Strony: « poprzednia 1 ... 4 5 6 7 8 ... 10 następna »\nCytat: flyingcircus w 19-12-2019, 09:12\nSam sobie jestem Mikołajem :-)\nAno tak pomyślałem :)\nPiękny sprzęt, jeszcze w takim komplecie, fajnie się trafiło.\nTak jak Artur zauważył, takie komplety bardzo rzadko się zdarzają. Ludziska nie pozbywają się takich łakomych kąsków.\nA jak już coś się upoluje to cena jest absurdalna. Podejrzewam że ten "komplecik" także był nie tani.\nAle teraz przynajmniej trafił w dobre ręce. :) Bardzo ładnie się prezentuje.\nTCD-D3 akurat okazyjnie, bo jedynie 101euro z przesyłka, co uważam za dobra cenę.\nJeszcze do świątecznej paczki dołączy TCD-D100 który, co prawda nie znajdzie się na czas pod choinkę...\na wiec może będzie jako prezent urodzinowy? :-)\nsony tcd-d100.jpg (109.49 kB, 900x1200 - wyświetlony 49 razy.)\nNo ale wygląd ma nieziemski. Idziesz do przodu z kolekcją. Jak prezent, to nawet i bez okazji może być. ;)\nWygląd super i nawet na pilocie jest wskaźnik wysterowania. Czegoś takiego nie widziałem nigdy.\nJak wspomniał Marek kolekcja się powiększa, gratuluje :)\nZe wzgledu na przerwę świąteczna dotarł dopiero wczoraj. Trochę już się nim pobawiłem i stwierdzić mogę, ze najbardziej rozczarowuje... pilot. Obudowa wykonana cala z plastiku, wydaje się kiepskiej jakości, przycisków cala masa i nie zawsze wciśnie się to co chce. Moze właśnie materiał nadaje lekkości i dzięki niewielkiej wadze, nie będzie "ciągnął" w dol garderoby np. jak się przyczepi do koszuli. Mechanizm zdecydowanie głośniejszy niż w tcd-d8 i trochę dłużej zajmuje mu "wykonanie" funkcji (np. reakcja po wciśnięciu PLAY). Zdecydowanie najlżejszy z wszystkich przenośnych dat jakie posiadam. Dźwiękowo... hmmm, gra dobrze, jak to DAT ;-)\nDSC_0054-S.jpg (312.75 kB, 828x1104 - wyświetlony 39 razy.)\nTo był model tylko na rynek japoński czy także i inne rynki miały go w ofercie, bo nie ukrywam że nie kojarzę tego modelu.\nMógłbyś pokazać go z bocznych ujęć gdzie są zainstalowane gniazda. A jak z żywotnością pracy bateryjnej, czy jest na specjalne akumulatory?\nNie wiem nic na temat z jakiego rynku on jest.\nNa szczęście ten model korzysta z 2 x bateria R6 (AA), wiec jest to dodatkowa zaleta, ja używam akumulatorków AA.\nDSC_0057-s.jpg (177.99 kB, 1104x828 - wyświetlony 31 razy.)\nDSC_0058_s.jpg (164.11 kB, 1104x828 - wyświetlony 27 razy.)\nDSC_0059-s.jpg (181.36 kB, 1104x828 - wyświetlony 22 razy.)\nDSC_0060-s.jpg (191.63 kB, 1104x828 - wyświetlony 36 razy.)\nDSC_0061-s.jpg (167.91 kB, 1104x828 - wyświetlony 27 razy.)\n272 / 234\nBardzo ciekawa sprawa. Mnie interesuje - bo z DATami nie miałem styczności - czy tu dla zachowania szybkości odtwarzania odtwarzania ma znaczenie stabilność przesuwu taśmy? Czyli czy on ma swój wewnętrzny zegar niezależny od taśmy i tylko odczytuje pliki ?\nPrzy okazji - beletrystyka i relacja ze zmagań z magnetofonikiem mobilnym Panasonica\nCytat: royal w 06-01-2020, 12:08\nBudowa mechanizmu DAT-a jest bardzo podobna do mechanizmu VHS z wirująca głowicą. A napęd capstan-u podejrzewam że jest jak w większości napędem bezpośrednim DD sterowanym kwarcem. Napisałem "podejrzewam" bo jako takiego napędu od DAT-a nigdy nie rozbierałem.\n-Czyli moze tam być kilka powodów to myślenia Jakby nie obnrócić się to zawsze..Myślę jak sobie zminiaturyzować nagrywanie ale widzę że 13 kg szpulowca postępuje jednak wobec mnie po koleżeńsku.\nTyle że taki DAT mało ma wspólnego z analogiem niestety. Zapis jest cyfrowy, ale jakość bardzo dobra.\ntak ale nie ma szumow czyli nie jest dobra\nTO ZART :-)


wąwóz lessowy w serwisie Polska Niezwykła\nKonary - Kapliczka św. Jana Nepomucena\nWieś Konary położona jest w malowniczej dolinie Koprzywianki; znana jest z bitwy I Brygady Legionów pod dowództwem J. Piłsudskiego. Obok pomnika upamiętniającego to wydarzenie zjeżdżam... zabytki: kaplice i krzyże przydrożne\nSandomierz - Źródełko Piszczelówka\nŹródełko Piszczelówka wypływa w kilku miejscach z sandomierskiego wąwozu lessowego o nazwie Piszczele. Na terenie wąwozu utworzono piękny park o takiej samej nazwie. Samo źródełko ... przyroda: jeziora i rzeki\nMareczki - Wąwóz Lipniki\nWąwóz Lipniki w Mareczkach leży nieopodal cmentarza w Wąwolnicy. Jest tzw. wąwozem drogowym położonym na dawnym międzynarodowym trakcie handlowym. Było to połączenie Wielkopolski na Ruś. Obecnie... niezwykłe: natura


T-Mobile Ekstraklasa: Sędziowie Lyczmański i Małek będą ukarani - Dziennik.pl\n17 września 2012, 15:20 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nAdam Lyczmański / Newspix / SEBASTIAN BOROWSKI\nBędzie jak z piłkarzami. Gdy są w słabej formie, lądują na ławce rezerwowych. Sędziowie po błędach też muszą odpocząć po błędach, tym bardziej, że były one poważne i bezdyskusyjne. We wtorek zdecydujemy o tym, jaka dokładnie będzie kara - powiedział PAP Przesmycki.\nW jego przypadku to już recydywa, bo przed rokiem został zawieszony na ponad miesiąc za rażące błędy. Także w spotkaniu Wisły, choć pewnie to zbieżność przypadkowa. A może teraz nie wytrzymał napięcia, wróciły duchy przeszłości, choć akurat w Szczecinie jego błędne decyzji były dla krakowskiej drużyny niekorzystne. Bo do jego przygotowania fizycznego nie mam zastrzeżeń. Ostatnio schudł o 10 kg... - wyjaśnił Przesmycki.\nJego błędy rozpatrywałbym w innej kategorii i nie ukrywam, że byłem nimi bardzo zaskoczony, bo do tej pory prezentował wysoki poziom. Ale jak jest ewidentne zagranie ręką w polu karnym, piłkarz w ten sposób blokuje dotarcie piłki do zawodnika na czystej pozycji, a arbiter tego nie zauważa, to ja już nie rozumiem - ocenił.\nNa szczęście prawie nikt nie mówi w tych sytuacjach o błędach umyślnych, tylko o ludzkich pomyłkach. A te zawsze będą się zdarzać, choć robimy wszystko, by je eliminować - podsumował Przesmycki\nWisłą polonia sedziowie ekstraklasa Małek Pogoń piłka nożna PZPN Przesmycki Lyczmański\nwczoraj byłem na meczu Polonia-Jagiellonia, po 1 ,2 wpadce Małka myślałem, że to faktycznie słaby dzień tego sędziego,ale gdy pod koniec meczu nie odgwizdał ewidentnego faulu na zawodniku Polonii (brutalne odepchnięcie Wszołka) a stał bardzo blisko to myślę że to jednak coś innego. nie przypadkiem kibice Polonii krzyczeli cały mecz "złodzieje" i "zaraz po meczu sędzia jedzie do Wrocławia"\nUważam,że należy nie tylko ukarać sędziego, ale także zweryfikować wynik spotkania, który to ewidentnie krzywdzi zespół Wisły Karaków.\nMałek i Lyczmański powinni downo zostać skreśleni z listy sędziów naszej EKSTRAKLASY a nie jeszcze jeździć na mecze międzynarodowe. Pozbawić obu nieudaczników amatorów plakietki FIFA bo im nie przysługóje


Iveco Poland przekazało firmie Agromex 20 ciągników siodłowych napędzanych gazem ziemnym - Menadżer Floty - Biznes Motoryzacja Technologie\nIveco Poland przekazało firmie Agromex 20 ciągników siodłowych napędzanych gazem ziemnym\nW ramach podpisanej umowy z firmą Agromex, importer marki Iveco w Polsce dostarczył najnowocześniejsze pojazdy ciężkie S-WAY Natural Power w wersji Low Tractor z pełną 60 miesięczną gwarancją M&R Iveco Xtra Xtended Life.\nPodczas uroczystości przekazania ciągników Iveco obecni byli przedstawiciele firmy Agromex -Wojciech Fraszka i Jacek Fraszka oraz Robert Ryczywolski – Key Account Manager Iveco Poland.\nWojciech Fraszka, właściciel Agromex, powiedział: „Poprzez inwestycję w nowoczesne, niskoemisyjne pojazdy Iveco, pragniemy podkreślić nasze zaangażowanie w zrównoważony transport i ochronę środowiska”.\nJacek Fraszka, także właściciel Agromex dodał: „Komfortowa i przestronna kabina zapewni naszym kierowcom znakomite warunki pracy, a niskie zużycie paliwa pojazdów IVECO S-WAY przełoży się na niższy całkowity koszt utrzymania floty pojazdów oraz liczymy, że zwiększy naszą konkurencyjność na rynku transportowym”.\nNowy Iveco S-Way Natural Power opiera się na doskonałych osiągach ciężkiej gamy pojazdów marki, zapewniając dalszą redukcję emisji cząstek stałych, NOx i CO2. Będąc wiernym swojemu dziedzictwu, łączy w sobie niski całkowity koszt posiadania z niską emisją szkodliwych substancji. W przypadku operatorów logistycznych pragnących prowadzić „zieloną” flotę, Iveco S-Way Natural Power pozostaje jedyną ciężarówką zasilaną gazem ziemnym oferującą zasięg nawet do 1600 km przy mocy silnika 460 KM. Dzięki temu pojazdowi, mogą oni korzystać ze wszystkich zalet gazu ziemnego – jedynej dostępnej od ręki, niskoemisyjnej alternatywy dla oleju napędowego w segmencie ciężkim. Zasilanie gazem ziemnym zapewnia emisję cząstek stałych o 99% niższą niż olej napędowy i o 90% niższą emisję NO2. Do tego, w przypadku użycia biometanu, emisja CO2 jest niższa o 95%.\nPrevious Previous post: Sprzedaż aut przez internet kluczem do sukcesu?\nNext Next post: Volvo Car Poland zwiększa udziały rynkowe


M4A3E8 Thunderbolt VII w sklepie premium / Forum graczy World of...\nM4A3E8 Thunderbolt VII w sklepie premium\nDo europejskiego sklepu premium ponownie trafia amerykański M4A3E8 Thunderbolt VII. Ten pojazd jest absolutnie wyjątkowy wśród wszystkich Shermanów – to dokładna replika pojazdu, którym dowodził sam słynny as pancerny, pułkownik Creighton Abrams! Czy dorównasz jego legendzie? Czołg + miejsce w garażu oraz załoga: 100% w podstawowej kwalifikacji z atutem BIA za 58,01 zł; Czołg + miejsce w garażu oraz 4 dodatkowe przedmioty za 100,21 zł; Czołg + miejsce w garażu oraz 10 dodatkowych przedmiotów za 200,54 zł; Poziomem VIII tygodnia zostaje chińska 112. Przez najbliższy tydzień obowiązywać będzie następująca oferta: czołg + miejsce w garażu + 30 dni konta premium oraz 2 dodatkowe przedmioty za 160,43 zł.\n27 października 2017 16:03 1\n100 zł za takiego crapa? Dziękuję, postoję. A Thunderbolt byłby fajny, gdyby nie słaba wieża.\n27 października 2017 18:36 1


