Huśtawka z palet - zalety - Dom i Wnętrze\nPublished on : 27 kwietnia, 2022 by admin\nMeble z palet to idealny wybór dla osób, które żyją w zgodzie z ekologią. Palety to produkty pochodzenia przemysłowego, i można je wykorzystać powtórnie, np. tworząc meble wypoczynkowe do ogrodu. Huśtawka z palet jest w tym segmencie niezwykle ciekawą opcją. .\nHuśtawka z palet — zalety\nHuśtawka z palet to fajna opcja nie tylko dla fanów ekologii, ale także dla tych, którzy lubią mądrze gospodarować własnym budżetem. Po co wydawać więcej pieniędzy, jeśli równie dobry efekt (a może nawet lepszy) możną osiągnąć taniej? Z tego punktu widzenia huśtawka z palet jawi się jako idealny wybór. Wszystkie potrzebne do jej produkcji materiały można skompletować za niewielkie pieniądze, ponadto mamy szansę stworzyć dokładnie taki mebel ogrodowy, na jakim nam zależy. Samodzielne konstruowanie takiej huśtawki to również świetna okazja, aby przyjemnie spędzić czas i być może czegoś się nauczyć. Warto również zaprosić do współpracy starsze dzieci, dla których pomaganie przy lekkich i bezpiecznych czynnościach będzie nie tylko świetną zabawą, ale i szansą, aby zobaczyć, że majsterkowanie i ekologia mogą być fajne. Również późniejsze użytkowanie mebla wykonanego własnoręcznie da nam mnóstwo satysfakcji z dobrze wykonanej pracy.\nHuśtawka z palet posiada również ogromny potencjał z punktu widzenia estetyki ogrodu, tarasu czy działki. Ten mebel oferuje nam nowoczesny, industrialny wygląd, wyróżniając się ciekawą aranżację. Ponadto świetnie poddaje się różnym modyfikacjom. Już przemalowanie huśtawki na inny kolor pozwoli całkowicie zmienić jej wygląd. Innym dodatkiem, który wpłynie nie tylko na estetykę, ale i wygodę, jest dowolny dobór poduszek, siedziska lub nawet narzuty. Możliwości są tu niemal nieograniczone.\nHuśtawka z palet a bezpieczeństwo\nNiezawodność konstrukcji jest niezwykle istotna, aby stworzona przez nas huśtawka z palet była użyteczna i w pełni bezpieczna. Warto o to zadbać na wielu płaszczyznach.\nPo pierwsze należy sprawdzić, czy w paletach nie ma żadnych drzazg, w przeciwnym wypadku należy je usunąć np. papierem ściernym. Przy wyborze liny lub łańcucha, należy upewnić się, że dany wariant wytrzyma ciężar ławki i liczby osób, dla których przeznaczony będzie huśtawka. Również na mocowaniu – zarówno do górnej belki, jak i do siedziska i oparcia – nie ma co oszczędzać. Koszt dobrej jakości haków czy wkrętów jest niewielki, zwłaszcza z perspektywy wielu lat późniejszego użytkowania mebla.\nSama budowa nie wymaga specjalnej wiedzy stolarskiej, zatem dla miłośnika majsterkowania wyposażonego w młotek, gwoździe i piłę ręczną nie będzie stanowiła wielkiego wyzwania. Warto pamiętać również o odpowiednim zabezpieczeniu huśtawki. Dobrze jest pomalować ją impregnatem do drewna tak, aby ewentualna ulewa nie była zagrożeniem dla efektu naszej pracy.\nBudownictwo, Dekoracje, Ogród\nStrop filigranowy – zalety i wady\nJak zaaranżować białe łóżko z palet w sypialni?\nPrevious Previous post: Patelnia miedziana – zalety i wady\nNext Next post: Skrzynia na zabawki i od razu jest porządek w dziecięcym pokoju\nGrubosz jajowaty, inaczej „drzewko szczęścia” lub „drzewko pieniężne” to popularna roślina doniczkowa, która nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Liście grubosza, przypominające monety, są mięsiste, błyszczące, jajowatego kształtu, całe zielone bądź z czerwonym brzegiem. Roślina doskonale nadaje się do formowania zgodnie z zasadami […]\nOdcienie szarości, takie jak popielaty, antracyt oraz grafit zostały zauważone oraz bardzo docenione przez licznych projektantów. Cieszą się one bardzo dużą popularnością szczególnie jako kolory ścian. Mamy do wyboru wersję nasyconą czy też pastelową delikatnie. Pomimo popularności tego koloru, wiele […]\nStorczyki obecnie mamy nie tylko dostępne w kwiaciarniach, ale także w supermarketach. Są kwiatami niedrogimi. Często kupujemy je dla siebie czy też komuś bliskiemu w prezencie. Jest ich uprawa jest bardzo problematyczna. Storczyki pielęgnacja to zakres wiedzy, który na pewno […]


MESinspirations...: Kapelusze z głów! Nadchodzi niemała czarna!\nNie trzeba wielu słów, aby opisać co się tu wydarzyło. Był słoneczny dzień, czarna długa sukienka i, o dziwo, kapelusz. Dlaczego o dziwo? A dlatego, że moja głowa jest dość pokaźnych rozmiarów i nie każde jej nakrycie prezentuje się na niej zachęcająco. Chcę wierzyć, że moja nad wyraz urośnięta czaszka jest oznaką wybitnej inteligencji, więc nie pozbawiajcie mnie tych pięknych złudzeń. Co prawda nie odkryłam w sobie jeszcze żadnych wyjątkowości i wybitności, ale dalej nieprzerwanie wierzę i szukam, dbając jednocześnie o bezpieczeństwo mojej skarbnicy. Dlatego w lecie kapelusz musi być!\nChoć nie, tak w zasadzie to kłamię! Ostatnio zrobiłam coś wybitnego - mianowicie kupiłam widoczną poniżej sukienkę! Może nie każdy pojmuje ogrom tego przedsięwzięcia, ale dla dziewczyny, która oprócz dużej głowy ma jeszcze krótkie ciało (czyt. jest niska), zakup sukienki maxi jest nie lada wyzwaniem. A tu, za niewielką cenę zdobyłam sukienkę na każdą okazję. Biegam w niej do pracy; spaceruję po parkach, lasach i starówkach; piję i konsumuję w niej wyszukane potrawy w towarzystwie znajomych i tylko do prac domowych ją oszczędzam. A jako, że minimalizm i prostota to moje drugie i trzecie Ja, sukienka jest po prost idealna na każdą z tych okazji. Ktoś w sumie mógłby się kłócić negując (mini)malizm dzisiejszej bohaterki, ale pamiętajcie, z wybitną inteligencją nie należy dyskutować!\nSandałki, Kapelusz - Reserved\nWisiorek, Okulary - Orsay\nAutor: Katarzyna S o 20:29\nMonika Chodzińska 20 czerwca 2014 20:40\nJaela Lopez 20 czerwca 2014 20:55\nKathy 20 czerwca 2014 21:14\njejjjuu jaka cudna maxi!!!!! obłędnie wyglądasz :) tak zwany zestaw idealny!!!!!!!!!\nRenata Sz. 20 czerwca 2014 21:31\nPiękna sukienka, kapelusz również, o osobowości już nie wspomnę ;-)\nEwelina Myszkowska 20 czerwca 2014 21:33\nMarudzisz - krótka czy nie krótka ( sylwetka) Tobie w tej maxi jest ślicznie:)\nMama Laurki testuje 20 czerwca 2014 21:37\nSabina Serwin 20 czerwca 2014 21:47\nCiągle się zastanawiam nad kupnem sukienki maxi, a Ty jesteś kolejnym "argumentem" za tym, żeby ją wreszcie kupić, bo wyglądasz w niej naprawdę świetnie ! :)\nDorey ♥ 20 czerwca 2014 21:55\npodoba mi sie jak podpaspwalas tytul posta do jego zdjec - sukienka jest cudowna :)\nSecret garden 20 czerwca 2014 22:42\nBardzo fajnie wyglądasz, torebka jest rewelacyjna:)\naknezz 20 czerwca 2014 23:26\nPodoba mi się model torebki :)\nTyyna 21 czerwca 2014 11:04\nJa też jestem niska i zawsze się boję że w sukience będę źle wyglądać ale Ty wyglądasz pięknie :)\nChyba też sobie taką sprawię :)\nAleksandra Błaszczuk 21 czerwca 2014 11:56\nMEGA ! Modna, Elegancka, Genialna i Atrakcyjna ! :D\nOla M 21 czerwca 2014 14:11\nLilly Marlenne 21 czerwca 2014 14:42\nha! no to tę samą sukienkę chyba nabyłyśmy ;)\nteż jestem niska.\nnigdy nie miałam sukienki maksi, bo wszystkie, jakie mierzyłam okropnie ciągnęły mi się po ziemi.\nTa - była długa, ale nie aż tak ;)\nTy wyglądasz w niej świetnie!\nona 21 czerwca 2014 17:48\nwow, super zestaw! cudna torebka <3\nAsia S 22 czerwca 2014 15:10\nSuper sukienka!! Pięknie wyglądasz :)\nHelloFashion! 22 czerwca 2014 19:10\nCałość piękna, jednak najbardziej w oko wpadla mi torebka...może to przez moją słabość do tego koloru ;)\nSwietne połączenia! Urzekła mnie torebka.\nAleksandra 22 czerwca 2014 19:39\nA ja w przeciwieństwie do ciebie mam strasznie mała głowę ... mam nadzieję, że to nie jest przejaw nie wielkiej inteligencji albo co gorsze jej braku :O\nAGA-KA 22 czerwca 2014 21:47\nbombowe zestawienie! :) ja sobie z maxi kompletnie nie radzę ;p\nJustynaPolska Stylist&Make-upArtist 22 czerwca 2014 22:25\noczynamode 23 czerwca 2014 09:40\nJestem wielką fanką czarnych maxi!\nPaulina Sosińska 23 czerwca 2014 10:06\nUwielbiam czarny kolor :) stylizacja na plus!\nWolke 23 czerwca 2014 16:39\nDoit Foryourself 23 czerwca 2014 21:20\nOMG ale super torebka:D ale że rózowa? Szalejesz!\nco do sukienki to wygląda na wygodną, świetna stylizacja\na ja też kupiłam sobie kapelusz, ale taki z duuużym rondem:D będę taką brigitte bardot na plaży :P\nEwa Kawa 24 czerwca 2014 21:33\nświetna sukienka, też jestem niska i też w osatnim tyg kupiłam maxi (pierwsza w zyciu) długo się zastanawialam az końcu wzięłam i nie załuję tej decyzji.. super wyglądasz i torebka ma śliczny kolor :)\nPamela Basara 25 czerwca 2014 19:57\nElisabeth Brzeski 25 czerwca 2014 21:54\nDziekuje za odwiedziny na moim blogu i bardzo mily komentarz. Pieknie wygladsz!! Naprawde sliczna sukienka i piekna torba!! Bardzo ciekawie piszesz posty:):) Pozdrawiam serdecznie:):)\nmagadish 26 czerwca 2014 07:45\nswietna maxi, uwielbiam takie sukienki\nMarta Rymsza 26 czerwca 2014 10:48\nSuper jest ta torba ❤\nżaneta serocka 26 czerwca 2014 10:50\nrewelacyjna sesja, ślicznie wyglądasz\nAlice ;* 26 czerwca 2014 11:23\nOjej boska ta sukienka, przepięknie w niej wyglądasz ♥.♥\nWeronika Rudnicka 26 czerwca 2014 16:30\nPrzepięknie wyglądasz! bajecznie!\npiękniejestżyć 26 czerwca 2014 22:24\nCałość wygląda super, sukienka nie jest absolutnie przytłaczająca, a wiem co masz na myśli bo sama swojej maxi nie znalazłam jeszcze :)\nVenari 27 czerwca 2014 09:12\nach, jaka torba!\nPLDesign 27 czerwca 2014 14:44\nTorebka dodaje lekkości, nic dodac nic ująć :)\nJointy&Croissanty 27 czerwca 2014 15:44\nWow! Piękna sukienka i rewelacyjnie w niej wyglądasz!\nPaullastyle 29 czerwca 2014 18:09\nświetna stylizacja! Zakochałam się w tej torebce :)\nNeelisaa 30 czerwca 2014 15:31\nJa wierzę w Twoją inteligencje ;) pewnie czeka na odpowiedni moment, żeby się ujawnić :)\na co to stylizacji - rewelacyjna, szczególnie torebka ;)\nNieco Starsza Dziewczyna 2 lipca 2014 12:25\nMaxi i kapelusz- świetny duet:-)\nGaja 5 lipca 2014 15:30\nRzadko zdarza mi się czytać takie super teksty na blogach dziewczyn prezentujących ubrania, tak więc z tą skarbnicą to pewnie i masz rację :-) Ja także wzrostem nie grzeszę i nie potrafię dobrać sobie maxi, no chyba, że do niej buty na obcasie bym założyła, pogodziłam się z myślą, że taki styl nie dla mnie. Ale z drugiej strony myślę, że maxi może jednak dobrze leżeć, jeśli posiada się proporcjonalną figurę. U Ciebie wygląda to zgrabnie :-)\nZoya 10 lipca 2014 14:11\nświetnie wyglądasz i piękne zdjęcia:** pozdrawiam!\nmisskitin 12 lipca 2014 20:01\nŚwietna prosta maxi! Tak jak pisałaś widać, że lubisz takie sukienki i spódnice :-) Bardzo podoba mi się torebka i sandałki - takie pastelowe kolory ładnie rozjaśniają czerń :-)


Już w tę niedzielę odbędzie się Rodzinny Piknik Kajakowy – Miasto Łęczyca\nMiasto Łęczyca > Artykuły > Już w tę niedzielę odbędzie się Rodzinny Piknik Kajakowy\nJuż w tę niedzielę odbędzie się Rodzinny Piknik Kajakowy\nNieuchronnie zbliżający się koniec wakacji nie musi wiązać się ze smutkiem i przygnębieniem. Można ten czas spędzić na wesoło. Już dziś serdecznie zapraszamy wszystkich na Rodzinny Piknik Kajakowy, który odbędzie się w najbliższą niedzielę (1 września) w godzinach 11:00 – 16:00 nad zalewem miejskim.\nAtrakcje na uczestników będą czekały zarówno na lądzie, jak i na wodzie, począwszy od zawodów kajakowych. Oprócz tego odbędą się, ciepło przyjęte przez łęczycką społeczność, święto kolorów i festiwal baniek mydlanych.\nRodziny będą mogły spróbować swoich sił w zawodach sportowych oraz różnorakich konkurencjach, a najmłodsi skorzystać z paintballa, artystycznej wyspy, przyjrzeć się stoiskom policji oraz straży pożarnej czy wziąć udział w konkursie plastycznym.\nNa scenie z kolei wystąpią między innymi podopieczni TPD oraz zespół NEODANCE, a złaknieni mogą skosztować grochówki, kiełbasy z grilla czy sorbetów lodowych.


