Popioły/Tom pierwszy/Samotny - Wikiźródła, wolna biblioteka\nPopioły. Tom pierwszy - Tom pierwszy/Samotny\nRafał spędził ją w Wygnance. Brat Piotr zostawił mu zupełną swobodę. Wygnanka leżała za borami, zdala od szerszych dróg, w pustce zupełnej. Roli tam było niewiele, i dopiero kapitan, wziąwszy wioskę w dzierżawę, począł wyprawiać i obsiewać nieużytki. Tuż za stawem, na wzgórzu, rozciągała się duża przestrzeń bezpłodnego pastwiska. Ta gleba, zarosła jałowcem, wrzosem, brzeziną, a pachnąca macierzanką, była, widać, przed wiekami orana, gdyż znać po niej było wyraźne brózdy i zagony. Gdy Rafał przebywał ją po raz pierwszy, zdybał Żyda z krzywą nogą, który kilofem, mającym niejakie podobieństwo do niego samego, wydzierał z ziemi jałowce. Rafał wdał się ze starcem w rozmowę i dowiedział od niego wielu szczegółów. Żyd nazywał się Uryasz (»ale to tylko na papierze«), »naprawdę« zwano go Uryś. Był z fachu szewcem, ale robił także i inne roboty. Jak kilof do Urysia, tak znowu Uryś z całej swojej figury podobny był do drzewa, do wierzby, do pnia z krzywymi korzeniami. Sękate jego ręce Okryte były dużemi plamami piegów, jakby zastygłą żywicą. Broda i pejsy tak spłowiały na słońcu i w czasie pluchot, że przypominać mogły bardziej mech drzewny, niż ludzkie włosy. Odzienie gałgańskie upodobniło się całkiem do kory.\nTeraz, gdy pan kapitan zaczął trzebić pustki, jego do tej roboty najmuje. Dawniej, przed dwoma laty, pan kapitan czasami przychodził na nowinę i własną ręką darł jałowce. Ale pan kapitan i wtedy nie miał potrzebnej siły, a jałowiec ma korzeń długi, jak ludzka bieda. Nie. Nie miał siły. Może miał dawniej, pewnie miał, ale teraz to już całkiem niema. Jak można mieć siłę po tak wielkiej słabości? Teraz już ani razu nie przychodzi na rolę. Pan kapitan jak wolnym krokiem przybył, to on lubił usiąść na kamieniu i patrzeć, jak Uryś pracuje. On nie dlatego przychodził, żeby tę robotę dopilnować... To nie jest taki człowiek, co drugiego pilnuje... Urysia nie trzeba pilnować. On siadł na kamieniu, podparł głowę na ręce i patrzał. On patrzał, on milczał. Ale za najmądrzejszą mowę obstoi takie niemówienie, jeśli człowiek tak patrzy na człowieka. Z przeproszeniem panicza, czemu taki chrześcijanin nie urodzi się na żydowskiego rabina? Dużo się trafi mądre rabiny między zakonnemi, ale najmądrzejszy rabin między rabinami, sam magiet, nie będzie taki mądry, jak pan kapitan. On wszystko wie ze swego rozumu. Jego każde słowo można sprzedać za gotówkę, jak najlepszy towar. Parę razy to on się odezwał nie o te karczowanie, nie o zarobek, nie o jadło i napitek, nie o tutejsze ale o tamte życie... Uryś nie pamięta, nie umie powtórzyć, co on powiedział o tamte rzeczy o samym Adonaj, ale od tej chwili, kiedy kładzie śmiertelną koszulę i zacznie mówić pacierze, wie mocno, że on mówił czystą prawdę. On nie mówił, jak zawsze mówi, bez urazy, goj do Żyda, on nie mówił nawet, jak Żyd do Żyda. Raz to on przyszedł, długo milczał, a wkońcu zapytał się Urysia o tamte życie, o wieczność... Co jest, jak człowiek umrze? Czy Uryś wierzy w Jahwe? Niech mu powie... Uryś się bardzo przeląkł, Uryś dygotał, ale powiedział mu prawdę. A potem on mówił takie wielkie słowo do najbiedniejszego Żydka z Wygnanki, że Uryś dopiero zobaczył jego rozum. To żyto ozime, co je tam widać, to pan kapitan sam wsiał, ale tamto jare to już siał Michcik. Gdzie to kto widział, żeby taki szlachcic siał, albo karczował? On się przepasał płachtą i sam siał. Urysiowi jest bardzo przyjemnie, że on karczował tę nowinę, a pan kapitan ją zasiał.\nPiękny owies rósł tam na nowej ziemi, jak dzikie ziele. Wśród jasnego zagaja wybuchały gęsto czarne, wyniosłe jego kępy o piórach szerokich, rozwiewnych, i mieniących się w słońcu.\nRafał nie był tak łaskaw na Urysia, jak brat Piotr.\nOpuścił go ze śmiechem i tylko czasami, z głębi brzozowego gaju, który wśród pół dawniej wyprawionych pozostał, przypatrywał się nieraz jego twardej pracy.\nW tym gaju, w rozległych łąkach, w dziewiczych i niedostępnych rokitach nad stawem, przepędzał dni, albo i wieczory, pogrążony w gnuśne marzenia. Zdarzało się, że nieraz pół dnia przeleżał nawznak w dąbrowie, patrząc w niebo, w obłoki sunące wskroś lazuru. Zdarzało się, że długie godziny trawił skurczony na kępie wśród wiklin i tataraków, niby to czatując na kaczki. Dopiero głód pospolity wyrywał go z marzeń i pędził ku domowi. Częstokroć opętany przez swe myśli tak rozwlekłe, że były prawie niczem, nie słyszał dzikich hukań Michcika, powołujących go na żołnierski obiad. Innym razem przychodził w dobie całkiem niewłaściwej, pewny, że się stawia w terminie.\nJedną rzeczywistością było dla niego to, co wrzało w sercu.\nDlatego taką radość sprawiała mu każda chwila samotności. Widoki stawu, zakrętów rzecznych, łąk W czerwcu, gajów i dzikich odłogów miały dla niego powab niewymowny. Ich życie, opuszczone przez ludzi, czarowało smutkiem swoim własnym, tamtejszym, przed wiekiem osiadłym, a tak duszy znajomym! Trafiały się w ciągu tych dni chwile zdziwień prawie bolesnych, a jednak samą radością będące, skąd miejsca te posiadały coś z niego samego, jakąś część z głębokości jego duszy, jakimś cudem stały się widomym obrazem niepochwytnego sekretu miłosnej nocy. Były tam czarne olchy nad wodą... Nie, nie olchy. Były czarne, z krwawymi pniami przeczucia nad wodą błękitną i ruchomą, zmienną i słabą, których widok rozdzierał duszę smutkiem okrutnego rodzaju. Były młode dalekie brzózki... Gdy Rafał zwracał stęsknione oczy ku ich wierzchołkom srebrzącym się w słońcu, ku sypkoszelestnym listeczkom, ku białopiennym ciałom, które się wstydliwie kryją w przejrzystą szatę, słyszał w głębi siebie jak gdyby obietnicę tajemniczą, wyjawioną przez głos obcy, głos pełen łaski miłosnej. Nie umiałby nikomu powiedzieć czemu, patrząc na widok czarnych rokit, gęstym zastępem wiecznie posępniejących nad wartkim nurtem rzeki, sam w sobie narzekał, błąkając się wpoprzek wszelkich ustaw rozumu.\nGdy nieraz leżał na suchych pagórkach, otaczających niskie łąki nadrzeczne, zatopiony w ciszę niezgruntowaną, i gdy w nim budziły się i rosły marzenia o szczęściu, serce męskie i myśl wspaniała, wysoko pod chmurami, dawał się słyszeć chrzęst skrzydeł bujającego bekasa, jakoby śmiech szyderczy, pełen złych zapowiedzi. Osoba Heleny znikła z jego wyobraźni, nawet wspomnienie o niej wypełzło. Została się w duszy próżnia niejasna, usadowiona poza obrębem wyobrażeń, przez którą płynęły strugi łez...\nKapitan Piotr spędzał te dni w zupełnej również samotności. Od rana Michcik wynosił mu obszerne karło pod lipy na dziedzińcu, skąd było widać całą okolicę, i ustawiał je na kobierczyku. Kapitan spędzał tam dzień cały, sennemi oczyma patrząc w przestwór. Blada jego twarz, otoczona bujnymi włosami, bez ruchu, spoczywała na dłoni. Częściej wszakże wsparta była bezwładna głowa o tylną poręcz krzesła, i oczy zwrócone w niebo. W konarach odwiecznych lip grały roje pszczół. Pachniał odurzająco subtelny, złotolity kwiat lipowy. Z rabat kwietnika, gdzie stały rzędem wątłe balsaminy, goździki, kępy bratków, biła woń rezedy.\nW dali za stawem widać było łąki, okryte jeszcze trawami, które dopiero kosić zaczynano. Od młyna, nieruchomego w tej porze roku, dolatywał ciekły szmer wody, cedzącej się ze stawideł, który w zupełnej głuszy coś wiecznego powiadał. Gospodarstwo prowadził Michcik. Pod jego przewodem wychodzili ludzie na pańskie, on pilnował parobków i dziewuch folwarcznych, doglądał koni i bydła, stodół i śpichlerza, śpiżarni i kuchni. Sam także gotował obiady.