FENOMEN WARSZAWY: LXXVI AKCJA GTWB - NIEOCZEKIWANA ZMIANA, 1 XI 1996 - 1 XI 2013\nAutor: H_Piotr o 00:56\nhanula1950 20/2/14 06:56\nNyska na lotnisko mnie powaliła.\nNa Wólce mam swoich bliskich...\nH_Piotr 20/2/14 08:09\nTrafić na nyskę obecnie to nie lada wyczyn.\nweldon 20/2/14 07:39\nJa mam na Wólkę blisko :)\nChoć i bliskich trochę też.\nW końcu patrzyłem na narodziny tego przybytku i tam właśnie zaopatrywałem się w biały żwirek do doniczek mojej mamy.\nMam nadzieję, że nie wydłubywałeś go z lastriko? ;-)\nEr 20/2/14 09:16\nprzez te kilkanaście lat wyginęła niemal cała, tak liczna kiedyś populacja "maluchów"\nI am I 20/2/14 09:55\nTeraz, żeby zobaczyć malucha, albo nawet poldka (o dużym fiacie czy nysce nie wspomnę), to trzeba na prowincję jechać. Znaczy pod miasto ;) Znaczy oczywiście zdarzają się nadal na ulicach, ale już jako rarytasy. Kto by przypuszczał?\nmeteor2017 20/2/14 11:33\nProponuję pociągiem do Radziwiłłowa, lavinka przy stacji trafiła jakieś 3-4 maluchy ;-) Większą ilość naraz można też obejrzeć np. we Włochach rdzewiejących na parkingu spokojnej starości, czy co tam jest\nH_Piotr 20/2/14 11:38\nEr: Maluchy podorastały.\nI am I: To nie są czasy na produkcję jednego modelu samochodu przez 20 lat. Są tego minusy, ale plusy są takie, że za 50 lat będzie łatwiej wydatować zdjęcia :-)\nIv 20/2/14 17:56\nTo nie tak do końca jest z tą prowincją. Od jakiegoś czasu zwracam na to uwagę i na prowicji czasem trudniej zobaczyć jakiś klasyk niż w dużym mieście, gdzie samochodów dużo i różnorodność większa:)\nH_Piotr 20/2/14 18:57\nSamochody mają cykl życia: nowy, stary, passe-do-wyrzucenia, youngtimer, oldtimer. Najwyraźniej maluchy "na prowincji" (jak to nazwałaś) są jeszcze na trzecim etapie, a w Warszawie już na czwartym.\nNajwięcej maluchów w ostatnich latach widziałem w Debreczynie na Węgrzech. Debreczyn prowincją Warszawy? :-)\nEr 20/2/14 21:22\nracja: dziś widziałem AŻ dwa. jeden na chodzie, drugi na stoju.\nH_Piotr 21/2/14 16:26\nH_Piotr 20/2/14 11:41\nW 1996 kałuża była na (nieużywanej części) jezdni, a w 2013 jest na chodniku...\nArtur Miłobędzki 20/2/14 21:02\nIkarusy ZTM na dobre zniknęły z ulic Warszawy kilka tygodni temu. Ostatnie Ikarusy wyprodukowano w 2007 roku. Ikarusa Węgrzy sprzedali Iveco, który szybko zlikwidował produkcję. Obecnie fabryka to magazyny.\nH_Piotr 21/2/14 15:18\nW listopadzie jechałem Ikarusem po raz ostatni w liniowym kursowaniu. Było to 723 do Legionowa i z powrotem. Jazda dzisiejszymi solarkami itp. nie sprawia mi niemal żadnej frajdy w porównaniu z Ikarusami.\nlavinka 22/2/14 13:11\n"przejście dla pieszych przez Słomińskiego." - taaa, z cyklu Warszawa dla samochodów, nie dla ludzi. Ale teraz idzie odwrotny trend, mam nadzieję, że doczekam się rondka przy rotundzie z normalnymi pasami. I mogliby wreszcie przystanki autobusowe przenieść bliżej.\nH_Piotr 23/2/14 20:53\nCoś ponoć zapowiadali, że jeszcze w tym roku wymalują zebry na rondzie Dmowskiego. Bardzo na to liczę, ale niestety niezbyt wierzę.\nMarek 22/2/14 18:00\nCudowna notka, uwielbiam Warszawę, odkąd się tutaj przeprowadziłem :)\nA wcześniej nie uwielbiałeś?\nMarcin 26/2/14 09:34\nTrzeba być chorym psychicznie, żeby fotografować autobusy i jeszcze dodatkowo robić takie same beznadziejne zdjęcia tyle lat później. Normalni ludzie to kupują lustrzankę z dużym obiektywem i robią jakieś ludzkie zdjęcia typu teściowa na tle kwiatków, teść przed nowym samochodem, sąsiadka z córką albo ciocia Hela w nowej fryzurze. A takie autobusy to w ogóle nieciekawe, kto to myślał. Autobusów się nie fotografuje, autobusami się jeździ (ale, oczywiście, transportu miejskiego używają tylko klasy niższe; normalni ludzie jadom wozę).\nH_Piotr 1/3/14 20:37\n"Tylko p*jeby robią zdjęcia tramwajom" jak się dowiedziałem w Krakowie na przystanku tramwaju w tunelu.


caryca_Ka | 2014-12-16\nPo książkę sięgnęłam w jednej z sieciówek księgarskich widząc wreszcie dodrukowany nakład tegorocznego Noblisty. Jak się okazuje, nie tylko wydawcy i księgarnie zostali zaskoczeni tegorocznym wyborem Akademii, Patrick Modiano w gronie faworytów (tak jak chociażby Murakami czy Aleksiejowicz) nie był.\nCo do samej książki to rzeczywiście odbiega ona od współczesnych tendencji co do publikowania wielostronicowych powieści: moje wydanie to niespełna 200 stron sporym drukiem. Natomiast książkę czyta się niezwykle wartko, świetny dość oszczędny styl. Na początku nie wiadomo, jakiego rodzaju historia nam się pojawia: czy rzeczywiście bohater, trochę w stylu kafkowskim przemierza ulice Paryża lat 50-tych szukając swojej tożsamości? W jakich okolicznościach ją zgubił? Jak to możliwie, że nie wie kim jest, skoro poznajemy go jako pracownika biura detektywistycznego z wieloletnim doświadczeniem? Jak się okazuje taki zabieg prowadzenia poszukiwań tożsamości - tak jakby to była kolejna zaginiona osoba, a sam bohater tylko wykonywał swoją pracę - daję poczucie dynamizmu akcji.\nCudowne z mojego punktu widzenia było obserwowanie sposobu zbierania informacji w erze nieomalże zapomnianej (bez telefonów, komputerów, internetu) pośród ludzi, których część pamięta tylko strzępki swojego życia, pośród ulic Paryża, które niby niezmienne a jednak kompletnie inne dla naszego bohatera.\nKolejny obraz pokolenia powojennego, które jak mało kto rozumiało poczucie samotni i nieuchronności. Na pewno warte przeczytania, a po lekturze z ciekawością myślę, o poznawaniu kolejnych pozycji Noblisty.


Zabiegi liftingujące, przeciwzmarszczkowe\nPielęgnacja - Arkana\nZabiegi - Isabelle Lancray\nIlsa Pro Beaulift\nZabieg nawilżający EGOSTYLE\nZabieg liftingująco- przeciwzmarszczkowy Greens\nKwasy medyczne PURLES\nMasaże kamieniami marmurowymi\nMezoterapia igłowa jest techniką iniekcji podskórnych lub śródskórnych, dzięki której podajemy specjalnie przygotowane substancje aktywne w postaci koktajli zawierających przeciętnie ponad 50 składników, między innymi: aminokwasy, koenzymy, kwas hialuronowy, minerały, witaminy, oligoelementy, krzem, kwas polimerowy (CytoCare532, CytoCare516, CytoCare502, StretchCare, CelluCare, HairCare, Dermaheal-HSR, HR, Aquashine, Teosyal Meso). Koktajle do wstrzyknięć są dobierane dla każdego pacjenta indywidualnie, w zależności od potrzeb skóry.\nMezoterapia igłowa to zabiegi w wyniku, których dochodzi do lepszego nawodnienia i odżywienia skóry prowadzące to do zaniku drobnych zmarszczek oraz do spłycenia głębszych. Jest doskonałą metodą rewitalizacji, hamującą proces starzenia się skóry. Dostarczane bezpośrednio do skóry właściwej składniki koktajli- stymulują naturalne mechanizmy naprawcze skóry oraz powstrzymują działanie niszczących wolnych rodników. Zawarty w preparatach kwas hialuronowy ma zdolność wiązania znacznych ilości wody, dzięki czemu optymalnie nawilża skórę. Zasada mezoterapii dotyczy nie tylko efektywnej odnowy za pomocą wstrzykiwanych podskórnie substancji, ale także mobilizuje skórę poprzez nowe uszkodzenia w formie mikronakłuć do samoregeneracji w głębszych warstwach.\nProcedura nie jest bolesna, jednak wymaga znieczulenia miejscowego odpowiednim preparatem. Dawki substancji do iniekcji podawane są w miejscach problematycznych lub w równych odstępach na całej powierzchni skóry. Bezpośrednio po zabiegu skóra jest zaczerwieniona i w miejscach iniekcji lekko wypukła, co ustępuje przeciętnie na drugi-trzeci dzień. Pierwszy efekt jest już widoczny w dniu następnym i rozwija się przez najbliższe dni. Z dnia na dzień skóra staje się doskonale odżywiona i napięta, a zmarszczki wygładzone\nMezoterapia igłowa jest metodą, którą można stosować na większość obszarów ciała w zależności od problemu. Najczęściej wykonywane zabiegi to mezoterapia oczu, całej twarzy, szyi, dekoltu, dłoni oraz ciała- redukcja cellulitu. Dla osiągnięcia najlepszych efektów zaleca się wykonanie zabiegów co 2-4 tygodnie w serii 4-9 zabiegów (minimum 3 zabiegi).\nZmarszczki powierzchowne i głębokie;\nWiotkość skóry, utrata elastyczności;\nSkóra szara pozbawiona blasku;\nNadmiar tkanki tłuszczowej, lokalne otłuszczenie;\nChoroby infekcyjne skóry;\nAlergie na składniki koktajlu;\nZażywanie leków p/krzepliwych (również aspiryny na kilka dni przed zabiegiem);\nChoroby autoimmunologiczne, zapalenie mięśnia sercowego;\nSkłonność do bliznowacenia skóry;\nWszystkie preparaty, na których pracujemy to perły dermatologii estetycznej. Przede wszystkim stawiamy na bezpieczeństwo zabiegu.\nMezoterapia ciała – lipoliza iniekcyjna – redukcja tkanki tłuszczowej oraz mezoterapia cellulitu


Lech Majewski. Zapomniany język\nLech Majewski w sposób niezwykle misterny wizualizuje w swych pracach ludzkie fobie, obsesje i fascynacje. Pojawiają się w nich także rozliczne lektury, pośród których ikonograficzna biblioteka stanowi ledwie ich część, bo literackie motywy i filmowe nawiązania również stają się dość czytelne i ważne. Jednak w ostatecznym rozrachunku jego wideoarty – z punktu widzenia samego medium - bardziej funkcjonują i generują znaczenia w sensie malarskim niźli filmowym. Wreszcie nie mniej istotne wydają się być jej aspekty zdecydowanie zewnętrzne – świat idei i hermeneutyczne odwołania.\nUjawniająca się u Majewskiego nadrealistyczna dykcja dowodzi dialogu z kulturą cytatu i metafory, co jest poetycko zorkiestrowane z somnambulicznym rytmem opowieści i „porwaną” gramatyką świata referencji. Charakterystyczne dla stylu prac artysty jest dopracowanie każdego szczegółu kadru – począwszy od światła, przez kompozycję obrazu, skończywszy na wolnej, halucynogennej narracji i misternej oprawie audialnej, która z jednej strony traktuje dźwięk według minimalistycznych czy ambientowych reguł, innym znów razem tworzy kolaż operetkowych cytatów, jakby zaczerpniętych z poetyki buduaru...\nPerfekcyjne wykonanie i przemyślana estetyka dzieł są efektem długiej i pracochłonnej produkcji każdego „wideoklipu”, przygotowywanego z udziałem wieloosobowej ekipy, a później nie mniej żmudnego etapu laboratoryjnej obróbki.\nW pracach wideo – podobnie jak w fotografiach – Majewski zwraca się ku uniwersalnej, archetypicznej problematyce, w której poczesne miejsce znajdują przypisane każdej ludzkiej biografii lęki, zmory, pasje i udręki... Stąd m.in. pojawiają się tropy tożsamościowe, a pośród nich tematyka wykluczenia, erotyzm, szaleństwo, krew, płeć i kulturowa symbolika kolorów. Tropy te – obudowane w grę archetypów i oniryczną aurę, co niezwykle intensywnie promieniuje w wideoarcie „Las” – działają z ogromną siłą na podświadomość widza.\nPrace Majewskiego dowodzą rzadko dziś artykułowanej wiary w język i napięcia, jakie rozgrywają się u jego kresu. Najwyraźniej – jako artysta i człowiek – ufa on obrazom i symbolom, mimo że już dawno temu utraciły one swą niewinność i przezroczystość. Taka postawa zjednuje mu odbiorców.


