Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. Rachunek prawdopodobieństwa.\nZgon, którego nie było\nCzy to poważna choroba?\nKara za nadgorliwość\nMoc rozmowy, a cudowne uzdrowienie\nNiewiarygodne zbiegi okoliczności\nSpowiedź bez rozgrzeszenia\nSukces to, czy porażka?\nSam bym tego lepiej nie zrobił\nNigdy przedtem i nigdy potem\nWalka z beznadzieją\nOstatnia zmiana 09.10.2019 przez Medyk Białostocki\nSześćdziesięcioletnia, mizerna, chora na żółtaczkę mechaniczną kobieta, zakwalifikowana do leczenia operacyjnego, po konsultacji w szpitalu zakaźnym została przeniesiona na chirurgię. Choroba ujawniła się przed 3 miesiącami stopniowo narastającą żółtaczką bez dolegliwości bólowych, z postępującym osłabieniem.\nW oddziale chorób wątroby wykonano potrzebne badania diagnostyczne, jednocześnie starano się poprawić stan ogólny pacjentki. Wykonane badania wskazywały na żółtaczkę mechaniczną, a koronnym objawem był wyczuwalny przez powłoki brzuszne powiększony, gładki, napięty pęcherzyk żółciowy, nieznacznie bolesny w czasie uciskania, w ograniczonym zakresie przemieszczalny. Powiększona była również wątroba. Obraz kliniczny jednoznacznie wskazywał na przeszkodę w odpływie żółci w miejscu połączenia wspólnego przewodu żółciowego z dwunastnicą. Jako przyczynę stanu chorej brano pod uwagę raka trzustki, raka brodawki dwunastniczej i mniej prawdopodobną, niemą kamicę przewodową oraz bardzo rzadkie inne choroby. Brak wcześniejszych objawów bólowych typowych dla kamicy dróg żółciowych prawie wykluczał tę ewentualność jako przyczynę żółtaczki.\nNiezależnie od przyczyny choroby należało operacyjnie przywrócić odpływ żółci do przewodu pokarmowego. Ze względu na niezadawalający stan pacjentki zaplanowano wykonanie zabiegu łagodzącego zamiast ciężkiego radykalnego. Po otwarciu jamy brzusznej operator stwierdził obecność guza brodawki dwunastniczej. W odróżnieniu od raka trzustki rak brodawki dwunastniczej jest mniej agresywny, manifestuje się wystąpieniem żółtaczki we wczesnym okresie choroby, później daje przerzuty. Wprawdzie sytuacja była korzystniejsza niż w nowotworze trzustki, ale ze względu na stan ogólny chorej zabieg ograniczono do wykonania omijającego przeszkodę zespolenia przewodu żółciowego z dwunastnicą, oraz usunięcia powiększonego pęcherzyka żółciowego.\nPo operacji chora stopniowo wracała do zdrowia. Zmniejszała się żółtaczka. Przybywało sił. Po kilkunastu dniach została wypisana do domu.\nPo 8 miesiącach pacjentka powróciła do naszego oddziału z objawami zwężenia górnej części przewodu pokarmowego objawiającego się wymiotami po przyjętych posiłkach, obniżeniem się wagi ciała, osłabieniem. W dalszym ciągu nie miała dolegliwości bólowych. Stało się jasne, że choroba postępowała i doprowadziła do zatkania dwunastnicy uniemożliwiając przechodzenie pokarmu do dalszej części przewodu pokarmowego. Tylko następna operacja mogła uwolnić pacjentkę od niechybnej śmierci głodowej. Wydawało się, że najprostszym racjonalnym rozwiązaniem było wykonanie połączenia żołądka z jelitem cienkim omijającego przeszkodę na poziomie dwunastnicy. Taki był plan zaakceptowany przez ordynatora.\nZwyczajowo, jeśli nie ma przeciwwskazań, kolejny zabieg u pacjenta wykonuje ten sam chirurg. Tak właśnie było w tym wypadku. Po otwarciu jamy brzusznej, badanie wykazało, że guz brodawki dwunastniczej powiększył się do takich rozmiarów, że zatkał dwunastnicę blokując przemieszczanie się pokarmu. W dalszym ciągu makroskopowo nie stwierdzono przerzutów, nie było też naciekania okolicznych narządów. Dwunastnica z guzem była ruchoma, słowem możliwe było wykonanie zabiegu doszczętnego usunięcia zmiany nowotworowej. Radykalny zabieg tego rodzaju jest duży i niełatwy. Na wniosek operatora poproszono mnie na salę operacyjną w celu weryfikacji rozpoznania i zdecydowania co do taktyki leczenia: zabieg radykalny czy paliatywny?\nPo przygotowaniu się do udziału w zabiegu oceniłem, że należy dać chorej szansę wyleczenia i zaryzykować wykonanie operacji doszczętnej. Zamówiono więc większą ilość krwi do przetoczenia. Oczywiście zadeklarowałem pomoc w charakterze asystenta. Kolega oświadczył, że był nastawiony na wykonanie prostego zespolenia żołądka z jelitem. Ocenił siebie jako nieprzygotowanego do wykonania tak skomplikowanej procedury i poprosił mnie „o przejęcie steru”.\nPozwolę sobie przedstawić czytelnikowi, jaka jest rozległość zabiegu. Otóż należy w bloku wyciąć połowę żołądka, dwunastnicę, końcową część wspólnego przewodu żółciowego, głowę trzustki i początkowy segment jelita cienkiego. Usunięcie wyszczególnionych części tych ważnych narządów to pierwsza część problemu wymagająca znajomości anatomii, by bezpiecznie decydować, co może być przecięte, a co musi być oszczędzone. Drugą częścią problemu jest połączenie wszystkich przeciętych narządów w jeden zamknięty system zabezpieczający szczelność i drożność przewodu pokarmowego. Jest to jedna z największych operacji w chirurgii gastroenterologicznej. Zabieg trwał ponad 3 godziny.\nW następnym dniu w czasie obchodu lekarskiego na pytanie - jak się czuje, chora oświadczyła, że czuje się lepiej niż po poprzedniej ciężkiej operacji wykonanej z powodu żółtaczki.\nPo kilkunastu dniach rekonwalescentka została wypisana do domu pod opiekę męża. Mężowi przekazano optymistyczną wiadomość o wykonaniu radykalnego zabiegu, dającego nadzieję wyleczenia. Pacjentka była poinformowana o przeszkodach mechanicznych, warunkujących wystąpienie opisanych objawów, bez podania nazwy choroby. Nie była osobą dociekliwą.\nZnaczne „przemeblowanie” w narządach jamy brzusznej tylko w nieznacznym stopniu upośledziło procesy trawienia. Mimo usunięcia połowy żołądka, pozostawiona jego część bez zastrzeżeń spełniała rolę rezerwuaru na przyjęty pokarm z możliwością skutecznego trawienia. Ubytek głowy trzustki zmniejszył wydzielanie enzymów trzustkowych, potrzebnych dla dalszego procesu trawienia przyjętych pokarmów. Gdyby zaburzenia trawienia wyrażały się objawami klinicznymi, to z powodzeniem możliwe byłoby leczenie substytucyjne odpowiednimi lekami. Prawidłowe wydzielanie insuliny zapewniało fizjologiczny poziom glukozy w surowicy. Nie było zagrożenia cukrzycą. Niezaburzony odpływ żółci do przewodu pokarmowego zapewniał wspomaganie trawienia i przyswajania tłuszczów.\nW dniu wypisu, oprócz życzenia długich lat życia w dobrym zdrowiu, zalecono pacjentce stosowanie odpowiedniej diety i zgłaszanie się na badania kontrolne co 6 miesięcy.\nNa badania kontrolne zgłaszali się oboje małżonkowie. Tak się bowiem złożyło, że mężem rekonwalescentki był pan operowany wcześniej z powodu wrzodu żołądka drążącego do trzustki i współistniejącego raka nerki. Oboje zgłaszali się regularnie, a rytuał tych wizyt był następujący. Kolejno byli badani (za przyzwoleniem) w obecności małżonka. Po badaniu każde z nich otrzymywało informację o stanie zdrowia bez zbędnych szczegółów. Zgodnie z wynikiem badania otrzymywali optymistyczne zapewnienia, że nie stwierdzono żadnych niepokojących objawów. Po wyjściu z gabinetu, za chwilę powracała jedna osoba z prośbą o dodatkowe informacje o współmałżonku. Kobieta pytała: - Panie doktorze chodzi mi o potwierdzenie, że z mężem jest wszystko w porządku. Bo proszę pana u mnie to była żółtaczka, ale u męża był to rak nerki.\nOtrzymała potwierdzenie, że u męża niczego złego nie stwierdzono, może więc być spokojna. Uśmiechnięta opuszczała gabinet. Za chwilę przychodził mąż z pytaniem o stan zdrowia żony, bo przecież w jego mniemaniu on miał wrzód żołądka i nieprawidłową nerkę, a u żony był rak powodujący żółtaczkę. Po uzyskaniu potwierdzenia, że niczego złego u żony nie stwierdzono, zadowolony opuszczał gabinet. Wracali do domu, by we dwoje spędzić resztę życia, jakie zostało im przypisane.\nNa kanwie tego przypadku chcę przedstawić dylematy chirurga wymagające podejmowania decyzji decydujących o losach chorych. Przykład opisanej chorej z żółtaczką zaporową pochodzenia nowotworowego, w złym stanie ogólnym. Do wyboru są trzy sposoby postępowania:\nwykonać zabieg paliatywny, przywracający odpływ żółci do przewodu pokarmowego\nwykonać zabieg radykalny zapewniający odpływ żółci do przewodu pokarmowego i usuwający nowotworową przyczynę żółtaczki\nLeczenie zachowawcze nie wpływa na ustąpienie żółtaczki i tym bardziej na jej przyczynę - nowotwór. Zastosowanie leczenia farmakologicznego w porównaniu do zaniechania jakiegokolwiek leczenia, w domniemaniu mogłoby przedłużyć życie pacjentki o kilka dni, tygodni, może miesięcy, chociaż pewności nie ma. Zastosowanie leczenia operacyjnego daje nadzieję na znacznie dłuższe przeżycie, ale grozi zgonem pooperacyjnym. Bez operacji żółtaczka nie zniknie. Wprawdzie nie ma możliwości wydłużenia okresu przeżycia po leczeniu zachowawczym, ale nie ma wątpliwości, że zabieg jest szansą na znacznie dłuższy, chociaż tylko czasowy pobyt na tej ziemi. Jest to argument przemawiający za podjęciem ryzyka operacji. Teraz chirurg staje wobec konieczności wyboru sposobu postępowania. Przywrócenie odpływu żółci do przewodu pokarmowego można osiągnąć wykonaniem omijającego przeszkodę, względnie prostego, zespolenia przewodu żółciowego z jelitem. Wtedy pozostawiamy ognisko nowotworowe. Alternatywą jest ryzykowny duży zabieg radykalny dający szansę wyleczenia, ale i groźbę niezawinionego spowodowania pooperacyjnego zgonu. Jestem przekonany, że kolega operujący słusznie ograniczył się do wykonania mniej obciążającego zabiegu łagodzącego. Chora w stopniowo poprawiającym się stanie ogólnym, poszła do domu ze swoim nowotworem.\nZrządzeniem losu, stosunkowo szybko, ta sama choroba spowodowała powikłanie zagrażające śmiercią głodową. I tym razem ratunkiem było leczenie operacyjne. I tym razem należało wybrać między leczeniem objawowym i radykalnym. Ostateczna decyzja o wyborze sposobu leczenia zapadła po otwarciu jamy brzusznej. Zrezygnowano z pierwotnie zaplanowanej operacji paliatywnej na rzecz radykalnej, rokującej wyleczenie. Jakie przesłanki zdecydowały o wyborze metody leczenia w przedstawionych okolicznościach? Trudno mówić o jednym przesądzającym czynniku. A więc co zaważyło o wyborze leczenia? W pierwszym rzędzie do wykonania trudnego, ciężkiego zabiegu chirurg powinien mieć narzędzia w szeroko pojętym rozumieniu tego słowa. Nieelegancko do narzędzi zaliczam członków zespołu operacyjnego, którzy jako całość stanowią współdziałających inteligentny aparat. Konieczna jest odpowiednia sala operacyjna z potocznie rozumianymi instrumentami. Musi być zapewniona odpowiednia ilość krwi do przetoczenia. Za niezbędne narzędzia uważam wiedzę teoretyczną, doświadczenie i biegłość techniczną operatora oraz jego silną psychikę.\nSwego rodzaju wytycznymi są statystyki mówiące o wynikach leczenia w zależności od ciężkości choroby, wieku pacjenta, wybranej metody leczenia. Zabiegi łagodzące obciążone są mniejszym odsetkiem zgonów pooperacyjnych, ale radykalnie leczeni, jeśli nie giną w okresie pooperacyjnym, żyją znacznie dłużej. Lekarz przedstawia umotywowaną propozycję uwzględniającą dobro chorego i ryzyko. Decyzję podejmuje pacjent. Rzecz w tym, że pacjentowi nie można powiedzieć, że zgodnie ze statystycznymi danymi po operacji łagodzącej będzie żył w 90 proc., a umrze tylko w 10 proc. Pojedynczy chory albo przeżyje operację albo umrze w 100 proc.\nW opisanym przypadku chora nie miała możliwości wyrażenia zgody na konkretny sposób leczenia. Kolega, który rozpoczął operację, po otwarciu jamy brzusznej został zaskoczony korzystną sytuacją umożliwiającą wykonanie doszczętnego zabiegu, do wykonania którego czuł się nieprzygotowany. Jego poczucie wielkiej odpowiedzialności za los chorej skłoniło do poproszenia mnie o weryfikację rozpoznania i decyzję co do rozległości zabiegu. Zrezygnował z roli operatora mimo gwarantowanej pomocy z mojej strony. Gdyby w sytuacji samotnego decydowania wykonał tylko zabieg łagodzący nikt nie mógłby czynić mu z tego powodu zarzutu.\nPacjentka zaskakująco łagodnie przeżyła okres pooperacyjny, chociaż ryzyko zgonu było znaczne. A gdyby chora zmarła, czy moje stanowisko pozostałoby niezmienione w porównaniu do wyżej zaprezentowanego? Nie mam pewności.\nDr Stanisław Sierko, emerytowany chirurg\nData wydruku: 22.05.2022 23:10