\nJednego dnia w końcu czerwca, zaraz po obiedzie, Rafał siedział w cieniu lip obok brata, miał za chwilę wyruszyć na dalszą wędrówkę. Strzelba stała obok niego, torbę miał pod ręką. Czekał tylko, żeby południowy upał nieco zelżał. Wtem psy drzemiące dźwignęły łby i poczęły naszczekiwać. Za budynkami, na drodze, dał się słyszeć turkot, i wkrótce, w tumanie kurzawy, stanął przed wrotami jakiś pojazd. Za chwilę wpadła na dziedziniec para kusych kasztanów w lśniących szorach z herbami, zaprzężona do wolantki suto platowanej. Z powozu wyskoczył na ziemię smukły młodzieniec. Rzucił na ręce lokaja płócienny kitel i z pięknym ukłonem zbliżał się do siedzących.\n— Książę Gintułt — szepnął do brata kapitan.\nRafał z oniemiałym zachwytem przypatrywał się nieznajomemu panu. Zapomniał oddać ukłon, a języka w gębie. Nie mógł oczu oderwać od jego kostyumu z ciemnego sukna i lśniącego obuwia. Książę Gintułt podszedł z uśmiechem do kapitana i serdecznie ściskał jego rękę. Piotr wstał, ale przybyły osadził go zaraz na dawnem miejscu, a sam siadł na brzegu podanego krzesełka. Gdy zdjął kapelusz, Rafał miał możność podziwiania jego prześlicznych jasnych włosów, które w lokach spadały, i wdychania zapachu wódek, któremi piękny pan był zlany.\n— Mości kapitanie, przybywam powtórnie dowiedzieć się o twe zdrowie, choć mógłbym gniewać się dowoli za wstręt, jaki żywisz, a co gorsza okazujesz. Wszak nie oddałeś mi wizyty w Grudnie... — mówił książę.\n— Nie mogłem w istocie być w Grudnie. Sił mam coraz mniej... — tłumaczył się kapitan.\n— Czy istotnie tak źle się czujesz?\n— Źle się czuję. Upadek sił.\n— Ach, to niedobrze! A jakież są symptomata twej choroby? Bo na oko...\n— Najbardziej widoczne symptoma to bicie krwi do piersi, do gardła, z czego częste krwotoki. Felczer z Włoszczowej krew mi puszczał kilkakroć, ale i to nie przyniosło zdrowia. Czuję po każdem krwie puszczeniu jeszcze większy sił ubytek.\n— Czemu nie wezwiesz mego lekarza z Kielc jak cię prosiłem?\n— Alboż to lekarz może siły wrócić?... Quand la poire est mûre, elle tombe... No, a u księcia pana co nowego słychać?\n— Nic nie słychać. Nudzę się... Poluję, czasami trochę szaleję, a nadewszystko nudzę się... Często przychodzisz mi na myśl, stary towarzyszu.\n— Przeminęło wszystko! Jak nocny sen przeszło w dziedzinę śmierci. Niema nic. Pamiętasz nasze kadeckie czasy? Lekcje na szpady u Martin’a Dechamps? A Chillet i francuszczyzna przymusowa? a Kreys poczciwina z niemieckiem? A stary tancmistrz Davigni?\n — Davigni... — powtórzył kapitan, jak echo.\nUśmiech smutny, jak łza, spłynął z jego oczu i zawisł na wargach.\n— Śliczna młodość nasza... Posłuchaj! Czy nie chciałbyś innej wziąć ode mnie wioski? Puszczęć zastawem, którą zechcesz, na warunkach powszechnych, ale dogodnych, a w weselszem gdzieś miejscu. Bliżej Grudna i świata! Chciałbym częściej być z tobą, Piotruś. Tu pusto w tych lasach i piaskach, jakoś posępnie i nieswojo.\n— Być może, ale, jeśli wola księcia, nie chciałbym się stąd ruszać. A że czynsz płacę do skarbu grudzieńskiego accuratisssime, więc — dodał z uśmiechem — niemasz racyi eksmisyi. Zresztą pilnie karczuję pustki jałowcowe, staw szlamuję i zarybiam, łąki osuszam. Rowy...\n— Zgoła, jak ów... Cincinnatus.\nOrdynarna, niczem nie okryta ironia wionęła przez twarz pana, gdy to mówił.\n— Cincinnatus — rzekł Piotr oschle i równie szorstko — nie osiadłby był...\n— Jestem mocno przekonany, że basis twojej choroby — to nie bicie krwi, tylko... myśli. A na to istotnie ani felczer, ani lekarz najzawołańszy nic nie pomoże.\n— Nie. Już zastaliło się serce. Myśli ustały.\n— Jeśli tak, to czemuż tu siedzieć w głuszy?  Czemużbyś się wzdragał patrzeć w życie i poić niem, pókiś młody? Czytam w tobie, jak w księdze. Te same tłamsisz w sobie zaskórne myśli, jak wówczas, gdyś mię na lekcjach Łęskiego, Hubego, Steynera, albo później nocami w namiocie pozbawiał snu. Pamiętam straszne twoje rozmowy...\n— Nie wiedziałem, że były tak straszne... — rzekł Piotr i zaśmiał się szyderczo, długim i ostrym śmiechem.\nOczy księcia omgliła duma i wzgarda. Mówił zwolna i grzecznie:\n— Dziś już mowa twoja nie potrafiłaby wyrzynać na mem sercu owych bolesnych hieroglifów.\n— Bo też i objektu samego rozmowy niemasz. O czemże tu mówić? Najlepsza, co każdy z nas uczynić może, to milczeć. To jest sors takich, jak my...\n— No, śmiać się jeszcze przynajmniej pozwól. To naturze ludzkiej nie wadzi... Cóż u licha! Il n’y a si misérable qui ne puisse se consoler dans ses malheurs... Kiedy wstecz patrzę, czy wiesz, czego najbardziej żałuję? Oto tego, żem przez czas tak długi śmiał się tak mało, żem tak długotrwale był sensatem!\n— Dobrze mówi nasze chudopacholskie przysłowie: »Wolno panu, jako panu«.\n— No... pewnie. Toż pamiętam, że kiedy nas z korpusu, dla braku kawalerów do tańca, zapraszano na pokoje królewskie, tyś mię zawsze odmawiał i sam... za nic, choć obaj ślicznie tańczyliśmy. Powiedz, czemuśmy się wtedy nie bawili? Czemu nie poznawaliśmy dworu świata, cudnych kobiet?\nRozmowa urwała się. Książę chłodził się, zlekka pochylając kapelusz. Oczy jego z natarczywą uwagą, spoczywały na twarzy Piotra, który siedział, patrząc w ziemię z taką grzeczną obojętnością, jakby przed chwilą rozmawiał o upale, albo o szemraniu pszczół. Po długiem milczeniu książę rzekł twardo i sucho:\n— Jest to sztych nieodbity. — Wreszcie cóż począć! Żadnej rady, żadnej, żadnej! Ziemia tylko pod stopami została, niebo nad głową. Słońce i nam świeci. Podnieść oczy winni jesteśmy — i żyć. Piotrze, mówisz, żeś wziął determinacyą po dojrzalszym namyśle, a mnie się widzi, że wciąż krzywo myślisz.\n— Wszak to nikomu szkody nie przyniosło i dziś nie przynosi.\n— Tobie przyniosło szkodę! Zabiło w tobie dzielne, przyjemne, czynne uczucie.\n— Wdzięczny jestem księciu za wyrażoną kompasyę... Ale, jak sam mówisz, cóż począć? qui ne sait nager, va au fond. Ja należę do bardzo złych pływaków. O jednego też mniej. I to wszystko. Niech inni podniosą głowy — i żyją.\n— Nie chciałbym mieszać się i wchodzić w twe życie... Tylko... Na jednej ławce siedzieliśmy, w jednym glicie stawaliśmy w szkole i w polu. Widziałeś mię przy sobie w bitwach. Przecież sam dobrze wiesz, jak cię kochałem... — wybuchnął.\n— Wiem, co mówię! Nikt nie był bardziej, niż ty, gotów do hazardu życia. Ale też... Gdy teraz na ciebie opuszczonego tutaj patrzę, zda mi się, że spełniam zbrodnię. Dlaczego jesteś tak? Tak inny? Smutny? Czego chcesz? Cóżeśmy mogli czynić więcej?  Staliśmy oko w oko, pierś przeciw bagnetowi na grobli, w opłotkach Chebdzia... Tyś zrobił swoje nie gorzej od Żółkiewskiego...\n— Milczałbyś oto waćpan! — rzekł Piotr grubiańsko i ordynarnie. — Żółkiewski nie odszedł żywy z placu honoru. Waćpan nie wiesz, czy jak? Dał głowę. Tak, jakby ją kazał wbić na spisę dla wiekuistego przestrachu pokoleń. Nie wyprzysiągł się pod mieczem swego Boga.\n— Bo też i było o co karku pod cios nadstawić. Ale ty, mospanku, wspomnij tylko, coś za dni swych widział. Byłaż to pospolita rzecz Żółkiewskiego? Te stada ludzkiego bydła z szablami u boku, któremi na sejmikach rąbało każdą głowę mądrzejszą. Gdy sobie wspominam owe bandy jurgieltne, owe pyski, ryczące na rozkaz, owe puste, nikczemne, golone łby, które miały władzę stanowić, żal się Bożel — prawa... wyznaję, wyznaję...\nNa twarz Piotra Olbromskiego wydobył się uśmiech z pod serca, coś jak przykre tchórzostwo. Książę ciągnął dalej:\n— Toż pamiętam aż do tej chwili sejmiki. Sejmiki! — powtórzył głosem najbardziej zjadliwym, jaki tylko być może. — Mój ojciec... kandydował. Wyszedłem był wówczas ze szkoły i na owe sprawy patrzałem ze czcią, jako na rzeczy święte. Towarzyszyłem ojcu. Pomnę, gdyśmy przejeżdżali obok podmiejskiego błonia, gdzie się mieściło obozowisko panów braci równych wojewodzie... Nigdy nie wyjdą z mej pamięci owe namioty na drągach, okrytych brudnemi płachtami, budy z gałęzi, żerdzi i darniny, gorejące ogniska, gdzie zarzynananozarzynano woły naszego kontrkandydata i pieczono ćwierci na rożnach. Beczki piwa i miodu, kufy gorzałki — cha, cha! — stały tu i owdzie, a dokoła nich taczała się z garnkami, ze szklankami, z dzbankami i skorupami w ręku istna horda tatarska, zwana partyą naszego antagonisty. Chude szkapska wałęsały się tu i owdzie, łudząc do reszty, że się jest w obozowisku kipczackiem. Panowie bracia w kapotach, w opończach, burkach, w butach wysmarowanych dziegciem, albo i bez butów, ujrzawszy nas jadących, poczęli coś w niebogłosy ryczeć i wyrywać z pochew szable. Tegoż dnia wzięli się do rabunku sklepów żydowskich, do wybijania szyb, odrywania okiennic...