Na srebrnym globie/Rękopisu część druga/Rozdział IV - Wikiźródła, wolna biblioteka\nNa srebrnym globie. Rękopis z księżyca - Rękopisu część druga/Rozdział IV\nZaczęło się tedy dla mnie życie samotne. Stosunki me z Piotrem nigdy nie były zbyt serdeczne, a wobec Marty nie mogłem się przemóc, aby być takim samym, jak przedtem. Coś stało między nami; jakiś żal obustronny i wstyd... bo ja wiem? I ona zmieniła się nie do poznania. Schudła, pobladła, zbrzydła nawet; zawsze w sobie zamknięta i małomówna, zdawała się mnie unikać. Całe długie godziny spędzała sam na sam z Tomem. Jedynie widok tego dziecka mógł dokazać cudu, że twarz jej zasępiona rozjaśniała się na chwilę uśmiechem szczęścia. Syn był dla niej wszystkiem, o nim tylko myślała. Brała go często na kolana i pieściła długo i namiętnie albo opowiadała mu różne, przedziwne historje, których nawet nie mógł jeszcze rozumieć: o Ziemi, pozostawionej daleko, daleko w błękicie, o ojcu, leżącym w grobie wśród straszliwej pustyni, o sobie...\nPiotr był zazdrosny. Zawsze dla dziecka niechętny, teraz spoglądał na nie czasem takim wzrokiem, że znając jego charakter, obawiałem się, aby mu nie uczynił jakiej krzywdy. Zresztą zazdrosny był i o mnie, choć unikałem wszelkich pozorów, mogących mu dać pochop do tego. Z Martą sam na sam nie spotykałem się w początkach nigdy, a i w jego obecności nie wiele z nią rozmawiałem. Za każdym razem jednak, gdym do niej słowo przemówił, czułem na sobie jego wzrok niespokojny i drapieżny.\nCiężkie było życie moje i Marty, ale bodaj czy on nie był najnieszczęśliwszy z nas trojga. Marta miała przynajmniej pociechę w dziecięciu, ja zaś to dumne choć marne zadowolenie, jakie daje spełnienie dobrowolnej ofiary, podczas gdy on, Piotr, nękany zazdrością przy boku pożądanej a zimnej dla siebie kobiety, nigdzie nie miał oparcia. Ja mimowoli odsunąłem się od niego, a Marta była wprawdzie we wszystkiem uległa i powolna jego życzeniom, ale na każdym kroku dawała mu do poznania, że uważa go jedynie za narzędzie, za pomocą którego chce zapewnić błogosławieństwo ludzkiego towarzystwa swemu synowi na Księżycu. Nie widziałem nigdy, aby się doń zwróciła z cieplejszem, serdecznem słowem; gdy okrywał jej ręce lub twarz pocałunkami, nie broniła się, ale siedziała nieruchoma, sztywna i obojętna, tylko w oczach jej przebijał się czasem wyraz znużenia i... wstrętu.\nA przecież on ją kochał po swojemu, ten człowiek, i wszelkich środków używał, aby wymóc na niej wzajemność — jak gdyby taką rzecz czymkolwiek można było wymóc! Były chwile, kiedy jej groził i starał się okazać swą przewagę, ale ona wtedy patrzyła nań obojętnie i spokojnie; nie strwożona ale i nie mająca ochoty mu się sprzeciwiać. Gdy co rozkazał, spełniała bez szemrania, ale i bez uśmiechu, zupełnie tak samo, jak wtedy, gdy o co prosił. To go doprowadzało do rozpaczy. Widziałem, że chciał czasem wywołać u niej bodaj bunt i nienawiść, aby ją tylko wyrwać z tej strasznej obojętności. Chwytał się więc ostatniego sposobu: prześladował Toma. Przy mnie nie śmiał się tknąć dziecka; powiedziałem mu raz, że gdy najmniejszą krzywdę wyrządzi chłopcu, strzelę mu w łeb, a wiedział, że od owego pamiętnego południa zawsze rewolwer noszę przy sobie. Ale podczas mojej nieobecności bił Toma. Dowiedziałem się o tem dopiero znacznie później i przypadkiem... Marta bez słowa, bez wybuchu, pogroziła mu wtedy sztyletem, który ja jej oddałem, podniósłszy go wówczas, gdy wchodząc do groty, rzuciła nim o ziemię.\nWięc znowu kiedyindziej, popadając z ostateczności w ostateczność, Piotr rzucał się jej do nóg i szlochał i błagał zmiłowania.\nByłem raz niepostrzeżenie świadkiem takiej sceny. Wracałem był właśnie z samotnej wycieczki do dość odległych źródeł nafty, kiedy zbliżywszy się ku domowi, usłyszałem podniesiony głos a potem płacz Piotra. Marta siedziała na ławce w ogródku, założonym przez nas na wzgórzu, skąd się roztaczał niesłychanie wspaniały widok na góry i morze, a u nóg jej na piasku leżał Piotr. Złożone ręce oparł o jej kolana i modlił się do niej wprost twarzą, wzrokiem, głosem.\n— Marta — mówił — Marta, zmiłuj się ty nademną! czy nie widzisz, co się ze mną dzieje! Przecież to jest okropne... Ja szaleję za tobą, ja od zmysłów odchodzę, a ty... ty...\n— Czy chcesz czegoś odemnie, Piotrze? — spytała po chwili.\nMówiła to wszystko powoli, spokojnie i tak strasznie obojętnie, że mnie aż mróz przeszedł.\nPiotr zerwał się na równe nogi:\nPiotr chwycił ją obiema rękami za ramiona; twarz miał ściągniętą od bezsilnej wściekłości. Mimowoli wyciągnąłem rewolwer; tętno biło mi gwałtownie, ale czułem, że mi ręka nie zadrży.\n— Dobrze, bij mię, Piotrze...\nOn jęknął i zatoczył się jak pijany. Przystąpiłem bliżej, aby przerwać swą obecnością tę straszną scenę.\nWidok wieczystego, przygnębiającego smutku Marty i wewnętrznych, okropnych walk Piotra był mi nad wszelki wyraz przykry, a że i oni unikali mnie po części, choć każde z innego powodu, więc tak wszystko złożyło się na to, że większą część długich dni księżycowych spędzałem w najzupełniejszej samotności. Przywykłem do tego powoli. Zresztą mogłem już teraz myślą o przyszłości zapełnić pustkę i nudę, na którą się sam dobrowolnie skazałem. Inaczej wprawdzie wyobrażałem sobie był niegdyś małżeństwo »jednego z nas« z Martą: marzyłem o jakiejś pogodnej, cichej, choć nie pozbawionej tęsknego smutku sielance, o nowym, serdecznym węźle, łączącym nasze szczupłe grono, o rozmowach długich, prowadzonych głosem przyciszonym a wypełnionych zapobiegliwą troską o szczęście i wygody tych, którzy mają przyjść po nas; ale choć rzeczywistość zniszczyła doszczętnie te wszystkie piękne marzenia, to przecież dała mi jeden nieoceniony skarb: nadzieję nowego pokolenia. Kochałem już to przyszłe pokolenie, te nie moje dzieci, jeszcze nim przyszły na świat. W długich samotnych wędrówkach myślałem o nich nieustannie. Dla nich gromadziłem zapasy, badałem okolicę, spisywałem spostrzeżenia; dla nich odgrzebałem z pyłu i uporządkowałem przywiezioną z Ziemi bibljoteczkę; dla nich robiłem cegły i wypalałem wapno, aby zbudować murowany dom i małe obserwatorjum astronomiczne; dla nich wytapiałem z rudy żelazo, albo kułem ze srebra, obficie się tu znachodzącego, różne naczynia, sporządzałem szkło, papier i inne, niezbędne dla cywilizowanego człowieka materjały. Tak się niewymownie cieszyłem temi dziećmi, które się miały dopiero narodzić! Zdawało mi się, że z ich przyjściem coś się musi koniecznie zmienić na lepsze, że ich uśmiech i szczebiot rozwieje wreszcie tę duszną atmosferę, która wśród nas panowała.\nTom patrzył na mnie ze zdziwieniem, nadsłuchując równocześnie głosów, dochodzących z drugiej izby.\n— Wuju — rzekł wreszcie (tak mnie zawsze nazywał), — wuju, co to tam tak płacze, czy mama?\n— Wuju, a o co wuj płacze? — zapytał nagle.\nIstotnie, o co ja płakałem?\n — Bom głupi! — rzekłem opryskliwie, odpowiadając raczej własnym myślom, niż jemu.\n— A nie prawda! ja wiem, że wuj nie głupi. Mama tak nie mówiła. Mama powiedziała, że wuj jest dobry, bardzo dobry, tylko... tylko...\nW tej chwili otworzyły się drzwi i na progu stanął Piotr. Był blady i widocznie wzruszony. Uśmiechnął się do mnie gorzko, ale szczerze — po raz pierwszy od roku — i rzekł: — Dwie córki...\nA zaraz dodał:\nWszedłem do izby, gdzie leżała chora. Zobaczywszy syna, wyciągnęła do niego ręce odrazu.\n— Tom! pójdźże i patrz! masz dwie siostrzyczki, dwie naraz! To dla ciebie! Ty mi przebaczysz, Tom, prawda? przebaczysz,... ale to dla ciebie, tylko dla ciebie, mój najmilszy, jedyny, ukochany synku! — mówiła urywanym głosem, przyciskając dziecko do piersi.\nTom się zadumał.\n— Mamo, a co ja będę robił z temi siostrzyczkami?\n— Co ci się spodoba, mój maleńki, będziesz je bił, kochał, drapał, pieścił, wszystko, co ci się spodoba! A może chcesz jeszcze braciszka? takiego małego braciszka, któryby cię słuchał i pracował za ciebie, gdy dorośnie, chcesz?\n — Wiem o tem, Piotrze; to są twoje dzieci...\nPiotr zrobił ruch, jakby się na nią chciał rzucić, ale przemógł się i przystępując do łóżka, rzekł, jak umiał najłagodniej.\nPoczem zaczęła znowu głaskać i całować namiętnie jasną główkę syna:\n— Mój Tom, mój najmilejszy, ukochany, złoty synek...\nPiotr wybiegł z izby jak oszalały, a mnie robiło się duszno. Było coś potwornego w tej wyłącznej miłości matki.\nNarodziny tych dwóch dziewczątek, Lili i Róży, nie wiele zmieniły nasze życie — wbrew oczekiwaniom. Stosunek Piotra i Marty wciąż był jednakowy. Współczułem oddawna z Martą, ale teraz zacząłem czuć głęboką litość nad losem tego człowieka. Osowiał, zasępił się; w każdem słowie, w każdym ruchu jego znać było ogromne, śmiertelne znużenie i przygnębienie. Młodszy o kilka lat odemnie, pochylił się i osiwiał; zapadłe oczy płonęły mu jakimś niezdrowym blaskiem. Nigdy nie byłbym przypuszczał, że rok życia zdoła tak złamać ten niespożyty organizm, który przetrwał zwycięsko, najlepiej z nas wszystkich, niesłychane trudy podróży przez pustynię. Ostatecznie powodem tego była Marta, ale nie mogłem jej winić... Kochała tego pierwszego, który umarł; poza nim i jego synem nie było już miejsca w jej sercu — to było całe nieszczęście.\nZdaje mi się nawet, że córek nie kochała. Dbała o nie wprawdzie troskliwie, ale widoczne było, że robiła to tylko z myślą o Tomie. Miały dla niej znaczenie cennych zabawek dla synka, których nie trzeba uszkodzić, rzadkich zwierzątek, wymagających baczności i pielęgnowania, bo strata mogłaby być niepowetowana. Nawet sposób, w jaki się wyrażała o córkach, świadczył o tem; mówiła o nich zawsze: Tomowe dziewczynki. Piotr patrzył na to bezradny i posępniał coraz więcej.\nW każdym razie te dzieci sprawiały Marcie wiele kłopotu i w pierwszych zwłaszcza miesiącach zajmowały dużo czasu; tak się więc złożyło, że Tom był nieustannie pod moją opieką. Zyskałem towarzysza. Dzieciak był bardzo rozumny i nad wiek rozwinięty. Wypytywał się ciągle o rozmaite rzeczy i rozmawiał ze mną jak dorosły. Po pewnym czasie tak się przywiązałem do niego, że niepodobna mi już było obejść się bez jego towarzystwa. Przez kilka samotnych dni księżycowych przyzwyczaiłem się do nieustannej włóczęgi; teraz na wszystkie, nawet dalekie wycieczki brałem ze sobą Toma. Marta powierzała mi go chętnie, wiedząc, że jest przy mnie bezpieczny, bezpieczniejszy nawet niż w domu, gdyż ojczym nie mógł go znosić.\nZbudowałem wózek i nauczyłem sześć tęgich psów chodzić w zaprzęgu. Wobec lekkości naszej na Księżycu wystarczał ten zaprzęg najzupełniej, aby nas łatwo i szybko przewozić z miejsca na miejsce. Czasem robiliśmy dalsze wycieczki, trwające dwa i więcej dni księżycowych. Wtedy ze względu na nocne mrozy, brałem wóz szczelnie zamykany, pędzony elektrycznym motorem i dający się opalać, który przerobiłem z naszego starego wozu, zmniejszywszy go jeszcze znacznie. Wewnątrz oprócz mnie i Toma mieściły się jeszcze dwa psy, oraz znaczne zapasy żywności i paliwa.\nW ten sposób podróżując, zwiedziliśmy z Tomem prawie całe północne wybrzeże środkowego morza księżycowego i dostaliśmy się na wschód i zachód aż tak daleko, gdzie już rozrzedzające się ku krańcom pustyni powietrze zmusiło nas do odwrotu. Najdalej ku zachodowi wysuniętym punktem, gdzieśmy dotarli, było Mare Humboltianum, nizina położona pod tą mniej więcej szerokością księżycową, co Mare Frigoris, a widoczna czasem z Ziemi podczas sprzyjających libracji Księżyca, jak mała ciemna chmurka na samym prawym rąbku górnej części srebrzystej tarczy.\nI myśmy już stąd zobaczyli Ziemię, wyłaniającą się z pod horyzontu. Zatrzymałem się tu przez całą długą, dwutygodniową noc, aby się tylko napaść do syta widokiem tego, od dawna niewidzianego, od dawniejsza jeszcze porzuconego rodzinnego mojego świata... O wschodzie słońca Ziemia stanęła w pełni (znajdowaliśmy się bowiem na 90. południku, stanowiącym granicę widocznej półkuli Księżyca). Gdy zobaczyłem tę rozlśnioną, zlekka zarumienioną tarczę i spostrzegłem przesuwające się po niej jasne zarysy Europy, owładnęła mną nagle taka niewysłowiona, nieprzemożna tęsknota za tym globem, świecącym na niebie, że nie umiałem dać sobie rady. Zdawało mi się, żem — wypędzony z raju — zobaczył znowu po długiej wędrówce na chwilę jego odblask złoty i wyciągnąłem ręce ku niemu z nierozumnem, naiwnem, dziecinnem, ale niepohamowanem pragnieniem: dostania się tam jeszcze raz, choćby... po śmierci. Jednak w tej chwili przypomniała mi się Ziemia taka, jaką ją widziałem po raz ostatni w Kraju Biegunowym: zczerniała, trupia na tle krwawej pożogi — i nagle ogarnął mnie wielki smutek.\nWszystkie nieszczęścia, wszystkie złe namiętności i nędze ludzkie, które tam od wieków prześladują ród człowieczy, nie wyłączając i groźnej ich królowej, nieubłaganej śmierci, przyszły tu za nami, na ten glob, dotąd cichy i spokojny w swej martwocie. Wszędzie źle jest człowiekowi, bo wszędzie nosi sam w sobie zaród nieszczęścia...\nPonure dumania przerwał mi głos Toma. Stał przy mnie, obudziwszy się przed chwilą z długiego snu i patrzył na nieznany, świetlisty krąg na niebie.\n — Przecież wiesz, to jest Ziemia. Mówiłem ci nieraz, że cię zawiozę tu, skąd ją widać i pokażę. Zresztą widziałeś już ją przecie, gdyśmy tu przyjechali, nie pamiętasz?\n— To jest ta sama Ziemia, dziecko.\nTom namyślał się przez chwilę.\n— Wuju, a co to jest, ta Ziemia?\nOpowiadałem mu tedy, może po raz setny, że są tam morza, góry, lądy i rzeki takie jak na Księżycu, tylko daleko większe i piękniejsze; że jest tam dużo domów, zbudowanych obok siebie, które się nazywają miastami, a w tych miastach mieszka wiele, wiele, całe mnóstwo ludzi i małych dzieci; mówiłem, że stamtąd przybyliśmy na Księżyc i ja i mama i Piotr i ojciec jego, który już nie żyje, a nawet oba stare psy, Zagraj i Leda, z któremi tak się lubi bawić.