Słodkie słówka [Susan Mallery] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Susan Mallery Liczba stron: 348\nISBN: 978-83-238-9482-7 Data wydania: 2013-03-22\nkulturalny-kacik.blogspot.com KULTURALNY KĄCIK: "Słodkie słówka" Susan Mallery\nSusan Mallery Słodkie słówka Tłumaczenie: Anna Bieńkowska\nKokosowe całuski Claire 1 szklanka brązowego cukru 2 białka 2 szklanki płatków kukurydzianych 1 szklanka wilgotnych wiórków kokosowych 1/2 szklanki posiekanych orzechów włoskich 1/2 łyżeczki esencji waniliowej Ubić białka na sztywną pianę, pod koniec ubijania dodać cukier. Wymieszać pianę z płatkami kukurydzianymi, wiórkami i orzechami. Dodać wanilię. Na natłuszczoną blaszkę nakładać łyżeczką niewielkie porcje masy. Piec około 15-20 minut w średnio nagrzanym piekarniku w temperaturze 160 stopni Celsjusza. Po wyjęciu z piekarnika blaszkę położyć na wilgotnej ściereczce i od razu zdjąć łopatką ciasteczka. Jeśli przywarły do blaszki, należy na chwilę wstawić ją do piecyka, by nieco zmiękły. Z podanej porcji wychodzi 12-18 sztuk.\nROZDZIAŁ PIERWSZY Na dźwięk telefonu Claire Keyes poderwała się z miejsca. Nawet mało przyjemna rozmowa z menedżerką będzie lepsza, niż układanie góry ciuchów piętrzących się na środku salonu. – Halo? – Cześć. Czy to Claire? Mówi Jesse. A więc to nie Lisa. Claire odetchnęła. – Jaka Jesse? – Twoja siostra. Claire odsunęła leżącą na kanapie bluzkę i osunęła się na miękkie poduszki. – Jesse? – wyszeptała bez tchu. – To naprawdę ty? – Uhm. Niespodzianka, co? Niespodzianka to za mało powiedziane. Claire od lat nie miała kontaktu z młodszą siostrą. Ostatni raz widziała ją, gdy przyjechała do domu na pogrzeb ojca. Próbowała wtedy odbudować zerwane więzi z rodziną, lecz czekało ją gorzkie rozczarowanie. Jesse i Nicole, bliźniaczka Claire, potraktowały ją jak wroga. Nie przebierając w słowach, oznajmiły, że nie chcą jej więcej widzieć. Uprzedziły, by nigdy na nie nie liczyła. Jeśli wpadnie pod autobus, one nawet nie kiwną palcem, by jej pomóc. Do dziś pamięta, jaki to był dla niej szok. Przez chwilę nie mogła oddychać. Czuła się tak, jakby została ciężko poturbowana i porzucona na poboczu szosy. Przecież Jesse i Nicole były jej siostrami. Jak mogły powiedzieć jej coś takiego? Odrzuciły ją, odwróciły się do niej plecami. Nie miała pojęcia, jak to zmienić. Wyjechała z domu. Od tamtej pory minęło siedem lat. – No więc – z wymuszoną wesołością zagaiła Jesse. – Co tam u ciebie? Claire pokręciła głową, starając się zebrać myśli. Przesunęła wzrokiem po bałaganie panującym w salonie. Stosy ubrań na podłodze, przy fortepianie pootwierane walizki, masa poczty, do której jeszcze nie zajrzała. Przed oczami stanęła jej menedżerka, która żywcem obedrze ją ze skóry, by wymusić na niej ustępstwa i dopiąć swego. – Dzięki, w porządku – skłamała. – A tobie jak leci? – Świetnie, aż brak słów, by to opisać. Ale nie w tym rzecz. Z Nicole jest nie najlepiej. Claire z całej siły zacisnęła palce na słuchawce. – Co się stało? – Na razie jeszcze nic, ale lada moment czeka ją operacja. Na woreczek żółciowy. Niby nic takiego, ale jest problem, bo jest jakoś dziwnie zlokalizowany czy coś w tym stylu. Dokładnie nie wiem. W każdym razie nie mogą jej zrobić takiego zabiegu przez niewielkie nacięcie w skórze. Lapi coś tam. – Laparoskopii – z roztargnieniem wymruczała Claire, zerkając na zegarek. Za trzydzieści minut zaczyna lekcję. – No właśnie. Muszą operować ją tradycyjnie, czyli otworzyć brzuch, a to oznacza, że Nicole dużo dłużej będzie dochodzić do siebie. I tu zaczyna się problem, bo trzeba doglądać piekarni i w ogóle. W normalnych okolicznościach ja bym ją zastąpiła, ale teraz nie mogę. Trochę się... pokomplikowało. Dlatego pomyślałyśmy, że może ty mogłabyś przyjechać do domu i zająć się wszystkim. Nicole byłaby ci bardzo wdzięczna. Przyjechać do domu... Jej serce wezbrało tęsknotą. Ile by dała, żeby znowu się tam znaleźć. Pamiętała go jak przez mgłę, lecz zawsze był w jej marzeniach. – Myślałam, że ty i Nicole nie chcecie mnie znać – wyszeptała, czując kiełkującą w niej nadzieję i bojąc się tego. – Tak było, ale to było kiedyś. Wtedy miałyśmy trudne chwile. Mówię serio, od jakiegoś czasu myślałyśmy o tym, by nawiązać z tobą kontakt. Nicole sama by do ciebie zadzwoniła, ale teraz nie jest w najlepszej formie, a obawia się, że możesz odmówić. Nie czuje się teraz na siłach, by działać. Claire podniosła się. – Nigdy bym nie odmówiła. Oczywiście, że przyjadę. Naprawdę bardzo tego chcę. Jesteście moją rodziną. Obie. – Super. W takim razie, kiedy możesz przyjechać? Claire ogarnęła wzrokiem bałagan panujący w pokoju – doskonały symbol jej obecnego życia – pomyślała o irytujących telefonach Lisy, jej menedżerki, o najbliższych dniach wypełnionych zajęciami i ćwiczeniami. – Jutro – oświadczyła z przekonaniem. – Jutro przyjeżdżam. – Po prostu weź i mnie zabij – powiedziała Nicole Keyes, przecierając kuchenne blaty. – Wyatt, mówię poważnie. Chyba masz pistolet? Zrób to, proszę cię. Zostawię list, że to nie była twoja wina. – Przykro mi, ale nie mam w domu żadnej broni. Tak jak ja, ponuro pomyślała Nicole. Wrzuciła gąbkę do zlewozmywaka. – Ta głupia operacja nie mogła wypaść w gorszym momencie – wymamrotała. – Lekarze już mi zapowiedzieli, że przez sześć tygodni nie będę mogła pracować. Sześć tygodni! Wyobrażasz sobie, co to znaczy? Kto będzie zarządzał firmą? Tylko mi nie mów, żebym poprosiła o pomoc Jesse. Ostrzegam cię. Wyatt, który już wkrótce będzie jej byłym szwagrem, uniósł obie ręce. – Na ten temat nie pisnę ani słowa. Obiecuję. Wiedziała, że może mu wierzyć. Nie dlatego, że się jej przestraszył; Wyatt doskonale rozumiał, że jej fatalny stan bierze się nie tylko z powodu bolącego woreczka. Ma wszystkiego dość, bo wciąż nie może się pogodzić z krzywdą, jaką wyrządziła jej Jesse. – Ja już nie wyrabiam. Dobija mnie myśl, że ciało mnie tak zawodzi. Co ja takiego zrobiłam, czym sobie na to zasłużyłam? Wyatt wysunął krzesło. – Usiądź – zachęcił. – Nie denerwuj się, to ci nie służy. – Skąd wiesz? – Tak mi się wydaje. Z rezygnacją osunęła się na krzesło. Nie miała siły walczyć. Czuła się naprawdę marnie. – O niczym nie zapomniałam? – zastanowiła się. – Chyba nie. Pamiętasz, że przez jakiś czas nie będę mogła zajmować się Amy, prawda? Nicole kilka razy w tygodniu opiekowała się ośmioletnią córką Wyatta. Wyatt pochylił się i położył dłoń na ramieniu Nicole. – Odpręż się, wyluzuj. Wszystko jest w porządku, o niczym nie zapomniałaś. Będę wpadać do piekarni, a potem zdawać ci relację. Masz świetną załogę, oddaną i lojalną. Dadzą sobie radę, wszystko będzie działało bez zgrzytów. Za kilka dni będziesz w domu i zaczniesz dochodzić do siebie. Wiedziała, że Wyatt ma na myśli nie tylko jej zdrowie. To aluzja do jej relacji z mężem, już wkrótce byłym. Nie chciała teraz myśleć o Drew. Popatrzyła na dużą, zgrubiałą dłoń Wyatta. On umie zarabiać na życie. Porządny z niego gość. Prawy, przystojny, wesoły. Popatrzyła mu prosto w oczy. – Dlaczego to nie w tobie się zakochałam? Wyatt odpowiedział uśmiechem. – Mógłbym zapytać o to samo. Byłaby z nich idealna para... gdyby choć odrobinę na siebie działali. – Powinniśmy się bardziej postarać – stwierdziła Nicole. – Pójść razem do łóżka. – Zastanów się nad tym chwilę – rzekł Wyatt – a potem powiedz, czy to cię bierze. – Nie – westchnęła. Sama myśl z miejsca ją odrzucała. Wyatt był dla niej jak brat. Szkoda, że Drew, jego przyrodni brat, nie budził w niej takiej samej reakcji. Niestety, było dokładnie odwrotnie. Drew działał na nią jak magnes. Cofnęła się, popatrzyła uważnie na Wyatta. – Dość już o mnie, zmieńmy temat. Pora, byś znalazł sobie kogoś i się ożenił. Wyatt sięgnął po kubek z kawą. – O nie, dzięki. – Amy potrzebuje matki. – Nie aż tak. – Przecież jest tyle sensownych kobiet. – Powiedz, która. Poza tobą. Nicole zastanowiła się, a po chwili westchnęła. – No cóż... Claire wylądowała w Seattle wczesnym popołudniem. Bardzo zadowolona z siebie, bo cały wyjazd załatwiła sama. Ba, zarezerwowała nawet samochód. W normalnych okolicznościach skorzystałaby z usług zawodowego kierowcy, lecz wiedziała, że będzie kursować między szpitalem a piekarnią, może trzeba będzie jeszcze coś załatwiać dla Nicole. Samochód jej to ułatwi. Z trudem ściągnęła z taśmy dwie ciężkie walizki i ruszyła do ruchomych schodów. Parking był daleko. Zadyszała się, nim doszła do schodów jadących w dół, gdzie mieściły się biura wypożyczalni. Teraz żałowała, że ubrała się w długi wełniany płaszcz. Było jej gorąco, strużki potu spływały jej po plecach, kaszmirowy sweterek kleił się do skóry. Weszła do wypożyczalni Hertza i stanęła w kolejce. Była spięta, denerwowała się tym, co ją czeka. Jak ją przyjmą siostry? Tak czy inaczej, zrobi wszystko, by odnowić zerwane więzi. Los daje im drugą szansę. Na pewno jej nie zmarnuje. Obsługująca klientów kobieta przywołała ją zapraszającym gestem. Claire podeszła do lady, ciągnąc za sobą walizki. – Dzień dobry. Mam u państwa zarezerwowany samochód. – Pani nazwisko? – Claire Keyes. – Claire podała swoje prawo jazdy i platynową kartę kredytową. Kobieta uważnie obejrzała prawo jazdy. – Ma pani ubezpieczenie czy chce pani skorzystać z naszego? – Chętnie skorzystam. – Nie chciała wyjaśniać, że nie ma samochodu. I nigdy nie miała. Zrobiła prawo jazdy, bo bardzo jej na tym zależało, gdy tylko skończyła osiemnaście lat. Uczyła się prowadzić i wkuwała przepisy, aż zdała egzamin. – Ma pani coś na koncie? Mandaty, wypadki? Claire się uśmiechnęła. – Ani jednego. – Musiałaby choć czasem prowadzić, by coś takiego zaliczyć, a w ciągu ostatnich dziesięciu lat zdarzyło jej się usiąść za kierownicą raz, no, może dwa razy. Wypełniła formularze i podpisała je. Kobieta oddała jej prawo jazdy i kartę. – Numer sześćdziesiąt osiem. Chevrolet malibu. Zamawiała pani samochód średniej wielkości. Jeśli woli pani coś większego, to nie ma problemu. Clair zamrugała. – Numer sześćdziesiąt osiem? Co to znaczy? – Pani samochód stoi na miejscu numer sześćdziesiąt osiem. Kluczyki są w środku. – Aha, dziękuję. Pozostanę przy tym samochodzie. Schowała mapę do torebki, podniosła walizki i wyszła z przeszklonego biura. Parking był zastawiony rzędami aut. Odnalazła stanowisko sześćdziesiąte ósme. Zatrzymała się i wlepiła wzrok w srebrne malibu. Samochód był czterodrzwiowy i wydawał się naprawdę wielki. Z trudem przełknęła ślinę. Da radę nim jeździć? Na razie nie będzie się nad tym zastanawiać. Pierwsze, co musi zrobić, to wyjechać z lotniska. I od razu zaczęły się schody. Nie miała pojęcia, jak się dostać do bagażnika, by schować bagaże. Daremnie szukała sposobu, by go otworzyć. Żadnych przycisków, żadnych dźwigni. Szarpała i ciągnęła klapę, wszystko na nic. W końcu poddała się i z trudem wepchnęła wielkie walizki na tylne siedzenie. Wreszcie usiadła za kierownicą. Minęło kilka minut, nim udało jej się przysunąć bliżej fotel, żeby dostać stopami do pedałów. Jakoś zdołała umieścić kluczyk w stacyjce. Przekręciła go, silnik zapalił od razu. Starannie ustawiła lusterka, zaczerpnęła powietrza. Już prawie może ruszać. Włączyła GPS. Usłyszała powitanie. Po francusku. Wbiła wzrok w urządzenie. Co się dzieje? Nacisnęła kilka guzików. Nadal francuski. Świetnie. Wprawdzie znała francuski, lecz nie aż tak, by sobie radzić podczas prowadzenia auta. Już i tak była w ogromnym stresie, a tu jeszcze polecenia w obcym języku. Dalej naciskała guziki. Teraz ktoś mówił po duńsku, potem po japońsku. Wreszcie rozległ się miły kobiecy głos mówiący po angielsku. Claire, która już chciała sobie odpuścić, odetchnęła z ulgą. Uważnie przeczytała instrukcję, a potem starannie wpisała adres piekarni. Zapomniała zapytać Jesse, w którym szpitalu jest Nicole. Dowie się tego na miejscu. Wreszcie zebrała się na odwagę. Pora ruszać. Dławiło ją w piersi. Starała się nie zwracać na to uwagi. Poczuła ciarki na plecach, potem na całym ciele. Nie, tylko nie to, przemawiała do siebie. Nie teraz. Nie może ulec panice. Zamknęła oczy i starała się oddychać powoli. Wyobrażała sobie Nicole leżącą na szpitalnym łóżku, rozpaczliwie potrzebującą pomocy. Muszę do niej jechać, tam jest moje miejsce, przy Nicole. Lęk nieco złagodniał. Claire otworzyła oczy i ruszyła. Parking wydawał się pogrążony w mroku i obudowany ścianami. Na szczęście miejsce przed nią było puste, więc nie powinna mieć problemów z wyjazdem. Szczęście, że to automat. Powoli i bardzo ostrożnie przesunęła dźwignię do przodu i samochód od razu ruszył. Claire natychmiast z całej siły nacisnęła hamulec. Auto szarpnęło gwałtownie i się zatrzymało. Bardzo delikatnie odpuściła hamulec, samochód znów zaczął się toczyć. Poruszając się wolniutko, po kilkanaście centymetrów, i hamując co chwila, jakoś wymanewrowała ze swojego miejsca. Piętnaście minut później wyjechała z parkingu i znalazła się na drodze wiodącej z lotniska do miasta. – Trzymaj się prawej. Za sto dwadzieścia metrów będzie wjazd. I-5 jest po prawej. Polecenia wydawane przez GPS brzmiały stanowczo. Zupełnie jakby wiedzieli, że Claire nie zna się na prowadzeniu samochodu. I że nie ma pojęcia, dokąd jedzie. – I-5? Co to jest? – zapytała i w tej samej chwili dostrzegła znak zapowiadający wjazd na autostradę. Mimowolnie zapiszczała. – Nie pojadę tędy, nie ma mowy – zaoponowała, zwracając się do GPS-u. – Chcę jechać ulicami, nie autostradą. Odpowiedziało jej głośne brzdęknięcie. – Trzymaj się prawej. – Ale ja nie chcę! Gorączkowo rozejrzała się wokół, lecz nie było żadnego zjazdu. Droga prowadziła prosto do autostrady. Nie było szans, by zjechać w lewo, zbyt wiele samochodów tamtędy jechało. W dodatku bardzo szybko. Kurczowo zacisnęła palce na kierownicy. Była napięta jak struna, wyobraźnia podsuwała jej widoki przerażających wypadków. – Dam radę – wyszeptała do siebie. – Uda mi się. Odrobinę mocniej nacisnęła na gaz. Na liczniku było już prawie osiemdziesiąt. To chyba wystarczająca szybkość? Po co jechać szybciej? Tuż za nią wyrosła ogromna ciężarówka, rozległ się dźwięk klaksonu. Claire aż podskoczyła ze zdenerwowania. Z tyłu było coraz więcej samochodów, niektóre niebezpiecznie blisko. Co chwila któryś wyprzedzał ją i znikał w oddali. Te śmigające obok pojazdy wprawiały ją w popłoch. Za wszelką cenę starała się nie ulec panice, więc nie miała już czasu, by się skoncentrować na czymkolwiek innym. Do chwili, kiedy znów odezwał się GPS: – I-5 na północ po prawej. – Co? Co po prawej? Po co mam jechać na północ? Szosa zakręciła, a ona wraz z nią. Najchętniej zamknęłaby oczy, ale wiedziała, że to kiepski pomysł. Ze strachu była cała mokra. Szkoda, że nie może zdjąć płaszcza. Musi zrobić wszystko, żeby się zaraz nie roztrzaskać. Tak mocno trzymała kierownicę, że już bolały ją palce. Robię to dla Nicole. Dla mojej siostry. Dla rodziny. Nadal jadąc osiemdziesiątką, Claire zmieniła pas na prawy. Nie ruszę się z niego aż do zjazdu z autostrady – poprzysięgła sobie w duchu. Ta jazda była koszmarem. Gdy dotarła do zjazdu przy dzielnicy uniwersyteckiej, cała się trzęsła. Nienawidzi prowadzenia samochodu. Nienawidzi samochodów i tych wstrętnych kierowców, którzy na nią trąbią i wrzeszczą. Co za koszmarni ludzie! Jednak jakoś dała sobie radę, dojechała. I to się liczy. Posuwając się do przodu zgodnie ze wskazówkami GPS-u, powoli dotarła na miejsce i wtoczyła się na parking przy piekarni. Wyłączyła silnik, oparła głowę na kierownicy i wreszcie zaczęła oddychać. Minęło trochę czasu, nim jej serce bijące jak szalone nieco się uspokoiło. Claire wyprostowała się i popatrzyła na budynek na wprost niej. Piekarnia należąca do jej rodziny mieściła się w tym samym miejscu od osiemdziesięciu lat. Założyli ją jej pradziadkowie. Początkowo wynajmowali połowę pomieszczeń od frontu. Z czasem, gdy firma się rozwinęła i zaczęła lepiej prosperować, przejęli drugą część, a sześćdziesiąt lat temu wykupili cały budynek. W dwóch oknach wystawowych pyszniły się firmowe wyroby: ciasta, ciasteczka i pieczywo. Górne części szyb były pokryte subtelnymi reklamami pozostałego asortymentu. Tuż nad wejściem była umieszczona reklama słynnego czekoladowego ciasta, dumy Keyesów. Składające się z wielu warstw ciasto od dziesięcioleci cieszyło się zasłużoną renomą – było ozdobą najwykwintniejszych przyjęć i gościło na stołach największych osobistości, poczynając od rodzin królewskich, prezydentów czy światowej sławy artystów. Czekoladowy smakołyk miał miliony kalorii – w jego skład wchodziły: mąka, cukier, masło, czekolada i jeszcze jakieś tajne składniki, które rodzina utrzymywała w tajemnicy. Claire nie miała pojęcia, co to takiego było, lecz wkrótce się tego dowie. Nicole na pewno wyjawi jej sekret. Wysiadła z samochodu. Było dość chłodno, więc nie zdjęła płaszcza. Może nie pogniótł się tak bardzo podczas jazdy. Sięgnęła po torebkę i starannie zamknęła drzwi samochodu. Nabrała powietrza i ruszyła do piekarni. Było po południu i w środku panował spokój. Przy stoliku w rogu siedziały dwie młode mamy przy kawie i ciastkach. Między nimi stały dwa wózki. Claire uśmiechnęła się do nich i podeszła do lady. Młoda dziewczyna popatrzyła na nią zachęcająco. – Czym mogę służyć? – Jestem Claire. Claire Keyes. Pulchna nastolatka o dużych brązowych oczach westchnęła cicho. – Dobrze. Co pani sobie życzy? Polecam czosnkowy chleb z rozmarynem, przed chwilą wyjęty z pieca. Claire uśmiechnęła się z nadzieją. – Jestem Claire Keyes – powtórzyła. – Słyszałam. Już pani to mówiła. Claire pokazała na napis na ścianie piekarni. – Keyes. Jestem siostrą Nicole. Oczy rozmówczyni zrobiły się wielkie jak spodki. – O mój Boże! Niemożliwe. To naprawdę pani? Siostra, która gra na pianinie? Claire skrzywiła się mimowolnie. – Tak, to ja, jestem pianistką. Solistką, ale teraz nie pora wdawać się w szczegóły. Przyjechałam w związku z operacją Nicole. Jesse zadzwoniła i prosiła, żebym... – Jesse? – Wykrzyknęła dziewczyna z niedowierzaniem. – Na pewno tego nie zrobiła. Czy pani żartuje? O Boże! No nie, nie wierzę. – Ekspedientka się cofnęła. – Nicole ją zamorduje. Jeśli już tego nie zrobiła. Ja tylko... – Podniosła rękę. – Proszę chwilę zaczekać, dobrze? Zaraz wracam. Nim Claire zdążyła otworzyć usta, dziewczyna zniknęła na zapleczu. Claire poprawiła torbę na ramieniu i popatrzyła na wystawione za szybą wyroby. Ciasta, ciastka, bochenki chleba. Poczuła burczenie w żołądku. No tak, przez cały dzień nic nie jadła. W samolocie była tak spięta, że niczego nie tknęła. Może weźmie trochę tego pieczywa z rozmarynem, a potem zatrzyma się przy delikatesach i... – Do cholery, co pani tu robi? Claire podniosła wzrok i spojrzała na zbliżającego się mężczyznę. Wysoki, potężnie zbudowany i opalony. Wygląda na kogoś, kto pracuje fizycznie lub spędza sporo czasu w siłowni. Starała się nie skrzywić na widok jego kraciastej koszuli i wyblakłych dżinsów. – Jestem Claire Keyes – powiedziała zaskoczona. – Wiem, kim pani jest. Pytałem, co pani tu robi. – Dokładnie cytując, zapytał pan, co, do cholery, tu robię. To pewna różnica. Mężczyzna patrzył na nią zwężonymi oczami. – To znaczy? – Jedno pytanie sugeruje rzeczywiste zainteresowanie, zaś drugie daje do zrozumienia, że moja obecność pana drażni. Nie obchodzi pana, po co przyjechałam, chce pan tylko przekazać, że nie jestem tu mile widziana. Co jest dziwne, bo nie mieliśmy okazji się spotkać. – Jestem dobrym znajomym Nicole. Nie znam pani osobiście, ale wiem wystarczająco dużo na pani temat. Uff. Coś tu jest nie tak, pomyślała. Jeśli Nicole nadal jest na nią wściekła, to czemu Jesse wprowadziła ją w błąd? – Kim pan jest? – Wyatt Knight. Nicole jest żoną mojego przyrodniego brata. Nicole wyszła za mąż? Kiedy? Za kogo? Przepełniło ją głębokie poczucie smutku i zawodu. Nicole, jej rodzona siostra, nie pofatygowała się, by ją powiadomić o ślubie i zaprosić na uroczystość. Czyż to nie żałosne? Wyatt widział uczucia malujące się na twarzy Claire, ale nie zamierzał się w nie wczytywać. Kobiety i ich emocje były dla niego tajemnicą, w którą wolał się nie zagłębiać. Jeśli człowiek zacznie się w to wkręcać, już po nim. W milczeniu przypatrywał się stojącej przed nim wysokiej blondynce, szukając w niej podobieństwa do Nicole i Jesse. Chyba oczy, pomyślał, lustrując jej duże niebieskie tęczówki. Może kształt ust. Kolor włosów... w pewnym sensie. Nicole jest typową blondynką. Ta ma włosy w kilku odcieniach. I bardzo błyszczące. Ale na tym koniec. Cała reszta jest diametralnie inna. Nicole zna od lat, przyjaźnią się. Jest ładną dziewczyną, ale niczym szczególnym raczej się nie wyróżnia. Claire ma strój w kolorze złamanej bieli: taki odcień ma jej długi płaszcz, sweter i spodnie. Do tego beżowa torebka i beżowe botki. Wygląda jak lodowa księżniczka – wcielenie zła. – Chcę zobaczyć się z moją siostrą – oświadczyła stanowczo. – Wiem, że jest w szpitalu. W którym? – Ode mnie na pewno się pani nie dowie. Nie mam pojęcia, po co tu pani przyjechała, ale zaręczam, że Nicole nie zechce pani widzieć. – Ja słyszałam coś zupełnie innego. – Od kogo? – Od Jesse. Powiedziała, że po operacji Nicole będzie wymagała opieki. Jesse zadzwoniła do mnie wczoraj, a ja dziś rano wsiadłam w samolot. – Lekko uniosła brodę. – Nie zamierzam wyjechać, panie Knight, i na pewno mnie pan do tego nie zmusi. Zobaczę się z siostrą. Jeśli pan się uprze, by nie podać mi adresu, obdzwonię wszystkie szpitale i znajdę ją. Jesteśmy rodziną. – Od kiedy? – wycedził, rozpoznając w tym dumnym uniesieniu brody i stanowczym tonie głosu zachowanie Nicole. Bliźniaczki jednak miały coś wspólnego. Jakimi motywami kierowała się Jesse? Po co to nakręciła? Chce jeszcze bardziej skomplikować i tak zabagnioną sytuację? Prawda jest taka, że Nicole będzie wymagała opieki, ale duma nie pozwoli jej się do tego przyznać i prosić o pomoc. On zrobi, co w jego mocy, lecz mając na głowie firmę i Amy, nie przyda się na wiele. Nicole z pewnością nie zechce korzystać z pomocy Drew, zresztą ten przystojniak prawdopodobnie postanowił przeczekać i dobrze się gdzieś skrył. O Jesse nawet nie ma co mówić. Czyli naprawdę nie ma nikogo. Właściwie, czy decyzja należy do niego? Zaklął pod nosem. – Gdzie się pani zatrzyma? – W domu. A niby gdzie bym miała? – W porządku. Niech pani tam poczeka. Nicole wyjdzie ze szpitala za kilka dni. Wtedy się rozmówicie. – Nie będę czekać ani jednego dnia, żeby się z nią zobaczyć. Rozpuszczona, zapatrzona w siebie egoistka. Właśnie tak mówiła o niej Nicole. Sądząc po tej rozmowie, miała całkowitą rację. – Coś pani powiem – zaczął. – Może pani poczekać na nią w domu albo wrócić do Paryża czy gdziekolwiek pani mieszka. – W Nowym Jorku – powiedziała spokojnie. – Mieszkam w Nowym Jorku. – Nieważne. Co innego jest teraz istotne. Nie zobaczy się pani z Nicole wcześniej niż za kilka dni, gdy ona już trochę dojdzie do siebie. Zapowiadam pani, że tak będzie, choćbym miał warować w szpitalu pod jej drzwiami. Czy to jasne? Nicole jest świeżo po operacji i aż nadto cierpi, by użerać się jeszcze z taką zołzą jak pani.\nROZDZIAŁ DRUGI Poczuł się jak skończony palant, bo Claire zmieniła się na twarzy. Wyglądała, jakby w jednej chwili uszło z niej powietrze. Nie zamierzał się tym przejmować; wiedział, że z jej strony to tylko gra, że od dziecka miała do tego wrodzony talent, a z wiekiem wydoskonaliła swój kunszt. Zarzeka się, że zależy jej na siostrze, a przez tyle lat, odkąd zna Nicole, nigdy się tutaj nie pokazała. Ani razu nie pofatygowała się na jej urodziny, nie przyjechała nawet na ten cholerny ślub. Nie pojawiła się w domu, gdy Jesse zrobiła maturę. Świetnie jej idzie odgrywanie roli skrzywdzonej owieczki, ale jego nie zwiedzie. Nie da się na to nabrać. Był pewny, że Claire odwróci się na pięcie i odejdzie, tym bardziej się zdumiał, widząc, że prostuje zgarbione ramiona i dumnie unosi głowę. Popatrzyła mu prosto w oczy. – Moja siostra mnie tutaj wezwała. – Pani tak twierdzi. – Nie wierzy mi pan. – Szczerze mówiąc, jest mi to dokładnie obojętne. Claire potrząsnęła głową; długie jasne włosy zalśniły, opadając jej na ramiona. – Nicole ma w panu dobrego przyjaciela. Mam nadzieję, że to docenia. Aha. Zmieniła taktykę i teraz będzie się podlizywać. Sprytne podejście. Z pewnością na wielu działa. – Jesse zadzwoniła do mnie – ciągnęła Claire. – Powiedziała mi o operacji. Chyba musi pan w to uwierzyć, bo skąd inaczej bym o tym wiedziała? Jesse zapewniała, że Nicole liczy na mój przyjazd i cieszy się, że będę przy niej w czasie rekonwalescencji. Przyzna pan, że w tej sytuacji prędzej uwierzę Jesse niż panu. – Zaręczam, że jeszcze dwadzieścia minut przed operacją Nicole nie miała pojęcia o pani przyjeździe. Niech mi pani uwierzy. Na pewno by mi powiedziała. – Nic z tego nie rozumiem. Coś jest nie tak. Po co Jesse miałaby kłamać? A pan? – Ja nie kłamałem. Widział po jej minie, że naprawdę jest w kropce i nawet był skłonny uwierzyć w jej szczerość. Wszystko wskazywało, że to Jesse celowo namieszała, co do niej podobne. Tylko po co? Chciała jeszcze pogorszyć sytuację czy może naprawdę chodziło jej o zapewnienie pomocy Nicole? Za Jesse trudno trafić. – Tak czy inaczej ja się stąd nie ruszam – rzekła Claire. – Mówię to, by nie było żadnych niedomówień. Zostaję tutaj. Pojadę do szpitala i... – Nie. – Ale ja... – Nie. Popatrzyła na niego. – Jest pan naprawdę nieugięty. – Chronię to, co moje. Coś przemknęło w jej oczach. Jakby cień smutku. Nie miał ochoty się w to wgłębiać. – Skoro tak, dobrze. Odczekam w domu, aż stan Nicole poprawi się na tyle, że będzie mogła wyjść ze szpitala – poddała się wreszcie. – Byłoby lepiej, gdyby od razu wróciła pani do Nowego Jorku. – Nie idę na łatwiznę. Nigdy. Praca mnie tego nauczyła. Nie bardzo wiedział, co miała na myśli. Chyba nie sądziła, że ktokolwiek uwierzy, że granie na pianinie dla garstki bogatych snobów w Europie jest wielkim wyzwaniem. – Czyli za kilka dni Nicole wróci do domu? – upewniła się. – Mniej więcej. Uśmiechnęła się do niego. – Panie Knight, strasznie się pan zawziął, by nic mi nie powiedzieć, ale skoro będę mieszkała w tym samym domu, to przyjazdu Nicole nie da się przede mną ukryć. – Wyatt. Proszę mi mówić po imieniu. Nie jestem pani szefem, a pani nie jest moim doradcą bankowym. – Pańscy pracownicy zwracają się do pana po nazwisku? – Nie. Po prostu określiłem nasze relacje. – Mój doradca bankowy mówi do mnie Claire. – Mój nie. Uśmiech Claire zgasł. – Nie przypadłam ci do gustu. Pozostawił to stwierdzenie bez komentarza. – Przecież ty wcale mnie nie znasz – ciągnęła. – Dlatego twoje podejście wydaje mi się nie fair. – Wiem wystarczająco dużo. Zesztywniała, jakby wymierzył jej cios. Egoistyczna i wrażliwa, podsumował w myślach ponuro. Fatalna kombinacja. Claire odwróciła się i wyszła z piekarni. Wyatt podążył za nią. Musiał się upewnić, że naprawdę wsiądzie do samochodu i odjedzie. Popatrzył na parking. Spodziewał się ujrzeć jakąś szpanerską limuzynę albo mercedesa i zdziwił się bardzo, widząc niewielki czterodrzwiowy samochód wyładowany bagażami. – Ile szajsu ze sobą nawiozłaś? – zapytał, za późno gryząc się w język. – Nawet nie udało się go upchnąć w bagażniku? Claire zatrzymała się, spojrzała na niego. – Nie. Te walizki to cały mój bagaż. – Masz opory przed schowaniem rzeczy do bagażnika? Bałaś się, że złamiesz paznokieć? – Jak sam to elegancko określiłeś, gram na fortepianie. Nie miewam długich paznokci. – Wyprostowała się, obronnym gestem skrzyżowała ramiona na piersi. – Powiedziałam już, że mieszkam w Nowym Jorku. Nie mam tam samochodu. Rzadko gdzieś jeżdżę. Nie mogłam dojść, jak się otwiera bagażnik. Już wiedział, czemu tak na niego patrzy. Czekała na reakcję i spodziewała się najgorszego. Piękna zagrywka! Akurat da się na to nabrać. Nawet jego ośmioletnia córka potrafi otworzyć bagażnik. Powstrzymał się z uwagami. Wiedziała, że nie budzi w nim pozytywnych uczuć, a jednak przyznała się do słabości. Mógłby jej przygadać, ale nie jest skończonym draniem. Podszedł do Claire, wyjął z jej dłoni kluczyki i pokazał dołączony do nich breloczek. – Widziałaś kiedyś coś takiego? Te małe ikonki oznaczają funkcje przycisków. – Nacisnął guzik, który otwierał bagażnik. Klapa odskoczyła. Claire uśmiechnęła się. – Naprawdę? To tak działa? – Podeszła bliżej i zajrzała do bagażnika. – Jaki wielki! Mogłam mieć jeszcze więcej bagażu. A te inne guziki? Jej radość była zupełnie niewspółmierna. Przecież to zwykły pilot. – Rzadko jeździsz samochodem, prawda? Uśmiechnęła się jeszcze radośniej. – Jeszcze mniej niż myślisz. – Tym zamykasz drzwi, tym otwierasz, tu przycisk od alarmu. – Ale super! Była jak dziecko cieszące się nową zabawką. Chyba go wrabia. – Bardzo ci dziękuję – powiedziała z przejęciem. – Na parkingu wypożyczalni czułam się jak idiotka, bo nie miałam pojęcia, co robić. – Zmarszczyła nos. – Gdyby jeszcze jazda była tak prosta. Czy na autostradzie ludzie naprawdę muszą tak strasznie grzać? Nie miał pojęcia, co o niej myśleć. Nicole nieczęsto mówiła o siostrze, lecz na podstawie jej opowieści miał wyrobione zdanie i wiedział, że nie powinien Claire ufać. Nicole miała rację, że jej siostra jest beznadziejna, lecz wcale nie wydaje się taka zimna i obojętna. To nie mój problem, upomniał się w duchu. Podał jej kluczyki. Claire sięgnęła po nie i ich dłonie się musnęły. Trwało to mgnienie, sekundę, może dwie. Niby nic takiego, ale Wyatt poczuł, jakby przeszył go ogień. O cholera, tylko nie to! Zaklął w duchu, gwałtownie cofając rękę i wpychając ją do kieszeni. Nie ma mowy. Nic z tego. Wszystkie, tylko nie ona. Claire paplała coś, pewnie dziękowała za wyjaśnienia, ale on nie słuchał. Pochłaniało go coś innego – czemu, choć na świecie jest tyle kobiet, akurat ta tak niesamowicie na niego podziałała? Łagodny kobiecy głos GPS-u szczęśliwie doprowadził ją do domu, w którym przeżyła pierwsze sześć lat swego życia. Zaparkowała na wąskiej ulicy pod domem. Wolne miejsce było tuż przy podjeździe, więc wystarczyło tylko delikatnie skręcić. Bogu dzięki, bo parkowanie równoległe było manewrem nie dla niej. Nawet by nie próbowała. Wyłączyła silnik, wysiadła i zamknęła pilotem samochód. Czuła się bardzo z siebie dumna. Obeszła dom i podeszła do wejścia od ogrodu. Jesse powiedziała jej, gdzie będzie zapasowy klucz. Rzeczywiście, był. Otworzyła drzwi i weszła do środka. Minęło wiele lat, odkąd tu była ostatni raz. Prawie dwanaście, uściśliła, przypominając sobie jedyną noc, jaką spędziła pod tym dachem po śmierci mamy. Wciąż miała w pamięci tamten wieczór. Jesse wpatrywała się w nią jak w obcą osobę, a Nicole mierzyła ją nienawistnym spojrzeniem. Miała wtedy szesnaście lat i nie poprzestawała na milczącym potępieniu. Swą nienawiść wykrzyczała jej w twarz. – To ty ją zabiłaś! – wołała na cały głos. – Odebrałaś ją nam, a potem zamordowałaś! Nigdy ci tego nie wybaczę. Nienawidzę cię! Nienawidzę! Lisa, menedżerka Claire, zabrała ją wtedy z domu i aż do pogrzebu mieszkały w luksusowym hotelu, a potem pojechały do Paryża. Jak zapewniała Lisa, wiosna w Paryżu miała pomóc Claire, piękno tego miasta miało uleczyć jej duszę. Tak się nie stało. Dopiero czas zagoił rany, choć blizny po nich pozostały na zawsze. „Wiosna w Paryżu”. Te słowa skojarzyły się jej ze znaną piosenką i potem za każdym razem, gdy ją słyszała, przypominała sobie śmierć mamy i Nicole krzyczącą, że jej nienawidzi. Odepchnęła od siebie te przykre wspomnienia i weszła do kuchni. Wydała się jej inna, niż pamiętała, większa i bardziej nowocześnie urządzona. Widać Nicole zrobiła spory remont. Poszła dalej. Parter został przebudowany. Niewielkie pokoje połączono, tworząc przestronny, utrzymany w ciepłych barwach salon. Stały tu wygodne meble, na jednej ze ścian był telewizor z płaskim ekranem i szafka ze sprzętem elektronicznym. Jadalnia też wyglądała imponująco. Mała sypialnia na parterze została zamieniona na gabinet. W domu panował ziąb, pokoje tonęły w mroku. Claire znalazła termostat, włączyła ogrzewanie. Zapaliła kilka lamp, lecz to nie na wiele się zdało. Dom wciąż wydawał się jej obcy i wrogi. Może to nie dom, ale związane z nim wspomnienia budziły w niej takie emocje. Ostatni raz przyjechała do Seattle na pogrzeb ojca. Jakiś mężczyzna, pewnie Wyatt, zadzwonił z informacją o jego śmierci. Podał datę, godzinę i miejsce pogrzebu, po czym od razu się rozłączył. Była wtedy w szoku. Nie miała pojęcia, że tata był chory. Nikt nic jej nie powiedział. Wiedziała, co siostry sobie o niej myślały – że nie interesuje się rodziną, że ich sprawy nic jej nie obchodzą. Co z tego, że tyle razy próbowała otworzyć im oczy, wyjaśnić, że to ona została zabrana z rodzinnego domu. Im nikt nie kazał opuszczać domu, gdzie czuły się bezpieczne i kochane. Przemawiała im do rozsądku, lecz Nicole nigdy nie chciała uznać jej racji, wszystko widziała inaczej. I zawsze była rozżalona i zła. Claire przesunęła dłonią po miękkim obiciu kanapy. Czuła się tutaj obco, nic nie wydawało się znajome. Wyatt miał rację – to już nie był jej dom. Co nie znaczy, że stąd wyjedzie. Nicole i Jesse są jej siostrami, poza nimi nie ma nikogo bliskiego. Przez lata próbowała nawiązać z nimi kontakt, dzwoniła, pisała. Wszystko na próżno. Ale teraz jest tutaj i nie ruszy się z miejsca, nim się ze sobą nie dogadają. Dopóki się nie pojednają. Podniosła się i ruszyła na górę. Stanęła przy największej sypialni. Sądząc po kolorach i drobiazgach rozrzuconych na komodzie, teraz to pokój Nicole. Na końcu korytarza były dwie mniejsze sypialnie ze wspólną łazienką. Jedna wyglądała na gościnną. Starannie zaścielone łóżko, neutralne kolory. Druga zaskakiwała fioletowymi barwami. Plakaty na ścianach, na narożnym biureczku komputer. Weszła do środka, rozejrzała się. W powietrzu unosił się delikatny zapach wanilii. – No i co ty zrobiłaś, Jesse? – zapytała na głos. – Czemu mnie w to wpakowałaś? Czy Nicole naprawdę chce się pogodzić? Rozpaczliwie chciała w to wierzyć, lecz nie potrafiła. Wyatt był bardzo przekonujący. Według tego, co mówił, Nicole nigdy jej nie wybaczyła. Jak to jest, że ocenia ją ktoś zupełnie obcy, ktoś, kto wcale jej nie zna? Przecież to krzycząca niesprawiedliwość. Dławiło ją w piersiach, lecz starała się nie zwracać na to uwagi. Jakoś to wszystko wyprostuje, z czasem. Zeszła na dół i ruszyła do frontowych drzwi. Po drodze spostrzegła wąskie schody prowadzące do piwnicy. Wiedziała, co tam się mieści. Wszystko w niej krzyczało, by tego nie robić, by nawet nie patrzeć w tamtą stronę, a jednak nogi same ją tam poprowadziły. Powoli, bardzo powoli, zaczęła schodzić w dół. Tuż przed nią wyrosły drzwi. A więc Nicole nic tutaj nie zmieniła, skonkludowała Claire, nie bardzo wiedząc, co o tym myśleć. Powinna mieć nadzieję? Czy może przebudowa byłaby zbyt skomplikowana? Zawahała się, ale położyła dłoń na klamce. Naprawdę chce tam wejść? Miały z Nicole po trzy latka, kiedy rodzice zabrali je do znajomych. Były tam po raz pierwszy. Początkowo nie zapowiadało się nic nadzwyczajnego. W domu pełnym dorosłych nudziły się jak mopsy. Ktoś z gości, by je zabawić, zaczął grać na fortepianie. Nicole szybko to znudziło i pobiegła się bawić, ale Claire siedziała zauroczona, wpatrzona w klawisze i zafascynowana wydobywającymi się dźwiękami. Po lunchu znowu podeszła do instrumentu. Była za mała, by widzieć klawisze, ale wiedziała, gdzie są. Ostrożnie wyciągając rączki nad głowę, zaczęła grać jedną z piosenek. Miała wtedy zaledwie trzy lata, lecz każdy szczegół tamtego dnia na zawsze zapadł jej w pamięć. Pamiętała twarz mamy, która przez długi czas stała i wpatrywała się w nią w milczeniu. Potem usiadła przy fortepianie i wzięła ją na kolana, by łatwiej było jej grać. Nieraz Claire głowiła się, skąd wiedziała, który klawisz nacisnąć, by uzyskać konkretny dźwięk, lecz nigdy nie znalazła wyjaśnienia. Pamiętała, że muzyka rodziła się w niej, rosła i potężniała, a wreszcie przepełniała ją i wybuchała. Tak po prostu było, niewyjaśniona zagadka zamknięta w jej genach. Nicole też posadzono na kolanach mamy, ale instrument jej nie zaciekawił. Uderzyła w klawisze, lecz spod jej rączek wydobył się tylko strumień niespójnych dźwięków. Tamta chwila zmieniła wszystko. Nie minęły dwa dni, jak Claire zaczęła pobierać lekcje muzyki. Piwnica została przebudowana, powstało w niej dźwiękoszczelne studio do ćwiczeń. Po raz pierwszy bliźniaczki nie robiły tego samego. Muzyka i talent Claire rozdzieliły je. Claire pchnęła drzwi. We wnętrzu ujrzała fortepian, który przed laty, gdy była dzieckiem, wydawał się jej piękny i doskonały. Mogła się domyślać, że jego zakup poważnie nadszarpnął oszczędności rodziców. Potem grała na wielu znakomitych, słynnych w świecie fortepianach, lecz żadnego nie pamiętała tak dobrze jak tego. Patrzyła na pokryty warstwą kurzu instrument. Pewnie od lat nikt na nim nie grał. Trzeba go będzie nastroić. Nie kusiło jej, by zagrać. Na samą myśl, że miałaby usiąść przed otwartą klawiaturą, czuła ucisk w piersiach. Zaczęła głęboko oddychać. Nie musi grać, jeśli nie ma ochoty. Nie musi się z niczego tłumaczyć, nawet z opuszczonych lekcji w klasie mistrzowskiej. Jest daleko od tamtego świata, niemal jak na innym kontynencie. Czuła wzbierającą panikę, lecz starała się ją od siebie odepchnąć. Kiedy to nie pomogło, wspięła się po schodach na górę, na bardziej bezpieczny teren. Gdy doszła do parteru, oddychała już łatwiej. Będzie udawać, że nie ma tego fortepianu. Zignoruje go. Zatroszczy się jedynie o to, by go ktoś nastroił. Nie może go przecież tak zostawić, lata nauki wyrobiły w niej pewne przyzwyczajenia i zasady. Wyszła przed dom i poszła do samochodu po walizki. Zaniosła je do gościnnej sypialni, a potem wróciła do kuchni i zaczęła się rozglądać za czymś do jedzenia. Nie znalazła wiele. Musiała się zadowolić puszką zupy. Postawiła garnuszek na kuchence i czekając, aż zupa się podgrzeje, sięgnęła po książkę telefoniczną i zaczęła dzwonić po szpitalach. Minęło trochę czasu, nim wreszcie trafiła. Chciano przełączyć ją na oddział, lecz podziękowała i rozłączyła się. Ucieszyła się. Nicole leży na normalnej sali, czyli operacja przeszła pomyślnie. Problem w tym, że, jeśli wierzyć słowom Wyatta, Nicole nic nie wie o jej przyjeździe i nie zechce jej widzieć. Czyżby przyjechała na próżno? Z przyzwyczajenia sprawdziła komórkę. Dwie wiadomości od Lisy. Na pewno nic, co chciałaby usłyszeć. Skasowała je bez odsłuchania. Sięgnęła po garnuszek z zupą, stanęła przy oknie i jadła powoli, zapatrzona na niewielki ogródek. Wiedziała, kiedy drogi jej i Nicole się rozeszły. Wiedziała, jaka była przyczyna. Więc dlaczego nie potrafiła tego naprawić? Czy teraz to ma jakieś znaczenie? Jest na miejscu, w domu. I chce zrobić wszystko, by odnowić kontakty z siostrami. Nie pozbędą się jej, choćby się bardzo starały. Nic jej od tego nie odwiedzie. Postara się, by ją pokochały, i ona je pokocha. Są rodziną i to jest najważniejsze. Nicole starała się leżeć nieruchomo, bojąc się choćby drgnąć. Cudowne nowoczesne środki uśmierzały ból, lecz on wciąż był, tuż pod powierzchnią, przyczajony i czekający na swoją chwilę, by znów zaatakować. Leżała, błogosławiąc człowieka, który wynalazł łóżko sterowane pilotem, podnoszące się i opuszczające za naciśnięciem guzika. Poleży tu sobie z sześć czy osiem dni i może w końcu dojdzie do siebie. Ktoś wszedł do sali. Zebrała się w sobie, szykując się na kolejne nieprzyjemne zabiegi, ale przy łóżku ujrzała Wyatta. Czuła się koszmarnie i domyślała się, że podobnie wygląda. W chwilach takich jak ta cieszyła się, że nie łączy ich nic poza przyjaźnią. Wyatt dotknął jej policzka, przysunął sobie krzesło i usiadł. – Jak się czujesz? Uśmiechnęła się z przymusem. – Wiesz, do jakiej kategorii należy to pytanie? Tych najbardziej idiotycznych. Jestem cała pocięta i zaczynam poważnie myśleć o uzależnieniu od środków przeciwbólowych. Mógłbyś mi podać kubek z wodą? Ostrożnie upiła maleńki łyk. Bała się, że znowu dostanie mdłości, na szczęście teraz było lepiej. Czyli jest postęp. Oddała kubek Wyattowi i odetchnęła głębiej. – Ty mów, ja będę słuchać. Tylko mnie nie rozśmieszaj, bo nie mogę się śmiać. – Wpadłem do piekarni. Wszystko idzie jak trzeba. – To dobrze. Poradzą sobie. Wiedzą, co robić. Nie muszę się martwić o firmę. I tak będzie się martwiła, bo taka już jej natura, ale dobrze wiedzieć, że nie musi. – No więc... spotkałem tam kogoś. Choć oszołomiona bólem i lekami, Nicole otworzyła oczy. Wyatt nie patrzył na nią, uciekał wzrokiem. To dziwne. Zupełnie jakby miał... poczucie winy? – Kobietę? Pokiwał głową. Nic z tego nie rozumiała. O co mu chodzi? Spotkał kobietę. To tylko dobrze. – Umów się z nią. – Słucham? – Wyprostował się i popatrzył na nią. – Chyba nie... – Znowu pochylił się ku niej. – Źle mnie zrozumiałaś. Nie spotkałem kogoś, kto mi się spodobał. Spotkałem kogoś, kogo się tutaj nie spodziewałem. – Wiesz co, może to przez tę operację, ale nie mogę za tobą nadążyć. Nie łapię sensu. – Spotkałem Claire. Claire? Jaką Claire? Ledwie sformułowała to pytanie, miała odpowiedź. Claire, jej siostra. Doskonała, idealna Claire, księżniczka. Pianistka koncertowa, solistka. Światowa podróżniczka. Bogata jędza. Jej egoistyczna, narcystyczna, płytka, okrutna, okropna siostra. – To niemożliwe – wyszeptała, zamykając oczy. Zapadnie w sen, sen będzie jej ucieczką. Prześpi wszystko, co złe. – Jesse zadzwoniła do niej, powiedziała o twojej operacji i Claire przyleciała. Nicole otworzyła oczy. – Co takiego? – Przyjechała, by pomóc ci, nim dojdziesz do zdrowia. Tak powiedziała. Gdyby nie ból i odurzające leki, pewnie wybuchnęłaby śmiechem. – Pomóc? Ona chce mi pomóc? Do cholery, a gdzie ona była przez ostatnie dwadzieścia dwa lata? Gdzie się podziewała, gdy ja musiałam bujać się tu ze wszystkim, wychowywać Jesse i prowadzić firmę? Gdzie była, gdy nasza mama pojechała do niej i w końcu zginęła? Gdzie była, gdy umarł tata? Czy choć raz zadała sobie trud, żeby tu przyjechać? Nie, ja po prostu nie wierzę. Niech ona się stąd zabiera, i to już. Niech ta modnisia spada z mojego miasta i jedzie na koktajl party do swoich kumpli czy gdziekolwiek chce... Popełniła błąd, chcąc usiąść. Przeszył ją gwałtowny ból, zabrakło powietrza w płucach, z piersi wyrwał się jęk. Opadła na poduszki i zamknęła oczy. Claire tu przyjechała? Boże, czy życie jeszcze za mało dało mi w kość? – Nienawidzę jej. – Wiem. – Wyatt uścisnął jej palce. – Jej się wydaje, że będzie ci potrzebna. No nie, to już naprawdę zbyt wiele. – Nie dam rady teraz się z nią rozmówić. Wyatt, trzymaj ją ode mnie z daleka, proszę. Nie pozwól jej przyjść do szpitala. – Masz to jak w banku – zapewnił. Pocałował ją w czoło. Porządny z niego chłopak, pomyślała, zapadając w sen. Ze świecą takich szukać. Czemu to w nim się nie zakochała? Zabujała się w Drew, bez sensu. Sama ściągnęła sobie na głowę katastrofę. Teraz jeszcze Claire? Co następnego? Szarańcza? Claire dotarła do szpitala wystarczająco wcześnie, by spokojnie poczekać na wypisanie Nicole. Wczoraj dwa razy przejechała trasę, więc czuła się dużo pewniej. Prowadzenie samochodu też już mniej ją przerażało. Najgorsza była jazda autostradą, na ulicach było bezpieczniej. Wczoraj pogadała z pielęgniarką Nicole, wyjaśniła, że przyjechała do siostry, żeby się nią zająć, póki nie wydobrzeje. Podano jej dzień i godzinę wypisu Nicole, więc wszystko szło jak po maśle. Starała się nie przywoływać słów Wyatta i nie zadręczać myślą, że Nicole nic nie wie o jej przyjeździe i nie będzie zadowolona z jej obecności. Wiele razy próbowała dodzwonić się do Jesse, ale siostra była nieuchwytna, a na wiadomości nie odpowiadała. Coś musiało się dziać, o czym Claire nie miała pojęcia, ale pocieszała się myślą, że to się szybko wyjaśni. Tak przynajmniej się uspokajała, gdy tylko zaczynało ją dusić w piersiach. Wysiadła z windy. Ruszyła długim korytarzem i nagle ujrzała Nicole na wózku pchanym przez pielęgniarkę. Za nimi szedł Wyatt. Na ten widok przepełniło ją tyle emocji, że zatrzymała się jak wryta i wlepiła wzrok w siostrę, której nie widziała od lat. Nicole była blada, ale to zrozumiałe, skoro niedawno przeszła operację. Była w podkoszulce i bluzie z kapturem, włosy miała związane w koński ogon. Claire od razu poczuła się zbyt wystrojona. – Nicole – wyszeptała przepełniona radością. Znowu są razem. Nareszcie. – No nie – wymamrotała Nicole. – Poproszę coś znieczulającego. – Jakie panie podobne – zauważyła pielęgniarka. – Zupełnie jak bliźniaczki. – Dwujajowe, ale niech pani nie ciągnie tego tematu – mruknęła Nicole. Wyatt położył dłoń na jej ramieniu. – Zostaw to mnie. – Podszedł do Claire. – Co ty tu robisz? Mówiłem, żebyś tutaj nie przyjeżdżała. Zignorowała jego słowa i przykre uwagi Nicole. Podbiegła do wózka i przykucnęła przed nią. Chciała ją przytulić, lecz bała się, że sprawi jej ból. Dotknęła ramienia siostry i uśmiechnęła się promiennie. – Wspaniale wyglądasz. Jak się czujesz? Nicole popatrzyła na siostrę. – Jakby mi wyrwano jakiś organ. Co ty tu robisz? – Zabieram cię do domu. – Nie – zaoponował Wyatt. – Ja jestem od tego. – Co robisz w Seattle? – zapytała Nicole. – Proszę, powiedz, że to krótka wizyta i za godzinę cię tutaj nie będzie. – Dowiedziałam się, że masz operację, więc przyleciałam, żeby się tobą zaopiekować. – Jakie to wzruszające – powiedziała pielęgniarka. – Nie potrzeba mi twojej opieki – żachnęła się Nicole. – Zabieraj się stąd. Claire starała się nie zwracać uwagi na niechęć Nicole. Powtarzała sobie w duchu, że ona cierpi z powodu operacji, a Wyatt wcale jej nie zna i że nie od razu da się przekreślić lata niesnasek. Najchętniej tupnęłaby nogą i przypomniała, że to nie ona jest winna, że to Nicole odwróciła się od niej i latami odrzucała wyciągniętą rękę. Claire ucierpiała również, wcale nie mniej niż siostry, ale teraz nie była pora, żeby do tego wracać. – Nigdzie nie wyjadę. Jestem ci potrzebna. Nicole jęknęła głucho. – Potrzeba mi wielu rzeczy, ale na pewno nie ciebie. Wyatt, prosiłam cię, żebyś mnie zastrzelił. Czemu nie posłuchałeś? Wyatt położył rękę na jej ramieniu. – Powiedziałem, że nie mogę tego zrobić. – Faceci są do niczego – wymamrotała Nicole. Przeniosła wzrok na Claire. – Przesuniesz się? Chciałabym już stąd wyjść. Wszystko mnie boli, jestem zmęczona i marzę o tym, żeby znaleźć się w domu. – Mam samochód przed wejściem. Znam drogę. Przećwiczyłam sobie trasę. – Och, puchnę z dumy. Pielęgniarka posłała Claire współczujące spojrzenie i pchnęła wózek. Claire ruszyła za nimi, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć czy zrobić. Nie wsadzi Nicole siłą do swojego samochodu. Niech Wyatt ją zawiezie, a ona zajmie się siostrą później. Może tak będzie lepiej. Mimo to było jej przykro. Czuła się odrzucona i pominięta. Miała tylko nadzieję, że z czasem ich stosunki się poprawią. Postaram się, by tak było, obiecała sobie, gdy wyszli na rześkie powietrze. Przed wejściem stała półciężarówka. Wyatt otworzył drzwi, podniósł Nicole i ostrożnie posadził ją w fotelu. Claire przyglądała się temu. W ruchach Wyatta było tyle oddania i czułości, że serce jej się ścisnęło. O tym marzyła, właśnie tego chciałaby kiedyś zaznać. Nie ze strony Wyatta, lecz mężczyzny, któremu byłaby droga, któremu by na niej zależało, który by się o nią martwił. Marzyła o kimś takim, marzyła o przyjaciołach i rodzinie. Marzyła, by zacząć żyć. Po to wróciła do domu.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Slodkie_slowka-ebookRO/p35960i92304" target="_blank" title="Słodkie słówka [Susan Mallery] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Słodkie słówka [Susan Mallery] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