\n— Pocóż to wskrzeszasz, mości książę?\n— Poto, u licha, żebyś nie płakał nad rozwiązaniem praw onego bydła, twojego raju. Prawo to musiało być rozwiązane.\n— Ów raj był waszym, magnackim. Sam to mówisz.\n— Mój ojciec przepłacał, żywił, rozpajał swoją bandę, to prawda, ale w jakimże celu? Żeby walczyć w sejmie o dziedzictwo tronu. Zaiste czynił to wbrew własnemu interesowi. Boć, jeżeli kto, to pan mógł się czuć dobrze na tej drodze otwartej, która go wiodła, jeśli chciał, aż na tron.\n— Dawnom to już wszystko rozważał i na jedno przystał.\n— Temu właśnie, na coś przystał, zaprzeczam.\n— Już nic nie zmieni tego, co w sobie zamknąłem.\n — Siedząc w samotności, wśród śniegów i lodów, myślałem i ja także dniami i nocami. Myślałem głównie nad tem, że w samej istocie rzeczy przestałem być sobą, panem. Nie przewyższałem otaczających niczem a niczem. Ja ich — niczem! Jeśli chcieli, gardzili mną. Gdy byli nastrojeni wspaniałomyślnie, maczali koniec palca w wodzie i zwilżali moje zgorzałe wargi. Wonczas powinienem był wielbić ich, gdyż, mogąc, nie uczynili mi nic złego. Nie ratowała mię nawet rodowa duma, bo gdym w nią z rozpaczą bił pięściami, wydawała nie dźwięk miedzi, nie szczęk stali, nie wzgardę wszystkich, czem była przez wieki, tylko jęk twoich długich, mądrych wywodów. Wtedy to olśniła mię ta myśl, którą czczę teraz. Znalazłem w sobie skałę, i na niej stanąwszy, uczułem moc w duszy i siłę w oczach. Przestałem być niewolnikiem, i oczy moje nabrały blasku. Ujrzałem życie, ujrzałem je całe. Trzeba w sobie mieć wszystko, trzeba samemu dumną głową przewyższyć wszystkich, mieć w sobie młodą siłę, mocniejszą, niżeli śmierć. Trzeba w swoich wnętrznościach nosić potęgę lwa szalonego, a o resztę wcale nie dbać. Powiedz-no waszmość, zaprzecz, jeżeli możesz, czy kiedy czułeś się bardziej człowiekiem, niżeli wówczas na stepie podolskim, kiedyśmy właśnie tak czuli. Nic, tylko — my! My — to świat! Reszta niech posłusznie milczy. Takiż, w tych samych miejscach był i twój Żółkiewski, kiedy króla i wszystką rzeczpospolitą na ręku piastował. Byłoż co w twojem życiu lepszego, niż owe noce nasze hulaszcze czasu kampamentów pod Bracławiem, powroty do obozu nad ranem z nocnych patrolów? W cóż się obróciły troski nasze, męki, vulnera, vincula, exilium? Nic z nich dla duszy. Tylko strupy hańby, wypomnienia zniewag budzą i dziś jeszcze po nocach. Tęskny w dumaniu nawrót wiedzie do tych rozkosznych futorów, okolonych sadami wiśniowymi, które się taiły w przestrzeni stepu. Do rozkosznych miłostek, do hucznych pijatyk, dzielnych harców! Gdy nam powiedziano radosne słowo Powrotu, pierwsza moja myśl była: inne życie. Już mię surowe twoje obowiązki nie zmamią. Słyszysz waćpan?\n— Słyszę dobrze.\n— I nie myśl, żem spodlał. Nie! To, co ty śnisz, to jest złudzenie, błąd za długi. Ze wszystkiego najgorsze jest to, że się sam zabijasz. Jedno jest złe na świecie — to śmierć. Wszystko, co jest życiem — jest dobrem.\n— Gdy wróciłem, — mówił książę — zastałem wszystko daleko lepiej, niżem sądził. Warszawa pusta — to prawda. Pusta i opuszczona, jak stary cmentarz. Dziedzińce pałaców trawą zarosłe, okna wybite albo zasłonione. I moje tam własne gniazdo takie samo. Ale zato materyalne interesy nigdy tak nie stały, jak dziś. Byłoż kiedy zboże w takiej cenie, albo ziemia? Uszom własnym wierzyć nie chciałem, gdy mi komisarz wartość kluczów przedstawił. Samo Grudno dwa razy tyle jest warte, a w trójnasób powiększyła się moja fortuna, osobliwie w Prusiech południowych.\n— W Prusiech południowych... Skoro tak, to może i mnie łatwiej będzie odegrać rolę Cincinnata na twój koszt, mości książę... — rzekł szybko Olbromski.\nOczy jego świeciły się, jak płomyki, a lica pałały barwą ceglastą.\n— Z ochotą... O cóż to idzie?\n— Żołnierz, który mię z pola wyniósł na ręku, jest twój poddany, z twej wioski rodem. Służy teraz u mnie za huzara, za kucharza i podstarościego. Chciałbym mu się odwdzięczyć, ale nie mogę, jakbym pragnął. Otóż...\n— Uwolnić »obywatela«... jakże mu tam?... z poddaństwa, zrównać ze sobą, podnieść, uszlachcić...\n— Niestety! nietylko jego. Pragnąłbym zratować całą tę wioskę. Jest to włość nędzna i bardzo biedna. Pańszczyzna w takich warunkach... Właśnie wygotowałem na piśmie plan, obliczenie...\n— Czyż możesz wątpić? Z największą gotowością każę rozpatrzyć wartość i jakość ich ziemi, znieść pańszczyznę, skoro sobie życzysz, oczynszować. Jedno tylko: majątek nie jest mój własny, mam braci i siostry nieletnie, to też rada opiekuńcza będzie musiała potwierdzić moją decyzyę. Dłużej to potrwa. Ale będę w tem.\nOlbromski dźwignął się z krzesła, jakby się chciał schylić do nóg księcia. Rafał, który zdala, bez ruchu, stał obok płotu, przypatrując się tej scenie, uczuł na widok tego gestu pokory brata wściekły w sobie gniew i taki poryw dumy, jak nigdy jeszcze w życiu. Coś w nim wybuchnęło, jak słup ognia. Nie mógł zrozumieć, skąd ta służalcza czołobitność w zimnym i wyniosłym oficerze, nie pojmował radości, która na twarzy brata jawnie się paliła.\nUczucie sympatyi jego w tej sprawie było po stronie księcia.\nPiotr, tak napoły stojąc, z rękami opartemi na poręczy krzesła, wołał:\n— Michcik, Michcik!\nW głosie jego było coś niebywałego. Oczy miał szeroko rozwarte i pełne łez. Rozchylone usta śmiały się wszystkimi zębami. Po chwili zwrócił się do księcia i prześliczną chudą ręką ścisnął jego kolano z szeptem:\n— Dzięki tobie mam... mam na tej ziemi... jeszcze jeden dzień...\n— Do nóg panu dziedzicowi!... Pan kapitan... książę... darował ci...\nZaledwie żołnierz zdążył schylić się i objąć kolana książęce, nowe uczucie zaświeciło w oczach Piotra. Ks. Gintułt z całej siły odtrącił chłopa. Wzrok jego był pełen gniewu i szyderstwa.\n— Nie znoszę tych scen czułych! Wiesz chyba waćpan... Nie jestem stworzony do bukolik. Szczególnie po tem wszystkiem... Oto w tej chwili najbardziej żywo uczułem nienawiść do tego wszystkiego, czemeś mię waćpan przejął swego czasu. Mam nieprzełamany wstręt do tych szlachetnych słabości, do owej dobrej niemocy, której tyle lat uczyłeś mię bez skutku. Zaprawdę, wstrętna to jest rzecz... Wierzaj mi waszmość,waszmość...\n — Nie rozumiem... Zgoła nie wiem...\n— Mówię, — ciągnął książę porywczo — że moja zdrowa, wielka, silna rasa, a i twoja, przypuszczam, otrząsa się, jak po emetyku, po owych ckliwych cnotach... Dusiłem się zawsze, dziś ci otwarcie powiem, w owem powietrzu sejmu, a teraz to już do cna... Przekładam potęgę ducha, wolę, siłę, dumę, królewskość takiego prymasa Ponińskiego nad wasze ckliwe sentymenty...\n— Cóż to za nierozważne słowa!...\n— Gdym teraz patrzał na twoje oczy szczęśliwe aż do śmierci, zapalone po dawnemu, bo teraz już zagasły, najwyżej uniesione, jak tylko to być może, uczułem w sobie twoje właśnie dawne oczy, uczułem w sobie owe słabe i godne wzgardy obszary ducha, któreś zepsuł, zatruł niskiemi wzruszeniami. Takie szczęście należy się czemuś innemu. Takie wzruszenia winny poprzedzać dzieła Warneńczyka, Chodkiewicza, Sobieskiego... Cóżby człowiek był wart, gdyby ciągle chodził w twoich kajdanach obowiązku względem maluczkich, w dybach litości względem słabusieńkich, współczucia względem cuchnących? Jakiż to czyn można wówczas wykonać? Powiedz... Czy można? Ty się tak radujesz, żeś chłopa wyprosił z poddaństwa, jakbyś góry dźwignął z miejsca.\n— Istotnie, moja radość nie ma granic.