDo tych szokujących wydarzeń doszło w Rosji w regionie Samara. Jako pierwszy opisał wszystko portal gazeta.ru. Wiadomo, że 32-letni Oleg i 34-letni Wiaczesław byli przyjaciółmi od dziecka. 32-latek niejeden raz opiekował się dziećmi Wiaczesława, a także i innych okolicznych mieszkańców. Nikt nie miał pojęcia, jakie „upodobania” ma Oleg. Nawet jego przyjaciel…\nW ostatnich dniach sierpnia 32-latek miał pomagać koledze wnieść szafę do mieszkania. Tuż po tym spożywali razem alkohol. Wieczysław zwrócił wówczas uwagę, że Oleg co chwilę i bardzo intensywnie wpatruje się w swój telefon. Wydało mu się to bardzo podejrzane, dlatego gdy tylko Swiridow zasnął, wziął jego telefon.\nUdało mu się go odblokować, więc przeglądnął pliki na urządzeniu. Znalazł na nim wiele nagrań o pedofilskiej treści. Na jednym z filmów rozpoznał swoją 8-letnią córeczkę. Dziewczynka była wykorzystywana przez 32-latka. W mężczyźnie wezbrał gniew i złość. Postanowił się zemścić. Na portalu gazeta.ru możemy przeczytać:\nWiaczesław zaatakował gwałciciela, zaczął go bić i chwycił za nóż. Obu mężczyzn rozdzielili sąsiedzi, którzy przybiegli do mieszkania. Oleg uciekł, zostawiając telefon. Wiaczesław znalazł na nim kolejne filmy w tym jeden z 2016 r., na którym Swiridow wykorzystał córkę swojego byłego współlokatora.\nWzburzony ojciec zabił pedofila, który wykorzystywał jego córeczkę\nWiaczesław M. postanowił powiedzieć o wszystkim też rodzicom innego wykorzystywanego przez Swiridowa dziecka. Bez chwili namysłu ruszyli na komisariat, aby powiadomić policję. Poszukiwania mężczyzny trwały kilka dni. Ostatecznie mężczyznę odnaleziono. Pedofil był jednak martwy. Ciało mężczyzny było ukryte w lesie. Został ugodzony nożem kilka razy.\nMiejsce ukrycia ciała wskazał Wiaczesław M. Nie przyznał się jednak do morderstwa. Podkreślał, że to Swiridow „sam nadział mu się na nóż”.\nLokalna społeczność oraz internauci okrzyknęli 34-latka bohaterem. Wszyscy stoją po jego stronie i podkreślają, że nie jest mordercą, a jedynie „bronił swojej córki i innych dzieci”.\nWiaczesława M. wspierają także znane w Rosji osoby, np. dziennikarka i prezenterka telewizyjna Ksienija Sobczak, która podkreśliła:\nWszyscy rodzice wspierają mordercę pedofila.\nJak podaje The Sun, Wiaczesław M. znajduje się w areszcie domowym. Czeka tam na postawienie zarzutów. Jest to decyzja policji z Samary.\nTagi: morderstwo | pedofilia | przyjaciel\nŹródła: www.thesun.co.uk, www.thesun.co.uk


Zestaw 6 czarnych bulionówek\nZestaw 6 szklanych bulionówek\nSalaterka miska Cosmos Luminarc wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka miska Empilable Luminarc wykonana ze szkła hartowanego.\nMiseczki, salaterki do dipów\nSalaterka flaczarka Carine Black Luminarc wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka 24 cm Quadrato Luminarc wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka flaczarka Feston Luminarc wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka flaczarka Diwali Luminarc wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka Harena Luminarc wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka miska 14 cm Prometeo Parma wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka miska 15 cm Prometeo Bormioli wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka flaczarka Cadix Luminarc wykonana ze szkła hartowanego.\nSalaterka duża miska 24 cm Prometeo Parma wykonana ze szkła hartowanego.


O Grupie - Grupa Łódź\nJesteśmy osobami, które łączy zamiłowanie do historii, eksploracji i przygody.\nTo jest nasza wspólna pasja. Dzięki niej chcemy poznawać, pokazywać i przybliżać ludziom historię, której świadectwa zalegają na polach i w lasach naszego regionu i kraju.\nPoprzez eksplorację chcemy wydobyć te przedmioty aby ocalić od zapomnienia pewne fakty i wydarzenia z przeszłości z nimi związane.\nSamodzielnie oraz wspólnie z muzeami, instytucjami i osobami prywatnymi organizujemy wystawy, bierzemy udział w pracach archeologicznych i typowo eksploracyjnych, opiekujemy się miejscami pamięci.\nPrzy okazji chcemy wspólnie miło spędzić czas i przeżyć niezapomniane przygody.\nJeżeli chcesz się dowiedzieć czegoś więcej o naszej działalności, zapraszamy!\nPoczątek Stowarzyszenia sięga sierpnia 2006 roku, kiedy to powstało internetowe Łódzkie Forum Poszukiwaczy. Pomimo, że forum było i jest wytworem wirtualnym, to już z końcem września jego uczestnikom udało się zrobić coś materialnego tj. posprzątaliśmy cmentarz wojenny w Wiączyniu Dolnym (zostały wycięte krzaki i zarośla).Akcja odbiła się międzynarodowym echem. Nasz kolega napisał do mera Irkucka o tym, że polska młodzież sprząta mogiły rosyjskich żołnierzy. Informacja o tym wydarzeniu pojawiła się w syberyjskich gazetach. Rosjanie byli wzruszeni i w podzięce uporządkowali mogiły polskich zesłańców z lat 1830 – 1863. Pokłosiem tego wydarzenia była telekonferencja, która odbyła się przy okazji organizowanych w Irkucku nocy muzeów. Podczas sprzątania Wiączynia powstała myśl, aby stworzyć organizację, która skupiałaby pasjonatów historii. Wybór padł na stowarzyszenie jako najbardziej odpowiednią formę prawną. Do spotkania (walnego zebrania) doszło w styczniu oraz lutym 2007r. W jego wyniku zostały złożone odpowiednie dokumenty do KRS. Sąd dość długo zajmował się sprawą powstania stowarzyszenia, aż w połowie maja Stowarzyszenie Eksploracyjno-Historyczne „Grupa Łódź” oficjalnie zostało wpisane do Krajowego Rejestru Stowarzyszeń.\nCzym zajmuje się Stowarzyszenie? W zasadzie szeroko rozumianą historią. Prowadzimy w ramach swoich skromnych możliwości badania historyczne, zajmujemy się poszukiwaniem „skarbów” tzn. pozyskujemy przedmiotów, którymi archeologia i muzea się nie interesuje ze względu na posiadanie w swoich zasobach mnóstwo podobnych eksponatów nierzadko w lepszym stanie. Świadectwa historii, znajdowane na pobojowiskach, giełdach staroci, aukcjach internetowych, często w śmietnikach czy gdzieś u ludzi w komórkach, strychach, piwnicach wzbogacają naszą kolekcję, a przede wszystkim są świadectwem minionego czasu i ludzi ich używających.\nPoszukiwania to nie tylko przysłowiowe „latanie” z wykrywaczem po polach, to też godziny spędzone w bibliotekach, czytelniach, na rozmowach ze starszymi ludźmi. To również wymiana doświadczeń, wiedzy i informacji z innymi poszukiwaczami.\nNasza organizacja zajmuje się także propagowaniem historii, przybliżaniem ludziom ciekawych wydarzeń często zapomnianych. Sposobem na przypominaniu społeczeństwu pewnych faktów historycznych są wystawy. Początki były skromne ale odbiły się echem w prasie lokalnej. Pierwsza duża wystawa zatytułowana „Ziemia łódzka w ogniu 1914”, odbyła się na przełomie marca i kwietnia 2007r. w Wyższej Szkole Turystyki i Hotelarstwa w Łodzi. Jak się później okazało dała początek cyklowi wystaw które gościły m.in. w XXI L.O. w Łodzi, w Bibliotece w Gałkowie Dużym, w Łódzkim Domu Kultury.\nPodjęliśmy również współpracę ze Stowarzyszeniem Rogowskiej Kolei Wąskotorowej. W ramach ?Akcji Lato członkowie Stowarzyszenia oprowadzali grupę młodzieży po ciekawych miejscach regionu, pokazywali swoje kolekcje oraz opowiadali o ciekawostkach związanych z ?ich małą ojczyzną.\nStowarzyszenie zainicjowało powstanie pomnika przypominającego działania Operacji Łódzkiej 1914 roku w Lesie Gałkowskim. Do realizacji tego przedsięwzięcia włączyły się czynnie Lasy Państwowe i anonimowy sponsor, który ufundował tablicę pamiątkową.\nW 2008 roku podjęliśmy pierwszą akcję stricte eksploracyjną polegającą na odnalezieniu i wydobyciu szczątek samolotu, który rozbił się w okolicach Zgierza latem 1944r.\n2008r. zaowocował również udaną współpracą z Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi. 17 maja w ramach ?Nocy Muzeów zaprezentowaliśmy mini wystawę p.t. Bitwa Łódzka. W 90-tą rocznicę zakończenia I Wojny Światowej.\nOd samego początku istnienia Stowarzyszenie objęło nieformalną opiekę nad cmentarzem wojennym w Wiączyniu Dolnym, polegająca na utrzymaniu porządku na terenie nekropolii. W 2008r. dzięki hojności firmy Leica Geosystem udało się sporządzić profesjonalny plan wiączyńskiej nekropoli. Naszym marzeniem jest doprowadzenia tego cmentarza do pierwotnego stanu.\nW 2009 roku oprócz tradycyjnych już prac we Wiączyniu, Stowarzyszenie uprzątnęło kwaterę żołnierzy poległych w I WŚ w okolicach Swędowa oraz akcję oczyszczenia zdewastowanego cmentarza ewangelickiego w Bukowcu.\nStowarzyszenie przez swoje działania chce po pierwsze poznawać odkrywać dotychczas nie znaną historie regionu łódzkiego, a przede wszystkim chce tą historię propagować.