www.gosc.pl → Wiadomości → Wiadomości z Polski → Noc w Sejmie\nPielęgniarki na sejmowej galerii po posiedzeniu Komisji Zdrowia, na którym przyjęto poprawkę do projektu ustawy o działalności leczniczej, 17 bm.\tTomasz Gzell/PAP\nKilkanaście osób z Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych nocowała na galerii sejmowej; pielęgniarki korzystają też z pomieszczenia Wszechnicy Sejmowej. Mają ze sobą wodę oraz jedzenie. Udostępniono im także kawę i herbatę. Pielęgniarki z NSZZ "Solidarność" nie zdecydowały się na nocowanie w Sejmie.\nPrzewodnicząca OZZPiP Dorota Gardias powiedziała w piątek PAP, że nie ma jeszcze decyzji, kiedy pielęgniarki opuszczą Sejm.\nObecnie pielęgniarki mogą m.in. prowadzić praktykę medyczną w miejscu wezwania, czyli np. przyjeżdżać do pacjentów. Muszą wcześniej zarejestrować działalność gospodarczą i wtedy mogą podpisywać kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia; tymczasem dyrektorzy szpitali obchodzą istniejące prawo i - uznając szpital za miejsce wezwania - podpisują z pielęgniarkami kontrakty. Zdaniem pielęgniarek taka forma zatrudnienia jest dla nich niekorzystna, nie daje m.in. prawa do urlopu. Pielęgniarki obawiają się także, że dyrektorzy szpitali mogą, szukając oszczędności, wymuszać taką formę zatrudnienia.\ndodane 18.03.2011 08:27