Czy bezpieczeństwo w sieci jest możliwe? | Open Boat - informacje prasowe\nAnalizy przeprowadzone na wybranych serwerach i stronach internetowych potwierdzają, że cyberprzestępczość to dzisiaj chleb powszedni. W Internecie korzystamy nie tylko z rozrywki, ale także załatwiamy swoje sprawy urzędowe i finansowe: rozliczamy podatki czy też korzystamy z internetowego konta bankowego.\nSpecjaliści z firmy domeny.pl, zajmującej się sprzedażą serwerów i hostingiem stron, potwierdzają, że coraz więcej ruchów w sieci to zakupy, przelewy bankowe i wszelkiego rodzaju czynności z użyciem danych wrażliwych: adresu, numeru dowodu osobistego, dostępu do konta. Czy jest możliwość, żeby w jakiś sposób chronić dane wrażliwe? Oczywiście, eksperci są zgodni, co do tego, że odpowiedzią na szerzącą się cyberprzestępczość jest certyfikat ssl.\nBadania wskazują, że strony z certyfikatem ssl cieszą się zdecydowanie większym zaufaniem użytkowników niż te bez certyfikatów. Pracownicy domeny.pl stwierdzają, że dbałość o użytkowników stron internetowych znacznie podnosi dobry wizerunek właściciela danej strony. Certyfikat ssl spotkamy wszędzie tam, gdzie niezbędne jest pozostawienie swoich danych, np. na stronach e-banków, w e-urzędach, a także w popularnych serwisach społecznościowych.\nPoza zwiększonym bezpieczeństwem strony, certyfikat ssl przynosi także inne korzyści dla właścicieli portali internetowych. Dzięki posiadaniu certyfikatu ssl strona ma możliwość wskoczenia na wyższe pozycje w Google, ponieważ w tym przypadku algorytm wyszukiwarki podbija wyżej strony chronione, gdyż uznaje je za źródło wartościowych treści. Specjaliści są zgodni co do tego, że poza szyfrowaniem danych i potwierdzeniem autentyczności danej strony certyfikat bezpieczeństwa zdecydowanie wpływa na wizerunek danej firmy. Dzisiaj już raczej nikt nie wyobraża sobie strony porządnego banku internetowego bez zabezpieczenia certyfikatem ssl.\nEksperci ze strony domeny.pl podpowiadają jak rozpoznać strony objęte certyfikatem bezpieczeństwa. W wyszukiwarce, na pasku strony przed adresem pojawi się zielona kłódka, tzw. kłódka bezpieczeństwa. Drugi znak to zielony pasek adresu, który posiadają tylko strony poddane całkowitej weryfikacji i jej pozytywnym wynikom, zielony pasek adresu jest oznaką najwyższego poziomu walidacji, czyli EV. SSL poznać można także po protokole https:// widocznym przed domeną w pasku przeglądarki.\n« O zaletach konstrukcji stalowych\nMam bota i co dalej? »


Zróbmy sobie potwora. „Seryjny morderca Thomas Quick” Hannesa Råstama,\nSkandynawskie zbrodnie opanowały cały świat. Nikt nie rozumie jeszcze tego fenomenu, teorii jest wiele. Jedną z nich można zobaczyć na przykładzie książki, która opisuje prawdziwe zdarzenia. Czy aby jednak to wszystko wydarzyło się naprawdę?\nHannes Råstam to dziennikarz śledczy, dla którego dziennikarstwo nie było zawodem. Było misją, w której żył i w ten sposób się realizował. Wielokrotnie nagradzany za swoją pracę mógłby być żywym dowodem na to, że wszelkie porównania do Stiega Larssona są dla niego nieco uwłaczające. Mógłby, gdyby nie fakt, że zmarł tuż po ukazaniu się książki o Thomasie Quicku.\nPodobieństwo do najsłynniejszego dziennikarza ze Szwecji jest zatem – przez jakąś ironię losu – dziwnie uprawnione. Wzmacnia je wymowa opowiedzianej w książce historii, w której oskarżenia padają przeciw urzędnikom i lekarzom, bo oskarżają właściwie cały wymiar sprawiedliwości i sporą część służby zdrowia. Kiedy jednak przeczytamy historię Thomasa Quicka uważnie, zauważymy wyraźne różnice pomiędzy jej bohaterem a fikcją skonstruowaną przez Larssona. I jej realność wcale nie będzie tu głównym wyróżnikiem.\nRola główna dramatu – sam Thomas Quick. Chory psychicznie człowiek, latami uzależniony od alkoholu i narkotyków szybko zauważył szacunek i poważanie, jakim cieszyli się prawdziwie przerażający zbrodniarze w szpitalu psychiatrycznym. On sam był tylko drobnym kombinatorem i kiepskim włamywaczem. Postanowił zmienić ten stan rzeczy. Postarał się o to, by zyskać szacunek otoczenia – stał się pierwszym (i największym) seryjnym zabójcą w historii nie tylko Szwecji, ale całej Skandynawii. Mnożył swoje ofiary bez opamiętania, w sposób wręcz groteskowy, wyszukując niewyjaśnione zabójstwa sprzed lat dzięki archiwom prasowym, które skrupulatnie czytał podczas częstych przepustek. Kiedy zaczął mówić o tym, czego rzekomo dokonał, rzeczywiście znalazł się w centrum zainteresowania wielu ludzi. Postanowił zatem kontynuować opowiadanie „prawdziwej” historii swojego życia. Nawet jego ucieczka ze szpitala psychiatrycznego była raczej jedynie jeszcze jedną próbą zwrócenia na siebie uwagi.\nJak to jednak możliwe, że ktoś z zaburzeniami psychicznymi zdołał przekonać do swoich opowieści tak wielu ludzi? Odpowiedź jest w gruncie rzeczy prosta, choć jej wyjaśnienie może zająć nieco miejsca. W historii Thomasa Quicka można bowiem wyróżnić trzy główne pola, których wzajemne oddziaływanie na siebie wzmagało ich pojedynczą siłę w sposób, w jaki chyba nikt z jej aktorów nawet nie podejrzewał.\nPo pierwsze – lekarze. Psychologowie i psychiatrzy mieli do odegrania rolę niebagatelną, to oni bowiem mogli najszybciej zweryfikować rewelacje Thomasa Quicka. I rzeczywiście odegrali tę rolę, choć pewnie nie tak, jakbyśmy się tego spodziewali. Zastosowanie specyficznej terapii sprawiło, że zamiast oddzielenia zmyśleń od prawdy, pacjent całkowicie pogrążył się w fikcji. Zaczął niejako „przypominać” sobie zdarzenia z przeszłości, nie tylko same przestępstwa zresztą. Swoje dzieciństwo opisał jako koszmar prześladowań, bicia, poniżeń i wykorzystywania seksualnego. Dla lekarzy każdy nowy element tej przeszłości, pojawiający się na terapiach, był jedynie sygnałem do tego, że kuracja postępuje zgodnie z planem.\nPo drugie – wymiar sprawiedliwości. Posługuje się tu tak szerokim terminem, bo w tej kwestii odpowiadają wszyscy związani zawodowo z przestrzeganiem prawa. Policjanci, którzy prowadzili śledztwa z pominięciem podstawowych prawideł swojej sztuki. Prokurator, który myślał tylko o swojej teorii i w ten sposób dobiera wszystkie elementy śledztwa, jakie znajdą się w aktach. Sędziowie, którzy nie przyglądali się krytycznie pracy policji i prokuratury, traktując dostarczone im dowody jako rzetelny zapis postępowania śledczego, choć braki i sprzeczności widać wyraźnie w aktach, co zdołał udowodnić Råstam. Wreszcie adwokat, który nigdy nie podważał tez oskarżenia, działając właściwie przeciw interesom swojego klientowi.\nPo trzecie wreszcie – media. Rozpatrując sprawę Thomasa Quicka nie można zapomnieć o jednej bardzo istotnej rzeczy. Opowiadanie swojej historii zaczął on na początku lat 90. ubiegłego wieku. To moment bardzo ważny, bo wówczas do mediów – a za ich pośrednictwem także i do popkultury – przedostają się coraz częściej obrazy seryjnych morderców. Artykuły o zbrodniarzach były podstawą do tego, by powstały takie filmy jak Milczenie owiec czy Siedem. W krótkim czasie stało się jasne, że pisanie o seryjnych zabójcach staje się modne i opłacalne. Można w ten sposób zrobić karierę, można też przy okazji zarobić.\nNo właśnie – taka musi być konstatacja po przeczytaniu tej książki. Wszystkim zainteresowanym chodziło przede wszystkim o karierę. Każda z zainteresowanych stron skoncentrowana była na tym, by uczynić z Thomasa Quicka największego zbrodniarza XX wieku. W końcu kilkadziesiąt ofiar to nie byle co. Prawda w ogóle nie miała znaczenia. Jednak porównania do opresji państwowej rodem z trylogii Millenium Stieg Larssona są co najmniej nie uprawnione. Przemoc państwa nie wzięła się z oskarżeń, całą lawinę wywołał sam zainteresowany, reszta tylko do niego dołączyła w wyścigu do stanowisk i zaszczytów. W tym sensie opowieść o krótkim życiu Thomasa Quicka – jej główny bohater wrócił już do swojego dawnego nazwiska – nie ma w sobie krztyny sensacji czy grozy. To po prostu zwykła historia, w której ludzie troszczą się tylko o siebie, a dla kariery są w stanie zrobić wszystko. Albo i trochę więcej.\nHannes Råstam, Seryjny morderca Thomas Quick\nwyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2013\nokładka miękka, stron 560\n40 Wroclaw, Poland\n8 artykułów 3 komentarze\nprzysłano: 9 lutego 2014\t(historia)\nprzysłał Krzysztof Mroczko\t– 9 lutego 2014, 10:29\nautoryzował Marcin Sierszyński\t– 14 lutego 2014, 12:32


Międzypaństwowy turniej piłki ręcznej w Arenie – dzień I\nZa nami dwa pierwsze emocjonujące mecze żagańskiego międzypaństwowego turnieju piłki ręcznej, rozgrywane w hali Arena Żagań. Czwartek to połowiczny sukces reprezentacji Polski, tylko jedna z nich wygrała.\n2012-06-07 19:14 / Komentarzy: (0 komentarzy)\nWięcej... Międzypaństwowy turniej piłki ręcznej w Arenie – dzień I\nMiędzynarodowa piłka ręczna znów na Arenie!\nJuż jutro (czwartek, 7 czerwca) w hali Arena Żagań rozpoczyna się międzynarodowy turniej piłkarzy ręcznych. Wezmą w nim udział akademicka reprezentacja Polski, polska młodzieżówka, kadry Norwegii i Rumunii. Ciągle mozna kupić bilety na wszystkie spotkania.\n2012-06-06 20:07 / Komentarzy: (0 komentarzy)\nWięcej... Międzynarodowa piłka ręczna znów na Arenie!\nPopołudniowa nauka pływania na Arenie\nNa prośbę wielu naszych klientów, informujemy o dokładnych terminach popołudniowych zajęć z nauki pływania dla dzieci i młodzieży, które od poniedziałku od piątku odbywają się na Arenie.\n2012-06-05 13:01 / Komentarzy: (0 komentarzy)\nWięcej... Popołudniowa nauka pływania na Arenie\nEuropejski Tydzień Sportu zakończony\nPonad 600 dzieciaków z żagańskich szkół wzięło udział we wszystkich zawodach zorganizowanych z okazji Europejskiego Tygodnia Sportu na Kompleksie Arena. Gdy dorzucimy do tego blisko 200 osób, które uczestniczyły w Dniu Dziecka na Basenie Arena, wychodzi nam całkiem niezła liczba.\n2012-06-04 13:23 / Komentarzy: (0 komentarzy)\nWięcej... Europejski Tydzień Sportu zakończony\nTurniej piłki nożnej w ramach Europejskiego Tygodnia Sportu – dzień II\nWe wtorek rozegrano trzy kolejne mecze w ramach otwartego turnieju piłki nożnej z okazji Europejskiego Tygodnia Sportu. Tym razem na Arenie rywalizowali gimnazjaliści. Ostatecznie do rywalizacji w tej grupie przystąpiły cztery zespoły, co spowodowało zmiany w terminarzu.\n2012-05-29 17:40 / Komentarzy: (0 komentarzy)\nWięcej... Turniej piłki nożnej w ramach Europejskiego Tygodnia Sportu – dzień II