Zielińska w ciąży nowej fryzurze - Wizaz.pl\nPoprzedni artykuł: Zdrowe i piękne włosy z ekspresową odżywką regenerującą NIVEA Hairmilk... Następny artykuł: O tym cudowny olejku rzadko się mówi, a włosy rosną po nim jak szalone\nFryzury, 20.09.2017, 10:52\n, tagi: Katarzyna Zielińska, grzywka, krótka fryzura\nCałkiem niedawno zaskoczyła nas wiadomość o tym, że Zielińska zostanie mamą po raz drugi jeszcze w tym roku. Jej pierwszy synek - Henio - w styczniu skończy dwa latka. I wygląda na to, że zabobony o zmianie fryzury podczas ciąży aktorka włożyła między bajki, bo na swoim Instagramie pochwaliła się bardzo modnym, ale też bardzo krótkim cięciem. Jak teraz wygląda?\nWszystkie chyba doskonale pamiętamy spektakularną metamofozę aktorki. Już kilka lat temu pozbyła się długich, kruczoczarnych włosów na rzecz tych krótkich. Zmieniła również kolor, co zdecydowanie wyszło jej na plus. Wizualnie odjęła sobie lat. Bardzo również schudła, o czym zresztą sama często pisze na Instagramie.\nTak wyglądała w 2007 oraz 2008 roku i przed obecną zmianą fryzury:\nNie znamy osoby, która wyglądałaby lepiej w odcieniach rudego. Zielińska od bardzo dawna nosiła raczej krótkie włosy. Miała już fryzurę pixie, ale od pewnego czasu była wierna raczej długości kosmyków do żuchwy. W tym czasie eksperymentowała z zaczesywaniem ich na różne strony, co zresztą bardzo dobrze jej wychodziło. Na czerwonym dywanim zawsze miała perfekcyjnie ułożone włosy.\nTym razem jednak postanowiła zaszaleć i zafundowała sobie fryzurę w stylu bowl cut. To cięcie było modne szczególnie w latach 90., a od 2016 roku staje się tylko coraz bardziej popularne. Popularny niegdyś "grzybek" z włosów znowu będzie błyszczał jesienią i zimą.\nAktorka zapytała fanów, jak im się podoba jej nowa fryzura. Na odpowiedź wcale nie musiała długo czekać. W komentarzach niemal natychmiast pojawiło się wiele ciepłych słów.\n- No po prostu petarda. Nigdy nie podobały mi się krótkie fryzury, ale Tobie pasuje, jak ulał\n- Rewelacyjnie!!!! Osobiście uważam, że w krótkiej fryzurze wygląda Pani wręcz idealnie\n- Ślicznie Pani wygląda w tej fryzurze, nadaje ona Pani stylu i uroku, choć tego nigdy Pani nie brakowało\n- Super! Jak Ty to robisz, że wyglądasz coraz młodziej...\nKatarzyna Zielińska jest doskonałym przykładem na to, że nawet w bardzo krótkiej fryzurze można wyglądać szalenie kobieco! :) Jak wam się podoba metamorfoza gwiazdy?\nMasz rude włosy? Te kosmetyki pomogą ci wzmocnić ich kolor:\nNapisanych recenzji: 177\nSzamponu tego używam już od kilku lat i zawsze chętnie do niego wracam.Włosy farbuje już od bardzo dawna i najczęście na odcienie rudości i czerwieni. Jak wiadomo takie kolory szybko się wypłukują. Ten szampon jest dla włosów ratunkiem. Naprawdę podkreśla odcienie czerwieni i nadaje włosom piękne refleksy. Różnicę widziałam, ponieważ gdy się skończył nie mogłam dostać nowego opakowania, więc moje włosy przez kilka dni myłam tylko szmponem podstawowym i straciły czerwone refleksy. Próbowałam swego czasu innych szamponów tego typu, ale nie sprawdziły się u mnie. Szampon ładnie oczyszcza włosy, super się pieni, ma ładny kolor oraz w miarę nuetralny zapach, włosy po nim nie są obciążone. Używam go jako drugiego szamponu. Jest dosyć wydajny. Minusem może być jego intensyny kolor, który brudzi ręcznik, ale mu wybaczam ;)\nSzampon kupiłam po raz pierwszy, kiedy rozjaśniając włosy, zatrzymałam się na kilka miesięcy na rudym; nie zauważyłam wtedy spektakularnych efektów ani wpływu na kolor. Po jakimś czasie udało mi się wrócić do ładnego, pozbawionego rudości blondu, więc szampon odstawiłam na półkę. I stał tam do wczoraj, do momentu, w którym postanowiłam przyciemnić lekko mój zimny blond drogeryjną farbą. Jak można się spodziewać, włosy wyszły brunatne, szarozielone, tragedia!\nW przebłysku olśnienia przypomniałam sobie, że podobno zieleń z włosów najlepiej wywabia czerwony barwnik, poleciałam więc po koncentrat pomidorowy i sięgnęłam po zakurzony Ultra Color System do Włosów Rudych. Wylałam na włosy pół butelki i potrzymałam przez pół godziny. EFEKT BYŁ SPEKTAKULARNY! Zieleń i szarość zeszła całkowicie, pozostał piękny, popielaty refleks. Ten szampon naprawdę uratował moje włosy przed kolejnym farbowaniem, oszczędził czasu, pieniędzy i krokodylich łez!\nZastosowanie może niezbyt zgodne z zamiarem producenta, ale gorąco polecam ten produkt do włosów po nieudanym - i w efekcie zielonym - farbowaniu, może któraś z dziewczyn tu trafi i szybciej pozbędzie się kłopotu :)\n- USUWA SZARO-ZIELONY ODCIEŃ Z WŁOSÓW! [+][+][+]\n- ładnie wygładza włosy [+]\n- przyjemny zapach [+]\n- bardzo przystępna cena [+]\n- intensywny czerwony kolor szamponu brudzi armaturę, ostrożnie! [-]\nVenita, Henna Color, Szampon do włosów czerwonych i rudych\nKonsystencja: gęsta, kleista.\nZapach: łagodny i przyjemny; nie czuć mocno chemicznego aromatu\nWydajność: bardzo dobra, niewiele szamponu potrzeba by mocno spienić włosy.\nMoje wrażenia: Zdziwił mnie sposób użycia - takie połączenie mycie włosów z trzymaniem na nich odżywki. Pewnie służy to wnikaniu substancji odżywczych lub pigmentu we włosy, więc to akceptuję. Szampon łatwo się rozprowadza na włosach i bardzo dobrze pieni. Piana jest gęsta i nie spływa z włosów. Po wyschnięciu włosy są miękkie w dotyku, zachowują swój blask. Szampon trochę przedłuża trwałość koloru.\nIlość zużytych opakowań: 1 opakowanie zużyłam\nNiełatwo znależć szampon do włosów rudych, który będzie podkreślał ich kolor. Nareszcie taki szamon odkryłam i z pewnością siegnę po kolejne opakowania. Przyjemnie pachnie, dobrze się pieni i co najważniejsze włosy po nim są żywsze zarówno jeśli chodzi o kolor jak i kondycję.\nOdżywka rozplątuje włosy po myciu, nawilża, nadaje rudawy połysk\nUżywałam do moich ciemnobrązowych włosów zestawu szampon+odżywka dla włosów rudych. Zależało mi, aby nieco rozjaśnić włosy farbowane.\nOdżywka ma kremową gestą konsystencję. Dobrze rozprowadza się na mokrych włosach. Ja zwyczajnie wmasowywałam odżywkę w całe włosy i skórę głowy. Trzymałam ok. 5 minut i dopiero słukiwałam.\nEfekty: O ile po samym umyciu szamponem moje długie włosy były splątane, to odżywka je błyskawicznie wygładzała i rozczesywałam je bez problemu. Włosy rzeczywiście są miękkie, lśniące i puszyste. Koloru jednak nie zmieniły, choć moje pierwsze "siwulce" już po 2-3 użyciach zamaskowały. Mam wrażenie, że zmienił się odcień włosów, teraz są w nieco cieplejszej tonacji. Dużym plusem jest to, że włosy, które po farbie miały jednolity kolor, szybko stały się mniej jednorodne kolorystycznie. Odżywka ma też chronić kolor włosów przed blaknięciem, ale tego nie mogę ocenić. Zimą noszę czapkę.\nGeneralnie wydaje mi się, że warto stosować taką ochronę, jeśli chcemy rzadziej farbować włosy. Moim zdaniem te kosmetyki na to pozwalają.\nUżywam tego produktu od: od ponad miesiąca\nZnudziło ci się tradycyjne ombre? Wypróbuj koloryzację...


Sprzedaż domów, willi i apartamentów w Riva Ligure - Nieruchomości we Włoszech\n> Nad morzem we Włoszech\nNieruchomość w Riva Ligure\nMałe miasteczko Riva Ligure, położone na wybrzeżu Morza Śródziemnego, jest typowym liguryjskim miasteczkiem, pełnym szczególnej aury i spokoju. Miasto ma bardzo dogodną lokalizację, ponieważ miasto Sanremo znajduje się 11 kilometrów od niego, region Imperia jest oddalony o 15 kilometrów, a miasto Arma di Taggia jest oddalone o około pięć kilometrów.\nWłoskie miasto Riva Ligure położone jest wzdłuż wybrzeża morskiego i wzdłuż wspaniałej alei palmowej. Oprócz plaży i najczystszego morza miasto ma coś do zaoferowania swoim stałym mieszkańcom i gościom. Na przykład dla miłośników długich spacerów przygotowano specjalną ścieżkę rowerową, która znajduje się między wybrzeżem morskim a krzakami. Dodatkowo 15 kilometrów od miasta znajduje się duży klub golfowy Castellaro (9 dołków na 33 par), który jest czynny przez cały rok, dzięki ciepłemu i łagodnemu śródziemnomorskiemu klimatowi. Ponadto niedaleko klubu golfowego znajduje się również port turystyczny Marina degli Aregai z 900 miejscami na łodzie jednocześnie.\nWszystko to pozwala zamienić Riva Ligure w prawdziwy raj, w którym naprawdę możliwe jest wygodne życie i dobry wypoczynek. Przez taki raj nie mogli przejść obojętnie turyści, których z roku na rok przybywa, ani zamożni biznesmeni, którzy coraz częściej zwracają uwagę na to małe miasteczko na liguryjskim wybrzeżu Włoch. Dziś w tym mieście Włochom i mieszkańcom innych krajów wystawionych jest na sprzedaż wiele obiektów, wśród których można wyróżnić zarówno małe apartamenty, jak i luksusowe wille. Jednocześnie w większości przypadków nieruchomość ta położona jest kilkadziesiąt metrów od morza, co pozwala stworzyć wspaniały widok z okna i stwarza wszelkie warunki do przyjemnych spacerów wzdłuż wybrzeża o zachodzie lub świcie.\nA czy może być coś lepszego na dobry odpoczynek z dala od zgiełku współczesnej cywilizacji? Jeżeli interesuje Cię możliwość nabycia nieruchomości w mieście Riva Ligure lub w jakimkolwiek innym mieście na liguryjskim wybrzeżu Włoch, nasza firma pomoże Ci w doborze konkretnych obiektów i wykonaniu różnych dokumentów. Posiadamy duże doświadczenie w tym zakresie i możemy zagwarantować pełne bezpieczeństwo i poufność obrotu nieruchomościami we Włoszech.\nApartamenty 50 metrów od morza w Riva Ligure\nSprzedaż: Działka #3934\nApartament na 2 piętrach w Riva Ligure Apartamenty znajdują się w zabytkowym centrum Riva Ligure, zaledwie 50 metrów od morza. Mieszkanie 100 m2 metrów na 2 piętrach. Na piętrze znajdują się 2 sypialnie, łazienka, kuchnia...\nApartament 100 metrów od plaż Riva Ligure\nSprzedaż: Działka #3922\nApartament w Riva Ligure z widokiem na morze Piękny i przestronny apartament w centrum Riva Ligure z widokiem na morze. Doskonały stan iw pełni umeblowane. Trzecie piętro bez windy. Centralne ogrzewanie. Mieszkanie znajduje...\nApartament nad morzem w Riva Ligure\nSprzedaż: Działka #3789\nApartament z widokiem na morze w Riva Ligure Nowe mieszkanie na sprzedaż w Riva Ligure. Położony w spokojnej okolicy w otoczeniu zieleni, bardzo blisko plaż. Przestronny apartament z jedną sypialnią, bardzo słoneczny z...\nSprzedaż: Działka #2831\nWilla Riva Ligure na sprzedaż Kup willę w Riva Ligure z widokiem na morze na wybrzeżu włoskiej Riwiery. Willa 140 m2 z ogrzewaniem podłogowym, systemem inteligentnego domu i alarmem. Garaż 60 m2, lokal niemieszkalny 120...\nNowa willa blisko morza w Riva Ligure\nSprzedaż: Działka #2610\nWilla z widokiem na morze w Riva Ligure Kup nową willę blisko morza w Riva Ligure, prowincja Imperia, region Liguria. Willa o powierzchni 500 m2 m, składa się z czterech poziomów. Parter: pomieszczenia gospodarcze i piwnica...