Zjadać własny ogon. Etymologia frazeologiczmu | Sekcja dla tych, których do szewskiej pasji doprowadzają zawiłości semantyczne polszczyzny. Od czasów Popiela wiadomo, że kto wiesza psy na języku zamiast poznawać historię powstania i znaczenie frazeologizmów... | Edusens.pl\nW średniowieczu i czasach późniejszych traktowano go jako symbol cyklicznego powtarzania – obiegu czasu, odnawiania się świata, śmierci i odrodzenia. W ten sposób znak odczytywali jednak tylko ludzie parający się nauką lub znacznie częściej paranauką.\nDla osób niezainteresowanych starożytną symboliką, zwierz zjadający własny ogon, był przykładem wyjątkowej głupoty. Pożerając fragment swojego ciała, działał na własną szkodę. To właśnie to pospolite odczytywanie symbolu uroborosa, leży u źródeł znaczenia związku frazeologicznego "zjadać własny ogon".\nKtoś lub coś zjadający własny ogon działa nieracjonalnie, chwilowo poprawia swoją sytuację, by ostatecznie ponieść całkowitą klęskę.\nTAGI: język, związki frazeologiczne, zwroty,


Politechnika Łódzka będzie współpracować z Łódzką Koleją Aglomeracyjną \nwtorek, 01 lipca 2014 15:25\nMarszałek województwa łódzkiego Witold Stępień przypomniał, że już na etapie projektowania ŁKA planowana była współpraca z Politechniką Łódzką. Z kolei prorektor ds. edukacji uczelni, prof. Sławomir Wiak zwrócił uwagę, że ŁKA będzie przygotowywać dla politechniki zestaw tematów prac dyplomowych, które powinny znaleźć zastosowanie w praktyce przemysłowej czy ekonomicznej. Uczelnia ma kształcić inżynierów dla potrzeb ŁKA. Prezes Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej Andrzej Wasilewski zapowiedział natomiast, że spółka będzie chciała wykorzystać ciekawe pomysły studentów, aby uatrakcyjnić swoje działania i ofertę.\nZgodnie z porozumieniem Politechnika Łódzka tworzyć będzie mobilne aplikacje na potrzeby pasażerów ŁKA, skonsultuje treści programów studiów pod kątem treści oczekiwanych przez ŁKA, w szczególności na kierunku transport. ŁKA utworzy program staży i praktyk dla studentów PŁ. Zarówno uczelnia jak i spółka zamierzają wzajemnie promować się oraz wspólnie ubiegać o wsparcie projektów z funduszy zewnętrznych, w tym z pieniędzy unijnych przeznaczonych na rozwój nauki i nowoczesnych technologii.\nMarszałek Stępień poinformował również o przygotowaniach do uruchomienia w pociągach bezpłatnego wi-fi, za pomocą którego będzie można m.in. korzystać z aplikacji internetowych stworzonych we współpracy z uczelnią.\nŁódzka Kolej Aglomeracyjna zainaugurowała przewozy w połowie czerwca. Pierwsze pociągi ŁKA wyjechały na trasę Łódź-Sieradz. Wkrótce ŁKA ma łączyć Łódź także z innymi miastami i gminami regionu. Plany rozwoju ŁKA zakładają przejęcie całego ruchu na trasie Łódź-Sieradz. Od września przewoźnik chce uruchomić przejazdy na trasach do Zgierza, a w późniejszym terminie - do Koluszek, Łowicza i Kutna.\nW ramach projektu "Budowa systemu Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej" nowoczesne zaplecze techniczne dla taboru powstaje na stacji Łódź Widzew. Zakończenie tej inwestycji zaplanowano na jesień tego roku. Firma Stadler Polska w ramach kontraktu przez 15 lat będzie zajmowała się też serwisowaniem i utrzymaniem pojazdów. Wartość całej inwestycji przekracza 457 mln zł, z czego ponad 193 mln zł pochodzi z Funduszu Spójności.\nPolitechnika Łódzka jest jedyną uczelnią techniczną w regionie. Ma w swojej ofercie 38 kierunków studiów, w tym także prowadzone całkowicie w języku angielskim i francuskim. Na uczelni studiuje ponad 20 tys. osób, zatrudnionych jest prawie 3 tys., w tym ponad 1,3 tys. nauczycieli akademickich.


Dobrze wypośrodkowana. Bez zbędnej otoczki jak to jest w filmie.\nŚmierć Leslie podziałała drugim razie zadziałała na mnie równie mocno co kiedyś. Tak to często bywa, iż Ci ziej fascynujacy, wartościowi szybko opuszczają ten świat. Mają to szczęście w przeciwieństwie do ich 'tła', czyli bliskich.\nKsiążka pokazuje wartość posiadania wyobraźni, 'lotnego' umysłu.


Sport - strona 17 - portal regionalny - Północne Mazowsze i Działdowszczyzna - RADIO 7\n27 lipca 2018, 13:37\nPiłkarska drużyna seniorów MKS-u Ciechanów, w swoim czwartym meczu kontrolnym pokonała PAF Płońsk 3:0.\nDziałdowskie lodowisko przejdzie modernizację za 2 miliony złotych\n23 lipca 2018, 23:22\nLodowisko w Działdowie przejdzie metamorfozę. Stary obiekt, który z roku na rok był w coraz gorszej kondycji będzie zmodernizowany. Najważniejszą zmianą jest zadaszenie obiektu.\n19 lipca 2018, 8:32\nTo już ostatnie dni siedziby Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Sierpcu. Budynek od przyszłego tygodnia zniknie z powierzchni ziemi.