Proszę pomóżcie | Forum Odzyskaj.info\n5 lipca 2008 o 13:54 #201239\nJestem, a może raczej byłam ze swoich partnerem od 10 lat. To była pierwsza miłość. Miałam 13 lat. Teraz mam 23, on 25… Poznaliśmy się w podstawówce. Potem były pierwsze randki i tak się zaczęło. Po czterech latach rozstaliśmy się. A raczej zostawił mnie. Nie potrafiłam się pozbierać. Ciągle płakałam. Pewnego wieczoru zjadłam wszystkie tabletki, jakie znalazłam w domu. Byłam w szpitalu. Nie chciałam żyć. Czułam, że nie mam po co. Nie potrafiłam się cieszyć z niczego. Ale po dwóch latach znów zaczęliśmy się spotykać. Było cudownie. Wróciliśmy do siebie. A ja byłam taka szczesliwa. Skończyłam liceum. Poszłam na studia. Razem mieszkaliśmy. Moja rodzina bardzo go lubiła. Był pomocny, uprzejmy, wrażliwy, szczery i uczciwy. Pracował w firmie, którą prowadził ze swoim ojcem. Ale nie zarabiał tam tyle, ile chciał więc po pewnym czasie zaczął planować wyjazd. Bałam się rozstania, bo wiedziałam, że taki związek na odległość może nie przetrwać. W końcu nadażyła się okazja i wyjechał do Szkocji. Miały to być trzy miesiące ale szybko okazało sie, że jednak będzie to dłuższa rozłąka. Studiowałam więc nie mogłam lecieć z nim, ale odwiedzałam go co miesiąc- dwa. Na wakacje też poleciałam. Pracowałam tam. W między czasie zaręczyliśmy się. Planowaliśmy wspólne życie po jego powrocie do kraju. Ja wróciłam po czterech miesiącach gdyż nie chciałam zostawić studiów. Dzwonił do mnie codziennie po kilka razy. Rozmawialiśmy godzinami. Pisaliśmy do siebie. Tęskniłam, ale wiedziałam już, że ten związek przetrwa. W styczniu tego roku okazało się, że jestem w ciazy. tak bardzo się cieszyłam. On też. Ale niedługo potem poroniłam. I zostałam z tym sama.. On bardzo się odsunął. Nie chciał ze mną rozmawiać. Ja ciągle płakałam i potrzebowałam wsparcia. Potrzebowałam silnego ramienia. Ale nie było go… Mieszkał w tym czasie u rodziców. Potem wyjechał jeszcze na trzy miesiące. Stamtąd zaczął do mnie dzwonić, przepraszać, prosić bym mu wybaczyła, bo nie wie co w niego wstąpiło. Mowił, jak bardzo mnie kocha, płakał przepraszając za to jaki był. Wybaczyłam mu, choć ciągle o tym pamiętałam. Mijały tygodnie. On ciągle zabiegał o to, bym mu wybaczyła, bym dała mu szanse. Dałam. Mówił, że w tym roku chciałby się ze mną pobrać. Czekałam na jego powrót, liczyłam dni. Gdy wrócił już na stałe pod koniec kwietnia, nie miał dla mnie zbyt wiele czasu. Ciągle był zajęty firmą. Widywaliśmy się późnym wieczorem albo wcale. Było mi przykro, byłam smutna, przygnębiona. Samotna. I tak minął maj i czerwiec. Skończyłam szkołę. Obroniłam pracę na piątkę. Powinnam się cieszyć, powinnam mieć plany. Powinnam wybrać kolejną uczelnię, by kontynuować naukę. Ja tym czasem nie mam siły nawet wstać z łóżka. Tydzień temu powiedział mi, że chce być sam. Usiłowałam dowiedzieć się co się stało. Wiem, że nie ma innej dziewczyny. Myślałam, że ma może jakieś problemy. Chciałam porozmawiać, dogadać się jakoś, pójśc na jakiś kompromis. Bo skoro przestało się układać to pewnie można było by temu zapobiec. Gdyby tylko chcial… Ja nadal bardzo go kocham. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Coraz częściej mam samobójcze myśli. Nie widzę swojego życia bez niego. Nie mogę spać. Nic nie jem. Ciągle tylko płaczę. Prosiłam go żebyśmy porozmawiali, jednak on twierdzi, że chce od wszystkiego odpocząc. Pytałam więc czy to tylko na chwilę, czy już w ogóle nie chce ze mną być. Nie odpowiada. Przez dziesięc lat moje życie kręciło się wokól niego. Był najważniejszą osobą. Zawsze mu pomagałam, nigdy się nie odwróciłam gdy potrzebował pomocy. Wszystko podporządkowałam temu związkowi. I zostałam sama. Nie radzę sobie z tym. Nie mam już siły. Wyglądam jak cień tamtej dziewczyny, którą byłam jeszcze niedawno… Jedyne o czym marzę to po prostu zniknąc. Nie chce żyć. Panicznie boję sięsamotności. Nie mam z kim porozmawiać, komu się wypłakać.. Jedyne co ma to wspomnienia, które rozdierają mi serce. Bo wolała bym nie pamiętać o tych cudownych chwilach. Było by mi łatwiej pogodzić się z tym, że odszedł. A ja ciągle o nim myśle. Ciągle czekam w nadziei, że wróci. Ale w głebi serca wiem ze to daremne czekanie. Mam 23 lata i nie chce już życ. Nie potrafię… Chciałabym już wiecej nie płakac. Chciałabym sięuśmiechać. A od lutego towarzyszą mi jedynie łzy. Przeplatane chwilami złudnej radości. Która potem i tak zamienia się w cierpienie. Nie do zniesienia… Błagam niech ktoś mi pomoże\n5 lipca 2008 o 14:27 #263187\n10 lat – to kawał czasu, to niemal połowa Twojego życia. Możesz nawet nie pamiętać siebie sprzed okresu, gdy jego nie było, możesz nagle zorientować się, że to wokół niego kręcił się cały świat… Dlatego naturalne jest, że ciężko Ci się odnaleźć w zupełnie innej sytuacji. To trudne. I nie zawsze mamy możliwości samodzielnego uporania się z takim problemem, czasem to dla nas zbyt trudne. Myślę, że potrzebujesz pomocy – i to pomocy specjalisty. Poszukaj w sobie siły, przypomnij sobie, że „kochasz też siebie” i pomóż sobie zgłaszając się do psychologa. Powodzenia!\n5 lipca 2008 o 14:48 #263188\nDziękuję za przeczytanie i za radę również bardzo Ci dziękuję. Zawsze choc troche pomaga swiadomosc, ze ktos inny rozumie twoja historie..\n31 lipca 2008 o 07:57 #263189\nmoja rada powinnaś wreszcie zacząć myśleć o sobie, całe życie praktycznie układałaś pod swojego chłopaka. Nie możesz wszystkiego poświęcać dla jednego mężczyzny. Jeśli na prawdę Cię kocha powinien on zawalczyć o tę miłość, bo Ty już dużo wycierpiałaś. Na pewno jesteś fantastyczną osobą i nie poddawaj się tak łatwo. Czasami warto żyć dla samej siebie:) POWODZENIA


Smartwatch Hagen R3 pasek czarny - volantis.pl\nSmartwatch HA03 z ekranem Full touch przeznaczony do wszelkiego rodzaju aktywności fizycznej, a zarazem bardzo elegancki . Dzięki nowoczesnemu pulsometrowi wygodnemu silikonowemu paskowi doskonale sprawdzi się w każdych warunkach .Ilość funkcji zaskoczy nawet bardzo wymagające osoby. Zegarek ten umożliwia przeprowadzanie rozmów telefonicznych (wybieranie / odbieranie) przy pomocy Bluetooth, bez konieczności używania karty SIM, a także odczytywanie powiadomień oraz SMS. Najważniejsze funkcje : Pulsometr, ciśnienie krwi, JĘZYK POLSKI , funkcje treningowe, powiadomienie o połączeniu i wiadomości, alarm, powiadomienie o braku aktywności, sterowanie muzyką ,monitor snu, , wodoszczelność IP67. Zegarek posiada możliwość wgrywania własnej tapety ,oraz ustawienie wielu tapet z poziomu aplikacji. Łączy się z aplikacją Smart Time Pro .Koperta o wymiarach 45mm , grubościć 13mm. Gwarancja 12 miesięcy. Do każdego egzemplarza dołączono instrukcję w języku polskim i firmową torbę.


Nowość od Volvo Trucks prezentuje się dość osobliwie. To autonomiczny transport z napędem elektrycznym do przewozów pomiędzy stałymi punktami - CargoNews.PL\nNowość od Volvo Trucks prezentuje się dość osobliwie. To autonomiczny transport z napędem elektrycznym do przewozów pomiędzy stałymi punktami\nVolvo Trucks przedstawia nowe rozwiązanie transportowe, oparte na autonomicznych samochodach ciężarowych z napędem elektrycznym. Dzięki temu transport może stać się bardziej efektywny, bezpieczniejszy i bardziej przyjazny dla środowiska naturalnego. Jest dedykowane firmom potrzebującym ciągłego transportu między stałymi punktami jako dopełnienie aktualnej oferty.\n- Pełny potencjał branży transportowej wciąż nie jest wykorzystywany. Wszystko na to wskazuje, że w ciągu następnej dekady globalne zapotrzebowanie na transport nadal będzie rosnąć – i to zdecydowanie. Jeżeli mamy skutecznie sprostać temu zapotrzebowaniu, musimy znaleźć nowe rozwiązania. Jednocześnie, by zabezpieczyć płynność przepływu towarów, musimy także lepiej niż dotychczas wykorzystywać istniejącą infrastrukturę. System transportowy, który aktualnie opracowujemy, może być istotnym uzupełnieniem dzisiejszych rozwiązań transportowych i pomóc w uporaniu się z wyzwaniami, przed jakimi stoi społeczeństwo, firmy transportowe i nabywcy transportu – mów prezes Volvo Trucks, Claes Nilsson.\nProponowane przez Volvo Trucks rozwiązanie transportowe jest tworzone z myślą o realizacji regularnych, powtarzalnych zadań transportowych, charakteryzujących się stosunkowo krótkimi odległościami, dużym wolumenem oraz wysoką precyzją dostaw. Typowe przykłady to przewozy w ramach danych centrów logistycznych, ale możliwe są także inne zastosowania.\n- Nasz system można potraktować jako rozszerzenie zaawansowanych rozwiązań logistycznych, które już dziś są wdrażane w wielu branżach. Ponieważ korzystamy z pojazdów autonomicznych, z zerową emisją spalin i bezgłośnych, ich użytkowanie może odbywać się zarówno w dzień, jak i w nocy. Rozwiązanie obejmuje istniejącą infrastrukturę drogową i jednostki transportowe, co ułatwi odzyskanie poniesionych kosztów oraz umożliwi integrację z istniejącymi systemami transportowymi – wyjaśnia Mikael Karlsson, wiceprezes Volvo Trucks ds. rozwiązań autonomicznych.


Zabójstwo Kristiny z Mrowin. Wyniki sekcji zwłok - Wiadomości\nZabójstwo 10-letniej Kristiny. Wyniki sekcji zwłok\nfot. Grażyna Wiatr/Radio ZET\nSekcja zwłok 10-letniej Kristiny z Mrowin trwała kilkanaście godzin. Przyczyną zgonu dziewczynki były liczne rany kłute klatki piersiowej oraz szyi. Zbrodnia miała podłoże seksualne. Prokuratura nie ujawnia więcej szczegółów.\nZabójstwo 10-letniej Kristiny. Ważny apel do kierowców\nCiało dziewczynki znaleziono w piątek około godziny 17 w lesie, sześć kilometrów od miejscowości Mrowiny, gdzie mieszkała. Ciało zalazła kobieta, która była w lesie na spacerze.\nKristina Mrowiny dolnośląskie Prokuratura Zabójstwo policja


Poduszka Smurfów z imieniem | YourSurprise\n💙 Zamów prezent na Dzień Taty na czas 💙\nWięcej informacji o poduszce :\nSmerfna poduszka z imieniem!\nCzy jesteś prawdziwym fanem Smerfów? A może znasz kogoś kto uwielnia te niebieskie stworki? Jedno jest pewne, ta zabawna poduszka bedzie idealnym prezentem zarówno dla małych i dużych! Dodaj imię lub śmieszny tekst a na pewno sprawisz swoim bliskim wiele radości. Gwarantujemy najwyższej jakości nadruk.\nPersonalizowanie i zamawianie\nCo to jest personalizacja i jak to działa na stronie internetowej?\nMożesz rozpocząć swój prezent, klikając zielony przycisk "Uruchom personalizowanie tutaj". W naszym edytorze prezentów możesz personalizować prezent w całości zgodnie z własnymi życzeniami: dodaj własne zdjęcie i / lub tekst. Jeśli chcesz, możesz też wybrać fajny projekt, aby prezent naprawdę był wyjątkowy.\nCena podana na stronie internetowej obejmuje personalizację Twojego prezentu. Ładne i jasne!\nJakiego formatu mogę przesłać?\nPliki JPG i PNG są przesyłane do naszego edytora. Czy to jest zbyt techniczne czy masz inny obraz, który chcesz używać? Skontaktuj się z naszym działem obsługi klienta. Chętnie Ci pomogą, dzięki czemu możesz zrobić prezent, który chcesz!\nCo zrobić, jeśli kolor lub opcja, którą chcę, nie jest dostępna?\nCzy szukasz konkretnego prezentu lub prezentu w określonym kolorze, ale czy nie jest to wymienione na stronie internetowej? Skontaktuj się z naszym działem obsługi klienta; chętnie Ci pomogą!\nJak dodać kartę do mojego prezentu? Co to jest karta?\nKlikając "Wolną kartę" w naszym koszyku, możesz dodać kartę do swojego prezentu. Możesz umieścić wiadomość osobistą na tej karcie, więc odbiorca będzie wiedział dokładnie, kto podziękować za tę cudowną niespodziankę.\nCzy mój prezent jest owinięty?\nObecnie nie mamy (jeszcze) usługi pakowania prezentów do owijania prezentów. Dostarczamy nasze prezenty w świątecznym opakowaniu. Oznacza to, że Twój prezent jest gotowy do podania lub może zostać wysłany bezpośrednio do odbiorcy.\nTak, to możliwe! W przypadku większości prezentów można wskazać, kiedy dokładnie prezent zostanie dostarczony, gdy już znajdziesz go w koszyku.\nCzas dostawy można znaleźć na stronie produktu prezentu. Możesz zaufać, że nasz przewoźnik dostarcza Twój prezent na ten dzień.\nObecnie nie można jeszcze wybrać opcji dostawy. Dar, który chcesz zamówić, jest wysyłany jako pakiet lub jako dostarczanie skrzynek pocztowych. Czy chcesz wiedzieć, która opcja jest objęta Twoim zamówieniem? Skontaktuj się z naszym działem obsługi klienta.\nOferujemy następujące formy płatności: iDeal, Paypal, karta kredytowa, faktura za pośrednictwem Klarna lub ręczny transfer. W przypadku ręcznego transferu płatności należy wziąć pod uwagę dodatkowe 3 dni w celu dostarczenia prezentu.\nCo zrobić, jeśli dar nie jest całkowicie moim upodobaniem?\nBardzo żałuję, że Twój prezent nie jest taki jak twój upodobanie. Skontaktuj się z działem obsługi klienta, chętnie pomożesz znaleźć właściwe rozwiązanie.\nŻadna faktura nie jest wysyłana z zamówieniem. Otrzymasz zawsze fakturę w e-mailu z potwierdzeniem i zawsze możesz ją znaleźć na koncie MySurprise. Oznacza to, że możesz wręczyć prezent bezpośrednio do odbiorcy, co jest prawdziwą niespodzianką!\nhttps://www.yoursurprise.pl/smerfy/smerfy-poduszka-ze-zdjeciem 24125 Poduszka- Smerfy https://static.yoursurprise.com/articleimage/08/086eeac434d28fe17044cd9b7f10c884.jpg 95.00 PLN uit voorraad