\nGdym skończył, Tom słuchający opowiadania z wielkim zajęciem, zrobił filuterną minkę i rzekł, głaszcząc mnie po brodzie:\n— To ja już wiem, ale teraz, proszę cię wuju, nie żartuj, tylko powiedz tak na prawdę, co to jest ta Ziemia?\nW kilkanaście godzin po wschodzie słońca puściliśmy się w drogę z powrotem. Ziemia, przyćmiona blaskiem dziennym, widniała za nami już tylko jako szaro popielaty, kolisty obłok, wystający z za widnokręgu.\nKiedyindziej odbyliśmy znowu daleką wycieczkę ku południu. Wybrzeże morskie, biegnące łamaną linią mniej więcej między pięćdziesiątym a sześćdziesiątym równoleżnikiem, cofa się w okolicy 140°. wsch. szer. księż. ku równikowi, tworząc na kilkanaście kilometrów szeroki półwysep, a może i przesmyk, łączący się z lądami południowej półkuli. Chciałem się był właśnie o tem przekonać i dlatego puściłem się owym językiem, ale nie zdołałem dotrzeć dalej, jak tylko do trzydziestego równoleżnika. W dalszem posuwaniu się na południe powstrzymał mnie klimat, niepodobny do zniesienia. Noce, mimo sąsiedztwa mórz, były tak mroźne, że przypominały mi zimna panujące na bezpowietrznej półkuli, a podczas straszliwego skwaru dziennego nieustawały prawie potworne, orkanowe burze. Grunt był skalisty, wulkaniczny i zupełnie nagi. Żadnej rośliny, żadnego życia, nic — tylko okropna, martwa pustynia między dwoma nieprzejrzanemi morzami, wśród których sterczały tylko ostre czuby wulkanicznych wysp, nierzadko owinięte chmurą dymu, albo krwawą łuną ognia.\nByła chwila podczas tej wycieczki, kiedy żałowałem już, że wziąłem Toma ze sobą, obawiając się, abyśmy obaj nie stracili życia. Nie mogąc dla stromych gór posuwać się środkiem owego pasa lądu, trzymaliśmy się wschodniego wybrzeża, gdzie u stóp dzikich i fantastycznych skał ciągnęła się na kilometr szeroka, nizka równina. Było około południa i przypływ, wywołany przyciąganiem słońca, nadzwyczajnie tutaj powolny, ale dość znaczny, podniósł morze tak, że się jego powierzchnia zrównała prawie z poziomem wybrzeża. Obawiając się zatopienia tych miejsc, gdzieśmy się znajdowali, oglądałem się już za jakiem wyjściem na strome zbocza skał, gdy w tem zerwała się burza, poprzedzona nagłym orkanem ze wschodu. Ogromne fale zaczęły skakać na brzeg; jedna z nich uderzyła w nasz wóz i rzuciła go kilkadziesiąt kroków wstecz, tuż pod wystający cypel skalny. Nie było ani chwili do stracenia. Przytroczyłem wóz łańcuchem do głazu, poczem zamknąwszy go szczelnie z zewnątrz, zacząłem się z Tomem na ramionach wdzierać na skały. Nie pamiętam w życiu takiej śmiertelnej trwogi, jaką przeżyłem wówczas. Uczepiony u zwietrzałych głazów nogami i jedną ręką — w drugiej trzymałem chłopca, drżącego z przestrachu — miałem wprost pod sobą rozhukane, wściekłe, spienione morze, a nad głową zionącą deszczem i gromami chmurę. Na szczęście zrąb skalny zasłaniał mnie od bezpośredniego natarcia huraganu, gdyż w przeciwnym razie byłbym niewątpliwie runął w przepaść wraz z głazami, które oderwane wichrem u szczytu, sypały się gradem dokoła mej głowy. Straszne położenie pogarszał jeszcze piekielny niepokój o wóz, pozostawiony w dole. Gdyby bałwany zerwały łańcuch i uniosły wóz albo rozbiły go o skały, ba! tylko motor uszkodziły, bylibyśmy wydani niechybnie na zgubę, gdyż piechotą bez zapasów żywności, bez ochrony przed zimnem nie zdołalibyśmy się dostać do domu. To też jak tylko wydrapałem się do miejsca, gdzie można było wygodnie oprzeć nogi, usadowiłem Toma pod głazem, okrywszy go dobrze i przywiązawszy tak, aby go wicher nie strącił, a sam powróciłem zaraz na dół w celu lepszego umocowania wozu. Po wielu trudach udało mi się wreszcie zaciągnąć go w rozpadlinę, gdzie był zabezpieczony od uderzeń bałwanów.\nKilka godzin przesiedzieliśmy tak z Tomem, oczekując końca burzy. Zalękniony dzieciak tulił się do mnie i dopytywał z płaczem, pocośmy tu przyszli? Nie umiałem mu odpowiedzieć, pocośmy tu przyszli, tak jak oddawna nie umiem już odpowiedzieć sam sobie, pocośmy w ogóle przyszli na Księżyc...\nNauczony doświadczeniem, byłem już ostrożniejszy z powrotem i wybierałem drogę, dostatecznie wzniesioną nad poziom morza.\nWszystkie wyspy, które poznałem do tego czasu, były albo wysadzonemi nad powierzchnię morza wulkanami, albo też szczytami zalanych wodą gór pierściennych. Ta zaś zrobiła na mnie odrazu wrażenie szczątka morzem pochłoniętego lądu. Była obszerna i dość płaska, jedynie w południowo-zachodniej jej stronie wznosiło się pasmo gór, niewysokich, pokruszonych odwiecznym działaniem deszczów i wichru. Brzegi miała strome, uderzeniami fal snadź wyżarte, gdyż morze na szerokiej przestrzeni wokoło było tak płytkie i zasłane mieliznami, że trudno nam było naszą, nieznacznie tylko zagłębiającą się szalupą przybić do lądu.\nA ląd to był ciekawy, zgoła niepodobny do znanych nam okolic księżycowych. Przedewszystkiem zastanowiła mnie całkowicie odmienna roślinność; mniej bujna niż gdzieindziej, odznaczała się bezporównania większą rozmaitością gatunków. Na tych kilku kwadratowych kilometrach ziemi spotkałem zaledwie trzy czy cztery krzewy, znane mi skądinąd, ale zato niezliczoną moc roślin, nie znachodzących się gdzieindziej. Wszystkie były dziwnie smutne i skarlałe. Patrząc na nie, nie mogłem się oprzeć wrażeniu, że mam przed sobą resztki pokolenia zamarłego i zewsząd wypartego, które się tutaj jakimś cudem ostało jeszcze, świadcząc o postaci życia na Księżycu przed wielu, wielu wiekami, kiedy tu, gdzie teraz jest morze, były lądy, a woda zalewała inne okolice.\nTo samo myślałem, zobaczywszy zwierzęta, żyjące na tej dziwnej wyspie. — Nie wiele ich było, te jednak, które spotkałem, różniły się również od wszystkich mi znanych. Było coś starczego i smutnego w ich wyglądzie i zachowaniu się. Gdy przechodziłem, wyłaziły z nor, niedołężne, karłowate potworki i patrzyły na mnie rozumnie i ostrożnie, ale bez obawy. Dopiero pies, którego wziąłem był ze sobą, napędził im strachu; poczęły się kryć przed jego napaścią, wydając na poły gniewne, na poły żałośne sapanie, będące, jak się przekonałem, jedynym głosem, jaki są zdolne wydać.\nTom był ze mną — jak zawsze. Dziwił się wszystkiemu i wciąż się zatrzymywał, zajęty to jakimś barwnym kamykiem lub muszlą, to napotkaną wonną roślinką, która układem listków przypominała ziemskie kwiaty. Odszedłem był właśnie od niego kilkadziesiąt kroków, gdy posłyszałem wołanie:\n— Wuju! wuju! chodźno i patrz, jakie ładne kije!\nZwróciłem się i zobaczyłem, że malec siedzi na ziemi wśród mnóstwa białych, cienkich a długich kości. Zacząłem je oglądać; nie znam na Księżycu zwierzęcia, z któregoby mogły pochodzić.\nSchyliwszy się, spostrzegłem między niemi zastanawiający przedmiot: był to kawałek grubej, z jednej strony mocno zdartej blachy miedzianej, przypominającej kształtem szeroki nóż. Serce zabiło mi gwałtownie: jeślim się nie mylił, jeśli to istotnie był przedmiot sztucznie obrobiony, to na Księżycu kiedyś, dawno przed naszym przybyciem, żyły już istoty rozumne...\nPrzypomniało mi się owo Miasto Umarłych, spotkane przed laty na Mare Imbrium, a pamiętne strasznym wypadkiem, który spowodował śmierć Woodbella. Odjechaliśmy wówczas od tych skał, tak łudząco podobnych do ruin, w których niegdyś może rozbrzmiewało życie i nie przekonaliśmy się, czem były właściwie: przedziwną igraszką przyrody, czy tez upiorem grodu, zamarłego przed wiekami, — a oto teraz znalazłem znowu rzecz, zdającą się świadczyć o istnieniu tutaj rozumnych stworzeń na długo, długo, przed naszem przybyciem.\nZabrałem się do skrzętnych poszukiwań. — Zwiedziłem całą wyspę wzdłuż i wszerz, wchodziłem do skalistych grot u stóp pasma wzgórz, ale nie znalazłem niczego, coby mnie mogło niewątpliwie przekonać o słuszności mych przypuszczeń. Wprawdzie zdawało mi się, że w tej i owej grocie spostrzegam ślady celowej pracy; na wybrzeżu niewielkiego stawku znalazłem dwa czy trzy kawałki skamieniałego korzenia, które miały na sobie jakieś niby narznięcia, a grobla zmuszająca strumyk do rozlania się w staw, wyglądała tak, jakby była sztucznie zbudowana, w innej znów stronie leżały na sobie głazy, jakby szczątek zwalonego muru; ale to wszystko mogło być zarówno dziełem przypadku, albo nierozumnych, ale przemyślnych zwierząt. Wszakże na Ziemi bobry naprzykład wznoszą ciekawe budowle...\nNie rozwiązałem tedy najważniejszej zagadki, ale w każdym razie wskutek dokonywanych poszukiwań upewniłem się w mniemaniu, powziętem od samego początku, że wyspa ta jest pozostałością większego, zaginionego w morzu lądu i daje przybliżony obraz świata księżycowego i rozwijającego się na nim życia w epokach zamierzchłych, poprzedzających okres obecny.\nNazwałem ten kraj Wyspą Cmentarną. Lubiłem tutaj często zawijać i patrzyć ze szczytu wzgórza na rozciągające się dookoła, słońcem posrebrzone morze, pod którego falami zaginęła prawdopodobnie reszta tego lądu — i życie, kto wie, jak dziwne i bogate?\nPrzedemną na widnokręgu widniały szczyty dalekich wulkanów, nad któremi panował chmurny, prawie nieustannie łuną nakryty, olbrzymi stożek Otamora. Morze szumiało, wzdymając się przypływem ku leniwie pełznącemu po niebie słońcu, a ja kołysany tym szumem wielkim i szerokim, mającym w sobie coś z szelestu skrzydeł przelatujących eonów, coś z tajemniczego głosu ludzkiej duszy — pogrążony w pół-śnie, pół-jawie, marzyłem o tem, co na tym globie przeszło, może bez świadka myślącego — a bezpowrotnie...\nKiedy się tutaj życie rozpoczęło? Może wtedy Ziemia, zawieszona w mroźnych przestworzach, stygła dopiero na powierzchni, a słońce, z powodu szybszego ruchu obrotowego księżycowej bryły, który z wiekami zwolniał dopiero, szło raźniej nad tutejsze lądy i morza, znacząc bujnemu, budzącemu się życiu dnie i noce krótkie, szybko po sobie następujące, bez mrozu i bez nieznośnego skwaru? Wówczas — i Ziemia nie stała nad straszliwą pustynią śmierci, lecz krążyła po księżycowym niebie, wschodząc i zachodząc... Wówczas — może nie było jeszcze wcale bezpowietrznej i bezwodnej pustyni?\nWszak wieki długie, niesłychanie długie wieki martwoty mogły na tej półkuli, która, zwróciwszy się raz stale ku Ziemi, straciła powietrze a z niem wodę, zatrzeć tak dalece wszelki ślad dawnego życia, że dzisiaj tak się wydaje, jakby pustynią była od początku świata? Tomasz niegdyś to przypuszczał.\n Przymykałem oczy i wyobrażałem sobie, że w nieustannym i jednostajnym łoskocie fal morskich słyszę głosy owego pierwotnego życia: Lasy złożone z drzew wybujałych i śmigłych, niepotrzebujących giąć się i stulać przed mrozem nocy, którego jeszcze niema, szumią rozkołysane wiatrem; przez gąszcza ich przedzierają się zwierzęta ogromne i silne, ojce skarlałych dziś na tym świecie potomków; w gałęziach łopocą skrzydła potężnych latających jaszczurów... Jest wieczór i wiatr przycicha na chwilę — a tam nad mgły oparzelisk wstaje olbrzymi, krwawy, jasny krąg Ziemi.\nI kto wie, kto wie, czy na to światło wschodzące nie patrzyły z murów miast ogromnych i z wysmukłych wieżyc oczy rozumne? czy nie wyciągały się ku niemu jakie ręce, od mądrej pracy oderwane, aby powitać srebrnego anioła-stróża, co rozjaśnia długie noce? Kto wie, czy tu na Księżycu nie domyślano się kiedy, że na tym olbrzymim globie, wśród nieb zawieszonym, są także istoty myślące, czy nie zgadywano, jak wyglądają? jak żyją?\nI mimowoli wyobraźnia moja w inną zwracała się stronę; odrywała się od Księżyca, jak ptak wylatujący z klatki i szybowała dalej, setki tysięcy kilometrów w przestworze, tam do tej Ziemi, którą mi tęsknota tak upiększała i takim malowała czarem, jak słońce zachodzące maluje gór śnieżne szczyty...\nZazwyczaj marzenia te na Wyspie Cmentarnej przerywał Tom, zniecierpliwiony zbyt długiem mojem milczeniem. Wracaliśmy tedy do domu, gdzie Marta niecierpliwie oczekiwała malca. Tutaj Tom nie należał już do mnie. Matka stęskniona długą rozłąką, chwytała go w objęcia, a gdy się skończyły niezliczone, namiętne uściski i pocałunki, siadała z nim na progu i poczynała swą wiecznie powtarzaną opowieść o młodym, pięknym i dobrym angliku, jego ojcu, za którym ona poszła na Księżyc, a który śpi pod piaskiem wielkiej i cichej księżycowej pustyni... W końcu opowiadała już raczej sobie samej, niż synowi, a gorące, rzęsiste łzy płynęły jej na jasną główkę dziecka.\nPiotr złamany i przygnębiony dłubał coś koło domu, albo szedł doglądać dziewczątek.\nJa, niepotrzebny nikomu, cofałem się więc znowu na ubocze, aby dumać w samotności, albo zająć się jaką robotą.\nGodziny mijały po godzinach, słońce wschodziło i zachodziło, przechodziły ziemskie lata, liczone z trudem na dniach księżycowych, Tom wyrastał i dziewczątka biegały już za nim po łąkach, ale dla mnie nic się nie zmieniało. Starym nałogiem włóczyłem się samotnie po całym pustym kraju, spędzałem długie godziny na Wyspie Cmentarnej, a gdym przyszedł do domu, patrzyłem nieodmiennie na smutną, milczącą Martę i na Piotra, podobnego raczej do upiora, niż do żywego człowieka. I tylko tęsknota za Ziemią wzbierała wciąż w mej piersi i rosła z latami, aż stała się w końcu nieznośnym, przytłaczającym ciężarem. Aby się przed nią bronić, myślałem o nowem pokoleniu, chwytałem się gorączkowo roboty, ale w chwilach przerwy, kiedy znużony i wyczerpany padałem na ziemię, ona powracała — zwycięska, nieodparta, pokazując mi blade twarze moich towarzyszy tutaj i rozmaite sny o tamtych, których opuściłem na wieki...\nTakie było moje życie na Księżycu; taki był ów... raj, który nasz zacny, nieszczęśliwy O’Tamor wymarzył sobie dla nas na »tamtej stronie« srebrnego globu!