\n— Z tego, żeś nie jego dźwignął, bo on zostanie sobą, tem, czem jest, ale żeś sam na dół zeszedł z wyżyny, na padół, na nędzny jego padół. Ty sam, który jesteś świat, zamiast iść ku wyżynie, zamykasz swe aspiracye w świateczku Michcika, czy kuchcika. Jemu samemu krzywdę czynisz, bo dźwigasz, niesiesz na sobie. Wolę jego, siłę, potęgę ducha skazujesz na los wozu, który koń ciągnie.\n— Słowa, słowa.\n— Nie słowa. Gdy teraz spojrzę w świat, w mój świat, ogarnia mię duma, że do niego z krwi, z mięsa, z kości, z każdego włókna należę. Co za ludzie! Każdy inny, każdy odmienny, każdy sam w sobie jedyny na świecie, każdy zaiste — pan. Gdzież był kiedy na ziemi świat podobny? Samuel Zborowski, Łaski, Radziwiłły!... A Czarniecki? a Sobieski? Kto każdemu z nich kazał czynić to, co czynili? Wszystko ze wspaniałego serca... Każda do rzeczpospolitej droga zawalona trupami ich, po dzikich polach pamiątki, od Warszawy pod Wiedeń szlak drogi. Wyście to znieważyli pamięć tego świata, mędrkowie. Co gorsza, wyzwoliliście motłoch, żeby się ośmielił rękę podnieść na pany.\nTwarz Olbromskiego targnęła się, i prawa ręka zaczęła niecierpliwie szukać, macać koło siebie.\n— Jesteś chory... więc milknę... — rzekł książę.\n— Zraniłeś mię...\nTyle tylko Piotr wyrzekł, ale wzroku od księcia nie odwracał. Oczy jego przybrały dziwny wyraz, który Rafał widział już ze drżeniem. Patrzały jakoby wystygły popiół, w którym ani jedna iskra utrzymać się nie może. Jeśli się roznieci, to zagasa po krótkiem, po szalonem drganiu w sypkiej martwicy. Książę rzekł, patrząc mu prosto w oczy:\n— Dowiódłbym ci, gdybyś zdrowie miał lepsze, że te twoje palladia były jak owa żaba Lafontena.\n — Nie mów już więcej do mnie, mości panie... — cicho wykaszlał chory.\n— Zdałbyś mi waćpan rachunek z takiego rozkazu, gdybyś oto mógł stać na nogach.\n— Rachunek! — piorunującym głosem zawołał Piotr. — Rachunek zdać jeszcze jestem gotów! W tej chwili... Michcik!\n— Toż widzisz chyba swój stan, że zabiłbym cię od jednego sztychu.\n— Mam prawo wyboru. Dawaj pistolety!... Są świadkowie.\n— Cóż za świadkowie? Nie widzę...\n— A... pan brat. No, to pewno twój. Dla mnie łaskawie zostawisz »obywatela« Michcika.\n— To żołnierz...\nWtem głowa jego upadła na poręcz. Twarz stała się blada, jak masa gipsowa. Na wargach pokazała się krew, a pot kroplisty na czole. Ciało poczęło drżeć. Suche oczy zwolna oglądały daleką przestrzeń.\nMichcik, który stał ramieniem oparty o pień lipy, zbliżył się do swego pana i zaczął do niego coś mówić, jąkając się tak bardzo, że ani książę, ani Rafał nie zrozumiał słowa. Po pewnej chwili, widać, kapitan dał znak schyleniem powiek, bo Michcik wsunął pod niego ręce, wziął go jak niemowlę i niósł do domu. Piękna głowa Piotra zwisła na jego ramieniu. Rafał szedł za Michcikiem, sam nie wiedząc, co czyni. Książę pozostał na miejscu. Nie spojrzał nawet za odchodzącymi. Gdy żołnierz wszedł do pierwszej stancyi i był na jej środku, niespodzianie ostrym i dzikim głosem czegoś wrzasnął raz i drugi. Rafał przypadł do niego.\nMichcik zwolna, ostrożnie upuścił Piotra na sofę, stojącą pod oknem. Chory ukląkł na niej bezwładnie, siadł na nogach. Barki jego osunęły się na ramę otwartego okna, a głowa, jak lity kamień, odwaliła się i głucho wsparła o futrynę. Rafał zajrzał z przerażeniem w tę twarz. Ujrzał dolną wargę przygryzioną przez odkryte zęby górnej szczęki, uśmiech nieopisany zawarty w tych ustach — i oczy. Nieruchome przeźroczyste źrenice patrzały łagodnie i ciekawie z żałosnem przymileniem. Zdało się Rafałowi, że brat zapatrzył się w coś, jak to bywa czasu smutku, w barwę daleką, że się zasłuchał w szmer ciekącej wody, że się może wmyślił w tajemnicze westchnienie serca, na rozstajne drogi zbłąkane... Ale oczy Piotra, patrząc tak w odłogi, zmierzchły, zastygły i skostniały. Wątłe jego ciało leżało bez ruchu, jak porzucona przez wędrowca opończa. Michcik troskliwie wsunął rękę pod bezwładną głowę i chciał złożyć zmarłego na sofie, ale Rafał oderwał jego ręce. Uczuł w sobie nagle tak niezgłębiony ból, jakby mu wilk rozszarpywał piersi i wydzierał serce.\n— Niech sobie patrzy... — zdołał wyszeptać.\nNabożna trwoga odezwała się w nim, jak głos surowy, mówiąc w głębi ducha, że nie wiadomo, co w owej chwili odchodzący czyni, nie wiadomo, czy nie żegna się z polami, z pracą swą, czy się nie modli...\nOdstąpili tedy obaj ze czcią i, zdala stojąc, modlili się sami w cichości. Ale wnet chłop począł łkać i stękać. Bił się w piersi twardą pięścią żołnierską. Sylaby, urywki słów pacierza wyłamywały się z jego warg zczerniałych, jakby straszliwa zaciekła groźba, jakby pozywanie na sąd i zaprzysięganie wobec życia. Wtem usłyszeli za sobą szczęk klamki.\nKsiążę Gintułt wszedł do izby. Cicho zbliżył się do zwłok, kapitana, schylił się... Po chwili syknął, jak po sparzeniu, strzepnął palcami i kazał Michcikowi położyć zmarłego na sofie.\nWkrótce zwłoki odziano w owo codzienne ubranie, gdyż nawet wojskowego munduru nie było. Szpadę tylko ze srebrnym feldcechem, zdjętą z nad łóżka, położono mu u boku, a mały portret dowódcy na piersiach. Dwoma wytartymi miedziakami przyciśnięto oczy...\nKsiążę Gintułt siedział w zamyśleniu na krześle i przypatrywał się nieboszczykowi. Rafał wyszedł do drugiej izby, która zmarłemu za sypialnię i kancelaryę służyła. Przysiadł tam na kufrze. Obiegły go teraz myśli innego porządku. Zaczął rozglądać się w rzeczach i uczuł łakomą żądzę posiadania rozmaitych sprzętów brata. Przedewszystkiem rzucały się w oczy przybory myśliwskie, rzemienie, baty, dobre siodło... Pod oknem mieścił się stolik do pisania z szufladą zamkniętą na klucz. Ta właśnie szuflada zajęła imaginację Rafała. Ubierając zwłoki, Michcik, wyrzucił był z kieszeni klucz od tego stolika. Rafał widział ów klucz, wypolerowany od częstego użycia, lśniący stalowym połyskiem, i czekał chwili właściwej, żeby go chwycić. Bał się jednak poruszyć, lękał głośniej odetchnąć... Na samą myśl, że książę Gintułt pocznie z nim rozmawiać w taki sposób, jak z bratem, że zada mu jakieś pytania, czuł przestrach i chęć ucieczki. Tymczasem żądza zagarnięcia klucza i otworzenia szuflady, ciekawość, co też tam być może, paliła go i podrywała z miejsca. Wtem do izby wszedł znowu Michcik z parobkami w celu wysunięcia sofy na środek. Spostrzegłszy klucz na ziemi, podniósł go i oddał Rafałowi, mamrocząc i wskazując gestem, że to jest klucz od stolika. Rafał natychmiast wysunął szufladę. Nie było tam nic ciekawego.\nTrocha pieniędzy i papiery przeważnie oficerskie, jak szarże, ordynanse, rozkazy, plany, mapki, piórem rysowane, i listy. Był także osobny zeszyt z grubego papieru, oprawiony w zieloną skórę, w którym kilka pierwszych stronic było zapisanych ręką zmarłego.\nWszystkie te papiery Rafał złożył systematycznie, związał sznurkiem i postanowił zatrzymać dla siebie. Pieniądze wsypał do kieszeni z niemałem zadowoleniem. Był tak zajęty gromadzeniem spadku, otwieraniem szafy i kuferka, a nadewszystko rozpatrywaniem rzemieni, że ledwie spostrzegł, kiedy książę wyszedł i odjechał. Wówczas zlustrował dom cały. Niektóre rzeczy wspaniałomyślnie darował Michcikowi, inne parobkom, kilka przeznaczył w myśli dla matki i sióstr. Zajęcia tego rodzaju zabrały mu cały czas aż do zmierzchu.\nŚciemniało się, kiedy z kościoła w Grudnie, odległego o wiorst kilka, przywieziono, widać na polecenie księcia Gintułta, świece kościelne i babę trupiarkę. Wnet zapalono świece, osadzone w wysokich czarnych lichtarzach, i ustawiono je dwoma rzędami obok ostatniego posłania mieszkańca tego domu.\nWóz odjechał z powrotem. Słychać było klekot jego kół, oddalający się w głębie mroku... Michcik urządził Rafałowi łoże w śpichlerzyku, zupełnie pustym w tej przednówkowej porze. Rozłożył tam wiązkę siana, świeżo zwiezionego z łąki, zasłał je pościelą. Ale Rafał nie myślał o spoczynku. Siedli obydwaj z żołnierzem we drzwiach śpichrza, jeden na wysokim progu, drugi na klocku drzewa, który za stopień służył i, nie mówiąc do siebie, patrzali w noc. Jarzące światło biło z okien dworku. Umilkło wszystko, nawet psy nie szczekały w wioskach sąsiednich.