Salewa zdobywa dwie nagrody Gold Award 2018 -\nPodczas odbywających się we Friedrichshafen międzynarodowych targów branży outdoor południowotyrolski ekspert ds. sportów górskich wyróżniony został dwiema prestiżowymi nagrodami Gold Award. Jurorzy konkursu byli pod wrażeniem nowoczesnych rozwiązań i poziomu dopracowania buta podejściowego Wildfire Edge oraz plecaka Apex Wall marki Salewa.\nSebastian Schaller podczas ceremonii wręczenia nagród; fot. arch. Salewa\nWraz z początkiem sezonu wspinaczkowego w Dolomitach SALEWA nagrodzona została dwoma prestiżowymi międzynarodowymi wyróżnieniami w kategoriach Obuwia i Sprzętu. W tej pierwszej uznanie zdobył Wildfire Edge – udoskonalone wcielenie bestsellerowego, technicznego modelu podejściowego marki. Drugą nagrodę przyznano Apex Wall – niezwykle wytrzymałemu plecakowi stworzonemu z myślą o ambitnych wspinaczach górskich. Specjalistyczna marka sportów górskich z siedzibą w południowotyrolskim Bolzano już od kilku sezonów coraz mocniej skupia się na swoim DNA i górskim dziedzictwie. Jej tegoroczny sukces na targach OutDoor we Friedrichshafen to kolejny dowód uznania za konsekwencję w poszukiwaniu innowacyjnych, technicznych rozwiązań dla entuzjastów sportów górskich.\nSebastian Schaller – Technical Sales Manager nadzorujący pracę obu działów produktów – nie krył radości: „W naszej opinii jesteśmy pierwszą firmą, która postanowiła naprawdę pochylić się nad problemem przepoconych pleców. W 2017 roku w nagrodzonym ISPO 2017 Award speedhikingowym plecaku Ultra Train zastosowaliśmy rozwiązanie pasów naramiennych o otwartej konstrukcji (Split Shoulder Straps). W 2018 roku wprowadziliśmy system nośny Contact Flow Fit, w który wyposażony został m.in. skialpinistyczny plecak Winter Train, nagrodzony również na ISPO. Te dwa autorskie rozwiązania przekładają się na precyzyjne dopasowanie plecaka, dobrą swobodę ruchu, a przede wszystkim doskonałą wentylację pleców, dzięki czemu pozostają one suche. Rozwiązania te stosowane będą w przyszłości we wszystkich plecakach SALEWA. W Apex Wall połączyliśmy je z wysoką funkcjonalnością i materiałami, które pozwolą mu bez problemu przetrwać technicznie wymagającą wspinaczkę bez kompromisów w kwestii wygody całego systemu nośnego.”\nUzasadnienie Jury targów OutDoor: „Apex Wall spodobał nam się od pierwszego wejrzenia. Jego system nośny o zredukowanej powierzchni stycznej z plecami znacznie poprawia przepływ powietrza i jest po prostu wyjątkowy, podobnie jak cała doskonale rozkładająca ciężar konstrukcja. Model wyróżnia się także nadzwyczajnym poziomem dopracowania i dbałości o detale.”\nInspirujące i przekonujące rozwiązania prezentuje także nagrodzony w kategorii Footwear model Wildfire Edge. „W przypadku obuwia podejściowego najważniejsze jest utrzymanie równowagi pomiędzy wygodą a stabilnością i precyzją kroku.” – mówi Giordano Vechiet, SALEWA Product Manager. „Z tego, co mówią nam przewodnicy górscy i wspinacze wynika, że często muszą oni wybierać pomiędzy węższym krojem – dobrym do wspinaczki, ale niewygodnym podczas zejść i hikingu, a tym bardziej komfortowym i świetnym do chodzenia, ale mało precyzyjnym na odcinkach wspinaczkowych zwłaszcza w strefie palców. Połączenie obu zalet było niemożliwe aż do dzisiaj. Postanowiliśmy ulepszyć nasz 3F System oraz opracowaliśmy zupełnie nowy system Switchfit. Rezultat? Możliwość kompresji strefy palców, gdy tego potrzebujesz, a więc komfort podczas chodzenia i wspinaczkowa precyzja na zawołanie.”\nSystem Switchfit od SALEWA to proste i jednocześnie sprytne rozwiązanie, wykorzystujące dodatkowe oczko, które – jeśli użyte podczas sznurowania – przyciąga stopę do podeszwy i przesuwa ją bardziej do przodu na wzór butów wspinaczkowych. Zapewnia to lepsze czucie terenu i pozwala na bardziej precyzyjne stawianie stopy nawet na małych półkach i stopniach skalnych. Jednocześnie przednia część buta wyposażona została w Edging Plate, czyli zintegrowaną z podeszwą wewnętrzną płytkę dbająca o zachowanie optymalnej sztywności buta pod palcami. Reszta podeszwy pozostaje elastyczna dla zachowania komfortowego przetaczania stopy. Po zakończeniu wspinaczki wystarczy przełożyć sznurowadła przez standardowe oczko, co automatycznie daje palcom więcej miejsca z przodu i tym samym przekłada się na wyższą wygodę podczas schodzenia.\nZałożona w 1935 roku w Monachium SALEWA projektuje plecaki już od ponad 70 lat, a w 2005 w Montebelluna rozpoczęła także produkcję obuwia górskiego. Zlokalizowana w sercu Dolomitów południowotyrolska marka posiada w swojej ofercie kompletną kolekcję produktów do sportów górskich: od odzieży i obuwia, przez sprzęt wspinaczkowy po plecaki, śpiwory i namioty.


Echo Investment nie wybuduje mieszkań przy pętli w Brynowie | Miasto.pro\nStrona główna Nieruchomości Mieszkania Echo Investment nie wybuduje mieszkań przy pętli w Brynowie\nMieszkania wybudowane przez Echo Investment w Browarach Warszawskich na potrzeby platformy Resi4Rent, fot. Echo Investment\nFirma Echo Investment wycofała się z planów budowy mieszkań przy pętli tramwajowej w katowickiej dzielnicy Brynów. Największy polski deweloper szykował na południu miasta projekt, który miał dostarczyć nieco ponad 400 lokali.\nSpółka dała już poznać się w stolicy województwa śląskiego jako prężny inwestor. W efekcie jej działań powstał kompleks biurowy A4 Business Park przy ul. Francuskiej oraz centrum handlowo-rozrywkowe Libero przy ul. Kościuszki. W budowie znajduje się druga inwestycja biurowa, czyli Face2Face Business Campus w rejonie ulic Chorzowskiej, Grundmanna i Żelaznej. Spółka miała w przygotowaniu też pierwszy projekt mieszkaniowy w Katowicach, ale właśnie ujawniła, że nie zrealizuje przedsięwzięcia.\nPoprzedni artykułAtal wydał na grunty ponad 33 mln zł\nNastępny artykułRośnie katowicki BaseCamp. Nieopodal powstają mieszkania oraz CUW\nOleg 23.09.2020 22:56 At 22:56\nZrozumiała decyzja. Echo buduje powyżej oczekiwań katowiczan, którzy lubują się w projektach Murapolu wyglądających jak szpitale, Atala, który buduje na jedno kopyto między linią energetyczną (Nowy Brynow), albo tłoczy budynki (Francuska Park), czy Activ Investment – straszne kloce w betonie.\nMieszkaniówka w Katowicach to nieporozumienie, poza paroma wyjątkami.\nkYt 24.03.2021 8:06 At 08:06\nCzyli dalej w tym miejscu będą rosły pokrzywy…


KOBIETY PRAWA 2012 pozyskały 300 tys. zł.\nW Hotelu Holiday Inn w Warszawie odbyła się wystawa fotografii 12 Pań partnerek i wspólniczek polskich i zagranicznych kancelarii prawnych oraz aukcja w ramach I Charytatywnej Akcji Fundacji Między Niebem a Ziemią KOBIETY PRAWA 2012. Akcja zakończyła się wielkim sukcesem. Na rzecz Fundacji pozyskana została kwota prawie 300.000,00 zł.\nWcześniej wystawy zdjęć i aukcje odbyły się we Wrocławiu i Krakowie, skąd pochodzą prawniczki, które wzięły udział w sesji zdjęciowej uwieńczonej eleganckim kalendarzem na 2012 rok.\nZe wszystkich trzech miast stolica okazała się jednak najhojniejsza. Zebrana kwota w Warszawie przerosła oczekiwania wszystkich – 141.000,00 zł !!!Od początku aukcji prowadzący – dziennikarz TVN24 Jarosław Kuźniar rozgrzewał atmosferę pytaniem: Czy Warszawa pobije Kraków ? W Krakowie bowiem zebrana kwota wyniosła ponad 108.000,00 zł. Warszawiacy nie chcieli być gorsi i robili wszystko, żeby wynik był lepszy. Uroczystość w Warszawie rozpoczęła wystawa zdjęć. Przybyły wszystkie panie, które wzięły udział w sesji zdjęciowej. Do Hotelu Holiday Inn przybyło prawie 200 gości. Z dużym opóźnieniem swoją obecnością zaszczycił uroczystość Marszałek Senatu Bogdan Borusewicz, który przekazał na aukcję pióro z napisem SENAT RP (zlicytowane za najwyższą kwotę 15.000,00 zł), gadżety piłkarskie z losowania na EURO 2012 (5.000,00 zł) oraz model statku (5.000,00 zł). Część oficjalną uświetniła występem Joanna Jabłczyńska oraz Lakhard Ferid. Joanna wprowadziła gości w uroczysty klimat imprezy. Co ciekawe Joanna Jabłczyńska jest aplikantką radcowską w OIRP Warszawa i fantastycznie godzi swoją pracę artystyczną z dążeniem do zdobycia tytułu radcy prawnego.\nObecny na uroczystości Prezes Krajowej Izby Radców Prawnych Maciej Bobrowicz rozpoczął od podziękowań: „Chciałbym podziękować wszystkim za wszystko co zrobili dla Fundacji. W pierwszej kolejności - mecenas Sylwii Zarzyckiej. Kiedy wręczałem w lutym 2011 r. pani Mecenas Sylwii Zarzyckiej nagrodę Kryształowego Serca dla radców prawnych szczególnie wyróżniających się w działalności pro bono, byłem dumny że mogłem to zrobić. Pragnę podziękować paniom, które zdecydowały się uczestniczyć w tym projekcie.”\nNastępnie głos zabrał Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie Michał Stępniewski: „My wszyscy potrzebujemy pewnego zaczynu, aby okazać dobroć. I pani Sylwia Zarzycka dała nam impuls. Izba włączyła się właśnie dlatego, że jesteśmy właśnie po to, aby pomagać w chwilach trudnych. Jesteśmy zobowiązani, aby pokazać serce wszystkim tym, którzy tego potrzebują.”\nOkręgowa Izba Radców Prawnych była partnerem strategicznym akcji i dzięki jej wsparciu możliwy był druk kalendarza KOBIETY PRAWA 2012, zaś dzięki pomocy finansowej Krajowej Izby Radców Prawnych możliwy był druk zdjęć na wystawy. Głos zabrała również założycielka Fundacji Między Niebem a Ziemią, która opowiedziała o tym jak doszło do powstania Fundacji oraz w jaki sposób doszło do realizacji pomysłu akcji charytatywnej KOBIETY PRAWA 2012: „Gdy założyłam Fundację zaczęłam zastanawiać się w jaki sposób pozyskać pieniądze na pomoc naszym podopiecznym. Wiedziałam, że nie mogę co miesiąc prosić o to moich znajomych prawników, bo w końcu przestaną odbierać ode mnie telefony i maile. Pomyślałam o kobietach, a następnie o sesji zdjęciowej. Pomyślałam, że może to być dla nich ciekawe, bo sama bardzo lubię zdjęcia. Chciałam zaangażować w tę akcję partnerki i wspólniczki dużych kancelarii prawnych. Wzięłam ostatni ranking kancelarii, sprawdziłam na stronie internetowej, czy w wybranych kancelariach partnerkami lub wspólniczkami są kobiety i rozpoczęłam wysyłanie maili. Wiele Pań odmówiło, ale ostatecznie udało mi się zebrać 12 odważnych kobiet, które zdecydowały się udostępnić swój wizerunek w celu pomocy chorym dzieciom.”\nPodczas uroczystości został przyznany także tytułu Darczyńcy Roku 2011, który Fundacja chce przyznawać corocznie. W tym roku Darczyńca Roku chciał pozostać anonimowy. Pierwsze łzy wzruszenia w trakcie imprezy wywołała mec. Anna Frankowska, która – w imieniu wszystkich Pań – odczytała list, podarowany mec. Sylwii Zarzyckiej. Kolejnych wzruszeń dostarczył film o podopiecznej Fundacji Ali Kugler i jej mamie Elizie, która podziękowała Fundacji w imieniu wszystkich podopiecznych: „Dzięki Fundacji otrzymuję comiesięczną zapomogę w wysokości 2.000,00 zł, a moja ciężko chora córka Alicja może mieszkać w pięknym i przytulnym mieszkaniu bez grzyba na ścianie”.\nPo chwilach wzruszeń Jarosław Kuźniar rozpoczął aukcję, która zakończyła się przed północą kwotą 141.000,00 zł. Licytowano min. kolczyki przekazane przez Krystynę Jandę (5.000,00 zł), rękawice bokserskie przekazane przez Dariusza Michalczewskiego (10.000,00 zł), płasokrzeźbę Anioł przekazaną przez rzeźbiarza Roberta Szklarskiego (8.000,00 zł), obraz Krystyny Kofty (3.500,00 zł).