Konkurs :: Game Exe :: GameExe :: Forum :: Game Exe\n2 stycznia 2008, 18:08 #1\nPo uzgodnieniu z administratorami forum ogłaszam konkurs na najlepszą/najciekawszą biografię dla postaci\nWszyscy chętni napiszą wymyśloną przez siebie historię dla postaci np dla tej którą grają a potem zostanie wybrana ta najlepsza/najciekawsza.\nZwycięzca konkursu otrzyma specjalną rangę na forum a jego praca zostanie zamieszczona na stronie\nDlaczego warto wziąć udział w konkursie :\n1) Po skończeniu takiej pracy będziemy mieli satysfakcję że zrobiliśmy kawał dobrej roboty ; D\n2) Zwycięska praca zostanie zamieszczona na stronie a sam zwycięzcą otrzyma specjalną rangę na forum\n3) Pokażemy na co nas stać : D\n4) Jest to bardzo dobra zabawa ; )\nCzas składania prac :\n2 stycznia 2008, 18:46 #2\nNo to czas byś zaprezentował własną postać Iluvatarze .\n3 stycznia 2008, 15:21 #3\nA odnośnie którego universum?\n4 stycznia 2008, 21:40 #4\nWydaje mi się, że widziałem podobny topic w Neverwinter.\nTak więc stawiam na Fearun.\n7 stycznia 2008, 15:52 #5\nTak bo to jest w sumie jeden i ten sam topic ale postanowiliśmy go przenieść tutaj\nNa początku miało to się tyczyć postaci z NWN ale po rozmowie z innymi użytkownikami postanowiłem temat zrobić bardziej ogólny żeby mogła to być biografia postaci z dowolnego RPG\nZapraszam do wzięcia udziału w konkursie użytkowników z Fearun\nCzekam na wasze prace ;D\nBTW Ekhtelion nie mogę brać udziału w konkursie bo jestem w jury : D\n19 lutego 2008, 12:38 #6\nPrzypominam że macie jeszcze 2 dni aby wrzucić tu swoje prace\n19 lutego 2008, 16:06 #7\nOj coś mi się wydaje, że konkurs cieszy się eee... nikłym zainteresowaniem wśród forumowiczów...\n19 lutego 2008, 16:15 #8\nNie napisałeś gdzie składać te prace - czy tu, czy gdzie indziej.\nDaj też więcej czasu - dobra historia wymaga dużej ilości czasu na dopracowanie\n19 lutego 2008, 16:27 #9\nPst Miveda... Ten topic leży już od 2 stycznia. To chyba aż zanadto czasu .\n19 lutego 2008, 16:29 #10\nNo właśnie - tyle czasu, a nikt o to nie spytał !\nJa bym dała to też na stronie i mogę pomolestować kogoś w Faerun Game (zwykle molestowanie przeze mnie jest mile widziane). Skoro jednak taki stary topic to...może druga edycja?\n19 lutego 2008, 16:46 #11\nUżytkownik Miveda dnia wto, 19 lut 2008 - 16:29 napisał\nSkoro jednak taki stary topic to...może druga edycja?\nPo co druga edycja, skoro pierwsza jest niewypałem.\nChyba że prace są wysyłane na PW, a nie zamieszczane tutaj...\n19 lutego 2008, 16:52 #12\nNiech Iluvatar skończy jedno i wyciągnie odpowiednie wnioski. Najwyżej się nauczy jak 'tego' nie robić . A wszelkie dalsze pomysły... prosze bardzo i do woli .\n19 lutego 2008, 17:21 #13\nPrace należy składać w tym temacie ...\nBTW macie rację że trochę zaniedbałem ten konkurs ale niestety miałem mało czasu\n20 lutego 2008, 07:42 #14\nA co można wygrać? Komórkę? Komoputer? JuboJeta? ;D\n20 lutego 2008, 09:11 #15\nChyba trzeba przedłużyć konkurs, bo jak na razie nikt nie składa swoich prac, a każdy chciałby wiedzieć kto wygra. I w ogóle żeby ktoś wygrał. A jak jedna osoba odda pracę to wygra???\n20 lutego 2008, 11:30 #16\nWszystko jest napisane:\n"Zwycięzca konkursu otrzyma specjalną rangę na forum a jego praca zostanie zamieszczona na stronie"\nDobrze konkurs zostanie przedłużony do 9 marca ...\n20 lutego 2008, 15:59 #17\nUżytkownik Iluvatar dnia śro, 20 lut 2008 - 11:30 napisał\nRaczej wątpię żeby ktoś zamieścił swoją pracę, skoro przez tyle tygodni nic nie zamieszczono.\nA może unikatowa ranga to za mało?\n11 marca 2008, 15:58 #18\nNo cóż ponieważ nikt nie wziął udziału w konkursie proszę o zamknięcie tematu\n11 marca 2008, 17:06 #19\nJa się zgłoszę.\nParu elementów brakuje, ale postaram się chronologicznie wkleić.\nKrwawy okazał się dzisiejszy patrol. Mogłem się za to pochwalić zabiciem dwóch elfów i jednego drowa – sługi tego niewdzięcznego Vhaerauna. Tak – podróżowaliśmy po Świecie Nad, wędrując po zdobytej blisko dwa wieki temu Ziemi Pod Cieniem. Zwykły patrol miał wykryć i zabić intruzów. Wracaliśmy jak zwykle siecią tuneli do miasta. Brakowało strażników, za to ruch panował w drugą stronę. Przed czym Ci wszyscy tchórze uciekali?\nDochodząc do jaskini, w której leżała Maerimydra odkryłem powód. Od strony Jeziora Krwi nacierała armia półczarta, którego potęga wprost emanowała na tle jego licznej, choć w dużej mierze żałosnej armii.\nMiasto nie pozostało bierne agresji. Strzaskana Wieża wprost świeciła od magii, a na ulicach pojawiły się uzbrojone oddziały wielu Domów. Zamek Maerimydra wydawał się wyraźnie ożywiony, pomimo raz za razem lecących w jego stronę pocisków. Dom Chumavh przygotowywał obronę, choć sam zacząłem nawet wątpić w jej sens. Lolth, nasza Mroczna Matka milczała od wielu dni i teraz chyba przyszedł czas na test naszej wiary. Do miasta wejść było łatwo, ale sam widziałem, że nie było niemal szansy z niego uciec…Kroki skierowałem do Domu Amryyr, Czwartego Domu Maerimydry, który wznosił się dumnie na płaskowyżu niedaleko amfiteatru.\nPisane z Sschindylrynu\nWiele czasu zajęło mi odszukanie Cię na Powierzchni po tych burzliwych wydarzeniach. Mam nadzieję, że mój wysiłek nie pójdzie na marne i list ten do Ciebie dotrze. Opiekunka była wściekła, lecz udało mi się ją uspokoić i nie musisz obawiać się z jej strony zemsty.\nWiedz także, że nigdy nie podejrzewałem Cię o zabicie Mistrza. Byłeś pierwszym studentem Akademii i pomimo drugiego miejsca nigdy Ci nie zazdrościłem, gdyż wszystko pozostawało w Rodzinie...Wybrałeś jednak wygnanie zabierając ze sobą Mitez. Powinienem Ci pogratulować - to piękna kobieta, którą cała Akademia, w tym i ja, pragnęła mieć tylko dla siebie. Tylko Tobie odwzajemniła swoje uczucia... Nie wiem jakich użyłeś czarów, ale muszę je koniecznie poznać !\nPrzesyłam Ci także małego , adamantynowego pająka - w Świecie Nad światło musi być zabójcze, ale mój mały prezent po otwarciu w sekundy wytworzy pole jakże nam bliskiej ciemności...\nPisane z Shilmisty\nMistrzu Zhayymedzie !\nStraciłem już nadzieję na rozmowę z Tobą i list ten doprawdy mnie zaskoczył. Szczęście Ci sprzyjało, gdyż miałem już wyruszać do Thay.\nCieszę się widząc Twe słowa, jednak nigdy już nie będę mógł powrócić do Akademii...Wszyscy obwiniają mnie za śmierć Saalthra i zabiją mnie, jeśli wrócę do Menzoberranzan.\nTwój prezent musiał zostać przez alchemika źle wyważony, gdyż przy próbie otwarcia zabił dwoje z mych sług...Nie żywię jednak urazy.\nW zamian posyłam Ci dzieło Zinnirita - magiczny płaszcz, który potrafi ukryć ciepłotę ciała. Mam nadzieję, że Ci się przyda.\nPS:Uroki, których użyłem wobec Mitez były jak najbardziej naturalne. Czary zostawiam Tobie, czarodzieju.\nPisane z siedziby Mistrza Zhayymeda w Maerimydrze\nTwój prezent był zaiste przemyślany, lecz ma moc przewyższa moc Twego płaszcza. Nigdy nie będziecie w stanie przezwyciężyć mojej potęgi.\nPamiętasz zapewne ową księgę, którą niegdyś znaleźliśmy w Skarbcu Domu ? Tę mówiącą o Sztylecie...Zdobyłem ją na własność...Pech chciał, że obok przechodziła nasza siostra...Mam nadzieję, że nie będzie Ci jej brak...\nWiesz zatem, że zamierzam posiąść Sztylet i Ty nie zdołasz mnie powstrzymać. Wszystko jest już przygotowane i wkrótce posiądę moc tego artefaktu sięgając po władzę w naszym mieście.\nNie próbuj mnie powstrzymać, z resztą zawsze byłeś słaby...\nTak...to ja zabiłem Saalthra zrzucając winę na Ciebie. Zawsze Ci zazdrościłem pierwszego miejsca jak i Mitez. Jak wiesz po Twojej ucieczce zostałem nowym mistrzem i wkrótce zdobędę także Twoją Mitez...\nTwój największy wróg i brat\nPisane gdzieś w Podmroku\nNajdroższa tak jak się spodziewałem to Zhayymed był odpowiedzialny za moje wygnanie...Teraz ma także i księgę, która uczni go pół-bogiem. Wiesz, że muszę go powstrzymać, gdyż w przeciwnym razie także i Ciebie odnajdzie...Nadal Cię pożąda, a ja nie mogę dopuścić do realizacji jego planów.\nModlę się do bogini by móc Cię ponownie ujrzeć..\nPisane w Skullporcie przez Ishartosa\nBądź pozdrowiona potężna Mitez ! Niosę Ci jednak złe wieści...Przez ostatnie dni pomagałem Mistrzowi Courunowi, lecz on nie chciał wyjawić mi swoich planów...Tamtej nocy wyszedł w stronę gór nie mówiąc dlaczego...Źle zrobiłem przeglądając jego notatki, ale natrafiłem tam na listy od niejakiego Zhayymeda....Szybko pojąłem, co zamierza mój Mistrz i poszedłem za nim...Niewiele widziałem ze swojej kryjówki, ale z pewnością były tam dwie postacie. Obie były drowami. Jeden , sądząc po szatach i głosie, musiał być magiem, a druga postać to zapewne Twój mąż...\nKrzyczeli coś do siebie, a następnie zaczęli walczyć. Drowi mag trzymał w reku jakąś jasno świecącą broń...Obaj wpadli do jaskini. Wtedy postanowiłem podejść bliżej...Usłyszałem ogromny huk - zapewne wynik czaru maga i nim dojrzałem w kłębach dymu co się stało spostrzegłem, że wejście do jaskini zostało zasypane...\nPrzykro mi, ale Twój mąż , jak i tamten mag nie mieli szans na przeżycie...\nList mój zapewne rani Twe serce, lecz uznałem, że pragniesz znać los swego męża...\nPająki..wszędzie te pająki...\nPierwszą rzeczą , którą zapamiętałem była jakaś anielska twarz przypominająca mi czyjąś. Malował się na niej uśmiech tak, jakby ta osoba mnie poznała.\nOdwzajemniłem ten uśmiech i już usta miały wyrzec pierwsze słowa, gdy poczułem obezwładniający ból głowy, który pozbawił mnie ostrości widzenia. Szybko straciłem przytomność, nie zdążywszy nawet rozejrzeć się, gdzie jestem.\nJedyną rzeczą, którą zapamiętałem , była twarz anioła.\nObudziłem się drugi raz znacznie później, a przynajmniej wydaje mi się, że było później. Leżałem w jakimś pokoju i oczy potrzebowały chwili, by przyzwyczaić się do panującego półmroku. Powoli rozejrzałem się dookoła na tyle, na ile pozwała mi na to moja poobijana głowa. Obróciłem głowę w bok najwolniej jak umiałem.\nPatrzyła na mnie kobieta, którą z początku wziąłem za anioła z ostatniego przebłysku świadomości. Twarz jej spowijał jednak cień tak, że nie mogłem dostrzec żadnych rysów twarzy. Czekałem z niecierpliwością, aż dowiem się w końcu co się wokół mnie dzieje i gdzie jestem.\nMoja cierpliwość została wynagrodzona\n- Widzę, że już się obudziłeś. Spokojnie - powiedziała łagodnie-. Żadnych gwałtownych ruchów.\nPowoli odzyskiwałem trzeźwość umysłu. Leżałem na jakimś naprędce skleconym łóżku. Gospodyni tego miejsca wcale nie okazała się pięknym aniołem, odbiegając urodą od znanych mu kobiet i co gorsza była elfką! Ręka już sama chciała sięgnąć po broń, lecz odmówiła mu tym razem posłuszeństwa, a i wysiłek był zbyteczny, bo tak jego miecz , jak i pozostały ekwipunek został skradziony i pewnie znalazł już na czarnym rynku nowego właściciela.\nPrzyjrzał się lepiej elfce, która w końcu opuściła zaciemniony kąt pomieszczenia i mógł dokładnie się jej przyjrzeć. Nigdy nie fascynowała go ani uroda, ani tym bardziej zwyczaje darthiirów, jednak nieznajoma pomimo ułożonych w nieładzie włosów i szpecącej nieco twarz z lewej strony blizny wydawała się nawet ładna. W każdym razie braki w urodzie nadrabiała zniewalającym uśmiechem, który sprawił, że drow na chwilę zapomniał, że leży w łóżku zdradzieckiego elfa\nTylko ten potworny ból głowy, który dobitnie świadczył o tym, że jego poprzednia przygoda nie zakończyła się dokładnie tak, jakby chciał...Ponownie się poruszył\n- Widzę, że odzyskujesz siły - odpowiedziała elfka wciąż się lekko uśmiechając .