Darowizny na cele kultu religijnego i charytatywno-opiekuńcze | Parafia Wielgolas Brzeziński\nDarowizny na cele kultu religijnego i charytatywno-opiekuńcze\n13 listopada 2016 brak\nOdliczenie od dochodu przysługuje od kwoty poczynionej darowizny, jednak nie wyższej niż 6% rocznego dochodu podatnika (10% w przypadku osób prawnych). Musimy pamiętać, iż do limitu tego włączamy również wydatki na cele związane np. z krwiodawstwem czy innymi organizacjami. Ważny jest cel darowizny, który musi dotyczyć wydatków związanych z kultem religijnym, czyli remontami kościołów, zakupem szat liturgicznych, itp.\nOd darowizny na cele kultu religijnego należy odróżnić darowiznę na cele charytatywno-opiekuńcze, o której mowa w ustawie o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku odliczyć możemy pełną kwotę darowizny, bez względu na jej wysokość, nawet do 100% dochodu. Cel charytatywno-opiekuńczy polega m.in. na prowadzeniu zakładu dla sierot czy organizowaniu pomocy dla osób dotkniętych klęską żywiołową. Z darowizną tą wiąże się nieco więcej wymogów formalnych.\nNajważniejszą kwestią jest należyte udokumentowanie faktu przekazania darowizny. Bezwzględnie darowiznę należy wpłacić na rachunek bankowy parafii (koniecznie z zaznaczeniem celu darowizny). Dzięki temu będziemy dysponować dowodem wpłaty, który umożliwi nam wpisanie do deklaracji rocznej (konkretnie w PIT/O) ogólnej kwoty darowizny oraz tej odliczanej, a także wskazanie nazwy i adresu obdarowującego, jak i obdarowanego. Inne sposoby dokonywania wpłat są kwestionowane przez organy podatkowe. Nie wystarczy tutaj bowiem pokwitowanie wpłaty w kasie instytucji i fakt posiadania druku KP.\n← Wizualizacja kościoła\n20 XI 2016 – XXXIV Niedziela Zwykła Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata →


Z nikim nie mogłem się zaprzyjaźnić ani nawet przelotnej rozmowy nawiązać. Nawet obiad spożyłem osobno, nie zaś przy stole ogólnym, ponieważ załoga zażądała zupełnego usunięcia mej osoby od wspólnych zebrań. Słyszałem tylko gwar i śmiechy przy stole, lecz nie miałem prawa zasiąść do tego stołu.\nKapitan wytłumaczył mi, iż musiał ustąpić żądaniu załogi, aby nie drażnić marynarzy.\nSłońce świeciło skrząc się i płonąc na nierównościach i zagięciach fal. Pogoda była cudowna. Wiatr, który wzdymał nasze żagle, ustawał.\nNadchodziła powoli nie znana mi dotąd, nieruchoma, drętwa Cisza Morska. Fale się co chwila zmniejszały, powierzchnia morza wygładzała się coraz bardziej.\nStałem wciąż na pokładzie i upajałem się pogodą. Nagle posłyszałem niespokojny ruch całej załogi.\nTłum marynarzy roił się na pokładzie, mrucząc i ponuro spoglądając w czyste, pogodne niebiosy. Znać było po nich trwogę i niepokój. Nie mogłem zrozumieć, skąd ta trwoga i ten niepokój.\nWszakże niebo było czyste - bez chmury, bez skazy. Pogoda utrwaliła się na długo. Żadna burza nie groziła naszemu okrętowi. Upajałem się słońcem i ciszą, ze zdziwieniem patrząc na zatrwożonych widokiem pogodnego nieba marynarzy. Kapitan stał pośród nich i, z taką samą trwogą przyglądając się niebiosom, coś mówił czy też wydawał jakieś rozkazy. Stałem na końcu pokładu i nie mogłem dosłyszeć głosu kapitana. Zaciekawiony jednak ogólnym zgiełkiem i niepokojem, zbliżyłem się nieco, aby pochwycić słowa kapitana.- Nie spodziewałem się takich przeszkód i takiej zwłoki - mówił kapitan. - Miałem nadzieję, a nawet pewność, że los będzie sprzyjał okrętowi. Tymczasem musimy się pogodzić z nieszczęściem, które na nas spada. Nieszczęście to jest zbyt widoczne, aby można było o nim wątpić. Wicher ustaje, powierzchnia morza wygładza się z niezwykłym pośpiechem, fala za falą znika i zamiera. W powietrzu zaczyna dzwonić straszna, groźna, przeraźliwa i gniewna Cisza Morska. Jeszcze chwila - a wszelki powiew zamrze, żagle znieruchomieją i zamiast się wzdymać, zwisną bezsilnie. Okręt zatrzyma się jak skamieniały w tej martwocie i w tym bezruchu. Będziemy zmuszeni stać w miejscu dopóty, dopóki wiatr lada jaki nie przyjdzie nam z pomocą. Wolę burzę niż tę Ciszę Morską. Z burzą można walczyć, z ciszą walka jest niemożliwa.\nZrozumiałem teraz, że pogoda i cisza, którą się tak upajałem, jest groźnym dla okrętu zjawiskiem. I rzeczywiście, wiatr z każdą chwilą bezsilniał, a żagle wzdymały się coraz słabiej, niechętniej i niedołężniej. Dalszy ciąg rozmowy pomiędzy kapitanem a marynarzami napełnił mię przerażeniem. Stary ów bowiem marynarz, który list Diabła Morskiego kazał wrzucić do morza, rzekł głosem ponurym, wskazując mię palcem i zwracając się wprost do kapitana:\n- Ten nieznajomy jest przyczyną naszego nieszczęścia. Nie podoba mi się bardzo jego korespondencja z Diabłem Morskim. Gdybym był kapitanem, kazałbym go wrzucić do morza wraz z listem Diabła Morskiego. Obecność tego człowieka na okręcie może być przyczyną tysiąca nieszczęść i przypadków.\nDreszcz przeszył mię od stóp do głowy. Czułem, że blednę, i z przerażeniem spojrzałem w głębinę morską, która z porady starego marynarza mogła za chwilę stać się moim grobem. Z biciem serca jąłem nasłuchiwać odpowiedzi kapitana, od której życie moje zawisło.\nKapitan zmarszczył brwi, zamyślił się głęboko i milczał. Milczał tak długo, że milczenie jego stawało się dla mnie tak samo groźne jak Cisza Morska dla okrętu. Im dłużej milczał, tym większy niepokój mię ogarniał. Zataiłem dech, natężyłem słuch - i czekałem. Zdawało mi się, że na czas jego milczenia przestałem istnieć. Wreszcie kapitan rzekł po długim namyśle i po jeszcze dłuższym milczeniu:\n- Nie masz słuszności, mój stary i wierny marynarzu. Młodzieniec ten nie jest ani złym człowiekiem, ani przebiegłym czarnoksiężnikiem na usługach Diabła Morskiego. Otrzymał ów list przypadkowo, a ponieważ list był do niego adresowany, więc odebrał go i zachował przy sobie nie domyślając się nawet niebezpiecznych wpływów tego listu. Wyraz twarzy tego młodzieńca, jego zachowanie, dźwięk głosu, a przede wszystkim szczerość i prostota - aż nadto świadczą o jego szlachetności. Nie tylko nie wrzucę go do morza, lecz zabraniam całej załodze urażać go lub czynić mu cokolwiek złego.\nOdpowiedź kapitana przywróciła mi spokój. Odetchnąłem swobodniej. Byłem uratowany. Przeklinałem w duchu Diabła Morskiego, który przysyłką tego listu naraził mię na samym wstępie podróży na nieprzychylność marynarzy i na możliwość utonięcia w głębinie morskiej z ich porady i z ich zlecenia. Gdyby nie rozum i dobroć kapitana, wrzucono by mnie niechybnie do morza. Miał słuszność stary marynarz, że za przyczyną listu, diabelskiego czyhają na mnie niebezpieczeństwa i przygody.\nUspokojony odpowiedzią kapitana usunąłem się znów na koniec okrętu i spojrzałem na morze. Cisza Morska wzrastała, olbrzymiała, napełniając powietrze coraz większą martwotą. Okręt płynął jeszcze, ale coraz zwalniał biegu.\nNagle usłyszałem gromadny i radosny krzyk marynarzy: - Wyspa! Wyspa!\nSpojrzałem przed siebie i rzeczywiście zobaczyłem w pobliżu zieleniejącą na powierzchni morza małą wysepkę.\nOkręt, ostatnim wysiłkiem żagli pchnięty, zbliżył się do wysepki i zatrzymał się nagle bez ruchu. Nie było nadziei na to, aby popłynął dalej. Cisza Morska znieruchomiła go zupełnie.\nMusieliśmy więc stać w miejscu i czekać, aż wiatr jakikolwiek nadejdzie.\nCzęść załogi, znudzona bezczynnym wyczekiwaniem wiatru na pokładzie, postanowiła przedostać się na wyspę, aby tam spędzić czas wyczekiwania.\nKilkunastu marynarzy wysiadło natychmiast i zaroiło się na wyspie. Wysiadłem i ja za ich przykładem, aby zwiedzić wyspę. Po raz pierwszy bowiem w życiu widziałem wyspę na morzu.\nGdy dotknąłem stopą gruntu wyspy, zdziwiony byłem jego miękkością i sprężystością. Miałem wrażenie, że grunt ten jest żywy i że życie w nim nieustannie pulsuje. Przyłożyłem ucho do ziemi i posłyszałem równomierne odgłosy czy też pukania, podobne do bicia serca.\nPonieważ marynarze trzymali się z dala ode mnie, więc samotny błądziłem po wyspie. Zaszedłem na sam jej koniec i stanąłem na brzegu.\nWyspa była pokryta dziwacznymi wodorostami i krzewami. Niektóre krzewy były tak gęste i wysokie, że z łatwością mogłem się w nich ukryć. Marynarze zaopatrzyli się w chrust, w pale, a nawet belki, których pod dostatkiem było na okręcie. Rozłożyli ognisko, ażeby upiec kartofle. Wkrótce ognisko wybuchło wesołym, błękitnawozłotym płomieniem, w którym kędzierzawiły się ruchliwe kłęby burego dymu. Ponieważ nie miałem drzewa i nie mogłem ogniska rozłożyć, wyjąłem z kieszeni nóż podróżny i z lekka zanurzyłem go w ziemi, ażeby zbadać dziwny grunt wyspy.\nLedwo dotknąłem gruntu ostrzem swego noża, a natychmiast trysnęła mi w twarz krew zimna, lecz purpurowa.\nZdziwiło mnie to zjawisko! Przyszedłem do wniosku, iż zapewne niektóre wyspy posiadają grunt krwisty. Tymczasem dym z ogniska buchał coraz gwałtowniej. Chrust i drzewo rozżarzyły się tak, że upał i żar od głowni napełnił Ciszą Morską przejęte i stężałe powietrze.\nSpojrzałem w stronę ogniska i zauważyłem, że grunt wyspy, jego żarem i płomieniem dotknięty, zaczyna skwierczeć i syczeć boleśnie, jakby go żywcem smażono lub pieczono.\nI rzeczywiście, zapach smażonej czy też pieczonej ryby napełnił naraz powietrze.\nPo chwili zauważyłem, że pod wpływem żarów ogniska cała wyspa zaczyna kurczyć się, poruszać i chwiać się w swoich posadach.\nPrzyłożyłem znów ucho do ziemi i dosłyszałem szybsze i gwałtowniejsze uderzenia zagadkowego serca, podobne tym razem do niespokojnych uderzeń młota o kielnię.\nGrunt zakołysał się pode mną i usłyszałem nagle głos kapitana, stojącego na przedzie okrętu:\n- Co tchu opuścić wyspę! To nie wyspa, lecz grzbiet wieloryba! Cielsko jego pogrąża się w morzu! Utoniecie wszyscy!\nNa ten okrzyk kapitana marynarze w okamgnieniu przedostali się z domniemanej wyspy na okręt. Nagły i niespodziany wicher powiał od północy. Żagle się wzdęły i okręt począł szybko odpływać.\nPonieważ byłem na samym końcu olbrzymiego cielska, pokrytego wodorostami, więc nie zdążyłem wraz z tłumem marynarzy dobiec do okrętu. Kilka razy krzyknąłem wołając o pomoc, ale nikt mię nie słyszał. Może wicher zagłuszył dźwięki mego głosu, a może marynarze chcieli się mnie pozbyć i udawali, że wołań mych nie słyszą.\nKapitana zaś nie było już na pokładzie. Zszedł zapewne do kajuty.\nOkręt odpływał tak szybko, że po chwili widniał mym oczom jako łódź drobna, mnóstwem żagli białych nadmiernie oskrzydlona. Zostałem sam na rozedrganym i kołyszącym się cielsku wieloryba.\nOgnisko wciąż się jeszcze żarzyło i powiewało coraz to innym jęzorem błękitnawozłotego płomienia.\nByłem o tyle przytomny, żem podbiegł do ogniska, aby zadeptać i zagasić jego żary, które parzyły boleśnie drgające cielsko wieloryba zmuszając go do zanurzenia się w bezdni morskiej wraz ze mną, jedynym mieszkańcem tej potwornej wyspy!\nByło już wszakże za późno! Wieloryb zaczął się pogrążać w morzu. Pogrążał się zwolna. Pierwsza fala wpadła na jego grzbiet i zagasiła ognisko.\nZbolałe i sparzone cielsko wieloryba odetchnęło z rozkoszą pod moimi stopami, czując ochłodę w miejscu, gdzie przed chwilą żarzyło się okrutne i nieznośne ognisko. Wieloryb wciąż się pogrążał. Woda dochodziła mi do kostek, a potem kolejno sięgnęła pasa i ramion... Już tylko głowa sterczała mi nad powierzchnią morza. Zrozumiałem, że za chwilę czeka mię śmierć w głębinie morskiej. Straciłem przytomność, ale wnet ją odzyskałem.\nBelki te pływały bezładnie, unosząc się na wezbranych falach i uderzając wzajem o siebie.\nObojgiem dłoni uczepiłem się kurczowo największej belki - i w tej chwili uczułem, że cielsko wieloryba usuwa mi się spod nóg i pogrąża się w głębinie morza.\nZawisnąłem nad otchłanią wodną ściskając rękami belkę, która mię trzymała na powierzchni, ratując od zatonięcia. Coraz większy i potężniejszy wicher dął od północy, miotając mną po morzu jak źdźbłem lichej słomy. Uderzał we mnie raz po razie i wyszarpywał mi z dłoni belkę. Trzymałem ją wszakże tak mocno, że najsroższa burza nie potrafiłaby z rąk mi jej wytrącić.