Sklep z kawą - FORUM REKLAMOWE\nWysłany: Wto Gru 19, 2017 19:37 Temat postu: Sklep z kawą\nGdybyście szukali najlepszej włoskiej kawy w sieci, zerknijcie tutaj - kawa ziarnista do biura\nMają najlepsze ceny i super jakość\nWysłany: Wto Gru 19, 2017 19:37 Temat postu:\nWysłany: Czw Gru 28, 2017 10:47 Temat postu:\nTakie sklepy są bardzo przydatne. Dla kogoś kto zna się trochę na kawie i nie pije byle czego to ciężko jest coś porządnego znaleźć w normalny sklepach, nawet w wielkich supermarketach. Ja odwiedzam sklep http://www.sklep.etnocafe.pl/53-zestawy i tam szukam fajnych kaw. Również są tam praktyczne zestawy, idealne jakby ktoś szukał prezentu dla takich osób jak np. ja\nWysłany: Czw Sty 04, 2018 12:48 Temat postu:\nW sumie nic dziwnego w tym, że sklepy specjalizujące się w sprzedaży kawy, czy herbaty cieszą się dużą popularnością. W sklepach znaleźć można tysiące produktów, a ludzie coraz częściej oczekują od nich jakości. Najsmaczniejsze są według mnie kawy naturalne ze sprawdzonych sklepów, takich jak Szlachetny Smak. Ostatnio piję przede wszystkim kolumbijską arabikę i jestem pod wrażeniem jej smaku.\nWysłany: Czw Sty 04, 2018 21:10 Temat postu:\nJa nie znam żadnego sklepu dobrego z kawą...\nWysłany: Czw Sty 04, 2018 22:07 Temat postu:\nJa tam zawsze szukam jakiś promocji w sieciówkach kawa to kawa, a jeśli dobra marka jest na promocji to czemu nie skorzystać ?\nWysłany: Pon Sty 08, 2018 10:44 Temat postu:\nSklep z dobrą kawą to już coś, choć raczej tanio nie będzie\nWysłany: Sob Lut 03, 2018 11:05 Temat postu:\nJa mam nawet swój ulubiony blog o kawie. Na stronie https://www.cafesilesia.pl/polmokre-metody-obrobki-kawy znajdziecie pełno ciekawych informacji na temat kawy, jak i fajne inspiracje do wypróbowania\nWysłany: Pon Lut 05, 2018 11:37 Temat postu:\nTez lubię czytać na temat kawy, ostatnio nawet dowiedziałem się z czego pozyskuję się najdroższą kawę https://www.darnatury.pl/blog/article/najdrozsza-kawa-na-swiecie , metoda nie jest może zbyt apetyczna ale dla koneserów taka kawa to ideał\nWysłany: Pią Cze 22, 2018 01:37 Temat postu:\nTutaj https://www.czaskawy.pl/riposso-bianco-1kg-kawa-ziarnista jest kawa o wyjątkowym smaku. Riposso BIANCO jest teraz w promocji. Można ją kupić w znacznie obniżonej cenie. W ogóle w tym sklepie zawsze jest wiele fajnych promocji. Świetnie nadaje się do cappuccino. Oczywiście można też pić ją w postaci espresso. Wszystko zależy od naszych potrzeb.\nWłoska kawa to zdecydowanie najlepsza rzecz na świecie - na pewno sobie zerknę\nWysłany: Czw Sie 16, 2018 06:35 Temat postu:\nJeśli o mnie chodzi to zdecydowanie mogę polecić sklep Szlachetny Smak. Mają tam kawy z całego świata i każda cechuje się wyjątkowym aromatem i smakiem - warto spróbować samemu.\nWysłany: Sro Wrz 26, 2018 16:11 Temat postu:\nJa ostatnio kupiłam sobie tutaj - https://mkfresh.pl/akcesoria/urzadzenia-do-parzenia.html nową kawiarkę. W sklepie tym znajdziecie także świetnej jakości kawy.\nWysłany: Czw Lis 29, 2018 15:41 Temat postu:\nNie lubię kawy i praktycznie w ogóle jej nie piję.\nWysłany: Pon Sty 07, 2019 08:57 Temat postu:\nJa polecam sklep internetowy SklepKawa.pl. Mają bardzo duży wybór kaw z całego świata, różnych akcesoriów itp. Prowadzą też świetnego bloga, na którym opisują wiele rzeczy interesujących szczególnie osoby, dla których kawa to coś więcej niż codzienne przyzwyczajenie. Dzięki nim odkryłem świetną odmianę kawy Robusta. Tutaj jest dokładnie opisana http://www.sklepkawa.pl/blog/arabica-robusta/. Polecam!\nWysłany: Sro Mar 27, 2019 20:00 Temat postu:\nDobry sklep z kawą lecz trochę nietypową to https://www.kavasklep.com/ można tu kupić dobrej jakości certyfikowana Kave z Vanuatu to napój szczęścia. Teraz już legalny w Polsce więc jeśli nie wybieracie się tak daleko na wycieczkę to warto spróbować w zaciszu domowym. Ma bardzo dużo właściwości również zdrowotnych.


Armia syryjska otoczyła największy punkt ISIS w Homs - Sputnik Polska Widgets Magazine\n16:50 23 Styczeń 2019\n17:15 06.08.2017 Krótki link\nWojska rządowe Syrii przy wsparciu sił sojuszniczych otoczyły największe skupisko ugrupowania terrorystycznego Pańśtwo Islamskie w prowincji Homs, informuje RIA Nowosti, powołując się na źródło na miejscu zdarzenia.\n„Armia i siły sojusznicze otoczyły i zacisnęły pierścień wokół miasta As-Suhna. Do miasta na razie nie doszli, walki toczą się na peryferiach, atak trwa” – powiedział rozmówca agencji.\nLondyn gotów jest zapłacić do 40 mld euro za wyjście z UE\nAs-Suhna jest ostatnim znaczącym punktem ISIS na drodze armii syryjskiej do okupowanego miasta Deir-ez-Zor.\nDeir-ez-Zor i lotnisko wojskowe znajdujące się w odległości dwóch kilometrów od niego jest kompletnie otoczone przez terrorystów już od ponad trzech lat. Kilka miesięcy temu terrorystom udało się odciąć komunikację pomiędzy wojskowymi w mieście i lotniskiem. Żywność i amunicję żołnierze i mieszkańcy dostają wyłącznie z powietrza. W odróżnieniu od sytuacji na lotnisku, do miasta mogą jeszcze przylatywać helikoptery z Kamyszli, które ewakuują rannych i dostarczają artykuły pierwszej pomocy.\nSyria wzywa ONZ do „powstrzymania przestępstw międzynarodowej koalicji"\nSyria: W ostrzale rakietowym PI zginął korespondent RT\nSyria zapewni rosyjskim firmom szczególne warunki\natak, terroryzm, Daesh (Państwo Islamskie), Dajr az-Zaur, Syria\n15:10Tragiczne zderzenie w warmińsko-mazurskim. Nie żyją trzy osoby