\nZrazu, po zachodzie słońca, panowała ciemność zupełna. Nad wzgórzami, które za dnia widać było w głębi horyzontu, wisiały teraz ciemne osłony nieruchomych chmur. Tylko woda słabo lśniła od poświaty gwiazd, błyszczących w zenicie. Około północy nad owemi spiętrzonemi chmurami ukazał się brzask wschodzącego księżyca. Zarysowały się brzegi ciemnych obłoków i wyniknęły niezliczone ich pokłady, a między jedną a drugą bryłą jakoby poprzeczne doliny w niezmiernych górach. Dalekie przestrzenie, otchłanie i wysokości ukazały się oczom w tej odległej jakoby ziemi. Złoto-biała obwódka, zrazu niejasna i pełna lęku, poczęła się na szczycie obłoku. Wkrótce stała się świetlista i silna, niby namiętny, daleki, daleki śpiew... Pierwszy nadmierny jej błysk ważyłzważył się na cyplu i, rozpędziwszy ciemności, zleciał w głębokie doliny między chmurami. Wówczas przedziwna łuna rozświetliła gnuśne obłoki, ukrytą ziemię, lasy, pola, pustkowia i wszystkie tajemnice nocy. Wolno wypłynął księżyc na firmament bez skazy. Skroś rozległej powierzchni stawu strzeliła pręga ognista, drżąca, jakoby droga daleka, droga grabem szczerozłotem wysłana do onego przedwiecznego kraju gór. Solenna cisza nocy stała nad tym szlakiem, płonącym w nocnej głębi. Olchy wybujałe schylały się ku niej z pod nieba, patrząc weń przerażonemi gałęźmi. Nadbrzeżne wierzby, stojąc w promieniu księżyca, odbiły w wodzie wizerunki swych pniów strupieszałych z zielonemi głowami. Ani jeden wietrzyk nie dotknął wody, ani jeden powiew nie udźwignął schylonych mieczów tataraku. Chwilami lustrzaną toń rozdzierały ostre skrzela grzbietowe okonia. Wrzynały się, jak piła, w złocistą drogę. Kiedy niekiedy plusnęła płotka, igrając z radosnym blaskiem księżyca. Cieszyła się, gdy szły od niej wolno, rytmicznie i jakby przez sen kręgi lekkie, nicestwiejące, obciążone grubem falistem złotem, i znikała w żywiole ciemności. Widać było muchy wodne na szczudlastych nogach z wielkiemi stopami, depcące jedwabną głębinę, i daleki, daleki kwiat lilii wodnej, nieruchomo śpiący na brzegu szerokiego liścia. Kropla rosy nocnej świeciła się w złotym kielichu lilii, jak żywa gwiazda.\nCzasem z zarośli, z szuwarów, z gąszczów olszowych wydobywał się nieuchwytny głos, echo radości, rozkoszy, rozpaczy, walki, głos nie wiadomo czyj... Czasem zlatująca woda wydała dźwięk głębszy, który przepłynął okrąg i coś mu nakazywał, czy głosił. Słuchacze nastawiali uszu, żeby pochwycić jakowyś szmer z pod fal... Ale już wówczas cisza była wszędy aż do następnego momentu, kiedy znowu we śnie westchnie woda...\nRafał wyjął z kieszeni książeczkę, oprawioną w zieloną skórę z wyciskanym złotym brzegiem, otworzył ją na pierwszej stronicy i przy jasnym blasku księżyca czytał pismo brata.\n»Został poza mną ojciec i poza mną została matka. Jestem sam i sam idę, podobnie, jak same jedne odchodzą za bramy cmentarne zwłoki człowieka.\n»Oto w mrokach nocy kołatała się głowa moja po węzgłowiu, a w niej wałęsały się myśli, niby kroki obłąkanego człowieka, idąc i powracając od ściany do ściany, bez końca, po izbie nędzy i nicości.\n»Najlepszy towarzysz i ostatni przyjaciel, sen błąka się bosemi nogami dokoła mojej pościeli, schyla się nad ciągle trzeźwą, nad nieustanie otwartą źrenicą i, wzdychając boleśnie, odchodzi, zcicha szumiąc sukniami, cieńszemi, niż włókna pajęczyny.\n»Zeszła na mnie straszliwa niemoc: fizyczne cierpienie duszy. Zamieniłem się w byt obcy samemu sobie, nieistniejący w naturze, zabłąkany w zewnętrznym świecie. Jestem jak świat sobie samemu nieznany, przemierzły dla rozumu człowieka. Jestem jak świat, któryby się stał samem tylko i dla swego celu istniejącem cierpieniem.\n »Ty się ze mną pozostań!\n»Jako cel mojego krzyku byłeś wówczas, gdy w dniach utrapienia ludzie poczęli zostawać za mną, jedni z obojętnością zdrową dla nich, a twardą dla mnie jak rzemienny bat, a inni ze współczuciem przystającem, gdym się nie spodział, a inni z miłosierdziem, które wylewa krynicę dobrych łez, ale nie ma siły wytężyć kroku, i ci wreszcie, ostatni, którzy szli za mną trop w trop na górę udręczenia, dopóty, aż się napoły umarli, bez sił i tchu, u stopy mojej, wiecznie idącej, twarzą w proch walili, ślad mój całując.\n»Odraza spadła na moje oczy, błądzące po ziemi z cypliska góry udręczenia. Ten cudny świat mojej młodości zmienił się w wydmę piaszczystą. Boli mię szelest liści, nęka zapach kwiatów, dokucza mi widok zorzy porannej i zorzy wieczornej. Usłyszałem cichy szelest godzin nieżywych. Usłyszałem cichy krok rozpaczy, idącej ku mnie...\n»Ratuj mię, o Przyjacielu duszy mojej!\n»Miałem Cię koło siebie wśród świstu ołowianych kul, wpośród trzaskania granatów z żelaza, pomiędzy błyskiem schylonych bagnetów, w szczęku szabel i lanc pędzącej konnicy, gdy oszalałe źrebce trzęsą się i stękają a zdrowy i tęgi żołnierz dygoce na całem ciele.\n»Gdy góry ołowiu zwaliły się na moje piersi, a ognie zapłonęły we włosach, czułem Cię w oczach pełnych żółtej ciemności, jako światło przychodzące.\n»Gdy myśl niewymówiona, sama siebie stwarzająca, jedyna, straszna strasznych ży otażywota: — Oto umieram! — przebiła nawskróś moją głowę, poznałem Cię, o Bracie, stojącego w głowach moich...\n »Tyś wezwał chłopa z szeregu, który w popłochu uciekał, żeby się twarzą w twarz przeciwko idącej śmierci obrócił. Tyś włożył w jego piersi męstwo nadludzkie, na jego ręku udźwignąłeś mię z ziemi.\n»Tyś to uczynił, któryś jest Bóg, czyli Miłość.\n«Czemużeś»Czemużeś przed wiecznością zamyślił ten uczynek, a wtedy go wykonał?.\n»Czemużeś się uniżył aż do ran moich, wylewających kre krew zropiałą, aż do wzdrygnień i tchórzliwych skuleń ciała, do wstrętnego cierpienia, do przestrachu, rozsiewającego milczenie, do potu, zmazującego czoło, i do nikczemych łez?\n»Czemuż skinieniem błogosławionem oddaliłeś śmierć, a jednem chłopskiem spojrzeniem i jednem pogłaskaniem uciszyłeś wszystką burzę męczarni?\n»Ty wiesz, Ty jeden wiesz, jak było żywym piersiom oddychać powietrzem, a zbudzonym oczom patrzeć na świętą wolę dusz w łykach.\n«Ty»Ty wiesz, że lepiejby głowie mej było na skrwawionych kościach w pospólnym dole...\n»Dzisiaj, gdy uspokojony leżę bezczynnie, tylko senne i nędzne przeczucie mówi mi o Tobie. Jestem jak uciszona woda stawu, w której odbiło się niebo z jego wichrzatemi chmurami i z jasną otchłanią lazuru. Ale jak przemija odbicie chmury w toni stawu, tak ucieka przeczucie duszy mojej, i tylko ciemność bardziej okrutna, niż kiedykolwiek, przenika ją aż do samego dna.\n»O, Boże, którego stopy dotknąłem źrenicą i ustami spalonemi przez męczarnię, ukaż raz jeszcze trzeźwym oczom powszedniego dnia bytowanie Twoje.\n »Wyrwij z piersi przebiegłe zwątpienie i chytry rozmysł, które się unoszą w kole widnokręga, a wracają nie do mózgu, lecz do serca i walą się w spracowane, cięższe od głazu, na podobieństwo westchnienia.\n»Wyrwij z serca westchnienie, które w niem leży cięższe od głazu i daj mu odpocząć u stopy Twojej, jak w dniach płomiennych pozwoliłeś odpocząć krzykowi rozpaczy.\n»Ty, który mocen jesteś uczynić to, coś uczynił, Wyrwij z serca niewierną myśl i wlej w nie błogosławioną potęgę ciszy i zaufania.\n»Niechaj się raz jeszcze rozraduję w miłości jednej, pospólnej z Tobą, niech wyznam na łonie Twojem krzywdę mą i niechaj zazna serce moje wiecznego spokoju na Twojem sercu, któryś jest Bóg, czyli Miłość...«