\n- Gdzie ja jestem ? - spytałem nie rezygnując z prób podniesienia się z łóżka - Nic nie pamiętam...\nElfka starała się ukryć zaskoczenie tym pytaniem\n- Jesteśmy we Wrotach Baldura - odgarnęła z czoła kosmyk swoich srebrzystych włosów - Znalazł Cię półżywego mój mąż i przyniósł tutaj. Zawdzięczasz mu życie\n- Dziękuję jemu jak i Tobie...\n- Quenadhine - dokończyła za niego - Wszyscy mówią na mnie Quen.\nDrow wiedział, że powinien się przedstawić, lecz wszelkie próby przypomnienia sobie imienia spełzły na niczym. Nie wiedział, kim jest!\nCisza przeciągała się, ale jak to możliwe, że nie wiedział kim jest i co tutaj robi?\n- Coś się stało ? - spytała uprzejmie elfka\nNie dość, że go okradli to uderzenie w głowę pozbawiło go pamięci. A raczej części jej, bo doskonale pamiętał, jak nienawidzi elfy i ludzi...\n- Czy wiesz, jak się nazywam?\nQuenadhine nie wiedziała, jednak zaprowadziła go do niejakiego Thobrasa, który oceniwszy drowa i jego umiejętności w walce wręcz, których sam Courun się nie spodziewał, zaproponował mu pracę, która pozwoliła mu opłacić wynajęty pokój i rozpocząć wszystko do nowa.\nTej pierwszej nocy w wynajętym pokoju nie spał dobrze. We śnie widział jakieś zakapturzone postacie, a następnie jaskinię i jakiś ogromny huk. Być może sam umysł starał się przypomnieć sobie fakty z życia, które utracił.\nPierwsze zadanie od Thobrasa polegało na zabiciu jakiegoś jego przeciwnika, lecz osłona nocy i zaprawienie w walce uczyniło śmierć Hytbyra zbyt łatwą.\n- Na stole leży Twoja zapłata - słyszał te słowa od wychodzącej właśnie z pokoju Quen - Odjęłam już zapłatę za pokój, więc wszystko jest Twoje. Wrócę jutro, bo Thabras ma dla Ciebie kolejne zadanie - podeszła do drowa i ku jego zaskoczeniu pocałowała go lekko w policzek, po czym wyszła.\nCourun szybko wytarł twarz po tej dobroci i spojrzał na pozostawioną przez elfkę sakiewkę - Czas na zakupy - pomyślał\nWyszedł na jedną z zatłoczonych ulic Wrót Baldura i sięgnął do sakiewki celem przeliczenia dostępnych środków. Prócz monet znalazł jednak list..Szybko rozerwał kopertę czytając tekst...\nW rzadkich sytuacjach Bogowie okazują łaskę i pozwalają wstąpić na służbę, by naprawić równowagę, która została zakłócona. Wybrany zostaje pozbawiony świadomości przeszkadzającej mu w wypełnieniu zadania, oraz przeniesiony w miejsce, gdzie wszystko się zaczęło.\nZadania mu powierzone zawsze są poufne, trudne i często kończą się śmiercią wybranego.\nPodpisane jeszcze było Pierwsza zapłata. Drow szybko przeanalizował te słowa i gdy tylko pojął ich znaczenie tak kartka, jak i koperta stanęły w ogniu. Po chwili pozostała z nich tylko strużka dymu.\nCzyli Quen, Thabras i to wszystko wiąże się z odpracowywaniem służby, na która zostałem wzięty..\nMimo wszystko Courun nie mógł doczekać się kolejnego zadania, by poznać kolejny szczegół ze swojej przeszłości.\nTo trochę dziwne...wcale tak nie wyglądał...Ale to MUSIAŁ być on... ale czy mogę być pewny ?\nOdkąd tu przybył niczego już nie jestem pewny...\n...Przedstawił się...*mężczyzna przez chwilę wysilał pamięć w poszukiwaniu imienia* Courun...ale szczerzę wątpię, by to było jego prawdziwe imię...Tacy jak on mają ich setki...\nNie powiedział mi zbyt wiele o sobie..mógł przecież kłamać...Podobno kiedyś był spokojnym kupcem, ale jego karawanę napadli bandyci...Mieli zabrać mu cały dobytek i pozostawić umierającego...Jeśli to była prawda to chyba nie sądzili, że ten drow jeszcze żyje..i że zemści się na nich...\nLecz jak dla mnie to on nie wyglądał na kupca...miał duże obycie wśród ludzi i nienaganne maniery, ale...posługiwał się mieczem z nadzwyczajną łatwością...niczym zaprawiony w bojach wojownik po wielu latach walk...a on wyglądał raczej dość młodo...\nMów proszę dalej...\nDalej..*mężczyzna przez chwilę zawahał się, ale kontynuował niepewnym głosem* On kogoś szukał...wciąż powtarzał, że jest tu by kogoś znaleźć...\nPodał jakieś imię ? *spytał*\nNie...wydało mi się, że sam go nie zna...Ale mógł przecież kłamać...\nPowiedział Ci chociaż, dlaczego szuka tej osoby ?\nNie... Mówił, że nie chce o tym z nikim rozmawiać...Wolałem go nie prowokować...\nSkąd pochodził ? Podał jakieś miasto, nazwisko ?\nMówił, że narodził się w dalekim Eryndlynie...Jego rodzina ponoć już nie istnieje...\nDobrze się spisałeś...Zasłużyłeś sobie na nagrodę...*mężczyzna szeroko się uśmiechnął*\nJa dzięku...*przerwał, gdyż z jego klatki piersiowej nagle wystawał wysadzany kamieniami sztylet. Zaczął się krztusić, a przerażenie i kompletne zaskoczenie całkowicie odebrało mu mowę*\nWidzisz przyjacielu...Ja wcale nie jestem człowiekiem...*odwrócił twarz informatora, by ten zobaczył, jak znika iluzja okrywająca twarz drowa* Zwą mnie... Zhayymed...\n*tamten już tego nie usłyszał leząc zakrwawiony i bez ruchu na podłodze*\nZnajdę Cię Mitez...*drow rzucił na ladę kilka monet i śmiejąc się głośno wyszedł z karczmy*\nObezwładniająca siła dnia powoli zanikała. Kryjące się właśnie za horyzontem słońce przestało być aż tak niebezpieczne. Idący wśród drzew elf, a raczej drow, bo tak zwano mroczne elfy, był czymś nadzwyczajnym w tych stronach. Ludzie się go bali widząc w nim jakiegoś diabła, ale strach uniemożliwiał im działanie, z czego Courun doskonale zdawał sobie sprawę.\nDość zadziwiające miejsce na jaskinie, ale ta zdawała się go przyciągać...Nie wiedział jednak, co może się w niej znajdować. Może tam ktoś był?\nCiemność. Nieprzenikniona nawet dla jego czułych oczu.\nI ten zapach...jakby rozkładającego się mięsa....Drow rozłożył ręce przed siebie i nie czując oporu, jak też mogąc stać wyprostowanych nogach wiedział, że jaskinia jest większa niż mu się to na pierwszy rzut oka wydawało. Już samo wejście tutaj było dziełem przypadku, bo szczelina w skale musiała się pojawi całkiem niedawno. Drow już wyobrażał sobie, że znajdzie tu rozliczne skarby pochowane przez jakiś obcych mu ludzi, lub rabusiów, którzy znani byli w tej okolicy ze swej bezwzględności - ale i bogactwa.\nDłonie zaczęły macać skalne ściany w poszukiwaniu szczeliny, ale natrafiały tylko zimną, wilgotną skałę. Zaczęło go ogarniać znużenie.\nW mroku coś się ruszało. Coś zmierzało w jego stronę. Pełzło, szurając po mokrym podłożu. Cicho jęczało, wzdychało i szeptało jakieś dziwne wyrazy. Courun nie widział nic. Gdyby teraz ktoś chciał go zabić drow nie wiedział by nawet z czyjej ręki zginął. Nie wiedział nawet, jak ma się obronić nie wiedząc o słabych stronach przeciwnika.\nNagle poczuł dotyk na ramieniu, a potem na twarzy. Zwinne palce szybko sunęły po jego twarzy jakby chciały ją zbadać. Drow odruchowo zaczął sięgać po broń, ale nagle tajemnicza istota przestała go dotyka i gdzie? zniknęła.\n- Nieee bójjj sieeee *wysyczała istota jakby dopiero uczyła się ludzkiego języka*\nSłychać było, że istota odpełzła gdzieś na bok i zatrzymała się pod ścianą jaskini. Następnie ten mrok znów się zbliżył i zaczął wkładać coś w rękę Couruna. Jakiś mały, okrągły przedmiot. Wydawał się dość lekki ale był bardzo zimny, co tylko spotęgowało niepokój drowa\n- Weeźźź tooo...*znów wysyczała istota* - i przynieś jedzeeenie....Dużżooo jedzeniaaa...a dossstanieszszz więcej....\nIstota pchnęła go nagle i drow niemal przeleciał przez szczelinę, której wcześniej tam nie było. Obejrzał dokładniej ściskany niecierpliwie w ręce przedmiot i czując przyjemne mrowienie nie miał wątpliwości - ta kula zawierała w sobie magię. Zdobycie jedzenia dla tej dziwnej istoty nie nastręczyło mu większych problemów - zwierzęta nie miały szans z wyćwiczonym przez lata wojownikiem i kolejnej nocy Courun stał ponownie w jaskini.\n- Przyniosłem jedzenie - powiedział już w środku\n- Dobrzeee - odpowiedziała tajemnicza postać głosem nieco silniejszym niż poprzednio - Rzuć je w moją stronę\nDrow zrobił jak mu polecono i po chwili słyszał odgłosy pożerania mięsa i pękających kości martwych zwierząt - zupełnie jakby tajemnicza postać pożerała je w całości.\n- Przynieeeś więceej...*poprosiła postać głosem jeszcze silniejszym i pewniejszym niż poprzednio. To coś odzyskuje siły! - pomyślał drow\n- Dobrze, ale nie wiem, czy uda mi się zdobyć aż tak wiele...\n- Nicc nie szkoodzi. To zaajmie najwyzejj więceej czasu...\nKolejna porcja mięsa zniknęła równie szybko jak poprzednia\n- Dziękuję Ci Courunie *odparła już normalnym głosem postać i drow stał przez chwilę zaskoczony - nie zdradzał przecież nieznajomemu swojego imienia...\n- Zbliż się.. - powiedział nieznajomy\nCourun podszedł i dopiero teraz zobaczył niezwykle chudą postać - poznając po głosie zapewne mężczyznę o bardzo szczupłych i ledwie powleczonych skórą palcach. Ogromny kaptur mocno podniszczonej szaty wciąż skrywał twarz.\n- W zamian nauczę Cię czegoś o magii...Czy chcesz się czegoś nauczyć?\n- Tak - odparł bez wahania drow\nNieznajomy uśmiechnął się i zaczęła się wielogodzinna nauka całych linijek jaki? słów, które nie pasowały drowi do żadnego ze znanych mu języków. Słowa były dość trudne i niemal kaleczyły mu gardło, ale jego nauczyciel był nad wyraz cierpliwy. Nie mówił nic na pomyłki i tylko wciąż kazał mu je powtarzać\n- Przywołaj ciemność jak tę w jaskini - tłumaczył. Takiemu wojownikowi jak Ty może się to przydać...Ale teraz ruszaj i przynieś mi więcej jedzenia...\n- Zdobędę je dla Ciebie, Mistrzu - pierwszy raz użył tego zwrotu. Wrócę za kilka dni\nWyrzeknij się ciemności, w światło wkrocz bez obawy,\nTwarz swą skieruj w niebo, elfów dziedzictwo prawe,\nPląsaj wśród lasów, śpiewaj wraz z wiatrami,\nW księżycowym blasku stąpaj między kwiatami\nZwalcz potwory w sobie, te na zewnątrz pokonaj\nGdy do kręgu wstąpisz, słabość stanie się siłą...\nDrow obserwował tańczące drowki patrząc szczególnie na jedną. Dziś to jej kolej...\n-Dołącz do nas bracie Haznynie - namawiała go drowka, lecz Haznyn mówił, że nie chce psuć im ceremonii...\n- Widziałem JĄ ! - krzyczał z ożywieniem - We własnej osobie! Rozmawialiśmy!\n- Wspaniale - odparła z radością drowka - Pokaż mi to miejsce, zaprowadź do tej jaskini...\n- Dobrze. Mówię Ci - to była sama Eilistraee !\n- Wielki zaszczyt Cię spotkał Haznynie! Może wróćmy po resztę?\n- Nie możemy. Mroczna Panna powiedziała mi, że nie może zostać tam zbyt długo. Chcesz stracić okazję by ją ujrzeć ?\n- Nie Haznynie. Masz rację...*powiedziała nie zwalniając kroku*\nPo godzinie znaleźli się przed jaskinią i nieco zaniepokojona drowka spojrzała na swego kompana chcąc, by ten wszedł pierwszy, ale Haznyn udawał, że tego nie widzi. Kapłanka Eilistraee zbliżyła się do wejścia gdy poczuła, że ktoś z tyłu popycha ją ku wejściu*Haznyn ? - przebiegło jej przez myśl*\nUpadła na podłogę raniąc nieco stopy o ostre kamienie\n- Widzisz siostro. To chyba nie była Eilistrae*powiedział drwi?cym tonem drow już słysząc odgłosy zbliżania się jego mistrza*\n- Co się dzieje? *mistrz oburzył się widząc nieznaną mu drowkę* Miałeś nikomu nie mówić o tym miejscu !*wysapał w gniewie* - Kto to jest Courunie??\nDrowka odwróciła się i spojrzała z nienawiścią na swego niedawnego brata. Widać poznała już to imię...\n- To ? *drow spojrzał przerażonej elfce w oczy* - To tylko Twoje pożywienie Mistrzu...*po czym odwrócił się i siedząc przed wejściem do jaskini nasłuchiwał wrzasków i błagań o pomoc.\n- To moja ofiara dla Ciebie Bogini *wyszeptał, gdy wrzaski ucichły. Jego Mistrz był zapewne głodny...