Międzynarodowy Konkurs Poetycki ,,O Laur Sarbiewskiego'' 2021 - MCK Płońsk\nMiędzynarodowy Konkurs Poetycki ,,O Laur Sarbiewskiego” 2021\n17 lutego, 2021 2021-02-19 7:36\nMiejskie Centrum Kultury w Płońsku, Academia Europaea Sarbieviana, Związek Literatów o/Ciechanów oraz Stowarzyszenie Latinitati Vivae Provehendae Associatio ogłaszają 16. edycję konkursu poetyckiego ,,O Laur Sarbiewskiego” w ramach Międzynarodowego Festiwalu Ks. Macieja Kazimierza Sarbiewskiego, który rozpocznie się w Płońsku 14 maja 2021 r.\nKonkurs jest organizowany w dwóch kategoriach: poezji w języku polskim związanej z postacią i twórczością Macieja Kazimierza Sarbiewskiego i poezji w języku łacińskim. Warunkiem uczestnictwa w przypadku wierszy pisanych w języku polskim jest nadsyłanie na adres Miejskiego Centrum Kultury maszynopisu trzech utworów poetyckich, nigdzie wcześniej niepublikowanych i nienagradzanych, w trzech egzemplarzach, które muszą być związane tematycznie z postacią lub twórczością Macieja Kazimierza Sarbiewskiego lub jednoznacznie nawiązywać formą i treścią do jego twórczości. Dodatkowo, można nadesłać jeszcze jeden wiersz, ale o tematyce związanej z Płońskiem i spośród tych wierszy, najlepszy zostanie nagrodzony wyróżnieniem specjalnym. Prace te należy nadesłać do 21 kwietnia 2021 /decyduje data stempla pocztowego/ z dopiskiem ,,O Laur Sarbiewskiego”.\nInformujemy, że będą też oceniane te zestawy wierszy, które wpłynęły w ubiegłym roku na konkurs, który z uwagi na trwającą epidemię nie mógł się odbyć.\nMiędzynarodowy Konkurs Poetycki ,,O laur Sarbiewskiego” 2021 w wersji łacińskiej\nRegulamin konkursu w wersji łacińskiej zobacz\nA muzyka ciągle gra, czyli karnawałowa scena MCK – koncert on-line\nDzień Kobiet w Kinie Kalejdoskop