PolakPotrafi.pl - zbiórka: Akcja poszukiwawcza - Kazbek 2014\nKierownik Akcji Poszukiwawczej- Kazbek 2013 i 2014. Mam 33 lata pochodzę z Będzina, od 14 lat jestem ratownikiem GOPR. Odkąd sięgam pamięcią interesuję się sportami wysokiego ryzyka, wspinaczka, nurkowanie, narciarstwo, żeglarstwo, speleologia itp. Biorąc pod uwagę własne doświadczenie, jak również ryzyko jakie wiąże się z takimi zainteresowaniami, wybrałem ratownictwo,by pomagać tym, którzy pomocy potrzebują. Im więcej zdobytych doświadczeń, tym większa wiedza, a to jest dla mnie jako ratownika najważniejsze. Z górskim pozdrowieniem ! Robert.\nPodróże ROBERT LEWANDOWSKI Gruzja- Kazbek Model finansowania: "wszystko albo nic"\nReprezentujemy grupę ratowników różnych specjalizacji, ludzi z pasją, którzy podjęli próbę odnalezienia Piotra Bogdanowicza, studenta, który niecały rok temu zaginął po zdobyciu najwyższego szczytu Gruzji- Kazbek. Nasza wyprawa jest przede wszystkim nadzieją dla rodziny Piotra na jego odnalezienie i szansą na godne pochowanie go w Polsce.\nIdeą ratownictwa jest niesienie pomocy ludziom potrzebującym, dla nas jako ratowników jest to najważniejsze, ale dzięki tej wyprawie możemy również zaprezentować światu ideę ratownictwa górskiego. Będziemy współpracować\nz zagranicznymi służbami ratowniczymi, do pomocy przy poszukiwaniach zgłosili się tak że ratownicy górscy z Norwegii, Gruzji oraz ratownicy Górniczy.\nMamy szansę zrobić coś, czego nie udało się jeszcze nikomu innemu, mamy szansę zdobyć doświadczenie, którego byśmy nie zdobyli tylko w Polsce, mamy szansę na poszerzenie naszej wiedzy o ratownictwie, którą będziemy mogli wykorzystać na co dzień w Naszej pracy.\nKoszt 3 tygodniowej wyprawy dla 12 osobowej grupy ratowników to około\n100 000 tyś. By wyprawa w takim składzie doszła do skutku potrzebujemy jeszcze 35 000 tys. złotych. Dlatego też, prosimy Was o wsparcie naszej inicjatywy, dzięki Wam zwiększą się szanse na odnalezienie Piotra.\nCel :Odnalezienie zaginionego we wrześniu 2013 uczestnika wyprawy wspinaczkowej "Kazbek" Piotra Bogdanowicza.\nPaństwo:Teren graniczny Rosyjsko- Gruzińskiej -Szczyt Kazbek 5033 m n.p.m.\nObszar poszukiwań:Północno- wschodnie zbocza góry Kazbek oraz cześć lodowca Davdoraki, około 10 km²\nWysokość działań:3700 -4300 m n.p.m.\nTermin wylotu:3 sierpnia 2014\nCzas poszukiwań:3 tygodnie\nIlość osób:12 osób\nRatownicy GOPR grupa Jurajska\nRatownicy GOPR grupa Beskidzka\nRatownicy GOPR grupa Bieszczadzka\nRatownicy GOPR grupa Karkonoska\nRatownicy Górniczy z Bytomia\nRatownicy Górscy z Norwegi\nRatownicy Górscy z Gruzji\nCzłonkowie Polskiego Klubu Alpejskiego\nHelikopter - poszukiwania z powietrza;\nzespoły ratowników 2- 3 osobowe metoda poszukiwań jak na lawinisku(detektor RECCO, sondowanie, kopanie)- działania piesze;\nzespoły ratowników 2- 3 osobowe zjazdy i penetracja szczelin na lodowcu Davdoraki;\nzespoły ratowników 2 osobowe -wspinaczkowo część ściany na zboczu Północno- wschodnim (pułki ,żleby,szczeliny,rysy);\nzespoły ratowników z detektorem RECCO - poszukiwania piesze\nSprzęt do poszukiwań:\nGPS wraz z oprogramowaniem\nRadio Motorola z pozycjonowaniem\nBaza/ Obóz:Lodowiec wysokość 4100m n.p.m.\nobóz namiotowy na lodowcu wyodrębnionym: centrum dowodzenia, kuchnia, oraz jadalni;\nnamioty noclegowe poszczególnych zespołów;\nZagrożenia:Szczeliny, seraki, lawiny\nPiotr Bogdanowicz dnia 21 września 2013 roku, zawiadomił telefonicznie kolegę w Polsce, że wraz z dwoma towarzyszami wyprawy pilnie potrzebuje pomocy, gdyż w trakcie schodzenia ze szczytu bardzo pogorszyły się warunki atmosferyczne. Najprawdopodobniej silny wiatr oraz niskie temperatury spowodowały, że młodzi mężczyźni zabłądzili we mgle i trafili nad urwisko\no wysokości 400m, gdzie kilkanaście dni później ratownicy gruzińscy i rosyjscy znaleźli zamarznięte ciała dwójki kolegów Piotra, lecz jego samego nie.\nPowiadomione Jednostki Ministerstwa do spraw sytuacji Nadzwyczajnych nie były wstanie pomóc. Jak już wspomniano wcześniej, panujące złe warunki atmosferyczne uniemożliwiły start helikoptera wraz z grupą ratowników gruzińskich, wszystko przeciągnęło się w czasie działając na niekorzyść zaginionych. Dopiero gdy pojawiła się okazja tzw.: „okno pogodowe” śmigłowiec wyleciał z bazy.\nZ powietrza zostało zlokalizowane ciało jednego z zaginionych uczestników wyprawy, niestety, ratownicy ze względu na ciągle pogarszającą się pogodę, zmuszeni byli do przerwania rozpoczętych działań poszukiwawczych a odnalezione ciało młodego mężczyzny zostało zabezpieczone do przetransportowania. Kolejny lot gruzińskich ratowników po odnalezione ciało odbywa się dopiero po paru dniach, niemalże w tym samym czasie, rosyjski śmigłowiec z grupą ratowników odnajdują ciało drugiego z zaginionych kolegów. Ciała dwojga przyjaciół spoczywały, jak się potem okazało\nw odległości 500m od siebie. Przeszukiwanie potencjalnych miejsc, w których mógł ukryć się trzeci z zaginionych, Piotr, nie przyniosło skutków. Znalezione zostają jedynie porozwiewane przez wiatr rzeczy całej trójki tuż u podnóża 400 m skalnej ściany.\nW między czasie, w Polsce rodziny wszystkich trzech zaginionych mężczyzn, przy współpracy ze sobą samodzielnie organizują akcję ratunkowo-poszukiwawczą, która miała mieć za zadanie: wesprzeć poszukiwania ratowników gruzińskich, zidentyfikować odnalezione ciała oraz przekazywać rodzinom rzetelne informacje.\nZgłasza się sześć osób,które zdeklarowały się pomóc i z dnia na dzień polecić do Gruzji: byli i są to ratownicy GOPR oraz członkowie Polskiego Klubu Alpejskiego. Po dotarciu na miejsce przy współpracy z Polskim Konsulatem w Tbilisi, została sprawnie przeprowadzona akacja identyfikacji ciał, ich przekazanie, a co najważniejsze, sprowadzenia do kraju. Dzięki wielkiemu wsparciu Przewodniczącego parlamentarnego Zespołu do spraw Ratownictwa Górskiego i Wodnego posła RP Piotra van der Coghena wraz z Biurem Spraw Międzynarodowych Kancelarii Sejmu i osobistemu zaangażowaniu się Attaché Wojskowego Polskiej Ambasady w Gruzji płk. Dariusza Pogorzelskiego, udało się zorganizować do pomocy w poszukiwaniach Piotra, gruziński śmigłowiec wojskowy, który zabrał na pokład dwójkę ratowników z Polski,w celu ponownego sprawdzenia północno- wschodniej strony góry. Po oględzinach\nz powietrza, na wysokości ok. 4200m w miejscu przewidzianego obozu, ratownicy GOPR kontynuowali działania poszukiwawcze pieszo. Natomiast pozostali uczestnicy akcji wyruszyli pieszo ze Stepancmindy do umówionego miejsca obozowego, gdzie wraz z resztą grupy rozpoczęli przeszukiwania terenu, w pobliżu miejsc, w których znaleziono dwa ciała.\nJednakże, po kilku dniach działań w terenie, kierownik akcji poszukiwawczej\nz Polski, Robert Lewandowski, ratownik GOPR, ze względu na pogarszające się z dnia na dzień warunki pogodowe oraz znaczne w tym czasie opady śniegu, zdecydował o przerwaniu akcji z przyczyn zagrażającym bezpieczeństwu uczestników wyprawy. Pogoda panująca w tym okresie, czyli\nw połowie października nie należy do najkorzystniejszych na zdobywanie szczytu, a co za tym idzie, na przeprowadzanie akcji ratowniczych czy poszukiwawczych.\nPo powrocie do Polski uczestnicy poszukiwań zapowiedzieli rodzinie nie odnalezionego Piotra Bogdanowicza wznowienie akcjiw sierpniu 2014 roku\nw zwiększonym składzie oraz z większym zabezpieczeniem techniczno-logistycznym.\nWiecej na facebook : "Akcja Poszukiwawcza Kazbek"\nPokażmy, że Polak Potrafi!\nmailowe lub fejsbookowe podziękowania\nImienny (pdf wysłany emailem) i podpisany certyfikat udziału w finansowaniu wyprawy\nKartka z podziękowaniem wszystkich uczestników wyprawy\nZdjęcie z autografem oraz certyfikat udziału w finansowaniu wyprawy\nZdjęcie z podpisami uczestników wyprawy\npocztówka wysłana z miejscowości Stepancmenda będącej u podnóża góry Kazbek z podziekowaniem\nJednodniowe szkolenie z zakresu poruszania się w górach zimą i latem lub Jednodniowe szkolenie medyczne z zakresu pierwszej pomocy prowadzone przez ratowników medycznych i górskich uczestników wyprawy\nJednodniowe zajęcia z linami- nauka podstawowych węzłów, zjazdy oraz wychodzenie na przyrządach\nPrelekcja tematyka do wybory:\n- prelekcja o ratownictwie medycznym\n- prelekcja o ratownictwie medycznym taktycznym\n- prelekcja o ratownictwie górskim – bezpieczeństwo i profilaktyka\n- prelekcja o pracy ratownika GOPR\n- prelekcja z wyprawy „Akcja poszukiwawcza Kazbek 2014”\nJednodniowe zajęcia wspinaczki skałkowej- Jura Krakowsko- Częstochowska – Początki wspinaczki, Partnerstwo jako asekurant lub wspinaczka rodzinna z instruktorem\nJednodniowe zajęcia z nurkowania „discovery” zajęcia mające przybliżyć środowisko wodne i zobaczyć świat podwodny z instruktorem nurkowania oraz przewodnikiem nurkowym\nJednodniowe zajęcia w jaskiniach poziomych i pionowych na terenie Wyżyny Krakowsko- Częstochowskiej- teoria, zajęcia powierzchniowe mające na celu przygotować do poruszania się po linach, przejście jaskini poziomej oraz pionowej\nUczestnictwo w wyprawie, mieszkanie w obozie oraz wejście na szczyt Kazbek -trzy tygodnie!!