Ankiety z okazji II rocznicy bloga + Wywiady z Postaciami vol. II\nZ okazji zbliżających się drugich urodzin bloga, tak jak w ubiegłym roku chciałybyśmy przeprowadzić dwie ankiety na temat popularności oraz działalności bloga, do których linki znajdziecie poniżej. Głosy będziemy zbierać do 2 lutego, potem formularze zostaną wyłączone abyśmy mogły je podliczyć i podsumować.\nOprócz tego chciałybyśmy ponownie zaprosić Was do znanej już zabawy, czyli Wywiadów z Postaciami! Ankieta związana z tym wydarzeniem będzie otwarta do 28 stycznia i następnego dnia w tym poście pojawi się lista biorących udział w wydarzeniu oraz obowiązujące zasady.\nBędzie nam bardzo miło jeśli odpowiecie na chociaż jedną z tych ankiet, nieważne czy należycie do bloga czy jesteście tylko anonimowymi czytelnikami!\nAnkieta na temat działalności bloga\nAnkieta popularności postaci\nAnkieta organizacyjna dla kolejnej edycji Wywiadów z Postaciami\nAutor: Amika Tamoi o 19:24 Brak komentarzy:\nOd Xaviera cd. Ignatiusa\nCele wypełnił ogień. Wynurzył się nagle niczym demoniczna bestia wyciągnięta spod pętla pieczęci, zła o tyle, co zbudzona ze snu, wyrwana do życia za sprawą magii. Przymuszona tańcowała na bzdurnie małym kawałku ziemi, wyciągała wysoko łby, trzaskała długimi jęzorami i kopciła zdradzieckim, sczerniałym dymem. Pomieszczenie wręcz tonęło w ciemnej czadzi, w duszącym smogu, który zagęszczała się w wyższych partiach, aby niczym żałobny kir zamrzeć ponad wszystkimi — oszalałym magiem, zdezorientowanymi strażnikami, czy urzeczonym bardem.\nChłopak niczym zauroczony przyglądał się płomiennemu monstrum, patrzył na rozchodzący się ogień, a oczy wciąż błyszczały mu strutym błękitem. Krew zalała mu usta, w głowie szumiała magia i chociaż serce biło w nierówny takt, to na nogach wciąż stał pewnie. Przepełniało go zacięcie, które zagorzało o tyle mocno, gdy tylko ogień wybił ponad wszelkie oczekiwania i zdołał wywołać należyte zamieszanie.\nStrażnicy wręcz w popłochu ganiali po korytarzu, starając się zrozumieć, co tak właściwie się wydarzyło. Przebiegali z prawa do lewa, rzucali się poprzez ogień, próbując ustrzec się przed żywiołem, albo przemykali bokiem, ocierając się o ściany, brzęcząc pancerzem o kamień, ale i kraty celi. Xavier usiłował zwrócić ich uwagę. Krzyczał, nawoływał i wyciągając ręce, aż w pewnym momencie w końcu udało mu się pochwycić któregoś z mężczyzn. Złapał go za płaszcz, przyciągnął do siebie i wbił paznokcie pod skórzany kirys. Przymusił do tego, aby spojrzał mu w oczy i następnie skupił się na jego ustach, które charczały chaotyczne słowa zaklęcia. Nawet chwili się nie zastanawiał, a od razu posłużył się urokiem, nie chcąc, nie mogąc pozwolić, aby ten człowiek wyrwał mu się i pozostawił go na łaskę rozszalałego płomienia czy czarnych mgieł.\nBard był w stanie rozporządzać durnym magiem, nakazać mu wzbudzić arkana czy nawet odrobinę wspomóc jego moc, lecz wyłącznie wtedy, gdy ten pozostawiał świadomy wypowiedzianych przezeń słów. Obecnie dzieciak, jednak zatracił się całkowicie w swej potędze i zdawało się, iż tylko wyczerpanie lub inna tragedia zdoła go zatrzymać. Jednak białowłosy nie zamierzał wyczekiwać na żadną z powyższych możliwości, więc gdy tylko nadarzyła się odpowiednia stosowność, to pomimo wyczerpania, boleści od nadużywania mocy ponownie po nią sięgnął i rozkazał zwrócić sobie wolność.\nZaklęcie nie posiadało w sobie zbytnio mocy. Było zaledwie schrypłym, gruźliczym szeptem, błaganiem, a nie filuternym zaleceniem, słodką prośbą. Bard obawiał się, że może nie podziałać, rozmyć się w zdrowym umyśle mężczyzny, dlatego też omal nie popadł w histerię, gdy zbrojny wyrwał mu się z rąk i opuścił go bez słowa — na szczęście tylko po to, aby po chwili powrócić z pękiem kluczy i mgłą uroku zaszłą na oczach. Otworzył kratę, wypuścił chłopaka i nawet nie zareagował, gdy ten go przepchnął i rzucił się biegiem przed siebie.\nXavier przeciął ciemną czadź, a następnie bez większego zastanowienia wpadł do wnęki, gdzie przedtem wydało mu się, że przesiadywali strażnicy. Pomieszczenie również wypełniał dym, lecz szarość wyłącznie zasnuwała światło, a nie zadusiła jej całkowicie w mroku. Chłopak i tak podwinął zbrudzoną koszulę i przytknął ją sobie do twarzy, chcąc choć odrobinę odgrodzić się od gryzącego popiołu. Powiódł wzrokiem po otoczeniu, po stołach, przewróconych krzesłach i regałach, na których ciążyły zbite, drewniane skrzynie, lecz jego uwaga skupiła się przede wszystkim na wieczornym promieniu, który przesączał się przez okno i szarpał skurzoną osnowę. Świetlik był stosunkowo niewielki i wątpliwe, aby posłużyłby do ucieczki choćby spasionemu szczurowi, to jednak coś popchnęło barda w tamtą stronę. Pomimo rozedrganego kroku, sprawnie wyminął meble i porozrzucane w pośpiechu śmieci, lecz umknęło mu pewne zawiniątko, którego nie zauważył i niechybnie trącił nogą. Przedmiot odskoczył, prześlizgnął się kawałek po posadzce i wydał z siebie żałosny, jednak nadzwyczaj wdzięczny odgłos, przez który serce barda omal nie wyrwało mu się z piersi. Bez zastanowienia rzucił się za pakunkiem i niczym w amoku począł szarpać za sznury, rwać supły, póki nie dostał się do środka.\nInstrument szczęśliwie ocalał, chłopak nie dostrzegł na nim żadnych ubytków, wyłącznie jedna struna zerwała się z szeregu, zwinęła się i sterczała niczym kieł. Nie mógł się powstrzymać, aby nie trącić włosie, czy nie musnąć śliskiego drewna pozwalając, aby przedziwna radość na chwilę wypełniła roztrzęsiony umysł. Samowolnie uśmiechnął się, na ponów zawiązał tobołek i w końcu stanął z klęczek. Nie wrócił jednak z myślami do okna, ale począł błądzić wzrokiem po regałach. Los zlitowała się i zwróciła mu jego najdroższe dobro, więc może i resztę jego dobytku również postanowiła schować w tym miejscu.\nI tak po chwili przerzucania metali i innych śmieci zdołał odszukać jeszcze dwie rzeczy z jego własności. Broń odnalazł prawie od razu, problematyczny okazał się płaszcz, którego wyciągnął dopiero spod hałdy szmat całkiem zabrudzonego i wymiętego, lecz szczęśliwie całego. Nie mógł jednak odnaleźć swojego mieszka, ale również, co gorsza, butów. Co do odzyskania pieniędzy nawet się nie łudził, niezbyt mając wiarę i czas na cudy, ale brak obuwia nie potrafił przeboleć. Wprawdzie nosił dość dobrą skórę, jednak uparcie odrzucał możliwość, że ktokolwiek mógłby sobie ją przywłaszczyć. Uparcie przeszukiwał pomieszczenie, niepotrzebnie marnował czas, a w swych durnościach zreflektował się zdecydowanie za późno.\nPoddając się w poszukiwaniach, chciał jeszcze raz się rozejrzeć, tym razem za byle jakimi butami, lecz wtedy do pomieszczenia wpadł strażnik. Młody chłopak w zbyt szerokim kirysie i z przekrzywionym kapalinem, spod którego cienia łypała przerażona twarz, spocona i pokryta smołą. Wbiegł do pokoju tak gwałtownie, że bard nie zdołał w żaden sposób zareagować. Ba! Niespodziewana wizyta wywołała u niego takie zaskoczenie, że nagle zamarł i tylko głupio czekał na ruch tamtego. Strażnik też widocznie nie spodziewał się zastać zbiegłego w takim miejscu, w takich warunkach, gdyż również stanął w przejściu. Musiało minąć dobre parę sekund, zanim pozbierał myśli i krzyknął w stronę białowłosego. Podniósł broń, wykonał gwałtowny krok w stronę barda, który rzucił się przestrachu poprzez porozrzucane krzesła i bez zastanowienia pobiegł dalszym korytarzem. Nie patrzył za siebie, nawet nie zwrócił uwagi, że w prostopadłym korytarzu, którego minął, inny mag pod symbolem straży zdołał opanować ogień i żarliwy temperament młodego adepta. Po prostu biegł przed siebie, wciąż słysząc za sobą brzęk zbroi młodego strażnika, który na nieszczęście postanowił za nim gonić.\nCiążyło na nim wspomnienie tamtego wieczoru, gdy badając budynki wraz z Ignatiusem, popadł w niewolę przy podobnych okolicznościach — biegnąć na ślepo i z pogonią na ogonie. Popełnił wówczas mnóstwo pomyłek, a tego dnia, w tym stanie z pewnością uczynił ich jeszcze więcej, lecz tym razem potrzeba uratowania z sytuacji była zdecydowanie większa. Nie mógł pozwolić, aby go złapali i to nawet nie z powodu możliwych konsekwencji, lecz z doświadczenia porażki, gdy sukces skrzył się tuż przed nosem.\nZbiegł więc po schodach, po czym z korytarza wpadł do pierwszego otwartego pomieszczenia. Zatrzasnął za sobą drzwi i wtoczył bele na rygiel, a następnie oparł się o ścianę i począł wsłuchiwać się w otoczenie. Metal grzechotał na bruku, słychać było tęż tętent innych osób, narastający, aż oba dźwięki ucichły w niedalekiej odległości od jego skrytki. Młody strażnik zwrócił się do grupy, bard słyszał jedynie głośne, nerwowe przywitanie, resztę rozmyły grube mury, lecz i tak był pewny, że przekazuje im informacje o gonionym zbiegu.\nChłopak mimowolnie przeklną, łapiąc się za włosy, szarpiąc je i walcząc z narastającym bólem głowy, który wykwitł ponownie, gdy tylko w końcu dopuścił do siebie myśl, że znalazł się w wyjątkowo paskudnej sytuacji. Strażnicy nie są świadomi, że schronił się akurat w tym miejscu, lecz nieroztropnie byłoby wierzyć, że nigdy się nie zorientują. Parę minut, może nawet nie i go znajdą, czemu też powinien zacząć myśleć i to szybko.\nOdczepił się od ściany i zbiegł po trzech schodkach, które prowadziły do czegoś na wzór spiżarni, może graciarni. Cztery rzędy ustawionych równolegle do siebie półek, większości pustych lub zawalonych skurzonym śmieciem niewartym nawet chwili uwagi. Chłopak minął meble i podszedł do okratowanych okien. Znajdowały się wysoko i bard po paru mało finezyjnych ruchach dopiero zdołał zawiesić się na kracie, podciągnąć i tak naprawdę niewiele zobaczyć. Czarna noc w towarzystwie mgieł snuła się po opustoszałym dziedzińcu. Zero świateł, zero ludzi, zero życia, co mogło rokować dobrze, ale również było na swój sposób podejrzane. Chociaż w obecnej sytuacji i tak nie miał zbytnio luksów, aby w nich wybrzydzać. Puścił więc metalu i począł poszukiwać po półkach czegoś, co mogłoby pomóc mu wykruszyć z cegieł okratowanie lub w innych sposób go zbawić.\nI właśnie wtedy, gdy biegał od strony do strony, nagle utrącił stopą coś. Wrzask omal nie wyrwał mu się z gardła, gdy coś strzeliło, a ból niemalże ściął go z nóg. Rypnął na tyłek, ale bardziej zafrasowany był strzaskanym paluchem, niż własną godnością. Klął, skomlił, lecz właśnie wtedy z załzawionego widoku zdołał dostrzec kwadratowy kształt wyryty w podłodze z metalowym uchwytem, drwiąco sterczącym na sztos. Całkowicie zapominając o bólu, dopadł do klapy i co miał sił w chudych rączkach poderwał ją do góry. Z dołu przywitała go ciemność, a także zapach wolności — o ile wolność pachnie zgniłymi jajami i miejską kanalizacją.\nAutor: Blackhorn o 10:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: Ignatius i Xavier, Xavier Delaney\nOd Narcissi cd Victariona\nJasne ślady odznaczały się na skórze. Była w stanie je dostrzec, a może raczej wyobrazić je sobie, nawet jeśli światło pochodni z takiej odległości ledwo dawało radę wymalować sylwetki na tle masywnego budynku. Potrafiła również dostrzec przyszłość, fioletowo-zielone kwiaty wykwitające na jasnym ramieniu, które teraz sponiewierane zostało przez grube, mocno zaciśnięte na nim palce.\nWidziała w niej siebie. Młodą, przerażoną, słabą. Poddaną silniejszej dłoni, uginającej się od bólu spowodowanego wbijającymi się w ciało paznokciami. Brudnymi, długimi, zaniedbanymi paznokciami mężczyzny dużo starszego i dużo silniejszego od niej samej. Będącej zmuszoną do ulegnięcia, bo przecież nigdy nie miała dorównać mu siłą fizyczną. Miażdżąca przewaga stanowiła w tamtym momencie przepaść, potężny kanion, nad którym nie sposób było zbudować most. Przynajmniej nie od razu i zdecydowanie nie samodzielnie. Aigis prawdopodobnie już nigdy nie miała zapomnieć widoku własnego oprawcy. Jednego z wyżej usytuowanych kapłanów, mężczyzny o świńskich, kaprawych oczkach, które od dłuższego czasu ciągnęło w stronę kształtów szkolącej się pod słońcem Nathoriego. Nie była pod nim, nie został przyznany jej jako wyższy, a mimo to uwielbiał wściubiać nos w jej sprawy. Pamiętał jej plan dnia, co początkowo nie wzbudzało szczególnych podejrzeń. W końcu zdawało jej się to nawet miłe, że ktoś się o to pokwapił, pragnął spędzać z nią czas i okazywał zainteresowanie jej osobą. Była młodą, głupią trzpiotką, a on dwudziestosiedmioletnim, bardzo atrakcyjnym mężczyzną. W dodatku usytuowanym na stanowisku kościelnym, a o dziwo ci cieszyli się największą popularnością wśród kobiet.\nMoże gdyby nie problemy moralne, jakie wzbudzała w niej ta relacja, poddałaby się urokom duchownego, tym samym popełniając największy błąd swojego życia, który odbiłby się jeszcze większą traumą, niż ta, którą szczyciła się aktualnie. Chwała jednak siłom wyższym, że zasady były, jakie były, a Narcissa należała do świętoszek pilnie trzymających się ustanowionych ram. Od zawsze poczuwała najwyższy obowiązek przestrzegania prawa, bez względu na wszelkie czynniki. Zdarzało się, że z tego powodu uważano ją za bezduszną, gdy odmawiała czegoś ludziom znajdującym się w gorszej sytuacji od siebie. Z czasem nauczyła się delikatnie naginać zasady, poruszać się nieco swobodniej, wciąż jednak kierując się podstawowymi wartościami i nie zakłócając tego, co spisane zostało w wielkich księgach, które studiowała za młodu i którymi regularnie się interesowała, czekając na potencjalne zmiany i luki, które mogłaby zacząć wykorzystywać.\nJej dylematy moralne uchroniły kobietę już niejednokrotnie. W tym właśnie tego jednego dnia, gdy z jednej strony wciąż zauroczona młodym kapłanem, doskonale wiedziała, jak wiele zakazów złamaliby ot, choćby pocałunkiem. Był od niej dużo starszy, a sama nie osiągnęła jeszcze pełnoletności. Na domiar złego wciąż znajdowali się na terenach świątynii.\nJednak co najważniejsze, chyba wcale nie chciała do niczego z nim doprowadzać, podczas gdy on liczył na zdecydowanie zbyt wiele, na co wskazywały chętne dłonie, które dobrały się do Aigis wkrótce po tym, jak drzwi od jego komnaty zostały zamknięte na klucz, a sama kobieta przyparta do biurka. Nie pamiętała dużo z wydarzeń tamtego dnia, nie licząc ust na szyi i silnych dłoni, które pozostawiły na jej nadgarstkach pełno fioletowych pąków. Pamiętała również chłodny umysł, prędkie wycelowanie w krocze mężczyzny, a następnie pochwycenie leżącego przy jej dłoni noża do otwierania listów. Tępy, krótki. Paskudnie nieporęczny. Mimo to zdołała go przyprzeć, kolanem unieruchomić zbyt śmiałą dłoń, a następnie ją urżnąć. Szło to długo, opornie, a dla mężczyzny katorżniczo. Miecz, a takowy nożyk, to zdecydowanie dwie różne sprawy i nie miała zamiaru o tym zapomnieć. Wolała jednak długie ostrze, którym wystarczyło dobrze się zamachnąć, by w chwilę przeciąć większość tkanek. Przy tamtym sztylecie doskonale wyczuwała każdą kolejną warstwę, z jakiej zbudowany był mężczyzna. Skóra. Mięśnie. Kości. Czasem się zacinało, czasem przeskakiwało prędko, niespokojnie, jakby pragnąc dotrzeć już głębiej w ciepłą masę. Ciało skończyło poszarpane, kobieta ubrudzona szkarłatną cieczą, a kapłan prawie utopił się we własnych łzach i glutach. Napuchnięte oczy wydawały się jeszcze mniejsze, niż zazwyczaj, a on sam zbrzydnął tak bardzo, by wywołać uśmiech na twarzy Aigis, która nie uraczyła go nawet słówkiem. Zwyczajnie wyszła, już wiedząc, że należy zmierzyć do swojego pokoju i zacząć się pakować.\nMożliwe, że w tamtym momencie zaczęła nieświadomie walczyć nie dla Nathoriego, lecz dla każdej kobiety, która znalazła się w sytuacji podobnej do niej. W ślepym zaułku otoczona przez przyduszającą wręcz świadomość, że ten, kto znajduje się naprzeciw ciebie, jest po prostu silniejszy. Od niej również. Bolało ją to, jednak nauczyła się walczyć nie jak lew, a lis. Szczwany, wykorzystujący każdą sytuację, szukający niedociągnięć w taktyce przeciwnika. Była gotowa również teraz, zsuwając się z Onyksa i obserwująca uważnie wymianę słów między Vicarionem a mężczyzną z blizną na twarzy i blondynem.\nPięść Caldera zmierzyła zaskakująco prędko w stronę twarzy pyskatego chłopaka, podczas gdy dłoń Aigis dobyła miecza. Mäyrä w tym krótkim ruchu momentalnie rozszczepił światło pochodni, przypominając o obecności kobiety, gotowej do podjęcia działań, które zdecydowanie nie miały zamiaru być gorszymi od zdumiewającego ataku ze strony Victariona.\nPrzyglądnęła się dokładniej po raz ostatni czwórce mężczyzn, dokładnie analizując sytuację. Drab z blizną na twarzy szarpiący kobietę, blondyn, który starał się wypluć krew z ust, stojący niepewnie chłopak, dość krępy i jeszcze jeden, któremu nie potrafiła dokładniej się przyjrzeć. Chociaż chciała bardzo przystąpić do ataku na Szramę, wiedziała, że bezpieczniej będzie rozprawić się pierw z chłoptasiami, którzy...\nBrzęk metalu uderzającego o kryształ zadzwonił donośnie. Aigis przeklęła pod nosem, rozkojarzyła się na chwilę, jednak właśnie ten moment zaważył o czasie jej reakcji i doprowadził do tego, by atak poprowadzony przez kolejnego dryblasa, tego, którego nie była w stanie dostrzec, został przez nią źle sparowany. Krzywo. Broń kobiety odskoczyła, dając mężczyźnie dodatkową chwilę na wyprowadzenie kolejnej ofensywy. Zostało jej odskakiwać, licząc tylko na to, że nie wpadnie przypadkiem na Onyksa. Trudno było jej określić, czym konkretnie atakuje mężczyzna. Na dobrą sprawę miecz w jego dłoniach mógł wyglądać jak sztylet. Był duży, a mimo to zaskakujący szybki i mobilny. Ona natomiast nie potrafiła utrzymać równowagi ani nabrać własnego tempa, dostosowując się wciąż do rytmu kroków mężczyzny. Pierwsza inicjatywa całkowicie ją wybiła, a kobieta nie potrafiła w tym wszystkim odnaleźć dobrze znanego schematu. W końcu jednak, po kolejnym kroku w tył, jej stopa znalazła stabilne oparcie, Aigis stanęła pewnie i równie stanowczo sparowała kolejny atak przeciwnika. Tym razem z sukcesem i na tyle skutecznie, by piłeczka znalazła się po jej stronie i to ona mogła sieknąć mieczem.\nJednak jego refleks, czas reakcji i motoryka ciała nie miały zamiaru dać za wygraną. Z łatwością blokował każdy jej ruch, prędko wykonując własny, nadając tym samym zabójcze tempo wymiany ciosów. Zaciął ją w policzek, wystarczyło do tego jedno machnięcie dłuższą łapą wyposażoną w ostrze. Charakterystyczny dźwięk wymiany uderzeń zdawał się nie mieć końca, trwać nieustannie, wypełniając krystalicznym brzdękiem uszy Aigis. Stwierdziła, że stęskniła się za tym dźwiękiem, dość przyjemnym, stanowiącym atrakcyjną odskocznię od metalicznego stukotu. Widziała parszywy uśmiech malujący się na twarzy mężczyzny. Jeszcze jeden blok płazem miecza. Jeden krok w przód. Znajome uczucie pokonywania resztki dystansu. Wystarczyło wyciągnąć dłoń, pozwolić by miecz przeciął powietrze, by zetknął się z ciałem napastnika. To jednak, zamiast poddać się ataku ostrza, skończyło, upadając z impetem na ziemię, przygniecione przez czarną, gęstą masę, która zdawała się nieco rozpływać w powietrzu. Dwa czerwone punkty znajdujące się blisko twarzy dryblasa, teraz leżącego dobrze trzy metry od Aigis, zdradziły wszystko. Kobieta wypuściła nagle powietrze nosem, nadając mu znajomy świst. Oburzone spojrzenie padało na Khardiasa, który w najlepsze zajmował się właśnie łotrem niebędącym w stanie wydusić z siebie nawet słowa. Jedynie niespokojnie rzucał się pod naporem większego, cięższego ciała.\n— Już go miałam, Kha — warknęła głośno. Bies zignorował słowa kobiety, prawie jak zawsze, gdy wlatywał z impetem w wir walki. Kobieta rozglądnęła się po okolicy, szukając Caldera, chcąc nie chcąc, musiała sprawdzić, jak miała się sprawa, odkąd przez ostatnie kilkadziesiąt sekund, może nawet i z minutkę czy dwie, nie była w stanie dostrzec niczego innego, poza ostrzem giganta, którego nie mogła spuszczać z oczu, jeśli chciała wyjść z sytuacji cało.\nAutor: Susłon o 00:40 Brak komentarzy:\nEtykiety: Narcissa Aigis, Victarion i Narcissa\nOd Kai CD Desideriusa\nZnała ten typ spojrzenia. Miękkie, rozlazłe jak rozgotowane kluchy, niby nic, a jednak coś, coś, co skryło się za kurtyną pozorów i udawania, że przecież wszystko gra, jest na swoim miejscu. To coś było ostre, doskonale naostrzone, by być w gotowości, by przeciąć skały jak masło, gdyby tylko powiedziało się coś nie tak, dobrało się nieodpowiednie słowo. Możliwe, że błękitna stal oczu Desideriusa jedynie potęgowała to wrażenie.\n— Wszystko dobrze, Kai.\nZnała również te słowa. Najczęściej wypowiadane były przez ludzi z dosyć ciężkimi problemami na karku. Dziewczynka ze łzami w oczach, która dopiero co spadła z drzewa. Według miejscowego lekarza łamana ręka. Nastolatek ze złamanym sercem, następnego dnia przyszedł się jej wyżalić oraz, jak się późnej okazało, pierwszy raz spróbować alkoholu. Bogaty szlachcic wypowiadający te słowa do swojej żony, leżąc na podłodze i krztusząc się własną krwią, ze sztyletem po prawej stronie klatki piersiowej (skrytobójca był totalnym idiotą, dlatego też zapomniał, gdzie dokładnie znajduje się serce, a zamach przeprowadzał na widoku, w samym środku przyjęcia weselnego córki owego szlachcica – na szczęście dla swojej misji, trafił w płuco, na swoje nieszczęście bełt kuszy trafił w jego czaszkę). Niektórzy ludzie z pergaminową skórą i mglistym spojrzeniem, spoczywając na łożu śmierci. Poparzeni przez szalone smoki ojcowie, spoglądając na roztrzęsione gromadki własnych dzieci. Naburmuszone maluchy ze szklistym spojrzeniem, bo dopiero co odmówiono im cukierka, nawet jeżeli były jeszcze przed obiadem.\nOna sama, do M, gdy jeszcze zdarzało się jej wpaść w dziwny stan zadumy przepełnionej melancholią oraz smutkiem. I vice versa.\nDlatego też nie wierzyła w słowa Coeha, pozwalając jednak osiąść im pomiędzy nimi. Bo to charakterystyczne zdanie wręcz wymuszało spokojne przyjęcie, powitanie jak starego znajomego. Bez rozgrzebywania, bez szukania dziury w całym. Miała to zrobić kiedy indziej. Teraz jednak, nawet nie westchnęła z zawodem. Po prostu skinęła głową.\n— Przyzwyczajenie. Znałem ludzi, którzy potrafili wściec się z najbardziej błahych powodów. — Prychnęła w odpowiedzi, może i nie ukrywając nawet swojego oburzenia. Przecież ją znał. Przecież wiedział, że nie wściekała się z najbardziej błahych powodów. Z tych mniej błahych również. Ona w ogóle się nie wściekała.\nZielone spojrzenie ciekawsko podążyło za dłonią, która podrapała policzek, miejsce przed chwilą jeszcze muskane przez jej własne palce.\nParsknęła śmiechem, gwałtownie kręcąc głową. Kręcone loki poruszyły się niby w zwolnionym tempie, chwilowo przysłaniając widok, dzwonki zawtórowały wesoło. Ustawiła się w końcu za nim, ponownie sięgnąwszy po nożyce. Poruszyła palcami, ułożyła je odpowiednio.\n— Przecież nie powiedziałam, że wygląda to źle — mruknęła, pochylając się w kierunku ucha mężczyzny. — Powiedziałabym, że wręcz przeciwnie. Oczywiście trzeba byłoby tu i ówdzie coś poprawić — stwierdziła, przekręciła głowę, prawdopodobnie kręcone loki weszły pomiędzy wargi chłopca czy przysłoniły mu widok. Nie przejęła się tym nawet na moment. — Odważyłabym się nawet stwierdzić, że jeszcze odrobinę zapuścić i byłby z ciebie niezły casanowa. Oczywiście — gwałtownie ustawiła się nad nim, po czym zajęła się robotą, bo kiedyś w końcu trzeba — gdy tylko ogarniemy to, co dzieje się na twojej głowie. Zobaczysz, skromnie stwierdzając — tu palcami zwinnie przejechała tuż przed uszami Desideriusa, ten podskoczył zaskoczony tak nagłym ruchem — będzie obłędnie.\nAutor: LK o 22:07 Brak komentarzy:\nEtykiety: Kai i Desiderius, Kai Montgomery\nOd Desideriusa cd Kai\nCzasami zapominał ugryźć się w język i przełknąć te kilka gorzkich, najczęściej dla niego samego słów. Chociaż prawdopodobnie, gdyby miał robić to za każdym razem, kiedy coś nie na miejscu chciało uciec mu z piersi, już dawno skończyłby z językiem bardzo poturbowanym, albo nawet i bez niego. Pocieszył się więc, że może nie było to aż tak złe, jak mogło się to pierwotnie wydawać i zdecydowanie bardziej woli wciskać sobie w głąb gardzieli przykre wyznania, niż oblepiony metaliczną w posmaku krwią, mięsień. Zerknął na nią z dołu, nie mając odwagi nawet na to, by mocniej zadrzeć głowę. Jedynie jego oczy podążały za celem, całe jego ciało pozostawało niewzruszone, jakby przepełnione obawą przed popełnieniem kolejnego, ryzykownego ruchu, który mógł zaważyć o jego być albo nie być w tamtej chwili.