Goodfellas Smile Shibusa 2 - woda po goleniu 100ml - opinie, cena - Facetaria.pl\nFacetaria.plZapachyWody kolońskie i toaletoweWody po goleniuTestery zapachów>Wody po goleniu>Goodfellas Smile Shibusa 2 - woda po goleniu 100ml\nKod produktu: TGSASSHI2\nShibusa 2 Aftershave perfumowana woda po goleniu\nKlasyczna włoska woda po goleniu o kompozycji zapachowej inspirowanej Acqua di Parma. Mocny męski słodko korzenny zapach migdałów, gorzkich migdałów, anyżku, brzoskwiń, ylang ylang oraz białego piżma i wanilii.\nWstrząśnij wodę przed użyciem dla zmieszania naturalnych olejków esencjonalnych, ich drobinki mogą osiadać na dnie.\nSzklana butelka 100ml zapakowana jest dodatkowo w firmowy kartonik producenta.\nWypróbuj w tej samej linii zapachowej Shibusa 2 Tallow mydło do golenia na bazie naturalnego łoju.\nMocno słodki zapach, marcepan migdały. Zależy co kto lubi. Własciwości bardzo dobre, skóra gładka.\nGoodfellas Smile Shibusa 2 - tradycyjne mydło do...Goodfellas Smile Shibusa 2 - tradycyjne mydło do...\nGoodfellas Smile Shibusa 2 Duo Set - zestaw do goleniaGoodfellas Smile Shibusa 2 Duo Set - zestaw do golenia\nGoodfellas Smile Shibusa 2 - woda po goleniu 100mlGoodfellas Smile Shibusa 2 - woda po goleniu 100ml


Instrukcja aktualizacji programu Uprawnienia Budowlane | Uprawnienia Budowlane\nJak zaktualizować program Uprawnienia Budowlane\n9 komentarzy do Jak zaktualizować program Uprawnienia Budowlane\nJak uaktualnić program Uprawnienia Budowlane na komputer do najnowszej wersji.\nAktualna wersja programu Uprawnienia Budowlane: 2/2022\n← Składki członkowskie i koszty ubezpieczenia OC w 2016 → Koszty kwalifikacji oraz egzaminu na uprawnienia budowlane w 2016 roku\n9 odpowiedzi na “Jak zaktualizować program Uprawnienia Budowlane”\nPosiadam aktualną wersję programu.\nChodzi mi o pytanie nr 1555 tj.: Czy jest dopuszczalne jest zastosowanie ronda typu mini o owalnym kształcie zewnętrznej krawędzi i wysypy środkowej?\nPrawidłowa odpowiedz wg programu to :NIE, natomiast w podpowiedziach pojawiają się 3 ustępy których nie ma w par. 75. Wg podpowiedzi „ust. 2” wynika, że jednak można.\nWięc jaka jest prawidłowa odpowiedź i gdzie Rozporządzeniu to jest napisane?\n19 stycznia 2022 o 21:53\nOdpowiedź i podstawa wskazana przez program są poprawne.\nPrawdopodobnie patrzy Pan na tekst pierwotny rozporządzenia, natomiast proszę zwrócić uwagę iż dnia 2019-09-13 weszła w życie nowelizacja Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie\ndokładne oznaczenie aktu: Dz.U. 2019 poz. 1643\nktóra właśnie te 3 ustępy wprowadza.\nPosiadam wersję programu zainstalowaną tydzień temu, przy pytaniu o ilość egzemplarzy projektu budowlanego jako właściwą pokazuje się odpowiedź 4 (wg aktualnie obowiązującego prawa jest 3). Proszę o informację czy to pojedynczy błąd tej wersji czy mozna jakiś zaktualizować inaczej aplikację. Z góry dziękuję za info,\nOdpowiedzi wskazywane przez program są poprawne – zmieniło się Prawo budowlane w tym zakresie.\nProszę zwrócić uwagę na informacje o 2 wersjach programu w związku z przełożeniem egzaminów z końca 2020 roku.\n2 wersje programu uprawnienia budowlane\nJak wiemy egzamin na uprawnienia budowlane przeniesiono na 04.09.2020 r., nowe Prawo budowlane wchodzi w życie z dniem 19.09.2020 r., dlaczego więc program został zaktualizowany do nowego Prawa budowlanego skoro jeszcze ono nie obowiązuje i w dniu egzaminu również nie będzie??\n29 czerwca 2020 o 11:51\nIstnieją 2 wersje programu w związku z nakładającymi się terminami egzaminów: https://uprawnieniabudowlane.pl/informacja-o-wersjach-programu-na-sesje-jesienno-zimowa-2020/\n9 marca 2019 o 21:32


PROGRAM DZIAŁAŃ MAJĄCYCH NA CELU ZMNIEJSZENIE ZANIECZYSZCZENIA WÓD AZOTANAMI POCHODZĄCYMI ZE ŹRÓDEŁ ROLNICZYCH ORAZ ZAPOBIEGANIE DALSZEMU ZANIECZYSZCZENIU – STILUS – Biuro Studiów i Projektów. Planowanie przestrzenne, projektowanie, ochrona środowiska, obsługa inwestorska\nograniczenie odpływu azotu\npostępowanie z nawozami\nprogram odpływu azotu\nDnia 27 lipca 2018 roku weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie przyjęcia „Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu”. W pełnym zakresie wprowadzonych regulacji obowiązuje on od 1 stycznia 2019 roku. Wśród szeregu szczegółowych wymagań dotyczących postępowania z nawozami pochodzącymi ze źródeł rolniczych, Program… reguluje takie zagadnienia jak:\n– wyliczanie stanów średniorocznych obsady,\n– określanie ilości powstających w gospodarstwie nawozów,\n– wymagane pojemności zbiorników na gnojówkę i gnojowicę,\n– wymagane powierzchnie płyt obornikowych,\n– okresy nawożenia gruntów,\n– ograniczenia rolniczego wykorzystania nawozów.\nNasz zespół oferuje Państwu analizy w zakresie możliwości stosowania nawozów pochodzących z Państwa gospodarstw, a także w zakresie minimalnych wymogów dotyczących pojemności zbiorników i płyt do ich przechowywania.\nZespół Biura Studiów i Projektów STILUS


Złodzieje wysadzili bankomat na Górnej. W eksplozji został uszkodzony samochód ZDJĘCIA | Express Ilustrowany\nZłodzieje wysadzili bankomat na Górnej. W eksplozji został uszkodzony samochód ZDJĘCIA\nAnna Janiszewska 15 maja 2020, 8:22\nZnów złodzieje wysadzili w Łodzi bankomat. Tym razem zaatakowali na Górnej. Czytaj więcej na następnej stronie Krzysztof Szymczak\nZłodzieje do wysadzenia bankomatu prawdopodobnie użyli butli z gazem.\nW nocy o godz. 2.53 na ul. Ciołkowskiego 20 złodzieje wysadzili bankomat Euronetu.\nKiedy do płonącego bankomatu przyjechali strażacy, na miejscu znaleźli butlę z gazem.\nUszkodzony został również zaparkowany obok ford focus, w który uderzyły metalowe odłamki.\nStrażacy ugasili pożar. Sprawą zajmuje się policja.\nByła to próba kradzieży z włamaniem. Z bankomatu nie skradziono pieniędzy. Sprawcy są poszukiwani.\n- Policjanci zabezpieczyli ślady, docierają do monitoringu. Trwają oględziny. Wszystkie osoby, które mogą coś wiedzieć na temat tego zdarzenia, proszeni są o kontakt pod numer 122 lub 426652250 - mówi Marcin Fiedukowicz, rzecznik Komendy Miejskiej Policji w Łodzi.\nGość 15.05.2020 12:26:44\nza tydzien albo dwa znow beda probowac\nmlodzi sa wspaniali 15.05.2020 11:55:57\n15 maja, 10:17, r:\npodobno sprawa do wysadzenia jakis czas temu na Retkinii obok Retkinskiej komisariatu ciekawe czy tamtych zlapali? raczej nie\n15 maja, 10:17, rm:\nbankomatu obok komisariatu\nraczej ich w koncu zlapia, , bo beda polowac dalej\n??? 15.05.2020 10:20:36\nnie mozna montowac w kastece farby ktora znakuje banknoty podczas wybuchu lub i GPS w kasetce ukrytego???\nrm 15.05.2020 10:17:39\nr 15.05.2020 10:17:13


Adoptuj kota wirtualnie | Portal Tygodnika „Sztafeta”\nHome Aktualności Adoptuj kota wirtualnie\nDodane przez: Karolina Grynon: Czerwiec 30, 2016 08:27 W: Aktualności, Stalowa WolaBrak Komentarzy\nNie możesz przygarnąć kota? Adoptuj go wirtualnie – Z taką akcją ruszyła stalowowolska fundacja „Kocia Wyspa”.\n– Wirtualnym opiekunem może stać się każdy. Osoba prywatna, ale również firmy, organizacje czy klasy, albo całe szkoły – zachęcają organizatorzy akcji.\nŻeby w ten sposób zaadoptować wybranego przez siebie kota, należy miesięcznie wpłacać na konto fundacji minimum 50 złotych. Po wirtualnym przygarnięciu zwierzaka, jego właściciel będzie otrzymywał minimum raz w miesiącu informacje na temat swojego podopiecznego oraz jego zdjęcia lub filmiki. Również na stronie FB na zdjęciu wybranego kota będzie informacja kto jest jego opiekunem.\nOpiekę można zakończyć w każdym momencie, a o tym, że kot znalazł stały dom, jego właściciel dowie się w pierwszej kolejności.\nŻeby zostać Wirtualnym Opiekunem należy wysłać na adres kociawyspa@gmail.com mail zawierający: imię wybranego kota, swoje imię i nazwisko lub nick, który będzie widoczny na zdjęciu kota oraz okres w jakim chce się sprawować wirtualną opiekę, np. jeden miesiąc, trzy miesiące, do czasu znalezienia domu stałego itd.\nNastępnie trzeba wpłacić kwotę minimum 50 zł na konto fundacji: 26 1090 2750 0000 0001 2134 8540 z dopiskiem “Wirtualny Opiekun- imię kota”.\nPo wpłynięciu pieniędzy dana osoba staje się Wirtualnym Opiekunem!