Tajska potrawka z kurczaka | Stoliczku nakryj się - Przepisy i rysunki kulinarne\nTen wpis został opublikowany w kategorii Obiad, Ryż i oznaczony tagami curry, masło orzechowe, mleczko kokosowe, papryka, pierś z kurczaka, potrawka, ryż, sos, zielony groszek. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n← Placuszki z łososiem i serkiem Philadelphia\nI Spotkanie Foodlove Poznań →\n2 uwagi do wpisu “Tajska potrawka z kurczaka”\non 10 października, 2013 at 22:10\noczywiście że kojarzę potrawkę ;) taką przedszkolną z dużą ilością kostek rosołowych. było smacznie i ryż faktycznie się kleił! potrawki po tajsku nie próbowałam chociaż czasami mam ochotę urozmaicić tradycyjną jej wersję\non 10 października, 2013 at 22:23\nuwielbiam takie tajskie smaki ;-)


Domowy chleb - poszukuje przepisu - Forum 2021 - RODZICE.PL\n7 odpowiedzi na pytanie: Domowy chleb – poszukuje przepisu\nJa piekę ten\nBardzo nam smakuje:)\nPopatrz sobie,ma mnóstwo przepisów – ja robiłam,chleb,bułeczki,bagietki.Wszystko wychodzi i świetnie smakuje\nOczywiście maszyny również nie posiadam, marzę tylko o niej od lat\nDzięki, laski, upiekę, wypróbuję i dam znać, który najsmaczniejszy:):):)\nMnie zawsze żal kasy na takie bajery, jak np. ta maszynka do chleba. Marzy mi się też gofrownica, maszynka do popcornu. Ale pewnie kurzyłyby się w kącie;)\nAkurat gofrownicę mam,jestem zadowolona 🙂 Gofry robię też z przepisy z tego bloga i są super.\nA co do marzeń – to jeszcze maszyna do lodów mnie się marzy 😀 Co rok sobie obiecuję i co rok szkoda mi kasy\nTo może się skuszę na gofrownicę? 🙂 Moje dzieci przepadają za goframi a domowe pewnie o niebo lepsze.\nOd jakiegoś czasu pieke ten jem ja i dzieci ze zwykłego już zrezygnowałam.\ndobrawaa26 Dodane ponad rok temu,\nJa robię bardzo podobny tylko u mnie w przepisie jest taka specjalna i ekologiczna , ja najczęściej robię z niej bułeczki na śniadanie\nZnasz odpowiedź na pytanie: Domowy chleb – poszukuje przepisu


5-watowe zasilacze sieciowe na płytkę drukowaną o napięciu wejściowym do 480 VAC | Elektronika B2B\n5-watowe zasilacze sieciowe na płytkę drukowaną o napięciu wejściowym do 480 VAC\nRecom uzupełnia ofertę miniaturowych zasilaczy sieciowych do montażu na płytkach drukowanych o nową serię RAC05-K/480 obejmującą dwa moduły mogące pracować w szerokim zakresie napięć wejściowych do 480 VAC. Są to zasilacze 5-watowe, zapewniające niezawodną pracę w przemysłowym zakresie temperatur otoczenia od -40 do +85°C.\nMogą znaleźć zastosowań wszędzie tam, gdzie istotne są małe rozmiary podzespołów, mały pobór prądu i możliwość dostarczania do obciążenia dużych impulsów energetycznych. W ramach serii RAC05-K/480 dostępne są obecnie dwa typy modułów: RAC05-05SK/480 o napięciu wyjściowym 5 VDC i RAC05-12SK/480 o napięciu wyjściowym 12 VDC.\nOba zapewniają mały pobór mocy przy braku obciążenia (<0,5 W) i sprawność na poziomie 63...65%. Są zamykane w obudowach o wymiarach 490 x 56 x 40 mm do montażu przewlekanego. Nie wymagają żadnych elementów współpracujących.


ZATRZYMANIE SPRAWCÓW KRADZIEŻY PRZEZ POLICJANTÓW Z ZEBRZYDOWIC - Portal Cieszy.pl\nprzez PR 28 stycznia 2021, 14:36 w Newsy&Aktualności\nPolicjanci z Zebrzydowic zatrzymali cztery osoby podejrzane o dokonanie kradzieży w sklepach wielkopowierzchniowych na terenie gminy. Do przestępstwa doszło w czwartek 7 stycznia 2020 r. Kierownik jednego ze sklepów późnym popołudniem, około godz. 17:45, został zaalarmowany przez pracownika sklepu o tym, że nieznany mężczyzna wyjechał wózkiem pełnym zakupów przez drzwi wejściowe omijając kasę. Informację o tym fakcie natychmiast przekazał dyżurnemu Komisariatu Policji w Zebrzydowicach. Wskazany przez pracowników sklepu mężczyzna szybko został zatrzymany przez skierowanych na miejsce policjantów. Do zatrzymania doszło na terenie parkingu, kiedy to sprawca już pakował skradziony towar do bagażnika samochodu. Okazał się nim być 30-letni mieszkaniec Cieszyna. Mężczyzna w przeszłości był wielokrotnie karany za kradzieże. Policjanci na miejscu interwencji ustalili, że z tym mężczyzną podróżowały trzy inne osoby, które oddaliły się w kierunku pobliskiego sklepu. Dwie z nich zostały zatrzymane kilkanaście minut po zatrzymaniu 30-latka. Policjanci ustalili, że również dokonali kradzieży, ale na terenie innego sklepu. 38-letni mieszkaniec Zaborza i 25-letnia mieszkanka Skoczowa posiadali przy sobie wszystkie skradzione rzeczy. Trzeci mężczyzna zdołał się oddalić, jednak w wyniku szybkiej reakcji i ustaleniom zaangażowanego w czynności Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w Zebrzydowicach, został zatrzymany na terenie pobliskiej stacji paliw. Okazał się nim być 28-letni mieszkaniec gminy Jasienica, który również posiadał przy sobie wszystkie skradzione artykuły. Szybka i zdecydowana reakcja policjantów z Zebrzydowic doprowadziła do odzyskania wszystkich skradzionych rzeczy wartych prawie 1000 złotych. Wszystkie artykuły były nienaruszone i zostały przekazane pokrzywdzonym. Osoby podejrzewane o kradzieże noc spędziły w policyjnym areszcie. Następnego dnia – po zgromadzeniu i analizie zebranych przez policjantów niezbędnych dowodów w tej sprawie, cieszynianin usłyszał zarzut przestępstwa kradzieży, zaś mieszkaniec Zaborza zarzut pomocnictwa poprzez udostępnienie w tym celu swojego samochodu. Pozostała dwójka została przesłuchana w charakterze osób podejrzewanych o popełnienie wykroczenia i ukarana mandatami karnymi w wysokości 500 złotych. Za przestępstwo kradzieży grozi kara do pięciu lat pozbawienia wolności.


Protest taksówkarzy ma zablokować autostradową obwodnicę Krakowa - Aktualności - LoveKraków.pl\nStrona główna Drogi Protest taksówkarzy ma zablokować autostradową obwodnicę Krakowa\nProtest taksówkarzy ma zablokować autostradową obwodnicę Krakowa\nLoveKraków.pl 13.11.2020 11:25 Drogi\nA4 fot. GDDKiA\nNawet do dwóch godzin będą mogły potrwać utrudnienia na autostradowej obwodnicy Krakowa.\nProtest taksówkarzy w Krakowie [ZDJĘCIA]\nJak informuje krakowski oddział GDDKiA, kierowcy utrudnień mogą spodziewać się na drodze S52 (od węzła Modlnica do węzła Balice) oraz na autostradzie A4 (od węzła w Balicach do węzła Kraków-Tyniec).\n– Protest taksówkarzy może potrwać w godzinach od 12 do 15. Będzie on polegał na powolnym przemieszczaniu się ok. 150-200 pojazdów taxi jezdnią S52 w kierunku Balic, a następnie jezdnią autostrady A4 w kierunku Rzeszowa do zjazdu na węźle Kraków-Tyniec, a następnie będzie kontynuowany ulicami Krakowa – dodają przedstawiciele GDDKiA.\nOrganizatorzy protestu wskazują trasę przejazdu kolejno: Ikea - ul. Armii Krajowej - Piastowska - Królowej Jadwigii - Focha - Retoryka (tu mają taksówkarze jeździć w kółko). Następnie część protestu ma się rozdzielić, ażeby dalej ulicą Straszewskiego skierować się na plac Jana Matejki, ulicę Pawią, Aleje Trzech Wieszczów. Dalej kierowcy mają jechać już w kierunku autostrady: ul. Czarnowiejska, Armii Krajowej, Jasnogórska, Częstochowska i wjazd na autostradę. Pojazdy mają nawrócić się na węźle Tynieckim.\nAktualizacja, godz. 14:57 - możliwe, że protest taksówkarzy będzie kontynuowany w godz. od ok. 15:00 do 17:00, ale wg informacji uzyskanych od policji, jest to mało prawdopodobne. Protest ma polegać na powolnym przemieszczaniu się kilkudziesięciu pojazdów (TAXI) jezdnią S52 w kierunku Balic, a następnie jezdnią autostrady A4 w kierunku Rzeszowa do zjazdu na węźle Kraków Tyniec i kontynuowanie protestu ulicami miasta Krakowa. Na chwilę obecną brak bardziej szczegółowych informacji.\nAktualizacja, godz. 17:06 - protest na A4 i S52c nie odbył się.\nAutostrada to nie miejsce na protesty. Celowe blokowanie\ntej trasy szybkiego ruchu czy inne nieopowiedzialne zachowania mogą skończyć się zarzutami karnymi, np. za spowodowanie niebezpieczeństwa katastrofy drogowej (za co grozi 8 lat odsiadki).\n— Małopolska Policja (@kwpkrakow) November 13, 2020\nNiewybuch w Wieliczce. Konieczna była ewakuacja mieszkańców\nWokół Rynku Głównego przeszedł orszak hubertowski [ZDJĘCIA]\nAkcja sprzątania po dawnym motelu Krak [ZDJĘCIA]\nSamochód wjechał w przystanek przy rondzie Grzegórzeckim\nKradli samochody za miliony\nMieszkańcy zasadzili pół tysiąca roślin w parku Wincentego a'Paulo [ZDJĘCIA]


AMD i Nvidia ruszają na kolejną wojnę o serca graczy\nKarty graficzne AMD oraz Nvidii pod względem jakości są świetnymi produktami i z punktu widzenia typowego użytkownika wybór pomiędzy GeForcem, a Radeonem jest niezwykle trudny. Ostatecznie decydują różnego rodzaju promocje, które obaj producenci regularnie nam serwują, oraz marka, która jest budowana we współpracy z partnerami. Ostatnio AMD mocno współpracuje z EA/DICE, czego owocem jest Battlefield 4, czerpiący pełnymi garściami z rozwiązań firmy z Sunnyvale. Wystarczy zresztą wspomnieć, że to właśnie silnik Frostbite, który napędza między innymi Battlefielda 4, będzie pierwszym silnikiem 3D, które skorzysta z API Mantle.\nOczywiście EA nie jest firmą charytatywną i nie wspiera AMD za darmo. Jej dobre chęci kosztują ponoć producenta z Sunnyvale aż 8 milionów dolarów.\nPodobnie sytuacja ma się po drugiej stronie barykady, gdzie Nvidia pracuje ramie w ramie z Ubisoftem nad grami Assassin's Creed IV Black Flag i Watch Dogs. Z nieoficjalnych źródeł wynika, że implementacja autorskich rozwiązań Nvidii kosztuje tę firmę 5 milionów dolarów.\nJak by nie patrzeć obie sumy robią wrażenie a jednocześnie powyższe poczynania AMD i Nvidii są idealnym przykładem na to, jak w dzisiejszych czasach wygląda szeroko rozumiana kampania reklamowa.\npoczynania (autor: RusH | data: 3/10/13 | godz.: 10:55)\nze strony AMD nie bardzo zrozumiala, bo EA i tak bedzie musiala optymalizowac pod AMD\n@1. (autor: Kosiarz | data: 3/10/13 | godz.: 12:13)\nNiby tak ale EA nie jest zobligowane do wrzucenia w intro reklamy Radeona a mysle ze o to AMD najbardziej chodzi. W koncu dzieciaki beda grac na konsolach i tluc w wiele tytulow EA wiec nie jest to takie irracjonalne.\nKosiarz (autor: power | data: 3/10/13 | godz.: 22:06)\nDobrze mowisz. Polac wodke :)\nwiec moze news zle przetlumaczony (autor: RusH | data: 3/10/13 | godz.: 23:56)\nbo oni nie placa za wsparcie i optymalizacje\nprzynajmneij nvidia nie placi za optymalizacje, nvidia placi za okrojenie funkcji na kartach ATI :)\nIntel zreszta tez i w grid2 i w rome 2 opcje wykastrowane jesli nie odpaliles na atrapie gpu\n@Rush (autor: Wedelek | data: 4/10/13 | godz.: 00:59)\nNvidia mówi właśnie o optymalizacjach i większym realiźmie. http://nvidianews.nvidia.com/...est-Games-a12.aspx Bardzo możliwe, że niejako przy okazji zostaną zastosowane "optymalizacje" pogarszające wydajnośc na Radeonach, ale nic oficjlanie o tym nie wiadomo. Zatem gdybym o tym napisał byłoby to pomówienie i zniesławienie, a w najgorszym wypadku moje cztery litery wylądowałyby na ławie oskarżonych. Oczywiście nim by do tego doszło musiałbym wykonać jeszcze kilka ruchów, a na te by mi DYD nie pozwolił, nawet gdybym chiał:)\nAssassins... (autor: P.J._ | data: 4/10/13 | godz.: 02:54)\nOczywiście Wedelek miałeś na myśli Assassin's Creed IV Black Flag, który, jest szóstą odsłoną cyklu...


Fatima ciągle aktualna. Fatimski Apostolat Niepokalanego Serca Maryi w diec. zielonogórsko-gorzowskiej.\n7 grudnia 2019 wspólnota po raz kolejny pielgrzymowała do sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej. Na miejscu została odprawiona Msza św., a homilię wygłosił bp Tadeusz Lityński. Odbyło się także zawierzenie Fatimskiego Apostolatu Niepokalanego Serca Maryi.\n– Dziś jest ten dzień droga Siostro, drogi Bracie, by na nowo zawierzyć Bogu, by poprosić Maryję o nowe siły i krok po kroku wypełniać Jej orędzie.\nNie zapominajmy do czego Ona wzywa nas ustawicznie. Przystępujmy z oczyszczonym sercem do Komunii św., módlmy się na różańcu, ofiarujmy nasze cierpienie, nasze wyrzeczenia za zbawienie grzeszników, za nasze zbawienie, i wynagradzajmy Bogu za grzechy, które Go obrażają. Żyjmy Ewangelią na co dzień i nieśmy innym Chrystusa jak Maryja, abyśmy razem z Nią mogli przez wieki śpiewać radosne Magnificat za wielkie rzeczy, które Bóg uczynił w naszym życiu – dodał na zakończenie.