\nPowoli zaczęło go niego docierać, że w rzeczywistości obawiał się nieco towarzystwa Kai. Sama jej osoba jednak go nie zastraszała, nie sprawiała, by poczuł się niekomfortowo. Źle. Nie na miejscu. Desiderius, siedząc tak przy Kai, nie czuł żadnych barier, jakby tematy tabu go nie dotyczyły, a sam przesiadywał właściwie z kimś, z kim zdołał zeżreć beczułkę soli. Bał się właśnie tego. Tej nieregularnej, rozmytej formy Desideriusa, która pojawiała się w jej obecności. Mieszające się to, co chciał pokazać, a co miało pozostać ukryte na wieki wieków w najgłębszych czeluściach jego świadomości. Jeden wielki miszmasz złożony z dziesiątek Coehów, które przewinęły się przez jego świadomość w ciągu dwudziestu siedmiu lat, jakie spędził na ziemi, tułając się od miejsca do miejsca, od gospody do gospody, przez miasta i wsie, ostatecznie lądując w gildii. Zielony płomień zwyczajnie przenikał wszystkie ściany, które zdążył wokół siebie wybudować i umocnić w związku ze wszystkimi sytuacjami, które spotkały go w życiu. Był pewien, że już nikt ani nic nie przedostanie się do środka jego duszy, nim na to nie powoli otwierając szerokie wrota stojące na środku przeklętego labiryntu usnutego z obaw, lęków i wartości, jakimi się kierował.\nPoczuł złość. Czystą irytację spowodowaną przez siedzącą przed nim kobietę, która miała czelność zniszczyć wszystko, nad czym tak pieczołowicie pracował. Co pielęgnował i dopieszczał, pilnując siebie, jak i szczegółów swojego tworu, bo mała szczelina mogła doprowadzić do efektu domina, rujnując jego mały, zrównoważony i może nieco wyimaginowany, świat, w którym żyło się po prostu wygodniej, lepiej. Spoglądał na własną dłoń, tę, która przed chwilą obejmowana palcami kobiety, stanowiła kolejny kamień milowy, kolejne symboliczne wyburzenie ściany. Ogień przeżerający wszystko, co napotkał i powoli parzący Coeha, który kuląc się gdzieś na środku, mógł jedynie obserwować upadek jego imperium. Małego azylu. Ziemi obiecanej przez chuj wie, kogo.\nBlada ręka zacisnęła się w pięść, ścięgna na niej się uwydatniły, a mętne spojrzenie opadło na chwilę na jego uda, nieco zrezygnowane, może nawet i bez wyrazu, choć zdecydowanie przepełnione zmęczeniem. Jednak gdy podniósł je na Kai, delikatnie złagodniało. Nabrało charakterystycznej, stalowej, może nieco zabarwionej błękitem barwy, subtelnie błysnęło w łunie wpadającego przez okno światła. Nie tak pięknie, jak zrobiłyby to oczy piwne, na których rozlałaby się poświata w kolorze najwyższej jakości miodu, lecz wciąż sprawiały wrażenie ładnych. Przenikliwie jasne niczym śnieg rozciągający się za oknem, skrzący się podobnie jak tęczówki Coeha.\n— Wszystko dobrze, Kai — odparł cicho, uśmiechając się i nawet nie potrzebował się do tego szczególnie wysilać. Przyszło mu to z łatwością, może nawet i stało się to mimo jego woli. Strzelił kostką w lewym palcu wskazującym, krzywiąc się na charakterystyczne uczucie przeszywające jego dłoń, a następnie rozprostował dłonie i już całkiem spokojnie oparł się łokciami o własne kolana, zadzierając mocno głowę, by wciąż móc spokojnie zerknąć na kobietę. — Przyzwyczajenie. Znałem ludzi, którzy potrafili wściec się z najbardziej błahych powodów — dodał, wypuszczając nieco mocniej powietrze z piersi.\nJego palce powędrowały mimowolnie do własnego policzka, zaczęły go gładzić i drapać, przekonując się tylko, ile prawdy było w słowach Montgomery, która nie mogła oszczędzić sobie komentarza na temat jego wyglądu, który nie dotyczyłby tylko armagedonu, jaki miał na głowie. Czysta, ukochana złośliwość, której nie potrafił się oprzeć, bez względu na to, jak bardzo by się nie pilnował i jak mocno nie starał się po prostu jej wyprzeć.\n— Aż tak źle to wygląda? — dopytał, nie ściągając ręki z własnej twarzy, ba, jeszcze mocniej przytulając ją do szorstkiego lica. Gdyby mógł, z łatwością zapuściłby brodę, którą mógłby chwalić się przed ludźmi. Dobrze rósł mu do tego zarost, w przyjemnym do odbioru kształcie. Niezbyt obszerny, odcinający się prawie idealnie równą linią. Może dorobi się jej na stare lata, kończąc jako zdziadziały zielarz mieszkający pod chmurką w głębi lasu, którego brodą spokojnie okryć można by było stadko dziatek w chłodniejszą noc. Pociesznie brzmiał mu ten pomysł, stwierdził więc, że stanowi to dość dobrą alternatywę na wypadek, gdyby wszystkie jego inne plany, których notabene jako takich nie posiadał, nie wypaliły.\nAutor: Susłon o 21:46 Brak komentarzy:\nEtykiety: Desiderius Coeh, Kai i Desiderius\nOd Desideriusa cd Nakigitsune\nLudzie nie mają wkodowanej gotowości na stawienie czoła demonom przeszłości. Zazwyczaj obawiają się tego, co miało już miejsce, tak samo, jak przeraża ich myśl o przywołaniu pewnych wspomnień, szczególnie tych wywołujących ból i charakterystyczny rodzaj ucisku w piersi.\nDesiderius w przeciągu ostatnich kilku miesięcy mierzył się z nimi zdecydowanie zbyt często. Pozwalał, by pożerały go kawałek po kawałku, oszczędzając jedynie niesmaczne kąski, które niedługo miały stanowić nową całość Coeha. Echo tego, co było przytłaczało go, nie mógł skłamać na ten temat. Czuł się mały w porównaniu do tego, co nawiedzało go każdej nocy. W porównaniu do jeszcze jaśniejszej od jego sylwetki, o wiele większej, groźniejszej, a mimo to elastyczniejszej i łagodniejszej, niż ta jego. Zdawać się mogło, że ociosana, surowa. Desiderius zdawał sobie sprawę z tego, że jego ciało sprawiało takie wrażenie. Zaniedbane, trochę jak zwykła skała znaleziona nad wodospadem. Wydrążona przez czas, zapomniana przez ludzi zachwycających się w tej samej chwili marmurem, bądź innym, atrakcyjnym surowcem.\nWszystko, co już się wydarzyło, co było dawno i nieważne, goniło go. Pędziło z wywalonym ozorem, nie pozwalając mu na to, by zwolnił, chociaż na chwilę. Więc biegł przed nim, uciekał, gubiąc czas i pozwalając, by przelewał mu się przez palce. Przesypywał jak drobny piasek przez cienką szyjkę klepsydry.\nWiedział również, że nie będzie w stanie zawsze tak uciekać. Nareszcie zabranie mu sił, zmusi go do zatrzymania i oglądania z bliska, jak dopada go. Przydusza dużą dłonią, owija się nią wokół szyi jak wąż. Przyciska do ciała i bluzga, cicho, prosto na jego ucho, pozwalając, by tylko on dosłyszał wszystkie przekleństwa, jakie białowłosy miał zamiar skierować w jego stronę od kilku lat.\nNigdy nie sądził jednak, że przeszłość dopadnie go tak prędko, w tak zastanawiającym i mało przewidywalnym momencie. W trakcie spaceru, na chłodnym, rześkim powietrzu w akompaniamencie skrzypiącego śniegu i skrzącego się na liściach szronu.\nBrodził przez zaspy, naciągając kaptur na głowę, tak ciasno, jak było to tylko możliwe. Pozostałe strzępy włosów nie pozwalały mu na utrzymanie temperatury, temu też doszedł do wniosku, że należałoby zaopatrzyć się w czapkę, a przynajmniej nauszniki, odkąd nie chciał dopuścić do odmrożenia uszu. Zima zawsze bywała sroga w tych okolicach. Pamiętał dobrze wiele wieczorów spędzonych przy kominku i smacznym grzańcu, oba na tyle rozgrzewające, by chociaż na chwilę być w stanie zapomnieć o panującym za oknem armagedonie, istnej śnieżycy, która dawała o sobie się we znaki jeszcze długo, zmuszając do odkopania wszystkich ścieżek w okolicach gildii. Przynajmniej warunki pogodowe nie odcięły go od reszty świata, jak to miało miejsce, gdy jeszcze zamieszkiwał swoje rodzinne miasteczko. Nazwali ją wtedy zimą stulecia, najostrzejszą, jaką miał zaszczyt widzieć ten świat. Nawet konie pociągowe nie były w stanie uciągnąć za sobą kuligów, nie wspominając o samodzielnej podróży do oddalonych miast, podróży, która dla śmiałków, którzy mimo zakazów, nakazów, czy zwykłych rad w nią wyruszali, miała być ostatnią. Pewna była natomiast jedna rzecz. Odejście ich z tego świata, z pewnością zapowiadało się na jedne z piękniejszych. Opatulonych czystą bielą, błękitem załamującego się światła, soplami zwisającymi z szerokich gałęzi drzew, niczym kryształowe żyrandoli na najbardziej wyszukanej sali balowej. Całej w marmurze, nieskazitelnej, gotowej na przyjęcie wielu gości pochodzących z zupełnie odległych zakątków kontynentu, a jednak stawiających ich wszystkich na równi. Traktującej tak samo. Z porównywalnym chłodem i dobitną wręcz bezwzględnością. Czy w końcu nie to czekało ich wszystkich? Każdego, kto miał czelność postawić stopę na początku zaplutego korytarza. Coeh mógł przyglądać się wspaniałemu pomieszczeniu z zewnątrz. Zaglądać do środka przez wąskie, wysokie okno, wspinając się na palce, a mimo to wciąż będąc w stanie wyglądnąć lekko ponad parapet, chociaż przecież wcale nie należał do niskich osób. Posiadał jedynie urywek obrazu tego, co go czeka, jednak nie przejmował się tym, co stało za grubą ścianą. Tajemnica miała pozostać nią jeszcze na długo, a on nie pragnął dążyć do rozwikłania jej szybciej, niż to konieczne.\nBiałe języki wygrywały cichą melodię wraz z kolejnymi podmuchami wiatru. Sople dzwoniły, gdy gałęzie delikatnie się poruszały, a rytmiczne skrzypnięcia śniegu nadawały całości swego rodzaju beztroski i poczucia kontroli nad sytuacją. Przyjemna dla uszu muzyka nie miała jednak prawa zawitać dłużej w tym zimnym, parszywym świecie. Zamilkła prędko, speszona widokiem, jaki zawitał przed oczami Coeha. Przerażona przeszłością, która najwyraźniej nie wywoływała takiego szoku już tylko na mężczyźnie, który wlepiał nieco wymięte z uczucia spojrzenie na pofałdowany, lodowy krajobraz. Czasoprzestrzeń zagiętą przed właśnie tą przerażającą go Przeszłością, która jak gdyby nigdy nic wylegiwała się w głębokim, miękkim śniegu.\nJego Echo było równie jasne co puch i prawdopodobnie, gdyby nie ciemna szata, nigdy nie zdołał jej dojrzeć. Echo wyróżniały jedynie sine palce, kurczowo zaciskające się przy ciele i usta, wyziębione, spierzchnięte usta podobnego koloru.\nNie był gotowy na to, by zobaczyć, jak blada sylwetka powoli tonie w chłodzie, prawdopodobnie nigdy też nie będzie, a mimo to nie czuł zła, żalu, czy rozpaczy. Czuł przeszywającą pustkę, która wypierała z niego każde prawdopodobne uczucie. Wrażenie bezsensu, braku znaczenia i jakiejś dziwnej marności otoczyło go aurą, grubą skorupą, która nie przepuszczała niczego poza tlenem. Nie dusił się. Nie czuł ciężaru na piersi. Nie czuł nic, czego mógł spodziewać się po tej chwili, gdy przed oczami zamajaczyć miała mu osoba dwudziestoparoletniego Alexandra.\nMoże wspinał się na palce aż zbyt wyraźnie i go zauważono? Czy tak miały wyglądać jego ostatnie chwile? Pogrążone w jakiejś dziwnej, przedziwnej halucynacji, gdzie wszystko miało po prostu pokazać mu, jak wiele stracił?\nZłote oczy błysnęły. Niewyraźnie, wciąż zamroczone przez słodkie wspomnienie snu.\n— Dostojny przybyszu, zabierz mnie do ciepłego miejsca.\nDuch Alexandra zniknął, zastąpiony przez jego marną podobiznę. Niedokładne widmo, które rozmywało się przed Coehem, nie wybijając się wcale na zimowym krajobrazie. Nie licząc malunków, krwistoczerwonych znamion pod zasnutymi sennymi marzeniami ślepiami mężczyzny. Desiderius odepchnął od siebie jego rękę. Delikatnie, a mimo to dość stanowczo, czego jak dotąd nigdy nie miał w zwyczaju.\nMożliwe, że od momentu pozbycia się włosów, zaczął czuć się jak bandzior. Meliniarz najgorszej postury, menda szlajająca się szemranymi alejkami w środku nocy. Nieciekawy typ. Co prawda jego charakter wciąż pozostawał niezmienny, a mimo to ten nagły napływ poczucia pewności siebie nie miał zamiaru znikać, wręcz narastał z każdym dniem. Dodawał mu skrzydeł, przekonywał, że nie na zawsze pozostanie szarą myszką, która czając się gdzieś w rogu pokoju, nie umie o siebie zawalczyć.\n— Rozbudź się i chodź ze mną — powiedział jedynie, zauważając, jak bardzo wyziębiony był mężczyzna. Nie potrafił odmówić sobie udzielenia pomocy, moralność nakazywała mu podać dłoń, zaopiekować się człowiekiem będącym w takim stanie. Na skraju wyziębienia, sinego, ale przynajmniej niesczerniałego od martwych tkanek. — Kto do jasnej cholery urządza sobie drzemki w takich okolicznościach — warknął, niby do siebie, jednak na tyle głośno, by nierozsądny mężczyzna mógł go usłyszeć.\nNawet Alexander był bardziej rozważny od tego tu.\nSkrzywił się przelotnie, czując, jak grymas jest wręcz niezbędny w zaistniałej sytuacji. Tak dziwnej. Specyficznej i niespodziewanej. Powiedziałby nawet, że głupiej.\nAutor: Susłon o 22:28 Brak komentarzy:\nEtykiety: Desiderius Coeh, Nakigitsune i Desiderius\nOd Blennena C.D.: Desiderius\nBułeczka cynamonowa. Jedna, mała, ciepła bułeczka. Dlaczego miałoby go to w ogóle obchodzić? Dlaczego miałoby go obchodzić co robił Desiderius gdziekolwiek i kiedykolwiek? Dlaczego właściwie go obchodziło?... Otóż odpowiedź nie istniała. Nie potrafił sobie jej przypomnieć ani nie potrafił jej jakkolwiek odnaleźć. Zmiękł. Wcześniej przestraszony, teraz całkowicie przeniesiony do innego świata. Perfumy matki? Nie. Czy aby na pewno chciał pamiętać poszczególne symbole, które prowadziły całkowicie donikąd?\n- Zima, śnieg i czekolada, którą kiedyś dostałem. Jeszcze zanim zacząłem treningi, jeszcze wtedy, gdy pozwalano mi spędzać czas jako dziecko, być nikim i w tym samym czasie ogromnym kimś. Mróz, czerwone policzki, szeroki uśmiech, czekolada rozgrzewająca cały przełyk i jej zapach, para unosząca się z drewnianego kubka, który niegdyś uwielbiałem. Miał wystrugane moje imię i dwoje uszu. Potem mój ojciec się go pozbył, a ja od tamtego czasu nie piłem już rozgrzanej czekolady. – powiedział po chwili cicho, uwalniając szczyptę swojego żalu, bólu i gniewu, który rodził się z czasem dorastania, kierowany jedynie w stronę dorosłych narzucających mu ścieżki, jakimi ma podążać.\nA teraz Desiderius zmusił go do powrotu do dzieciństwa. Ich pałac, zasypany śniegiem. Ścieżki, które latem pokrywa jedynie kamienna wysypka – nie istniały. Drzewa, zawsze zielone, oblepione liśćmi szerokimi i grubymi jak plastry sera, również zniknęły. Jedynie nagie gałęzie bujały się w rytm tańca wiatru. Śnieg prószył za dnia, jak i nocą. Całe dachy dawno pokryte były grubą warstwą pierzyny. W oknach tlił się przyjemny kolor ognia w kominku oraz biła z nich łuna lamp. Matka sączyła czerwone wino grzane z kielicha w swej sukni wieczorowej, delektując się przy okazji książką z poezją. Służący przechadzali się po korytarzach, a z kuchni nawet na dworze czuć było wspaniałe mięsne wypieki, zdobycze z polowania. Myśliwi i wojacy stanowali wtedy w pokoju, który zadymili tytoniem, ale matce to nie przeszkadzało, żony myśliwych chichotały w drugim kącie pokoju, w którym się znajdowała. Sama doskonale potrafiła zaaranżować swój czas, a plotki niekoniecznie należały do jej zainteresowań. W pewnym sensie gardziła długimi jęzorami kokoszek, „toć to nie targ” mawiała, gdy wszystkie damy wyjeżdżały z ich posiadłości. W tym samym zaś czasie, Blennena nikt nie był w stanie zatrzymać, ani powstrzymać od turlaniu się po lodowatym śniegu. Po drodze za bramą sunęły kuligi. Zdyszane, ale szczęśliwe konie, którym piana lała się z pysków, parowały podczas szaleńczego biegu. Dzieci i dorośli siedząc na saniach wszelkiego pokroju śmiali się, chichotali, krzyczeli wtórując przy tym pochodniami. Tamtego wieczoru z kuzynostwem i młodym jeszcze rodzeństwem biegał po białym puchu, lepił bałwany, tworzył domy z lodu i rzucał śnieżkami. Raz nawet jedna z kuzynek wepchnęła go do zaspy i udawała, że nie ma pojęcia kto to zrobił. Blennenowi nie było wtedy do śmiechu, bo śnieg miał wszędzie pod ubraniem. Jego mokre od potu włosy pod czarną czapeczką z puchem lśniły strąkami wystającymi spod niej. Z ogromnymi rumieńcami na twarzy ganiał inne dzieci, a potem to on był goniony. Nie zwracał uwagi na nic. Był taki szczęśliwy, taki… szczerze radosny. W końcu zatrzymali się, gdy słońca nie było już prawie widać. Zza bramy spoglądali na pędzący kulig z zaprzęgniętymi karymi końmi zimnokrwistymi. Miały takie piękne szczoty nad kopytami. Całe parowały, charczały i ruszały chrapami. Za nimi kolejne sanie i saneczki, potem następna para potężnych klaczy, tym razem siwych jabłkowitych i kolejne, tym razem kasztanka z karuską. Jego oczka dziecka powiększały się tylko odbijając blask ognia. A śnieg prószył. I prószył. I wciąż prószył. Wtedy poczuł delikatny uścisk na ramieniu. Służka Serenia, która trzymała tacę z kubkami, ale żaden nie miał na sobie imienia, żaden nie był drewniany – tylko jego, Blennena. Ten był najpiękniejszy, z najcenniejszym dla dziecka napojem, a jak pięknie ulatywała z niego para rozprzestrzeniająca się potem gdzieś w powietrzu, rozrzucona pędząca do nieba, do chmur. Uśmiechnął się wtedy jeszcze szerzej. Potrafił to robić. Co więcej, robił to szczerze, tak szczerze jak tylko taki berbeć potrafi. Nie sparzył ust. Podmuchał swoją porcyjkę, a dopiero potem umoczył sinawe od chłodu usteczka. Oh, cóż to był za smak. Fantastyczny jak poezja, jak woda dla spragnionego, jak najwyśmienitszy posiłek, wspaniały słodycz. Sama finezja. Pił ją wolno, delektował się, rozczulał nad smakiem i biegnącymi końmi. Wszyscy byli równie mocno zapatrzeni. I z nich unosiła się para, z małych upoconych po dniu swawoli ciałek. Kiedy dopił czekoladę odstawił ulubiony kubeczek na tacę Serenii, siwej, wysokiej i szczupłej, zawsze uśmiechniętej, ale niewiele mówiącej służce i poszedł obok niej, gdy wracali do pałacyku. Wciąż omiatał wzrokiem piękne fałdy śniegu, aż dotarli do drzwi. Wielkich wrót z drewna i wieloma klamrami ozdobnymi. Przeszli przez nie, by mógł udać się do łaźni, wziąć ciepłą kąpiel, a następnie zasiąść do wspólnej kolacji. Czar prysnął, gdy przekroczył próg domu. Cała ulotna chwila dnia zniknęła, a dziecięce wizje zaczęły zacierać się z każdym dniem. Wtedy jeszcze nie doceniał piękna owej chwili. Przypomniał sobie o niej właśnie teraz. Uziemiony, ranami przywiązany do łóżka.\n- Zatem będę musiał ciężko pracować, gdy wrócę do zdrowia. Ciężej niż zazwyczaj. Morderczo. – warknął na tyle srogo, na ile pozwoliło mu wyschnięte i zmęczone gardło.\nMoże faktyczni zabrzmiało to jakby miał pretensje do Desideriusa, ale nie taki był jego zamiar.\n- Dlaczego pytasz mnie o takie bzdety? Kto zwraca na to uwagę? To przeszłość. Dzieciństwo, ono nie wróci. Już dawno trzeba było dorosnąć. – dodał po chwili, sam dokładnie nie wiedząc czemu.\nŹle, wiedział dlaczego. Poczuł, że jego serce na chwilę zaczęło się roztapiać, a przecież nie mógł na to pozwalać. Wypracował sobie pewien wizerunek. Stworzył odpowiednią dla siebie maskę, którą miał nosić już zawsze. Taki był plan, takie było postanowienie. Nie mógł przecież opuszczać gardy. Tego nigdy się nie robi. Poczuł po chwili nieco mocniejszy ucisk, zapewne ten, o którym miał informować aktualnego opiekuna. Jakim wojem jednak by był, gdyby przejął się taką drobnostką? W aktualnym stanie, zmrużył jednak nieco oczy. Jakby zawarł kompromis z ciałem, nie może drgnąć, ale dla uważnego oka dało oznakę przelotnego bólu. Po chwili odwrócił również nieco głowę z grymasem na twarzy. Nie był to do końca malunek gniewu, może bardziej zgryźliwości, która powstała u niego, gdy przypominał sobie o przeszłości, którą dawno starał się już z owej pamięci wymazać..\nAutor: Arkona z Vengerbergu o 18:37 Brak komentarzy:\nEtykiety: Blennen i Desiderius, Blennen von Rafgarel\n► PROGNOZA POGODY ◄\nTemperatura: Od -20 do 5 stopni\nZima zaskoczyła w tym roku wszystkich zjawiając się niespodziewanie i zasypując całą okolicę grubą warstwą śniegu. Nie oszczędziła ani skrawka ziemi, a towarzyszący jej mróz skutecznie zniechęca przed próbami odśnieżenia chociażby ścieżki do drzwi wejściowych. Jednocześnie pomimo takiej mroźnej pogody ludzie z radością mówią o zbliżających się dniach, a w niektórych wsiach da się zauważyć już przygotowania do corocznych świąt dziękczynnych dla Erishii.\n► WIEŚCI Z KRAJU I ŚWIATA ◄\nAktualnie: Rok 1787. O ile we wszystkich państwach utrzymuje się, że panuje spokój, do Gildii dotarły jednak nieco inne informacje. Tiedal jest zaniepokojony zarazą, która powolnie zaczyna szerzyć się w stolicy i odmawia dzielenia się jakimikolwiek informacjami na ten temat. Co się dzieje w Mieście Labiryntu? Czyżby kolejna Katastrofa pukała już do drzwi?\n► OPINIA PUBLICZNA ◄\n► INFORMACJE OGÓLNE ◄\nNowi: Javiera, Scarlett, Nakigitsune\nIgnatius Teroise | Anastasia Mortines | Nicolas Cedric Stricklander\nXavier Delaney | Banshee\n► NIEOBECNOŚCI ◄\nPhilomela | Sorelia | Krabat\nVictarion do końca lutego\n► OGRANICZONA AKTYWNOŚĆ ◄\nRawen | Aries | Aurora\nElra | Naga | Hemlock\nIgnatius | Anastasia | Nicolas\n► UWAGA | ATTENTION ◄\nStaramy się szanować autorów i w miarę możliwości podpisujemy znajdujące się tutaj arty i zamieszczamy linki do stron ich autorów.\nJeśli znalazłeś tu swoją pracę i nie chcesz by tu była napisz do administracji. Nie chcemy żadnych problemów, gdy otrzymamy wiadomość art zostanie usunięty.\nWe're trying to respect authors and if it's possible we are signing artworks and place under them links to authors page.\nIf you don't want your art to be here send message to administration. We don't want to have problems, when we recieve message we remove art from the blog.\n► Szablon wykonała Blackhorn ◄\nNa odpisy czekają:\nOd Aurory do Banshee\nOd Javiery do Kogoś\nOd Madeleine do Kogoś\nOd Ophelosa do Victariona\nOd Yuuki do Banshee\nElra Magratta Desiderius Coeh Xavier Delaney Ophelos Chrysanthos Krabat Ratignak Narcissa Aigis Ignatius Teroise Philomela Cantillas Naga Blennen von Rafgarel Kai Montgomery Leonardo Montegioni Rawen Kurokami Yuuki Tenebris Aries Bravis Cahir O'Harrow Sorelia Acantus Adonis Nykvist Madeleine Louise Mae Zabini Victarion Calder Feliks Leokadiusz Woronow Hemlock Crane Tiago Squarepants Aurora Banshee Javiera Badwolf Romulus Nicolas Cedric Stricklander Anastasia Mortines Nakigitsune Tadeusz Softmantle Scarlett Rivers\nKP Event Zaraza Podsumowanie Wiadomości Chochliki Kulig Indywidualne Wiedźma Misja Taavetti\nLeonardo i Ophelos Blennen i Desiderius Ignatius i Xavier Desiderius i Krabat Naga i Kai Narcissa i Ophelos Philomela i Xavier Yuuki i Xavier Cahir i Leonardo Philomela i Ignatius Adonis i Elra Narcissa i Krabat Elra i Xavier Aries i Blennen Elra i Blennen Elra i Feliks Naga i Banshee Hemlock i Victarion Kai i Desiderius Krabat i Naga Madeleine i Rawen Yuuki i Elra Adonis i Tiago Aurora i Elra Narcissa i Sorelia Victarion i Narcissa Cahir i Victarion Elra i Krabat Elra i Cahir Elra i Ignatius Hemlock i Xavier Madeleine i Cahir Anastasia i Rawen Aries i Naga Desiderius i Philomela Desiderius i Romulus Narcissa i Rawen Ophelos i Sorelia Elra i Nicolas Nakigitsune i Desiderius Tadeusz i Romulus Aurora i Banshee Ophelos i Victarion Philomela i Naga Yuuki i Banshee\nAnkiety z okazji II rocznicy bloga + Wywiady z Pos...\nAelin Ashyver Alexander Baal-Berith Alexander i Willibald Alexandra i Selvyn Alexandra i Sorelia Alexandra MacHawke Annabelle i Rawen Annabelle i Selvyn Annabelle Maisonneuve Aries i Selvyn Benjamin i Annabelle Benjamin i Selvyn Benjamin Lychnis Desiderius i Selvyn Elra i Newt Elra i Selvyn Emmanuel Eternum Emmanuel i Alexander Emmanuel i Elra Emmanuel i Tilly Feliks i Quinlan Kai i Yenna Krabat i Tilly Lenalee Lanseloth Marceline Abyss Marceline i Annabelle Naga i Alexander Naga i Willibald Newt i Shinaru Newt i Tilly Noctis Flare Noctis i Xavier Nova Nova i Ignatius Ophelos i Newt Philomela i Noctis Philomela i Uga Quinlan Squarepants Rawen i Shinaru Rawen i Vados Romulus i Alexander Serine i Newt Serine i Willibald Serine Thorsen Shinaru i Lenalee Shinaru Nakara Sorelia i Willibald Sorelia i Yoruka Tilly "Alice" Hatter Tilly i Annabelle Uga Vados Vados i Kai Vincent Freidrich Jäger Willibald i Xavier Yenna Lavrance Yoruka Kirihime Yuuki i Alexander Yuuki i Sorelia