Dowody śmierci Hitlera - Świat - rp.pl\nAktualizacja: 20.01.2010, 01:55\nZdjęcie rzekomych zwłok Hitlera zrobione najprawdopo-dobniej przez sowieckich żołnierzy w Berlinie w 1945 roku\nPo 50 latach wypłynęły nagrania zeznań ludzi, którzy znaleźli ciało Führera\n30 kwietnia 1945 roku, bunkier pod Kancelarią Rzeszy. W Berlinie trwają zacięte walki. Niemieccy żołnierze na ulicach miasta bronią się przed Sowietami ostatkiem sił. Jest 15: 30. Adiutant Hitlera sturmbannführer SS Otto Günsche i ordynans wodza Heinz Linge słyszą pojedynczy strzał zza ściany pokoju Führera. Po chwili wchodzą do pomieszczenia. Poniżej dalsza część artykułu\n– W środku zobaczyłem Hitlera po prawej stronie sofy. Jego głowa była pochylona do przodu. Na prawej skroni widniała dziura po kuli wielkości monety – zeznał Linge w 1956 roku w bawarskim sądzie. Taśma z nagraniem przesłuchania została niedawno odkryta w monachijskim archiwum i dzięki nowoczesnej technologii przywrócono jej dobrą jakość. Treść nagrań ujawnił „Spiegel”. Ten sam widok Günsche zapamiętał nieco inaczej. – Hitler siedział na fotelu. Głowę miał opuszczoną na prawe ramię, które było przełożone przez oparcie. Po prawej stronie czaszki była rana postrzałowa – powiedział oficer SS, również przesłuchany w 1956 roku przez sąd. Wraz z Lingem wrócił wówczas z Moskwy, dokąd NKWD wywiozło ich po wojnie.\nSąd w Berchtesgaden nie mógł ich więc przesłuchać przez dziesięć lat. A zależało mu na ustaleniu „ponad wszelką wątpliwość”, że Hitler nie żyje, aby Bawaria mogła przejąć prawa autorskie do „Mein Kampf”. Prawa, które posiada do dziś, blokując próby ponownego wydania książki. To właśnie Günsche i Linge wynieśli ciało wodza i jego żony Evy Braun do ogrodu kancelarii. Tam, zgodnie z jego wcześniejszą wolą, wylali na nie kilka kanistrów benzyny i spalili. W trakcie śledztwa w Bawarii aż 40 osób zeznało pod przysięgą, że widziało Hitlera martwego. Z zeznań wynika, że umarł w pozycji siedzącej, a Eva zmarła, leżąc obok niego na sofie. Ona połknęła jedną z kapsułek z cyjankiem – które wcześniej Hitler wypróbował na swej ukochanej wilczycy Blondie – on prawdopodobnie także zażył truciznę. Dla pewności strzelił sobie również w głowę. Pistolet Walther PPK kalibru 7,65 mm leżał u jego stóp na podłodze. Choć niemal od początku okoliczności śmierci Hitlera były mniej więcej znane, do dziś krąży na ten temat wiele spiskowych teorii. Do ich powstania przyczynili się Sowieci, szerząc przez wiele lat dezinformację: utajniając i fabrykując materiał dowodowy oraz przedstawiając rozmaite wersje śmierci Hitlera. Jak się jednak wydaje, sam Stalin nie był do końca pewny, czy jego śmiertelny wróg rzeczywiście zginął w bunkrze. Według rozmaitych teorii – na kanwie których postały liczne filmy i książki – Hitler miał w ostatniej chwili uciec z Berlina, a spalone szczątki należały do jego sobowtóra. Führer samolotem, okrętem podwodnym lub statkiem miał się przedostać przez Hiszpanię do Argentyny. Wydawałoby się, szalona teoria przez wielu brana była na poważnie. Służby wywiadowcze kilku krajów przez wiele lat poszukiwały wodza Trzeciej Rzeszy w Ameryce Południowej. – Ludzie uwielbiają snuć podobne niedorzeczne historie. Nie ma jednak żadnych wątpliwości: Hitler zginął w bunkrze – powiedział „Rzeczpospolitej” niemiecki historyk polskiego pochodzenia Bogdan Musiał. Według niego ucieczka byłaby sprzeczna z charakterem Hitlera. – To był człowiek, który żył dla swojej szalonej wizji. Gdy zobaczył, że legła w gruzach, nie miał już po co żyć. Jego samobójcza śmierć na gruzach stolicy Rzeszy miała być symbolicznym zakończeniem „epopei”. Umierał wódz, a wraz z nim szedł na dno cały naród. On uwielbiał takie teatralne gesty. Do końca – podkreślił Musiał.


Stylizacji brakuje pazura? Na twoim nadgarstku powinien znaleźć się zegarek\nJeśli dobrze skrojonego garnituru nie dopełnimy małymi, acz znaczącymi akcentami, efekt "wow" prawdopodobnie uleci. Jednym dodatków, bez których nie można wyobrazić sobie eleganckiego, nowoczesnego mężczyzny, jest bez dwóch zdań zegarek. Jeśli nie jesteśmy pewni, czym kierować przy zakupie czasomierza, wystarczy kierować się jakością. A synonimem tej są produkty firmy Doxa, obecnej na rynku od ponad 100 lat. W sklepie Novotime oferujemy ponad 180 modeli zegarków tego renomowanego szwajcarskiego producenta.\nPewne rzeczy są niezmiennie. Zegarek to wciąż obowiązkowy dodatek do garnituru czy smokingu\nFormalne sytuacje wymagają od nas zadbania o wszelkie detale, nawet te najmniejsze. Obok spinek do mankietów czy paska, zegarek pozostaje jednym z najbardziej klasycznych dodatków do eleganckiej męskiej stylizacji. Wybierając się na ślub, uroczysty bankiet czy premierę, warto zadbać, by na naszym nadgarstku nie zabrakło podkreślającego prestiż i elegancję zegarka z klasycznymi wskazówkami. Należy jednocześnie mieć na uwadze, że czasomierz to niezwykle ważny, ale jednak dodatek – ma on przede wszystkim dopełnić nasz strój. Decydując się na bardziej stonowaną stylizację, podobny klucz powinniśmy zastosować w przypadku dodatków. Bransoletę lepiej zastąpić więc paskiem, którego kolor (podobnie jak tarczy) nie będzie kontrastował z innymi elementami ubioru.\nWybierając męski zegarek, postaw na jakość i renomę. Gwarantują je zegarki firmy Doxa\nSzukając eleganckiego zegarka, który perfekcyjnie sprawdzi się w trakcie wszelkiego rodzaju uroczystości, nie opłaca się eksperymentować. Najlepiej postawić na renomowanych producentów, oferujących zarówno najwyższą wykonania, jak i niepodrabialny styl. Bez wątpienia jednym z nich jest szwajcarska firma Doxa, której początki sięgają jeszcze XIX wieku. W ofercie sklepu Novotime znajdziecie szeroką ofertę tych prestiżowych czasomierzy, dostępnych zarówno w wersji z mechanizmem kwarcowym, jak i automatycznym. Zegarek męski Doxa dobierzesz zresztą nie tylko do smokingu czy garnituru – w Novotime prowadzimy też sprzedaż modeli sportowych, doskonale radzących sobie w nawet najbardziej wymagających warunkach.