\nWicher gnał mię w stronę południa. Fale to wznosiły się ku górze, to opadały pode mną. Wznosiłem się i opadałem wraz z falami. Płynąłem z wichrem, nie wiedząc, dokąd mię niesie.\nPłynąłem tak dzień cały, żadnych brzegów, żadnych lądów nie widząc przed sobą. Nic - tylko morze i morze, bez końca, bez kresu, bez granic. Nastała noc. Pociemniało morze, pociemniała naokół woda, w której przebywałem, niesiony wichrem ślepym i bezrozumnym. Zamiast morza - widziałem teraz ciemność bez końca, bez kresu, bez granic. Zdawało mi się, że nie woda, lecz ciemność wzbiera pode mną, pieni się, szumi, ogarnia mnie i unosi, nie wiadomo dokąd.\nBałem się, że wicher rzuci mną o skałę lub rafę podwodną i zmiażdży mię po ciemku, zanim zdołam zrozumieć, co się ze mną stało.\nZ rozpaczą i przerażeniem wyczekiwałem świtu. Dusza moja i oczy spragnione były jednego choćby promienia słońca, który swym brzaskiem nieśmiałym dzień zapowiada.\nUnosząc się na ciemnych, spienionych falach, marzyłem o tym promieniu, o tym brzasku, o tym poranku, który zaświta w niebiosach i rozwidni ciemność dokolną.\nNoc wreszcie minęła i dzień zaświtał.\nZaświtał nieśmiało, bladym, zielonozłotym promieniem na szarym, zimnym obłoku.\nMorze z lekka się rozwidniło. Oczy moje napełniły się radością, że mogły widzieć to, na co patrzyły. Otucha wstąpiła mi do serca. Ścisnąłem mocniej belkę - jedyną przyjaciółkę, jedyną towarzyszkę mego smutku i mojej podróży. Wicher nie ustawał i gnał mię wciąż w stronę południa.\nSłońce ukazało spoza obłoku swój rąbek złoty, potem pół tarczy, aż wreszcie cała tarcza słoneczna zazłociła się na niebie.\nWówczas oczy moje, mrokiem nocnym umęczone, ujrzały z dala przed sobą brzegi wyspy nieznanej, pokryte zielenią drzew olbrzymich. Widok tych brzegów rozweselił moje oczy i moją duszę.\nUczułem teraz, jak głęboko, jak serdecznie kocham te drzewa zielone i te brzegi, które są cząstką matki ziemi, mojej rodzicielki.\nWicher gnał mię właśnie ku tym brzegom, ku tym drzewom, ku tej zieleni. Zbliżałem się do wyspy z szybkością niemal błyskawiczną. Zaledwo pół godziny ubiegło od czasu, gdym wyspę zobaczył, a już dosięgałem jej brzegów. Po chwili belka jednym końcem uderzyła o brzeg wyspy. Chwyciłem dłonią za krzew, który ponad brzegiem zwisał, i wypełzłem z morza na wyspę.\nRadość moja nie miała granic! Upadłem na kolana, pochyliłem głowę i całowałem ziemię wonną, ziemię twardą, której powierzchnię czułem teraz pod sobą.\nUcałowawszy tę ziemię wstałem, aby się rozejrzeć dokoła.\nNa brzegu dzikiej i pustej wyspy ujrzałem mnóstwo pięknych koni. Jedne biegały powiewając grzywą, drugie pasły się na bujnej trawie, inne stały w miejscu,, dumnie unosząc ku górze pyski i przyglądając mi się oczyma pełnymi zdziwienia. I ja też ze zdziwieniem przyglądałem się im z kolei. Nie rozumiałem bowiem ich obecności na tej dzikiej i pustej z pozoru wyspie.\nGłód mi dokuczał. Wyruszyłem więc w głąb wyspy w nadziei, iż mi się uda znaleźć kokosy lub banany i nimi głód zaspokoić.\nUszedłszy sporo kroków postrzegłem grotę. We wnętrzu tej groty siedziało kilkunastu ludzi bogato ubranych.\nZauważyli mię od razu i wybiegli z groty, aby mię zatrzymać.\n- Stój! - zawołał jeden z tych ludzi. - Skąd idziesz i dokąd?\n- Idę wprost z morza - odrzekłem - zaś dokąd idę... nie wiem.\n- Jesteś zapewne cudzoziemcem?\n- Jestem cudzoziemcem. Nazywam się Sindbad. Uniknąłem przed chwilą śmierci, która mi cały dzień i noc całą groziła. Jeśli chcecie, opowiem wam, co się ze mną działo.\n- Opowiedz! - zawołali wszyscy chórem. - Lubimy pasjami wszelkie opowiadania, lecz możemy cię słuchać tylko do godziny trzeciej minut pięć. Teraz jest godzina pierwsza, masz więc dwie godziny i pięć minut czasu.\n- Wystarczy mi to najzupełniej! - odrzekłem i zacząłem im opowiadać po kolei wszystko, com przeżył od czasu wyjazdu z Balsory.\nSłuchali uważnie, dziwiąc się moim przygodom. Gdym skończył opowiadanie, zaprosili mię do groty i podali mi suty posiłek.\nJeden z nich zwrócił się do mnie z tymi słowami:\n- Jesteśmy masztalerzami króla Miraża, który jest władcą tej wyspy oraz wielu wysp okolicznych. Co rok dzień jeden spędzamy tutaj wraz z tysiącem koni królewskich. Gdybyś o dzień jeden się spóźnił, już byś nas nie zastał, gdyż jutro, skoro świt, wracamy do stolicy. Drogi tej wyspy są tak błędne i tajemnicze, że bez naszej pomocy zabłąkałbyś się niechybnie i zginąłbyś z głodu.\n- Punkt trzecia! - zawołał nagle drugi masztalerz przerywając pierwszemu.\n- Mamy tylko pięć minut czasu - rzekł pierwszy i zwracając się do mnie ciągnął dalej: - O trzeciej minut pięć wynurza się z morza na brzeg wyspy Koń Morski i wyprawia na brzegu swe chełpliwe harce, pląsy i skoki. Konie królewskie przyglądają się tym harcom, pląsom i skokom i mimo woli zaczynają je naśladować nabierając cudownych ruchów. Tym sposobem kształcimy konie królewskie. Lecz Koń Morski po ukończeniu swych pląsów, harców i skoków rzuca się na nasze konie, aby je pożreć. Wówczas odstraszamy go krzykiem, przed którym uchodzi z powrotem do morza. Jeśli chcesz przyjrzeć się temu zjawisku, chodź z nami na brzeg wyspy, gdyż natychmiast wszyscy tam idziemy.\nZgodziłem się chętnie i poszedłem wraz z nimi.\nStanęliśmy na brzegu o godzinie trzeciej minut pięć i ukryliśmy się w krzakach pobliskich, aby Konia Morskiego przed czasem nie płoszyć. Czekaliśmy niedługo. Koń Morski wynurzył się z wody i wesoło wyskoczył na brzeg.\nPo raz pierwszy w życiu ujrzałem Konia Morskiego. Był to niezwykły i prawie czarodziejski koń, maści zielonej jak fala morska. Miał zielone ślepia, zieloną grzywę, zielony ogon i zielone kopyta.\nPoruszał chrapami, zgiął szyję w łuk i zaczął harcować, pląsać i podskakiwać tak cudownie, że nie mogłem oczu od niego oderwać. Falowała mu grzywa i falował grzbiet. Zdawało się chwilami, że to fala morska pląsa na brzegu.\nKonie królewskie, oczarowane jego pląsem, długo się weń wpatrywały, aż wreszcie jęły bezwiednie naśladować jego ruchy i odruchy.\nUstawiły się szeregiem, jeden obok drugiego, i zachowując linię szeregu zaczęły harcować, pląsać i podskakiwać przejmując od Konia Morskiego falistość jego łabędzich poruszeń. Godzinę całą trwał taniec koni królewskich. Koń Morski umyślnie wprawiał je w ten taniec i czarował swymi harcami, ażeby potem, w chwili niespodziewanej napaść na oczarowane i tańcem zajęte konie i pożreć je zielonymi kłami.\nGdy zauważył, że konie królewskie są już dość oczarowane, zaprzestał swych pląsów, zaczaił się, błysnął ślepiami i już chciał się na nie rzucić, lecz masztalerze królewscy w okamgnieniu wyskoczyli z krzaków, aby go odstraszyć krzykiem i wrzaskiem nagłym.\nWrzask i krzyk masztalerzy królewskich spłoszyły Konia Morskiego. Błyskawicznym skokiem przerzucił się z brzegu do głębiny morskiej i znikł w falach.\nKonie królewskie wciąż jeszcze tańczyły nie mogąc się oprzeć czarom i pokusom cudownego tańca. Masztalerze jedwabnymi biczami skierowali je ku grocie, która służyła za schronisko koniom. Cała grota napełniła się końmi i ludźmi. Przenocowaliśmy w grocie wraz z końmi, a nazajutrz, skoro świt, wyruszyliśmy w drogę do miasta.\nBłędna to była droga, w jarach, w gęstwach zagubiona, trudna do przebycia. Gdyśmy się zbliżali do murów miasta, masztalerze królewscy przystanęli nagle i jeden z nich tak do mnie przemówił:\n- Okazaliśmy ci gościnność i przychylność. Nie odmówiliśmy ani pokarmu, ani noclegu, ani pomocy. Nie domyślasz się nawet, że groziło ci z naszej strony niebezpieczeństwo. Z rozkazu bowiem króla Miraża jesteśmy obowiązani zabijać każdego, ktokolwiek ośmieli się dotrzeć do brzegu wyspy, do miejsca, gdzie konie królewskie uczą się pląsów od Konia Morskiego. Dostęp do tego miejsca jest wzbroniony pod karą śmierci. Nikomu, prócz nas, nie wolno tam stopy swojej postawić. A i my tylko raz na rok mamy prawo jednodniowego pobytu na owym brzegu. Król Miraż w ścisłej tajemnicy zachowuje istnienie Konia Morskiego i jego cudowny wpływ na ruchy koni królewskich. Każdy z poddanych podziwia te ruchy taneczne, lecz nikt nie wie, że są one naśladowaniem pląsów Konia Morskiego, i nikt się nie domyśla, że w głębinie fal u pobrzeża tej wyspy kryje się dziwny, zielonogrzywy i zielonooki zwierz, zwany Koniem Morskim. Traf i przypadek zawieruszył cię na brzegi tej wyspy. W pierwszej chwili mieliśmy zamiar zasztyletowania ciebie jako nieproszonego gościa i widza tajemnicy królewskiej. Lecz wzruszyło nas twoje opowiadanie i postąpiliśmy wbrew rozkazowi króla Miraża. Darowaliśmy ci życie, którego powinniśmy byli ciebie pozbawić. Czeka nas śmierć za naruszenie rozkazu królewskiego. Toteż z kolei prosimy cię o zachowanie w tajemnicy naszego czynu. Nikomu nie mów o tym, co się stało. Wejdziemy teraz sami do miasta, ty zaś zatrzymaj się pod jego murami. Stój cierpliwie i czekaj, aż się oddalimy. Wówczas dopiero wejdź do miasta jako samotny wędrownik. Gdybyś nas kiedykolwiek spotkał na ulicy, udawaj, że nas nie znasz, i nie witaj nas ukłonem.\n- Możecie być pewni, że spełnię waszą prośbę i że tajemnicę zachowam! - odrzekłem głosem wzruszonym i uściskałem po kolei ich dłonie silne i szerokie. Odeszli wówczas spokojnie, pędząc przed siebie konie, które wciąż poruszały się tanecznie, opętane wspomnieniem i czarem Konia Morskiego. Stałem w miejscu cierpliwie dopóty, dopóki nie znikli mi z oczu.\nUpewniwszy się, że są już dość daleko, wszedłem do miasta jako wędrownik samotny.\nWidok tego miasta napełnił mię podziwem! Bruki, cegły domów, dachy, okna - wszystko było zielone, koloru fali morskiej. Zdawało mi się, że przez szkło zielone na świat spoglądam.\nMijając ulicę za ulicą wyszedłem na plac olbrzymi. Na placu tym zastałem tłumy ludzi. Zmieszałem się z tłumem i poprzez plecy mrowiących się ludzi spojrzałem na środek placu.\nNa środku placu stał tron złoty. Na tronie siedział sam król Miraż w zielonej szacie i z zieloną buławą w ręku.\nZwróciłem się do jednego z moich sąsiadów i spytałem, co oznacza to całe zbiegowisko dookoła tronu królewskiego.\n- Jesteś zapewne cudzoziemcem - odpowiedział sąsiad - nie wiesz więc o tym, że dziś jest dzień imienin króla Miraża. W dniu tym król Miraż postanowił córkę swoją, piękną Piruzę, dać za żonę temu, kto rozwiąże jego tajemniczą zagadkę. Co rok w dniu imienin króla odbywa się ta sama uroczystość, lecz nikt dotąd zagadki rozwiązać nie potrafił. Patrz uważnie! Zaraz zjawi się piękna Piruza, aby siąść obok króla i czekać na rozwiązanie zagadki. Pała ona od dawna żądzą zamążpójścia i ma urazę do tych wszystkich rycerzy, którzy zagadki odgadnąć nie mogą. Straciła nadzieję, aby ktokolwiek, kiedykolwiek i jakkolwiek zagadkę królewską rozwiązał. Toteż zazwyczaj z pogardą spogląda na tłumy, rojące się dookoła tronu.\nSąsiad mój zamilkł, a ja znowu spojrzałem na plac.\nW tej chwili właśnie obok tronu złotego ustawiono drugi, srebrny, i piękna Piruza zbliżyła się do srebrnego tronu. Z pogardą spojrzała na tłumy i siadła na tronie. Pogarda jej była tak wielka, że zawstydzeni rycerze spuścili oczy. Żaden z nich nie był pewien bystrości swego rozumu, chociaż każdy miał szczery zamiar rozwiązania zagadki i zawładnięcia ręką pięknej królewny.\nKról Miraż wstał z tronu i spojrzawszy po obecnych rzekł głosem donośnym:\n- Zwyczajem dorocznym wobec wszystkich moich poddanych wygłaszam swoją zagadkę. Kto ją odgadnie, ten posiędzie rękę mej córki, pięknej Piruzy, oraz pół mego królestwa. Mam nadzieję, iż w tym roku znajdzie się rycerz domyślny, który zagadkę rozwiąże; jak dotąd, przez długie lata nikt mi nie dał trafnej odpowiedzi. Słuszna więc, iż córka moja jest już zniecierpliwiona niedomyślnością moich poddanych. Z trzech pytań składa się zagadka tajemnicza.\nNa trzy więc pytania - trzech żądam odpowiedzi.\nJaka pogoda pomimo pogody\nZwiastuje klęski, nieszczęścia i szkody?\nCo to za tancerz, który pląsa po to,\nBy pożreć innych, gdy tańczą z ochotą?\nKto listy pisze wpośród fal powodzi\nI, będąc diabłem, z piekła nie pochodzi?