Grupa Tańca Intuicyjnego: Ciałogłos / Poziom 3 @ Joga Centrum, Kraków [od 4 kwietnia do 13 czerwca]\n2018-04-04T17:00:00+02:00 2018-06-13T19:00:00+02:00 http://krakow.carpediem.cd/data/afisha/bp/00/30/003083ba49.jpg Zapraszamy do Grupy Tańca Intuicyjnego: CIAŁOGŁOS / POZIOM 3 – TANIEC, GŁOS I PERFORMANS TERAPEUTYCZNY Zapraszam na zajęcia, które czerpią z nurtu terapii ekspresyjnych. Jego głównym założeniem jest, że istnieje wiele kanałów ekspresji i każdy z nich jes... http://krakow.carpediem.cd/events6440736-grupa-ta-ca-intuicyjnego-cia-og-os-poziom-3-at-joga-centrum/ Grupa Tańca Intuicyjnego: Ciałogłos / Poziom 3 Biskupia 18, 31-144 Kraków, Poland Joga Centrum\nGrupa Tańca Intuicyjnego: Ciałogłos / Poziom 3\nBiskupia 18, 31-144 Kraków, Poland\nZapraszamy do Grupy Tańca Intuicyjnego: CIAŁOGŁOS / POZIOM 3 – TANIEC, GŁOS I PERFORMANS TERAPEUTYCZNY\nZapraszam na zajęcia, które czerpią z nurtu terapii ekspresyjnych. Jego głównym założeniem jest, że istnieje wiele kanałów ekspresji i każdy z nich jest nam dostępny, rodzimy się bowiem z ogromnym zasobem możliwości. Zwykle jednak w trakcie dorastania żegnamy się ze spontaniczną kreatywnością i zdobywamy błędne przekonanie, że pewne kanały ekspresji nie są właściwe dla nas, że „nie jesteśmy wystarczająco dobrzy”.\n„Ciałogłos” to spójna kontynuacja grupy „Inter-Akcje” – to zajęcia, które mogą pomóc odnowić kontakt z ciałem, z tańcem, ze swoim głosem oraz z drugim człowiekiem. Zaczynając od podstaw, od świadomości oddechu, kontaktu z podłogą, ugruntowania, poczucia stabilności i bezpieczeństwa. Tak, aby krok po kroku otwierać się na działania w grupie i twórczy proces. Zrzucając napięcia i pozbywając się blokad związanych z postrzeganiem siebie i własnej twórczości możemy wejść w przestrzeń swobodnej improwizacji tanecznej i głosowej.\nNa zajęciach nie będziemy uczyć się żadnej techniki, lecz doświadczać różnych jakości ruchu, posiłkując się teorią Labana, tak, aby odkrywać, eksplorować, ożywiać i czerpać z ruchu przyjemność oraz wgląd w siebie. Zaproszę Was przede wszystkim do ZABAWY głosem i ruchem, by pobudzić w sobie twórczą energię, naturalną kreatywność, która pojawia się, gdy puścimy „głowę”, nadmierną kontrolę umysłu i związany z tym nawyk oceniania. W działaniach performatywnych będziemy poznawać siebie również w rolach obserwującego i obserwowanego, z życzliwością i uważnością, tak, aby inspirować i wspierać się w tym doświadczeniu wzajemnie.\n„Ciałogłos” to integracja ciała z głosem jako nośnikiem naszych emocji i podstawowym środkiem wyrażania siebie poprzez dźwiękową ekspresję, do której każdy z nas ma dostęp. Bowiem rodzimy się, przychodzimy na świat z pierwszym krzykiem, rośniemy i rozwijamy się eksplorując rozmaite dźwięki i wydając z siebie różnorodne odgłosy – które są nieodłącznym stadium ludzkiego rozwoju, jak również bramą do naszego bycia w świecie, naszego „Ja”.\nNa zajęciach wykorzystamy:\nmetody terapii ekspresyjnych, taniec intuicyjny, podstawy Analizy Ruchu Labana oraz Bartenieff Fundamentals, elementy metody A. Halprin Life-Art Process oraz Ruchu Autentycznego, ćwiczenia bioenergetyczne A. Lowena, koncepcję Rytmów Rozwojowych oraz pracę z rysunkiem, dźwiękiem, głosem, performansem w ujęciu rozwojowym.\nZajęcia dla wszystkich osób, które chcą:\n* swobodnie się poruszać, uwolnić głos\n* spróbować zabawy ruchem i głosem\n* odnaleźć kontakt ze sobą, swoim ciałem i emocjami\n* lepiej poznać siebie w relacji i w komunikacji niewerbalnej\n* wyrazić siebie w ruchu, tańcu, głosie, działaniach plastycznych\n* poczuć radość tworzenia i bycia w grupie\n* pozbyć się blokad, które stoją na drodze do spontaniczności i przyjemności\n* otworzyć się na kreatywność i improwizację\n* spędzić twórczo i niebanalnie czas\nWskazane odbycie co najmniej dwóch zajęć z Poziomu 1: „Radość bycia w ciele” (http://jogacentrum.org/event/grupa-tanca-intuicyjnego/) lub Poziomu 2: „InterAkcje” (http://jogacentrum.org/event/grupa-tanca-intuicyjnego-interakcje-poziom-2-taniec-rysunek-i-performans-terapeutyczny/) lub mojego innego warsztatu (info [email protected])\nNa zajęcia warto ubrać wygodny strój niekrępujący ruchów; tańczymy boso lub w skarpetkach.\nKiedy: środy, w godz. 17:00 – 19:00 / od 4.04 – 13.06\nOpłata: 30zł jednorazowe wejście; karnet miesięczny na 4 wejścia- 90zł\nAnna Wiktoria Ostafil – pedagog i kulturoznawca, instruktor Terapii Ekspresyjnych i Technik Relaksacyjnych oraz Tańca Kreatywnego (Creative Dance) opartego na teorii Rudolfa Labana. Obecnie sł uchaczka Studium Psychoterapii Zorientowanej na Proces. Ukończyła 4-stopniowy Kurs Terapeutycznego Oddziaływania Wibracjami Mis Tybetańskich u Łukasza Mazurka. Na co dzień współpracuje z ośrodkami rozwoju, centrami kultury oraz prywatnymi instytucjami prowadząc zajęcia zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci. Tworzy autorskie warsztaty oparte na terapiach ekspresyjnych, które łączą pracę z ciałem, taniec intuicyjny, choreoterapię, ćwiczenia bioenergetyczne Lowena, Analizę Ruchu Labana, Life/Art Process Anny Halprin, ekspresję głosową, pracę z instrumentami i rysunkiem intuicyjnym. Prowadzi regularnie Medytacje Aktywne Osho oraz autorskie Medytacje z Dźwiękiem. Jej zamiłowaniem są również taneczne ceremonie i kręgi kobiet. Jej duchową ścieżką jest tantra współczesna, ukończyła roczny Staż Tantryczny u Zosi i Dawida Rzepeckich – edycja 2014/15. Uwielbia kręgowe pieśni, mandale, grę na bębnach, kalimbie i flecie indiańskim. Autorka projektu Wyspa Sensu wyspasensu.pl


wroclaw.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji wrocławskiej → Widziała ich męczeństwo i świętość\ns. Berta Hernandez we Wrocławiu\to. Marek Augustyn\nNasze życie toczyło się w zwykłym kontakcie codziennym z ludźmi. Wspólnie planowaliśmy naszą pracę duszpasterską i wspólnie ją wykonywaliśmy. Aż przyszedł dzień 9 sierpnia 1991 roku.\nSiostra Berta Hernandez, peruwiańska zakonnica była świadkiem ostatnich chwil życia bł. Michała Tomaszka i bł. Zbigniewa Strzałkowskiego. Opowiedziała o nich wrocławianom po Mszy świętej w parafii pw. św. Karola Boromeusza, gdzie pracują franciszkanie konwentualni, współbracia błogosławionych męczenników.\n- Pracowałyśmy w Andach w Pariacoto przez wiele lat samotnie, bez księży. Sytuacja się zmieniła, kiedy przybyli tam polscy franciszkanie. Wtedy wspólnie podjęliśmy działania duszpasterskie w peruwiańskim Pariacoto i na terenie parafii, do której należy 70 wiosek - rozpoczęła woje wystąpienie Służebnica Najświętszego Serca Pana Jezusa.\nPodkreśliła, że geografia Peru nie pomaga misjonarzom, wręcz stawia wysokie wymagania ze względu na górzysty region. Wioski ciągną się aż do 4000 metrów n.p.m., więc misjonarze docierają tam po trudnych drogach. Mają także problem z oddychaniem na tych wysokościach, gdzie powietrze jest ubogie w tlen. Naturalne na tych wysokościach są zawroty głowy. Człowiek męczy się dużo szybciej, zwłaszcza podczas chodzenia czy innego wysiłku fizycznego, który dużo kosztuje organizm.\n- O. Zbigniew i o. Michał pracowali w tych wioskach na dużych wysokościach z całą prostotą i zaangażowaniem, widząc, że to jest ich zadanie do wypełnienia. Polscy franciszkanie jako ludzie młodzi byli pełni energii, z zapałem oddawali się innym, dlatego w sposób naturalny i swobodny oddawali się pracy. Ludzie to bardzo cenili - stwierdziła s. Berta Hernandez.\nJak opisywała, dwaj polscy misjonarze mieli różne charaktery. Michał był raczej skłonny do żartów, do przekomarzania się z dziećmi i młodzieżą, do zabaw z nimi. Natomiast Zbyszek należał do ludzi bardziej poważnych, systematycznych, wymagających dyscypliny, dbających o porządek w otoczeniu.\n- Nasze życie toczyło się w prostym zwykłym kontakcie codziennym z ludźmi, którym posługiwaliśmy. Wspólnie planowaliśmy naszą pracę duszpasterską i wspólnie ją wykonywaliśmy. Aż przyszedł dzień 9 sierpnia 1991 roku. Kiedy w Pariacoto pojawił się liczny oddział terrorystów. Byli mocno uzbrojeni, mieli zamaskowane twarze - wspominała zakonnica.\nNajpierw pojawili się w wiosce rano. Zajęli wszystkie strategiczne i ważne miejsca w miejscowości. Ludzie wiedzieli, że terroryści są obecni, wiec zdecydowali się przyjść na wieczorną Mszę św.\n- Przybyłam do parafii i oznajmiłam ojcom tę złą nowinę o przybyciu terrorystów. Spotkałam ojca Zbigniewa i przekazałam mu wieści. On miał wątpliwości, czy to aby nie są plotki. Spytał: Przyszłaś na Mszę? Potwierdziłam. Odparł: To chodźmy się modlić. To samo powiedziałam ojcu Michałowi potem, ale zareagował tak samo jak jego franciszkański współbrat - mówiła s. Berta.\nPodczas Mszy św. o. Michał przeczytał Ewangelię, o. Zbigniew powiedział homilię, ale było widać, że patrzyli z niepokojem w stronę otwartych drzwi do Kościoła, gdzie mieli widok na plac przed kościołem.\n- O. Zbigniew mówił w swoim kazaniu o pokoju i miłości braterskiej. Po Mszy świętej ludzie potwierdzili, że terroryści stoją na zewnątrz. O. Michał powiedział wtedy: Idziemy na zaplanowane spotkania z młodzieżą. W tym momencie o. Zbigniew poszedł do postulantów (kandydatów do zakonu) i polecił im, żeby modlili się w kaplicy i stamtąd nie wychodzili - relacjonowała siostra zakonna.\nNiedługo potem usłyszeli silne pukanie do drzwi do dwóch bram klasztoru. Ktoś otworzył i weszła grupa terrorystów. Nie można było ich rozpoznać, mieli odsłonięte jedynie oczy. S. Berta zapytała, po co przyszli. Odpowiedzieli, że po polskich franciszkanów.\n- Kiedy pojawił się ojciec Zbigniew, zapytał: „Czy mnie szukacie?”. Potem przyszedł o. Michał. Ale terroryści odparli: to jeszcze nie wszyscy. Michał Tomaszek wyjaśnił, że pozostali są studentami, nie zakonnikami i zaproponował, żeby napastnicy wzięli jego, a nie ich - opowiadała s. Hernandez.\nWtedy terroryści gwałtownie z brutalnością pochwycili ojców franciszkanów i związali im ręce za plecami. Potem zażądali kluczy od samochodów parafialnych. Terrorysta popychając o. Zbigniewa skierował się razem z nim do pokoju po klucze. Siostra Berta poszła razem z nimi i tłumaczyła napastnikowi, że samochód nie należy do nich, ale do wszystkich ludzi tutaj, do parafian.\n- Przeszukali pokój, aż znaleźli klucze. Wracając stamtąd przekonywałam dalej terrorystę, że samochodów jest tutaj bardzo potrzebny. Wczoraj ojcowie zawieźli chorego do szpitala i dzięki temu przeżył. Usłyszałam jedynie: "To nie ode mnie zależy. Ja tylko wykonuje rozkazy towarzysza Jorge" - wspominała zakonnica.\nPóźniej dwóch franciszkanów wepchnięto do samochodu. Siostra Hernandez też do niego wskoczyła. Misjonarze cały czas byli związani.\ndodane 12.06.2018 13:26\nS. BERTA HERNANDEZ


Mieszkania, Pokoje do Wynajęcia Mostki (Woj. Wielkopolskie, Pow. Koniński) - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nMieszkania do wynajęcia Mostki (woj. wielkopolskie, pow. koniński)\nMieszkania do wynajęcia w Mostkach, województwo wielkopolskie, powiat koniński\nMieszkania do wynajęcia w miejscowości Mostki. Porównaj możliwość zakwaterowania w Mostkach w zależności od standardu oraz ceny. Mostki, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Mostkach:


Recenzje - ZB nr 1(159)/2001, marzec 2001\nPRZECIWKO RYNKOWEMU DESPOTYZMOWI\nNoam Chomsky staje się w Polsce postacią coraz bardziej znaną i to już nie tylko w kręgach akademickich, jako wybitny uczony, czy też kontrkulturowych, lecz także wśród coraz szerszej publiczności. Tuż po ukazaniu się pierwszej na naszym rynku jego książki poświęconej polityce - "Rok 501. Podbój trwa", mamy możliwość przeczytania kolejnej pozycji "Zysk ponad ludzi. Neoliberalizm a ład globalny" wydanej w "Wydawnictwie Dolnośląskim" w serii "Poza horyzont". Na książkę składa się seria artykułów z lat dziewięćdziesiątych publikowanych głównie w lewicowej prasie amerykańskiej, takiej jak "In These Times" czy "Z Magazine".\nJeśli mamy mówić o współczesnym systemie kapitalistycznym, powiada Chomsky, musimy oddzielić doktrynę od rzeczywistości, lub ujmując to inaczej, wyróżnić dwa warianty doktryny wolnorynkowej. Oficjalną, którą narzuca się bezbronnym oraz rzeczywistą, która brzmi: "dyscyplina rynkowa jest dobra dla ciebie, ale nie dla mnie, chyba że akurat przynosi mi korzyści". Rozwój kapitalizmu nie ma nic wspólnego z wolnym rynkiem, konkurencją, wycofaniem się państwa z życia publicznego. Jest wręcz odwrotnie. Wolny rynek to mit - spójrzmy na te kraje, które osiągnęły największy poziom rozwoju: Wielką Brytanię, Stany Zjednoczone czy Japonię. Swoją pozycję zawdzięczają daleko idącemu protekcjonizmowi państwowemu oraz bezpardonowej walce ze swoimi przeciwnikami, jak jest to doskonale widoczne w przypadku Wielkiej Brytanii, czy dzisiaj USA. Innym przykładem stanowiącym potwierdzeniem tezy o związku pomiędzy interwencjonizmem państwowym a rozwojem ekonomicznym jest tzw. "wschodnioazjatycki cud", który jest konsekwencją "wzięcia przez rząd odpowiedzialności za promocję wzrostu ekonomicznego", co zaowocowało nie tylko zaskakującymi wynikami gospodarczymi, lecz także podniesieniem jakości edukacji, ochrony zdrowia oraz zmniejszeniem nierówności społecznych. W ciągu trzydziestu lat Korea Południowa zanotowała dziesięciokrotny wzrost dochodu na głowę mieszkańca. Natomiast "doktryny neoliberalne, cokolwiek się o nich myśli, podkopują systemy opieki zdrowotnej i edukacji, powodują wzrost nierówności między ludźmi i zmniejszają udział sfer pracowniczych w zyskach (...)". Kryzys finansowy w Azji, jak podkreślają specjaliści, po części spowodowany był odejściem, pod presją Zachodu, od praktyki interwencjonizmu. Kierunek jaki obrały kraje azjatyckie (w miarę równomierną dystrybucję dóbr) nie wydaje się być regułą. Coraz bardziej jest oczywiste, że strukturalny model trzeciego świata poszerza się i obejmuje także kraje wysokouprzemysłowione. Przykład Stanów Zjednoczonych jest w tym względzie pouczający. Pomimo "zadziwiającego" i "powalającego" wzrostu zysków, jeśli użyć przytaczanych przez Noama Chomsky'ego określeń z prasy biznesowej, dochody większości społeczeństwa na przestrzeni piętnastu lat nie zmieniły się lub zmalały, nierówności pomiędzy ludźmi są największe od lat siedemdziesięciu, a poziom ubóstwa wśród dzieci jest największy wśród krajów uprzemysłowionych. Neoliberalizm w praktyce oznacza budowę "socjalizmu dla bogatych", gdzie biedni finansują bogatych (dzisiaj są to np. sektory wysokich technologii) poprzez system publicznych subsydiów. Okres rządów Reagana, przedstawiany w mediach jako ucieleśnienie polityki "wolnego rynku", był "największym od lat trzydziestych zwrotem w stronę protekcjonizmu", choć "surowych reguł wolnego rynku" uczono biednych i bezbronnych i to oni odczuli najbardziej jego konsekwencje.\nJeśli bogaci i możni tego świata nie mogą bezpośrednio odwołać się do nagiej przemocy, by osiągnąć swoje cele (tak jak dzieje się to na przykład w Ameryce Łacińskiej, co bogato ilustruje Noam Chomsky.\nStandardy życia na Kubie o niebo przewyższają sytuację w innych krajach Ameryki Łacińskiej. W Polsce o takich rzeczach powinno się milczeć i rzeczywiście tak właśnie jest), należy odwołać się do propagandy. Zadaniem tzw. sektora public relations nie jest nic więcej jak tylko "fabrykowanie przyzwolenia" oraz "kontrolowanie umysłu publicznego". Specyficznie pojmowana demokracja opiera się na przekonaniu, iż "Wielka Bestia" (zdecydowana większość społeczeństwa) nie wie, co jest dla niej dobre, tym się mają bowiem zajmować ludzie "odpowiedzialni". Jednym z najważniejszych zadań sektora public relations, choć jak wydaje się stanowi to jego nierozstrzygalny problem, jest rozpowszechnienie idei, iż to bogaci mają rabować biednych (stąd też nierówna walka jaką w Ameryce Łacińskiej prowadzili Amerykanie z Sowietami o "kontrolowanie mas ludzkich", ci drudzy bowiem odwoływali się do biednych i "zawsze chcieli rabować bogatych"). Jednym ze składników propagandy jest usilnie lansowane przekonanie, iż wolny rynek jest ze swej istoty sprawiedliwy, nagradza odważnych i pracowitych, a w końcu przynosi korzyści nam wszystkim. Nie trzeba jednak sięgać zbyt daleko, aby się przekonać, że rzeczywistość jest zupełnie odmienna.\nDzisiaj Stany Zjednoczone są jedyną potęgą światową zdolną dyktować warunki niemalże wszystkim. Nieważne jakie środki zostaną zastosowane, ważna jest konieczność promowania i ochrony amerykańskich interesów, tj. interesów rządu i wielkich korporacji. Asortyment środków jest bogaty, od bezpośredniej interwencji zbrojnej, jak np. w Jugosławii, poprzez popieranie państw łamiących prawa człowieka, np. Izrael, Kolumbia po wykorzystywanie instytucji międzynarodowych. Kiedy jednak Unia Europejska starała się zwrócić do WTO z oskarżeniem USA o naruszanie umów dotyczących wolnego handlu związanych z ustawą Helmsa-Burtona "Cuban Liberty and Democratic Solidarity Act", mającej na celu wzmocnienie sankcji przeciwko Kubie, okazało się, że Waszyngton "nie będzie współpracował z panelami WTO, ponieważ organizacje handlowe nie mają jurysdykcji w sprawach dotyczących bezpieczeństwa narodowego", a jak powszechnie wiadomo Kuba stanowi właśnie zagrożenie bezpieczeństwa narodowego USA. Nie inaczej sytuacja ma się z innymi instytucjami międzynarodowymi.\nNie powinniśmy jednak popadać w pesymizm. "Mimo iż ośrodki władzy i koncentracji przywilejów z pewnością nie dadzą za wygraną, zwycięstwa mas obywatelskich powinny podnosić na duchu" - pisze Chomsky. Doskonałym tego przykładem jest zablokowanie podpisania traktatu MAI - Multilateral Agreement on Investment (który przygotowywany był w całkowitej tajemnicy, tak że niewiele o nim wiedział sam Kongres Stanów Zjednoczonych), przez "zgraję organizacji zwykłych obywateli, która, jedynie za pomocą komputerów i dostępu do Internetu przyczyniła się do naruszenia całej umowy" lub jak pisał "Financial Times" przez "hordę 'strażników obywatelskich', której motywy i metody są tylko częściowo rozumiane w większości stolic". Niestety w większości działania społeczne mają charakter defensywny i mają na celu obronę dotychczasowych osiągnięć. Brakuje nam idei ożywiających "rewolucje demokratyczne". W przeciwieństwie do dziewiętnastowiecznych robotników, którzy pisali, iż "ci, którzy pracują w młynach, powinni je posiadać", dzisiaj błagają możnowładców, o to, by byli bardziej łaskawi. Sytuacja ta odnosi się do USA, lecz jest prawdziwa również w odniesieniu do Polski.\nPoruszone powyżej sprawy nie wyczerpują, oczywiście, w całości wielowątkowej książki Noama Chomsky'ego, każdy więc zainteresowany funkcjonowaniem kapitalizmu i jego prawdziwym obliczem powinien po nią sięgnąć. Okazuje się bowiem, iż "kapitalizm z ludzką twarzą" jest jedynie mitem, o którym dużo się mówi w politycznych salonach i na biznesowych mityngach. Demokracja, prawa człowieka, poprawa losu najuboższych, ochrona środowiska wydają się być jedynie zaklęciami mającymi zaczarować rzeczywistość, tak aby wydała się "światem najlepszym z możliwych".\nNoam Chomsky, Zysk ponad ludzi. Neoliberalizm a ład globalny, tłum. Marcelina Zuber, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2000\nAJ LAF JUESEJ\nOpatrzona wstępem prof. Michała Chmary książka Noama Chomsky'ego "Rok 501. Podbój trwa" jest długą i płomienną tyradą antyamerykańską. Dodam - doskonale udokumentowaną. Tyle, że płaską, jednostronną.\nTytułowy "Rok 501" rozpoczął się 12.10.1992, gdy upłynęło 5 wieków od przybycia Kolumba do Ameryki. Wg Chomsky'ego "okres ten można nazwać też >>pięćsetletnią Rzeszą<<" (s.23). Tym podobnych nonsensów jest sporo, co obniża wartość książki. Szkoda, bo już 1. rozdział, "Wielkie dzieło podboju i podporządkowania" (s.23-60), ujawnia ciekawe fakty.\nWypada się zgodzić, że "Nie zbrodnie są problemem, lecz brak subordynacji" (s.114). Zbrodnie Milosevicia są niczym wobec ludobójstwa Turków na Kurdach, jednak to Jugosławia została zbombardowana - "prawa człowieka mają jedynie wartość instrumentalną" (s.139).\nŚWIAT WG CHOMSKY'EGO\nChomsky próbuje udowodnić, że "Jeśli chodzi o demokrację, to w oficjalnie uznanym znaczeniu tego słowa nie daje ona najmniejszej szansy na jakąkolwiek ingerencję opinii publicznej w totalitarną strukturę gospodarki korporacyjnej" (s.124). A - co moim zdaniem, bardziej prawdopodobne - "protekcjonizm państw uprzemysłowionych (...) zmniejszył dochód narodowy w państwach Trzeciego Świata o sumę dwukrotnie przekraczającą wartość oficjalnej >>pomocy na rozwój<<" (s.164). Bulwersuje też kwestia "własności indywidualnej" - najpierw zrabowano państwa rozwijające się, teraz każe się im płacić za patenty, będące wynikiem owej kradzieży (zysk Zachodu: 100 mld rocznie!).\nPisarz wymienia długą listę zbrodni kolonizatorów i samych Stanów Zjednoczonych: rzezie Indian, Ameryka Środkowa, Południowa (szczególnie Brazylia), inwazja na Wietnam, Afryka, podporządkowanie sobie Europy Środkowej i Wschodniej, krwawe tłumienie wystąpień robotniczych, popieranie bezwzględnych korporacji itd., itp.\nDla lepszego przyswojenia "Roku 501" radzę przeczytać też "Molocha" Karlheinza Deschnera. Młodszym czytelnikom ZB polecam płytę "American Revolution", nagraną przez wściekłych hard core'owców z Love 666. Wtedy klimat będzie wystarczająco antyamerykański...\nNoam Chomsky jest wrażliwy na kwestie obrony przyrody. Opisuje proceder eksportu zanieczyszczeń, przenoszenie brudnego przemysłu do biednych krajów (ss.166-167). Podnosi problem biotechnologii i niebezpieczeństwa patentów genetycznych (ss.173-177). Ciekawe są informacje o sposobach szerzenia konsumeryzmu w Ameryce Środkowej (ss.322-326). Wstrząsają doniesienia o śmiertelnym zagrożeniu ubogich pestycydami (s.262).\nBardzo pouczający jest przykład Haiti (ss.318-321), państwa zmuszonego do przejścia z gospodarki samowystarczalnej na produkcję na eksport do USA. Skutki tego są bardziej niż opłakane.\nO TYM CHOMSKY ZAPOMNIAŁ\nChomsky nie zauważa, że jest arcyamerykański. Kreśli obraz złożony z dwóch barw: bieli i czerni. Jego błyskotliwy styl pisania jest obciążony dużą wadą - pomija lub przeinacza niewygodne fakty i argumenty. Zupełnie jak Tofflerowie i Fukuyama. Tylko w drugą stronę.\nChomsky piętnuje "kompleks państwowo-korporacyjny", a sam z zapałem korzysta z jego produktów - np. Internetu. Ponadto, jako wykładowca słynnego Massachusetts Institute of Technology, pewnie zarabia krociei nie łączy tego z hojnymi dotacjami korporacji i państwa dla tej uczelni. Być sławnym krytykiem systemu oraz brać od niego wielkie pieniądze - oto fenomen liberalnej demokracji.\nChoć "Rok 501" jest dobrą (w kategorii pamfletu) książką, to nawet przez chwilę nie ociera się o obiektywizm. Dla wyrobienia sobie o Stanach jakiegoś wyważonego poglądu należało by ją czytać równolegle z "Przyszłością kapitalizmu" Thurowa i książką Fukuyamy "Zaufanie - kapitał społeczny a droga do dobrobytu" (cz. IV).\nNa razie czekam na nowego de Tocqueville'a, który opisze współczesną demokrację w Ameryce.\nNoam Chomsky, "Rok 501. Podbój trwa", 437 s., wyd. PWN, Warszawa-Poznań 1999.