Ich muzyka pomoże ci odkryć Bożą obecność. Wywiad z małżeństwem z GGduo\n- Docierają do nas świadectwa ludzi, którzy piszą, że nasza muzyka zbliżyła ich do Boga lub pozwoliła przetrwać trudne chwile w życiu. To dla nas bardzo budujące – mówią Gabriela i Wojciech Gąsiorowie z małżeńskiego duetu GGduo.\nGGduo to małżeński duet. Tworzą go Gabriela i Wojciech Gąsiorowie. Oboje pochodzą z rodzin z tradycjami muzycznymi. Tworzą nie tylko covery chrześcijańskich piosenek, ale i własne aranżacje. Pracują nad swoją pierwszą płytą. W rozmowie z Aleteią opowiadają nie tylko o twórczości, ale i doświadczaniu Boga.\nAnna Gębalska-Berekets: Pasja do muzyki kiełkowała w was od dziecka?\nGabriela Gąsior: Pochodzę z rodziny z tradycjami muzycznymi. Rodzice i rodzeństwo są muzykami. W domu zawsze było pełno muzyki. Edukację muzyczną rozpoczęłam w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej, uczyłam się gry na fortepianie i saksofonie. Brałam udział w wielu projektach muzycznych, śpiewałam w chórze gospel, koncertowałam w kraju i Europie. Ukończyłam Akademię Muzyczną w Katowicach na specjalności wokalistyka jazzowa. Muzyka, śpiew od zawsze były moją pasją i wiedziałam, że to chcę w życiu robić.\nWojciech Gąsior: W moim domu nikt nie zajmował się zawodowo muzyką. Rodzice wcześnie zauważyli moje zainteresowanie muzyką i dobry słuch. Od początku edukacji równolegle chodziłem do szkoły muzycznej. Uczyłem się gry fortepianie, w średniej szkole moim głównym instrumentem była gitara klasyczna. Studiowałem na Akademii Muzycznej na wydziale jazzu. Z muzyką chciałem związać swoją przyszłość i plan na dalsze życie.\n„Gdy dedykuję śpiewanie Bogu, staje się ono moją modlitwą”\nŁączenie różnych form muzycznych w waszym wykonaniu jest zaskakujące. Wokal i… gitary basowe?\nWojciech: To nasza profesja. Zawodowo zajmuję się gitarą basową. Żona głównie śpiewa i to połączyliśmy. Zawsze chcieliśmy koncertować, razem występować. Pierwsze utwory zaczęliśmy nagrywać jako połączenie wokalu i gitary basowej. Potem włączyliśmy do naszej twórczości inne instrumenty.\nŚpiewanie przybliża was do Boga?\nGabriela: Oczywiście! Wiele lat temu to Bóg przyciągnął mnie do siebie przez śpiew, muzykę gospel. Od tamtej pory zaczęłam używać śpiewu także jako sposobu na zbliżanie się do Boga, do przebywania z Nim. Tak dzieje się np. podczas uwielbienia. Kiedy dedykuję śpiewanie Bogu, staje się ono moją modlitwą.\nWojciech: W pewnym momencie życia odkryłem muzykę chrześcijańską, nowoczesną. Oprócz treści interesowała mnie również muzycznie. Zgłębiałem teksty. Z żoną działamy w uwielbieniu, gdzie muzyka jest nośnikiem treści modlitwy. Dzięki takiej modlitwie zbliżamy się do Pana Boga i pogłębiamy z Nim relacje.\nTworzycie nie tylko covery chrześcijańskich piosenek, ale też własne aranżacje. Pojawiają się rytmy rockowe, jazzowe, elementy gospel. Skąd ta różnorodność?\nWojciech: Naszą domeną jest muzyka autorska, i to zarówno w składzie GGDuo, jak i w projekcie Gabi Gąsior & HolyNoiz. Rzeczywiście, nagraliśmy też kilka coverów chrześcijańskich piosenek, takich jak „Być bliżej Ciebie chcę” czy „W Chrystusie mym”. Obecnie pracujemy nad naszą pierwszą płytą GGDuo. Będą na niej przede wszystkim autorskie piosenki o tematyce rodzinnej i takiej, którą na co dzień przeżywamy.\nGabriela: Wykonujemy muzykę, która gra nam w duszy. Jej różnorodność wynika z szerokiego wachlarzu codziennych doświadczeń życiowych, emocji, jakie przeżywamy. Chcąc o nich opowiedzieć, dobieramy słowa i dźwięki tak, by oddały wiarygodnie nasze historie. Zazwyczaj pisząc tekst, równocześnie słyszę już muzykę, w jaką go opakujemy. Potem oczywiście wspólnie pracujemy nad utworem i przepuszczamy materiał przez naszą wrażliwość, upodobania muzyczne. Czasem bywa, że to muzyka jest pierwsza, potem powstaje tekst. Czerpiemy z naszych inspiracji muzycznych, które gromadziły się w nas latami. Można je usłyszeć w naszej twórczości.\n„Ludzie piszą, że nasza muzyka zbliżyła ich do Boga”\nWasze kompozycje nawiązują do treści biblijnych. Mają inspirować słuchaczy do przeżyć duchowych?\nGabriela: Myślę, że to dzieje się naturalnie. Nawiązujemy do treści biblijnych, bo one nas inspirują, prowadzą, są w naszym życiu realne. My o tym opowiadamy, dzielimy się. Z tego, co obserwujemy, rzeczywiście to pociąga naszych słuchaczy do przeżyć duchowych, do refleksji nad tą rzeczywistością. Otrzymujemy na ten temat wiele świadectw od osób wierzących i niewierzących. To bardzo cieszy i nadaje głębszy sens temu, co robimy.\nWojciech: Docierają do nas świadectwa ludzi, którzy piszą, że nasza muzyka zbliżyła ich do Boga lub pozwoliła im przetrwać trudne chwile w ich życiu. To dla nas bardzo budujące. Inspiruje nas do dalszego tworzenia.\nWojciech: Z wielu źródeł, z muzyki, której słuchamy. Teraz nietrudno o posłuchanie muzyki z całego świata. Bywamy na różnych koncertach. Mamy swoich ulubionych wykonawców.\nMożecie powiedzieć więcej o swoich najbliższych projektach? Nad czym pracujecie?\nWojciech: Nad naszą pierwszą płytą we dwoje. Od jakiegoś czasu publikujemy na kanale YouTube autorskie utwory. Finalnym efektem będzie płyta GGDuo. Mamy nadzieję, że ukaże się wczesną jesienią tego roku. Będziemy o tym informować na bieżąco na Facebooku, Instagramie i You Tube.\nGabriela: Pracujemy także w większym składzie nad projektem „Niebo”. Zawiera on 15 autorskich utworów, które opowiadają o poszukiwaniu i zmaganiach, o życiu jako ziemskiej wędrówce do nieba. Inspiracją do napisania tekstów piosenek jest Pismo Święte, teksty ojców Kościoła oraz papieży: Jana Pawła II czy Benedykta XVI . Utwory są̨ zróżnicowane stylistycznie, oscylują wokół szeroko rozumianej muzyki popularnej, zawierają m.in. elementy muzyki gospel, blues, rock, rap. Pojawią się goście, projekt tworzy ponad 20 osób. To będzie duża produkcja audio i video – opowieść o wędrówce do nieba, które zeszło na ziemię.