Only - Spodnie Brilliant - Ceny Ceny\nSpodnie z kolekcji Only. Model wykonany z gładkiej dzianiny. – Luźny fason. – Podwyższony stan. – W pasie troczki. – Elastyczna listwa w pasie. – Cienka, elastyczna dzianina. – Model z lampasami. – Szerokość w pasie: 32 cm. – Szerokość w biodrach: 46 cm. – Wysokość stanu: 27 cm. – Szerokość nogawki na dole: 27 cm. – Szerokość nogawki: 32 cm. – Długość: 102 cm. – Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Fason: luźne Skład: 4 % Elastan, 74 % Poliester, 22 % Wiskoza, ID produktu: 4920-SPD01O Kod producenta: 15161446\nLegginsy damskie casual to świetna opcja na spotkania z przyjaciółmi czy wypad do kina. Są bardzo wygodne, nie krępują ruchów i są zawsze na swoim miejscu. Są bardzo wygodne, nie krępują ruchów i są zawsze na swoim miejscu.Znajdź Męskie spodnie piłkarskie Nike Dri-FIT Academy na Nike.com. Dostawa i zwroty wybranych zamówień – bezpłatnie.\nOdzież kompresyjna i Nike Pro Koszulki i t-shirty Koszulki polo Koszulki klubowe Bluzy i swetry Kurtki i bezrękawniki Spodnie i legginsy Dresy Szorty Stroje do pływania i surfingu Rozmiary duże i\nZobacz A.M.N CZARNE SPODNIE – ZŁOTE ZAMKI + PASEK S/M w kategorii Casual (na co dzień) / Spodnie / Odzież damska / Odzież, Obuwie, Dodatki Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.Producent odzieży sportowej. Wysokiej jakości stroje do ćwiczeń na siłowni i do klubu fitness. Sprzedaż detaliczna i hurtowa: legginsy, spodenki, bluzki, topy.Odzież sportowa Odzież sportowa Bielizna Bielizna Akcesoria Akcesoria\nSprawdź ofertę naszej odzieży damskiej, bielizny, biżuterii i galanterii! U nas znajdziesz nie tylko eleganckie bluzki damskie, ale także bluzki na co dzień. Posiadamy również bardzo duży wybór sukienek na każda okazję.Damskie buty i odzież sportowa. Sprawdź pełną ofertę z kategorii Damskie w sklepie 50 Style. 30 dni na wymianę lub zwrot darmowa dostawa od 200 zł Oryginalne obuwie sportowe i odzież znanych marekNa co dzień Bluza damska z mocnym, kolorowym nadrukiem, bluzy z kapturem czy rozpinane kangurki, to doskonały sposób na komfort i wygodę na co dzień lub podczas uprawiania sportu. Bluza nie ogranicza ruchów, a przy tym wygląda stylowo w przeróżnych połączeniach.Na stronach naszego sklepu internetowego znajdziesz szeroki wybór odzieży damskiej: sukienki wizytowe, spódnice ołówkowe, sukienki wieczorowe, sukienki z koła i klasyczne spódnice przed kolano.Dzięki modoline.pl poczuje się modnie, atrakcyjnie i wyjątkowo przy tworzeniu każdej stylizacji zarówno do pracy, na studia, na zajęcia fitness, na spotkania ze znajomymi, imprezy i specjalne okazje, między innymi śluby, chrzty i okolicznościowe bale.