W czasach niepewności gospodarczej i dystansu społecznego firmy bardziej niż kiedykolwiek chcą rozwijać swoją obecność w Internecie.\nJeśli chcesz, aby Twoja firma działała online, lub jeśli jesteś freelancerem, który tworzy witryny dla firm, które chcą uzyskać dostęp do Internetu, Elementor może pomóc Ci skutecznie zbudować witrynę zdalnie, która jest niedroga i łatwa w utrzymaniu.\nElementor to wizualny kreator stron WordPress typu przeciągnij i upuść, co oznacza, że możesz tworzyć świetnie wyglądające projekty bez konieczności patrzenia na jedną linię kodu. Jeśli chcesz dowiedzieć się nieco więcej o wtyczce, możesz przejrzeć pełną recenzję Elementor WPExplorer.\nW tym poście wyjaśnię trochę więcej, dlaczego Elementor jest najlepszym narzędziem do zdalnego tworzenia witryn. Następnie przeprowadzę Cię przez ogólne kroki, jak wykorzystać Elementor do zaprojektowania strony internetowej.\nJeśli chcesz uzyskać więcej informacji na temat korzystania z Elementora do zdalnego tworzenia witryn, HubSpot Academy and Elementor współpracujemy, aby zaoferować bezpłatny kurs online obejmujący wszystko, od konfiguracji hostingu po budowę i uruchomienie witryny WordPress.\n1 Dlaczego warto korzystać z Elementor do zdalnego budowania witryn?\n1.1 Oszczędzaj czas i unikaj kodu\n1.2 Zmniejsz złożoność i wyeliminuj błędy\n1.3 Oszczędzaj pieniądze i upraszczaj koszty\n2 Jak używać Elementora do tworzenia stron internetowych\n2.1 1. Wybierz swój motyw\n2.2 2. Wybierz swój smak elementora\n2.3 3. Zacznij budować z Elementorem\n3 Twórz strony internetowe z Elementor już dziś\nDlaczego warto korzystać z Elementor do zdalnego budowania witryn?\nInformacje i pobieranie Zobacz wersję demonstracyjną\nUżywanie Elementora do tworzenia stron internetowych może:\nOszczędzaj czas i pomagaj szybciej projektować i iterować na swoich stronach.\nZmniejsz złożoność swoich witryn, wyeliminuj błędy i stwórz łatwiejszy proces konserwacji, jeśli chodzi o aktualizacje i testy.\nZaoszczędź pieniądze i uprość koszty, abyś mógł lepiej określić cenę projektu.\nOmówmy korzyści bardziej szczegółowo.\nOszczędzaj czas i unikaj kodu\nNiezależnie od tego, czy jesteś projektantem, programistą, czy zwykłym użytkownikiem WordPress, Elementor może przyspieszyć Twój przepływ pracy za pomocą interfejsu wizualnego „przeciągnij i upuść”.\nMożesz szybko rozwijać nowe projekty, dodając widżety treści. Dostaniesz także mnóstwo opcji projektowania i układu, aby tworzyć style i układy idealnie dopasowane do pikseli.\nPrzez całe doświadczenie nigdy nie musisz bezpośrednio wchodzić w interakcje z kodem … chyba że chcesz. Jeśli chcesz mieć nieco większą kontrolę, możesz w razie potrzeby łatwo użyć własnego niestandardowego CSS.\nWreszcie, jeśli naprawdę chcesz zaoszczędzić trochę czasu, Elementor zawiera setki gotowych szablonów, które możesz zaimportować. Wszystko, co musisz zrobić, to zaimportować szablon, który Ci się podoba, edytować zawartość pasującą do Twojej marki i gotowe\nKorzyści te mogą również zaoszczędzić czas, gdy trzeba iterować. Na przykład, jeśli klient zażąda zmiany, możesz szybko zmienić wszystko bez angażowania się w kod.\nZmniejsz złożoność i wyeliminuj błędy\nW typowej witrynie WordPress gotowy produkt jest zazwyczaj mozaiką wtyczek różnych programistów.\nNic nie łączy tych oddzielnych narzędzi oprócz czasu i wysiłku włożonego w ich wykorzystanie do stworzenia spójnej witryny.\nW tej chwili jest to w porządku, ale może to prowadzić do potencjalnych problemów w przyszłości, ponieważ każdy programista niezależnie zmieni i zaktualizuje wtyczkę.\nNa przykład twórca wtyczki suwaka może wprowadzić zmiany, które powodują problemy z sekcją bohatera strony głównej (zbudowane przy użyciu innej wtyczki).\nDzięki Elementor masz dostęp do wszystkich ważnych narzędzi pod jednym dachem.\nNa przykład dzięki Elementor i Elementor Pro otrzymujesz narzędzia, które pomogą Ci stworzyć:\nFormy generacji ołowiu\nListy / siatki portfeli\nWszystkie te narzędzia są dostarczane w tej samej wtyczce od tego samego programisty, więc możesz mieć pewność, że zmiana formularzy generowania potencjalnych klientów nigdy nie spowoduje problemu z oknem wyskakującym, w którym wyświetlasz formularz.\nCo więcej, znacznie ułatwia Ci to życie, gdy przychodzi czas na aktualizację swoich witryn. Zamiast korzystać z witryny przejściowej w celu testowania wielu różnych wtyczek w różnym czasie, wystarczy przetestować i zaktualizować pojedyncze narzędzie.\nZasadniczo możesz użyć Elementor jako fundamentu witryny, aby uprościć wszystko, a następnie rozwinąć działalność, aby osiągnąć określone cele biznesowe, takie jak użycie darmowa wtyczka HubSpot WordPress do generowania potencjalnych klientów za pomocą formularza, okna czatu na żywo i wyskakujących okienek, które są dostępne w bezpłatnym programie HubSpot CRM.\nOszczędzaj pieniądze i upraszczaj koszty\nWreszcie, Elementor może pomóc Ci zaoszczędzić pieniądze i łatwiej wycenić projekty.\nPodobnie jak dostęp do ważnych narzędzi w jednej wtyczce zmniejsza złożoność witryny, a także zmniejsza cenę, którą musisz zapłacić.\nElementor ma darmową wersję dla konstruktora rdzeni. Następnie, aby uzyskać dostęp do dodatkowych funkcji, takich jak formularze, suwaki, wyskakujące okienka i więcej, wystarczy zapłacić tylko jedną stałą cenę.\nNie ma opłat za różne funkcje lub konieczność zakupu różnych wtyczek, co pozwala utrzymać niskie koszty.\nUtrzymuje to również przejrzystość kosztów i ułatwia wycenę projektów klientów. Zamiast wyceniać w pakiecie wiele różnych narzędzi, możesz uprościć sprawę i skupić się na tym, co płacisz za czas i wiedzę, a nie na narzędziach.\nJak używać Elementora do tworzenia stron internetowych\nTeraz, gdy znasz już niektóre powody, dla których Elementor jest świetnym narzędziem do zdalnego budowania witryn, zastanówmy się, jak wykorzystać Elementor do zbudowania wspaniałej strony internetowej.\n1. Wybierz swój motyw\nElementor to wtyczka, więc nadal musisz wybrać motyw, aby sparować go z Elementorem.\nPonieważ zamierzasz używać Elementora do kontrolowania całego / większości projektu swojej witryny, chcesz skupić się na znalezieniu motywu, który oferuje potrzebne funkcje, a także pełną obsługę funkcji tworzenia strony przez Elementor. Na przykład, jeśli chcesz mieć możliwość dodania personelu, referencji i portfolio, powinieneś wybrać motyw z tymi typami postów – na przykład motyw Total WordPress.\nNajlżejszym możliwym podkładem jest Motyw Hello Elementor. Zasadniczo Hello Elementor to w 100% puste płótno dla twoich projektów Elementor.\nPonieważ motyw Hello Elementor nie dodaje żadnego własnego stylu ani funkcji, dzięki temu Twoja witryna będzie lekka i szybko się ładuje.\nJeśli potrzebujesz motywu, który ma własne style, na przykład do kontrolowania nagłówka witryny lub sposobu realizacji transakcji w sklepie WooCommerce, możesz sprawdzić tę kolekcję najlepszych motywów Elementor WordPress.\n2. Wybierz swój smak elementora\nElementor występuje w obu darmowa wersja na WordPress.org, a także wersja premium, która dodaje o wiele więcej funkcji, tzw Elementor Pro.\nDzięki bezpłatnej wersji Elementor możesz budować strony internetowe strona po stronie. Na przykład możesz utworzyć jeden projekt dla swojej strony głównej, inny dla swojej strony „O stronie”, a następnie możesz utworzyć osobne strony dla każdego elementu portfela.\nW przypadku prostej witryny z broszurami zawierającej treści typu „ustaw i zapomnij” może to być wszystko, czego potrzebujesz.\nJednak, aby wyjść poza to, możesz rozważyć Elementor Pro.\nElementor Pro nie tylko udostępnia więcej narzędzi do projektowania, takich jak suwaki i formularze, ale także oferuje zupełnie nowy sposób tworzenia stron internetowych za pomocą programu Theme Builder.\nDzięki Elementor Theme Builder możesz tworzyć szablony i stosować je do całej witryny lub jej części. Na przykład możesz zaprojektować swoją witrynę:\nArchiwizuj strony (na przykład strona z listą wszystkich Twoich postów na blogu)\nPojedyncze strony (na przykład indywidualny post na blogu)\nMożesz także uwzględniać dynamiczne treści w swoich projektach, takie jak treści dodane za pomocą niestandardowych pól.\nPonieważ możesz utworzyć jeden szablon, który będzie dotyczył całej lub części twoich treści, Elementor Pro stanowi szczególnie świetną opcję dla witryn dynamicznych.\nJest także przydatny w przypadku innych typów witryn dzięki nowym widżetom treści, takim jak:\nPonownie upraszcza to zarówno witrynę, jak i ceny (ponieważ Elementor Pro obejmuje każdą funkcję w tej samej cenie).\n3. Zacznij budować z Elementorem\nPo wybraniu odpowiedniego motywu i wersji Elementor dla swojego projektu możesz rozpocząć tworzenie.\nAby zaprojektować treść, możesz zacząć od pustej strony lub zaimportować jeden z gotowych szablonów dostarczonych z Elementor.\nAby szybko zbudować całą spójną stronę internetową, możesz nawet użyć jednego z Zestawów Elementorów, które są zestawem szablonów dla każdej strony w witrynie, nawet do strony 404.\nNiezależnie od tego, czy zaczynasz od pustej tablicy, czy gotowego szablonu, skończysz w interfejsie wizualnym Elementor typu przeciągnij i upuść.\nPo prawej stronie zobaczysz podgląd swojego projektu na żywo – zobaczysz dokładnie to, co zobaczą użytkownicy Twojej witryny.\nNastępnie możesz użyć paska bocznego po lewej stronie, aby dodać i skonfigurować elementy treści i układu.\nNa przykład, jeśli chcesz dodać przycisk do swojego projektu, wystarczy przeciągnąć go z paska bocznego. Następnie możesz dostosować jego ustawienia za pomocą tego samego paska bocznego.\nAby dokładniej zapoznać się z działaniem interfejsu Elementor, możesz obejrzeć wideo poniżej:\nTwórz strony internetowe z Elementor już dziś\nTeraz, bardziej niż kiedykolwiek, firmy szukają obecności w Internecie.\nNiezależnie od tego, czy chcesz uruchomić własną obecność online, czy pomagasz klientom uzyskać dostęp do Internetu, nauka korzystania z Elementor do tworzenia stron internetowych pozwoli nie tylko tworzyć piękne, skuteczne strony internetowe, ale także:\nZaoszczędź czas i wyeliminuj potrzebę bezpośredniej pracy z kodem.\nWyeliminuj problemy ze zgodnością i uprość konserwację, udostępniając wszystkie najważniejsze narzędzia w jednym miejscu.\nZaoszczędź pieniądze i uprość koszty, eliminując potrzebę zakupu wielu oddzielnych wtyczek do kluczowych funkcji.\nAby sprawdzić, czy Elementor jest właśnie dla Ciebie, możesz zainstalować darmowa wersja WordPress.org i zacznij budować swoją pierwszą stronę zdalnie.\nWP Optin Wheel Review: Cum să vă îmbunătățiți ratele de opțiune instantaneu\n15 најбољих бесплатних фавицон агрегата\nSlik representerer du deg i WordPress Community\n10 феноменалних бесплатних и премиум ВордПресс Фацебоок додатака\nVeb sayt tərtibatları\nSi të Ndërroni Web Pritësit për Faqen tuaj të WordPress\nComo criar um blog de moda e moda para festivais com WordPress\nCum să îmbunătățiți reputația site-ului dvs. WordPress chiar acum\nComo otimizar as barras laterais do WordPress para obter melhor tráfego e conversões\nComo publicar depoimentos no WordPress para taxas de conversão aprimoradas\nEnkle måter å forbedre WordPress-bloggen din gratis


Kocyk Velvet 60x70 Dark Grey Funfair - Kocyki dla dzieci - Dziecięcy sklep internetowy Ola4Kids\n» Kocyk Velvet 60x70 Dark Grey Funfair\nNiezwykle miękki Velvet Dark Grey Funfair 60x70cm w oryginalnej odsłonie z ręcznie malowanymi zwierzątkami. Kocyk wykonany został z wysokogatunkowej bawełny oraz delikatnego w dotyku, elegancko przepikowanego Velvetu.\nKocyk Dark Grey Funfair idealnie sprawdzi się w roli pierwszej ciepłej kołderki w kołysce lub mniejszym łóżeczku, miękkiej maty do leżenia lub jako otulacz do gondoli w czasie chłodniejszych dni. Kocyki dla dzieci z tej serii wykonane zostały z materiałów najwyższej jakości – bawełna oraz nadruki przebadane zostały pod względem bezpieczeństwa i posiadają certyfikat OEKO-TEX Standard 100.\nCiepłą i przytulną miękkość zapewnia naturalna bawełna, pokrywająca kocyk dla niemowlaka z jednej strony – z drugiej użyta została zupełnie nowa dzianina Velvet, która dodatkowo przepikowana została w elegancki wzór. Co ważne, pikowanie wykonane zostało w nowej technologii bez użycia nici, dzięki czemu jest bezpieczne nawet dla niemowląt! Velvet tworzy również puszystą obwódkę po stronie bawełny nadając kocykowi przytulnego charakteru. Antyalergiczne wypełnienie z syntetycznych włókien silikonowych nadaje całości wyjątkowej puszystości i sprawia, że kocyki dla niemowląt Dark Grey Funfair z serii Velvet są w pełni bezpieczne i przyjazne każdemu dziecku.\nKocyk Velvet dostępny jest w rozmiarze 60x70 cm.\nBawełniana Pościel Z Wypełnieniem Grey Goodnight 100x135cm\nBambusowa Pościel Z Wypełnieniem Blue Laguna 100x135\nŚpiworek Z Futrem Curry Boho Velvet S/M (0-1 Roku)\nŚpiworek Z Futrem Dark Grey Blossom Velvet S/M (0-1 Roku)