\nOto są trzy pytania. Czekam teraz na odpowiedzi. Poddani moi! Wysilcie swój umysł, natężcie uwagę, skupcie wszystkie moce swego rozumu, aby zagadkę odgadnąć. Czyż was nie martwi niecierpliwość pięknej Piruzy? Czyż i tym razem sprawicie jej zawód? Czyż chcecie, aby się zestarzała czekając daremnie na skuteczne wysiłki waszych rozumów? Nie mogę ułatwić wam waszego zadania, mogę tylko dać znak moją dłonią królewską, wy zaś na ten znak zamyślcie się wszyscy razem i każdy z osobna!\nKról dał znak dłonią - i wszyscy się zamyślili. Widać było, jak wysilają swój rozum, natężają uwagę i skupiają pilnie myśli rozproszone.\nUderzali się palcem w czoło, marszczyli brwi, przymykali oczy, roztwierali na oścież nieme od zdziwienia gęby, pocili się i bledli z nadmiernego wysiłku - lecz wszystko nadaremnie! Nikt nie przerwał ciszy ogólnej, nikt nie mógł rozwiązać zagadki! Piękna Piruza niecierpliwie uderzała nóżką o ziemię, pogardliwie wzruszała ramionami i gniewnie zagryzała wargi purpurowe.\nSerce zabiło mi mocniej w piersi. Czułem bowiem, że za chwilę mogę posiąść piękną Piruzę i pół królestwa! Odpowiedzi na trzy pytania królewskie były mi aż nadto wiadome dzięki przygodom, które mię w podróży spotkały. Dość mi było wypowiedzieć je głośno przed królem, aby zdobyć rękę pięknej Piruzy i zawładnąć połową królestwa! Przedarłem się przez tłum i zbliżyłem się śmiało do tronu.\nSpojrzenia wszystkich obecnych zwróciły się ku mnie. Spojrzał na mnie król i spojrzała piękna Piruza. Nastało milczenie pełne wyczekiwania. Skłoniłem się i przerwałem to milczenie.\n- Królu - rzekłem - odgadłem twoją zagadkę! Mogę ci odpowiedzieć na trzy twoje pytania!\n- Odpowiedz - rzekł król.\nPiękna Piruza uśmiechnęła się, ja zaś mówiłem dalej:\n- Pierwsze pytanie: "Jaka pogoda pomimo pogody zwiastuje klęski, nieszczęścia i szkody"? - Cisza Morska.\n- Zgadłeś - rzekł król.\nPiękna Piruza spoważniała, ja zaś mówiłem dalej:\n- Drugie pytanie: "Co to za tancerz, który pląsa po to, by pożreć innych, gdy tańczą z ochotą"? - Koń Morski.\n- Zgadłeś - powtórzył król.\nPiękna Piruza spojrzała na mnie z zachwytem i wdzięcznością, ja zaś mówiłem dalej:\n- Trzecie pytanie: "Kto listy pisze wpośród fal powodzi i, będąc diabłem, z piekła nie pochodzi"? - Diabeł Morski.\n- Zgadłeś - powtórzył znów król.\nPiękna Piruza wyciągnęła ku mnie obydwie dłonie i szepnęła:\n- Jak ci na imię? - spytał król.\n- Sindbad - odrzekłem.\n- Sindbadzie! - zawołał król. - Jesteś najmędrszym ze wszystkich ludzi na świecie! Błogosławię los za to, że cię przeznaczył na męża mej córki! Rozwiązałeś zagadkę, czego nikt dotąd nie potrafił. Ułożyłem ją sam, gdyż układanie zagadek jest najulubieńszym moim zajęciem. Lecz łatwiej o wiele zagadkę ułożyć aniżeli odgadnąć. Pójdziesz natychmiast razem z nami do pałacu. Piękna Piruza musi bowiem przyjrzeć się swemu przyszłemu mężowi. Oboje więc będziecie spędzali czas na pogadankach. Dzień dzisiejszy przeznaczam na to, abyście mogli poznać się bliżej nawzajem. Dzień jutrzejszy przeznaczam na to, abyście zdążyli przyzwyczaić się do siebie. Zaś pojutrze huczne wam sprawię wesele!\nTo rzekłszy król Miraż poszedł naprzód w stronę pałacu. Ja i Piruza podążyliśmy w ślad za nim, otoczeni tłumem dworzan i rycerzy, którzy mi się przyglądali z podziwem i zazdrością.\nGdym wchodził do pałacu, orkiestra królewska umieszczona na jednym z tarasów zagrała na moją cześć marsza.\nKról Miraż wprowadził mnie i Piruzę do głównej sali swego pałacu, ustawił własnoręcznie dwa krzesła, jedno naprzeciw drugiego, i rzekł do nas głosem ojcowskim, pełnym wzruszenia i powagi;\n- Siądźcie oboje, jedno naprzeciwko drugiego. Patrzcie sobie prosto w oczy i zawiążcie rozmowę szczerą i poufną. W ten sposób poznacie przed ślubem swe dusze i charaktery, aby się po ślubie nie zdziwić i nie zatrwożyć różnicą tych dusz i odmiennością tych charakterów. Nie będę wam przeszkadzał w rozmowie i zostawię was sam na sam, by swoją obecnością nie krępować waszych młodzieńczych wyznań.\nKról wyszedł. Zostaliśmy sam na sam. Usiedliśmy natychmiast naprzeciwko siebie, lecz żadne z nas nie wiedziało na razie, co ma rzec i jak przerwać uciążliwe i przykre milczenie. Przerwała je pierwsza Piruza.\n- Hindbadzie - rzekła nieśmiało - ojciec kupił mi wczoraj naszyjnik perłowy, w którym mi jest bardzo do twarzy.\n- Cieszy mię niezmiernie ta wiadomość - odrzekłem też nieśmiało - ale muszę zauważyć, że nie nazywam się Hindbad, lecz Sindbad.\n- Hindbadzie - rzekła znowu Piruza - nie słysząc mojej uwagi - ciekawa jestem, czy lubisz kwiaty, bo ja bardzo lubię.\n- Lubię kwiaty - odparłem - lecz po raz wtóry muszę zauważyć, że nie nazywam się Hindbad, lecz Sindbad.\n- Hindbadzie! - zawołała niepoprawna Piruza. - Czy wiesz o tym, że w pobliżu naszej wyspy znajduje się inna wyspa, która nazywa się Kassel. Na wyspie tej przebywa potwór Degial. Ukrywa się on przed okiem ludzkim i, sam niewidzialny, widzi wszystkich i wszystko dokoła. Nienawidzi ludzi, roślin i zwierząt - kocha tylko muzykę i napełnia powietrze wyspy nieustannym brzmieniem gongów, podobnym do mosiężnego brzmienia wielkich i potężnych dzwonów. Brzmienie to oszałamia ludzi, zwierzęta, a nawet rośliny i odbiera im przytomność. Jeden z marynarzy, który tę wyspę zwiedził, opowiadał mi, że zastał tam ostatnią nieprzytomną różę i ostatniego zemdlonego ptaka. Zresztą żadne żywe stworzenie istnieć na tej wyspie nie może. Jest pusta, smutna, pokryta skałami i zasłuchana w nieustanne brzmienie gongów. Nie wolno jej odwiedzać gromadnie, jeno samotnie, a i wówczas trzeba zawiesić na szyi amulet, który strzeże przed napaścią złego Degiala. Marynarz, o którym ci mówiłam, podarował mi jeden taki amulet. Schowałam go do szkatułki, aby zeń skorzystać i odwiedzić wyspę Kassel, gdy wyjdę za mąż i stanę się samodzielną. Dotąd bowiem ojciec wzbraniał mi stanowczo tej niebezpiecznej wycieczki.\nOpowiadanie Piruzy rozciekawiło mię niezmiernie. Uczułem nieodpartą żądzę natychmiastowego zwiedzenia tej dziwacznej wyspy.\n- Piruzo! - zawołałem. - Czy udzieliłabyś mi tego amuletu, abym mógł zwiedzić wyspę Degiala?\n- Owszem - odrzekła Piruza - chętnie ci go udzielę, ale chyba nie zechcesz odbywać tej podróży przed ślubem? Po ślubie wybierzemy się tam po kolei, najpierw ty, a potem ja, gdyż, jak ci to już tłumaczyłam, nie wolno odwiedzać tej wyspy razem, lecz osobno.\n- Nie! - zawołałem gwałtownie. - Nie chcę ani dnia jednego czekać na oglądanie tych cudów! Zwłoka byłaby dla mnie nie do zniesienia! Nie mógłbym ani spać, ani pokarmów przyjmować. Dzień dzisiejszy zgodnie z życzeniem króla spędzę do końca razem z tobą, droga Piruzo, lecz dzień jutrzejszy wbrew życzeniom króla poświęcę na zwiedzenie wyspy Degiala. Wrócę akurat pojutrze na nasz ślub i będę ci mógł przed ślubem opowiedzieć, com na owej wyspie zobaczył.\n- Nie mam nic przeciwko temu - odrzekła Piruza. - Sama od dawna pragnę tę wyspę zwiedzić, więc aż do głębi rozumiem twoje pragnienie. Musisz jednak z królem uprzednio o tym pomówić i uprosić go o pozwolenie odbycia tej wycieczki.\nNa te słowa król Miraż wszedł właśnie do sali, spojrzał na nas po ojcowsku i rzekł:\n- Jakże się klei wasza rozmowa? Czyście już poznali się nawzajem i czy się wam podobają wasze dusze i charaktery? Jest to bowiem niezbędny warunek szczęścia i zgody małżeńskiej.\n- Ojcze! - zawołała Piruza. - Zdaje mi się, żeśmy się poznali dostatecznie. Podoba mi się niezmiernie tkliwa dusza i dzielny charakter mego przyszłego męża. Podoba mi się nawet i to, że chce mię jutro na dzień cały opuścić, aby zwiedzić wyspę strasznego Degiala. Pragnie jednak przedtem uzyskać twoje pozwolenie.\n- Jak to? - spytał król, brwi z lekka przymarszczywszy. - Przeznaczyłem dzień jutrzejszy na to, abyście się przyzwyczaili nawzajem do siebie; ty zaś, młodzieńcze niecierpliwy, chcesz ten dzień spędzić na wyspie Degiala, aby zaspokoić swą ciekawość i żądzę oglądania cudów?\nUkląkłem na jedno kolano i rzekłem głosem stanowczym:\n- Moim zdaniem, królu miłościwy, w dniu dzisiejszym zdążyliśmy nie tylko poznać swe charaktery, lecz i przyzwyczaić się do siebie nawzajem. Dlatego też wolę dzień jutrzejszy poświęcić na oglądanie cudów na wyspie Degiala, abym potem w czasie naszego wesela mógł się pochełpić przed gronem dworzan i rycerzy, żem\nwidział cuda, których widok nie każdemu jest dostępny. Jestem pewien, że rycerze i dworzanie skierują na naszym weselu rozmowę ku owej wyspie, ażeby postawić mię w położeniu człowieka, który nie może się wtrącić do rozmowy, ponieważ nie zna się na tych cudach i wyspy tej nie oglądał.\nKról się zamyślił i wreszcie rzekł udobruchany:\n- Pokochałem cię tak bardzo, że niczego ci odmówić nie potrafię. Daję ci więc swoje królewskie pozwolenie na tę niebezpieczną wycieczkę. Nie zapomnij tylko zawiesić na szyi amuletu, który cię uchroni od wszelkich przypadków. Rozkażę jednemu z moich rycerzy, aby jutro skoro świt zaprowadził cię na brzeg morza i wskazał drogę do czarodziejskiej wyspy. Jedź i wracaj do nas jak najprędzej, mój drogi Hindbadzie!\n- Dziękuję ci, królu, z całego serca za ustąpienie moim prośbom - rzekłem powstając z kolan. - Muszę jednak zauważyć, że nie nazywam się Hindbad, lecz Sindbad. Dziwi mię, że ty i twoja córka tak stale i tak jednako przekręcacie moje imię.\n- Niech cię to nie dziwi, drogi Hindbadzie! - odpowiedział król. - Przekręcanie imion i nazwisk jest jedyną rodzinną wadą moją i mojej córki. Przekręcamy zawsze jednakowo i pod tym względem nigdy się nie mylimy. Nie zwracaj na to uwagi ani się urażaj. Cóż bowiem znaczy imię? Czy nazwiemy cię tak, czy owak, zawsze będziesz zarówno bliski naszemu sercu!\nKról mię uścisnął i ucałował w czoło. Piruza tymczasem przyniosła amulet i własnoręcznie zawiesiła mi go na szyi.\nNadszedł wieczór. Zapadła noc. Odprowadzono mnie do komnaty przeznaczonej dla mnie na nocleg. Zasnąłem smacznie, zmęczony natłokiem wypadków i wrażeń. Skoro świt, zbudziłem się rzeźwy i wypoczęty. Pode drzwiami mej komnaty czekał już na mnie rycerz, aby mię odprowadzić na brzeg morza i wskazać drogę do wyspy czarodziejskiej. W towarzystwie rycerza pośpieszyłem na brzeg morski, gdzie czekała już na mnie łódź o dwóch wiosłach. Rycerz wskazał mi na morzu punkt czarny i zalecił, abym łódź skierował wprost ku owemu punktowi, który był wyspą, oddaleniem zmniejszoną. Wesoło wskoczyłem do łodzi i popłynąłem. Po sześciogodzinnym wiosłowaniu zbliżyłem się do wyspy na taką odległość, żem mógł już dosłyszeć dziwne, mosiężne brzmienie dalekich gongów.\nPocząłem szybciej wiosłować i wkrótce dobiłem do brzegu tajemniczej wyspy.\nWyskoczyłem na brzeg i wyciągnąłem łódź do połowy na ląd, aby jej morze nie uniosło.\nPobiegłem przed siebie, w głąb wyspy, ciekawie rozglądając się dokoła. Wyspa była pusta. Nic, prócz skał i kamieni. Dźwięki niewidzialnych gongów rozlegały się wciąż w rozedrganym, rozhuczanym powietrzu. Rozlegały się coraz głośniej, coraz potężniej. Widocznie Degial, spostrzegłszy moją obecność na wyspie, wydobywał z gongów dźwięki coraz potężniejsze, aby mię oszołomić. Uszy moje napełniły się takim hukiem i brzmieniem, żem o mało nie stracił przytomności. Zrobiłem jednak wysiłek woli, aby jej nie stracić, i szedłem śmiało dalej.\nPrzypomniały mi się nagle słowa Piruzy o Degialu:\n"Ukrywa się on przed okiem ludzkim i, sam niewidzialny, widzi wszystkich i wszystko dokoła".\nLedwom przypomniał te słowa, a uczułem natychmiast na sobie straszny, przenikliwy wzrok niewidzialnego ducha.\n"Widzi mnie!" - pomyślałem.\nWidział mnie na pewno. Czułem, jak się od stóp do głów odbijam w jego potwornej źrenicy. Czułem, jak mi się przygląda, jak mnie bada, jak śledzi moje kroki i każdy wyraz mej twarzy.\n"Jeśli mnie widzisz, uderz mocniej w gongi!" - pomyślałem niespodzianie.\nW tej chwili rozległ się przeraźliwy, mosiężny wrzask gongów.\nZbladłem z przerażenia, lecz jeszcze bardziej przeraziła mię myśl, że Degial widzi moją bladość. Pośpiesznie zakryłem dłońmi twarz pobladłą. Lecz natychmiast przyszło mi do głowy, że Degial widzi i to, jak dłońmi twarz zakryłem. Opuściłem więc dłonie bezsilnie.