M jak miłość po wakacjach 2020. Budzyński po wyroku sądu rozprawi się z Kamilem. Dojdzie do ostrej sprzeczki! - Super Express\nM jak miłość po wakacjach 2020. Budzyński po wyroku sądu rozprawi się z Kamilem. Dojdzie do ostrej sprzeczki!\n2020-08-14 11:04 sz\nAutor: mjakmilosc.tvp.pl/MTL Maxfilm M jak miłość po wakacjach 2020. Budzyński po wyroku sądu rozprawi się z Kamilem. Dojdzie do ostrej sprzeczki!\nW 1523 odcinku "M jak miłość" po wakacjach 2020 Budzyński (Krystian Wieczorek) po wyroku sądu rozprawi się z Kamilem (Marcin Bosak)! Gryc skutecznie utrudniał mu prowadzenie sprawy Olka (Maurycy Popiel), więc po tym jak rywal zamilknie podczas ostatniej rozprawy, Andrzej zagra z nim w otwarte karty. Z ich rozmowy obrońca Chodakowskiego dowie się więcej, niż będzie chciał. Niedługo później w "M jak miłość" dojdzie do ostrej sprzeczki!\nW 1523 odcinku "M jak miłość" (pierwszym po wakacjach 2020) odbędzie się ostateczna rozprawa Olka, podczas której Budzyński stanie na głowie, żeby tylko ocalić klienta przed więzieniem. Andrzej nie będzie świadomy, że w noc przed rozprawą jego ukochana żona Magda (Anna Mucha) urządzi sobie schadzkę z Kamilem i ubłaga go, aby zlitował się nad Chodakowskim.\nTymczasem obrońca Olka w 1523 odcinku "M jak miłość" dowie się od Izy (Adriana Kalska), że została zgwałcona przez Artura (Tomasz Ciachorowski). Postanowi wykorzystać tę informację w sądzie i Chodakowska zostanie przesłuchana po raz drugi, bez świadków. Według "Świata Seriali" po tym Andrzej wniesie o zmianę kwalifikacji czynu na nieumyślne spowodowanie śmierci, jednak prokurator wniesie sprzeciw.\n- Wysoki sądzie, doceniam skruchę oskarżonego i zdaję sobie sprawę, jak dramatycznego wyboru musiał dokonać, ale nie zmienia to faktu, że zostało popełnione przestępstwo - powie i zażąda dziesięciu lat pozbawienia wolności! Kamil nie poprze prokuratora, co dogłębniej zszokuje Budzyńskiego.\nPrzeczytaj: Kamil z M jak miłość gangsterem? Takiego Marcina Bosaka nikt jeszcze nie widział!\nM jak miłość po wakacjach 2020. Magda i Andrzej zostaną rodzicami? Tajemnicze słowa Anny Muchy - WIDEO\nW 1523 odcinku "M jak miłość" Andrzej wygłosi swoją mowę końcową: - Zarzuty wobec mojego klienta nie zostały zweryfikowane przez materiał dowodowy. Proszę o przyjęcie, że doszło tutaj do obrony koniecznej i o łagodny wymiar kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania - poprosi sąd. Niedługo później zapadnie wyrok skazujący...\n- Sąd zgadza się z obrońcą, że szczególne okoliczności sprawy wymagają szczególnego potraktowania. Sąd nie mógł pozostać obojętny wobec rozmiaru tragedii rodziny oskarżonego, jakiej przyczyną był Artur Skalski ani też dramatycznej decyzji, z jaką musiał się zmierzyć sam oskarżony. Wszystko to, jak też dotychczasowa niekaralność i nieposzlakowana opinia oskarżonego, wpłynęło na tak łagodny wymiar kary - oznajmi sędzia. Olek w 1523 odcinku "M jak miłość" po wakacjach 2020 zostanie skazany na rok więzienia, w zawieszeniu na dwa lata.\nPo rozprawie Budzyński postanowi rozprawić się z Kamilem. Przez całe dochodzenie Gryc utrudniał mu obronę Olka, żeby wycofać się w ostatnim momencie i nie wesprzeć prokuratora? Andrzej będzie chciał dowiedzieć się, co skłoniło go do takiej decyzji. Niestety, odpowiedź będzie ciosem prosto w serce. - Przekonała mnie pańska żona, mecenasie - odpowie Kamil. Budzyński w "M jak miłość" po powrocie do domu wda się z Magdą w ostrą sprzeczkę!\nSprawdź też: M jak miłość po wakacjach 2020. Psychol Kamil rozpuści paskudne plotki o Magdzie! Zrobi to dla męża


Archiwa: kradzież - Strona 2 z 7 - Czas Pomorza - Informacyjny Portal Pomorski\nPOMORZE/CHOJNICE. Zatrzymano 30–letniego mężczyznę, który ukradł 2000 zł z kasy fiskalnej w jednym ze sklepów na terenie gm. Chojnice. Mężczyzna usłyszał zarzut kradzieży. Za kradzież grozi mu od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia...\nZ domków zabierali wszystko co można było wynieść\nKASZUBY. Złapano sprawców kradzieży z włamaniem do domków letniskowych oraz przyczep kempingowych. Mężczyźni usłyszeli 20 zarzutów za kradzieże z włamaniem i 4 zarzuty za kradzieże mienia. Policjanci z Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w...\nSprzątała nie tylko pokoje – „czyściła” biżuterię i pieniędze\nPOWIŚLE. W Malborku 43-letnią kobieta, sprzątając domy regularnie ich okradała właścicieli. Jak ustalili policjanci, przestępczy proceder trwał od ponad roku. Z domów swoich pracodawców 43-latka wynosiła biżuterię i pieniądze o wartości ponad 16 tys....\nPRUSZCZ GD. Zatrzymano 19-latka, który jest podejrzany o rozbój na 19-letnim mieszkańcu Pruszcza Gd. Z jego mieszkania ukradł laptop, pobił pokrzywdzonego i uciekł. Policjanci odnaleźli skradziony komputer w jednym z lombardów na terenie Gdańska....\nAudi rs6 warte 200 tys. zł u pasera\nGDAŃSK. Gdańscy policjanci zwalczający przestępczość samochodową z komendy miejskiej odzyskali audi rs6 warte 200 tys. zł. Auto skradziono w maju br. w Kołobrzegu. Do sprawy zatrzymano też 25-letniego właściciela warsztatu. Policjanci zwalczający przestępczość samochodową...\nPo buty dla dziecka, a ręka w torebce\nPOWIŚLE. Zatrzymano 52-latkę, która w jednym ze sklepów obuwniczych w Kwidzynie ukradła portfel z pieniędzmi, dokumentami i kartami płatniczymi. Wstępne ustalenia wykazały, że sprawczynią może być kobieta, która w ciągu ostatnich miesięcy na ternie...\nPchanym skuterem do lasu\nPOWIŚLE. Policjant w Kwidzynie będąc poza służbą zauważył mężczyznę, który pchał skuter w stronę lasu. Sytuacja wzbudziła zainteresowanie policjanta, poinformował dyżurnego jednostki. Okazało się, że sprawca kilka minut wcześniej dokonał kradzieży tego skutera. Mężczyzna...\nZwinął 131 kołpaków – „zakołowany” zbieracz\nSTAROGARD GD. Starogardzcy kryminalni zatrzymali 34-latka podejrzanego o okradanie zaparkowanych samochodów. Mężczyzna trafił do policyjnego aresztu, a policjanci odzyskali aż 131 skradzionych kołpaków. Mieszkaniec powiatu starogardzkiego usłyszał już zarzuty. Za kradzież grozi kara do...\nWziął sobie 34 worki z paszą\nKASZUBY. Zatrzymano 23-latka w związku z kradzieżą z włamaniem do zakładu produkcyjnego na terenie Gminy Luzino. Mężczyzna został już przesłuchany, usłyszał zarzut kradzieży z włamaniem. W miniony piątek policjanci otrzymali informację, że na terenie...\nZakopali lunetę widokową z Baszty Miejskiej\nCZŁUCHÓW. W Debrznie „turysta” wziął sobie lunetę widokową z wnętrza Baszty Miejskiej. Już po godzinie od zgłoszenia policjanci zatrzymali dwóch mężczyzn podejrzanych o kradzież. Funkcjonariusze odzyskali lunetę. Wczoraj po godz. 13 policjanci z Debrzna...