Adrien Hunou chce grać w reprezentacji Polski. Czeka na sygnał od Paulo Sousy - Sport\nAndrien Hunou, napastnik francuskiego Rennes, zgłosił akces do gry w reprezentacji Polski i teraz czeka na sygnał od nowego selekcjonera biało-czerwonych Paulo Sousy. O paszport nie powinien się obawiać - jego babcia była Polką.\nAdrien Honou, którego babcia była Polką, chciałby grać w reprezentacji Polski\nNapastnik Rennes czeka na sygnał od Paulo Sousy\nJeśli Portugalczyk będzie nim zainteresowany, 27-letni napastnik zacznie uczyć się języka polskiego; na razie zna kilka zwrotów\nAdrien Hunou urodził się w podparyskim Evry. Karierę rozpoczynał w Senart-Moissy, skąd jako 16-latek trafił do Rennes, w którym z przerwą na dwuletnie wypożyczenie do Clermont występuje do dziś. Obecnie gra jako środkowy napastnik, ale w przeszłości radził sobie także jako skrzydłowy bądź ofensywny pomocnik. W tym sezonie strzelił cztery gole w 18 meczach, w większości z nich wchodząc z ławki.\n27-letni piłkarz, choć urodził się i grywał w młodzieżowych reprezentacjach Francji (U-18, U-19 i U-20), ma też polskie korzenie. Jego babcia była Polką i dopóki żyła, Hunou często bywał w naszym kraju i rozmawiał w naszym ojczystym języki. Obecnie - jak przyznał w rozmowie z Maciejem Kaliszukiem z "Przeglądu Sportowego" - potrafi jedynie policzyć do dziesięciu, a także powiedzieć "dzień dobry" i "dziękuję bardzo". Zwroty grzecznościowe ma więc opanowane, a na dobre nauki języka zamierza podjąć się po... otrzymaniu powołania do reprezentacji Polski. Na razie nie zamierza tego robić, czeka na sygnał od Paulo Sousy.\nAdrien Honou zagra w reprezentacji Polski?\nO tym, że Adrien Honou chciałby zagrać w biało-czerwonych barwach, wspomniał w listopadzie były kadrowicz Ludovic Obraniak. Snajper Rennes potwierdził to na łamach "PS".\n- Słyszałem od Obraniaka o możliwości gry dla Polski i pomyślałem, dlaczego nie? Pochodzę z polskiej rodziny, więc czemu z tego nie skorzystać? - powiedział Maciejowi Kaliszukowi. - Tym wywiadem chciałbym zwrócić uwagę, że jestem zainteresowany grą w reprezentacji Polski - dodał.\nWydaje się, że teraz ruch należy do Paulo Sousy. Sam Hunou nie zamierza niczego przyspieszać - na razie nie uczy się polskiego języka, nie kompletuje dokumentów, by wystąpić o polskie obywatelstwo i poza Kamilem Grosickim, z którym występował w Rennes, nie zna kadrowiczów. Szans na powołanie do reprezentacji Francji jednak nie ma, a biało-czerwona drużyna narodowa byłaby dla niego być może jedyną okazją do gry w międzynarodowych turniejach.\nW kadrze Polski też jest jednak duża konkurencja. Robert Lewandowski to klasa sama w sobie i zawodnik niezastąpiony, Krzysztof Piątek i Arkadiusz Milik są na zakręcie karier, ale to wciąż bardzo dobrzy napastnicy, a na swoje szanse czekają m.in. Bartosz Białek, Dawid Kownacki, Jarosław Niezgoda czy Adam Buksa. Mniej tłoczno jest na skrzydłach i być może Honou właśnie tam znalazłby swoje miejsce. Oczywiście, jeśli Paulo Sousa będzie go widział w ekipie.\nAdrien Honou może podążyć drogą Damiena Parquisa i Ludovica Obraniaka, o których zabiegał Franciszek Smuda. Nazywano ich, niezbyt przychylnie, "farbowanymi lisami" - zapewniali, że nauczą się języka polskiego, ale gdy przyszło co do czego, nic w tym kierunku nie zrobili. Pojawili się tak samo znienacka, jak później zniknęli.\nWiększe piętno na reprezentacji Polski odcisnęli Emmanuel Olisadebe i Roger Guerreiro. Nigeryjczyk strzelił 11 goli w 25 meczach i poprowadził kadrę Jerzego Engela do finałów mistrzostw świata w Korei Południowej i Japonii, Brazylijczyk zaś strzelił gola w meczu mistrzostw Europy 2008 z Austrią.\nPaulo Sousa Rennes Ligue 1 Robert Lewandowski Reprezentacja Polski


Klocki edukacyjne, które pomagają w nauce | Blog Klocki.edu.pl\nKlocki edukacyjne, które pomagają w nauce\nKlocki edukacyjne pomagające w nauce\nOkazuje się, że pośrednio na zdolności językowe wpływają wszystkie zabawki konstrukcyjne. Przyczynia się do tego ich pozytywny wpływ na rozwijanie zdolności manualnych u dzieci. Mowa jest bardzo mocno związana z tymi kompetencjami, ponieważ mówienie wymaga ogromnej precyzji ruchowej i ośrodki w mózgu odpowiedzialne za te czynności są ze sobą ściśle powiązane. Właśnie z tego powodu wiele osób wykonujących prace wymagające wyjątkowej precyzji (na przykład nawlekając nitkę na igłę) przygryza język. Wystarczy zresztą zwrócić uwagę na to, jak skomplikowane ruchy wykonują narządy aparatu mowy, w trakcie artykułowania jakiegoś łamańca językowego. W bogatej ofercie klocków znaleźć można również takie, które zostały zaprojektowane specjalnie z myślą o ułatwieniu nauki liter i tworzenia zdań. .\nMorphun - Duże litery + 100 Obrazków 163 el.\nZestaw składa się z liter i obrazków, które umożliwiają twórcze, ciekawe łączenie. Kolorowe elementy z pewnością przyciągną uwagę dzieci, pozwalając im na bezstresową naukę, połączoną z zabawą. Rekreacja może polegać na opisywaniu ilustracji lub przybrać formę gry słownej, w której z wylosowanych klocków trzeba ułożyć jakieś słowo. Możliwości jest naprawdę sporo – wystarczy jedynie uwolnić kreatywność. Niezależnie od formy spędzania czasu z tym zestawem klocków edukacyjnych, będzie ona skutkowała zwiększeniem zdolności językowych dziecka, zarówno w zakresie ortografii, jak i gramatyki.\nW ofercie sklepu Klocki.edu.pl dostępne są również inne warianty zestawów klocków edukacyjnych z motywem liter. Znaleźć je można tutaj. Elementy tych zestawów można łączyć z innymi klockami Morphun, dzięki czemu mogą one przyozdobić samochodzik, statek, samolot, budynek lub być wykorzystane w inny, kreatywny sposób.\nRozwijanie zdolności matematycznych dzięki klockom edukacyjnym\nNawet konstruując pojazd, budowle lub zwierzątka dziecko kształtuje podstawowe kompetencje, które ułatwią mu radzenie sobie z matematyką. To nie wszystko! Budujące maluchy mogą nie zdawać sobie z tego sprawy, ale muszą wykorzystywać królową nauk. Grupowanie elementów, liczenie ile ich potrzeba do zbudowania danego fragmentu konstrukcji czy wykorzystywanie geometrii klocków – każdy konstruktor jest małym Pitagorasem! Aby poznać jeszcze więcej faktów na temat pozytywnego wpływu zestawów konstrukcyjnych na rozwój zdolności matematycznych, warto zajrzeć do artykułu: Jak klocki wpływają na kształtowanie zdolności matematycznych?\nMorphun - Duży zestaw matematyczny 350 el.\nPodobnie jak w przypadku zestawów edukacyjnych umożliwiających naukę liter, klocki matematyczne pozwalają na swobodne łączenie cyfr i symboli. Wysokiej jakości klocki charakteryzują się ciekawą stylistyką i nasyconą kolorystyką, co sprawia, że są niezwykle frapujące w oczach dzieci, uatrakcyjniając tym samym zabawę i naukę. Milusińscy mogą otrzymywać zadania i rozwiązania przedstawiać za pomocą konstrukcji z plastikowych klocków. Możliwości jest sporo, a dodatkowo można je łączyć z innym zestawami Morphun, dzięki czemu mogą stać się elementem różnorodnych konstrukcji. Jest to świetny sposób na przygotowanie pociechy do edukacji w szkole, który będzie budził w nich pozytywne skojarzenia. Nauka dzięki temu nie będzie wydawała się jedynie przykrym obowiązkiem, a raczej ciekawym, twórczym zajęciem, które może dostarczyć wiele satysfakcji.\nMorphun Dźwignie i huśtawki 215 el.\nKlocki edukacyjne Morphun Dźwignie i huśtawki 215 el.\nKlocki edukacyjne Morphun - Duże litery + 100 Obrazków 163 el.


Wpisy z tagiem: galareta\nTagi: galareta łosoś ryby stare gazety\nOczywiście, jeszcze lepszą i większą porcję galarety uzyskamy gotując całego ptaka, ale… czyż nie szkoda?... No, chyba że na wesele!\nTagi: bulwy Ćwierczakiewiczowa Lucyna drób galareta resztki sałatki stare gazety\nTagi: drób galareta kuchnia staropolska resztki sałatki stare gazety warzywa\n„Gazeta Domowa", ciekawy tygodnik wydawany przez Feliksa Fryzego (opisałam go na blogu), niestety ukazywał się tylko przez rok. Był to rok 1904. Dział porad kulinarnych prowadziła w nim Jadwiga Izdebska. Dzisiaj ta autorka książek kucharskich jest zapomniana, ale w swoim czasie cieszyła się pewną renomą. Wśród jej rad znalazłam dwa ciekawe przepisy dań, które z powodzeniem można wykonać i obecnie. Obiad z kurczaka oraz krem z owoców zestalony żelatyną – aż się proszą o obiad na niedzielę.\nWprawdzie, jak zobaczymy, Autorka proponuje na ten dzień obiad z sześciu dań, ale nasze apetyty takiego na pewno by nie zniosły. No i w upał też zjadać te kilka potraw mięsnych byłoby ciężko. Kto więc chce mieć – mimo upalnej pogody – obiad na ciepło, niech skorzysta z przepisu na potrawkę z faszerowanej kury, lub, w naszym przypadku, raczej z mniej tłustego i delikatniejszego kurczaka. Kurę trzeba gotować długo, gotowanie kurczaka, nawet tego z farszem, pójdzie szybko. Co do terminologii: potrawką nazywano mięso lub drób gotowane, podawane z sosem, najczęściej jakimś rodzajem sosu białego. W tych czasach, gdy obiad niedzielny miał dań co najmniej sześć, a skromny obiad codzienny składał się z czterech, potrawkę podawano po tzw. sztuce mięsa (z wołowiny), przed pieczystym. Stwierdzam z pełną odpowiedzialnością: dla normalnego człowieka o przeciętnym apetycie to musiały być straszne czasy. Natomiast były rajem dla obżartuchów. Nie dziwi przy tym, że ludzie żyli znacznie krócej niż dzisiaj. A ile jedzenia musiało się marnować! Pociesza jedno: resztki trafiały zapewne do służących i ich rodzin. Żywiły więc ludzi znacznie więcej niż liczyły sobie rodziny zamożne.\nCiekawy obiad, prawda? My, którzy nie mamy już licznej służby, która spożytkowałaby resztki, musimy jednak sami sobie z nimi radzić. Bo nie znosimy marnotrawstwa. W tradycji polskiej są obecne różne sposoby na wykorzystanie pozostałości z obiadu. Może nie z powodu szczególnego zmysłu oszczędności, ale z racji historycznych ciężkich doświadczeń. Zwłaszcza wiek XX, z dwiema wielkimi wojnami, a potem powojenne lata wydobywania się z wojennych zniszczeń i towarzyszącej nim nędzy, nauczył polskie domy nie marnować żywności. Dzisiaj dochodzą do tego względy ekologii: nie chcemy powiększać gór odpadków, szanujemy wszystko, co zostało wyprodukowane, kupione, ugotowane.\nZ obiadu z kurą lub kurczakiem zwykle pozostają resztki. I to niezależnie od tego, czy nasz drób gotowaliśmy, czy piekliśmy. Resztki drobiu pozwalają wykorzystać na przykład galarety. Wyglądają efektownie, smakują doskonale, a w takie upały, jakie nam zapowiadają, spokojnie mogą stanowić danie obiadowe. Bo na szczęście w niedziele nie musimy podawać już dań sześciu!\nGalaretka z kurczaka po mojemu\nresztki kurczaka gotowanego lub pieczonego\nserca z karczochów w puszce\nresztki rosołu z kurczaka lub bulion z kostki\nczarny pieprz mielony, ew. sól\nResztki drobiu oddzielić od kostek, podzielić na małe kawałki. Marchewkę i seler pokroić w drobną kostkę. (Jeżeli nie został rosół lub korzystamy z kurczaka pieczonego, gotujemy z kostki bulion drobiowo-warzywny, a w nim co najmniej marchewkę). W rosole rozpuścić żelatynę, zgodnie z opisem na opakowaniu, dopieprzyć, ew. posolić.\nZ kolby gotowanej kukurydzy zestrugać ziarna.\nSerca karczocha odcedzamy z zalewy. W miseczkach układać je na spodzie, na nich kawałki kurczaka i pokrojoną marchewkę oraz seler, jeśli jest. Przykryć to wszystko ziarnami kukurydzy, zalać stygnącą galaretą.\nMiseczki wstawić do lodówki na co najmniej dwie godziny. Podawać z zieleniną (natka, koperek, tymianek) i ćwiartkami cytryny. Kto chce, może je przybrać kleksem majonezu.\nGotowana kukurydza może także być resztkami z wczorajszego obiadu! Zestaw warzyw można dopasować do swoich możliwości, czyli np. nie dawać karczocha. Ale z nim – zrobiłam sobie zapas puszek z jego tzw. sercami – galaretka staje się daniem oryginalnym i wykwintnym.\nChcemy podać deser? Nie musi to być krem, na który przepis podaje wyżej pani Izdebska. Jest łatwy do przyrządzenia (dzisiaj nie musimy już niczego ubijać ręcznie), ale jeszcze prostsza będzie zwykła galaretka owocowa. Owoce (wiśnie lub ciemne czereśnie oczyszczone z pestek) gotujemy w syropie z ciemnego cukru z dodatkiem kawałka laseczki wanilii. Traktujemy je żelatyną zgodnie ze wskazówkami z opakowania. Zostawiamy do wystygnięcia i wstawiamy do lodówki. Podajemy z ubitą oddzielnie śmietaną z cukrem lub z deserem z torebki typu „Śnieżka”, który będzie lżejszy, bo przygotowany po prostu z mleka.\nZimne galaretki na gorące dni zawsze zdają egzamin. No a resztki wyglądają w nich jakby nimi nie były. Oczywiście, mogą to być pozostałości i z innego drobiu: z kaczki lub indyka. A do deseru można wziąć różne owoce sezonowe: maliny, porzeczki, agrest. Ich kwaskowość będzie znakomcie odświeżająca.