\nMyśl, że jestem dla niego widzialny, choć sam go nie widzę, napełniła mię i przerażeniem, i gniewem. Gniew mój był tak wielki, że usunął przerażenie.\nPowodzenie dnia wczorajszego wbiło mię w taką dumę i zarozumiałość, żem uważał siebie od wczoraj za człowieka niezwykłego i potężnego, któremu nikt - nawet Degial - dorównać nie zdoła.\nTymczasem uczułem się małym i bezsilnym wobec niewidzialnego ducha.\nPoczucie małości i niemocy wprawiło mię we wściekłość. Zacisnąłem pięści, tupnąłem nogą o ziemię i zawołałem:\n- Zjaw się lub przemów do mnie, ty... niewidzialny! Wśród grzmienia gongów rozległ się głos Degiala:\n- Nie zjawię się, bo nie znoszę wzroku ludzkiego! Chcę na wieki dla ciebie pozostać niewidzialnym! Wolę przemówić, abyś słyszał me słowa, nie widząc mej twarzy. Znieważyłeś mię, zaciskając pięści i tupiąc nogą o ziemię. Zemszczę się na tobie za moją zniewagę! Jesteś mały i bezsilny wobec mojej potęgi. Mógłbym cię zabić jednym poruszeniem moich brwi, gdyby cię nie bronił amulet. Potrafię jednak inną zemstę wykonać. Uważasz się za człowieka niezwykłego i potężnego. Wydaje ci się, że na całym świecie nie ma nikogo, kto byłby ci równy i do ciebie podobny. Ukarzę twą dumę i zarozumiałość. Z pomocą jednego skinienia mej dłoni stworzę człowieka, jak dwie krople wody podobnego do ciebie.\n- Stwórz! - zawołałem gniewnie i znowu tupnąłem nogą o ziemię.\nW tym miejscu, gdziem nogą o ziemię uderzył, zjawił się nagle człowiek tak do mnie podobny, żem z przerażenia o krok się cofnął przed swoim sobowtórem. Miał moją twarz i oczy, i wzrost, i nawet ubranie. Stał nieruchomy i zamyślony. Nie raczył nawet spojrzeć na mnie ani mi się ukłonić.\nA ja stałem bez ruchu, zdjęty przerażeniem.\nObojętność mego sobowtóra zaczęła mnie niecierpliwić, więc wreszcie szepnąłem nieśmiało:\n- To ja! Czy mnie nie widzisz?\n- Widzę, ale mało mię twoja obecność obchodzi - odpowiedział sobowtór.\n- Powiedz mi przynajmniej, jak się nazywasz? - spytałem lękliwie.\n- Nazywam się Hindbad - odpowiedział sobowtór moim własnym głosem.\n- Hindbad? - zawołałem ze śmiechem, wzgardliwie wzruszając ramionami. - Przecież jest to moje własne imię, zepsute, przekręcone i skoślawione przez króla Miraża.\n- Więc cóż z tego? - rzekł sobowtór. - Wolę nosić imię, które sam król raczył przekręcić i skoślawić, niż to, które ty nosisz, nieznany cudzoziemcze.\n- Nieznany? - zawołałem z gniewem. - Mylisz się nazywając mię nieznanym. Nie wiesz chyba o tym, że jutro będę królem, władcą połowy potężnego królestwa!\n- Nie ty, lecz ja będę jutro królem i władcą połowy potężnego królestwa - odpowiedział spokojnie Hindbad. Zaśmiałem się i rzekłem drwiąco:\n- Do widzenia, mój drogi Hindbadzie! Spieszno mi w drogę powrotną, gdyż nie mogę się spóźnić na mój ślub z piękną Piruzą, córką króla Miraża. Nie mam czasu na pogadanki z tobą.\nOdwróciłem się i poszedłem w kierunku brzegu - do miejsca, gdziem łódź zostawił.\nHindbad poszedł w ślad za mną.\nUjrzawszy łódź z dala, przynagliłem kroku i wskoczyłem do łodzi.\nHindbad wskoczył w ślad za mną.\nObecność jego w łodzi napełniła mię niepokojem. Czułem wstręt niepokonany do tego tworu, który powstał na czarnoksięskie skinienie niewidzialnego Degiala. Ogarnęły mię złe przeczucia. Odbiłem szybko od brzegu i gdy łódź wypłynęła na otwarte morze, postanowiłem wrzucić Hindbada do wody i pozbyć się w ten sposób jego tajemniczej i natrętnej obecności.\nLecz Hindbad odgadnął moje zamiary.\n- Chcesz mię wrzucić do morza? - spytał z uśmiechem.\n- Chcę! - odrzekłem i wyciągnąłem dłonie, aby go pochwycić. Hindbad spojrzał na mnie tak dziwnie, że dłonie mi opadły i zdrętwiały. Nie mogłem nimi poruszać.\n- Nie rozumiem, dlaczego chcesz się koniecznie pozbyć mej' osoby? - zauważył Hindbad udając zdziwienie. - Przecież jestem ci równy. Powinieneś mię czcić i kochać jak siebie samego. Mam twój głos, twoje oczy, twoją twarz i nawet twoje ubranie. Jestem tak samo jak ty odważny i mądry. Musisz mi przyznać, iż zasługuję na to, aby się stać mężem pięknej Piruzy, zięciem króla Miraża i władcą połowy królestwa.\nNic nie odpowiedziałem Hindbadowi.\nPonieważ ręce moje, dotknięte drętwotą, odzyskały władzę, więc chwyciłem za wiosła i jąłem wiosłować.\nPłynęliśmy dalej w milczeniu, przyglądając się sobie nawzajem drwiąco i uważnie. Hindbad był tak dalece do mnie podobny, iż zdawało mi się chwilami, że widzę własne odbicie w lustrze. Nie on sam, lecz jego podobieństwo przerażało mię i budziło obawy, szczególnie teraz, gdym czuł pod sobą tajemniczą głębinę morską, a w pobliżu - nikogo, prócz tej wrogiej, choć podobnej do mnie postaci Hindbada.\nSiedział naprzeciwko, zaglądał mi w oczy i milczał. Milczenie jego zaczęło mię niecierpliwić i złościć.\n- Czemu milczysz? - spytałem.\n- A ty czemu milczysz? - spytał z kolei Hindbad.\n- Milczę dlatego, że nie mam ci nic do powiedzenia! - odrzekłem.\n- I ja milczę dlatego, że nie mam ci nic do powiedzenia! - odparł tak samo dumnie Hindbad.\n- Czy myślisz, mój panie Hindbadzie, że jestem przewoźnikiem na twoich usługach i że całą drogę będę sam wiosłował?\n- Możemy wiosłować na przemian, mój panie Sindbadzie -.-odpowiedział Hindbad i odebrał mi z rąk obydwa wiosła.\nWiosłował niedbale i od niechcenia. Mimo to łódź sunęła szybko, jakby gnana siłą niewidzialną. Strachem mię przejął ten dziwny bieg łodzi, lecz nie chciałem okazać strachu przed Hindbadem. Udałem, żem nie zauważył nawet, iż łódź płynie szybciej, niż płynąć powinna, mimo że Hindbad prawie wcale wiosłami nie poruszał.\nPatrzył mi w oczy i milczał, i coraz bardziej znieruchamiał wiosła. Przestał wreszcie zupełnie wiosłować, lecz łódź mimo to płynęła z błyskawiczną szybkością, gnana niewątpliwie siłą niewidzialną.\nW milczeniu dobiliśmy do brzegów wyspy króla Miraża.\nWyskoczyłem na brzeg. Hindbad wyskoczył w ślad za mną.\nTeraz dopiero zauważyłem, żem na wyspie Degiala spędził cały dzień i noc następną i żem powrócił do państwa króla Miraża akurat w dzień mego ślubu, który dziś właśnie miał się odbyć.\nUdałem się wprost drogą do pałacu, aby powitać jak najprędzej stęsknioną do mnie Piruzę i oczarowanego moją mądrością króla. Szedłem z pośpiechem. Z tym samym pośpiechem szedł w ślad za mną Hindbad. Gdyśmy się do pałacu zbliżali, uczułem nagle, że nogi drętwieją pode mną i że przebieram nimi bezskutecznie, nie poruszając się z miejsca, jak to czasem we śnie się zdarza, gdy się biegnie pozornie, a jednocześnie stoi się w miejscu pomimo wysiłków.\nNadaremnie mocowałem się, z sobą, nadaremnie przebierałem nogami, chcąc zbliżyć się do pałacu. Zdrętwiałe moje nogi poruszały się wprawdzie, ale wciąż na jednym miejscu. Bez wątpienia - byłem zaklęty.\nTymczasem Hindbad wyprzedziwszy mię, sam, beze mnie wszedł do pałacu.\nBezsilny i przerażony czekałem, aż nogi moje pozbędą się dziwnego zdrętwienia. Po chwili zaklęcie pierzchło, zdrętwienie minęło. Mogłem iść swobodnie. Pobiegłem więc do pałacu i udałem się wprost do komnaty królewskiej. Zastałem Hindbada w objęciach króla Miraża, który ze łzami w oczach dziękował mu za szybki powrót, biorąc oczywiście Hindbada za mnie.\nPiruza stała obok i z radością przyglądała się Hindbadowi.\n- Drogi Hindbadzie! - mówił król. - Niepokoił mię bardzo twój długi pobyt na wyspie Degiala. Bałem się, że zginiesz i nigdy cię już nie zobaczę!\n- Ja zaś byłam pewna twej mądrości i twego męstwa! - szepnęła dumnie Piruza. - Twierdziłam bez ustanku, że Hindbad zginąć nie może!\n- Miałaś słuszność - odpowiedział Hindbad. - Jestem zbyt mężny i zbyt mądry, ażebym mógł zginąć w walce nawet z tak potężnym duchem jak Degial.\nSłyszałem tę rozmowę, bom właśnie wpadł do komnaty i stałem w pobliżu. Zawrzałem gniewem, serce zakołatało mi w piersi, zrobiłem krok naprzód i zawołałem:\n- Królu miłościwy! Czyż nie widzisz swej własnej pomyłki? Król spojrzał na mnie. Spojrzała jednocześnie Piruza. Zdziwił się król. Zdziwiła się jednocześnie Piruza. Ujrzeli bowiem w komnacie dwóch ludzi tak podobnych do siebie jak dwie krople wody.\n- Co to znaczy? - zawołał król. - Skąd takie podobieństwo? W głowie mi się miesza! Zamiast jednego, widzę na własne oczy dwóch przyszłych moich zięciów, z których wszakże jeden tylko może być prawdziwy!\n- A ja widzę dwóch moich przyszłych mężów! - szepnęła zrozpaczona i przerażona Piruza. - Któregoż z nich mam dzisiaj poślubić?\n- Mnie! - rzekł Hindbad spokojnie.\n- Milcz, podły kłamco! - zawołałem z oburzeniem. - Nie ty, lecz ja jestem narzeczonym Piruzy! Królu Miłościwy, strzeż się tego potwora i nie daj się opętać jego podobieństwem do mnie! Stworzył go umyślnie Degial, aby się zemścić na mnie za to, żem go obraził na jego własnej wyspie. Jest to twór sztuczny i czarnoksięski, którego Piruza poślubić nie powinna. Od chwili swych urodzin na krok mnie nie odstępuje, towarzyszy mi wszędzie. Przed samym pałacem zdrętwił mi nogi, abym nie mógł ciebie i Piruzy uprzedzić o tym, co się stało!\nKról się zamyślił, potarł dłonią zamyślone czoło i rzekł wreszcie do mnie w zamyśleniu:\n- A ty, jak się nazywasz? - ciągnął dalej król zwracając się do Hindbada.\n- Hindbad - odparł mój sobowtór.\n- O ile pamięć mię nie myli, mój przyszły zięć nazywał się właśnie Hindbad - zawyrokował król, znowu pocierając czoło.\n- O, tak! Hindbad mu było na imię! - potwierdziła radośnie Piruza.\n- Królu! Piruzo! - wołałem zrozpaczony. - Zawsze mi było na imię Sindbad, lecz wyście to imię nieustannie przekręcali i koślawili! Przypomnijcie sobie, ile razy was poprawiałem! Ile razy prosiłem, abyście nie nazywali mię Hindbadem, lecz Sindbadem!\n- To prawda, że ja i Piruza mamy zwyczaj przekręcania imion i nazwisk - odpowiedział król. - Nigdy jednak nie pamiętamy, jak zostały przekręcone, i zawsze imię przekręcone uważamy za prawdziwe, a prawdziwe za przekręcone. I tym razem nie odstąpimy od swego zwyczaju. Zdaniem naszym, młodzieniec, na mego zięcia i na męża Piruzy przeznaczony, nazywał się Hindbad.\nHindbad krokiem triumfującym zbliżył się do króla i rzekł, z pogardą wskazując mię palcem:\n- Bardzo mi przykro, Królu Miłościwy, że jestem tak podobny do tego podejrzanego cudzoziemca. Zaręczam ci jednak, że nie łączy nas nic, prócz przypadkowego podobieństwa. Ja bowiem należę do ludzi uczciwych i szlachetnych, ten zaś cudzoziemiec jest nikczemnym złodziejem! Skradł mi amulet, który dostałem na drogę od pięknej Piruzy. Możesz, królu, naocznie przekonać się o prawdzie moich słów spojrzawszy na szyję tego cudzoziemca, gdyż zawiesił sobie skradziony amulet na szyi zapominając o tym, iż w ten sposób zdradza jawnie popełnioną kradzież.\nKról i Piruza spojrzeli na moją szyję i zawołali z oburzeniem:\n- A złodziej! A łotr! A zbrodniarz! A bezczemik! Nawet nie postarał się o to, aby przed wzrokiem ludzkim ukryć przedmiot skradziony!\n- Sprawiedliwości! - jęknąłem. - Jestem niewinny. Nigdy dłonie moje nie pokalały się kradzieżą! Piruzo, droga Piruzo! Czyż nie przypominasz sobie, żeś własnoręcznie zawiesiła mi na szyi amulet, aby mię uchronić od napaści Degiala! Nie uchroniłaś mię jednak od jego zemsty okropnej! Duch niewidzialny mści się na mnie i zadaje mi męczarnie nie do zniesienia! Piruzo! Do ciebie zwracam się o pomoc, o ratunek! Ty jedna możesz mię zbawić! Spójrz na mnie uważnie, a samo serce szepnie ci, kim jestem! Serce się nie omyli! Zabije, zatrzepocze się-w piersi i rozpozna prawdę od kłamstwa, odróżni Sindbada od Hindbada i odsłoni nareszcie twym oczom, kto jest twym przyszłym mężem, a kto niegodnym ciebie oszustem!\n- Spójrz, Piruzo, spójrz! - zawołał król Miraż. - Spójrz na jednego, potem na drugiego, a potem na obydwóch jednocześnie. Rządź się sercem i wskaż mi tego, którego serce twoje wybierze.