P. Andrzejewski: UE bez zasad chrześcijańskich ulegnie siłom opartym w deizmie islamskim – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / P. Andrzejewski: UE bez zasad chrześcijańskich ulegnie siłom opartym w ...\nGość Radia Maryja podczas audycji „Aktualności dnia” komentował dyskusję, jaka toczy się między Turcja, a Unią Europejską po wydarzeniach w Holandii przed i po wyborach parlamentarnych. Mecenas poruszył także problem uchodźców.\nMecenas Piotr Andrzejewski zwracał uwagę na istotność dla Polski naruszenia przez Holandię prawa międzynarodowego.\n– Holandia naruszyła eksterytorialność i możliwość wymiany dyplomatów między państwami, które są przede wszystkim związane prawem międzynarodowym, a problem jest dla nas bardzo istotny w ramach priorytetu bezpieczeństwa Polski. Dlatego, że z jednej strony jesteśmy w Unii Europejskiej, ale z drugiej strony jesteśmy w NATO i Turcja też jest w NATO – podkreślał mec. Piotr Andrzejewski.\nGość „Aktualności dnia” poruszył także problem uchodźców oraz interesów dominujących krajów UE.\n– Teraz jest problem rozwiązania tego (kryzysu – red.), bo przekroczyło to chyba granice planowanego interesu Niemiec czy Francji. Nie jest to motywowane tylko solidarnością międzynarodową. (…) Dzisiaj musimy powiedzieć Niemcom: sprawdzamy was, bo ten kierunek, który przyjmuje Unia – chęć zwasalizowania krajów członkowskich, jak Polska czy kraje porozumienia wyszehradzkiego – ewidentnie pokazuje, że szukając rozwiązań dominujących starych krajów UE nad nowo przyjętymi, jednocześnie usiłuje się posługiwać dyktatem odnośnie redystrybucji kłopotu, jakim są uchodźcy. To nie są tylko uchodźcy, a raczej przychodźcy. W tej chwili mamy do czynienia z inwazją. Tego strumienia nie da się zahamować bez decyzji strategicznych – mówił.\nMecenas Piotr Andrzejewski zaznaczył, że tylko chrześcijańskie zasady mogą powstrzymać siły, które mają oparcie na deizmie islamskim.\n– Jest to niewątpliwie w tej chwili forma takiego pokojowego najazdu na Europę i walki z cywilizacją religijną, która zdominuje bezideową, konsumpcyjną, liberalną Europę swoją determinacją opartą o zasady. Jeżeli nie przywrócimy Unii Europejskiej chrześcijańskich mocnych zasad i fundamentów oparcia w hierarchii wartości, którą reprezentuje najmocniej chrześcijaństwo, na którym budowana była Europa, to możemy się spodziewać w przyszłości tego, że te siły, które mają mocne oparcie w deizmie islamskim, będą coraz mocniej oddziaływać na to, co dzieje się w Zachodniej Europie. Stąd rola Polski będzie wzrastać – zaznaczył Piotr Andrzejewski.\nCałą rozmowę z mec. Piotrem Andrzejewskim z „Aktualności dnia” możemy odsłuchać [tutaj].\nTagi: NATO, Piotr Łukasz Andrzejewski, Turcja, Unia Europejska\nReportaż. Szczyt NATO w Warszawie\nS. Karczewski: Jesienią w Warszawie spotkanie przewodniczących izb wyższych... M. Morawiecki: G20 doszło do kompromisu ws. wolnego handlu


Będzie kolejna edycja "Projektu Lady"! "Nie możemy się doczekać" - PUDELEK.TV\nBędzie kolejna edycja "Projektu Lady"! "Nie możemy się doczekać"\nChoć internauci i widzowie telewizji jasno komunikują, że są zmęczeni dominacją Małgosi Rozenek-Majdan w TVN-ie, jednoczesnie celebrytka pozostaje jedną z najlepiej "klikających się" i najczęściej oglądanych polskich gwiazd ekranu. Świadoma swojej pozycji Rozenek śmiało snuje plany dotyczące kolejnych formatów telewizyjnych. Przyznała też, że w przygotowaniu jest kolejna edycja Projektu Lady.\nChcielibyście, żeby przeszła już na telewizyjną emeryturę?\nTagi: Małgorzata Rozenek / Małgorzata Rozenek-Majdan / Projekt Lady\nA ja nie mogę się doczekać, kiedy ktoś powie głośno jak zostaje się Misterem Polski?\ngość 17.08.2018 15:42\nPonoć nowym Misterem Polski 2018 ma być niejaki Bartosz P., który gra w Pierwszej Miłości, teraz też w jakimś innym filmie ma grać. Ciekawe kto go tak promuje?\nczy to prawda, że wybory Mister Polski 2017 były ustawione?\ngość 18.08.2018 08:42\nCzy oni maja nas za idiotów ? Kto ogląda takie głupie programy?\ngość 17.08.2018 20:45\nżenady i ustawki ciąg dalszy nastąpi?\nCzy to stre przerobione próchno ma jeszcze siłe?\nnie oglądam i nie będę oglądać to program dla totalnych DEBILEK\ngość 18.08.2018 08:32\noj ta telewizyjna emerytura powinna być od zaraz....kto ma jeszcze ochotę patrzeć na stare babsko!!\ngość 18.08.2018 08:34\nŚmiech na sali, projekt lady ze sztuczna Irena, a do tego jeszcze rozenek... no blagam\n50 letnia babcia\ngość 18.08.2018 08:38\nChude spalone na skwarkę nóżki i wielkie sztuczne wsiowe balony.... zagadka , kto tak ma?\ngość 18.08.2018 08:43\nZauwazcie ze za czasow malzenstwa z rozenkiem miala swoja klase. Ladny ubior,sukienki itd. Rozwod, przyszedl kryzys wieku sredniego. 50 latka wygladajaca jak zgnita zuzyta 20 latka. Przykre ale prawdziwe.\ngość 18.08.2018 08:49\nRaz obejrzałam z Rozenek jakąś program Pani domu, stwierdziłam, że ta baba to pukanie w dno od spodu i nigdy, przenigdy, niczego w czym Rozenek bierze udział, nie oglądam! Zastanawiam się tylko, komu chce się tracić czas na Rozenek! Zastanawiam się, jaki poziom umysłowy reprezentują ludzie, którym nie szkoda czasu i energii na takie programy! Amen\ngość 18.08.2018 08:50\nproponuję samą Rozenek Majdan tam umieścić jako uczestniczkę, chyba najwyższy czas zapoznać się z savoir-vivre bo to chyba obce słowo dla Goni\ngość 18.08.2018 08:51\n..rozenek z lodówki to mało!Spod klapy sracza już wygląda!DO WYRZYGANIA!PRZESTAŃCIE!!!!!\ngość 18.08.2018 08:53\nTak, tak jest jeszcze wiele do zarobienia ....\ngość 18.08.2018 08:54\nMałgosia jest super!!!\ngość 18.08.2018 08:56\nRozumiem różne upodobania i gusty..... ale litości, kto to ogląda?\ngość 18.08.2018 08:57\nPrzecież na to stare prochno już nie da się patrzeć!!! Rzygam ta wstrętna baba!!!!\nCo ona robi Miszczakowi ?????????\nCzy jest jakaś blokada antyrozenkowa na laptop, srajfon itd. Za dużo już tego babura! 😡😤\ngość 18.08.2018 08:59\nOna z Lady ma tyle wspólnego co dziwka z cnotà\nNic nie oglądam z tą panią i nie kupuję produktów ,które reklamuje .\ngość 18.08.2018 09:00\nMiszczak będzie sie pałować he he\nKil 18.08.2018 09:01\nPrzereklamowana aż do bólu, sztuczna i nienaturalna. Jakoś mnie nie przekonuje.\ngość 18.08.2018 09:03\ngość: Co ona robi Miszczakowi ?????????\n...cuda, paniusiu, cuda!\nŁ 18.08.2018 09:10\nPatologi ciąg dalszy !!!\nJaja 18.08.2018 09:10\nNie mam nic do starości,jeżeli łączy się z młodością.


Obchody Narodowego Święta Niepodległości w całym Powiecie Sokołowskim obchodzone były bardzo uroczyście. Zapraszamy do zapoznania się z relacją z tych podniosłych wydarzeń.\nUroczystości patriotyczne uczczenia 99 rocznicy odzyskania Niepodległości przez Polskę rozpoczęły się Mszą Św. w intencji Ojczyzny w Kościele Parafialnym w Czerwonce, którą odprawił Jego Ekselencja ks. bp. Antoni Dydycz. Święto jest obchodzone dla upamiętnienia 11 listopada 1918 roku, kiedy to Polska odrodziła się po 123 latach niewoli.\nW uroczystości wzięli udział Wójt Gminy, Marcin Pasik, Prezes Gminnego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych, Janusz Kur, Radni gminy, dyrektorzy szkół, poczty sztandarowe jednostek OSP na czele z komendantem Gminnym Wojciechem Rogowskim, stowarzyszenia sołtysów, przedstawicieli szkół z terenu Gminy Sokołów Podlaski, sołtysi oraz mieszkańcy.\nPodczas liturgii dzieci z Niepublicznej Szkoły Podstawowej w Przywózkach przedstawiły program poetycko-muzyczny pt. ”Dzień Niepodległości” na temat historii Polski- naszej drogi do niepodległości.\nPo uroczystej Eucharystii nastąpił przemarsz wszystkich uczestników pod Kopiec- Pomnik ku czci żołnierzy poległych w 1920 r., gdzie odmówiono modlitwę w intencji Ojczyzny. Orszak poprowadziła 87 Wielopoziomowa Drużyna Harcerska „Promienie”. Następnie delegacje samorządu gminnego oraz placówek oświatowych złożyły kwiaty przy pomniku.\nInfo / Fot.: UG Sokołów Podlaski\nObchody Narodowego Święta Niepodległości w Gminie Bielany rozpoczęły się od uroczystej Mszy Świętej i modlitwy za Ojczyznę. W nabożeństwie uczestniczyły poczty sztandarowe ze szkół z Bielan-Jarosław i Rozbitego Kamienia oraz licznie zgromadzone poczty sztandarowe jednostek Ochotniczych Straży Pożarnych.\nUroczystość swoją obecnością uświetnili : Senator RP Waldemar Kraska, Prezydent miasta Siedlce Wojciech Kudelski, Wójt Gminy Bielany Zbigniew Woźniak, radni Gminy Bielany, przedstawiciele Ochotniczych Straży Pożarnych, młodzież szkolna wraz z nauczycielami oraz mieszkańcy.\nPo zakończeniu nabożeństwa, w Regionalnym Ośrodku Kultury w Rozbitym Kamieniu odbył się koncert pieśni patriotycznych w wykonaniu Chóru Miasta Siedlce pod dyrygenturą pani Justyny Kowynia-Rymanowskiej. Uroczystość rozpoczęła się od wspólnego odśpiewania hymnu narodowego. Licznie zgromadzona na koncercie publiczność mogła usłyszeć pieśni patriotyczne, które towarzyszyły narodowi polskiemu w dążeniu do niepodległości m. in. „Rotę”, „Przybyli ułani”, „O mój rozmarynie” i wiele innych. W drugiej części widowiska zebrani dzięki przygotowanym śpiewnikom wspólnie z chórem śpiewali pieśni.\nUczestnicząc w uroczystościach niepodległościowych oddajemy cześć poległym bohaterom, za ich męstwo, ofiarność i miłość, w zadumie zastanawiamy się nad przyszłością narodu polskiego.\nObchody listopadowego święta tradycyjnie rozpoczęła Msza św. sprawowana w kościele parafialnym p.w. św. Anny w Sterdyni. Następnie uczestnicy uroczystości – władze gminy, goście i mieszkańcy w asyście pocztów sztandarowych przemaszerowali pod pomnik poświęcony żołnierzom AK, gdzie złożono kwiaty.\nKolejnym punktem obchodów było spotkanie w sali widowiskowej Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu. Rozpoczęło je okolicznościowe przemówienie wójt gminy Sterdyń Grażyny Sikorskiej:\n"Wspominamy rok 1918 jako chwilę, gdy rozszarpane w wyniku zaborów ciało Najjaśniejszej Rzeczypospolitej zrastało się z powrotem w jedną całość, a nasze państwo wracało na mapę świata. Przywołujemy herosów polskiej wolności: Józefa Piłsudskiego, Romana Dmowskiego, Wincentego Witosa, Ignacego Daszyńskiego oraz wielu, wielu innych ludzi, którzy oddali życie i zdrowie w walce o niepodległość. Staramy się zrozumieć historię ojczystych dziejów nie jako balast, ale jako jeden z fundamentów, na którym budujemy przyszłość. Niezwykle ważny powinien być dla nas wtedy wymiar regionalny, postrzeganie rzeczywistości wymiarem naszej Gminy Sterdyń. Sięgamy wtedy pamięcią wstecz i widzimy m.in. powstańców styczniowych pędzonych z naszej gminy na zesłanie i katorgę, unitów z Seroczyna i Łazówka, broniących do końca swojej wiary, mieszkańców Sterdyni rozbrajających Niemców w 1918, żołnierzy wielkopolskich pułków heroicznie broniących linii Bugu podczas sierpniowych dni 1920 r. na terenie Ziemi Sterdyńskiej, Katyńczyków Gminy Sterdyń, konspiratorów Armii Krajowej Obwodu ,,Sęp”, ,,Proso” Sokołów Podlaski i innych organizacji niepodległościowych, ofiary niemieckiego terroru i Żołnierzy Niezłomnych, Bojowników Wyklętych za sprawę niepodległości. Wszyscy oni tworzą sztafetę pokoleń, dumny łańcuch ludzi, którym winniśmy pamięć i cześć."\nNastępnie pieśni patriotyczne zaprezentowali goście oraz starsi i młodsi mieszkańcy gminy, w tym laureaci Gminnego Festiwalu Piosenki Patriotycznej, chór szkolny oraz soliści: Elżbieta Słoniewska, Tadeusz Bartczak, Krystyna Krysiak, Tadeusz Zawistowski, zespół Retrostars. Między blokami piosenek historyk Jacek Odziemczyk mówił o powstańcach styczniowych z gminy Sterdyń i zesłańcach syberyjskich z gminy - w latach 1864-65 było ich szesnastu, dla 1863 r. dane się nie zachowały. Przybliżył postacie uczestników powstania, odnotowanych w źródłach II Rzeczypospolitej, kiedy to weterani byli otaczani powszechnym szacunkiem. Byli to Antoni Gawryś, Karol Dąbrowski, Piotr Grzymała, Marceli Jakubowski, Jan Sińczuk, Józef Zdrójkowski (bądź Zdrojkowski). Nie pominął tragicznych losów unitów z parafii Seroczyn i Łazów oraz ich kapłana ks. Bikona Dyakowskiego, zesłanego w głąb Rosji w 1868, gdzie zmarł w 1875 r. Uczestnicy spotkania dowiedzieli się też o wyzwoleniu Sterdyni w listopadzie 1918 przez POW. Na czele akcji stał strażak Julian Średnicki. Prelegent przekazał też informacje o walkach 68, 69 i 70 pułku piechoty, wchodzących w skład 17 Dywizji Piechoty na na linii Bugu w rejonie miejscowości Kamieńczyk, Kiezie, Białobrzegi, Kiełpiniec od 4 do 8 sierpnia 1920 roku podczas nawały bolszewickiej. Przybliżył też postacie sześciu Katyńczyków z terenu gminy. Okazało się też, że aż pięć ofiar egzekucji na sokołowskim Syndykacie 17 XI 1943 pochodziło z gminy Sterdyń. Wspomniał też o ur. w Sterdyni w 1925 r. Arkadiuszu Wasilewskim ,,Białym’’, straconym 7 III 1949 r., a odnalezionym na warszawskiej Łączce przez IPN. Walczył on w oddziale mjr. Hieronima Dekutowskiego ps. ,,Zapora’’.\nNa zakończenie uroczystości, już po wręczeniu nagród laureatom Festiwalu, zabrzmiała wspólnie odśpiewana „Rota”.\nJ.O. / Fot. UG Sterdyń\n11 listopada 2017 r. obchodziliśmy 99 rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Uroczystości rozpoczęły się Mszą Świętą o godz. 10.00, którą sprawował ks. kan. Tomasz Pełszyk. W Nabożeństwie uczestniczyły Poczty Sztandarowe i uczniowie klas mundurowych.\nCzęść artystyczną zatytułowaną „Polska Moja Ojczyzna” przygotowała społeczność Szkoły Podstawowej im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego w Kosowie Lackim, pod opieką p. Teresy Maliszewskiej i Iwony Wyszomierskiej. Treści przekazane podczas spektaklu uświadomiły społeczności istotę patriotyzmu dawniej i dziś.\nDziękując wszystkim za udział w uroczystościach, Pan Jan Słomiak – Burmistrz Miasta i Gminy dodał, że mamy to szczęście, że w dzisiejszych czasach nie musimy ponosić ofiary z życia i ginąć w walce o niepodległość. Dbałość o Polskę, Jej symbole i spuściznę naszych bohaterskich przodków, to nasz zbiorowy obowiązek, czemu m.in. służy dzisiejsza piękna lekcja historii.\nW dniu 11 listopada po mszy świętej odprawionej w kościele w Krzemieniu z okazji Święta Niepodległości, wójt gminy Jabłonna Lacka Wiesław Michalczuk wraz z wiceprzewodniczącym rady powiatu Jerzym Strzałą, proboszczem ks. Krzysztofem Napiórkowskim złożyli wiązankę kwiatów przy pomniku Józefa Piłsudskiego w Krzemieniu.\nWójt Gminy przypomniał zebranym, jak ważna jest data 11 listopad 1918 r., która była początkiem budowy niepodległej Polski i początkiem walki o jej granice. Narodowe Święto Niepodległości to najważniejsze święto państwowe obchodzone dla upamiętnienia odrodzenia się Polski po 123 latach niewoli.\nHarcerki i harcerze z 22 Drużyny Harcerskiej „Pędziwiatry” ze szkoły w Jabłonnie Lackiej, aby uczcić Święto Odzyskania przez Polskę Niepodległości przeprowadzili akcję „Kotylion dla Polski”. 11 Listopada, dzięki uprzejmości wszystkich proboszczów z terenu gminy Jabłonna Lacka, przed kościołem w Gródku, Czekanowie, Wirowie, Jabłonnie Lackiej oraz kaplicy w Krzemieniu harcerze rozdawali mieszkańcom gminy przygotowane własnoręcznie biało-czerwone kotyliony. Wykonane zostały one wspólnie z drużynową phm. Anną Kożuchowską-Kurylak podczas zbiórek po to, aby przypomnieć wszystkim, jak ważne obchodzimy święto 11 Listopada oraz w ten szczególny sposób – przypinając kotylion do ubrania- uczcić tę ważną rocznicę.\n22DH serdecznie dziękuje księżom: Krzysztofowi Napiórkowskiemu, Grzegorzowi Bałuczyńskiemu, Januszowi Bolewskiemu, Jerzemu Olszewskiemu oraz ks.Łukaszowi Skarżyńskiemu – kapelanowi drużyny - za wsparcie naszej akcji. Paniom Marzenie Toczyskiej i Halinie Żero dziękujemy zaś za opiekę nad harcerzami podczas akcji.\nInfo / Fot.: UG Jabłonna Lacka, 22DH