\nTagi: drób galareta kurczak owoce resztki stare gazety wiśnie\nSięgnijmy najpierw w przeszłość. Jak przedstawiała się elegancka kolacja przed przeszło wiekiem? Odpowiadając na pytanie czytelniczki przedstawiła ją krótko „Dobra Gospodyni” w roku 1904. A właściwie tygodnik o tej nazwie.\nA jak wtedy gotowano łososia w galarecie? Znakomity przepis podało pismo „Świat Kobiecy” w roku 1905. Wtedy rozpoczęto jego wydawanie. Miało ambicje literackie (w artykule wstępnym chwalono się pozyskaniem do współpracy Stefana Żeromskiego), zajmowało się sprawami społecznymi, ale nie stroniło od obracania się ku praktycznej stronie życia. Nie zagościło długo na rynku prasy kobiecej, gdzie już wtedy coraz bardziej się rozpychał tygodnik „Bluszcz”. To on miał panować niepodzielnie, ale dopiero po wojnie światowej, tej pierwszej.\nW „Świecie Kobiecym" porad kulinarnych udzielała Paulina Szumlańska, znana autorka książek i redaktorka działająca i w innych pismach epoki. Jej przepis dla nas jest zbyt skomplikowany. Starannie wykonany na pewno dawał olśniewający efekt. Podaję go, jak zwykle, w pisowni oryginału.\nTagi: galareta łosoś stare gazety\nTagi: desery galareta kapusta owoce ryby stare gazety surówki\nJeszcze przed wojną karnawał był czasem balów, zabaw, wieczorków tańcujących. Dzisiaj bale, owszem, bywają, ale na ogół w przedszkolach albo, dla odmiany, w wielkim świecie celebryckim. Zwykli ludzie karnawału już tak solennie nie celebrują. Można wiele pisać, dlaczego tak jest. Ale jest.\nDawniejszy karnawał był oczywiście związany także z solidnym podkładem kulinarnym. Tańcującym do rana gościom należało podać ciepłą kolację oraz zapewnić drobne przekąski, a zwłaszcza dostateczną ilość napojów. Przed pierwszą wojną światową były to poncze, kruszony, kardynały – mniej lub bardziej alkoholowe, albo bezalkoholowe lemoniady, oranżady, orszady (te z migdałów). Czy nie dlatego tradycja zabaw karnawałowych raczej zwietrzała? No i nikt już nie musi właśnie zimą szukać narzeczonych dla swoich córek… A karnawał był wszak czasem kojarzenia par, często zakończonym zaręczynami. Jeszcze jedno: okazji do zabawy jedyni mają dzisiaj więcej, inni – wolą się bawić w swoim rytmie, kiedy mają ochotę. Indywidualizm pokonał stadnie organizowane bale.\nAle może będziemy mieli ochotę właśnie teraz w gronie znajomych spotkać się trochę inaczej niż zazwyczaj? Albo urządzić dzieciom bal przebierańców? Oczywiście, możemy na taką towarzyską okazję zamówić catering, a w słodkości zaopatrzyć się w ulubionej cukierni. Ale może nie lubimy gotowców, choć na smażenie tradycyjnych karnawałowych faworków czy pączków nie mamy czasu, umiejętności ani ochoty? Proponuję coś lżejszego, mało ambitnego, ale za to prawie nie zajmującego czasu. Kupmy gotowe babeczki lub sami je upieczmy z kruchego ciasta. Potem już będzie możliwość ich wypełnienia po swojemu.\nKruche ciasto było pierwszym, którego pieczenie opanowałam bezbłędnie, i tak zostało na długo. Aż nadszedł czas, gdy babeczkami miałam przyjąć bardzo ważne osoby, przed którymi chciałam wypaść szczególnie dobrze. Otóż piekłam je dwa razy z rzędu, z różnej mąki (za drugim razem z krupczatki) i dwa razy rozsypywały się na pył… Zamiast babeczek z pieczarkami tym specjalnym gościom podałam grzanki. Tak nieraz bywa, a najczęściej, gdy nam zależy na tzw. pokazaniu się.\nUnikniemy tego, jeśli się zaopatrzymy w babeczki gotowe. Kupiłam takie na jeden kęs, znakomite na przyjęcia koktajlowe, czyli takie na stojąco. Ozdobią także tak wygodne zimne bufety. A można je dostać w wersji słonej i słodkiej. Ostatnio przyrządziłam z nich bardzo proste i miłe słodkości. W ich wykonaniu pomogą dzieci lub wnuki, nawet całkiem małe.\npuszka truskawek w lekkim syropie\nTruskawki odcedzić. Syrop zagrzać z wanilią, spróbować, czy jest dość słodki, ewentualnie dosłodzić ciemnym cukrem. Zgodnie z opisem na opakowaniu połączyć go z żelatyną. Odstawić do wystygnięcia. Gdy zacznie lekko krzepnąć, można go użyć. W babeczki wkładać truskawki, łyżeczką nakładać syrop z żelatyną. Pozostawić do skrzepnięcia. Tuż przed podaniem na każdą babeczkę wyłożyć piankę, przysmażyć ją opalarką.\nTrzeba to robić szybko i uważnie, aby galaretki się nie roztopiły. Pianki można opiekać już przy stole. Oczywiście, zamiast puszki truskawek można wziąć truskawki mrożone, zagotować je w małej ilości wody wraz z cukrem i wanilią i z nich sporządzić galaretkę. Jeszcze mniej zachodu wymagają następne babeczki.\nZ mandarynek zetrzeć skórę. Mandarynki obrać, podzielić na cząstki. Zagotować syrop z wody, cukru (do smaku!), anyżu i skórki startej z owoców. Wrzucić do niego na chwilę cząstki mandarynek, odstawić. Po chwili syrop odcedzić i zgodnie z przepisem na opakowaniu żelatyny sporządzić galaretkę. Gdy wystygnie i zacznie krzepnąć, babeczki wypełnić cząstkami mandarynek i zalać krzepnącą galaretką. Ozdobić listkami zielonych ziół. Podawać od razu.\nBabeczki z galaretką lepiej podawać szybko, aby nie namiękły. Galaretkę wlewamy w ostatniej chwili. Gdy jednak wiemy, że nie będziemy mieć na to czasu ani wolnej głowy, zastudźmy galaretkę na płaskim talerzu, pokrójmy w kostki. Od nich kruche ciasto nie namięknie. Na takie babeczki można położyć łyżeczkę bitej śmietany lub kuleczkę lodów.\nOwoce mogą być oczywiście różne. Galaretki można także sporządzać mniej ambitnie niż z samodzielnie ugotowanego syropu. Gdy czasu i ochoty brak, weźmy torebkę z galaretką smakową z żelatyny. Wtedy wystarczy ją ugotować i zalać nią dowolne owoce. Pamiętajmy tylko, że ananasy i kiwi zawierają enzymy przeszkadzające zestalaniu się żelatyny. Jeżeli się chce je dodawać do galaret, trzeba je obgotować.\nA jak jest z egzotycznym rzadkim smoczym owocem czyli pitają? Sądząc z przepisów internetowych, nadaje się do robienia galaretek. Można więc i nią wypełnić kruche babeczki. Ale ja podałam ją inaczej, na surowo, chciałam bowiem poznać dokładnie jej smak.\nTen pięknie wyglądający owoc kupiłam z ciekawości. Bywa z miąższem białym, albo właśnie z tak efektownie mocno różowym. Słyszałam, że należy do tych owoców najsmaczniejszych na świecie. Kiedyś to samo słyszałam o liczi. W obu wypadkach opinii nie podzielam. Owszem, smak mają ciekawy, ale na tak wielkie komplementy nie zasługują. Zdaje się, że wszystko, co naj- zostało odkryte już dawno. Teraz docierają do nas owoce mniej znane z różnych powodów: ciężkie w uprawie i transporcie, w sumie nie rewelacyjnie smaczne.\nPitaja, którą kupiłam, bardzo droga, mało wyrazistym smakiem nieco rozczarowała. Ale była zadowalająco orzeźwiająca. Nadaje się do dekorowania innych deserów, do sałatek w połączeniu z innymi owocami, ale najlepiej podobno jej miąższ wyjadać łyżeczką. Mało słodki, zyskuje na posłodzeniu.\nKostki pitaji z umiarem potraktowałam syropem z agawy. Do pucharków z nimi dodałam małą pralinkę, migdałowe ciasteczko (bardzo lubimy włoskie amaretti) i kulkę lodów karmelowych. A na koniec wszystko posypałam cukrowymi perełkami. Nic specjalnego, ale wyglądało to ładnie i orzeźwiało po solidniejszym obiedzie. Zamiast syropu można pewnie pitaję potraktować jakimś likierem. Tak samo dla dorosłych można likierem uzupełnić syrop użyty do sporządzenia galaretek.\nNie wstydźmy się, że używamy półproduktów czy ciastek z cukierni. Nasze ambitne prababcie, wspaniałe gospodynie, też tak robiły. Na koniec więc, do poczytania, pokażę pewną warszawską cukiernię. Nie ma jej, jak i tego miasta, tej ulicy, przy której się znajdowała. Opis znalazłam w tygodniku „Świat”, prowadzonym przez Stefana Krzywoszewskiego (1866–1950) – literata, dziennikarza, dramaturga. Był rok 1927. A w Warszawie niedawno otwarto cukiernię kijowską. Emigrantów z Ukrainy było w mieście wtedy wielu. Choćby Karol Szymanowski czy jego daleki kuzyn Jarosław Iwaszkiewicz.\nSkądby tu zdobyć pierożków? Aż pachnie kulebiaką, cóż kiedy w Warszawie nie można jej było dostać w żadnym zakładzie piekarsko-cukierniczym. Kresowcy brak ten odczuwali dotkliwie a warszawiacy nieraz chętnieby zjedli kęs smacznej kulebiaki, gdyby można było ją kupić. Dobrze uczynili pp. T. Rożniecki i W. Walentynowicz, szefowie nowej placówki piekarsko-cukierniczej, że do zakresu swojej wytwórczości zaliczyli dział pieczywa rosyjskiego włącznie z pierogami, pierożkami, kulebiakami. Dział ten prowadzony jest pod kierunkiem wykwalifikowanego i doświadczonego specjalisty z Kijowa. Wyroby ,,Cukierni Kijowskiej” zdobyty wstępnym bojem wielki popyt i zadowolenie odbiorców. Dodać należy, iż ,,Cukiernię i piekarnię Kijowską” mieszczącą się przy ulicy Kruczej 31 w Warszawie otwarto dopiero w dn. 1 Grudnia 1926 r.\nObok pieczywa rosyjskiego nowy ten zakład produkuje wyroby cukiernicze, jak ciastka, pączki, faworki, torty, torciki i t. d. Do wyrobów powyższych używany jest wyłącznie świeży pierwszorzędny surowiec, pod tym względem firma przestrzega pieczołowicie jakości mąki, masła i cukru. Zakład rozporządza silą mechaniczną i już obecnie zatrudnia 20 osób. Pączki oraz faworki z tego zakładu sezonie karnawałowym napewno znajdą się na wszystkich szykownych przyjęciach. Pierogi, kulebiaki już zdobyły sobie uznanie w domach, które lubią zdrowe i smaczne dania według recepty kresowej. Na imieniny, obiady, przyjęcia proszone popołudniowe, warto też polecić świetne torty, produkcji ,,Cukierni i piekarni Kijowskiej”.\nKryptoreklama, jak trzeba. Ale wtedy nie obowiązywały tak ścisłe jak obecnie rygory jej dotyczące. Treść przy tym wielce apetyczna. Żal, że Krucza wygląda tak, jak wygląda, i że nie znajdziemy tu ani kresowej kulebiaki, ani warszawskich pączków na maśle. Wiele bym dała, aby sprawdzić, jak to wszystko smakowało!\nTagi: ciasta desery galareta owoce stare gazety\nNie wiadomo, kto i kiedy jako pierwszy zauważył, jak atrakcyjne i smaczne są galarety. Czyli wywary lub soki czy przeciery zestalone. Maciej E. Halbański w „Leksykonie sztuki kulinarnej” (wyd. I z roku 1983) definiuje je krótko.\nZastygła, półstała przezroczysta masa otrzymywana przez wygotowanie nóżek wieprzowych, cielęcych lub kości, ryb (głowy, płetwy, pęcherz pławny) albo owoców. Można też otrzymywać z roztworu żelatyny.\nDalej autor odsyła do auszpików i studzienin, czyli potraw przyrządzanych z galaret. Nie precyzuje, że tę spożywczą żelatynę uzyskuje się właśnie z wywarów zwierzęcych, z owych nóżek lub kości. Nie pisze także, że do sporządzania galaret służy i agar, substancja otrzymywana z pewnego gatunku glonów. Co dziwi, bo „agar-agar” w leksykonie znajdziemy, zresztą z opisem jego właściwości żelujących oraz z doprecyzowaniem, że jest „używany do produkcji galaretek owocowych, marmoladek i deserów”. Oddzielnym hasłem w leksykonie autor czyni galarety deserowe, a nazywa je zdrobniale.\nRodzaj zimnego słodkiego deseru przyrządzonego z esencjonalnego klarownego wywaru z owoców z dodatkiem cukru i w niektórych wypadkach przypraw aromatycznych. Do galaretek z owoców nie zawierających znacznej ilości pektyn trzeba zastosować żelatynę. Zwykle podaje się z bitą śmietanką. Oprócz owocowych istnieją galaretki przyrządzane ze zsiadłego mleka wymieszanego z cukrem, żółtkami i żelatyną. Przybiera się (garniruje) owocami.\nTu także brak agaru. Za to pojawiają się galaretki zestalane naturalnie, z owoców zawierających pektyny. Te są opisane jako : „pochodne cukrów (…). W dużych ilościach występują w owocach, zwłaszcza w jabłkach, porzeczkach, agreście, malinach oraz w marchwi, burakach ćwikłowych i dyni. Rozgotowane i ostudzone tężeją na galaretę i dlatego odgrywają dużą rolę przy sporządzaniu galaretek, dżemów i marmolad”.\nA mnie naszła ochota na wykonanie galaretki jako deseru. Była zwieńczeniem naszego wyborczego wieczoru, jaki od lat tradycyjnie u nas spędzamy z przyjaciółmi. Ciesząc się lub smucąc, ale zawsze śmiejąc, no i zjadając kolację, którą śmiało można nazwać wyborczą. Jej daniem głównym był opisany już w blogu bigos. Wybory wszak były samorządowe, wymagały więc dań rodzimych. Przystawkę opiszę następnym razem, dzisiaj – deser. Z wykorzystaniem jabłek, których jedzenie nie powinno się wiązać z jednorazową patriotyczną demonstracją. Jabłka jedzmy codziennie! Zwykle po prostu surowe, czasem dodawane do mięs czy potraw mącznych, od większego dzwonu – jako główny składnik deseru. Na przykład galaretki. Jabłka mają dużo pektyn, można więc z rozgotowanych zrobić galaretę, ale ja przyrządziłam z nich galaretkę zestalaną żelatyną. Kto unika substancji pochodzenia odzwierzęcego, może zastosować wspomniany agar.