Krzewy owocowe - Sprawdź najlepsze odmiany w sklepie zgarden.pl\nNajwyższej jakości krzewy owocowe\nCzy może być coś lepszego niż pełne witamin, dorodne owoce pochodzące z własnego ogrodu? Zapewne nie. Dlatego zamiast wydawać pieniądze na suplementy diety czy też witaminy warto zainwestować we własne krzewy owocowe które dostarczą nam co roku pysznych i pełnych mikroelementów i witamin owoców.\nJest to znakomita inwestycja nie tylko we własne zdrowie ale również pozwoli na upiększenie przestrzeni wokół nas. Kwitnące krzewy owocowe stanowią bowiem ozdobę każdego ogrodu.\nW naszej ofercie znajdą Państwo kilkadziesiąt odmian i gatunków krzewów owocowych. Zarówno tych popularnych i od dawna znanych jak i zupełnie nowych, które zapewnią niezrównane doznana smakowe.\nOferowane przez nas krzewy owocowe to m.in borówka amerykańska, dereń jadalny, świdośliwa, morwa , winogrono, głóg jadalny , jagoda kamczacka, maliny i aronia.\nZapraszamy również do zapoznania się z ofertą krzewów ozdobnych


II Puchar Świata w Duisburgu – Polski Związek Kajakowy\nStrona główna Artykuły Aktualności II Puchar Świata w Duisburgu\nII Puchar Świata w Duisburgu\n6 medali Polaków na drugim i ostatnim w tym roku PŚ. Złoto, 2 srebra i 3 brązy, to bilans medali naszej kadry na Pucharze Świata w Duisburgu. Teraz już tylko przygotowania do II Igrzysk Europejskich, które odbędą się pod koniec czerwca, ale przejdźmy jeszcze do Duisburga.\nJakże z pięknej strony zaprezentowała się nam Anna Puławska, wygrywając prestiżową K1 500 metrów. Wyścig zaczęła troszkę od spóźnionego startu ale szybko dogoniła rywalki i ostatnie 150 metrów już tylko powiększała swoją przewagę nad pozostałymi zawodniczkami, pewnie wygrywając i uzyskując przy tym świetny czas 1:48, 283. Na drugim miejscu przypłynęła Francuska, Hostens, a trzecią zawodniczką na mecie była Dunka Jorgensen.\nTo mój pierwszy złoty medal w pucharze świata, poprawiłam swój życiowy czas na K1 500 metrów, także jestem podwójnie szczęśliwa. Był to dobry wyścig, mimo zepsutego ,,startu”, z bloku szybko się otrząsnęłam i zaczęłam płynąć swój bieg, wiedziałam że walka będzie do końca, ale uważam, że zachowałam zimną krew i pojechałam swoje. Tak jak miałam zaplanowane, tak popłynęłam, myślę że im więcej startów tym lepiej dla mnie, gdyż rozkręcam się z biegiem sezonu. Jestem cierpliwa i ufam sobie, że będzie tylko lepiej, K4 wyścig równie dobry, 3. miejsce cieszy, ale myślę, że każda z nas ma lekki niedosyt. Wiemy, co poprawić i lecimy dalej, bo mamy jeden wspólny cel i będziemy o niego walczyć poprawiając wszystko by być już w gotowości na ten najważniejszy start w tym sezonie, czyli kwalifikacje olimpijskie – podsumowała swoje starty Anna Puławska.\nSrebrne medale wywalczyły dwójki, pierwszy padł udziałem kobiet Karoliny Naji i Heleny Wiśniewskiej w wyścigu K2 na dystansie 200 metrów, a drugi w konkurencji C2 kanadyjkarzy Aleksandra Kitewskiego i Normana Zezuli na 500 metrów. Ci ostatni wywalczyli również brązowy medal tym razem w sprinterskim dystansie 200 m.\nJestem zadowolony ze swoich startów, potwierdziliśmy swój wysoki poziom, na 500 metrów. Czuliśmy się mocni, także wiedzieliśmy, że będziemy wysoko. Natomiast 200 metrów, to miłe zaskoczenie i brązowy medal. Zawody uważam jak najbardziej za udane – tak ocenia swoje starty Aleksander Kitewski.\nPo brązowy medal sięgnęła także K4 kobiet na olimpijskim dystansie 500 metrów w składzie: Karolina Naja, Katarzyna Kołodziejczyk, Anna Puławska i Helena Wiśniewska. Konkurencję czwórek wygrały Niemki przed Francuzkami.\nKolejnym brązowym medalem z PŚ może pochwalić się Tomasz Kaczor, który w Poznaniu zgarnął 2 i teraz dołożył 3. Tomasz po raz kolejny zwyciężył złotego medalistę olimpijskiego Sebastiana Brendela.\nCieszę się z brązowego medalu, tak bardzo jakbym zdobył złoty medal. Cieszy mnie to, że mogłem przełamać zła passę w Duisburgu i to, że po raz drugi udało mi się wygrać z Sebastianem Brendelem, chociaż nie można usiąść na laurach bo Sebastian nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i będzie pewnie bardzo mocny na EIO i Mistrzostwach Świata – mówi Tomasz Kaczor.\nPoza tym polskie osady ścigały się w finałach jeszcze 19 razy, 11 w finałach A i 8 w finałach B. Do medalu najbliżej były Justyna Iskrzycka i Katarzyna Kołodziejczyk w olimpijskiej K2 500 oraz Magda Stanny w konkurencji C1 500 metrów.\nSylwia Szczerbińska i Dorota Borowska w wyścigu na 200 metrów w C2 przypłynęły jako 5., a Dorota Borowska w C1 200 zajęła 7. pozycję. Takie samo miejsce zajęła Marta Walczykiewicz, ale tym razem nie w swojej koronnej konkurencji, tylko w wyścigu K1 na 500 metrów.\nZ dobrej strony pokazali się kajakarze w konkurencji jedynek. Rafał Rosolski w K1 1000 metrów i Przemysław Korsak w K1500 metrów, obaj zajęli 6. lokaty.\nW finale A pływali jeszcze Sylwia Szczerbińska i Dorota Borowska w C2 500 metrów zajmując 8. miejsce. Natomiast na 9. miejsca zajęli: Magda Stanny i Julia Walczak C2 200 m,\nPiotr Kuleta i Tomasz Barniak C2 500 i 1000 metrów.\nObecnie kadra przebywa na zgrupowaniach, na których szykuje formę na II IE oraz szykowane są przymiarki w osadach pod kwalifikacje olimpijskie, które odbędą się w drugiej połowie sierpnia podczas Mistrzostw Świata w Szeged.\nPoprzedni wpisKomunikat nawigacyjny 15/2019\nNastępny wpisICF Sprint Canoe Kayak International Event U16, Junior and Senior


CLASSIC ALU - Agata Rolety sklep internetowy\nStrona główna » ROLETY W KASECIE » CLASSIC ALU\nROLETY W KASECIE CLASSIC ALU to system wykonany w zabudowie ALUMINIOWEJ, wraz z płaskimi prowadnicami bocznymi z materiału PCV lub ALU.\nC = Szerokość tkaniny pomniejszona o 4 mm.\n- Kaseta wykonana z ALUMINIUM. Prowadnice boczne wykonane z PCV.\nSzerokość szyby z uszczelką C:


Duma uchwaliła zaostrzenie sankcji za przestępstwa terrorystyczne - RMF 24\nPiątek, 18 kwietnia 2014 (20:42)\nRosyjska Duma Państwowa (izba niższa parlamentu) uchwaliła ustawę rozszerzającą uprawnienia Federalnej Służby Bezpieczeństwa oraz zaostrzającą sankcje za przestępstwa o charakterze terrorystycznym. Ustawa zezwoliła funkcjonariuszom FSB na kontrolowanie obywateli oraz ich rzeczy i środków transportu w przypadku zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, iż mogli oni popełnić przestępstwo ścigane przez tę służbę.\nUstawa wprowadziła do kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej nowe przestępstwa /PAP/ITAR-TASS Aliyev Bashir /\nUstawa wprowadziła do kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej nowe przestępstwa. To organizowanie popełnienia przestępstw o charakterze terrorystycznym lub kierowanie ich popełnieniem oraz organizowanie finansowania terroryzmu. Grozi za to od 15 do 20 lat więzienia lub dożywocie.\nUstawa zwiększa również z 4 do 8 lat więzienia minimalną sankcję za organizowanie masowych niepokojów społecznych. Ponadto osoby "biorące udział w szkoleniach, o których wiedzą, że są prowadzone w celach organizowania masowych niepokojów społecznych", będą karane pozbawieniem wolności od 5 od 10 lat oraz grzywną do 500 tys. rubli (14 tys. dolarów). Werbunek do organizacji ekstremistycznych zagrożony będzie karą do 7 lat więzienia.\nDo kodeksu wykroczeń Federacji Rosyjskiej został też dodany nowy rozdział, dotyczący "zapewniania wsparcia finansowego terroryzmowi". Grozi za to grzywna od 10 mln do 60 mln rubli (280 tys. do 1,7 mln dolarów).\nNewsSzef FSB potwierdza śmierć Doku Umarowa


Droga krzyżowa - Stacja IV - Jezus spotyka Matkę Bolesną | APOSTOŁ portal młodzieży katolickiej\nDroga krzyżowa - Stacja IV - Jezus spotyka Matkę Bolesną\nJestem na drodze, tam gdzie jest Matka, która czeka na Syna. Widzę jak Matka patrzy na Syna i Syn patrzy na Matkę. Jestem tam, niedaleko tego jedynego spotkania, spotkania najgłębszej miłości. Syna pociągnęli dalej, a Matka odwraca wzrok i patrzy na mnie.\nNie pytaj mnie gdzie jestem!\nJestem tam, gdzie Matka czeka. Jestem tam, gdzie trzeba podejmować decyzje. Tam, gdzie trzeba się opowiedzieć - iść z Matką, czy zostać bez Boga.\nZa tych, którzy nie szanują Twej Matki - przepraszamy Cię, Jezu!\nCzęstochowska Hodegetria ukazuje drogę do zbawienia. Pierwszy raz Chrystus w czasie Pasji i Chrystus-Emanuel stoją obok siebie. Emanuel - to początek drogi. Krzyż - to jej koniec. Bogurodzica Częstochowska i wszystkie Matki w wiecznej pielgrzymce podążają przez Golgotę do Boga. One rodzą, będą rodzić i będą grzebać, tworząc nieustannie dzieło Zbawienia i Odkupienia. Matki pod krzyżami synów człowieczych maja wymiar boski, bo ich serce przebije miecz, aby się wypełniło\nMatka. Maryja na drodze krzyżowej spotyka Syna. Jego krzyż staje się Jej krzyżem, Jego Poniżenie i hańba publiczna - Jej poniżeniem i hańbą publiczną. Taki jest ludzki porządek. Tak to muszą odczuwać otaczający Go ludzie i tak to trafia do Jej serca. „A duszę Twoją miecz przeszyje. Słowa wypowiedziane wówczas, gdy Jezus miał czterdzieści dni, w tej chwili się spełniają. W tej chwili dosięgają swej pełni.\nChociaż to cierpienie jest Jej własne, choć dotyka Ją samą w głębi Jej Macierzyńskiej istoty, to jednak pełną prawdę o nim wyrażamy, mówiąc o nim, że jest „współcierpieniem, że należy do tej samej tajemnicy, i stanowi poniekąd jedność z cierpieniem Syna.\nMedytując z Mojżeszem - część 4\nGofry, czyli komentarz do Hbr 13, 1-8\nPiotr Rubik - Psalm Apokaliptyczny\nKromka Słowa Bożego - V Niedziela Zwykła 2011\nReguła dla Ciebie - Nie bój się medytacji


Od czego zależy wysokość alimentów? – Adwokat Maciej Marczak\nZarówno skuteczny atak jak i skuteczna obrona w sprawie o alimenty uzależnione są od zrozumienia podstaw, w oparciu o które sąd określa wysokość zasądzanego świadczenia (albo w oparciu o które powództwo o alimenty oddala). Innymi słowy – zrozumienie okoliczności decydujących dla określenia wysokości alimentów pozwala zgłosić odpowiednie twierdzenia faktyczne oraz dowody na ich poparcie i dzięki temu wygrać sprawę. O tym w niniejszym wpisie!\nWe wpisie koncentruję się na przepisach ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy (ustawa z dnia 25 lutego 1964 roku, aktualny tekst do znalezienia po kliknięciu następującego linku: http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19640090059). Warto szczególnie zwrócić uwagę na przepisy zawarte w poszczególnych paragrafach art. 135 k.r.i.o.\nCzym są alimenty i kogo obciążają?\nMyślę, że wszyscy doskonale zdają sobie sprawę czym są alimenty. Niemniej, dla porządku, na początek wyjaśnienie tej kwestii.\nObowiązek alimentacyjny to obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby – także środków wychowania (małoletnie dzieci).\nObowiązek alimentacyjny względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może zostać wykonany w całości lub w części poprzez osobiste starania o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego do alimentów. W takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.\nObowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Bardziej szczegółowo o tej kwestii napiszę w jednym z kolejnych artykułów.\nObowiązek alimentacyjny istnieje również między małżonkami. O nim możecie Państwo przeczytać tutaj: http://adwokatmarczak.pl/artykuly/alimenty-miedzy-malzonkami/\nZakres świadczeń alimentacyjnych czyli od czego zależy wysokość alimentów…\nCzas na istotę wpisu – odpowiedź na pytanie: od czego zależy wysokość alimentów?\nZakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Mamy więc dwa kryteria, które warunkują wysokość alimentów.\nCzym są usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentów? To takie potrzeby, których zaspokojenie zapewni uprawnionemu, odpowiedni do jego wieku i uzdolnień, prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Usprawiedliwione potrzeby mają więc charakter bardzo indywidualny, nie da się powiedzieć, przykładowo, że zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb dziecka w wieku 5 lat zawsze wymaga kwoty 500 złotych.\nJak to wygląda w praktyce? W sprawach o alimenty konieczne jest dokonanie szczegółowego zestawienia wydatków na zaspokojenie potrzeb uprawnionego do alimentów. Przypominam – nie wszystkich potrzeb, jedynie potrzeb usprawiedliwionych! Atakując powinniśmy udowodnić okoliczność ponoszenia tych wydatków (np. przedłożyć właściwe rachunki na media, dowody opłaty za przedszkole czy zajęcia pozalekcyjne, odzież, żywność etc.) oraz pilnować by wydatki te były wydatkami na zaspokojenie potrzeb usprawiedliwionych (jak wspomniałem już wcześnie – to kwestia bardzo indywidualna, powinniśmy przedstawić argumenty i ew. dowody by wyjaśnić dlaczego dana potrzeba jest usprawiedliwiona – przykładowo – dla uzdolnionych dzieci usprawiedliwionymi potrzebami mogą się okazać: zakup instrumentu muzycznego, lekcje tańca czy też obóz matematyczny…). Broniąc się – winniśmy przede wszystkim „uderzać” w brak dowodów na zgłaszaną wysokość wydatku (lub starać się udowodnić, że zgłoszona wysokość kosztów zaspokojenia usprawiedliwionej potrzeby jest zbyt wysoka…), ew. kwestionować sam charakter potrzeby jako usprawiedliwionej.\nW literaturze przedmiotu i judykaturze zgodnie przyjmuje się, że zakres usprawiedliwionych potrzeb dziecka powinien być ustalony w ten sposób, aby w razie ich zaspokojenia stopa życiowa dziecka była taka sama jak stopa życiowa rodziców, gdyż poziom i jakość realizacji potrzeb dziecka zależą od możliwości zarobkowych i majątkowych rodziców, które także wyznaczają ich poziom życia.\nWyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 24 lipca 2013 roku, sygn. akt: I Ca 256/13.\nCzym są majątkowe możliwości zobowiązanego? To środki pieniężne, które osoba zobowiązana może i powinna uzyskiwać przy dołożeniu należytej staranności, stosownie do swych sił umysłowych i fizycznych. Możliwości zarobkowe osoby zobowiązanej nie są synonimem faktycznie osiąganych zarobków i dochodów!\nW jaki sposób określa się je w praktyce? Przede wszystkim poprzez analizę dokumentów wskazujących na sytuację finansową zobowiązanego do alimentów – wyciągi z rachunków bankowych, oświadczenia podatkowe, księgi wieczyste wskazujące na okoliczność przysługującego prawa do nieruchomości etc. Zdarza się również choć nieczęsto, że potencjalne możliwości uzyskania zatrudnienia oraz poziomu pochodzącego z niego dochodu określane są przez… biegłego sądowego.\nświadczenia z pomocy społecznej lub funduszu alimentacyjnego, o którym mowa w ustawie O pomocy osobom uprawnionym do alimentów (ustawa z dnia 7 września 2007 roku, tekst: http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20071921378), podlegające zwrotowi przez zobowiązanego do alimentacji;\nświadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie O pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (ustawa z dnia 11 lutego 2016 roku; tekst: http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20160000195 );\nświadczenia rodzinne, o których mowa w ustawie O świadczeniach rodzinnych (ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku; tekst: http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20032282255).\nKodeks rodzinny i opiekuńczy przyznaje równocześnie osobie uprawnionej do alimentów pewną szczególną ochronę. Otóż jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat przed sądowym dochodzeniem świadczeń alimentacyjnych osoba, która była już do tych świadczeń zobowiązana, bez ważnego powodu zrzekła się prawa majątkowego lub w inny sposób dopuściła do jego utraty albo jeżeli zrzekła się zatrudnienia lub zmieniła je na mniej zyskowne, nie uwzględnia się wynikłej stąd zmiany przy ustalaniu zakresu świadczeń alimentacyjnych.\nNo dobrze – a co w sytuacji, w której sąd zasądził alimenty opierając się na ustalonym zakresie usprawiedliwionych potrzeb osoby uprawnionej oraz majątkowych możliwości zobowiązanego… a następnie te potrzeby lub możliwości uległy zmianie?\nTak więc w przypadku zwiększenia/zmniejszenia się zakresu potrzeb/możliwości majątkowych – można żądać odpowiednio zwiększenia/zmniejszenia obowiązku alimentacyjnego, co najczęściej będzie wymagało wystąpienia z pozwem o podwyższenie/obniżenie alimentów do właściwego sądu.\nStan prawny na dzień: 28 listopada 2017 roku.\nNajem okazjonalny lokalu.