* Mam jeszcze coś do zrobienia*powiedział do siebie zadowolony kierując się w stronę ogniska, do kolejnych wyznawców Eilistraee....\n- Traktujesz mnie jak swoją własność! - chyba straciła panowanie nad sobą. To się może źle skończyć... - Przychodzisz tylko jak czegoś chcesz! - krzyczała, a po chwili odwróciła się na pięcie i odeszła do swojej sypialni zostawiając drowa za plecami.\n- Hmm...Może mam pozwolić wszystkim obmacywać Cię , tak? - spytał kpiąco - A chcę Ciebie, więc nie przychodzę po coś, tylko do kogoś.\nCofnęła się w drzwiach i stanęła na szczycie schodów.\n- Sugerujesz, że daje się wszystkim obmacywać? - oczy ciskały błyskawice.\n- Sugeruję, że mogło by tak się stać, bo urody Ci nie poskąpiono, zaś ja jestem po prostu zazdrosny.\n- Szlag by Cię...- mruknęła pod nosem. - Mam się oszpecić żebyś był spokojny o swoją własność?! - powiedziała drżącym ze złości głosem i zacisnęła dłonie w pięść.\n- Raczej uspokój się i nie szukaj problemów gdzie ich nie ma. Szybciej sam dam się oszpecić - dodał\n- Co?! - niemal się przewróciła. - Nie ma problemu?. Już nie wrzeszczała, powiedziała to cicho by po chwili zniknąć w swojej sypialni akcentując to dobitnym trzaśnięciem drzwi.\nRzekł coś cicho w ojczystym języku wpatrując się w drzwi. Chciał coś powiedzieć, ale wstrzymał się i powrócił do poszukiwań miecza. Z niesmakiem stwierdził, że jak nie wyjdzie to będzie go musiał użyć na drzwiach.\nOna ze złością zaczęła wyrzucać ubrania, które wedle jej mniemania będą jej przydatne, na łóżko. Pod nosem mruczała stosowną wiązankę pod adresem małżonka.\nJeden cios wystarczył, by liche drewniane drzwi rozwaliły się w miejscu zamka. Drow następnie odrzucił miecz i popchnąwszy drzwi wszedł do środka.\n- Jak śmiesz!\nKobieta zerwała się z łóżka oburzona i wściekła. W ręku akurat but trzymała. I owy but poszybował w kierunku głowy drowa.\nTen uchylił się jakby to był sztylet z nadzieją, że nie rzuci w niego czymś jeszcze.\n- To nasz dom - przypomniał jej - I nie wchodzę tu bez powodu. W zasadzie zwykle zostawiałem takie kobiety.\nZmrużyła oczy i rozejrzała się za czymś czym by mógł jeszcze dostać.\n- No to mnie zostaw! Skoro jestem TAKA! - prychnęła i odwróciła się tyłem do niego.\n- Tym razem jednak zrobiłem wyjątek - dokończył - Czy to nic nie znaczy ?\n- Dzięki Ci o Panie za Twą wspaniałomyślność - powiedziała z ironią.\n- To nie jest wspaniałomyślność. To coś...innego.\nNie tylko z daleka obóz drowów był imponujący. Wejście, doskonale ukryte między przejściem do wąskiej doliny, strzeżone było dość pilnie przez dwóch strażników, ale emisariusz mógł przysiąc na swoje siwe już włosy, że na pewno gdzieś w pobliżu czaili się i inni. Ciarki go przeszły po plecach na samą myśl o tym, że w tych drzewach mogą się ukrywać kolejni ze swoimi śmiercionośnym kuszami.\nTeraz pojawiło się pięciu, którzy mieli go eskortować aż do ich przywódcy. W zasadzie niewiele o nim wiedział i zamierzał po powrocie uzupełnić te informacje, aby lepiej się przygotować na następny raz - o ile on nastąpi, gdyż liczył się z tym, że z rąk drowów może już nie wrócić.\nZaprowadzili go przed małą chatkę - zapewne jedyną w okolicy. Otaczały ją liczne namioty, a z każdego z nich dochodziły odgłosy ściszonych rozmów, bądź zabawy. Między namiotami toczyły się pojedynki. Ćwiczą, albo rozwiązują konflikty- pomyślał.\n- Poczekaj tutaj - polecił mu jeden ze strażników używając Wspólnego z doskonałym akcentem. Jednak drowy szybko się uczą...\n- Vel`bol xun dos ssinssrin ? - spytał łagodnym głosem wychodzący z chaty drow. Sądząc po ubiorze i silnej eskorcie to musiał być Courun - Xun dos ssinssrin xun el ? - spytał po chwili nie czekając na odpowiedź\n- Jestem emisariuszem... - głos mu się nieco łamał i miał nadzieję, że tamten go zrozumie - emisariuszem...\n- Amn - przerwał mu nagle drow - Twoje aż nazbyt kosztowne szaty mówią mi wszystko - mówił doskonałym Wspólnym\n- Mój Pan pragnie zaproponować wam sojusz. Drowy znane są ze swych umiejętności i wiemy także, że wprost odmówiliście pomocy przy tych żałosnych próbach obrony Wrót Baldura.\n- Niech zgadnę. W zamian proponuje nam bogactwa i stanowiska w przyszłym imperium ? - drow zaśmiał się - Oczywiście, że wam ufamy i jak sądzę możemy tego samego spodziewać się i od was, prawda przyjacielu?\nEmisariusz otworzył usta próbując wydobyć z siebie słowa, ale drow machnięciem ręki uciszył go.\n- Przyjechało was dwóch, prawda ?\n- Tak, Mistrzu - emisariusz tytułami próbował zaskarbić sobie życzliwość drowa - Inariel mi pomaga, lecz został przed wejściem do waszego obozu.\nDrow uśmiechnął się na te słowa i skinął na strażnika, który podał mu wypchany czymś mały worek. Courun szybko go otworzył i trzymając go przed emisariuszem wyciągnął z niego głowę mężczyzny w średnim wieku, którego wyraz twarzy i wciąż szeroko otwarte oczy sugerowały, że nie zginął spokojną śmiercią.\n- Porozmawialiśmy sobie wcześniej, ale wątpił w nasze umiejętności i groził, że gdy przyjdą wasze wojska zostaniemy potraktowani jak wrogowie i zabici. Cóż...jego argumenty mnie nie przekonały, ale wspaniałomyślnie pozwolę mu wrócić do domu...\nRzucił głową w stronę emisariusza, który niczym zagrożone zwierze szybko uskoczył, jakby kontakt z ciałem niedawnego partnera był niczym trucizna tocząca ciało.\n- Zapłacicie za to ! - oburzył się człowiek chcąc się chyba uratować przed szyderczym wzorkiem strażników, którzy w swoim migowym, niestety niezrozumiałym dla emisariusza, języku przekazywali sobie jakieś komunikaty i raczej można było się domyśleć czego dotyczą.\n- Nie groź, bo tak się składa, że worków mamy pod dostatkiem... - kąciki ust lekko uniósł do góry w namiastce uśmieszku - Poza tym potrzebujecie nas. Jesteśmy w dużej ilości, wyszkoleni, znamy teren i co ważniejsze możemy wchodzić do miasta.\n- Czego więc chcesz od swego przyszłego Pana ? - spytał, a raczej warknął emisariusz.\n- Za naszą...pomoc...- tutaj nie krył uśmiechu - Chcę mieć w łożu tę waszą Waukeen\n- Chyba oszalałeś ! - człowiek wyraźnie tonem swojego głosu chciał mu pokazać, że drow żąda niemożliwego.\n- Może, ale to moja cena - odparł spokojnie, jakby wybuch emisariusza nie zrobił na nim żadnego wrażenia\n- To niemożliwe - powiedział już spokojniej wysłannik Amn - Proś o co innego\n- Przekaż moje słowa temu przywódcy waszych wojsk . Inbau tarthe ukta dal gaer ! - polecił strażnikom, którzy już chwycili emisariusza pod ręce i zaczęli go wyprowadzać - Samo patrzenie na was wywołuje we mnie mdłości - rzucił mu jeszcze na odchodne drow i wrócił do swojej chaty. Nie posiedział w niej długo, gdy wszedł jeden ze strażników.\n- Panie, masz kolejnego gościa.\n- Nie mam dla niego czasu. Zabij go.\n- Ale on nalegał, Mistrzu...Kazał się przedstawić jako Zhayymed...\n- W końcu się spotykamy, bracie...\n- Daruj sobie i podaj mi choć jeden dobry powód, by Cię nie zabić.\n- Wiem gdzie jest Mitez...\n- Panie, Amn nadchodzi*wpadł z tym okrzykiem jeden ze strażników*\n- Nie mam na to czasu Zhayymedzie*nałożył na głowę swój hełm*\n- Chcesz walczyć ? *spytał kpiąco czarodziej*\n- Dla nas każdy dzień to wojna. Przyzwyczaiłem się...*wyminął czarodzieja i wyszedł z chaty*\nNie było rozpaczy po śmierci Aunrae. Nie trudno się było domyśleć, że ta sadystyczna dziwka, której każdy kochanek był powoli podtruwany, znajdzie się w końcu w łożu Couruna.\nTym razem jednak historia potoczyła się zgoła odmiennie. Oczywiście drow nie odmówił wdzięków pięknej drowki, ale jej praktyki wzbudziły w nim pewien niepokój i któreś z kolei spotkanie zakończyło się poderżnięciem gardła Aunrae. Nie ma co wdawać się w szczegóły samej śmierci – zwykłe, szybkie przecięcie sztyletem nie było wśród drowów żadną nowością.\nZapewne nikt nie przewidywał, że działanie tej niskiej drowki doprowadzi do wygnania samozwańczego Kapłana Lolth. Można było podejrzewać, że wysłano ją specjalnie, aby zabiła Couruna, jednak plan ten musiał ulec zmianie, gdy znaleziono martwą Aunrae przywiązaną do sufitu przed wejściem do sali audiencyjnej. Widać było, że Courun jest miłośnikiem piękna, gdyż przed umieszczeniem ciała tak wysoko dokładnie je umył i nawet spryskał jakimś środkiem, który zwabił tu jako pierwszego jakiegoś strażnika. Ten powiadomił resztę i tym sposobem któraś z niższych kapłanek mogła się cieszyć z awansu w hierarchii.\nCourun zdawał sobie sprawę ze swojego położenia jako męskiego przywódcy Domu. To się w praktyce nie zdarzało, ale drowa wciąż bawił panujący porządek rzeczy. Arcykapłanka za każdym razem patrzyła na niego z nienawiścią, zaś jego tytuł, ilharn, był wypowiadany z lekką dozą ironii. W przeszłości na krótko byli kochankami, ale te czasy dawno przeminęły i należało raczej spodziewać się sztyletu wymierzonego w gardło, niż odzianej w skąpe szaty drowki.\nZobaczywszy przywiązane zwłoki Aunrae udał z początku zdziwienie, po czym kazał ją odwiązać i jej zwłoki, a raczej użyteczne dla drowa organy, przenieść do jego osobistej komnaty. Spojrzał na arcykapłankę i znów pomyślał o kolejnym nieszczęśniku, który stał się jej kolejną zabawką. W przeszłości napuszczał na siebie jej córki, kapłanki co do jednej, jednak drowka była jeszcze dość młoda i zapewne urodzi jeszcze nie jedno dziecko.\nWróciwszy do komnaty, Courun poczuł, że jego członki zaczęły nieco sztywnieć. Pomyślał, że to pozostałości działania obezwładniającej trucizny Aunrae, jednak pojawiające się teraz częściej bóle głowy przez chwile odbierały mu zdolność pojmowania rzeczywistości. Potem pojawiły się jakieś odgłosy, które zaczęły formować się w pojedyncze słowa. Głupiec wziąłby to za czytanie w myślach, ale dni mijały a drow wciąż nie potrafił ich kontrolować. Nikt, poza Aunrae, nie znał jednak prawdy jego dziwnych przypadłości. Szalona drowka zakupiła kiedyś od jednego z kuo-toa fiolkę z wodą z miasta Sloopdilmonpolp. Ponoć ta woda powodowała „boskie dotknięcie” wśród rybiego ludu, ale tak naprawdę miała moc rozkojarzenia umysłu i na to też liczyła Aunrae dodając jej nieco do każdej ze swoich trucizn. Courun nawet raz udał się do arcymaga o jakieś lekarstwo, lecz stary mag mu nie ufał i nie zapomniał wyrządzonych krzywd, więc zamiast lepiej po magicznej kuracji ilharn czuł się tylko gorzej.\nArcykapłanka nigdy nie należała do mistrzyń walki bronią, lecz o jej sile stanowiła kapłańska magia oraz umiejętność zjednywania sobie, czy to podstępem czy obietnicami, silnych sprzymierzeńców. Fechmistrz nie należał ani do silnych, ani do mądrych, jednak jak każdy samiec uległ pięknej drowce. Nie zastali Couruna w jego komnacie, gdyż drow posiadał jeszcze na tyle zdrowego rozsądku, by zawczasu uciec tajnym wyjściem. Zdołał zabrać ze sobą swój ekwipunek, w tym kilka magicznych przedmiotów, jak też i nieco prowiantu. Twierdza posiadała połączenie z Podmrokiem, lecz drow znał i inne przejście. Wykopały je dla niego w tajemnicy svirfneblińscy górnicy, których drow oczywiście potem zabił. Przejście było dość wąskie i niskie, tak więc co chwila Courun musiał się mocniej schylać, aby przecisnąć się dalej. Jego oczy przyzwyczaiły się do wszechogarniającej ciemności i po dłuższym zejściu w końcu wychwyciły szersze przejście, które musiało być częścią jakiejś jaskini. Courun nigdy nie zastanawiał się nad przywiązaniem do swojej ojczyzny. Przynajmniej inaczej postrzegał ją niż ludzie, którzy gotowi byli o nią walczyć. On nie walczył o miejsce, lecz o przetrwanie i tym sposobem powrócił niemal do początku. Stracił Dom, stracił bogactwo, lecz zachował życie. Wyjął z pochwy swój adamantytowy miecz i uśmiechnął się na myśl o tym, że wreszcie będzie mógł go użyć…\nNie taką cię pamiętałem, Maerimydro...