\nGalaretka z jabłek i gruszki po mojemu\n2 jabłka, 1 gruszka (łącznie ok. 50 dag owoców)\n1/2 l soku z jabłek\n30 g cukru z trzciny\nJabłka przekroić, oczyścić, obrać ze skórki. Pokroić w półplasterki, kilka z nich odłożyć (np. licząc po dwa na osobę), pozostałe pokroić w drobną kosteczkę. Podobnie przygotować gruszkę.\nSok jabłkowy zagotować z cukrem i skórką startą z niepryskanej lub starannie umytej cytryny, wrzucić pokrojone jabłka i gruszkę, gotować 5 minut. Wyjąć półplasterki jabłek i gruszki, odłożyć. Sok z kosteczkami owoców zdjąć z palnika.\nŻelatynę wymieszać z 6 łyżkami wody, aby spęczniała. Włożyć ją do soku gorącego, lecz nie wrzącego. Starannie wymieszać. Wlać do foremki po pojemności litra. Po ostudzeniu wstawić do lodówki.\nGalaretka będzie smaczniejsza z bitą śmietaną. To połączenie klasyczne. Zrobiłam dwa jej rodzaje, w dwóch smakach, w tym jedną z dodatkiem alkoholu. Śmietany nie ubijałam na sztywno; chciałam uzyskać raczej gęsty sos, niż krem.\nBita śmietana do galaretki\nSchłodzoną śmietanę ubić, pod koniec dodawać cukier. Połowę wymieszać z sokiem wyciśniętym z mandarynki i z wanilią. Drugą połowę wymieszać z calvadosem. Śmietanę przed podaniem posypać posiekanymi pistacjami; można je uprażyć na suchej patelni.\nPrawdziwą sztuką jest wyjmowanie galaretki z formy. Trzeba ją bowiem na chwilę zanurzyć w gorącej wodzie. Jaka to chwila? Rzecz wymaga wprawy. Dlatego, gdy galaretkę przyrządzamy po raz pierwszy, zróbmy to na tyle wcześnie, aby móc ją ponownie schłodzić, gdyby przy wyjmowaniu się rozpłynęła. Już za drugim razem będziemy wiedzieć, ile ma trwać magiczna chwila potrzebna do wyjęcia galaretki o idealnym kształcie. Dopowiem, że prawie mi się to udało, choć następnym razem włożę ją do wrzątku na chwilę odrobinę krótszą.\nGalarety w dawnej Polsce obrazowo nazywano trzęsieniną. Pięknie, prawda? Chętnie farbowano je na czerwono, jak pisze Wojciech Wielądko, kucharz ostatniego króla Polski, „szarłatem robaczka”. Można się w tym domyślać koszenili, barwnika uzyskiwanego właśnie z pewnego rodzaju robaczków, używanego i dzisiaj. Może więc lepiej poprzestać na naturalnym kolorze galaretki. Nie musi być czerwona.\nTagi: desery galareta jabłka książki kucharskie\nPrzed wojną pomarańcze były bardzo drogie, głównie za sprawą nakładanego na owoce egzotyczne wysokiego cła. Przez lata walczono z nim w prasie, przedstawiając wiele argumentów na to, aby polskie dzieci mogły się odżywiać tymi owocami bogatymi w witaminy. Zwłaszcza zimą. W końcu, w wyniku kampanii prasowych, te cła obniżono. Być może z tej okazji „Kobieta...” podała cały cykl recept na desery z pomarańczy. A ja przytaczam je zachowując przedwojenną pisownię.\nTagi: desery galareta owoce pomarańcze stare gazety\nNa jubileusze, rocznice, obiady wydane dla uhonorowania ważnej osoby lub podziękowania komuś, na solidniejsze kolacje przy świecach – mam propozycję. Wymyśliłam te potrawę w czasie, gdy można było dostać świeże figi. Teraz ich już raczej nie ma. Przepis jednak przyda się na rok przyszły. A zresztą figi można zastąpić innymi owocami: cytrusami, mango, ananasem, brzoskwiniami lub morelami, a także gruszkami czy jabłkami. Lub mieszaniną owoców swojskich z egzotycznymi. Podstawą jest kaczka. Drób zdecydowanie jesienny. Nie często kupowany, bo uważany za mało mięsny. Rzeczywiście, dla licznej rodziny jedna kaczka podana na obiad, mimo solidnej niekiedy postury (pod warunkiem, że to nie sam tłuszcz), może mieć za mało „treści”. Obiad można wzbogacić, obok zupy, podawanej tradycyjnie w kuchni polskiej, o przystawki i deser. Ponadto kaczkę można nadziać (mięso mielone, wątróbki drobiowe itd.). Będzie, jak się mówi, podzielniejsza. Ale na uroczystą kolację ładnie pokrojona kaczka z owocami w zupełności wystarczy. Ręczę, że smakoszom da wiele miłego nasycenia.\nGdy wertowałam książki kucharskie w poszukiwaniu propozycji ze świeżymi figami, najciekawszy przepis znalazłam u Alicji B. Toklas. Jako towarzyszka pisarki amerykańskiej Gertrudy Stein (ukazał ją Woody Allen w swoim filmie o Paryżu), przez lata mieszkała we Francji. Tam nie tylko gotowała, ale również podpatrywała przepisy Francuzów. Toteż w skarbczyku z ulubionymi przepisami ma wiele dań z francuskiej kuchni domowej i to z różnych regionów, w których przyszło mieszkać obu paniom. Należy do nich także to, które przyciągnęło moją uwagę. Podaję we własnym tłumaczeniu.\nKaczka w porto Alicji B. Toklas\n24 figi umieścić w szerokim słoju i marynować przez 36 godzin w najlepszym wytrawnym porto, szczelnie zamknięte. Kaczkę umieścić w piekarniku nagrzanym do 230 stopni. Po pół godzinie rozpocząć polewanie porto, w którym marynowały się figi i które przedtem należy podgrzać. Polewać co 15 minut. Kaczkę obracać, aby się przyrumieniła z każdej strony. Kiedy całe porto będzie zużyte do polewania, naokoło kaczki ułożyć figi i polewać bulionem (bouillon) cielęcym . Polewać w dalszym ciągu. Powinna być gotowa po godzinie, pod warunkiem oczywiście, że nie jest to kaczka stara.\nAlicja Toklas dopowiada w komentarzu do przepisu: „Kaczki nie interesują mnie po końcu września. Kaczki do pieczenia powinny być młodziutkie i żal, że nie mogą się wylęgnąć później, bo powinny być daniem jesiennym i zimowym”. Dzisiaj wygląda to inaczej. Mamy inne gatunki drobiu, hodowanego inaczej niż ten, który był dostępny w dawnych latach. A ponadto kaczkę „dorosłą" trzeba piec dłużej, starannie polewać, a gdy mamy wątpliwości co do jej zjadliwości, dopiec czy raczej dodusić pod przykryciem.\nMoją kaczkę przyrządziłam nieco inaczej niż Alicja. Chyba prościej, bo bez marynowania fig. A ponieważ nie miałam porto, zamiast niego wzięłam marsalę. Na smak mojej kaczki wpłynęły zresztą przyprawy, o których autorka przepisu oryginalnego nic nie pisze. Aby nie dzielić kaczki przy stole, wybrałam gotowe udka. Gdy kaczka stanowi danie samodzielne, liczmy po udku na osobę. Gdy wchodzi w skład większego menu, udka możemy podzielić na pół.\nPonadto kaczkę piekłam metodą długiego pieczenia w niskiej temperaturze. Bardzo sobie ją chwalę, bo wstawiwszy pieczeń do piekarnika, nie muszę o niej przez długi czas pamiętać. Oczywiście, gdy tego czasu brak, można piec tradycyjnie, w wyższej temperaturze. Ale wtedy kaczkę trzeba często podlewać, aby nie wyschła.\nKaczka z figami po mojemu\nprzyprawy: Quatre épices (pieprz, cynamon, goździki, gałka muszkatołowa), finocchio (ziarna kopru włoskiego), różowa sól himalajska\nKaczkę opalić, oczyścić, obmyć, osuszyć. Natrzeć odrobiną oleju z orzechów (lub oliwy) i przyprawami sypkimi. Odstawić pod przykryciem.\nUdka (lub kaczkę w całości) tuż przed pieczeniem obsmażyć. Ułożyć w naczyniu żaroodpornym. Piec w temperaturze 80 st. przez 6 godzin. W połowie pieczenia podlać kaczkę marsalą, na godzinę przed końcem pieczenia obłożyć figami, popieprzyć. Tuż przed zakończeniem pieczenia kaczkę obłożyć świeżym estragonem. Podając, można przybrać jego świeżymi gałązkami.\nPo takiej kaczce proponuję podać lekki deser. Owocowy. Może galaretkę? Alicja wymienia ją wśród dań podawanych podczas okupacji niemieckiej, którą obie panie spędziły w Bugey, w dolinie Rodanu, ale już bliżej północy i Alp. Galaretkę określa tradycyjnym terminem „flummery”. To bardzo stare, znane już w wieku siedemnastym, określenie na desery w rodzaju puddingów. Treść podstawowa dla smaku jest w nich zestalana za pomocą różnych usztywniaczy: mąki lub, jak w tym wypadku, żelatyny.\nDwie szklanki galaretki malinowej rozpuścić w 1 1/2 filiżanki wody, do której dodać sok z 1/2 cytryny oraz 2 do 3 listków żelatyny, w zależności od rozmiaru, wymoczonych w 1/2 filiżance wody. Wlać do formy. Kiedy wystygnie, wstawić do lodówki. Podawać wyjąwszy z formy.\nJak pisze dalej Alicja, „ten deser błagał o bitą śmietanę”. Z nią był więc podany. I to popieram!\nTaki deser galaretkowy jest jednym z najprostszych. Robimy go albo z soku z owoców zestalonego żelatyną, albo z którejś z gotowych galaretek. Zamiast żelatyny można wziąć agar, co polecam wszystkim unikającym mięsa. W obu przypadkach jeszcze ciepłym płynem zalewamy świeże lub rozmrożone owoce jagodowe. Dodają i smaku, i wartości. Gdy galaretkę przygotujemy w foremce na babkę z otworem, będziemy mogli wypełnić go świeżo ubitą śmietaną. To doskonałe zakończenie uroczystej kolacji. Zwłaszcza gdy podamy do niego ulubione wino musujące. Zdradzę, że dla mnie to Crémant d'Alsace.\nTagi: desery drób galareta kaczka książki kucharskie owoce Toklas Alicja B\nTa zagadkowa opera powstała w roku 1919. Zamówił ją teatr operowy w Chicago. Tam dwa lata później odbyła się prapremiera utworu; dyrygował sam Prokofiew. Rok później opera chicagowska pokazała Prokofiewa światu w Nowym Jorku. W marcu 1925 Europa zapoznała się z operą w Kolonii. Prokofiew mieszkał wtedy w Bawarii, w pobliżu Oberammergau, słynnego z misteriów Męki Pańskiej. W tym samym roku koncertów muzyki Prokofiewa – choć nie „Pomarańczy” – słuchano w przedwojennej Warszawie. Potem, w listopadzie, „Trzy pomarańcze” poznał Paryż, jako suitę. Wreszcie w roku 1926 wystawiono operę w Leningradzie. Rok później Prokofiew, dotąd urzędujący za granicą i nie znający porewolucyjnej Rosji, do niej przyjechał. „Pomarańcze” pokazano i w Moskwie. Ostatecznie Sergiusz Prokofiew wróci do Rosji – przecież już strasznie stalinowskiej! – w kwietniu roku 1933. Tu stworzy resztę dzieł (w tym „Romea i Julię", mój ukochany balet), tu dozna krytyki w duchu stalinowskim m.in. ze strony Szostakiewicza, choć dopiero w roku 1944. Przeżyje stalinowskie czystki (czy pozna strach?). Umrze w tym samym roku i dniu co Józef Stalin. Pozostaje się zadumać, czym sobie zasłużył na śmierć w cieniu Prześladowcy.\nTagi: desery galareta owoce pomarańcze\nNie wątpię, że każdy, komu zostało coś ze świątecznych obiadów, zastanowił się już, jak ma resztki spożytkować. Co zjeść na kolejne obiady czy kolacje, co zamrozić. Może przydadzą się pomysły z „Bluszczu” z roku 1936. Jedna uwaga: nic nie może być nieświeże, zepsute. Dlatego pozostałości najlepiej zamrazać. Dzisiaj trzy pomysły na wykorzystanie pozostałości mięs z obiadów. Chyba do wykorzystania i dzisiaj, choć można w nich dostrzec i urok staroświeckości. Przedłużmy sobie święta za sprawą resztek. Z oszczędności i dla... dobrego smaku. Przepisy podam, jak zwykle, w pisowni przedwojennej.\nŁadniejsze kawałki mięsa pokrajać w kostkę, dodać kilka korniszonów bez octu albo twardej części ogórka kwaszonego, ugotowaną niezbyt miękką marchewkę w talarkach. Indyk, sztufada, cielęcina, ozór, szynka, wszystko się tu przyda.\nZagotować dwie szklanki wody z 5 ziarnami pieprzu, kawałkiem chrzanu, 10 ziarnami angielskiego ziela, kawałkiem listka bobkowego, dwoma gwoździkami [!]. Wymoczyć 7–8 listków żelatyny w zimnej wodzie, gdy zbrzękną, przełożyć w smak z korzeni, zagotować, mieszając, doprawić solą, sokiem z cytryny i cukrem. Ostudzić.\nMięso wyłożyć w salaterkę lub foremkę i zalać smakiem prawie kiedy już ma skrzepnąć, żeby mięso długo nie mokło. Wystawić na chłód.\nZamiast korzennej galarety można zrobić dobry buljon [tak pisano] Maggi z kostek lub ekstraktu, niezasłony [!], dodać żelatyny jak wyżej.\nDwie szklanki ładnie utartych kartofli zmieszać z dwoma żółtkami, jednem jajkiem całem, łyżeczką masła, 2–3-ma łyżkami tartego szwajcarskiego sera. Zagnieść gładkie ciasto.\nResztki drobne mięsa i drobiu, wędliny i posiekane jajko na twardo mieszać, przesypać serem, obtoczyć masą kartoflaną, uformować owalny klopsik, posmarować rozbitem jajkiem, obtoczyć w tartej bułce i upiec w piecyku.\nKlopsik możemy podać jak paszteciki do zupy, albo jako osobne danie z sosem korniszonowym, cytrynowym, pomidorowym i.t.p.\nZ dużego święconego, gdy kawałków zbywa dużo, można zrobić pasztet. Na dno rondla wkroić tłuszczu od szynki, podrumienić, dodać okrawki, podsmażyć, podlać nieco wody i dusić do miękkości. Sosu powinno być możliwie mało.\nW osobnym rondelku obrumienić na słonince wątroby wieprzowej lub cielęcej mniej więcej pół na pół, w stosunku do ilości mięsa, dodać cebulę, a gdy się ładnie zarumieni, dodać do duszącego się mięsa, kiedy będzie miękkie. Dodać wymoczoną i wyciśniętą czerstwą bułkę, w ilości nie większej niż szklankę na 6 szklanek mięsa. Wymieszać, zagotować, przepuścić przez maszynkę. Masa powinna być gęstawa jak na ciasto. Wbić kilka całych jajek, doprawić do smaku solą i pieprzem, miałkiem angielskiem zielem i zapiec w wysypanej bułką formie. Jeżeli masa nie jest zbyt tłusta, czego należy unikać, można rondelek zamiast wysypywać bułką wyłożyć plasterkami cienko pokrajanej słoniny od szynki.\nTyle wykorzystanie mięs przez „Bluszcz”. Innym razem podam jeszcze ciekawy sposób na wykorzystanie resztek słodkich.