Co nas trzymaw pętli uzależnień - Charaktery - magazyn psychologiczny\nNiektórzy uważają uzależnienie za słabość moralną, brak silnej woli, nieodporność psychiczną lub fizyczną. Nawet wśród lekarzy i psychologów są nadal zwolennicy koncepcji, że jest to choroba „społeczna” lub czysto „genetyczna”.\nWiedza o uzależnieniach jako odrębna dziedzina medycyny liczy sobie zaledwie kilkadziesiąt lat. Zaczęła się rozwijać w Stanach Zjednoczonych w latach czterdziestych ubiegłego stulecia i z początku dotyczyła wyłącznie alkoholizmu. Co ciekawe, to nie kto inny, lecz sami alkoholicy wynaleźli sposób na swoją chorobę, pokazując drogę psychiatrom i lekarzom, psychologom i moralistom, którzy wcześniej różnymi metodami próbowali bezskutecznie ratować ofiary zgubnego nałogu.\nAlkoholikom nie pomagały żadne profesjonalne zabiegi: ani wielokrotne odtruwanie, ordynowanie leków wzmacniających i środków uspokajających nerwy, ani perswazja i odwoływanie się do rozsądku, ani straszenie śmiercią, obłędem i piekłem, ani publiczne piętnowanie i zawstydzanie, ani nawet najsurowsze kary. Przełomowe stało się bez wątpienia zainicjowanie w 1935 roku ruchu wzajemnej pomocy Anonimowych Alkoholików i spisanie przez nich samych specjalnego programu, którego jedynym celem jest zaprzestanie picia. Program „12 Kroków i 12 Tradycji AA” zawiera wskazówki do indywidualnej pracy nad sobą oraz zasady działania całej wspólnoty. W programie tym nie zmieniono przez 65 lat ani jednego słowa, a wspólnota AA pomaga dziś trzeźwieć alkoholikom w prawie 150 krajach świata. Co więcej, wzorując się na ich doświadczeniach i zapożyczając ich Kroki i Tradycje, zaczęli tworzyć podobne wspólnoty inni ludzie cierpiący na chroniczne choroby i różne formy kalectwa, dotknięci wstydliwymi lub nierozwiązywalnymi problemami, uzależnieni od innych środków lub destrukcyjnych zachowań, a także tacy, którym po prostu medycyna, służby socjalne ani religia nie potrafią pomóc. Ludzie ci odzyskują zdolność do życia i normalnego funkcjonowania, pomagając sobie wzajemnie.\nZaczęło się od alkoholików, ale w miarę upływu lat ich metoda zaczęła przybierać coraz skuteczniejsze i doskonalsze formy profesjonalnej terapii klinicznej. W dodatku poszerzył się krąg pacjentów, wobec których terapia ta, z rozmaitymi modyfikacjami, znakomicie się sprawdza. W wielu krajach stosuje się ją obecnie do leczenia wszystkich uzależnień chemicznych, a także do innych zaburzeń niegdyś zarezerwowanych dla czystej psychiatrii (np. pedofilia, labilność emocjonalna, a nawet łagodniejsze formy depresji) lub w ogóle nie uznawanych za „choroby” (np. nawykowe stosowanie przemocy dla osiągania swoich celów, kryminalny styl życia, nadmierne pochłonięcie pracą czy rozrzutne robienie zakupów).\nW związku z awansem wiedzy o uzależnieniach w niektórych krajach powołano specjalizację zawodową dla lekarzy (np. w USA i Kanadzie – addiction medicine, w krajach b. ZSRR – narkologia); na wydziałach psychologii i resocjalizacji tworzy się specjalne ścieżki specjalizacyjne dla psychoterapeutów uzależnień. Powstał też nowy zawód: addiction counselor, tłumaczony jako „terapeuta odwykowy” lub „instruktor terapii uzależnień”. Jest nim odpowiednio przeszkolona osoba, która sama sobie poradziła z jakimś uzależnieniem. Niepodważalnym atutem tych profesjonalistów jest doświadczenie osobiste w uwalnianiu się od nałogu, praktyczna znajomość „Kroków” oraz dobre zrozumienie trudności, z jakimi muszą uporać się ich pacjenci. Ważnym ich walorem jest przede wszystkim traktowanie uzależnionych jak ludzi chorych, którzy mają szansę wyzdrowienia, a więc z szacunkiem, bez oceniania czy pogardy z powodu ich dawnych zachowań lub zaburzonych sposobów funkcjonowania. Dla nich jest to naturalne i łatwe, bowiem sami przecież przeszli podobną drogę.\nMimo spektakularnego rozwoju tej dyscypliny wciąż nie na wszystkie pytania znamy odpowiedzi. Nie do końca zostały wyjaśnione przyczyny, istota zaburzeń oraz podobieństw i odmienności różnych nawykowych zachowań destrukcyjnych. Nie została zamknięta dyskusja nad modelem, który najlepiej objaśniałby uniwersalne cechy różnych uzależnień, w tym chemicznych (takich jak alkoholizm, lekomania czy narkomania) i niechemicznych (np. niepohamowane objadanie się lub głodzenie, kompulsywny hazard, bezuczuciowa potrzeba wyżycia seksualnego itp).\nNie wszyscy uznają za słuszne, by bulimię lub niekontrolowane oddawanie się grom hazardowym w ogóle zaliczać do „uzależnień” i traktować podobnie jak, powiedzmy, nałogowe picie wódki. Wielu psychiatrów i psychologów odrzuca koncepcję wspólnej etykiety, a zatem i wspólnej propedeutyki klinicznej, dla tak pozornie różnych problemów, jak alkoholizm, anoreksja czy erotomania. Model przyjęty w Polsce odrzucił nawet wspólne leczenie takich dwóch pospolitych uzależnień, jak alkoholizm i narkomania, tworząc osobne budżety, osobne specjalności zawodowe i osobne placówki lecznicze i to zróżnicowane bynajmniej nie pod względem jedynie wieku pacjentów (co byłoby uzasadnione), lecz pod względem substancji chemicznych, od jakich pacjenci się uzależnili.\nCo więcej, niektórzy wciąż uważają uzależnienie za słabość moralną, brak silnej woli, nieodporność psychiczną lub fizyczną. Nawet wśród lekarzy i psychologów są nadal zwolennicy koncepcji, że jest to choroba „społeczna” lub czysto „genetyczna”. Inni znów twierdzą, że jest to jednostka „psychiatryczna”, a jeszcze inni, że problem jest typowo „psychologiczny”.\nNa tle tylu nieuzgodnionych kwestii zrozumiałe jest, że również za dyskusyjną można uznać koncepcję „osobowości skłonnej do uzależnień” (addictive personality) czy jak wolą inni „osobowości uzależnionej” (addicted personality). Koncep-cja oraz terminy te pojawiły się w USA w postaci raczej dywagacji niż spójnej teorii, tym niemniej zyskały od razu rzesze entuzjastów. Widocznie wieloprzyczynowość i wielopostaciowość uzależnień sprawiała i sprawia zbyt wielką trudność zrozumienia i dlatego tak się spodobało znalezienie jednego „kozła ofiarnego” odpowiedzialnego za uzależnienie. Osobo-wość uzależniona stała się kluczem, czy raczej wytrychem, pozwalającym pozornie dotrzeć do sedna przyczyn, chronicznej skłonności do nawrotów, a także mnogości różnych form uzależnieniowych ucieczek stosowanych na zmianę lub po kolei przez tę samą osobę.\nKoncepcja addictive personality została wyprowadzona z teorii psychoanalitycznej zakładającej istnienie defektu tkwiącego w osobowości. Na defekt ów składać by się miały okreś-lone i sztywne rysy stanowiące podłoże do rozwoju destrukcyjnych zachowań charakteryzujących się narastaniem zaprzeczania oraz stopniową utratą kontroli. Według tej koncepcji, osobowość skłonną do uzależnień cechują: kierowanie się zasadą przyjemności, egocentryzm, narcyzm, manipulatorstwo, nieszczerość, przebiegłość i poczucie małej wartości. A zatem, za uzależnienie odpowiedzialny miałby być immanentny problem neurotyczny i wadliwa struktura tkwiąca w jądrze osobowości.\nPierwszą wątpliwość wobec tej koncepcji nasuwa fakt, iż już niezbicie wiadomo, że z uzależnienia można wyzdrowieć, na co mamy tysiące, a może miliony, dowodów empirycznych. Nikt nie zaprzeczy, że człowiek od czegoś uzależniony może całkowicie i na zawsze porzucić swe nałogowe zachowania i zacząć żyć tak jak inni ludzie, tyle że zachowując abstynencję lub – w przypadku uzależnień niechemicznych – rozwijając umiejętność skutecznej kontroli nad swymi popędami i impulsami. Innymi słowy, „uzależniona osobowość” – jeżeli by faktycznie coś takiego istniało – nie musi przeszkadzać funkcjonować bez uzależnienia, a więc tak, jakby osobowość była „nieuzależniona”. Po cóż zatem budować konstrukt, którego idea zawodzi w pełnym objaśnieniu danego zjawiska?\nDruga wątpliwość kwestionująca rzekomy defekt osobowości wynika z mnogości czynników, jakie składają się na skomplikowaną i różnorodną etiologię procesu uzależnienia. Terapeuci spotykają w swych gabinetach i grupach terapeutycznych osoby z historiami choroby przypominającymi scenariusze Hitchcocka, gdzie poszczególni pacjenci odgrywali równie często role ofiar co role bandytów. Miewamy też do czynienia z uzależnionymi z pogranicza normy psychiatrycznej i daleko poza tą normą. Uzależniają się nastolatki i ludzie sędziwi, którzy do jakiegoś krytycznego momentu całe życie przeżyli pogodnie, spokojnie i bez ekscesów w sferze używek czy nagannych zachowań. Jedni uzależnieni wpadli w nałóg wbrew radosnemu dzieciństwu i kochającym rodzicom, drudzy uciekli w nałóg od wstydu i krzywd doznawanych we wczesnych latach, jeszcze inni jako dorastający ludzie najwyraźniej nie mogli znieść metafizycznego bólu istnienia, bezowocnych poszukiwań sensu\nżycia lub poczucia niespełnienia w swych twórczych pasjach i namiętnościach, jakie nimi targały.\nNie uciekając się do grubych uproszczeń i wąskich stereotypów, nie sposób z tego kalejdoskopu losów, osobowości i charakterów ludzkich wysnuć jakiejkolwiek rzetelnej typologii dotyczącej osobowości, czy nawet czynników wpływających na formatywne procesy rozwojowe. Podejmowano nawet próby rozpoznania rzekomego „typu” osobowości skłonnej do uzależnień i jak dotąd z badań nad osobowością na przykład alkoholików nie przybyło żadnej wiedzy na ten temat. W ostat-nich latach na uniwersytetach amerykańskich przeprowadzono dziesiątki badań testem osobowości MMPI, w których brały udział mniej lub bardziej liczne grupy alkoholików tuż przed leczeniem, w trakcie leczenia i w kilka lat po skutecznym powstrzymaniu uzależnienia. Wyniki niemal zawsze potwierdzały konkluzję, że osoby znajdujące się w kryzysowej fazie uzależnienia lub na samym początku powrotu do zdrowia wykazują specyficznie „chorą” osobowość.\nU tych samych ludzi po przejściu terapii, przyswojeniu programu dalszego zdrowienia i nauczeniu się sposobów trwałego utrzymywania abstynencji osobowość ulega „uzdrowieniu”. Po odpowiednio długim niepiciu zalęknieni nabierają odwagi; ofiary przestają pozwalać na krzywdy; naładowani złością agresorzy – uczą się negocjować swoje prawa i potrzeby bez użycia przemocy. Na życiowych wirażach przestaje być potrzebna ucieczka w alkohol, gdyż ludzie ci potrafią już sobie radzić ze sobą, frustracjami i ze światem. Można wręcz powtórzyć za wieloma członkami wspólnoty Anonimowych Alkoholików, że dzięki swemu programowi osiągają oni znacznie dojrzalszą osobowość i uczą się o wiele lepiej funkcjonować niż kiedykolwiek wcześ-niej, zanim jeszcze wpadli w alkoholizm, a może nawet lepiej niż wielu ludzi, którzy nigdy nie musieli sobie radzić z żadnym uzależnieniem.\nOsobowość czy nie osobowość, COŚ jednak powoduje, że niektórzy się uzależniają, a inni nie. Najbezpieczniej i najtrafniej można powiedzieć, że tym „czymś” jest niedojrzałość emocjonalna połączona z dużą wrażliwością. Wyjaśnię: człowiek niedojrzały to ktoś, kto – bez względu na przyczyny – po prostu nie POTRAFI sobie radzić z uczuciami. A człowiek bardzo wrażliwy, po prostu silnie przeżywa, silnie reaguje i niełatwo uwalnia się od przykrych stanów emocjonalnych. A ponieważ – patrz poprzednie zdanie – nie umie sobie z nimi poradzić, więc szuka sztucznych sposobów, by te przykre uczucia zagłuszyć, stłumić, oddalić, zmniejszyć, zmienić w przyjemniejsze. Słowem, by nie czuć. Tak, moim zdaniem, wygląda najgłębsze jądro uzależnienia. Każdego.\nUzależnienie jest zatem sztucznym sposobem umilania sobie życia. Działa, dopóki nie zaczną piętrzyć się szkody. Nieste-ty szkody nie muszą ujawnić się prędko, lecz wtedy uzależnienie dłużej trwa i bardziej się nasila, powodując coraz bardziej dotkliwe szkody. Na nie jednak mamy świetny sposób zaradczy. Są to rozmaite sztuczki umysłu zwane „psychologicznymi mechanizmami obronnymi”, które rozpoznał i opisał już Zygmunt Freud. Stosujemy je wszyscy bez wyjątku, nie tylko osoby uzależnione. Nam wszystkim one na ogół pomagają, im natomiast przeważnie szkodzą, prowadząc do coraz głębszego uzależnienia. Mechanizmy te w sumie sprowadzają się do zaprzeczania, jakoby alkoholik był alkoholikiem.\nNawet najbardziej oczywiste dowody wskazujące na uzależnienie są bowiem gorliwie i systematycznie odrzucane za pomocą racjonalizacji, pomniejszania, obwiniania, odwracania uwagi, ukrywania, uzasadniania, okłamywania i innych tym podobnych zabiegów. Ten aspekt uzależnienia najbardziej utrudnia jego przerwanie i czyni je tak chronicznym w swych objawach i skutkach problemem wielu ludzi.\nCo więcej, zaprzeczanie jest osobliwie „zaraźliwe”. Alkoholik, powiedzmy, nie chce przestać pić, zaprzecza więc, jakoby miał problem. Ale rodzina bardzo chciałaby, aby on przestał pić, a też zaczyna po swojemu uruchamiać podobne mechaniz-my obronne, mówiąc: „Nie, on jeszcze nie pije tak dużo jak inni” lub „Nie, on nie ma problemu z alkoholem, tylko z pracą”, czy też „Nie, jego problemem nie jest picie, tylko nerwy”. I tak dalej. Zaprzeczać występowaniu problemu mogą całe społeczeństwa, tak jak było w socjalistycznej Polsce przez kilkadziesiąt lat.\nA przecież sprawa jest bardzo prosta. Czy ktoś jest uzależniony, czy nie – poznać można bez specjalnych kwalifikacji, wyłącznie na jednej podstawie. Ujął to najtrafniej amerykański specjalista, ksiądz Joseph Martin, zresztą dyrektor znanego ośrodka terapii uzależnień w Pensylwanii i sam od pół wieku niepijący alkoholik. Alkoholikiem jest według niego każdy, kto mimo problemów spowodowanych przez alkohol nadal nadużywa alkoholu, mnożąc kolejne problemy. Osoby takie, uważa on, należy poddać odpowiedniej terapii. Dla ojca Martina zatem do leczenia kwalifikują się nie tylko „zdeklarowani” alkoholicy z Markotu, izb wytrzeźwień czy spod przysłowiowej budki z piwem, lecz także kierowcy zatrzymani kolejny raz za jazdę po pijanemu czy ludzie nawalający w pracy z powodu regularnych kaców.\nOjciec Martin może śmiało ten swój pogląd upowszechniać i faktycznie funkcjonuje on w USA bardzo szeroko, gdyż tam od dwudziestu mniej więcej lat w profesjonalnym modelu leczenia osób uzależnionych stos...