\nZniszczeniu uległa większość miasta, choć zamek wciąż dumnie wznosił się ponad startą gruzu i ciał armii Kurgotha. Ach Dunethcie Wharreilu, twe dzieło aż zapiera dech w piersiach. W całym swoim długim życiu nie udało mi się dokonać takiego zniszczenia jakie stało się twoim udziałem. Mam nadzieję, że osobiście ci pogratuluję rządów nad tymi ruinami. Gdy uciekałem Kurgoth Piekielny Pomiot dopiero wdzierał się do miasta i mam niemal pewność, że ty stary magu tak wspomagałeś obronę, że stoję dziś przed straskaną bramą patrząc na swe rodzinne miasto. Wkoło jednak panuje dziwna strefa negatywnej energii. Cóż żeś uwolnił z Otchłani Wharreilu ? I gdzie się podziały ciała mieszkańców ? Widzę tu tylko resztki armii półczarta, choć przecież wszedłem do miasta przez główną bramę. Czemu ta nie była strzeżona ?\nNim udam się do Zamku muszę odwiedzić jeszcze jedno miejsce. Dom Amrryr, Czwarty Dom Maerimydry.\nKusiła mnie myśl, by wrócić tu z niewolnikami jakich zdobyłem w Krainach Nad i odbudować to miasto oczywiście z sobą jako najwyższym kapłanem na czele. Zaniepokoił mnie za to brak ogromnej świątyni Lolth – tak, jakby ktoś celowo ją zniszczył i podejrzewałem, że jest to jeden ze skutków Milczenia Pajęczej Matki. Czy ta negatywna energia, utrudniająca mi rzucenie nawet najprostszych kapłańskich czarów, to także dzieło tej samej osoby?\nPewności nabrałem spotykając dwóch drowów, którzy swoje najlepsze dni mieli chyba za sobą. Ich wychudzone ciała o mocno naciągniętej skórze i te oczy, które widząc mnie wcale nie rzuciły się na mnie, ale przeszły zupełnie obojętnie. Jeden z nich nosił symbol dłoni, a na każdej z nich widniały pierścienie. Courun słyszał co nieco o Irae ze zniszczonego tuż po jego urodzeniu Domu T’sarran i o tym, że ta albinoska wyznaje tą plugawą Kiaranasalee, ale nie sądził, że sprawy zaszły aż tak daleko...\nKrew, mocno już przyschnięta, zdobiła misterną misterną bramę prowadzącą do amfiteatru. Otaczające budowlę dwa pierścienie kamiennych ścian. Owalny kształt zapewniał oglądającym doskonałą perspektywę. Zwykle ścierały się tu drowy z niewolnikami bądź dzikimi mieszkańcami całego Podmroku. Nie raz dla zabawy zwycięski dom tutaj kończył rzeź nad przeciwnikiem dla pokazania swej siły. Wchodząc przez galerię, a następnie poprzez klatkę schodową na górę, drow rozglądał się bacznie i nie wypuszczał miecza z rąk. Magia go zawodziła, ale lata walki mieczem dawały mu poczucie względnego bezpieczeństwa. Tutaj nie było widać śladów po pożarach, które musiały strawić większość miasta. Zobaczywszy nadpalone namioty i liczne ciała armii najeźdźców można było się tylko domyślać, że ostatnia z walk na arenie była nad wyraz krwawa. Dwa ciała gigantów ogniowych, które upadając zniszczyły nieco miejsca siedzące, leżały rozciągnięte przed wejściem do kwatery zarządcy gier. Drow nie ryzykował udania się tam w pierwszej kolejności i ruszył do zbrojowni. Ta wcale nie okazała się pusta. Solidna tarcza z pewnością się przyda, zaś łuk i strzały pomogą mu zlikwidować co oporniejszych przeciwników. Jeszcze na arenie miał wrażenie, że zobaczył czyjąś sylwetkę. Ów osobnik poruszał się dość szybko i jak szybko się pojawił tak taż szybko zniknął. Teraz usłyszawszy hałas drow wybiegł na widownię, ale nikogo nie zobaczył. Czyżby jednak ktoś z mieszkańców przeżył?\nApartament zarządcy gier był zrujnowany. Płaskorzeźby, niegdyś przedstawiające sceny walk na arenie, były strzaskane. Na ścianach pozostały haki, na których kiedyś wisiała stara broń. Okno wychodzące na arenę teraz zasłonięto, przez co pomieszczenie zdawało się niemal kryjówką wampira. Courun zobaczył też sekretne drzwi – teraz otwarte, prowadzące do nowej, nie mniejszej komnaty. Nie stojące tam skrzynie wywołały zaskoczenie pomieszane z zadowoleniem, lecz leżące ciało. Tak, Kurgoth Piekielny Pomiot nie zdobędzie kolejnych miast. Courun pamiętał, wciąż czuł ten niepokój i…strach, gdy pojawił się pod jego miastem i rozkazywał ogromnej armii. Choć drow był wtedy na patrolu to nie zaryzykował powrotu i spotkania w oko z oko z półczartem. Wtedy zdawał się niepokonany, a sylwetka wojownika miała tylko ukryć niemałe zdolności magiczne agresora.\nTeraz zaś był martwy. Jego umięśnione ciało, wyraźnie przypalone, leżało niemal przepołowione tuż obok złamanego wielkiego miecza niedoszłego zdobywcy Maerimydry. Skoro on leży martwy, to co z miastem? A raczej kto był na tyle silny, by pokonać tego, z którym nie poradziło sobie całe miasto? Rozkładające się ciało z wyraźnym symbolem Kiaransalee przynosiło dość niepokojącą odpowiedź...\n11 marca 2008, 17:14 #20\nCourun, runda druga? A co mi tam, wkleję to co mam.\nUrodził się w Dolinie Lodowego Wichru, jako owoc burzliwego związku dwojga magów, Krishy Hegel, człowieka, oraz elfa, Celicio Circello. Od najmłodszych lat przejawiał talenty magiczne, dużo czasu spędzał w miejscowej Świątyni Mystry, gdzie pobierał nauki teoretyczne od miejscowego Kapłana. Gdy wracał do domu, jego edukację, tym razem praktyczną, kontynuowali rodzice. Bardzo chciał dorównać umiejętnościom rodziców, jak się okazało, za bardzo i za szybko. Zniechęcony mozołem pracy, którą musiał wykonywać, by zostać wtajemniczonym w arkana magiczne zaczął eksperymentować sam, jako źródła swych wybryków mając skrypty podkradane rodzicom. Przez długi czas nie działo się nic złego, jednak nadszedł czas, gdy skumulowana negatywna energia musiała się ujawnić. Pewnego mroźnego wieczoru młody Matthias pokłócił się z rodzicami, żądając od nich pokładania w nim większego zaufania jeśli chodzi o przekazywanie wiedzy i nauki praktyczne. Zły na cały świat postanowił odciąć się od wszystkich i poświęcić się swoim codziennym praktykom. Zbieg okoliczności, może pech, a może los lub przeznaczenie sprawiły, że młody adept Sztuki zdołał przyzwać Biesa z czeluści piekieł. Pewien tego, że zdoła nad nim zapanować nie bał się ani trochę. Jednak jak to bywało w setkach przypadków przed nim, i w setkach przypadków po nim, młodzieńcza duma, pewność siebie, buta, zawiodły go na całej linii. Nie miał szans w konfrontacji z mocą jaką posiadł ów Bies. Doprowadziło go to na skraj śmierci, i co gorsza, kosztowało życie obojga jego rodziców. Próbując ratować swe jedyne dziecko, nie zważając na niebezpieczeństwo, poświęcili swe życia, aby ich `pociecha` uszła z życiem. Moment ten na zawsze wyrył się zarówno w świadomości jak i w podświadomości młodego Półelfa, zostawiając na zawsze skazę na jego duszy.. oraz na ciele. Bies zostawił mu po sobie pamiątkę w postaci okropnej blizny biegnącej wzdłuż klatki piersiowej, nigdy do końca nie zagojonej, rozpalającej się ogniem na nowo za każdym razem, gdy Matthias powracał w koszmarach do tego dnia, do tej chwili, gdy dwie istoty, które kochał ponad życie, umarły.. przez niego. I dla niego.\nDługo nie mógł dojść do siebie, zarówno psychicznie jak i fizycznie. Jednak gdy w końcu odzyskał względną równowagę nie zastanawiał się długo nad tym, co robić. Sprzedał wszystko, co miał, wszystko, co mogło kojarzyć mu się z Doliną Lodowego Wichru i wyruszył przed siebie z postanowieniem, że poświęcenie jego rodziców nie pójdzie na marne. Przez wiele lat tułał się po całym Faerunie, zbierając doświadczenia, pobierając nauki, wpadając w kolejne kłopoty. Trzeba mu przyznać, że wiele przeżył, również bardzo dojrzał. Dojrzał do tego, by stać się prawdziwym Magiem, odpowiedzialnym za swoje czyny. To, razem z jego charakterem tworzyło i tworzyć będzie iście wybuchową mieszankę..\nPo wielu latach tułaczki dotarł do kolejnego, jeszcze nie znanego sobie miejsca. Dotarł do Wrót Baldura. Zaczynał się kolejny etap w jego życiu..\nNie śpię już od trzech dni. Boję się zamknąć oczy, boję się zasnąć. Nie chcę ciągle wracać do tamtych zdarzeń, ale wiem, że w końcu wspomnienia i tak mnie dopadną. Przyjdą, gdy tylko zanurzę się w krainie snów, a raczej koszmarów. Chyba powoli wariuję, czasami już nie wiem, co jest prawdziwe, a co jest wytworem mojej chorej wyobraźni. Przestaję się kontrolować.. Boję się zasnąć..\nWokół mnie panuje mrok. Jeszcze raz sprawdzam, czy wszystko jest przygotowane. Musi się udać, musi! Pokażę im, że naprawdę mam talent.. że mylą się nie chcąc mówić mi więcej! Głęboki oddech i do dzieła. Wypowiadam zaklęcie.. całe półkole zaczyna lśnić, otacza mnie dziwna, blado-krwista poświata. Nagle cała ziemia zaczyna wibrować, tak! W końcu mi się uda! PORTAL! Pojawił się! Jeszcze chwile i go zobaczę.. jeszcze tylko chwila. Wychodzi. Jest.. piękny. Fascynujący. Jest.. nie. Nie. Nie! To niemożliwe! Skąd ta moc.. nie.. NIE!! Ratunku! Niech mi ktoś pomoże.. on..jest..za silny! Mamo! Tato! Nie, błagam! Nie róbcie tego! Niee, zostaw ich! Zostaw!..mnie! Aghhrr!\nNastaje cisza, niczym nie zmącona, ciężka, przytłaczająca, głucha cisza.\nJuż więcej nie wytrzymam. Jest coraz gorzej. Koszmar za każdym razem się zmienia. Ale koniec jest zawsze taki sam. Oni.. nie żyją. Przeze mnie. To ja powinienem zginąć..\nAle dzisiejszej nocy pojawiło się coś jeszcze. Znak. Widziałem go wyraźnie. Znak.. Symbol. Boga, który opuścił mych rodziców, gdy najbardziej potrzebowali jego opieki. Okrutnej Opiekunki, Bogini Magii, Mystry. Nie rozumiem. Jest już późno, ubieram się i wychodzę. Byle dalej od tego miejsca.\n- Że co?! Ty już chyba naprawdę zwariowałeś! - Veldar odchylił się na krześle i głośno zarechotał. Jego skrzekliwy śmiech rozniósł się po całej Karczmie. - Znak od Bogini! Dobre, przyjacielu, dobre! Uwierz, że od dawna wiem, że po Tobie można spodziewać się wszystkiego, ale teraz przeszedłeś samego siebie. - Wesołość człowieka zdawała się nie mieć granic.\n- Daruj sobie. Nie przyszedłem tu, żeby słuchać Twojego głupiego śmiechu. Ja już naprawdę mam dość. - Przygnębienie wymalowane na twarzy Maga mówiło wiele. Podkrążone i spuchnięte oczy mówiły jeszcze więcej. - Muszę spróbować, może to jest właśnie droga, moja droga, żebym w końcu uwolnił się od tego brzemienia.. - Zrezygnowany oparł głowę o nadgarstki i zamknął na chwilę zmęczone oczy.\n- Mów co chcesz, ale ja za cholerę nie widzę Cię w tej roli. W każdej innej, przyjacielu, ale nie w takiej. Nieokiełznany Matthias kapłanem bóstwa! - Veldar uśmiechnął się szeroko - Ty chyba sam nie wierzysz w to co mówisz. - Pociągnął solidny łyk z kufla.\n- Nic nie rozumiesz.. Ja.. A z resztą. Idź w cholerę! Nie potrzebuję Twojego pozwolenia. Muszę spróbować. - Nie czekając na reakcję człowieka zgarnął swoją torbę i ruszył w stronę wyjścia - Bywaj. - rzucił jeszcze i zniknął za drzwiami.\n***...4 lata później...***\n- Jest zdeterminowany. Jest śmiały. Ma otwarty i bystry umysł, wie, czego chce i nie łatwo go zwieść. - Z dwóch postaci stojących koło jednej z kolumn w budynku od dłuższego czasu mówiła tylko jedna. - Ale przy tym może okazać się niebezpieczny, bo wciąż jest nieprzewidywalny. Sam nie wiem, czy możemy pozwolić sobie na takie ryzyko. - Drugi z rozmówców nie odzywał się wcale, kiwał tylko od czasu do czasu głową, na znak, że przyjmuje do wiadomości to, co słyszy. - No i znasz jego przeszłość.. wprawdzie sam nam się przyznał, ale jego skaza jest zbyt duża. A co, jeśli on traktuje to jako pokutę? Powinność, a nie powołanie? Co, jeśli liczy tylko na to, że służba pozwoli mu odciąć się od przeszłości? - Pytania zadawane przez mówiącego były trudne, a jeszcze trudniejsze były odpowiedzi.