\nAle wróćmy do mięsa. Gdy została pieczeń, proponuję pokroić ją w paseczki, jak na strogonowa, podsmażyć na drobno pokrojonej cebulce (kto lubi, doda i czosnek), zalać szklaneczką bulionu, doprawić do smaku ziołami lub przyprawami korzennymi i dusić. Nie za długo, bo przecież pieczeń nie była twarda. Na końcu sos zaprawiamy śmietaną, ewentualnie łyżką koncentratu pomidorowego. Ma mieć smak lekko kwaskowy, z nutą śmietanową.\nDo tego fałszywego strogonowa ja dodałam pod koniec duszenia słoiczek grzybków (były to kurki). Ale znakomitym dodatkiem będą pokrojone w plasterki ogórki konserwowe lub kiszone, podduszone pieczarki, suszone śliwki (wcześniej namoczone) albo oliwki. Każdy dodatek nada daniu innego charakteru, który warto podkreślić przyprawami. I tak: do ogórków i śliwek można dodać majeranek, do pieczarek curry, do oliwek – oregano lub rozmaryn. Przy tym do wyboru: nuta pieprzu lub papryki.\nTagi: galareta kuchnia polska mięso resztki stare gazety wołowina\nNie znam domu, w którym po świętach, do których przygotowywano się kulinarnie, nie zostały jakieś resztki. Tylko ci, którzy nic nie szykowali, dzisiaj nie mają nic w lodówkach. Pozostałości z ryby lub mięs z rosołu, a także pieczeni czy nawet szynki, można zużyć w galaretkach. Przedstawiam dwie.\nJedna była zrobiona z resztek pieczonego drobiu na resztkach rosołu i została zestalona żelatyną (według przepisu na opakowaniu). Pamiętajmy, że kupną żelatynę robi się ze składników zwierzęcych. Dodatkiem do tej galarety były jarzyny z rosołu. Do wywaru można użyć różnych przypraw, w tym np. dać przeciśnięty czosnek.\nDo przygotowania drugiej wykorzystano resztki gotowanej ryby (ale może być i smażona, i pieczona, byle bez sosu). Wywar rybny z kostki (zawsze przywożę takie kostki rybne z podróży, u nas - nie wiadomo dlaczego - się nie pojawiają). Tu został zestalony nie żelatyną, ale agarem, aby galaretkę mogły jeść osoby nie jadające mięsa. Po jego zastosowaniu uzyskuje się galaretkę delikatniejszą, miękką, konieczne jest jej zastudzenie i przechowywanie w lodówce. Dodatkiem do niej były warzywa z puszki: drobny groszek i kukurydza.\nGalarety można przyrządzić w jednym większym naczyniu lub w miseczkach przeznaczonych na jedną porcję. Podaje się je albo tylko z octem lub cytryną i ewentualnie oliwą, albo z sosami majonezowymi. Majonez (także dyżurne resztki w słoiczku!) można zafarbować przecierem pomidorowym lub ketchupem i wzbogacić smakowo – tylko dla dorosłych i tolerujących alkohol – dodatkiem brandy lub whisky. Także porcyjką posiekanych świeżych ziół.\nA może jakaś sałatka do tych galaret? Pewnie zostały także kupione kilka dni temu cytrusy. Oto pomysł na ich wykorzystanie z roku 1902, z warszawskiego pisma „Dobra gospodyni”. Dział kulinarny prowadziła w nim Jadwiga Izdebska, autorka jednej z popularnych wtedy książek kucharskich. Swoją drogą, ile ich było! Wszystkie znakomite. Swoje kulinarne credo – a chyba i wszystkich tych wspaniałych dam, piszących wtedy o kuchni – zawarła ona w przychylnej recenzji książki swojej wszak konkurentki (!); poczytajmy (zachowuję ortografię epoki):\nWszechstronnie wykształcona kobieta powinna posiadać różne wiadomości, a przedewszystkiem zdolność gustownego ubierania się i zdolności kulinarne. Najważniejszą kwestyą hygieny i zdrowia w ogólności jest niezaprzeczenie dobre odżywianie się. W kwestyach kulinarnych potrzebna jest specyalna umiejętność, a zwłaszcza w naszem stuleciu dobry obiad nieraz zapewnia nam szczęście rodzinne i spokojne życie. Panie powinny umieć dysponować smaczne obiady, aby swoich współbiesiadników wprowadzić w dobry humor. Z wykwintną subtelnością smakoszów powinno się zmieniać potrawy, a najzwyczajniejsze jeszcze bardziej powinny być podawane elegancko i smacznie. To też [!] dla młodych mężatek i gospodyń domu w ogóle polecić można praktyczną książką pani Marty Norkowskiej pod tytułem „Najnowsza wytworna i gospodarska kuchnia” ; zawiera ona dużo dobrych wskazówek i opisy smacznych potraw łatwo wykonalnych.\nAle wróćmy do poświątecznego przepisu na witaminową sałatkę.\nDo takiej sałatki – jak i wyżej opisanych galaretek – możemy podać białe wino z polskiej winnicy. Testowaliśmy je, całkiem niezłe, orzeźwiające, lekkie, no i – oryginalne, bo krajowe. Oczywiście, z winogron. Gdy chcemy podać wino, decydujemy się na majonez lub sos majonezowy. Gdy podajemy wino, do potraw czy sałatek nie dodajmy octu. Wino źle się czuje także w sąsiedztwie cytryn czy grejpfrutów. A pomarańcze? Byle nie były kwaśne. Spróbujmy.\nTagi: galareta książki kucharskie pomarańcze resztki sałatki stare gazety wino\nW roku 1930 modna była bezapelacyjnie szczupła sylwetka. Pokazały się suknie przylegające do ciała jak druga skóra. Okrywały nie chude i płaskie jak deska chłopczyce, ale kobiety wysmukłe, jakkolwiek w stosownych miejscach zaokrąglone. Nadal potrzebowano więc wskazówek dietetycznych i różnych porad: jak tracić kilogramy odkładające się niepotrzebnie tu i tam. Od tego czasu do dziś niewiele się zmieniło.\nIKC („Ilustrowany Kurier Codzienny”, słynna w międzywojniu gazeta ukazująca się w Krakowie) zamieścił na stronie swojego „Kuriera Kobiecego” króciutką poradę o nowych trendach w dziedzinie przyjmowania gości. Nie jest całkiem logiczna, ale w końcu nie o logikę w niej chodzi! Przytaczam ją w pisowni z epoki, odbierając ją tak nostalgicznie, jak i całą treść:\nDbałość o smukłą linję wywołała różne zmiany w sposobie odżywienia się, co oczywiście nie pozostaje bez wpływu na przyjęcia popołudniowe. Dawniej częstowano panie przeważnie ciastkami i różnemi słodyczami, a rzadziej podawano kanapki, sałatki itp. Dziś musimy pamiętać, że panie wystrzegają się słodyczy i potraw, które zagrażają smukłości. Podajemy więc „toasty”, chleb Grahama, pumpernikel, wszak zawierają witaminy i nakłada się te cienkie kromeczki masłem, wędlinami, chudą szynką, marynatami z ryb, jednem słowem wszystkiem, co nie jest zbyt tłuste. Ważne miejsce zajmują tu sałatki jarzynowe, mięsne, z ryb, owoców itd. Obok ciasteczek podaje się keksy niezbyt słodkie, do galaretki i sałatek owocowych. Amatorki i amatorzy zawsze się znajdą na nie. Na pozór zdawałoby się, że gospodyni ma teraz więcej pracy przy przygotowaniach na proszoną herbatkę, ale ostatecznie zawsze się podawało kilka odmian ciastek, tort i owoce, a teraz zamiast tego przyrządzimy sałatki i kanapki, co można wygodnie zrobić przed południem. Do herbaty o piątej godzinie stołu nie nakrywamy. Wystarczą małe serwetki pod filiżanki. Podaje się czarną kawę, herbatę, tort lub ciastka, kanapki, sałatki.\nJednak „tort lub ciastka” jakoś tam zwyciężyły sałatki i chleb Grahama (podam niedługo przepis na jego upieczenie). Ale chociaż stół się obejdzie bez krochmalonego obrusu.\nA co można podać dzisiaj, gdy nas odwiedzą przyjaciółki? Może coś lekkiego i owocowego. Ze słodką nutą. W moim zeszycie z przepisami sprzed lat trzydziestu znalazłam sympatyczną receptę na\nJabłka nadziewane lodami\nżelatyna, agar lub opakowanie gotowej galaretki\n4 kulki lodów\nJabłka obrać, przekroić w 3/4 wysokości (pozostawić ogonki w wierzchniej części), wydrążyć. Wodę z winem, sokiem z cytryny i cukrem zagotować, jabłka gotować w niej 5 minut. Wyjąć, ostudzić.\nZ wywaru po gotowaniu sporządzić galaretkę (proporcje płynów zgodne ze wskazówkami na opakowaniu), ew. wzmacniając jej smak rumem, likierem lub innym sokiem.\nJabłka ustawić w stygnącej galaretce, przed podaniem nadziać lodami.\nChciałam kupić zielone jabłka Granny Smith, ale – „dzięki” znanej złośliwości losu – akurat ich nie było. Wzięłam więc jakieś dwa nieznanego gatunku małe, z czerwoną skórką. Pięć minut do ich gotowania to było stanowczo za długo, miąższ zrobił się za miękki. Nie wzięłam aż tyle wina, ile było w przepisie, i było to wytrawne martini, a do smaku doprawiłam galaretkę migdałowym likierem amaretto. Wizualny efekt: na zdjęciu; zielone listki to melisa, można ją zastąpić miętą. W sumie: to znakomity deser, także do podania podczas rodzinnego obiadu albo romantycznej kolacji. Kulka lodów daje niedużo kalorii. Gdybym miała zielone jabłka, wypełniłabym je kulką malinowego sorbetu. Jeszcze mniej kalorycznego.\nTagi: desery diety galareta jabłka owoce stare gazety\nMało kalorii i smacznie...\n...pod jednym warunkiem: że lubimy ryby. Na przykład białe mięso dorsza. Ugotujmy go, a z wywaru przyrządźmy galaretę. Podajmy na zimny obiad lub kolację. Znakomity jest z samą cytryna, a kto się nie boi kalorii, może do niego przyrządzić klasyczny sos tatarski. Oczywiście to tylko przykład. Sos można także wziąć gotowy.\nJak zrobić najprostszą rybę w galarecie? Pogotować w osolonej wodzie z zielem angielskim i listkiem laurowym krążki marchwi, pora lub/i selera naciowego; kto lubi może dodać kuleczki białego pieprzu. Gdy warzywa będą jeszcze półtwarde, dołożyć filety z dorsza. Kupiłam takie bez skóry, dodatkowo oczyściłam je z ości i przekroiłam na pół. Po 15 minutach gotowania były gotowe. Rybę i warzywa wyjęłam do salaterki. Z wywaru przyrządziłam galaretkę zestalając ją agarem (do kupienia w sklepach z tzw. zdrową żywnością jako agar-agar). Jest to wyciąg z wodorostów, który znakomicie zastępuje odzwierzęcą przecież żelatynę. Polecam go gorąco, dla tych którzy unikają mięsa, a lubią galaretki – także słodkie – jest niezastąpiony.\nPonieważ chciałam mieć galaretkę nieco wzbogaconą, dodałam do niej ugotowane na twardo i przekrojone na pół jajeczka przepiórcze oraz czarną ikrę z ryby dorszowatej. Galaretka wyszła znakomicie, może w porównaniu z żelatynową nieco mętna. Ale za to zdrowsza.\nOczywiście zestaw warzyw można zmieniać, dostosowując do zawartości lodówki, a wywar można robić także z gotowej kostki warzywnej lub rybnej (takich u nas wciąż nie ma, ale bywają w sklepach z żywnością orientalną lub trzeba je samemu przywozić z podróży). Możemy także wziąć inną rybę, morską lub słodkowodną.\nA oto przepis na sos tatarski autorstwa Lucyny Ćwierczakiewiczowej, autorki słynnych „365 obiadów”, barwnej postaci warszawskiego życia towarzyskiego przełomu wieków XIX i XX:\nJedno surowe żółtko rozetrzeć z łyżką stołową dobrej francuskiej musztardy i trochę soli rozetrzeć na misce. Z dziesięciu jaj na twardo ugotowanych, przetrzeć przez rzadkie sito same żółtka, wsypać do roztartej musztardy, i lejąc po małej łyżeczce do herbaty oliwę, póki cały funt nie wyjdzie, ciągle łyżką kręcić aż zgęstnieje. Wtedy wcisnąć cała cytrynę lub wlać dwie łyżki bardzo mocnego octu estragonowego. Posiekać drobniutko dziesięć korniszonów i tyleż grzybków marynowanych, wrzucić i wymieszać, a sos gotów. Zamiast korniszonów i grzybków można posiekać kaparów i szczypiorku. Sos tatarski takim sposobem robiony jest gęsty, mocny, prawdziwie tatarski.\nPrzepis śliczny, ale my zrobimy sos bez sita – w malakserze. I podzielimy składniki na pół lub nawet weźmiemy jedną trzecią, chyba że będziemy kręcili sos na wesele lub przyjęcie z udziałem całej rodziny. A w ostateczności, gdy dołożymy do kupnego majonezu korniszony i grzybki lub szczypiorek i kapary, też nie będzie źle.\nTagi: Ćwierczakiewiczowa Lucyna dorsz galareta książki kucharskie ryby sosy\nAlina Kwapisz-Kulińska - 16/02/2011 10:44\nKlasyczny angielski podwieczorek przypomniały mi oglądane ostatnio w tv seriale kręcone z pietyzmem według kryminałów Agaty Christie. Ogromnie je lubię. Stylowe kostiumy i wnętrza, specyficzny nastrój brytyjskiej prowincji, obyczaj też, na ogół sprzed wojny (niektóre tuż po), dobre aktorstwo. Mnie to wystarcza. Nawet gdy intrygi się nadmiernie plączą.\nI panna Marple, i nawet słynny Belg Hercules Poirot często biorą udział w rytualnym podawaniu popołudniowej herbaty (Anglicy dzień też od herbaty zaczynają). Co wtedy było podawane do przegryzienia? Możemy o tym poczytać w tygodniku dla kobiet „Bluszcz” z roku 1934. Opis klasycznego angielskiego podwieczorku podaje tam „pani Elżbieta”, redaktorka działu kulinarnego. Całego opisu „popołudniowej herbatki” nie przytaczam, bo nie jest już dla nas taką egzotyką jak dla naszych babek.\nDo akcesoriów herbacianych, pani Elżbieta podaje oczywiście kanapki i ciastka. Doradza tak: „Poszczególne gatunki kanapek i ciastek, podzielimy na słone i słodkie i ułożymy na dwóch dużych tacach, rzędami według smaków i kolorów”. Na środku stołu, na koronkowym laufrze (dzisiaj zwanym bieżnikiem), „postawimy ładną kryształową paterę z pomarańczowymi galaretkami”. Dlaczego? „Bo są bardzo orzeźwiające i cieszą się zawsze dużym powodzeniem”.\nDo herbaty podamy mleko, cukier, cytrynę. (Tu wtręt: podczas wizyty w angielskim domu podpatrzyłam, że gospodyni do filiżanki najpierw nalewała mleko, herbatę na nie). A oto opisy „małego co nieco” podanego obok dzbanka z świeżo zaparzoną herbatą. Czyli kanapki à la lata trzydzieste.