Jaki kolagen wybrać? - Sklep Fizjoterapeuty\nTagi: kolagen, kolagen do picia, kolagen naturalny, kolagen bioalgi, najlepszy kolagen, najmocniejszy kolagen, kolagen w proszku, napój kolagenowy\nJaki kolagen wybrać, aby kompleksowo wspierać swoje zdrowie? Odpowiedź na to pytanie wcale nie jest prosta, ponieważ na rynku spotkać można wiele suplementów diety – mniej i bardziej skutecznych. Dobry kolagen powinien spełniać kilka warunków odnośnie składu i produkcji. Uznaje się, że najskuteczniej działa naturalny kolagen do picia.\nKolagen to główne białko tkanki łącznej, zapewniające odpowiednie napięcie, sprężystość i wytrzymałość poszczególnych struktur organizmu. Znajduje się niemal w każdej tkance – naczyniach krwionośnych, narządach wewnętrznych, gałkach ocznych, skórze, ścięgnach i więzadłach, kościach. Kolagen jest białkiem strukturalnym zbudowanym z aminokwasów – głównie glicyny i proliny. Do jego podstawowych funkcji można więc zaliczyć:\nzapobieganie przedostawaniu się toksyn i drobnoustrojów chorobotwórczych;\nzapewnianie ciągłości procesów odnowy komórkowej w skórze;\nutrzymanie prawidłowego poziomu nawilżenia w skórze;\ndużą zdolność wiązania wody;\nlepsze wchłanianie składników mineralnych i zwiększanie gęstości kości;\nutrzymywanie wysokiej wytrzymałości ścięgien i więzadeł.\nW zdrowym organizmie młodego człowieka kolagen podlega regularnej wymianie i odbudowie. W syntezie włókien kolagenowych udział biorą przede wszystkim hormony – insulina, estrogeny, hormony tarczycy. Niestety, wraz z upływem lat zdolność fizjologicznej produkcji kolagenu stopniowo maleje, począwszy od momentu ukończenia 25. roku życia. Po ukończeniu 50. roku życia produkcja drastycznie maleje, zaś po ukończeniu 60. roku życia zostaje zahamowana.\nNiedobór kolagenu skutkuje nie tylko pogorszeniem kondycji skóry, włosów i paznokci (powstają zmarszczki, skóra staje się wiotka, a włosy suche i łamliwe). Zauważa się również:\nodwapnienie i kruchość kości;\nzwiększoną podatność na urazy i kontuzje;\nosłabienie funkcjonowania ważnych narządów wewnętrznych;\nspadek grubości i wytrzymałości ścian naczyń krwionośnych.\nNie tylko wiek stanowi czynnik ryzyka niedoboru kolagenu w organizmie. Niedoborom sprzyjają także zbyt intensywne wysiłki fizyczne przy nieodpowiedniej diecie i regeneracji ciała, nadmierny stres, procesy chorobowe czy regularna ekspozycja na niekorzystne warunki atmosferyczne (np. promieniowanie słoneczne). Na szczęście istnieje wiele suplementów diety, za pomocą których można skutecznie uzupełniać niedobory kolagenu.\nKolagen - jaki wybrać?\nDo dnia dzisiejszego rozpoznano i opisano 29 rodzajów kolagenu, które różnią się między sobą strukturą przestrzenną i lokalizacją w organizmie. Zastanawiając się jaki kolagen wybrać na stawy lub na skórę, należy kierować się jego składem. Preparaty powinny posiadać w swoim składzie wysokiej jakości, dobrze przyswajalny kolagen. Właśnie z tego względu poleca się naturalny kolagen do picia, który szybko wchłania się w układzie pokarmowym i może być wykorzystany przez organizm. Najskuteczniej działa kolagen wołowy oraz rybi, ponieważ jego struktura jest zbliżona do kolagenu ludzkiego.\nAby kolagen do picia działał jeszcze skuteczniej powinien posiadać w składzie związki, które zwiększają jego przyswajanie oraz działanie. Są to między innymi: witamina C, witamina E, biotyna czy cynk. Ważna jest również ilość czystego kolagenu w 10 g produktu. Dla wyraźnych i długotrwałych efektów potrzebujemy dziennie około 8 g hydrolizatu kolagenu.\nKupując suplement diety warto kierować się opiniami innych osób – to właśnie one przetestowały kolagen i mogą podzielić się rzetelną opinią na jego temat. Ostatnim istotnym parametrem jest prestiż producenta. Doświadczony i kompetentny producent zagwarantuje nie tylko wysokiej jakości skład suplementu, ale również bezpieczeństwo jego stosowania.\nŻelaszczyk D., Waszkielewicz A., Marona H., Kolagen – struktura oraz zastosowanie w kosmetologii i medycynie estetycznej, Estetologia i Medycyna Kosmetologiczna, 2/2012.