Mati Ogińska: “O. AUGUSTYN PELANOWSKI- KAZNODZIEJA WYKLĘTY…” – wRealu24.pl\nMati Ogińska: “O. AUGUSTYN PELANOWSKI- KAZNODZIEJA WYKLĘTY…”\nRedaktor Utworzony 8 października 2019\nO. AUGUSTYN PELANOWSKI- KAZNODZIEJA WYKLĘTY…\nCzy jest on polskim Ojcem Dolindo ? I czy jeszcze do nas powróci?\nO. Augustyn Pelanowski – paulin, znany kaznodzieja posługujący jeszcze w 2018 we Wrocławskim klasztorze został nagle 23 maja 2018 oddelegowany go niewielkiej placówki paulińskiej pod Warszawą, do Łęczeszyc koło Grojca z zakazem wystąpień publicznych. Pozwolono mu jedynie na odprawianie Mszy św w swojej celi. Na tweeterze pojawiły się wówczas dyskusje, jedna z wypowiedzi poniżej:\n2:58 PM · 5 cze 2018·Twitter Web Client\nOjciec Augustyn zasłynął płomiennymi kazaniami, które nawracały wielu słuchaczy. Jego sposób rozumienia Słowa Bożego i głoszenia kazań głęboko poruszały wiernych . Pod wpływem jego słów kilku liderów warszawskich grup rockowych nawróciło się. Najbardziej znanym nawróconym był Dariusz „Maleo”Majelonek, który przyjął chrzest i został duchowym synem O.Augustyna.\nO.Pelanowski miał dar Ducha Świętego i nawet dziś, gdy słucha się jego starych, nagranych kazań czuje się obecność Boga w każdym wypowiedzianym słowie.\nJego krótkie wystąpienie będące fragmentem filmu „Proroctwo”, zawiera potężny łądunek Ognia Ducha Św.\nNic wiĘc dziwnego, że ma On na całym świecie swoje duchowe potomstwo, o którym zapewne nawet nie wie. Mogę osobiście zaświadczyć, że wiara wielu znanych mi osób została gwałtownie ożywiona i pogłębiona po błogosławionych słowach O. Augustyna.\nA MIAŁ SIĘ NIE NARODZIĆ\nO. Pelanowski wspominał, że kiedy się począł, wiele wskazywało na to, iż nie będzie mu dane się narodzić. On sam odnosząc się do tego decydującego momentu swego życia, przebaczył i wyznał, że to ocalenie nadało jego zżyciu nowy, głębszy wymiar. Nie ma wątpliwości, ze Bóg musiał bardzo pragnąc jego narodzin.\nCZYM WIEC ZAWINIŁ…\nBezkompromisowość, przywiązanie do prawdy Słów Boga zawartych w Biblii i głęboka wiara nakazywały mu głosić prawdę „w porę i nie w porę”\nTrochę przykładów kazań głoszonych „NIE W PORĘ” poniżej:\n„Gdy zostanie wygnany Duch Święty„\nSłynne wrocławskie kazanie, jedno z ostatnich Ojca Augustyna, oto fragmenty:\n„Wyłącza was z synagogi… Będą tak czynili bo nie poznali Ojca ani Mnie”\n… o ks. M.Uscedo- został ukarany przez Biskupa Sardynii i ma zakaz głoszenia kazań publicznie, bo rok temu w maju wygłosił kazanie o niezrównanej wartość rodziny tworzonej przez matkę, ojca i dzieci.\nTen Boski zamysł został zdewastowany przez legalizacje we Włoszech małżeństw homoseksualnych.\nKs. Uscedo dawniej bokser, a dziś znany i ceniony egzorcysta jest członkiem Ruchu Maryjnego promującego różaniec.\nWyłącza was z synagogi, co to za znak, kto tu kogo wyłącza?\nNie tak dawno…miesiąc temu w 500 lecie wystąpienia Lutra, w kościele katolickim Swa Michała i Gduli grupa katolików modliła się na różańcu. Zostali oni siłą wyrzuceni z kościoła…katolicy z katolickiej świątyni, bo przeszkadzali w protestanckim nabożeństwie wychwalającym Lutra.\nWyłącza was z synagogi…możemy się teraz zastanowić co to za znaki…\nO AMORIS LETITIA\nCzy cos co w jednym miejscu jest grzechem, w innym nie jest grzechem…?\n…Nauczanie papieża jest wtedy tylko nieomylne gdy jest zgodne z nauczaniem Jezusa…\nJezus nie powiedział głoście różnym ludziom różna Ewangelie…\nKościół nie zada naiwnego posłuszeństwa, ale posłuszeństwa opartego na rozumie i wierze.\nNie wiem dlaczego, papież który odmówił poparcia Dniu Rodziny- promującego zakaz adopcji dzieci przez rodziny homoseksualne, poparł Emme Bonino.\nEmma Bonino, która wyssała pompka 10 tys. płodów ludzkich- słynna aborterka.\nZwolenniczka aborcji, eutanazji, rozwodów, przyjaciółka Sorosa.\nNie wiem dlaczego papież nazwał te właśnie Emme Bonino „najwybitniejsza postacią współczesności”…no ja nie mam takiego zdania jak papież. Dla mnie to najwybitniejsza morderczyni!\nKtoś mówi: niszczysz kościół.\nKto niszczy kościół?!\nJa niszczę!? Przypominając prawdę!?\n…Kefas chciał iść na różne ustępstwa i naginał się, wiec Paweł przyszedł mu z pomocą, mówiąc; to nie jest dobre działanie taka hipokryzja, mówić to co ludzie chcą usłyszeć.\ni wiecie co jest wielkie w Piotrze, że umiał się przyznać do błędu.\nWielu ludzi nie chce usłyszeć tego co, powiem, ale to powiem. Wobec Boga jestem spokojny…\nTeraz O. Augustyn jest „wielkim milczącym”. Jego uczniowie i duchowe dzieci karmią się dawnymi kazaniami na youtube. Jedynym znakiem życia jaki daje, to krótkie wykłady dostępne za pośrednictwem Wydawnictwa Paganini ( link poniżej).\nTylko tutaj można znów usłyszeć jego ciepły, pełen mądrości, glos. Glos, który akurat w moim domu, brzmi częściej, niż mój własny.\nOto fragmenty wykładu z września tego roku:\n„Czy pokochać siebie, czy być kochanym przez Boga cz 1.”\n…Pelagiusz twierdził, że „człowiek z natury jest dobry i sam siebie może kochać”, to zlodowacenie chrześcijaństwa.\nZintensyfikowane echa tej herezji słyszymy dzisiaj:\nże nie ma zła, grzechu, że nie ma pieklą, nie ma szatana i trzeba wymusić na sobie pozytywne myślenie, żeby wszystko było dobrze.\nTo russo-izm, ze: człowiek z natury jest dobry, trzeba kierować się sercem, a rozum jest zły.\n…Masy wyparły się przywileju bycia Ludem Bożym. Liczy się bardziej profil na fejsbuku, a nie sumienie.\n….Zacytuję kanon 22 z Synodu w Orange (we Francji), który odbył się 3 lipca 529,\nkiedy to synody były jeszcze w oczach Boga sy-no-da-mi, a nie promocja szamanów czy zlotami czarownic, a papieże nie korzystali z pomocy mnichów taoistów jak choćby Bergorlio… który przez 8 lat był inspirowany przez Lui Minga….\n„Co należy do człowieka – każdy człowiek ma z siebie kłamstwo i grzech, jeśli coś posiada z prawdy lub sprawiedliwości to pochodzi to że zrodzą, z którego powinniśmy pożądać na naszej pustyni, abyśmy jak zroszeni jego kroplami z niego pochodzącymi silami nie ustali w drodze…\nKanon 3 tego synodu mówi:\nbez Ducha Św nie jesteś w stanie pojąć Słowa Bożego i zrozumieć przepowiadania słowa…\nZachęcam do zapoznania się z dorobkiem kaznodziejskim O Augustyna oraz do modlitwy za Niego i jego przełożonych, aby mogł do nas powrócić.\nŚw. Augustynie, módl się za nami.\nŻart dnia: wzorcowa rodzinnka postmodernistyczna Agnieszki Holland


Największe kontenerowce świata zawiną do DCT Gdańsk - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Logistyka » Transport » Największe kontenerowce świata zawiną do DCT Gdańsk\nNajwiększe kontenerowce świata zawiną do DCT Gdańsk\n14 kwietnia 2011, 10:57\nNajwiększe kontenerowce świata od maja 2011 r. będą wpływać do DCT Gdańsk S.A., jedynego polskiego terminalu kontenerowego, który obsługuje statki oceaniczne.\nStatki armatora Maersk Line o pojemności 15.500 TEU zawijać będą do DCT Gdańsk w ramach linii AE10 łączącej Daleki Wschód z Morzem Bałtyckim.\n- DCT Gdańsk S.A. tworzy historię po raz drugi w ciągu 16 miesięcy przyjmując w Gdańsku największe statki kontenerowe świata – mówi z dumą Boris Wenzel, Dyrektor Zarządzający DCT. - Jest to wynikiem zarówno wysokiej jakości usług, które świadczymy na rzecz Maersk Line, ale także coraz większego znaczenia Gdańska, jako bramy prowadzącej świat do Europy Środkowej i Wschodniej. Monopol tradycyjnych północno-europejskich hub portów na Bałtyku zdecydowanie się zakończył.\nW styczniu 2010 r. DCT Gdańsk zrewolucjonizował rynek Morza Bałtyckiego po raz pierwszy, rozpoczynając obsługę pierwszych, regularnych zawinięć oceanicznych statków na Bałtyk.\nPozycja Gdańska, jako pierwszego hub portu na Bałtyku została niewątpliwie wzmocniona poprzez wzrost rynku kontenerowego w Polsce, a także dynamiczny rozwój Maersk Line, największego klienta terminalu.\nPierwszym z serii największych kontenerowców jakie kiedykolwiek odwiedziły polskie porty będzie mv Maersk Elba. Obsługa statku planowana jest w dniach 11-14 maja 2011. W następnych tygodniach spodziewane są w DCT Gdańsk kolejno: mv Maersk Eubank, mv Eleonora Maersk, mv Edith Maersk, mv Maersk Edmonton, mv Ebba Maersk, mv Elly Maersk, mv Emma Maersk, mv Eugen Maersk, mv Maersk Erving, mv Maersk Effingham, mv Evelyn Maersk, mv Maersk Eubank, mv Estelle Maersk.\nRoczna zdolność przeładunkowa DCT Gdansk zostanie podwyższona do 1.000.000 TEU po otrzymaniu dodatkowych urządzeń przeładunkowych w trzecim kwartale bieżącego roku. Następne plany ekspansji DCT przewidują dalszy rozwój infrastruktury, co pozwoli na czterokrotne zwiększenie terminalowej rocznej zdolności przeładunkowej do 4.000.000 TEU.\nBudowa 100 ha Pomorskiego Centrum Logistycznego w sąsiedztwie terminalu DCT rozpocznie się jeszcze w tym roku i wzbogaci szeroką gamę usług oferowanych przez terminal.