Meteogramy, wykresy pogody, Finevo | METEOPROG.PL\nPogoda w Finevo\n/ Pogoda w Finevo\nPogoda Finevo – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Finevo dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Finevo na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Finevo - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Finevo pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Finevo – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Finevo tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nUdostępnij pogodę w Finevo:\nFinevo: Pogoda po godzinach\n-1°C 0°C 0 mm 746 mmHg 96% 1 m/s\n-2°C -4°C 0 mm 750 mmHg 84% 4 m/s\n-2°C -4°C 0.1 mm 751 mmHg 85% 4 m/s\n-2°C -4°C 0.1 mm 751 mmHg 85% 3 m/s\n-2°C -4°C 0.1 mm 751 mmHg 86% 3 m/s\n-3°C -5°C 0.1 mm 751 mmHg 86% 3 m/s\n-3°C -5°C 0.1 mm 752 mmHg 87% 3 m/s\n-3°C -5°C 0.1 mm 752 mmHg 88% 3 m/s\n-3°C -2°C 0 mm 756 mmHg 92% 1 m/s


Dawno nie publikowałem nic w blogu, ale MAM POWÓD! Jest nim 4. edycja budżetu partycypacyjnego w Zabrzu i szansa dla Biskupic na zdobycie pieniędzy na zupełnie nowe projekty. Zagłosujmy tak, jak wcześniej na place zabaw, a na pewno wyniknie z tego coś dobrego!\nJako mieszkańcy najstarszej dzielnicy Zabrza pokazaliśmy już wiele razy, że potrafimy się zorganizować i wspólnie zadbać o sprawy Biskupic. Właśnie teraz nadarza się kolejna okazja, by pokazać innym dzielnicom, że... mamy cojones i potrafimy powalczyć o to, co nam się należy!\nW tym roku miasto zmieniło nieco zasady głosowania w budżecie partycypacyjnym i możemy oddać DWA GŁOSY. Jeden głos na projekt dzielnicowy, drugi na projekt miejski. Start głosowania to 16 listopada, a koniec przewidziano na 1 dzień grudnia. Czasu więc sporo, by wyrwać dla Biskupic pieniądze na realizację projektów.\nAutor: Łukasz Malina o czwartek, listopada 16, 2017 Brak komentarzy:\nEtykiety: Biskupice budżet obywatelski, Biskupice projekty do budżetu, budżet obywatelski głosowanie, budżet partycypacyjny 2017, Zabrze budżet partycypacyjny\nKrótki poradnik, jak nie należy zachowywać się na otwarciu Lidla [Z PRZYMRUŻENIEM OKA]\nNa filmie widać otwarcie dokładnie takiego samego dyskontu popularnej sieci sklepów, jaki wkrótce otwarty zostanie w Biskupicach.\nByłoby mocno niestosownym zakładać, że podobne sceny rozegrają się już niebawem w naszej dzielnicy, bo i ludzie tu raczej spokojniejsi, prawda?\nW każdym razie, w Krośnie na Podkarpaciu otwarto sklep Lidl po przebudowie (w efekcie taki sam, jaki stoi u nas) i doszło tam, jak już zdążyły nas przyzwyczaić filmy w Internecie, do nieprzyjemnych scen.\nTłum napierał, przewróciła się jedna z klientek, interweniować musiała hostessa... Ale to już sami zobaczcie i oceńcie, co tu poszło nie tak. ;)\nAutor: Łukasz Malina o czwartek, listopada 24, 2016 Brak komentarzy:\nEtykiety: Biskupice nowy Lidl, kiedy otwarcie Lidla Biskupice, Lidl biskupice, Zabrze Biskupice otwarcie Lidla\nAutor: Łukasz Malina o sobota, lipca 23, 2016 Brak komentarzy:\nA co gdyby... wyciąć te drzewa i odsłonić biskupicki ratusz?\n17 czerwca przez niemal cały Śląsk przetoczył się huraganowy wiatr. W Biskupicach narozrabiał m.in. przy ulicy Bytomskiej, tuż obok naszego pięknego ratusza, do którego chodzimy na pocztę, do biblioteki czy lekarza. Co powiecie na to, by... ratusz z drzew uwolnić? By znów mógł zachwycać?\nPoczątkowo planowałem powkurzać się w tym wpisie na kolejne zaniedbania zabrskich urzędników, którzy najpewniej nie dokonują zbyt sumiennie przeglądu drzew w mieście. Efekt? Drzewa przewracają się przy pierwszym lepszym mocniejszym wietrze... I nie ma w tej uwadze ani trochę przesady, bo naprawdę niewiele brakowało, by ktoś ucierpiał. Szczęśliwie, nikomu nic się nie stało. Tym razem. Zdjęcia z "awarii" drzewa na wysokości ratusza możecie obejrzeć nieco niżej.\nAutor: Łukasz Malina o piątek, czerwca 17, 2016 4 komentarze:\nEtykiety: biskupice, historia zabrza, powalone drzewa, ratusz w Biskupicach, wichura w Zabrzu 17 czerwca 2016, zabrze biskupice\n"Portal Biskupice" zaatakowany przez chińskich hakerów!\nAle numer! Różne rzeczy dzieją się na Biskach, ale czegoś takiego chyba jeszcze nie było. Autor serwisu Biskupice.zabrze.pl poinformował, że strona padła ofiarą chińskich hakerów!\nChińscy hakerzy to jedni z najgroźniejszych speców od internetowych rozrób na świecie. Są gorsi niż ruscy i amerykańscy hakerzy razem wzięci! Nic więc dziwnego, że po ataku na "Portal Biskupice" strona zupełnie zniknęła...\nAutor: Łukasz Malina o wtorek, maja 31, 2016 Brak komentarzy:\nEtykiety: atak hakerów Biskupice, Portal Biskupice, strona o Biskupicach, zabrze biskupice\nWyszarpmy pieniądze dla Biskupic! Głosowanie na pr...


Handbike dla Szczepana - Rotary Polska\nW czerwcu br. zakończyła się zbiórka środków na zakup specjalnego roweru ręcznego „handbike’a”dla Szczepana Ligary, który, jako nastolatek, w wyniku nieszczęśliwego wypadku wpadł pod pociąg i stracił obie nogi. Zbiórkę na ten kosztowny, bo wart blisko 20 000 zł sprzęt zainicjował i poprowadził Cezary Bogdański w ramach swojego projektu „600 km pomocy”. RC Elbląg Centrum przyłączył się do inicjatywy nie tylko udostępniając konto do zbiórki, ale ostatecznie zasilając ją brakującą, po zakończeniu akcji kwotą nieco ponad 2 000 zł.\nSzczepan Ligara pochodzi z wielodzietnej rodziny z Gromnika. Ma ośmioro rodzeństwa. Gdy skończył trzy lata, jego rodzina pożarze straciła cały dobytek, a on sam trafił do domu dziecka w Tarnowie. Na dwa miesiące przed 18-tymi urodzinami wydarzył się ów wypadek. Dokładnie w dniu osiemnastych urodzin odebrał pierwsze protezy. Dzięki wsparciu wychowawczyni i kolegów z klasy nie poddał się i zdał maturę. Podjął pracę, poznał miłość swojego życia Gosię i założył rodzinę.\nJest szczęśliwym mężem i ojcem usamodzielnionej trójki dzieci: córki i dwóch synów, oraz dumnym dziadkiem czwórki wnucząt. Szczepan wygrał życie, sam kocha i jest kochanym, przez ponad 30 lat spełniał się zawodowo, a w wieku 50 lat kończył studia.\nW ramach „600 km pomocy” Czarek organizuje akcję raz w roku. Nasz Klub nie pierwszy też raz z nim współpracuje. Zainteresował nas losami wychowanków Domu Dziecka „Słoneczne Wzgórze” we Fromborku i wspieramy ich od kilku lat, wraz ze Strażą Graniczną w Elblągu.\nCzarek również uległ wypadkowi kilka lat temu. Przeszedł operację krwiaka mózgu i poruszał się na wózku inwalidzkim. Po długotrwałej rehabilitacji powrócił do częściowej sprawności i postanowił, że będzie wspierał potrzebujących. Chciał przy tym powrócić do ukochanej jazdy rowerem. Tak urodził się pomysł akcji „600 km pomocy”. W zbiórce środków na rower dla Szczepana wspierała go rodzina i przyjaciele.\nEkipa w składzie Cezary Bogdański z siostrą Moniką Bogdańską, Tomasz Kling, Jan Adamczyk i Grzegorz Małaszuk dziennie pokonywała dla Szczepana ok 80 km. W przybliżeniu to łącznie trasa z Giżycka przez Bartoszyce, Lidzbark, Ornetę, Młynary do Milejewa i z powrotem. Łącznie ok 500 km. Pozostałe 100 pozostało do „dokręcenia” na rowerach stacjonarnych. W połowie dystansu, na trasie spotkali się też z nami na kawce i opowieściach z drogi.\nOstatecznie udało się z naszą pomocą uzbierać całą kwotę i obecnie Szczepan szczęśliwie korzysta ze swojego roweru.\nFot. z arch. RC Elbląg Centrum i 600 km pomocy


Przepis ciasto z pomidorami i szafranem przepis przepis\nPrzepis ciasto z pomidorami i szafranem przepis przepisy, które polubisz. Wybierz sobie ze setek przepisów na Przepis ciasto z pomidorami i szafranem przepis, które będziesz z łatwością i szybko przyrządzać. Przygotuj sobie składniki i możesz rozpocząć gotowanie Przepis ciasto z pomidorami i szafranem przepis. Ciesz się z odkrywania nowych pokarmów i dań z najlepszych Przepis ciasto z pomidorami i szafranem przepis przepisów z Polski i ze świata. Smacznego!\n5 dni temu Ciasto z pomidorami i szafranem. Do przygotowania ciasta użyłam pomidorów z puszki, które wcześniej zwyczajnie... Sprawdź!\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto z pomidorami i szafranem przepis\nSprawdzony przepis na Szafranowe risotto z kurczakiem. Wybierz ... Risotto z wołowiną i pieczarkami. 196 ... Medaliony z indyka w sosie pomidorowym. 112.\nKrem karmelowy z szafranem\nPrzepis i zdjęcie pochodzą z książki „Smaki świata”. ... Podobne przepisy. BABKA POMARAŃCZOWA Z SZAFRANEM ... Ciasto z pomidorami i szafranem.\nPodobne przepisy jak na Krem karmelowy z szafranem\nSprawdzony przepis na Risotto z szafranem. Wybierz sprawdzony przepis eksperta z wyselekcjonowanej bazy portalu przepisy.pl i ciesz się smakiem ...\nPodobne przepisy jak na Risotto z szafranem\nSzafranowe tagliatelle z dorszem w pomidorach (autor: iwonadd ...\nPo tym czasie rozwałkować ciasto na grubość 2 mm, zwinąć w rulonik i ciąć w poprzek tagliatelle. ... wygląda bardzo apetycznie :) super przepis :) 0. original.\nPodobne przepisy jak na Szafranowe tagliatelle z dorszem w pomidorach (autor: iwonadd ...\nBananowe ciasto z szafranem prosty przepis i składniki\nPrzepis na: Bananowe ciasto z szafranem - Sprawdź Prosty i Szybki Przepis, potrzebne Składniki, ... Jajko sadzone z pieczarkami i pieczonymi pomidorami.\nPodobne przepisy jak na Bananowe ciasto z szafranem prosty przepis i składniki\n3 dni temu Szukaj. Strona główna · Przepisy · Ciasta; Ciasto jagodowo brzoskwiniowe ... Pyszne ciasto na kruchym spodzie, środek z piany z białek i kisielu a wierzch owocowy z jagód i brzoskwiń. ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto jagodowo brzoskwiniowe przepis\n28 Sie 2015 Prowansalska pizza z mozzarellą i pomidorami. ... Przepisy; Więcej ▾ ... Z ciasta wałkujemy cienkie placki okrągłe które smarujemy sosem, oprószamy ziołami, nakładamy poszarpaną ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nŚwiństwo we francuskiej pościeli marcina rogowskiego (kraków ...\n24 Kwi 2016 Składniki: ○ 2 polędwiczki wieprzowe ○ 300 g ciasta francuskiego ○ 1 kapusta ○ 8 plastrów ... Gotujemy w osolonej wodzie z szafranem. ... Paski mango, ogórka i pomidory łączymy z mieszanką sałat i rukolą. ... Start » · Aktualności » · Odcinki » · Wideo » · Foto » · O programie » · Uczestnicy » · Przepisy » ...\nPodobne przepisy jak na Świństwo we francuskiej pościeli marcina rogowskiego (kraków ...\n8 Wrz 2015 Konfitura z jabłek z rodzynkami i szafranem. Jabłka obieramy ... Następnie dodajemy rodzynki i szafran . ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nPijane krewetki z szafranem\nSprawdzony przepis na Pijane krewetki z szafranem. ... Tagliatelle z suszonymi pomidorami. 4 ... Ekspresowe pełnoziarniste spaghetti z pomidorami i sezamem.\nPodobne przepisy jak na Pijane krewetki z szafranem\nPrzepis sernik w cieście kakaowym przepis\n26 Gru 2016 Jest doskonały na świąteczny stół jak i niedzielne ciasto dla gości. ... Na spód blaszki wyłożonej papierem do pieczenia ciast zetrzeć na oczkach grubej tarki 1 część schłodzonego ciasta. ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nPodobne przepisy jak na Przepis sernik w cieście kakaowym przepis\nPrzepis kruche ciasto z różnymi owocami przepis\n4 dni temu Kruche ciasto z różnymi owocami. Składniki na kruche ciasto wsypać do miski, zagnieść., 2/3 ciasta włożyć do. ... Szukaj. Strona główna · Przepisy · Ciasta; Kruche ciasto z różnymi owocami ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nPodobne przepisy jak na Przepis kruche ciasto z różnymi owocami przepis\nPrzepis sernikowa panna cotta z szafranem przepis\n31 Mar 2012 Przepisy; Więcej ▾. Inspiracje · Porady · Video ... ocena: 5/5 głosów: 3. Sernikowa Panna Cotta z szafranem i truskawkami. 1 ... Zobacz film: Kladdkaka - szwedzkie ciasto czekoladowe ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nPodobne przepisy jak na Przepis sernikowa panna cotta z szafranem przepis\nPrzepis ciasto , snikers przepis\n29 Mar 2016 Ciasto kruche: Zagniatamy ciasto, dzielimy je na dwie równe części, każdą część. ... Przepis na ciasto znalazłam w starym zeszycie, przepisałam go wiele lat temu z jakieś książki kulinarnej .... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto , snikers przepis\n13 Lis 2014 Serowy chleb z boczkiem oliwkami i pomidorami. ... Przepisy; Więcej ▾ ... Ciasto na chleb odstawione w ciepłe miejsce do wyrośnięcia Serowy chleb z boczkiem oliwkami i pomidorami ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nSprawdzony przepis na Zupa z dyni z szafranem . ... Zapiekanka ziemniaczana z dynią i pomidorami. 70 ... Muszelki z pomidorowym sosem Napoli i fetą. 120.\nPodobne przepisy jak na Zupa z dyni z szafranem\nPrzepis ciasto bez pieczenia przepis\n19 Lip 2016 Kiedy najdzie Cię ochota na coś słodkiego ciasto bez pieczenia ... Przepis z Polsat Food Network ... Ciasto z pomidorami i szafranem.\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto bez pieczenia przepis\nPrzepis ciasto adam i ewa 2 przepis\n14 Lis 2012 ... Więcej informacji. Szukaj. Strona główna · Przepisy · Ciasta; Ciasto Adam i Ewa 2 ... Ciasto z pomidorami i szafranem. 16 mar 2017 16:24.\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto adam i ewa 2 przepis\nPrzepis czekoladowe ciasto z kaszy gryczanej przepis\n28 Sty 2013 ocena: 4/5 głosów: 9. Oryginalne, specyficzne w smaku ciasto czekoladowe z kaszą gryczaną. ... 20 minut według przepisu na opakowaniu na niewielkim ogniu.Po tym czasie ... Ciasto z pomidorami i szafranem. 16 mar 2017 ...\nPodobne przepisy jak na Przepis czekoladowe ciasto z kaszy gryczanej przepis\nPrzepis ciasto z masą truskawkową wg megg przepis\n28 Cze 2013 Biszkopt jasny: Białka oddzielić od żółtek i ubić na sztywną pianę, dodać cukier i.. . Sprawdź! ... Szukaj. Strona główna · Przepisy; Ciasto z masą truskawkową wg Megg ... Ciasto z pomidorami i szafranem. 16 mar 2017 16:24.\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto z masą truskawkową wg megg przepis\n25 Lis 2011 Ciasto marchewkowe z kokosem i czekoladą. Marchew ... Przepisy Kulinarne - Gotujmy.pl · Zaloguj się ... Ciasto z pomidorami i szafranem.\nPrzepis smaczne ciasto poduszkowiec przepis\n3 Paź 2013 Ciasto: Żóltka ucieramy z połową cukru . Dolewamy do nich ... Przepisy Kulinarne - Gotujmy.pl · Zaloguj się ... Ciasto z pomidorami i szafranem.\nPodobne przepisy jak na Przepis smaczne ciasto poduszkowiec przepis\nPrzepis ciasto jogurtowe z brzoskwiniami przepis\n28 Lut 2015 Te ciasto robi się ręcznie. Mieszamy ... Ciasto które nam zostało w misce kładziemy na brzoskwinie i łyżką ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto jogurtowe z brzoskwiniami przepis\nPrzepis kruche ciasto z gruszkami i czekoladą przepis\n10 Paź 2013 Kruche ciasto z gruszkami i czekoladą. Mąkę przesiać na stolnicę, zrobić dołek dodać masło, jajko, cukier puder - zagnieść... Sprawdź!\nPodobne przepisy jak na Przepis kruche ciasto z gruszkami i czekoladą przepis\nPrzepis ciasto z dyni z białą czekoladą przepis\n22 Wrz 2013 Przepisy Kulinarne - Gotujmy.pl ... czekoladą Składniki ciasta, zabrakło na zdjęciu tylko orzechów wloskich ... Ciasto z pomidorami i szafranem.\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto z dyni z białą czekoladą przepis\n15 Kwi 2013 Makaron z boczkiem mozarellą pomidorami. Boczek kroję ... Przepisy Kulinarne - Gotujmy.pl · Zaloguj się ... Ciasto z pomidorami i szafranem.\nPrzepis ciasto kakaowe z polewą przepis\n6 Paź 2011 Przepisy Kulinarne - Gotujmy.pl · Zaloguj się ... Pyszne i proste ciasto z polewą czekoladową. 2 ... Ciasto z pomidorami i szafranem. 16 mar ...\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto kakaowe z polewą przepis\nPrzepis ciasto z agrestem i truskawkami przepis\n13 Cze 2014 Przepisy; Więcej ▾. Inspiracje · Porady ... Ciasto szybkie, proste każdy amator w pieczeniu sobie poradzi. Znika jeszcze ... że jest wilgotne. Agrest w cieście sprawia że jest fajne kwsskowe ... Ciasto z pomidorami i szafranem ...\nPodobne przepisy jak na Przepis ciasto z agrestem i truskawkami przepis\nPrzepis tradycyjne angielski czekoladowe ciasto przepis\n15 Kwi 2013 Tradycyjne angielskie ciasto czekoladowe z kremem maślanym i otrębami ... Przepis jest prosty: Masło ubijamy razem z cukrem, mlekiem i kakao na puszystą masę. I gotowe :-) Wcześniej ... Ciasto z pomidorami i szafranem.\nPodobne przepisy jak na Przepis tradycyjne angielski czekoladowe ciasto przepis