Manchester City idzie na wojnę z UEFA. OFICJALNIE: Klub złożył odwołanie do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu | Transfery.info\nManchester City idzie na wojnę z UEFA. OFICJALNIE: Klub złożył odwołanie do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu\n2020-02-27 11:02:17, Aktualizacja: 1 miesiąc temu\nManchester City złożył odwołanie do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu (TAS) w Lozannie na decyzję wydaną przez UEFA o wykluczeniu angielskiego zespołu z dwóch nadchodzących edycji europejskich pucharów.\nIzba Orzekająca Rady Finansowej Kontroli Klubów (CFCB) zakończyła na początku roku śledztwo w sprawie złamania regulaminu Finansowego Fair Play przez aktualnego mistrza Anglii i uznała, że „The Citizens” dopuścili się rażącego naruszenia obowiązujących zasad w latach 2012-2016. W związku z tym klub został wykluczony z dwóch kolejnych edycji Ligi Mistrzów oraz otrzymał karę finansową w wysokości 30 milionów euro (25 milionów funtów).\nSankcja wymierzona Manchesterowi City jest efektem dowodów ujawnionych przez „Football Leaks” i opublikowanych na łamach „Der Spiegel”, które rzuciły nowe światło na całą sztuczne finansowanie drużyny i tym samym zmusiły UEFA do ponownego rozpatrzenia funkcjonowania angielskiego zespołu.\nEkipa z Etihad Stadium nie zgodziła się naturalnie z werdyktem oraz argumentacją przedstawicieli europejskiej centrali i złożyła odwołanie do Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu (TAS). Właściciele „The Citizens” liczą na to, że wspomniany organ przychyli się do ich wniosku i umożliwi jednemu z najlepszych klubów w Premier League podjęcie rywalizacji o zwycięstwo w Lidze Mistrzów.\n„Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu zarejestrował odwołanie złożone przez klub piłkarski Manchester City przeciwko decyzji podjętej przez UEFA. Odwołanie dotyczy decyzji podjętej przez Izbę Orzekającą Rady Finansowej Kontroli Klubów z dnia 14 lutego 2020 roku, w której uznano, że Manchester City naruszył regulamin licencjonowania klubów i zasady Finansowego Fair Play, w związku z czym UEFA zdecydowała się wyłączyć zespół na dwa sezony z rozgrywek UEFA, do których zakwalifikowałaby się drużyna i ukarać ją grzywną w wysokości 30 milionów euro. W tej chwili nie można wskazać, kiedy zostanie wydana ostateczna decyzja w tej sprawie” - czytamy w komunikacie opublikowanym na stronie TAS.\nWięcej na temat: Oficjalnie Manchester City FC UEFA TAS CAS Liga Mistrzów Anglia\nSponsor serwisu. Sprawdź promocję w PZBuk Reklama Ronaldinho wyszedł z więzienia po 32 dniach. Teraz czeka go areszt domowy w... czterogwiazdkowym hotelu 11 godzin temu FIFA: Ważne zmiany prawne w związku z pandemią koronawirusa 14 godzin temu Klopp o kulisach odejścia Coutinho z Liverpoolu 15 godzin temu Heung-min Son przejdzie szkolenie wojskowe. Wiadomo już, co go czeka 18 godzin temu „Polski Messi” wystąpił w Turbokozaku [WIDEO] 21 godzin temu Bayern w kontraktowej ofensywie. OFICJALNIE: Nowa umowa Müllera 23 godziny temu Manchester United, Manchester City i Liverpool - te kluby stracą ponad 100 milionów funtów na odwołaniu Premier League 1 dzień temu\n07/04 Jérôme Boateng znowu w Premier League?! Chcą go dwaj giganci