\nPiruza spojrzała najpierw na mnie, potem na Hindbada, potem jednocześnie na nas obydwóch i wreszcie szepnęła nieśmiało:\n- Serce mi wskazuje obydwóch i żadnego z nich nie wyróżnia. Obydwaj są zarówno mili, zarówno piękni i zarówno wymowni. A tak są do siebie podobni, że właściwie wszystko mi jedno, który z nich mężem moim zostanie. Ufam bowiem jednemu i drugiemu i żadnego z nich, dotychczas przynajmniej, nie podejrzewam ani o kradzież, ani o oszustwo. Toteż myślę, iż najlepiej zrobię, jeśli to nieporozumienie w inny zgoła sposób rozstrzygnę. Istnieje w moim kraju obyczaj, że narzeczony w dzień ślubu podarek dla swej narzeczonej przynosi. Nie wątpię, iż obydwaj ci młodzieńcy zaopatrzyli się w podarki ślubne, aby mi niespodziankę sprawić. Otóż wybieram na męża tego, który mi podarek piękniejszy i niespodziankę milszą przygotował.\nPiruza zamilkła, a ja struchlałem. Wypadki dnia wczorajszego, grzmienia gongów niewidzialnych, rozmowa z Degialem, nagłe narodziny Hindbada - wszystko to razem tak przytłoczyło i rozproszyło moje myśli, żem zapomniał zupełnie o zaopatrzeniu się w podarek ślubny. Zawstydzony, spuściłem oczy i milczałem.\n- Gdzie masz swój podarek? - spytał drwiąco Hindbad.\n- Nie mam żadnego - szepnąłem głosem złamanym.\nPiruza ze wstrętem i oburzeniem odwróciła się do mnie plecami. Hindbad podbiegł ku niej, wyjął z kieszeni księgę w złotej oprawie i podał mówiąc:\n- Oto jest mój podarek.\nPiruza z uśmiechem radości przyjęła księgę złotą, a Hindbad mówił dalej:\n- Nie jest to księga zwykła. Przeciwnie, jest to księga niezwykła. Dziwna, najdziwniejsza ze wszystkich ksiąg na świecie. Zapewne ci wiadomo, piękna Piruzo, że z powodu nieustannego brzmienia gongów żadna roślina, żaden zwierz, żaden człowiek nie mógł istnieć na wyspie Degiala. Wszystko tam powoli zamarło. Lecz potężny Degial zamienił w malowidła oszołomione dźwiękami gongów rośliny, zwierzęta i mieszkańców tej wyspy. Z tych malowideł duch niewidzialny ułożył księgę i przechowywał ją w szczelinie skalnej jako pamiątkę kwitnącego niegdyś życia i wesela. A wszystko tu żyje i śpiewa, i porusza się w tej książce, jeno w zmniejszeniu. Zobaczysz tu zmniejszone drzewa, zmniejszonych ludzi i zmniejszone zwierzęta. Pomimo zmniejszenia życie w tej księdze płynie tak, jak niegdyś płynęło na wyspie. Za zimą idzie wiosna, za wiosną - lato, za latem - jesień. Mieszkańcy tej księgi sieją i orzą, i budują nowe pałace, i wyprawiają huczne wesela, i śmieją się, i płaczą, i grzebią swych umarłych, i witają nowonarodzonych. Musiałem walczyć z De-gialem, aby mu tę księgę odebrać. Walka była straszna i niebezpieczna. Chętnie jednak naraziłem swe życie, byleby tylko przynieść ci w podarunku ślubnym tę księgę. Zajrzyj do niej, a zobaczysz, że jest cudowna.\nPiruza otworzyła księgę i krzyknęła ze zdziwienia i radości.\nNa kartach cudownej księgi barwiły się malowidła żywe, zupełnie żywe. Wiosna właśnie nastała, wiosna buchnęła wonią i słońcem z kart tajemniczej księgi. Zmniejszeni ludzie wychodzili ze zmniejszonych pałaców na zmniejszone ulice. Biegli po ulicach na zmniejszone łąki i na zmniejszonych łąkach zrywali zmniejszone kwiaty.\nPiruza zbliżyła do księgi swoje różowe uszko i posłyszała wyraźnie daleki głos zmniejszonych ludzi. Wszyscy chórem wołali4\n- Wiosna, wiosna!\nI słychać było śpiew i ćwierkanie zmniejszonych ptaków, które siedziały na zmniejszonych drzewach.\nPiruza z zachwytem oglądała księgę, aż wreszcie spytała Hind-bada:\n- Czy mogę sięgnąć w głąb tych malowideł, aby wyjąć stamtąd jednego z tych zmniejszonych ludzi i przyjrzeć mu się z bliska?\n- Możesz - odpowiedział Hindbad - uczyń to jednak ostrożnie, aby nie zdruzgotać pałaców, nie połamać drzew i nie sparzyć ręki o to małe słonko, które tam świeci na ich zmniejszonym niebie.\nPiruza ostrożnie sięgnęła dłonią w głąb malowidła, wyjęła stamtąd jednego zmniejszonego człowieka i postawiła go sobie na dłoni.\nBył tak mały jak szpilka. Dumnie i hardo chodził po dłoni Piruzy.\n- Kto jesteś? Jak się nazywasz? - spytała Piruza.\n- Nazywam się Omar Czwarty, zwany Wielkim albo też Wspaniałym - odpowiedział człowieczek. - Jestem królem w swej ojczyźnie. Trzymaj mię ostrożnie na dłoni i nie upuść czasem na podłogę, bo mógłbym się zabić na miejscu i w ojczyźnie mojej nastałoby straszne bezkrólewie! Wyznam ci szczerze, iż nie lubię tych waszych zwiększonych ptaków, zwiększonych pałaców i zwiększonych ludzi. Wolę żyć w zmniejszeniu, które bardzo dobrze wpływa na moje zdrowie i na moją wesołość. Prócz tego muszę zauważyć, że zbyt długo trzymasz mię na dłoni i odbierasz mi czas drogocenny, który poświęcam zazwyczaj zawiłym sprawom mego państwa. Pozwól mi więc na pożegnanie złożyć ci na twej własnej dłoni mój ukłon królewski i przenieś mię z powrotem na łono mej ojczyzny.\nCzłowieczek się skłonił - i Piruza włożyła go z powrotem do wnętrza malowidła.\nWnet go otoczył kołem tłum zmniejszonych ludzi, witając radośnie powrót swego króla, którego zbyt długi pobyt poza granicami kraju mógł bardzo źle wpłynąć na losy państwa.\nPiruza zamknęła księgę i zawołała:\n- Słów mi brak, Hindbadzie, aby ci podziękować za tak cudowną niespodziankę! Nie marzyłam nawet o tak czarownym podarku! Ciebie wybieram na męża! Widzę teraz, że jesteś szlachetny i mądry. Nie wątpię o tym, że ty właśnie jesteś owym młodzieńcem, który odgadł zagadkę królewską. Zaś tamten cudzoziemiec jest nikczemnym złodziejem i oszustem!\n- Królu! Piruzo! - zawołałem. - Błagam was o jedno: każcie Hindbadowi powtórzyć treść tej zagadki, aby zbadać i sprawdzić, czyli ją słyszał i czy był obecny na placu wówczas, gdy król ją sam przed tłumem wygłosił?\n- Dość tych badań i sprawdzań! - rzekła gniewnie Piruza. - Badania te i sprawdzania obrażają dumę mego przyszłego męża. Wierzę Hindbadowi i kocham Hindbada. Nie zniosę dłużej obecności w naszym pałacu tego nikczemnego cudzoziemca!\nI zwróciwszy się dotode Piruza tupnęła nogą o ziemię i zawołała:\n- Precz z mych oczu!\n- Precz z mych oczu! - zawołał król w ślad za Piruza.\n- Precz z mych oczu! - zawołał Hindbad w ślad za królem.\nNie chcąc się narażać na nowe zniewagi i obelgi odwróciłem się i wyszedłem.\nNa ulicy ochłonąłem z gniewu i oburzenia, lecz na ich miejsce przyszedł żal i rozpacz bez granic!\nW ciągu jednej chwili straciłem wszystko, com zdobył też w ciągu chwili jednej. Straciłem Piruzę, straciłem pół królestwa, straciłem koronę, która za kilka godzin miała ozdobić moje czoło! Straszna była zemsta Degiala! Straszna i nieprzewidziana.\nGodzina ślubu mego z Piruza zbliżała się, lecz nie ja, tylko Hindbad miał teraz poślubić piękną Piruzę.\nPrzed pałacem zgromadzili się właśnie rycerze konni i złote karoce, i cała świta królewska. Na tarasie pałacowym zagrzmiała kapela, huczna i radosna. Grano marsza ślubnego.\nUkryłem się za drzewem pobliskim, aby z daleka widzieć uroczystość, w której miałem brać udział czynny, a której bohaterem został niespodzianie - Hindbad.\nWkrótce król Miraż, królewna Piruza i Hindbad wyszli wesoło z pałacu, dosiedli rumaków i skierowali się w stronę świątyni, gdzie sam arcykapłan miał młodą parę zaślubić.\nW ślad za nimi ruszyli rycerze konni, złote karoce z damami dworskimi i cała świta królewska.\nLecz zamiast mnie - Hindbad siedział na tym rumaku.\nZamiast mnie - Hindbad upajał się szczęściem i powodzeniem.\nTłumy ludzi patrzyły z podziwem. Ukryty za drzewem, słyszałem, jak wołano naokół: "Niech żyje Hindbad! Niech żyje Hindbad!"\nImię moje, skoślawione przez króla i królewnę, grzmiało teraz w powietrzu, jako imię przyszłego króla!\nNikt nie znał, nikt nie widział, nikt od niechcenia nawet okiem nie rzucił na prawdziwego Sindbada, który samotnie ukrył się za drzewem, aby oglądać i zazdrościć, zamiast być przedmiotem zazdrości i oglądania.\nObjąłem pień mojego drzewa i po raz pierwszy w życiu rozpłakałem się rzewnymi łzami. Wstyd mi było moich własnych łez, lecz nie mogłem ich powstrzymać.\nPłakałem zapewne długo, bardzo długo, tak nieskończenie długo, że w czasie mego płaczu Hindbad zdążył poślubić Piruzę i wkrótce ujrzałem cały orszak ślubny, powracający do pałacu. Wówczas przestałem płakać. Lecz nie opuściłem mego drzewa. Stałem wciąż, stałem uparcie, niestrudzenie, niezmordowanie, aż noc wreszcie zapadła i gwiazdy rozbłysły w niebiosach.\nOkna pałacu rozjarzyły się tysiącem świateł rzęsistych. Kapela grzmiała. Na szybach okien co chwila migały podwójne cienie tańczących par. Zgadywałem, stojąc za drzewem, które z tych cieni należą do pana młodego i do panny młodej. Poznałem je po tym, że były błękitniejsze od innych cieni, które się po szybach przesuwały. Zapewne wy błękitniała je radość i szczęście. I dziwno mi było pomyśleć, że tam, w tym rzęsiście oświetlonym pałacu, za szybami, za ścianami, weseli się i tańczy w tej chwili z moją narzeczoną człowiek do mnie podobny jak dwie krople wody, lecz mimo podobieństwa - wrogi mi i wstrętny, i nienawistny.\nO północy, znużony łzami, wsparłem się o pień mego drzewa i zasnąłem snem ciężkim i boleśnie twardym. Spałem tak do poranka, gdy mię nagle zbudziło czyjeś dotknięcie. Rozwarłem od łez oślepłe i zbolałe oczy, aby zobaczyć, kto mnie dotknął. Koło mnie stała staruszka. Koścista jej ręka dotykała właśnie mych pleców.\n- Zbudź się, zbudź! - szepnęła staruszka.\nSpojrzałem na nią i nie mogłem ukryć zdziwienia. Nigdy jeszcze nie widziałem tak starej, tak kościstej i tak trzęsącej się kobiety. Mówiła nie głosem, jeno szmerem. Szmer jej ust rozsypywał się w powietrzu jak szelest suchego papieru. Oczy jej zapadły się tak głęboko, że nie było ich widać. Twarz była pokryta mchem siwym, a na brodzie wyrastał grzyb muchomorem zwany. Co chwila kościstą dłonią gładziła swój muchomor, jakby się chciała przekonać, czy tkwi jeszcze na miejscu i czy dobrze rośnie. Sądząc na oko, miała chyba lat tysiąc z górą.\n- Czemu mię budzisz? - spytałem.\n- Budzę, aby cię uprzedzić o niebezpieczeństwie - zaszemrała staruszka.\n- Kto jesteś? - rzekłem głosem znużonym i sennym.\n- Zdziwisz się, gdy powiem, kto jestem - zaszemrała znowu staruszka. - Jestem matką Degiala, lecz mam dla ciebie litość i życzliwość. Mąż mój był słynnym w mieście szewcem. Gdy Degial na świat przyszedł, ucieszyłam się myśląc, że będzie godnym swego ojca następcą i zajmie się uczciwym i szlachetnym rzemiosłem szewskim. Lecz Degial już w ósmym roku życia był dziwakiem, zawracał sobie głowę cudami i czarami, okazywał pogardę dla własnych rodziców i oświadczył stanowczo, że woli zostać duchem niewidzialnym aniżeli najsłynniejszym w mieście szewcem. I ja, i mój mąż drwiliśmy z jego zamiarów i błagaliśmy, aby się zajął pracą sumienną, uczciwą i szlachetną. Lecz był uparty, nie zważał na nasze drwiny i błagania i twierdził, iż czuje w sobie powołanie do sztuki czarnoksięskiej. Daremnie i ja, i mój mąż nieboszczyk tłumaczyliśmy mu codziennie, iż powinien słuchać naszych rad doświadczonych i uczyć się rzemiosła szewskiego. Nie chciał się uczyć i dzięki wrodzonym zdolnościom czarnoksięskim z dniem każdym stawał się dla nas coraz bardziej niewidzialnym. Degialek od dziecka nienawidził ludzi, zwierząt i roślin. Kochał tylko muzykę. W pokoju swym nagromadził tysiące rozmaitych gongów i uderzał w nie po całych dniach i nocach. Nieustanne brzmienia gongów odbierały sen mnie i mojemu mężowi nieboszczykowi. Spędzaliśmy noce bezsenne, które nas wycieńczyły i pozbawiły sił do pracy. Toteż dnia pewnego i ja, i mój mąż nieboszczyk tak rzekliśmy do Degiala:\n"Niedobry synu, nie tylko stajesz się dla nas coraz bardziej niewidzialny, lecz na domiar złego odbierasz nam sen dźwiękami gongów i narażasz nas na wycieńczenie i chorobę. Prosimy cię oboje, abyś zaniechał gry na gongach i abyś przestał stawać się niewidzialnym. Jeśli nadal będziesz trwał w uporze i nieposłuszeństwie, wyrzekamy się ciebie na wieki! Nie chcemy mieć bowiem syna niewidzialnego, który nic innego nie robi, jeno po całych dniach i nocach gra na gongach. Nie po to wszakże ojciec na byt twój pracuje i nie po to matka na świat cię zrodziła, abyś się bawił w niewidzialność i grał na gongach, zamiast się zająć uczciwym rzemiosłem szewskim."