Kasacje 7 Jelczy M11\nKasacja siedmiu Jelczy M11\nJuż po raz drugi, dzięki uprzejmości Dyrektora firmy Alifer - pana Krzysztofa Rokickiego, mieliśmy możliwość pożegnania się z kolejnymi kasowanymi wozami Miejskiego Zakładu Komunikacji, tym razem z siedmioma Jelczami M11.\n27 stycznia nasza ekipa w składzie Kozik, Robson i ja wybrała się na teren złomowiska firmy Alifer, gdzie zostały odholowane z zajezdni wozy #463, #468, #470, #471, #472, #473 i #476. Dzięki uprzejmości jednego z pracowników, oraz zgody Dyrektora firmy mieliśmy możliwość zdemontowania pamiątkowych i cennych dla miłośników rzeczy z wozów, oraz wykonanie kilku ostatnich ujęć tychże autobosów.\nW miejscu postoju jelczy przywiytał nas padający śnieg, który skrzętnie zakrywał zdementowane zewnętrzen fragmenty wozów. Nasza demontażowa ekipa, zaraz po zrobieniu zdjęc, zabrała się do roboty, na pierwszy rzut poszły wszelkie elementy deski rozdzielczej, lampki, zegary, przyciski. W dalszej kolejności lampy oświetleniowe, lampki znad drzwi, kierunkowskazy z zewnątrz, oraz oczywiście napisy Jelcz, które ocalały, niestety nie były one tak solidnie wykonane jak w niemieckich MANAch kasowanych wcześniej, i nie udało się zdemontować liter bez uszkodzeń, aby złożyc chociaż jeden pełen komplet. Na sam koniec pozbieraliśmy młotki bezpieczeństwa, oraz kilka siedzeń, na które uparł się Kozik :) W rękach naszych tez wylkądowała jedna kierownica.\nRezultat naszej akcji był taki, że ledwo zapakowaliśmy się do samochodu, jednak dla chcącego nci trudnego :)\nNa terenie złomowiska były jeszcze pozostałości po kasowanych tutaj wcześniej MANach SL200/SU240 oraz MB 0-305, między innymi można było zobaczyć wóz #522 w wersji podręcznej :) Oczywiście zapraszam do galerii zdjęć, gdzie większość zrobionych zdjęć (łącznie około setki) została opublikowana.\nGalerie tych wozów: #463, #468, #470, #471, #472, #473, , #476


70 km na południowy-zachód od Torunia - Zaplanuj swój wyjazd z maszwolne.pl! Znajdź hotele, restauracje, wydarzenia, atrakcje turystyczne i aktywny wypoczynek.\nKruszwica, woj. kujawsko - pomorskie\nJest to pozostałość po zamku wybudowanym przez króla Kazimierza Wielkiego po podpisaniu pokoju kaliskiego, który zwrócił Polsce Kujawy. Wcześniej funkcjonował tutaj gród Polan. Z Mysia Wieżą wiąże się dobrze wszystkim znana legenda o okrutnym ...


Okulary fotochromowe – czy warto się na nie zdecydować?\nWiele osób noszących tradycyjne okulary korekcyjne narzeka na konieczność kupna drugiej pary okularów przeciwsłonecznych, przydatnych w słoneczny dzień. Tego typu rozwiązanie z pewnością nie należy do najwygodniejszych i najbardziej praktycznych. Na szczęście ostatnimi czasy w ofercie praktycznie każdego salonu optycznego znaleźć można okulary fotochromowe, które z pewnością zasługują na uwagę.\nCzym są okulary fotochromowe i kto powinien zdecydować się na ich zakup?\nKażda osoba, która chce zapewnić sobie maksymalny komfort widzenia i zadbać o swój wzrok, powinna zdecydować się na zakup okularów fotochromowych. Szczególnie przydatne okażą się one w przypadku osób mocno wrażliwych na światło. Inteligentne szkła nie tylko ułatwiają codzienne funkcjonowanie, ale przede wszystkim zapewniają maksymalny poziom ochrony wzroku.\nOkulary fotochromowe to szkła, które samodzielnie dopasowują się do natężenia światła. W momencie wyjścia na ostre słońce, szkła okularów fotochromowych przyciemniają się, przypominający wyglądem tradycyjne okulary przeciwsłoneczne z kolei w trakcie przebywania w ciemnym pomieszczeniu okulary fotochromowe z wyglądu przypominają zwykłe, przezroczyste okulary korekcyjne.\nTo właśnie dlatego okulary fotochromowe zapewniają wysoki poziom ochrony wzroku, niezależnie od panujących warunków. Stąd też na ich zakup decydują się osoby, które dużo czasu spędzają na świeżym powietrzu – na przykład sportowcy bądź też turyści.\nJak już wspomniano, okulary fotochromowe szczególnie popularne są wśród sportowców. Wszystko dlatego, że bez żadnego problemu dopasowują się one do różnego rodzaju warunków, nie wpływając na osiągane wyniki. Stąd też na fotochromy decydują się biegacze, kajakarze czy też rowerzyści.\nNiezaprzeczalne zalety okularów fotochromowych zaczynają także dostrzegać zwykli użytkownicy, którzy wybierają je jako alternatywę dla tradycyjnych okularów korekcyjnych. Są one doskonałym rozwiązaniem dla tych osób, które często prowadzę samochód bądź też dużo przebywają na świeżym powietrzu. Wygodę tego rozwiązania z pewnością docenią osoby, które zmuszone są do częstej zmiany tradycyjnych okularów na szkła z filtrem UV.\nPodsumowując, okulary fotochromowe są bardzo praktycznym rozwiązaniem, z którego korzysta coraz większa liczba osób. Co ciekawe, ich zakup jest bardzo opłacalny również pod względem finansowym – najtańsze modele można kupić już za kilkaset złotych. Warto jedynie zwrócić uwagę na to, by wybrane okulary fotochromowe były produktem wysokiej jakości, który posłuży przez co najmniej kilka sezonów.


Добавлено: Пт Июн 08, 2018 2:09 am Заголовок сообщения: Kamagra najtaniej\nFaceci powinni dowiedzieć się, jak łożyć krawat, jak przygotować steki albo jak naprawić zepsutą część auta osobowego. Jeżeli człowiek iąż nie znalazł rzeczowych odpowiedzi na tego typu zagadnienia, może zajrzeć na kamagra jak brać nowatorską witrynę jestemmezczyzna.pl, która zajmuje się światem męskim i ciekawie o nim mówi. Codziennie zamieszcza świeże artykuły ukazujące dzisiejsze trendy, pyszne przepisy kulinarnych i sposoby na podrywanie. Eksploatatorzy witryny mogą również samodzielnie odzywać się na rozmaite tematy, tworząc komentarze i komunikując się z pozostałymi Internautami. Dzięki takim poradom każdy chłop dowie się, jak wyjść z najcięższej sytuacji w życiu.


7. MFF Kino Dzieci | Ryms\nStrona główna Wydarzenia 7. MFF Kino Dzieci\nZnamy pełny program 7. MFF Kino Dzieci. Od dziś w sprzedaży bilety i zapisy na wydarzenia towarzyszące.\nZ wielką przyjemnością prezentujemy program 7. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Kino Dzieci, złożony z ponad 150 tytułów prezentowanych w 10 sekcjach. W tym roku po raz pierwszy festiwal odbędzie się w formie hybrydowej – równolegle w kinach i w Internecie. Harmonogram projekcji filmowych i wydarzeń specjalnych jest już dostępny na stronie www.kinodzieci.pl. Bilety na pokazy stacjonarne do kupienia w kasach lub na stronach kin, na seanse online poprzez stronę www.kinodzieci.pl.\nŚwięto dla młodych i najmłodszych widzów rozpocznie się 26 września i potrwa w 20 festiwalowych kinach i online do 4 października. Nagrodę Kwiatu Paproci 7. MFF Kino Dzieci przyznają widzowie w głosowaniu w kinach i online oraz powołane składy jurorskie (Konkursu głównego, Konkursu filmowych odkryć, ECFA oraz SKSiL). Tradycyjnie o statuetkę powalczą najlepsze światowe produkcje z ostatnich miesięcy, docenione przez krytykę i widzów najważniejszych festiwali dla młodych widzów na świecie.\n“Tegoroczny festiwal będzie wyjątkowy. Mimo pandemii, która znacząco wpłynęła na światowy kalendarz wydarzeń filmowych i często krzyżowała plany związane z premierami filmów, udało nam się przygotować świetny program złożony z ponad 150 tytułów, z których niemal połowa to polskie premiery. Od wiosny mieliśmy świadomość, że pandemia wpłynie na kształt i organizację Kina Dzieci. Dlatego zdecydowaliśmy się na przygotowanie edycji hybrydowej. Oprócz 20 festiwalowych kin program dostępny będzie również online na przygotowanej przez nas platformie video. Od pierwszej edycji Kina Dzieci naszym celem było budowanie wydarzenia wykraczającego poza jedno miasto. Od sześciu lat graliśmy nie tylko w Warszawie i we Wrocławiu, ale gościmy również z Konkursem głównym w kilkunastu innych miastach. Teraz, dzięki formule łączącej seanse kinowe i online, naprawdę możemy mówić o Kinie Dzieci jako o wydarzeniu ogólnopolskim” – mówi Kamila Tomkiel-Skowrońska – dyrektorka Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Kino Dzieci.\nTegoroczny festiwal otworzymy w Kinie Muranów pokazem filmu z Konkursu głównego pt. „Tarapaty 2” w reżyserii Marty Karwowskiej (2020, 9+). Po filmie zaprosimy na spotkanie z reżyserką oraz dziecięcymi aktorami: Polą Król, Jakubem Janotą-Bzowskim, Mią Goti – filmowymi Julką, Olkiem i Felką.\nW nadchodzącej edycji filmy z Konkursu głównego pokażą nam wartość prawdziwej przyjaźni i moc uśmiechu. Wrócimy także do wydarzeń znanych z lekcji historii, przypominając sobie jak ważna jest współpraca i solidarność. Pełnym przygód projekcjom towarzyszyć będą spotkania online z twórcami oraz propozycje warsztatów kreatywnych.\nW Konkursie filmowych odkryć zobaczymy wyjątkowe pod względem artystycznym historie z całego świata, a każdy z bohaterów pokaże nam swój własny, unikatowy jego kawałek. Odwiedzimy Koreę, Turcję, Anglię, poznamy tajemnicze krainy i różnorodność świata przyrody. Za przewodnik po filmowych zakamarkach posłużą nam karty edukacyjne, zachęcające do poszukiwania znaczeń i własnej analizy filmów. Karty dostępne będą w kinach w Warszawie i Wrocławiu oraz do pobrania na www.kinodzieci.pl.\nSekcja Kino Dzieci z nosem w książkach będzie okazją do spotkania z bohaterami znanymi z klasyki i współczesnej literatury dziecięcej. Sekcja zapowiada się w tym roku niezwykle różnorodnie. Wypijemy tradycyjną angielską herbatkę z… przebojowym (dosłownie!) tygrysem, nauczymy się gwizdać i prowadzić video pamiętnik.\nPodczas poprzednich edycji festiwalu dokumenty były pokazywane w sekcjach Konkurs filmowych odkryć i Krótkie historie. W tym roku dedykujemy im odrębną sekcję. Europejskie kino dokumentalne to wyjątkowe historie młodych ludzi, opowieści o ich marzeniach i pasjach. Warto zaznaczyć, że choć zostały wyprodukowane w Europie, ich akcja i problematyka wykraczają poza nasz kontynent.\nKolejna nowość w programie to Kino Dzieci o wychowaniu – sekcja, która powstała z myślą o rodzicach, opiekunach i nauczycielach. Trzy pełnometrażowe dokumenty połączymy z wykładami poświęconymi relacji dziecko-dorosły oraz nauczyciel-uczeń.\nNasze zaproszenie do współpracy w tej edycji przyjęli m.in. prof. Bogdan de Barbaro i Przemek Staroń. Prof. de Barbaro – jeden z najbardziej znanych psychoterapeutów w Polsce poprowadzi wykład online pt. „Rozmowy między bliskimi – jak prowadzić dialog w rodzinie”. Nauczyciel i wykładowca, prekursor wykorzystywania mediów społecznościowych w polskiej edukacji – Przemek Staroń, przygotował webinar „Niemożliwe jest tylko w naszych głowach, czyli jak uczyć nieszablonowo i z pasją”. Niezmiennie trzymamy kciuki za Przemka Staronia w walce o nauczycielskiego Nobla, czyli do Global Teacher Prize 2020. Zwycięzcę konkursu poznamy już w październiku.\nZapisy na wykłady i wydarzenia towarzyszące 7. MFF Kino Dzieci ruszają od 2 września.\nChoć łączy nas wspólne morze okazuje się, że w kwestii bałtyckiej kinematografii sporo mamy do nadrobienia. Dlatego podczas tegorocznego 7. MFF Kino Dzieci w sekcji narodowej filmowo spotkamy się właśnie Nad Bałtykiem, poznając najlepsze produkcje naszych sąsiadów z Litwy, Łotwy i Estonii. Drugą sekcją narodową w tym roku jest Między fiordami – filmy z Norwegii. Ten skandynawski kraj jest światową perełką na mapie produkcji filmów dla młodych widzów i może się pochwalić wieloma uwielbianymi przez dzieci tytułami. Sekcja powstała przy wsparciu Funduszy norweskich i EOG.\nAnimacje i filmy aktorskie z sekcji Krótkie historie to małe dzieła sztuki. Tytuły wielokrotnie nagradzane na międzynarodowych festiwalach filmowych, które rozbawią zarówno młodych widzów, jaki i dorosłych oraz dostarczą wielu wzruszeń.\nW Panoramie i Klasyce Kina Dzieci wrócimy do filmów z poprzednich edycji festiwalu. Pokażemy tytuły nagrodzone w ubiegłym roku oraz festiwalowe hity z naszej sześcioletniej historii. Nasi widzowie dorastają razem z nami, chcemy obecnym czterolatkom, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z Kinem Dzieci umożliwić obejrzenie najlepszych filmów, które pokazywaliśmy w poprzednich latach.\nWspółfinansowanie: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Polski Instytut Sztuki Filmowej, Kreatywna Europa, Miasto st. Warszawa.Partner Główny: Fundusze norweskie i EOG.\nPoprzedni artykuł„Z tatą Oli na biwaku”\nNastępny artykuł„Sekret sprzedawcy rowerów”\n„Uwaga, pająki! Jak pozbyć się strachu przed pająkami”


Drzwi przesuwne MIAMI MAT 90 Uniwersalne ARTENS - Drzwi przesuwne wewnętrzne - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nDrzwi przesuwne MIAMI MAT 90 Uniwersalne ARTENS\nNr ref. 45542826\nKonstrukcja drzwi: Szkło hartowane\nWykończenie drzwi: Szkło malowane\nSzerokość (w cm): 93\nKonstrukcja drzwi\t Szkło hartowane\nWykończenie drzwi\t Szkło malowane\nUchwyt\t Nie znajduje się w zestawie\nWaga (w kg)\t 36.666\nKod EAN: 3276000249474\nNumer referencyjny: 45542826\nSystem przesuwny NAŚCIENNY Aluminium\nSystem przesuwny YUMBO 2 Czarny ARTENS\nZaciski do drzwi szklanych 2 szt. ARTENS\nOpinie o produkcie Drzwi przesuwne MIAMI MAT 90 Uniwersalne ARTENS\nDrzwi bardzo ładnie wyglądają jak na zdjęciu. Zakupiliśmy też domykacz, żeby się spokojnie otwierały, ale niestety nie pasuje.\nWitam. Bardzo proszę o informacje jaki produkt trzeba dokupić do tych drzwi. Nie wynajduje mi produktu po numerze ref. Wskazanym wyżej\nDo tych drzwi należy zakupić system przesuwny o ref. 45759602\nco jeszcze trzeba do nich dokupić?\nDo skrzydła tego należy dokupić system przesuwny naścienny o referencji 45241735.