Aktualności - Konkurs na nowe logo Gminy Wilkowice – do wygrania 3000 zł!\nPiątek, 12:47, 26 Lipiec 2019\nWójt Gminy Wilkowice ogłasza konkurs na opracowanie projektu graficznego logo Gminy Wilkowice.\nWójt Gminy Wilkowice zaprasza do udziału w konkursie na opracowanie projektu graficznego logo Gminy Wilkowice. Celem konkursu jest wyłonienie projektu logo, które będzie stanowiło wstęp do systemu identyfikacji wizualnej, który będzie mógł być wykorzystywany we wszystkich materiałach promocyjnych, informacyjnych i korespondencyjnych gminy. Logo powinno jednoznacznie kojarzyć się z Gminą Wilkowice i jednoznacznie utożsamianym z nią wizerunkiem wilka, ma pomóc integrować mieszkańców i rozbudzać poczucie lokalnej tożsamości. Logo Gminy Wilkowice może równocześnie kojarzyć się z historią gminy, jej dorobkiem kulturalnym, uwarunkowaniami geograficznymi i przyrodniczymi lub wizerunkiem gminy zapewniającej zrównoważony rozwój i dbającej o stały wzrost jakości życia jej mieszkańców.\nRegulamin konkursu oraz karta zgłoszenia są dostępne na stronie internetowej www.wilkowice.pl.\nKonkurs ma charakter otwarty. Mogą wziąć w nim udział pełnoletnie osoby fizyczne zamieszkałe na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz osoby prawne i podmioty nie posiadające osobowości prawnej, mające siedzibę na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Dla autora zwycięskiej pracy przewidziano nagrodę pieniężną w wysokości 3000 zł brutto.\nPrace konkursowe, z dopiskiem na kopercie „Logo Gminy Wilkowice – Konkurs” wraz z oświadczeniami należy przesłać lub złożyć w zamkniętej kopercie do dnia 9 grudnia 2019 roku, do godz.13:00, pod adresem:\nlub drogą elektroniczną, na adres:\nWyniki konkursu zostaną ogłoszone w terminie do 20 stycznia 2020 r. na stronie internetowej Gminy Wilkowice – www.wilkowice.pl.\nFormularz Osoby Prawne


PJ 15.04.2012 10:00\nW ostatnich latach Polacy mierzyli w awans do grupy mistrzowskiej, tymczasem rok temu w wyniku reorganizacji spadli aż do trzeciego poziomu rozgrywek i dziś muszą mierzyć się z Koreą czy Australią, reprezentacjami w świecie hokejowym niemal egzotycznymi.\nW tej sytuacji - mimo toczącego polski hokej kryzysu - zawodnicy Wiktora Pysza pierwszy raz są faworytami. Ich szanse zdecydowanie poszły w górę kilka miesięcy temu, gdy organizację mistrzostw powierzono Krynicy. Zdzisław Ingielewicz, prezes Polskiego Związku Hokeja na Lodzie, wybór 11-tysięcznego miasteczka uważa za jeden z największych sukcesów w swojej blisko czteroletniej kadencji.\n- Do turnieju przygotowujemy się od dłuższego czasu, ale ostatnie trzy tygodnie były najbardziej intensywne. Teraz zostały tylko sprawy kosmetyczne: malowanie i drobne naprawy. Wymieniamy też tablicę świetlną i lodowisko wygląda prawie jak nowe - zapewnia Jerzy Szyszka, dyrektor Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Krynicy.\nNa żywo każde spotkanie będzie mogło obejrzeć ok. 2,5 tys. kibiców. Bilety kosztują 10 zł (ulgowe) i 20 zł (normalne). Można także kupować karnety całodniowe za 30 zł. - Zainteresowanie jest dość spore, ale największe chyba jeszcze przed nami. Liczę, że na meczach Polaków będzie komplet kibiców. Oby wszyscy byli zadowoleni, a naszym hokeistom udało się awansować - podkreśla Szyszka.\nPrzed turniejem Polacy zagrali po dwa sparingi z Węgrami i Słowenią, którzy występują grupę wyżej. Wszystkie nieznacznie przegrali. Po nich Pysz podał ostateczną kadrę. Zagra w niej sześciu hokeistów z Małopolski: czterech z Comarch Cracovii (Patryk Wajda, Leszek Laszkiewicz, Damian Słaboń i Piotr Sarnik) i dwóch z Aksam Unii Oświęcim (Jerzy Gabryś i Mikołaj Łopuski).\nW Krynicy awans wywalczy tylko najlepszy zespół.\nMecz Polaków (23. miejsce w światowym rankingu):\n15.04 z Litwą (24. miejsce)\n16.04 z Rumunią (28.)\n18.04 z Holandią (25.)\n19.04 z Australią (34.)\n21.04 z Koreą (31.)\nHokej na lodzie. Krótsza pokuta obrońcy reprezentacji\nGwiazda pojedzie różowym caddilakiem na mecz hokeja\nObrońca z Oświęcimia rzutem na taśmę na MŚ


Dekoracje ścienne / Obrazy / Obraz - Powiew abstrakcji - Sklep z artykułami dekoracyjnymi edekor.pl\nNr prod - A0-N1352\nWysokiej jakości obraz "Powiew abstrakcji " to wynik pracy utalentowanego zespołu projektantów – młodych artystów, grafików i fotografów z głowami pełnymi pomysłów. Obraz, który Cię zainteresował, to połączenie najwyższej jakości druku, starannej pracy ręcznej i najlepszych gatunkowo materiałów.\nObraz "Powiew abstrakcji " jest drukowany na specjalnym płótnie flizelinowym idealnie odwzorowującym kolory. Płótno jest naciągnięte na lekką, ale stabilną ramę wykonaną z materiałów przyjaznych dla środowiska. Dekorację z najwyższej półki zapewnia druk wysokiej jakości, dzięki któremu kolory są wyraziste, a detale znakomicie odtworzone, niezależnie od formatu obrazu.\nPozwól, by obraz "Powiew abstrakcji " odmienił Twój dom i domy Twoich bliskich!


BIP - Urząd Miejski w Zawierciu: Ogłaszenie o przetargu ...\nOgłaszenie o przetargu ustnym nieograniczonym na dzierżawę 2 działek o pow. 400 m2 każda położonych przy ulicy Pszczelne Łąki w Zawierciu na mapie 20 obręb Kromołów . (data ogłoszenia: 2005-08-10 09:45)\nZawiercie, dnia 28.07.2005 r.\nna dzierżawę 2 działek o pow. 400 m2 każda położonych przy ulicy Pszczelne Łąki w Zawierciu na mapie 20 obręb Kromołów .\n1.Działka nr 1 położona przy ul. Pszczelne Łąki obok działki nr 4249\npowierzchnia działki - 374 m2\ncel dzierżawy - uprawa warzyw\ncena wywoławcza rocznego czynszu dzierżawnego wynosi: 37,40 zł\nminimalne postąpienie wynosi 4.- zł.\nczynsz dzierżawny płatny będzie w terminach określonym przez strony w umowie, tj.\ntermin płatności czynszu - do 31 marca 2006 r.\n2.Działka nr 2 położona przy ul. Pszczelne Łąki obok działki nr 1\nw sprawach dotyczących przedmiotu przetargu - mgr inż. Zbigniew Fujak Naczelnik Wydziału Gospodarki Mieniem Gminy, tel. 67 222 53\nw sprawach dotyczących procedury postępowania - mgr Jarosław Felczuk Kierownik Referatu Zamówień Publicznych, tel. 67 226 84, 67 216 61 wew. 221.\nPrzetarg odbędzie się w dniu 29 sierpnia 2005 r. o godz. 10.00 w sali narad (na parterze) budynku Urzędu Miejskiego w Zawierciu, ul. Leśna 2. Oferenci przystępujący do przetargu powinni w terminie do 26 sierpnia 2005 r. do godz. 14.30 wpłacić w kasie Urzędu Miejskiego (kasa nr 1) wadium w wysokości\n35,- zł na każdą działkę. Wadium powinno być wniesione w gotówce.\nWadium wpłacone przez uczestnika przetargu, który przetarg wygrał, zalicza się na poczet ceny dzierżawy, a wadia wpłacone przez pozostałych uczestników przetargu zwraca się niezwłocznie po odwołaniu bądź zamknięciu przetargu.\nW przypadku, gdy żaden z uczestników przetargu nie zaoferował postąpienia ponad cenę wywoławczą, wadia uczestników przetargu ulegają przepadkowi na rzecz Urzędu Miasta.\nOstateczny termin podpisania umowy dzierżawy i wpłaty określonego przetargiem czynszu nie może być dłuższy niż 1 miesiąc od daty odbycia przetargu.\nPrzetarg zostanie przeprowadzony w oparciu o przepisy Zarządzenia Nr 604/2005 Prezydenta Miasta Zawiercia z dnia 14 lipca 2005 roku w sprawie: ustalenia regulaminu organizowania przetargów na dzierżawę gruntów stanowiących własność, bądź będących w posiadaniu gminy Zawiercie.\nPrezydent Miasta zastrzega sobie prawo unieważnienia bądź odstąpienia od przetargu bez podania przyczyny.\nData wprowadzenia: 2005-08-10 09:45:39\nData publikacji: 2005-08-10 09:45:39