\n- Sposób na zapomnienie? Na pogodzenie się ze swoją przeszłością? Z samym sobą? Drogi przyjacielu, już choćby z tych powodów nie zawahałbym się przed nadaniem mu kapłaństwa. Pamiętaj, że Bogini zawsze wspomagała tych, w których był talent. Nieważne, czy zbłądzili, czy szli dobrą drogą. Ale rozumiem Twoje obawy, dajmy mu jeszcze się wykazać. Poczekajmy. Czas pokaże..\nCzuję, że jestem już taki blisko. Po tak długim czasie wiem, że moje poświęcenie nie pójdzie na marne. Wiem też, że muszę być cierpliwy. To jest nauka którą pamiętam od zawsze. Od tamtego momentu.. cierpliwości.\n- Matthiasie, nawet nie wiesz, jak bardzo cieszę się, że wtedy, cztery lata temu, pojawiłeś się w naszej świątyni. Początki były ciężkie, byłeś zagubiony, rozbity, nie wiedziałeś co robić. Ale potem pokazałeś, iż Twa wiara jest szczera i mocna, że zależy Ci na tym, aby osiągnąć cel. Jesteś jednym z najlepszych kandydatów z jakimi miałem kontakt. - mówiący zrobił sobie małą przerwę - Dlatego też musisz sobie wyobrazić jak trudno jest mi powiedzieć Ci, że niestety nie mogę udzielić zgody na śluby. - By wyrazić swe ubolewanie mówiący rozłożył ręce w geście bezradności.\nKrew uderza mi do głowy. Serce zaczyna pracować mi szybciej, tłocząc do żył krew pełną złości. Staram się opanować.. - Mystro, daj mi siłę.. Proszę, daj siłę swemu wiernemu słudze. Pozwól mi pokonać złość. Daj mi szansę, abym mógł udowodnić, iż jestem godzien.. Mystro, Bogini Magii, daj mi siłę, Ty, która odebrałaś mi wszystko co kochałem, pozwól mi uporać się z koszmarem, którym jest moje życie. - Matthias zamknął oczy i w myślach modlił się dalej. Poczuł, że do zaciśniętych oczu napływają mu łzy. Bardzo gorzkie łzy. Kapłan położył rękę na ramieniu Półelfa chcąc go pocieszyć. I w tym momencie poczuł przepływ mocy. Malutka cząstka boskiej łaski spłynęła na młodego, zagubionego Maga. Trwało to tylko przez kilka sekund, ale obaj byli pewni, że sami nigdy w życiu nawet nie zbliżą się do emanowania tak czystą, szlachetną i potężną energią.\nMatt potrząsnął głową. Przez chwilę stracił kontakt z rzeczywistością, czuł, jak gdyby jego świadomość została zdominowana przez jakąś potężną moc. Nie mógł jej zidentyfikować, nie potrafił jej nazwać, po prostu czuł jej obecność. Po kilku sekundach wszystko wróciło do normy. Ze zdziwieniem popatrzył na szeroko otwarte oczy Kapłana. Wpatrywał się w niego bez słowa.\n- C..co się właśnie stało? - Półelfowi aż zaschło w gardle.\n- Drogie dziecko.. Nasza Bogini chyba właśnie dała nam znak, że zasługujesz na szansę. Widziałem już takie przypadki. Nie musi być to nawet świadome działanie naszej Pani, jednak coś w Tobie obudziło Moc, którą przed chwilą poczuliśmy.\n- Czy to znaczy, że jednak dostanę szansę? Mogę zostać Kapłanem? - Całe przygnębienie jakby wyparowało w jednej chwili. - Dziękuję, Mystro! - rzucił gdzieś w powietrze - Dziękuję. Nie zawiodę Cię!\nChce mi się spać. Jestem zmęczony, nie mam siły. Jednak od dawna nie czułem się tak dobrze. Jestem spokojny, przestałem bać się nocy. Koszmary już mnie nie nawiedzają. Zostały wspomnienia. Dobre, złe, jednak już umiem sobie z nimi radzić. Czuję, że to jest to, czego szukałem przez całe życie. Każda komórka mojego ciała wręcz krzyczy, że nie mogę zawieść. Nie tym razem. Nie ma już dla mnie innej drogi, nie będzie już następnej szansy. Kładę się, w modlitwie po raz nie wiem który dziękuję Bogini. Nie mam siły, jestem zmęczony. Idę spać..\nW środku zimy zawsze trafiają się takie dni, gdy znów chce się żyć, zawieszone nisko słońce próbuje ogrzać zziębnięte ciało, jest jasno, przyjemnie. W taki właśnie dzień w komnatach Księżniczki Wrót Baldura wyczulone ucho mogło usłyszeć rozmowę, prowadzoną w dość zaskakującym stylu.\n- Chyba zwariowałeś, Kapłanie.\nWarknęła Des, strącając dłonią na ziemię stojący na szafce wazon. Ten rozbił się na dziesiątki kawałków, które usłały posadzkę komnaty. Gdyby wzrok mógł zabijać, jej rozmówca pewnie byłby już martwy. Zamiast tego siedział spokojnie na krześle, uśmiechając się lekko, krzyżując ramiona na piersi.\n- Nikt, powtarzam, NIKT nie może się o nas dowiedzieć. Ja i podrzędny Kapłan!\nNiemal krzyczała, a furia w jej głosie przerazić by mogła nie jednego śmiałka. Postać jednak nadal nie okazywała większych emocji. Może jedynie zmrużone lekko oczy sygnalizowały, że Księżniczka zaczyna zbliżać się do granicy jego cierpliwości.\n- Daruj sobie, Des. Twoje uszczypliwości już dawno przestały na mnie działać.\nBardzo chciał sam siebie do tego przekonać. Czuł jednak, że gdzieś w środku powoli narasta gniew.\n- I tak się kiedyś dowiedzą, kwestia tylko, jak bardzo odbije się to na Tobie.\nPrzerwał na chwilę, oczekując kolejnej salwy przekleństw. Tym razem jednak na Elfkę przyszła kolej, by milczeć. W jej wzroku wciąż czaiła się obietnica, która z pewnością nie miała nic wspólnego z przyjemnością.\n- Daję Ci wybór, doceń to.\nWstał i zrobił dwa kroki w jej stronę.\n- Zależy mi na Tobie.\n`I na Twoich wpływach` - dodał w myślach, jednak nie odważył by się powiedzieć jej tego w twarz. I tak wiele ryzykował. Wyglądało, jakby Księżniczka opanowała się - to zatarło jego czujność. Parę sekund później leżał na ziemi, próbując złapać oddech. Cios kolanem był wyjątkowo wredny. Elfa stała nad nim, wyraźnie z siebie zadowolona.\n- Czy to.. oznacza.. tak?\nWycharczał Półelf, próbując przywołać na usta uśmiech świadczący o tym, że wcale nie było z nim tak źle. Nie udało się. Bolało bardzo.\n- Masz szczęście, że możesz mi się jeszcze przydać.\nMruknęła Des, dając mu tym samym odpowiedź na jego pytanie. Po chwili ruszyła w stronę drzwi i nie oglądając się na Kapłana opuściła komnatę.\nPóki co end of the story.


PRZYTULNA SYPIALNIA. JAKIE KOLORY, MEBLE I DEKORACJE WYBRAĆ? - Komandor\n> Aktualności > Bez kategorii > PRZYTULNA SYPIALNIA. JAKIE KOLORY, MEBLE I DEKORACJE WYBRAĆ?\nPodczas urządzania sypialni często przyświeca nam jeden cel – ma być przytulnie! Co to oznacza? Można zrozumieć to jako komfort, który dają nam miękkie tekstylia, nastrój wykreowany przez piękne starannie nadane tony na ścianach oraz harmonia wykreowana przez wzajemnie uzupełniające się ze sobą elementy wystroju wnętrza.. W teorii zadanie to wydaje się łatwe, ale jak wygląda to w rzeczywistości?\nChłodny błękit a może intensywny brąz? Rzesza specjalistów twierdzi, że sypialnię – jako miejsce odpoczynku – powinno projektować się w jasnych odcieniach, ponieważ barwy te gwarantują możliwość relaksu. We wnętrzach zatem często królują przygaszone biele, kremowe beże i kolory w odcieniach pastelowych. Niektórzy z nas mogą jednak nie być zwolennikami tych tonacji, wówczas nie musimy podążać za głosem większości. Sypialnia alkowa to nasza prywatna przestrzeń, dlatego dopasujmy ją do tego, co jest bliskie naszemu sercu. Miłośnik ciemnych kolorów może stworzyć intymny półmrok i wprowadzić nieco tajemniczego nastroju za pomocą intensywnej, mocnej kolorystyki.\nSzafa – nieoceniona pomoc w ładzie i porządku\nSzafa to kolejny ważny punkt na mapie sypialni. Aby maksymalnie wykorzystać przestrzeń, najlepiej jest wykorzystać całą ścianę albo wypełnić puste wnęki lub wolne przestrzenie w pokoju. Ważne abyśmy pamiętali o kolorystycznej spójności całego wnętrza, dlatego nie ma tu miejsca na kompromisy! Kupując gotowe zestawy, najczęściej decydujemy się na pozostawienie pustych przestrzeni, gdzie gromadzą się kurz i zabrudzenia. Dlatego dużo lepszym pomysłem jest, aby samemu zaprojektować szafę, uwzględniającą nie tylko wielkość pomieszczenia i ulubione kolory, lecz także odpowiednie rozmieszczenie akcesoriów takich jak szuflady, półki i wieszaki.\nZapraszam do kontaktu, aby zaprojektować szafę Twoich marzeń.\nWIELKA PROMOCJA KOMANDOR\nNOWOŚCI KOLORYSTYCZNE MATOWEGO SZKŁA MATELAC


Funkcjonalne akcesoria łazienkowe - zobacz więcej na blog.emako.pl\nŁazienka to pomieszczenie, w którym spędzamy wiele czasu – na codziennej higienie oraz pielęgnacji. Wiele osób przykłada ogromną wagę do tego, aby stworzyć wnętrze designerskie, utrzymane w jednorodnym stylu. Nie należy jednak zapominać o tym, że powinno być to przede wszystkim pomieszczenie funkcjonalne. Kosz na bieliznę – zwykły pojemnik na brudną odzież, a może coś więcej? Pochłaniacz wilgoci – czy powinien znaleźć się w łazience?\nKosz na bieliznę – propozycje praktyczne i atrakcyjne wizualnie\nKosz na pranie pełni przede wszystkim funkcję przechowywania brudnej odzieży przeznaczonej do prania. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby w naszej łazience znalazł się model atrakcyjny wizualnie. Oto kilka przykładów.\nKosz na bieliznę 2 w 1 – połączenie kosza na pranie oraz pufy to ciekawe rozwiązanie nie tylko do małych łazienek. Świetnie sprawdzi się w pomieszczeniach, które wykorzystywane są również do wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych i makijażu. Jego zaletą jest to, że na pierwszy rzut oka nie widać, iż jest to kosz na bieliznę. Pod siedziskiem pufy umieszczono pojemnik na pranie, w którym można składować zarówno odzież przeznaczoną do prania, jak i inne rzeczy, np. środki czystości.\nKosz na bieliznę z przegródkami – to propozycja dla osób, które cenią sobie oszczędność czasu. Dzięki podziałowi na 2 lub 3 komory pranie może być segregowane podczas wrzucania do pojemnika brudnej odzieży. Zazwyczaj kosz podzielony jest na komory: ciemne – kolorowe – białe, 30 – 60 – 90 stopni lub bez żadnych podpisów.\nKosz na bieliznę z wieszakiem na ręczniki – to propozycja dla osób, które chcą efektywnie zagospodarować całe dostępne w łazience miejsce. Nad pojemnikiem na odzież znajduje się wieszak na ręczniki. Dzięki temu przestrzeń nad koszem, która zazwyczaj nie jest w żaden sposób wykorzystana, zostaje odpowiednio zaaranżowana. Kosz na bieliznę może zostać także połączony z półkami. Można na nich ustawić różnego rodzaju akcesoria kosmetyczne, kosmetyki oraz elementy dekoracyjne, np. świece.\nPochłaniacz wilgoci – w trosce o lepszą jakość powietrza w łazience\nOptymalny poziom wilgotności powietrza to 40 – 60%. Jeżeli zostaje on przekroczony, warto rozważyć zakup pochłaniacza wilgoci. Dla przykładu w przypadku łazienki po gorącym prysznicu poziom ten może wzrosnąć nawet do 80 – 90%. Zadaniem tego typu urządzeń jest pochłanianie nadmiaru wilgoci z powietrza oraz eliminowanie nieprzyjemnych zapachów. Pochłaniacz wilgoci pośrednio zabezpiecza meble, ściany i tkaniny przed działaniem wilgoci. Jego zaletą jest to, że nie wymaga podłączenia do prądu ani zasilania bateriami.\nJedną z oznak nadmiaru wody w powietrzu jest skraplanie się jej na szybach, ścianach oraz chłonięcie przez tkaniny i meble znajdujące się w pomieszczeniu. W przypadku łazienek zbyt duża wilgotność powietrza może przyczynić się do dłuższego schnięcia ręczników po kąpieli. Pomieszczenie to jest jednak szczególnie narażone na działanie wilgoci. Dlatego też warto wyposażyć je w pochłaniacz wilgoci z substancjami absorbującymi w postaci tabletek lub specjalnych wkładów pochłaniających nadmiar wody.\nZ reguły pochłaniacze wilgoci mają niewielkie, kompaktowe rozmiary. Jedno urządzenie wystarcza na osuszanie pomieszczenia o powierzchni nawet do 100 metrów kwadratowych. Wkłady powinny być wymieniane co 6 – 12 miesięcy, w zależności od konkretnego modelu pochłaniacza. Aktualnie producenci dbają o to, aby urządzenia miały uniwersalne kolory i kształty. Dzięki temu nie wyróżniają się one w łazience i nie zaburzają wystroju wnętrza.\nTagi: akcesoria,akcesoria łaziekowe,kosze na pranie,łazienka,pochłaniacz wilgoci,wyposażenie\nPoprzedni wpis Kuchnia w nowoczesnej odsłonie\nNastępny wpis Pomysły na prezent: wystrój wnętrz