Wzmacniacz Unitra PW8040 - palą się bezpieczniki - elektroda.pl\nmarcinasss 24 Sep 2006 14:02 3470 26\n#1 24 Sep 2006 14:02\nWitam, na samym początku problemem było to, że po ok. 30 min pracy wzmacniacza zaczynało charczeć na jednym kanale i grzał się tranzystor T110 (BD 140). Postanowiłem zamontować wentylator, ale podczas montażu przypadkowo zwarłem śrubokrętem tranzystor T112 (BD 286) z radiatorem. Od tego momentu przy każdym włączeniu wzmacniacza palą się bezpieczniki.\nWymieniłem w/w tranzystory na nowe, ale nic to nie dało, a po za tym zaczął się grzać rezystor R156 (0,47ohm).\nWymieniłem więc pozostałe tranzystory tj. T111, T211, T212, T109, T209, T210, T107, T207, oraz wszystkie elektrolity z wyjątkiem tego wielkiego (2x4700uF), oraz rezystory R155, R156, R255, R256 - 0,47ohm.\nBezpieczniki dalej się palą, elementy grzeją, a ja nie wiem co robić, może ktoś potrafi mi pomóc?\n#2 24 Sep 2006 15:19\nMoże problem z podkładką mikową po którymś tranzystorem?Czy jest jeden wspólny bezpiecznik(wtedy może to drugi kanał) ,czy w każdym kanale oddzielny?\n#3 24 Sep 2006 15:30\nSą dwa bezpieczniki w zasilaczu i oba sie palą. Odkręciłem tranzystory od radiatora i odgiąłem by go nie dotykały i nic to nie pomogło.\n#4 24 Sep 2006 16:33\n#5 24 Sep 2006 16:48\nMusisz sprawdzić wszystkie elementy w końcówce z tej strony która jest uszkodzona.Jest taka zasada ze jeden element uszkodzony powoduje lawinowe uszkodzenie innych tu przeważnie pojawiaja się kłopoty przy naprawach szczególnie końcówek mocy.Poszukaj sobie schematu a jest on ogólnie dostępny i do dzieła\nJak wszystko będzie ok to na pewno zadziała.\n#6 24 Sep 2006 19:06\nWylutowałem tranzystoty T112 - BD286, T211 - BD285 (te na radiatorach), włączyłem wzmacniacz do prądu i bezpieczniki nie wyleciały, ale za to zaczęły dymić rezystory obok tych wylutowanych tranzystorów. Następnie wylutowałem tranzystory T110 - BD140, T209 - BD139, włączyłem do prądu, zapaliła się lampka kontrolna, a rezystory nie dymią. Myślę, że to wina rezystorów, wymienię również tranzystory, bo raczej są walnięte.\n#7 24 Sep 2006 21:42\nJesli Ci dymi z tych rezystorow bez tranzystorow to jest zle oznacza to ze gdzies masz zwarcie!\n#8 25 Sep 2006 12:00\nW tej chwili na radiatorze nie mam żadnego tranzystora, zaraz obok są tranzystory T110, T210 - BD140. Czy zwarcie może powodować uszkodzony tranzystor T110 - BD140 ? (to ten, który na samym początku mi sie tylko grzał). Gdy jest wylutowany to nic nie dymi, kontrolka świeci, a gdy wlutowany to z rezystora zostają tylko nóżki.\n#9 25 Sep 2006 16:40\nJak najbardziej moze to byc wina tego tranzystora!Sprawdz tez drugi BD139!\n#10 28 Sep 2006 22:44\nNo i zonk. Wymieniłem tranzystory BD140 i BD139, przejrzałem całą płytkę pod lupą czy nie ma zwarć, a rezystor nie ma zamiaru przestać się palić.\n#11 29 Sep 2006 14:28\n#12 29 Sep 2006 17:29\nSprawdziłem, mostek jest sprawny.\n#13 29 Sep 2006 19:38\nSprawdziłbym jeszcze kondensator w zasilaniu, jeśli to nie da efektu, to wylutował wszystkie tranzystory mocy i tranzystory nimi sterujące ( BD 139/40 najczęściej ) oraz, co ważne, sprawdził czy gdzieś kropelka cyny nie zrobiła zwarcia ścieżek i nie powoduje wywalania bezpeiczników.\nJesli bezpieczniki przeżyją, to wstawiałbym po kolei - pojemność na zasilaniu, następnie mostek, potem tr. sterujące a na końću tr. mocy, wymieniłbym też pary różnicowe.\nNie mam przed oczym schematu, ale myślę że to może pomóc.\n#14 30 Sep 2006 20:46\nTranzystory mocy wylutowane, bezpieczniki się nie przepalają, kontrolka świeci, i cały czas przepala się ten sam rezystor.\nMostek prostowniczy sprawny, kondensator sprawny, BD 139 i 140 wymienione na nowe, już kilka razy przeglądałem całą płytkę i nie znalazłem nigdzie zwarcia.\nNie wiem tylko co to są te pary różnicowe.\n#15 01 Oct 2006 11:48\nDokladnie z ktorego rezystora Ci sie dymi?Podaj oznaczenie wg.schematu.\n#16 01 Oct 2006 12:13\nR154 - 56 ohm\n#17 01 Oct 2006 12:49\nPrzy wylutowaniu tranzystorow T110,T112 nadal pali Ci ten rezystor?Nie mozliwe bo w takiej sytuacji rezystor ten jedna koncowka "wisi" w powietrzu!\n#18 01 Oct 2006 14:35\nTranzystor T110 mam wlutowany, a T112 wylutowany i rezystor się pali.\nA gdy oba są wlutowane to wylatują bezpieczniki.\n#19 01 Oct 2006 15:49\nTo wylutuj T110 i na pewno rezystor przestanie sie palic!Albo masz uszkodzony ten tranzystor BD140 albo odwrotnie wlutowany innej mozliwosci nie ma.\n#20 02 Oct 2006 20:02\nJuż 3 razy wymieniałem tranzystory BD140 jak i BD139 i na pewno są wlutowane dobrze, bo zgodnie ze schematem.\nZastanawiam sie jeszcze tylko nad tranzystorem T108 (BC237) , który jest czymś przyklejony do radiatora.\n#21 02 Oct 2006 21:52\nWymien lecz raczej nic Ci to nie da.Nie tedy droga.Wina musi byc po stronie BD140!\n#22 03 Oct 2006 10:19\nmarcinasss : Jeśli masz wylutowany Tranzystor T110 mam wlutowany, a T112 wylutowany i rezystor się pali.\nA czy te tranzystory które wlutowałeś były nowe czy stare jeśli nowe to przyczyna nie leży w tranzystorach, bo wymienianie tranzystorów nic ci nie da tylko czas marnujesz na wymienianie ja bym ci proponował coś takiego jeśli po wmontowaniu nowych tranzystorów będą ci się palić bespieczniki i będzie się palił rezystor to przepatsz wszystkie rezystory bo podejrzewam ze któryś musi być walnięty lub tranzystor ma zwarcie jak pisali przedmówcy.\n#23 03 Oct 2006 21:27\nwylutuj 2 tranzystory i nie będą palic sie bezpieczniki ( kombinujecie - ten wlutowany ten wylutowany itp itd. ). Wymien na nowe i tyle tego biadolenia. Cala koncowke posprawdzaj omomierzem kazdy tranzorek, zadbaj o dobry i dokladny montaz.\n#24 03 Oct 2006 21:45\nijak bedziesz sprawdzal czy chodzi to w szereg z zasilania z sieci dodaj zarowke 220v (szeregowo) - uchroni to elementy przed spaleniem (jak nie bedzie chodzilo to zarowka bedzie swiecic jasniej) pozdro\n#25 21 Oct 2006 11:25\nZacząłem wylutowywać wszystkie elementy końówki mocy i je sprawdzać czy są sprawne, gdy je z powrotem wlutowałem (oprócz tranzystorów mocy i sterujących) podłączyem wzmacniacz do prądu i okazało się, że rezystor przestał się palić. Wlutowałem więc tr. mocy i sterujące, podłączyłem do kompa, włączyłem i wzmacniacz zaczął grać.\nPrzypuszczam, że nieświadomie usunąłem skądś zwarcie, o którym pisaliście, a którego ja nie mogłem znaleść nawet pod lupą.\nJak wzmacniacz gra to słychać bardzo ciche "chrumkanie", na obu kanałach. Pewnie jest to wina prądu spoczynkowego, który sam rozregulowałem, bo jeszcze przed usunięciem zwarcia kręciłem sobie potencjometrami do jego regulacji.\nDlatego proszę o dokładny opis jak ustawić ten prąd spoczynkowy (gdzie przyłoyć miernik itd.), jeszcze nigdy tego nie robiłem.\n#26 23 Oct 2006 13:41\nPrąd spoczynkowy tranzystorów mocy najlepiej pomierzyć pośrednio tzn poprzez zmierzenie spadku napięcia na opornikach emiterowych 0,47Ohma a potem prąd wyliczasz z prawa ohma. Wydaje mi sie że dla tych tranzystorów prąd spoczynkowy ustawia się na jakieś 20mA. Czyli spadek napięcia najlepiej zmierzony na 2 rezystorkach emiterowych ( one są połączone szeregowo) danej pary trazystorów powinien wynosic około 19 do 20 mV.\nPS: miernik przykłada się następująco jedna końcówka miernika do opornika od strony emitera i druga końcówka do drugiego opornika tak samo od strony emitera i w ten sposób mierzysz spadek napięcia na tych opornikach. Ustaw na 20mV powinno być dobrze.[/img]\n#27 26 Oct 2006 21:14\nPo ustawieniu prądu spoczynkowego wzmacniacz działa jeszcze lepiej niż przed usterką\nDziękuję wszystkim którzy zainteresowali się moim postem.\nSimilar topics to wzmacniacz Unitra PW8040 - palą się bezpieczniki\nszukam schematu tego wzmacniacza.Widzialem czyjes wypowiedzi z przed 2 lat ale chyba juz niema tego wzmacniacza w bazie bo nic nieznajduje moglby mi ... (3)\nWitam! Posiadam uszkodzony wzmacniacz unitry WS-503, początkowo była spalona końcówka mocy jednego kanału, (nie grał to raz a dwa było przebicie na... (11)


Najnowsze ogłoszenia o pracę - strona 80 - Praca Gdańsk\nPomoc przy przygotowywaniu posiłków, obsługa urządzeń gastronomicznych, utrzymanie czystości Wymagania konieczne: Wykształcenie: podstawowe, brak Uprawnienia: znajomość kuchni śródziemnomorskiej Wymagania inne:...\nWykonywanie tras teletechnicznych/elektrycznych, montaż okablowania i osprzętu teletechnicznego/elektrycznego. Praca od poniedziałku do piątku, w godzinach 7:30-15:30. Wymagania konieczne: Uprawnienia: prawo jazdy kat B...\nNadzorowanie codziennej pracy zespołu świadczącego usługi porządkowe, przeprowadzanie kontroli pokoi i innych poddawanych prac porządkowych na obszarze hotelu. Motywowanie członków zespołu (koncentrując się na...\nObsługa klientów, wydawanie towarów z magazynu. Rozładunek i załadunek wyrobów stalowych. Prace porządkowe i konserwatorskie na terenie obiektu. Praca od poniedziałku do piątku w godzinach 7-15 (zgodnie z grafikiem...\nWykonanie manicure, pedicure klasycznymanicure, pedicure hybrydowy, przedłużanie paznokci. Wymagania konieczne: Wykształcenie: zasadnicze branżowe, brak Uprawnienia: Manicure i Pedicure hybrydowy i klasyczny Uprawnienia:...\nRozwożenie materiałów do klientów, obsługa klientów, wydawanie towarów z magazynu. Rozładunek i załadunek wyrobów stalowych. Prace porządkowe i konserwatorskie na terenie obiektu. Praca od poniedziałku do piątku w...\nProtokołowanie na rozprawach, wykonywanie zarządzeń i innych czynności związanych z prowadzeniem referatu sędziego, rejestracja spraw w programie komputerowym.Godziny pracy: 7.30-15.30. Wymagania konieczne: Wykształcenie:...\nMontaż konstrukcji aluminiowych na nowopowstających budynkach mieszkalnych. Wymagania konieczne: Wykształcenie: brak lub niepełne podstawowe, brak Wymagania inne: zdolność do pracy na wysokości.\nPomoc przy archiwizacji dokumentów, sporządzonych w języku rosyjskim. Wymagania konieczne: Wykształcenie: brak lub niepełne podstawowe, brak Język: rosyjski, w mowie - B1 - średnio zaawansowany, w piśmie - B1 - średnio...\nWykonywanie prac stolarskich: szlifowanie, frezowanie i oklejanie mebli Wymagania konieczne: Wykształcenie: brak lub niepełne podstawowe, brak Wymagania inne: Znajomość języka ukraińskiego jest mile widziana dla sprawnej...\n« poprzednia1...77787980818283...203następna »