\nZ krewetek (pani E. pisze, że u nas lepiej zrobić je „chyba z raków”): podłużne bułeczki są przekrajane wzdłuż, posmarowane masłem, na nich układa się posiekane „konserwowane” krewetki lub raki (czyli już ugotowane), wymieszane z gęstą śmietaną, solą, pieprzem; po wierzchu sypie się „bardzo delikatnie” łagodną papryką „różaną lub szegedyńską” – wtedy nawet łagodną paprykę uważano za ostrą!\nZ orzechów włoskich: cienkie kromki z żytniego razowego chleba, posmarowane masłem, obkłada się masą z 15 dag białego śmietankowego sera roztartego z 10 dag usiekanych orzechów z dodatkiem ketchupu dla różowego koloru i smaku.\nZ sałatą: podłużne lub okrągłe, niesłodkie maślane bułki kroi się na pół, nieco wydrąża, smaruje masłem, na to układa się liść kruchej sałaty i wypełnia go masą utartą z 2 żółtek na twardo, posiekanych białek,6 dag masła i 2 dag parmezanu.\nZ pieczarkami: podłużne pszenne bułki kroi się, smaruje masłem oraz przestudzoną masą z 20 dag usiekanych drobno pieczarek, podduszonych w łyżce masła, doprawionych solą i pieprzem. Pani E. Nieco dystansuje się od tego sposobu: „W naszej kuchni znamy kilka dużo smaczniejszych sposobów przyrządzania pieczarkowych kanapek”. Nie podaje jednak przepisów.\nDalej uczy jak zrobić ciastka z Devonshire, placek z masłem (to po prostu kawałki ciasta lub babki smarowane masłem), biszkopty pomarańczowe, keks nadziewany kasztanami, wreszcie owe pomarańczowe galaretki „zawsze lubiane”. Wydrążone połówki pomarańczy wypełnia się galaretką z proszku (dla miłośników szczegółu historycznego: ówczesnej marki „Luba”), przyrządzoną z dodatkiem soku z tychże owoców. Po zastygnięciu połówki kroi się w ćwiartki. Układa jak wyżej. U nas chyba kryształ do układania niekonieczny, jak i koronkowy laufer. Ale gdy się ma...\nPS Aha, z lektury „Wiadomości Literackich” dowiedziałam się, że „pani Elżbieta” nazywała się w rzeczywistości Elżbieta Kiewnarska, była autorką polecanej wtedy książki kucharskiej pt.: „200 obiadów. Kompletne menu z przepisami poszczególnych dań, przekąsek, legumin. Smacznych zdrowych i łatwych do wykonania”. Właśnie widzę, że jest do kupienia via internet nawet za ok. 10 zł.\nTagi: galareta kanapki Kiewnarska Elżbieta pomarańcze stare gazety


Ścianki loftowe – niebanalny dodatek do nowoczesnych wnętrz - Blog o Wnętrzach\nOn 13 grudnia 2021 by redakcja\nSzkło to materiał coraz chętniej wykorzystywany w aranżacji wnętrz. Efektowne przeszklenia zdobią biura i stają się częścią wystroju mieszkań. Jednymi z najciekawszych i najbardziej praktycznych szklanych dodatków okazują się ścianki loftowe. Jakie są ich funkcje i dlaczego warto zdecydować się na ich montaż? W jaki sposób można wykorzystać ścianki szklane loftowe w aranżacji wnętrz?\nŚcianka szklana loftowa – jakie są jej funkcje i zalety?\nŚcianki loftowe, podobnie jak inne przeszklenia stosowane we wnętrzach, zapewniają dostęp światła do wszystkich części pomieszczenia podzielonego na mniejsze strefy. Pozwalają odgrodzić od siebie przestrzenie o innych funkcjach fizyczną ścianą, nie zabierając przy tym naturalnego oświetlenia. Dzięki ściankom szklanym loftowym podzielone wnętrze nie wydaje się mniejsze. Elementy optycznie powiększają przestrzeń i nadają jej oryginalny charakter. Ścianki loftowe mogą być nietuzinkową dekoracją wnętrza, wprowadzając do niego elementy industrialnego stylu.\nGdzie można wykorzystać ścianki loftowe we wnętrzu?\nŚciany wykonane ze szkła są rozwiązaniem chętnie stosowanym w nowoczesnych biurach. Umożliwiają wydzielenie kilku niezależnych, jasnych pomieszczeń z dużej, otwartej powierzchni. Mimo transparentności ścianki loftowe dają poczucie prywatności i mogą dzięki temu zwiększać komfort pracy. Ponadto szklane ściany w pewnym stopniu wygłuszają wybrane części większego biura.\nŚcianki loftowe sprawdzają się także w aranżacji wnętrz domu. Doskonale nadają się do sypialni, w której mogą oddzielać część przeznaczoną na garderobę. Nie będą optycznie zmniejszać przestrzeni i dodadzą wnętrzu ciekawy, oryginalny styl. Ścianka szklana loftowa może być też zamontowana między salonem a kuchnią. Podzieli przestrzeń na dwa obszary tematyczne i zatrzyma zapachy powstające podczas gotowania.\nTransparentne ścianki szklane loftowe stosowane są także na poddaszach i antresolach. Wydzielają tam rozmaite strefy użytkowe – np. sypialną i służącą do przechowywania. Szklana ściana jest także doskonałym sposobem na wyznaczenie przestrzeni home office.\nDo jakich wnętrz pasują ścianki loftowe?\nŚcianki szklane loftowe o minimalistycznej formie i z klasycznym układem szprosów można z powodzeniem wykorzystać we wnętrzach w stylu industrialnym, nowoczesnym i skandynawskim. Staną się pomysłowym dodatkiem podkreślającym współczesny charakter aranżacji.\nJak zbudowane są ścianki loftowe?\nŚcianka loftowa zbudowana jest ze szkła przezroczystego lub matowego osadzonego w metalowych ramach (profilach). Wypełnienia między ramami mogą być również wykonane z blachy. Ścianki szklane loftowe nierzadko zostają wyposażone w drzwi przesuwne albo otwierane. Mogą też mieć prostszą formę i tylko odgradzać jedną przestrzeń od drugiej.\nŚcianki loftowe to rozwiązanie zaczerpnięte z dawnych fabryk, gdzie przeszklenia oddzielały stanowisko pracy kierownika od sali produkcyjnej. Stały się znakiem rozpoznawczym stylu industrialnego, lecz z powodzeniem można wykorzystać je w innych typach wnętrz. Ścianki szklane loftowe sprawdzają się w biurach i mieszkaniach, gdzie mogą stać się intrygującą dekoracją i sposobem na odgrodzenie stref o różnych funkcjach.\nPostaw na ścianki loftowe od Prolinea\nChcesz zainwestować w ścianki loftowe, które jednocześnie będą się elegancko prezentowały i przetrwają wiele lat użytkowania? Sięgnij po elementy aranżacyjne oferowane przez firmę Prolinea – specjalistów od szklanych dekoracji architektonicznych. Wykorzystywane przez specjalistów szkło hartowane jest certyfikowane przez Instytut Szkła i Ceramiki w Krakowie, co poświadcza o najwyższej jakości surowca. Wejdź na stronę marki i zapoznaj się z dotychczasowymi realizacjami.


Doustne płyny nawadniające – najlepszy sposób na nawodnienie dziecka - Wylecz.to\n»Doustne płyny nawadniające – najlepszy sposób na nawodnienie dziecka\nDodane: 08. września, 2015\nOdwodnienie u dzieci jest najczęściej konsekwencją biegunki i wymiotów. Objawy odwodnienia mogą pojawić się także po intensywnym wysiłku fizycznym, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z wysoką temperaturą otoczenia. Na co dzień dzieciom należy podawać do picia niegazową wodę mineralną i napary ziołowe. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów odwodnienia, skuteczny sposób uzupełniania płynów stanowią doustne środki nawadniające.\nNajczęstsze przyczyny odwodnienia u dzieci\nDzieci szczególnie narażone są na objawy odwodnienia organizmu. Sprzyjają temu zwłaszcza wymioty i biegunki. Większość z nich ma charakter łagodny oraz samoograniczający się.\nJeżeli jednak dziecko wymiotuje lub oddaje wodnisty stolec przez dłuższy czas, a dodatkowo odmawia przyjmowania płynów, wówczas pierwsze objawy odwodnienia występują szybko.\nObjawy utraty płynów są częste w przebiegu infekcji, takich jak zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie śluzówki jamy ustnej.\nPleśniawki, afty, zajady i inne zmiany w jamie ustnej powodują u malucha duży dyskomfort. Dzieci nie chcą wówczas jeść ani pić. Siła perswazji rodzica, który skłania dziecko do picia, może nie wystarczyć.\nZłym czynnikiem prognostycznym jest gorączka. Wysoka temperatura powoduje, że dziecko dodatkowo traci płyny. Co ważne – wzrost temperatury ciała ponad normę o każdy 1°C zwiększa zapotrzebowanie na płyny o 12%. Dzieci narażone są na utratę płynów także w chorobach nerek. W ich przebiegu może wystąpić tak zwana poliuria, czyli nadmierne oddawanie moczu.\nNależy pamiętać, że latem, w czasie bardzo wysokich temperatur, dochodzi do zwiększonej utraty płynów wraz z potem, która wzmaga się jeszcze podczas intensywnego wysiłku fizycznego. Bez dostatecznego uzupełnienia płynów dojdzie do odwodnienia.\nJakie są objawy odwodnienia u dziecka?\nJak rozpoznać, że dziecko jest odwodnione? Objawy lekkiego odwodnienia to:\njęzyk pokryty nalotem,\nmała ilość oddawanego moczu,\nprzyspieszona czynność serca i obniżone ciśnienie tętnicze.\nJak nawadniać dziecko na co dzień?\nNajlepszymi płynami dla dzieci są woda niegazowana oraz niesłodzone napary ziołowe. Podawanie dziecku wyłącznie napojów mocno słodzonych (takich jak np. cola, soki czy słodzone herbatki) jest błędem. Są to płyny hiperosmolarne, które mają tendencję do ściągania wody do jelit i, paradoksalnie, dają efekt przeciwny do zamierzonego.\nSpożywanie zbyt dużych ilości słodkich napojów często kończy się biegunką, a ta – obok wymiotów – stanowi najczęstszą przyczynę odwodnienia u dziecka.\nNiewłaściwe jest także podawanie dziecku napojów zawierających kofeinę (np. kawa, cola), która ma działanie moczopędne. Stanowczo przeciwwskazane są napoje energetyczne.\nDo odwodnienia stosunkowo często dochodzi latem – w upalne dni zapotrzebowanie na płyny wzrasta, a nie zawsze jest ono dostatecznie pokrywane. Najlepszą metodą w przypadku odwodnienia jest wypijanie doustnych płynów nawadniających, które powinny znaleźć się w każdej wakacyjnej apteczce.\nPierwszym krokiem w leczeniu odwodnienia (o ile nie jest ono ciężkie) powinno być nawadnianie doustne. Najlepiej nadają się do tego tzw. doustne płyny nawadniające (DPN) o specjalnie opracowanym składzie, zapewniającym odpowiednią osmolalność oraz właściwe stężenia sodu i glukozy – składników, które biorą udział w jak najlepszym wykorzystaniu fizjologicznych mechanizmów wchłaniania wody.\nW aptekach znaleźć można dostępne w saszetkach nowe preparaty, które zawierają substancje mające na celu wspomagać wchłanianie wody (guma guar, skrobia). Proszek należy rozpuścić w odpowiedniej ilości wody – powstaje gotowy do spożycia napój o przyjemnym smaku (co sprawia, że dzieci chętniej go przyjmują).\nWedług zaleceń, nawadnianie za pomocą doustnych płynów nawadniających powinno odbywać się według poniższego schematu:\nfaza intensywnego nawadniania – trwająca 4 godziny, w ciągu których pacjent powinien wypić porcję DPN wynoszącą 50–100 ml/kg masy ciała, dodatkowo powiększaną o 5–10 ml/kg masy ciała po każdym biegunkowym stolcu i 2–5 ml/kg masy ciała po każdym epizodzie wymiotów;\nfaza nawadniania podtrzymującego – 5–10 ml DPN/kg masy ciała po każdym biegunkowym stolcu i 2–5 ml/kg masy ciała po każdym epizodzie wymiotów.\nJak nawadniać dziecko domowymi sposobami?\nJeżeli nawadnianie za pomocą doustnych płynów nawadniających nie jest możliwe, do leczenia odwodnienia w warunkach domowych nadaje się także woda mineralna, niesłodzone herbatki czy napary ziołowe (np. mięta).\nNiezalecaną formą nawadniania jest picie soków i innych słodkich napojów, z uwagi na zawarte w nich wysokie stężenie glukozy – mogą wzmagać utratę wody.\nWymioty, o ile nie są uporczywe, nie są przeciwwskazaniem do nawadniania doustnego, należy jednak pamiętać o tym, by płyny (najlepiej schłodzone) podawać małymi łykami.\nNie zawsze odwodnienie może być leczone w domu. Jeżeli pacjent jest w ciężkim stanie, odwodnienie osiąga stopień odwodnienia ciężkiego, chory ma zaburzenia świadomości, uporczywe wymioty, a próby doustnego nawadniania są nieudane – powinno przeprowadzić się je w szpitalu.\nW warunkach szpitalnych pierwszy krok to nawadnianie za pomocą zgłębnika dożołądkowego. Ostatecznością jest podawanie płynów drogą dożylną.\nPodawanie płynów nie zlikwiduje przyczyny odwodnienia, dlatego, jeżeli jest to możliwe, należy pomyśleć także o leczeniu przyczynowym określonej choroby.\nTagi: odwodnienienawadnianieodwodnienie u dzieckadoustne płyny nawadniające\nZachowanie odpowiedniej diety przy biegunce to jedna z najlepszych metod łagodzenia przykrych dolegliwości, które jej towarzyszą. Przewlekła, ostra biegunka może znacząco osłabić organizm, doprowadzając do utraty cennych witamin i...\nBiegunka to jeden z częstszych problemów z jakimi zgłaszają się rodzice z dziećmi do pediatry, jest to także nierzadko powód ich hospitalizacji – szczególnie, gdy biegunka i wymioty pojawiają się u małych dzieci lub niemowląt....\nDomowe sposoby na ukąszenia owadów u dzieci\nHipoplazja lewego serca\ngrypa ból głowy choroba Leśniowskiego-Crohna ból gardła alergia nadczynność tarczycy zaparcia migrena refluks żołądkowo-przełykowy niedokrwistość osteoporoza choroby nerek biegunka duszność nadciśnienie tętnicze grzybica paznokci cukrzyca ból brzucha zawał serca inozyna grzybica pochwy depresja Stres zapalenie zatok łuszczyca astma infekcje intymne kamica nerkowa przeziębienie zakażenie układu moczowego