\nW odpowiedzi na te nasze słowa i przestrogi Degial zniknął nam z oczu. Stał się zupełnie niewidzialny. Przeklęliśmy go oboje za upór, nieposłuszeństwo i za naganne przywiązanie do czarów. Odtąd Degial opuścił dom rodzicielski i zamieszkał wraz ze swymi gongami na wyspie Kassel, gdzie panuje jako duch potężny, potworny i niewidzialny. Dźwiękami gongów odbiera przytomność wszelkim stworzeniom, sieje dokoła śmierć i postrach i nie myśli o tym, aby się zająć pracą uczciwą i szlachetną. Chociaż jest moim synem, nienawidzę go z całego serca za jego wyrodną niewidzialność i potworność. Dlatego też chcę cię uprzedzić o zamysłach Degiala. Czuje on nienawiść nie tylko do ciebie, lecz i do Hindbada, choć sam go stworzył i zaopatrzył w księgę czarodziejską. Ciebie nienawidzi za to, żeś go znieważył, a Hindbada za to, że jest do ciebie podobny. Postanowił tedy zabić ciebie i Hindbada, złożyć was obu w jednej trumnie i pochować w jednym grobie.\nDreszcz mię przeszedł od stóp do głów na myśl, że mogę się znaleźć w jednym grobie z moim wrogiem, który jest do mnie jak dwie krople wody podobny. Straszny byłby grób, gdzie spoczęłyby dwa takie trupy! Któż by się pomodlił na takim grobie? Któż by wiedział, za kogo ma się modlić: czy za duszę Sindbada, czy za duszę Hindbada? Nawet po śmierci ścigałoby mię to okropne podobieństwo! Musiałbym się przez wieki całe dzielić trumną i grobem, i snem wiekuistym, i ciszą mogilną z moim wrogiem, z moim sobowtórem, z istotą potworną, bo stworzoną sztucznie i zgoła po czarnoksięsku.\n- Dobra staruszko! - zawołałem zrozpaczony. - Poradź mi, co mam uczynić, aby uniknąć tego niebezpieczeństwa?\n- Degial zajęty jest dopiero przygotowaniem czarów i zaklęć odpowiednich, aby z ich pomocą zgładzić ciebie i Hindbada. Udaj się natychmiast na brzeg morza, stoi tam właśnie okręt, który za chwilę ma do Balsory odpłynąć. Siądź na ten okręt i wróć do Bagdadu. Unikniesz tym sposobem wszelkiego niebezpieczeństwa. Wówczas Degial, nie mogąc ciebie dosięgnąć, zostawi w spokoju Hindbada i pozwoli mu żyć nadal w chwale i szczęściu.\nPodziękowałem matce Degiala za dobrą radę. Zabolało mię wprawdzie to, że ratując siebie ratuję jednocześnie Hindbada, przedłużając jego szczęście i chwałę. Wolałem jednak przyczynić się mimo woli do jego chwały i szczęścia aniżeli znaleźć się z nim w jednym grobie. Pożegnałem staruszkę i co tchu pobiegłem na brzeg morza.\nStał tam rzeczywiście okręt, który za chwilę miał do Balsory odpłynąć. Siadłem na okręt i wkrótce wypłynąłem na morze oddalając się coraz bardziej od brzegów wyspy króla Miraża.\nDopłynąłem szczęśliwie do tej samej Balsory bez żadnych przygód i wypadków. Z Balsory udałem się konno wprost do Bagdadu. Widok miasta rodzinnego napełnił mię radością. Przynagliłem konia do biegu i wkrótce stanąłem przed moim pałacem. Wbiegłem do pałacu i zastałem wuja Tarabuka przy stole. Siedział i kończył właśnie wiersz pod tytułem: "Topola wśród pola". Chciałem go uścisnąć, lecz wuj Tarabuk zawołał:\n- Bądź cierpliwy i nie przerywaj mi natchnienia. Stój za mną dopóty, dopóki nie skończę wiersza, w którym opisuję pewną topolę, stojącą samotnie na samym środku pewnego pola.\nStałem cierpliwie, czekając, aż wuj Tarabuk wiersz swój ukończy. Wuj Tarabuk ukończył wreszcie, położył pod wierszem swój podpis i wówczas dopiero rzucił mi się na szyję.\n- Więc powróciłeś, mój drogi, mój jedyny siostrzeńcze! - wołał ze łzami w oczach. - Myślałem, żeś zginął w krajach nieznanych. Niepokoiłem się o ciebie niezmiernie. Jedyną


- Liczymy na wiernych z Kanady oraz wszystkich ludzi dobrej woli, że dadzą znać członkom parlamentu, iż nie popierają takiego rozwiązania. Wiele osób wspiera rozwiązanie, które dla nas jest oczywiste, to znaczy promowanie opieki paliatywnej, która jest jedynym kompleksowym, etycznym i dopuszczalnym rozwiązaniem tych problemów – uważa abp Gagnon.\nPodkreśla on, że "zabicie osoby lub uczestniczenie w jej samobójstwie, to czyny, które nie mogą być usprawiedliwione". - Bardzo wielu Kanadyjczyków podziela to zdanie. Obawiają się też, że po wprowadzeniu nowego prawa pojawią się nadużycia, takie jak eutanazja przygnębionych nastolatków czy dzieci. Uważam, że jeżeli rząd pozna odczucia mieszkańców Kanady na temat eutanazji, będzie skłonny jeszcze raz rozważyć zasadność wprowadzenia nowego prawa i przeanalizować kolejny raz, szerzej, głębiej i w bardziej bezstronny sposób, kwestie związane z eutanazją i opieką paliatywną - mówi przewodniczący episkopatu Kanady.


Certyfikat rezydencji podatkowej - czym jest i jak go uzyskać? | ifirma.pl\nCertyfikat rezydencji podatkowej – omówione zagadnienia:\n1. Certyfikat rezydencji – co to jest?\n2. Jakie dane musi posiadać certyfikat rezydencji podatkowej?\n3. Certyfikat rezydencji podatkowej – kiedy może być potrzebny?\n4. Jak uzyskać certyfikat rezydencji?\nDefinicję certyfikatu rezydencji możemy znaleźć w ustawach o podatkach dochodowych. Zgodnie z tymi regulacjami, jest to zaświadczenie o miejscu zamieszkania (PIT) lub siedzibie (CIT) podatnika dla celów podatkowych, wydane przez właściwy organ administracji podatkowej.\nPotwierdza on, że dana osoba lub firma podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu właśnie w danym państwie (posiada w nim tzw. rezydencję podatkową).\nCo ważne, dokument ten może potwierdzać stan miniony lub aktualny – nie można wystawić certyfikatu rezydencji na przyszłość.\nJakie dane musi posiadać certyfikat rezydencji podatkowej?\nPrzepisy podatkowe nie określają wprost, jakie dane powinien zawierać certyfikat rezydencji, ani nie wskazują jego wzoru. Zgodnie z definicją zawartą w ustawach podatkowych, powinien on natomiast posiadać stwierdzenie, że dany podatnik posiada miejsce zamieszkania lub siedzibę na terenie danego kraju i podlega w nim nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania). Powinien on ponadto posiadać datę wystawienia oraz określenie okresu, w którym obowiązuje.\nCertyfikat rezydencji podatowej – kiedy może być potrzebny?\nUzyskanie certyfikatu rezydencji od kontrahenta lub konieczność zdobycia takiego dokumentu w Polsce może okazać się konieczne np. w sytuacji gdy podatnik osiąga dochody za granicą i chce rozliczyć PIT w Polsce lub gdy polski przedsiębiorca nabywa usługi niematerialne od zagranicznego kontrahenta (ma on bowiem związek z podatkiem u źródła – więcej na ten temat przeczytasz tutaj). Posiadanie takiego zaświadczenia zwalnia podatnika od poboru podatku lub też znacznie obniża jego wartość – wszystko zależy od umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między konkretnymi dwoma państwami.\nObowiązek uzyskania certyfikatu rezydencji może także dotyczyć polskiego pracodawcy.\nBy uzyskać certyfikat rezydencji, podatnik powinien złożyć wniosek do urzędu skarbowego, korzystając w tym celu z druku CFR-1. Fiskus w ciągu 7 dni ma obowiązek wydać właściwe zaświadczenie o miejscu zamieszkania (siedziby) wnioskującego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Co ważne, opłata skarbowa za wydanie certyfikatu rezydencji wynosi 17 PLN.\nZobacz również: Zatrudnienie pracownika z Ukrainy a podatek dochodowy. ▲ wróć na początek\nCo można zrobić, jeśli firma zarejestrowana w USA twierdzi, że nie ma takiego dokumentu?\nCzyli ktoś z firmy z USA musi przyjechać do polski, aby taki certyfikat uzyskać? Kolejny absurd podatkowy.\n7 maja 2021 o 08:34\nPosiadam jeszcze konto w brytyjskim LLOYDS i tam mają umowę z amerykańską agencją podatkową FACTA że każdy posiadacz konta musi podać informację gdzie płaci podatki. Jeśli nie dostaną takiej informacji zablokują konto bankowe.\n27 czerwca 2021 o 15:57\nJestem obywatelem Białorusi oraz posiadaczem Karty Polaka. Pracuję w polskiej firmie na delegacji w Niemczech. Jak mogę złożyć elektronicznie Wniosek o wydanie mi CFR-1?\n18 października, 2017 (Aktualizacja: 9 lipca, 2020)


Niezwykłe e-sportowe wydarzenie na szczycie Kotelnicy Białczańskiej - SUPER GAME e-sport! - ESPORTWAY.PL\nW dniach 13 - 14 lipca 2019 roku po raz czwarty na szczycie Kotelnicy odbędzie się wyjątkowe i niezwykle ciekawe wydarzenie e-sportowe pt. HIRO Quersus LG Wakacyjne SUPER GAME e-sport!\nSzczyt położony jest na wysokości 918 metrów n.p.m., możemy podziwiać rozległa panoramę Tatr, Gorców i Pienin. Dotrzeć na szczyt można na dwa sposoby, kolejką linową lub pieszo. Idealne miejsce na wakacyjny odpoczynek, jednocześnie niepowtarzalna okazja, by wziąć udział w unikalnym oraz wyjątkowym wydarzeniu e-sportowym zlokalizowanym na szczycie góry.\n9:30 - 18:00 - HIRO Quersus LG Mistrzostwa Polski Kobiet w E-sporcie\n11:00 - 17:00 - Turniej FIFA 2019 (zapisy do 10:45)\n10:00 - 17:00 - Symulator Gran Turismo Sport TAG Heuer\n10:00 - 17:00 - Strefa FREE2PLAY\n12:00 - 17:00 - Summer Super Music (DJ Fatcut & Squal)\n18:00 - 22:00 - Afterparty\n9:30 - 18:00 - Mountain Cup\nHIRO Quersus LG Mistrzostwa Polski Kobiet w E-sporcie\nSymulator Gran Turismo Sport TAG Heuer\nCzeka na Was mnóstwo atrakcji przygotowanych przez SUPER GAME e-sport, Kotelnice Białczańską oraz Gminę Bukowina Tatrzańska. Tego roku po raz pierwszy na szczycie pojawi się Summer Super Music, gdzie za konsolą wystąpią DJ FATCUT oraz SQUAL. Dla odwiedzających przygotowano turnieje indywidualne oraz FREE2PLAY! Zwycięzcy zgarną atrakcyjne nagrody przygotowane przez naszych sponsorów.\nPodczas wydarzenia na szczycie, będzie otwarta karczma widokowa, która dostarcza niezapomnianych wrażeń nie tylko smakowych, ale i estetycznych. W menu karczmy znajdują się pyszne i sycące dania kuchni polskiej oraz regionalnej. Specjalnością Karczmy Kotelnica są oscypki z żurawiną, kwaśnica, żurek czy też białczańskie pierogi.\nDostępne również będą Monsterroller'y! Hulajnoga przystosowana do jazdy w zróżnicowanym, górskim terenie. Choć wygląda niepozornie, potrafi dostarczyć sporą dawkę adrenaliny. Każdy, kto chciałby spróbować swoich sił w jeździe na monsterrollerze może to uczynić właśnie na zboczach Kotelnicy. Wstęp na wydarzenie jest całkowicie darmowy.\nInformacje o wydarzeniu: https://www.facebook.com/events/389637641822704/ oraz na stronie https://sgesport.pl/\nPatronat medialny nad wydarzeniem obejmuje radio ESKA!\nDziękujemy sponsorom i partnerom: HIRO, Quersus, LG, NTT System, sklep.ntt.pl, Patriot, Viper Gaming, Teetres Esport Clothing, Souvre, E-SPORT TV, Esporter, ESPORTWAY oraz csgofemale.\nPGA 2017 w pigułce, czyli podsumowanie Poznań Game Arena cz. 1


Nowe mieszkania przy ul. Bolka - Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych\nW środę, 15 listopada, prezydent Miasta Poznania Jacek Jaśkowiak oraz zastępca prezydenta Tomasz Lewandowski wręczyli klucze lokatorom nowych mieszkań komunalnych przy ul. Bolka. W dwóch 3- i 4- kondygnacyjnych budynkach zamieszka wkrótce 90 rodzin. Lokale są dwupokojowe o powierzchni ok. 50 m2, czyli takie, jakich najczęściej oczekują najemcy komunalni zainteresowani poprawą swoich warunków mieszkaniowych i przeprowadzką do nowych „M”. Przy ul. Bolka 8A i 8B zamieszkają też rodziny, które starały się o pomoc mieszkaniową od Miasta Poznań i znalazły się na tegorocznej liście prezydenckiej.\nSześć mieszkań przystosowanych jest do potrzeb osób niepełnosprawnych. Czynsz w nowych mieszkaniach przy ul. Bolka wyniesie od 10,90 zł/m2 do 11,45 zł/m2. Koszt inwestycji to niespełna 10 milionów złotych, czyli prawie 2100 zł/ m2.\nInwestycja przy ul. Bolka to kolejne przedsięwzięcie realizowanego przez spółkę programu budowy mieszkań komunalnych. Obecnie ZKZL buduje miejskie bloki przy ulicach abp. W. Dymka, Zawady i Biskupińskiej. Kolejne inwestycje rozpoczną się przy ul. Nadolnik, Opolskiej, Darzyborskiej i Hulewiczów. W planach są kolejne projekty, dzięki którym w najbliższych latach w stolicy Wielkopolski przybędzie kilka tysięcy mieszkań dla poznaniaków.\nPo wręczeniu kluczy nowym lokatorom Zastępca Prezydenta Tomasz Lewandowski razem z Prezesem ZKZL Arkadiuszem Stasicą odwiedzili jedno z mieszkań na pobliskiej ulicy Rubież, gdzie mieszkańcy wprowadzali się do nowych mieszkań na początku tego roku, żeby posłuchać opinii lokatorów na temat użytkowania mieszkań.\nTermin składania ofert: 15-11-2017 14:30\nTermin publikacji: 15-11-2017 14:30\nData wydruku: 01.07.2022 13:08\nData wytworzenia informacji: 15.11.2017 14:30\nData aktualizacji informacji: 15.11.2017 16:56