Dół - Felietony | Portal Teatralny.pl\n- To teatrzyk o ścianie czy o kubku?\n- A nie może być o tym i o tym?\n- Ale jak chcesz to połączyć?\n- No, że był porzucony.\n- Czy to znaczy, że wcześniej ściana i kubek się kochali?\n- Nie. Porzucony tak, że się mógł rozbić.\n- A, rozumiem. Chodzi ci o rzucanie. Bo widzisz, jest różnica między porzucić a rzucić. Chociaż z drugiej strony jeśli dotyczy to kogoś, to raczej niewielka. Czy ktoś kogoś rzuca, czy porzuca, to chyba jednakowo boli.\n- Nie chcę, żeby bolało.\n- Nie wiem, czy się uda, bo jednak porzucić, wyrzucić, narzucić, odrzucić, przerzucić, zarzucić czy podrzucić pochodzą od jednego rzucić, co właśnie narzuca skojarzenie, że…\n- A możesz już zacząć opowiadać?\n- No dobrze, spróbuję zebrać w całość te wszystkie rozrzucone rzeczy. Jak skorupy rozbitego kubka.\nBył sobie kubek, który był rzucony. Ale nie przez ścianę, tylko o ścianę. Kto go rzucił i dlaczego, nie jest w tej chwili aż takie ważne. Ważne jest, że rzucony kubek bardzo łatwo mógł się rozbić na setki kawałków. A gdyby tak się stało, zostałby z pewnością wyrzucony do śmieci. I tak by się stało, gdyby nie ściana, od dawna kubkiem zauroczona, co było dosyć zrozumiałe, bo zazwyczaj kubek stał na półce, przytulony do ściany uchem, i ona miała wrażenie, że zawsze gotów jest jej wysłuchać.\n- Uwaaaaagaaaaa leeeeeceeeeeeeeeę – krzyknął kubek. I pac… I nic. Cały i zdrowy osunął się na ziemię.\n- Bo ściana stała się na chwilę miękka dla niego.\n- Ale ty jesteś miękka – powiedział kubek.\n- Jestem twarda – odpowiedziała ściana. – A miękka stałam się tylko na chwilę. Dla ciebie, ty kubku.\nUśmiechu. Potrzebuję uśmiechu, ciepła, akceptacji. Jak każdy.\nGrałem Gilberta w Ani z Zielonego Wzgórza: chłopca zakochanego w głównej bohaterce. Przedstawienie cieszyło się dużą popularnością, więc przez dłuższy czas prawie codziennie, a nieraz dwa razy dziennie chodziłem po Zielonym Wzgórzu. I to dosłownie. Na scenie został zbudowany niewielki pagórek: pojawiałem się na jego szczycie i schodziłem, schodziłem, schodziłem… Niestety nie mogłem obserwować reakcji publiczności na moje zejście, bo nie dość, że światło świeciło w oczy, to jeszcze pagórek pokryty był mocnymi linkami udającymi trawę i trzeba było bardzo uważać, żeby nie polecieć na twarz.\nZ reakcją publiczności zetknąłem się za to w sklepie. Robiłem zakupy, gdy podszedł do mnie mały chłopiec i oświadczył:\n- A ja pana znam. Pan grał Gilberta w Ani z Zielonego Wzgórza.\nPowiedział to w sposób prosty, a zarazem pełen uznania. Tak to odebrałem. Poczułem się doceniony i spełniony, bo jednak osobista pochwała to dużo więcej niż brawa po przedstawieniu.\n- To ja – potwierdziłem, chociaż chłopiec nie miał przecież wątpliwości.\n- No. To czy może mi pan kupić cukierki?…\nPrawdziwy dół jest wtedy, kiedy nie ma żadnego powodu, żeby był. Jeśli by spojrzeć zdroworozsądkowo, to okazałoby się, że wcale nie jest tak źle i tak naprawdę nie ma się czym zamartwiać. A dodatkowo „jest świeci słońce” jak mówi Jaśminowa Panienka, a przecież mogłoby być „jest pada deszcz”… Ale kto patrzy zdroworozsądkowo, będąc w dole.\nKiedy Smok Wawelski wpadł do dołu, po prostu usiadł w nim i zaczekał do nocy. Kiedy nadeszła i pojawiły się gwiazdy, Smok Wawelski zarzucił swój ogon na dyszel Wielkiego Wozu, podciągnął się i tak się z dołu wydostał.\nNiby proste. No tak. Ale jak doczekał nocy? Nie wiadomo. Nie tak łatwo pogrążyć się w dole i przeczekać. Dół się pogłębia… Zasnąć? Śnić może? Przecież nie można zasnąć, tkwiąc w dole z dołem. No chyba, że jest się smokiem.\nA jeśli się nie jest? Pozostaje tylko zabijanie czasu. Bez żadnej gwarancji wydostania się na powierzchnię.\nUmiejętne zabijanie czasu polega na tym, żeby przy okazji dokonywania tej zbrodniczej czynności samemu się nie pokaleczyć. Czyli nie dać się wciągnąć w otchłań zdołowanej żelaznej logiki i konsekwencji, które zawsze w tym przypadku wszystko sprowadzają na koniec do poczucia, że się nic nie wie, nic nie umie i że się w tym względzie nic nigdy nie zmieni.\nTrzeba się więc skupić na tym, co było. Na rzeczach dobrych. Na niczym nieskażonych, utrwalonych w pamięci i w emocjach chwilach radości czy choćby tylko uśmiechu. Odtwarzać przed sobą i w sobie najjaśniejsze sceny. Tak. Tworzyć teatr. To nie jest proste. To znaczy nie samo tworzenie takiego teatru, ale to żeby był jasny, radosny, optymistyczny… Choć właściwie dotyczy to zarówno tego własnego, prywatnego, jak i publicznego.\nNie chodzi mi tu o wywoływanie dyskusji pod tytułem „kształt teatru”. Chodzi jedynie o zwrócenie uwagi na potrzebę istnienia takich opowieści, które ratują przed dołem albo nawet z niego wyciągają. I chronią przed rozbiciem.\nIdziemy sobie z Jaśminową Panienką do przedszkola. Jest wiosenny poranek.\n- Tato. Jak to jest, że złe rzeczy to się szybko zapomina, a dobre rzeczy to tak są i są?\nJakże jej zazdroszczę takiego spojrzenia.\nMariusz Bieliński, Ania z Zielonego Wzgórza, opowieść,\nanna 2016-05-09 00:29:42\nLubię Mariusza B. pisanie


Eksporterzy naciskają, aby NBP interweniował w celu osłabienia złotego. Około 10 lat temu kilku bankierów jadło lunch w jednej z warszawskich restauracji. Byli przedstawiciele banku polskiego i banku z siedzibą w Londynie. W tym czasie NBP emitował bony pieniężne, które są\noprocentowane o 2 punkty lepiej niż bony skarbowe, ale mogły je kupować tylko wybrane banki krajowe. Bankierzy uzgodnili, że bank londyński będzie kupował bony pieniężne za pośrednictwem banku krajowego, a oba banki podzielą się marżą. Żeby zainwestować w bony pieniężne, bank zagraniczny musiał wymienić dolary na złote. Po kilku dniach bank krajowy zaczął sprzedawać dolary i kupować złote. NBP chciał powstrzymać trend aprecjacji złotego. W ciągu dwóch dni skupił ponad miliard dolarów. W obawie przed wysokimi kosztami tej operacji w końcu jednak przestał interweniować. Banki komercyjne zarobiły krocie na wysokim oprocentowaniu bonów pieniężnych i na aprecjacji złotego.\nObecnie NBP może interweniować w celu osłabienia złotego tylko wtedy, gdy prognozy wskazują, że inflacja ukształtuje się znacznie poniżej celu, czyli 2,5 proc. Będzie wyższa, interwencje w celu osłabienia złotego są nie tylko ryzykowne, ale wręcz niemożliwe.


Jedwabne szaliki – Strona 4 – Bezzałogowce\nLast but not least. Istnieje jeszcze jedna kategoria osób których życie stanie się ciekawsze, po wprowadzeniu BSP do jednostek artylerii. Jest nią personel latający, w tym szczególnie personel latający 1 Brygady Lotnictwa Wojsk Lądowych. Rekrutuje się on min. z osób które miały okazję przyglądać się tworzeniu zrębów dywizjonu rozpoznania powietrznego. Wydają się oni pamiętać czasy kiedy bezzałogowce były nowinką, następnie denerwującym śmieciem w powietrzu, następnie innym statkiem powietrznym, następnie współużytkownikiem tejże przestrzeni powietrznej. Teraz, kiedy jednostka jest na tyle ukształtowana i doświadczona, że potrafi współdziałać z załogowmi statkami powietrznymi w locie, nie stwarzając zagrożenia większego niż poprzez fakt przebywania BSP w powietrzu, nastąpił powrót do początku, a tym samym do mitów zweryfikowanych lata temu. Historia est magistra vitae, tak więc należy z niej czerpać. Jeśli więc uznajemy za uzasadnione wstawienie BSP w struktury jednostek artylerii, to korzystając z przeszłych doświadczeń, należałoby dać personelowi latającemu możliwość zaopatrzenia się w białe, jedwabne szaliki, zapobiegające otarciom szyi podczas ciągłego okręcania głowy w poszukiwaniu szarego samolociku, który teraz będzie mógł pojawić się z każdej możliwej strony. Szaliki będą przydatne szczególnie w czasie wspólnych ćwiczeń z artylerią.\nSpokój burzy jedynie fakt, że komisja badania wypadków lotniczych może nie podzielać powszechnego entuzjazmu dla powrotu do korzeni. Jednak nie należy zapominać, że wprowadzenie BSP do jednostek artylerii poprzedzone było się, prawdopodobnie, szeregiem analiz, wśród których miała zapewne szansę znaleźć się analiza z punktu widzenia bezpieczeństwa lotów. I prawdopodobnie wypadła ona satysfakcjonująco, skoro BSP ma trafić w ręce artylerzystów.\nZdj.: Typowy strój pilota z czasów I wojny światowej. Widoczny jedwabny szalik zabezpieczający szyję pilota przed otarciami, mogącymi powstać na skutek ciągłego okręcania głowy podczas lotu. Po wprowadzeniu dronów w struktury jednostek artylerii, jedwabny szalik ma szansę wrócić do łask. Oprócz zabezpieczenia szyi personelu latającego, może mieć znaczenie sygnalizacyjne. Dowódca artyleryjski, posiadający na swoim stanie bezzałogowce, np. na poligonie Drawsko, widzi pilota w szaliku i od razu rozumie, że piloci mają świadomość, że drony mogą być w powietrzu. Nie ma szalików – powód do niepokoju, telefonowania, wyjaśniania, ustalania, itd. Zdjęcie: nationalmuseum.af.mil


Płyn Anti-Bissan 1 l - ceny, sklep MediaSklep24.pl\nANTI-BISSAN 1 l\nNiezwykle skuteczny preparat do odstraszania zwierząt, koncentrat o pojemności 1 l wystarcza na sporządzenie do 40 l aktywnej substancji odstraszającej uciążliwe szkodniki.\nCzynne substancje zapachowe i biologiczne środków anti-bissan są odbierane przez wegetatywny układ nerwowy zwierząt, który wytwarza u nich podświadomie obraz nieprzyjaciela (człowieka), powodując reakcję oddalania się lub ucieczki.\n2-3 narkętki anti-bissan rozmieszać w 5 l wody do polewania lub rozpylania. Powierzchnię, która ma być chroniona pokryć całkowicie preparatem lub stworzyć wokół niej "barierę zapachową".\nGdy ogródek został zaatakowany przez szkodniki 2-3 nakrętki koncentratu rozcięczyć w 5 l wody; otworzyć pojedyncze kopce (tunele) w ziemi, wlać "anti-bissan".\nNastępnie uszczelnić otwór tak, aby zapach rozchodził się wewnątrz korytarzy. Preparat zaczyna działać natychmiast po zastosowaniu.\nW przypadku zwierzyny płowej oraz dzików Zastosowanie na całej powierzchni: 5 l/ha koncentratu rozmieszać w 200-300 l wody i pokryć powierzchnię.\nBariera zapachowa: 2 l/ha (400 m) "anti-bissan" rozmieszać w 50 l wody i rozprowadzić na szerokości ok. 2 metrów.\nOpakowanie butelka 1000 ml, pakowana po 18 sztuk\nDziała na dziki idealnie, preparat odstrasza tak jak powinien.\nDziała ok ale ma intensywny zapach.\nDobrze sobie radzi z odstraszaniem ogrodowych zwierząt. Super!


„Wędliny tak dobre, że się chwalimy” – nowa kampania promocyjna Stokrotki\nW ostatnich latach można zaobserwować rosnącą świadomość konsumentów w zakresie zdrowego odżywiania, którzy coraz większą uwagę przywiązują nie tylko do smaku, ale również jakości i składu wybieranych przez siebie produktów. Nowa kampania ma na celu ukazanie wysokich walorów wędlin o dużej mięsności dostępnych w sieci sklepów „Stokrotka”.\nDysponujemy bogatą ofertą wędlin z wysoką zawartością mięsa zarówno od ogólnopolskich producentów, jak i lokalnych dostawców. Wyroby wędliniarskie są dostarczane do naszych sklepów codziennie, co gwarantuje najwyższą jakość i świeżość oferowanych produktów. Zależy nam na rzetelnej, transparentnej komunikacji z klientami, dlatego zawsze umożliwiamy im dostęp do szczegółowych informacji na temat składu poszczególnych produktów, które są podane m.in. na etykiecie z ceną. – mówi Dariusz Kalinowski, Prezes Zarządu firmy Stokrotka Sp. z o.o.\nNowa kampania jest jednym z elementów prowadzonej przez nas strategii komunikacyjno-wizerunkowej. Zdecydowaliśmy się na działania promocyjne z wykorzystaniem różnych kanałów komunikacji, które pozwolą nam dotrzeć do szerokiego grona odbiorców. – dodaje Magdalena Milewska, kierownik Działu Marketingu w Stokrotka Sp. z o.o.\ntagi: Stokrotka, Wędliny tak dobre, że się chwalimy, kampania promocyjna ,\nWszystko jest lepsze z Wedlem. Świąteczna kampania E. Wedel