Python na topie\nPopularność Pythona napędzają prace z dużymi zbiorami danych i biblioteki do ich przetwarzania (na przykład numpy). Python ma przez to ogromne znaczenie w procesie maszynowego uczenia. Nawet Microsoft uruchomił niedawno darmowe lekcje Pythona, by przyciągnąć programistów do chmury Azure, gdzie mogą trenować model maszynowego uczenia. Z tego samego powodu wzrosła popularność środowiska Jupyter do tworzenia interaktywnych notatników ze skryptami w Pythonie i R.\nPopularność języków programowania (GitHub)\nTo ogromny krok dla 30-letniego języka. Warto dodać, że twórca Pythona, Guido van Rossum, odszedł na emeryturę na początku tygodnia. Programista pracował w firmie Dropbox.\nJęzyki zyskujące popularność na GitHubie\nGitHub udostępnił też listę języków, które szybko zyskują nowych użytkowników. Największy wzrost zanotował język Dart – 532 proc. w ciągu roku. Programiści interesują się widać tworzeniem aplikacji mobilnych z użyciem nowych rozwiązań Google'a. Wraz z Dartem popularność zyskał toolkit Flutter, przeznaczony do szybkiego budowania interfejsów aplikacji.\nKolejnym szybko zdobywającym popularność językiem jest Rust, opracowany przez Mozillę, by zapobiegać tworzeniu luk bezpieczeństwa związanych z obsługą pamięci przez programy. W ciągu roku zyskał 235 proc., głównie dzięki Microsoftowi, który eksperymentuje z używaniem Rusta w systemie Windows. Pełny ranking wygląda następująco:\nNajwiększe projekty na GitHubie\nGitHub Zdradził też, które otwartoźródłowe projekty mają najwięcej współautorów. Liderem od lat jest Microsoft Visual Studio Code. Świetny edytor tekstu dla programistów zyskał popularność wśród pracowników Google. Rozwija go 19,1 tys. programistów. Większość pracuje dla Microsoftu.\nNa liście są też inne projekty Microsoftu. Firma z Redmond była jednym z większych użytkowników GitHuba jeszcze zanim przejęła usługę.