Mija 2 lata od pożaru katedry Notre Dame. Wciąż trwają prace zabezpieczające | Niezależna\nMija 2 lata od pożaru katedry Notre Dame. Wciąż…\nKOŚCIÓŁ / WIADOMOŚĆ / 14.04.2021, godz. 07:26\nMija 2 lata od pożaru katedry Notre Dame. Wciąż trwają prace zabezpieczające\nNotre Dame / Katedra Notre Dame / By Louis H. G. - Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=78096545\n„Postęp prac jest dobry pomimo ograniczeń, którym podlegamy z powodu skażenia ołowiem, pandemii oraz zagrożenia bezpieczeństwa”\n– zapewnia Frederique Meyer z publicznej instytucji zarządzającej pracami konserwatorskimi (Rebatir Notre Dame de Paris) - "Odbudowę katedry po pożarze podzieliliśmy na dwie fazy: tzw. fazę zabezpieczania (przygotowawczą) trwającą od 16 kwietnia 2019 do końca lata 2021 z budżetem 165 mln euro oraz fazę rzeczywistej rekonstrukcji, która, jak zakładamy rozpocznie się zimą 2021 i potrwa do roku 2024 włącznie" – precyzuje Meyer.\nPrzechadzający się po dziedzińcu Jana Pawła II przed katedrą paryżanie z zaciekawieniem przystają i obserwują pracę robotników na wysokościach zza białego namiotu - bariery oddzielającej plac budowy od miasta.\nRobotnicy pracujący na rusztowaniach zewnętrznych oraz wewnątrz katedry noszą białe kombinezony ochronne oraz maski zabezpieczające ich przed zatruciem ołowiem, który stopił się podczas pożaru dachu. Jak ustalili eksperci temperatura sięgała wówczas 800 stopni Celsjusza, stopiło się 450 ton ołowiu z dachu i iglicy, a pyły z drobinkami ołowiu osiadły na świątyni oraz na okolicznych budynkach. Ołów został usunięty, ale - co się podkreśla - zagrożenie zatruciem wciąż istnieje.\nOdbudowa budzi emocje paryżan\n„Pożar rozdarł nasze serca. Ten zniszczony budynek najważniejszej katedry +najstarszej córy Kościoła+, symbolu miasta i kraju są, jak wielki wyrzut sumienia. Czekamy na koniec robót”\n– mówi Delphine, starsza kobieta modląca się przy katedrze, bo do jej wnętrza wierni nie mają wstępu. Oprócz katedry, mieszkańcy Paryża nie mają również dostępu do zdemontowanego (jak zapewniają władze przejściowo) pomnika Jana Pawła II stojącego obok katedry od strony Sekwany i tablicy pamiątkowej z datą urodzenia i śmierci polskiego papieża (1920–2005) oraz jego pontyfikatu (1978–2005). Utworzono w tym miejscu składowisko materiałów i narzędzi.\nKilkusetletnie dęby na renowację iglicy\nUdało się już natomiast wybrać tysiąc kilkusetletnich dębów (połowę z lasów publicznych, a połowę z prywatnych Francji), które posłużą do renowacji iglicy Viollet -le- Duc, ram transeptu i przyległych przęseł. Wreszcie do lata zamontowana zostanie konstrukcja parasolowa na wysokości przejścia przez transept, która zapewni, że do katedry nie będzie dostawała się woda.\nOd zimy 2021 do 2024 włącznie przewidziano fazę rzeczywistej rekonstrukcji katedry w celu przywrócenia jej architektury zewnętrznej identycznej z oryginałem, iglicy Villet-le Duc i pokrycia dachu.


PA0044 - sprawdź produkt na Redcoon.pl\nŁadowarka samochodowa LOGILINK PA0044\nKod produktu: 1315047\nOpis produktu Ładowarka samochodowa LOGILINK PA0044\nŁadowarka samochodowa PA0044 marki LogiLink to kompaktowe urządzenie, które pozwoli napełnić energią przenośne sprzęty. Egzemplarz posiada dwa wejścia USB, służące do podłączenia smartfonu lub tabletu. Wystarczy umieścić ładowarkę w gnieździe zapalniczki. Model wyposażono w diodę LED informującą o stanie ładowania. Dużym atutem jest blokada przed przepięciami.\nPrąd wyjściowy portu 1: 2100 mA Prąd wyjściowy portu 2: 1000 mA


Miał być wyrok ws. termomodernizacji szpitala w Tychach...\nTychy 12.11.2014, 19:30\nW Sądzie Rejonowym w Tychach miał dziś zostać ogłoszony wyrok ws. nieprawidłowości przy przetargu na termomodernizację tyskiego szpitala, który wygrała firma z Pszczyny.\nAle wyroku nie było. Sąd zdecydował się wznowić przewód sądowy. Chce bowiem odebrać wyjaśnienia od przewodniczącego komisji przetargowej "na pewną okoliczność". A to oznacza, że wyroku możemy nie poznać już w tym roku.\nSprawa toczy się w sumie już ponad 3 lata. Firma z Pszczyny, której właścicielem jest Ryszard Z. stanęła w ogłoszonym wiosną 2010 roku przetargu, wartym ponad 2 mln zł na kompleksową termomodernizację Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr 1 w Tychach wraz z demontażem i utylizacją odpadów azbestowych. Wygrała go m.in. dzięki przedstawieniu dokumentu, z którego wynikało, że dokonała demontażu pokrycia z płyt azbestowych o powierzchni co najmniej 2000 m kw. Sprawą zainteresowało się CBA, które odkryło, że doświadczenie firmy w tym zakresie miało być znacznie mniejsze.\nPonadto, zdaniem prokuratury pszczyńska firma miała być na uprzywilejowanej pozycji z co najmniej dwóch powodów: chodzi o kontakty jej właściciela z przewodniczącym komisji przetargowej oraz fakt, iż firma miała dostęp do kosztorysu inwestorskiego, gdyż wykonano go na oprogramowaniu Sylwii C., córki właściciela firmy, pszczyńskiej radnej.\nW październiku 2012 r. sąd uniewinnił przewodniczącego komisji przetargowej, natomiast Ryszard Z. i Sylwia C. zostali skazani na 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 2 lat oraz grzywnę 2 400 zł każdy.\nCztery miesiące później, po odwołaniu wniesionym przez przedsiębiorców z Pszczyny, Sąd Okręgowy w Katowicach uchylił wyrok w całości. Przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia do tyskiego sądu.\nPonowne postępowanie w Tychach trwało ponad 1,5 roku. Prokurator wnioskował o uznanie Z. i C. winnych zarzucanych czynów i karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem na 2 lata oraz grzywnę 3 tys. zł dla Ryszarda Z. oraz 1 rok pozbawienia wolności z zawieszeniem na 2 lata oraz grzywnę 2 tys. zł dla Sylwii C.\nC. i Z. oraz ich obrońca wnosili o uniewinnienie.\nDrodzy Internauci. Ze względu na ciszę wyborczą, zdecydowaliśmy o wyłączeniu możliwości komentowania artykułów do jej zakończenia.\nWyrok ws. termomodernizacji szpitala w Tychach: przedsiębiorcy z Pszczyny niewinni\nProszą o uniewinnienie. Wyrok w przyszłym tygodniu