masterchef - TvTu.pl\nStrona główna Tagi Masterchef\nmasterchef - wszystko co musisz wiedzieć na temat masterchef - prezentujemy właśnie w tej sekcji. Obserwuj przyszłe aktualizacje, które pojawiają się na TvTu o różnych porach dnia i nocy.\nmasterchef - filmy, seriale, programy telewizyjne, życie gwiazd, wszystko o mediach...\nZnajdujesz się aktualnie w sekcji masterchef, który staramy się aktualizować najczęściej jak to możliwe. Wszystkie interesujące zakładki warto dodać do swoich ulubionych stron w swoim profilu po zarejestrowaniu się w serwisie TvTu lub po przez swoją przeglądarkę internetową używając do tego zakładek. Pod tagiem: masterchef gwarantujemy dostarczać rzetelne informacje w formie tekstowej i/lub multimedialnej dotyczące tego konkretnego tematu. Zbiór informacji w niniejszym archiwum pod nazwą masterchef pochodzą ze sprawdzonych źródeł zewnętrznych mediów, które są przez naszą redakcje analizowane, starannie redagowane a następnie publikowane w serwisie TvTu.pl. Wspieramy polskie media, które mogą się poszczycić oryginalnym i profesjonalnie wykonanym contentem dlatego będziemy Państwa na bieżąco informować o sekcji masterchef, nowych ramówkach danej stacji telewizyjnej, premierach, ważnych wydarzeniach społecznych/kulturowych/sportowych(...) Prócz samych mediów w ogólnym znaczeniu interesujemy się również nowinkami technologicznymi i życiem polskich oraz zagranicznych gwiazd showbiznesu - o tym również mogą Państwo przeczytać na łamach serwisu TvTu dobierając odpowiednie kategorie z górnego menu. Pamiętaj - jeżeli masz jakiegoś newsa wartego uwagi, to możesz go przesłać do naszej redakcji. Jeżeli uznamy, że temat jest ciekawy i potrzebny, to z całą pewnością taki tekst ma szanse pojawić się w naszym serwisie. Pracujemy przez siedem dni w tygodniu i nie zwalniamy tempa, dlatego odzew w potrzebnej sprawie jest z naszej strony w miarę błyskawiczny. Życzymy wszystkim czytelnikom samych dobrych informacji i dobrej rozrywki oraz zachęcamy do śledzenia serwisu w naszych social media.


1. Proces regeneracji Turbosprężarki i rynek wtórny turbin\nUkład doładowujący silnik spalinowy, staje się powoli standardem we współczesnej, seryjnej produkcji samochodów, nic zresztą dziwnego, ponieważ ten pomysłowy system wykorzystania spalin, umożliwia zdobycie osiągów nawet w silnikach małolitrażowych, o których niegdyś nie śniło się nawet najbardziej optymistycznym fanom motoryzacji. Z kolei na rynek wtórny trafia coraz więcej aut, w których turbodoładowanie było nowinką techniczną. Jak wobec tego zachowuje się rynek, który przecież długo nie pozwoli na istnienie „niszy ekologicznej”? Dokładnie tak, jak można było się spodziewać, wypełnił ją z nawiązką.\n2. Gdzie kupić turbosprężarkę?\nFakt, że turbina pracuje, w możliwie najtrudniejszych warunkach, w środowisku silnika, nie odbiera jej przywileju bycia, jednym z najdelikatniejszych, pracujących w jednostce napędowej podzespołów. Na pozór niewiele znaczące szczegóły, mogą sprawić, że nasza „suszarka” pożegna się z życiem i to być może w naprawdę widowiskowy sposób. Wystarczy wspomnieć o rozbieganiu silnika, za który niesprawna turbosprężarka jest odpowiedzialna, by przedstawić sobie, co mam na myśli. Stąd też, niczym grzyby po deszczu, wyrastają warsztaty samochodowe trudniące się, prócz wielu innych rzeczy, również regeneracją turbosprężarek. I w tym miejscu chciałbym przed podobnymi usługobiorcami przestrzec. Proces regeneracji turbosprężarki wymaga na tyle specjalistycznego sprzętu, przy wyważaniu, doważaniu, przy konfiguracji i regulacji VNT, że większości zakładów na to nie stać. Jeśli warsztat liczy sobie 3 pracowników włącznie z szefem, a zajmuje się różnymi naprawami i w tym również turbosprężarkami, powinniśmy sobie go z miejsca odpuścić. Korzystanie z usług podobnych „rzetelnych” serwisantów, może sprowadzić na nas tylko więcej kłopotów. Po czym poznać dobry warsztat, stację obsługi pojazdów, która zajmie się naszym problemem w sposób profesjonalny? Otóż najpewniej po wyglądzie warsztatu – jeśli nie przypomina warsztatu to znaczy, że dobrze trafiliśmy. Miejsce pracy, w którym ktoś zajmuje się turbodoładowaniem musi być niemal sterylnie czyste. Wystarczy wspomnieć, że obroty turbiny w „ślimaku” przekraczają 200k obrotów na minutę. Maleńka śrubeczka, drobinka piasku, wielkości główki od szpilki, w podobnych warunkach przyjmują wręcz zabójcze właściwości i nie okażą naszej turbinie nawet cienia litości.\nGdzie kupić turbosprężarkę - Porady\nAby zagwarantować sobie efektywną (a nie, efektowną) pracę turbiny, koniecznym jest regularne zmienianie filtrów i wymiana oleju, najlepiej 2 razy do roku. Powinno zagwarantować nam to spokojną eksploatację, a naszej turbinie przedłużoną żywotność, jednak należy pamiętać że nic nie wpłynie, tak dobrze, na pracę naszej turbosprężarki, jak eksploatacja „z głową”. Jeśli jednak doszło już do uszkodzenia, o które, szczerze mówiąc, nie jest trudno, warto rozważyć, czy lepszym rozwiązaniem, niż wymiana na nową, nie będzie regeneracja zużytego podzespołu. Obejmuje ona standardowo czyszczenie i wymieniany jest zestaw naprawczy. Zakłady zajmujące się sprzedażą turbosprężarek rzadko kiedy oferują również jej regenerację, za to zakłady zajmujące się regeneracją często oferują również sprzedaż turbosprężarek. Drugi przykład jest o tyle lepszy, że w takim zakładzie, który prowadzi również skup, możemy zostawić naszą zużytą turbinę (Garrett) w rozliczeniu, co sprawi, że dodatkowo obniży nam się cena usunięcia usterki. Dodatkowo, taki podzespół będzie objęty gwarancją jak nowy, a zakłady w których podobną rękojmię otrzymamy przy zakupie używanej części, można w Polsce policzyć na palcach. Stąd też, serdecznie zapraszamy do kontaktu wszystkich turbodoładowanych, nasz Dział Obsługi Klienta, z przyjemnością, odpowie na wszystkie pytania, co już samo za siebie świadczy o profesjonalizmie, o który dbamy od lat.\nMarianna 2020-03-04 11:07:37\nA ile trwa regeneracja turbiny? Zależy mi na czasie, stąd moje pytanie\n@gosc 2019-10-22 09:52:49\nOrientowałeś się czy kupno nowego turbo jest konieczne? Regeneracja turbosprężarek to naprawdę w wielu sytuacjach znacznie tańsze i równie skuteczne rozwiązanie :D\ngosc 2019-08-22 14:37:53\ndzięki za wskazówki, akurat szukam korzystnej oferty zakupu turbosprężarki do mojego auta


Wysłany: 2:50:54 14-02-10 Temat postu:\nnie nawidzę babki od chemi i fizyki... przerąbane, babka od biologi tez jest przegięta siekiera..hhe a z reszty to się idzie pośmiać;DD\nWysłany: 15:40:21 10-04-10 Temat postu:\nJa uwielbiam nauczycieLI ;D Pan od niemieckiego, fizyki, PO, Eksploatacji, Ksiądz, Matmy wyrabiste osoby\na nauczycielki...lubie polonistke, facetke od historii i pania od podstaw architektury.\nWysłany: 22:43:32 29-01-11 Temat postu:\nZ polaka miała ksywkę "antyczna tragedia" bo wyglądała jakby miała co najmniej 100 lat;p\nNajbardziej nie lubie chłopa z geografi, baby z matematyki, niemieckiego i historii;p\nWysłany: 23:58:35 29-01-11 Temat postu:\nWysłany: 22:49:14 29-04-11 Temat postu:\nmój to spaślak jeden, w drzwiach się ledwo mieści\nU mnie jest dokładnie, to samo, tylko że jest baba, i musi przez drzwi bokiem przechodzić xD.\nWysłany: 19:58:57 04-12-11 Temat postu:\nNo nie ma takiego nauczyciela którego aż tak bym nie znosiła . No ale jak już coś to nie lubię pani od przyrody. Jak na razie nie ma żadnej ksywy .\nWysłany: 14:41:14 20-12-15 Temat postu:\nnie ktorzy nauczyciele byli ok ale bylo paru ktorych nie znosiłam ;P\nWysłany: 20:54:37 11-01-16 Temat postu:\nNauczyciel jak nauczyciel też człowiek i trzeba go szanować. Ludzie są różni nie można pisać ogólnikowo. Mnie kiedyś fotograf z [link widoczny dla zalogowanych] podpowiadał jak podejść do kilku różnych kwestii związanych z fotografią.\nOstatnio zmieniony przez tores dnia 13:39:25 12-11-16, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 23:34:57 23-01-16 Temat postu:\nWysłany: 19:41:50 12-02-16 Temat postu:\nJa mialam problem z nauczycielka od angielskiego. Na cale szczecie juz mnie nie uczy.\nWysłany: 13:31:25 27-04-16 Temat postu:\nMiałem swojego ulubionego nauczyciela od historii i wosu, bardzo spoko koleś.


Studia - Architektura Krajobrazu UWM w Olsztynie rocznik 2006\nArchitektura Krajobrazu UWM w Olsztynie rocznik 2006 - witaj! Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości.\nForum Architektura Krajobrazu UWM w Olsztynie rocznik 2006 Strona Główna -> Kącik Rekrutów :)\nWysłany: Wto 21:45, 01 Lip 2008\nZastanawia mnie bardzo jak wyglądają studia, czego wymagają na co jest kładziony szczególny nacisk, co jest najtrudniejsze, gdzie odpada najwięcej osób.\nPo prostu jak jest na architekturze krajobrazu\nWysłany: Śro 8:15, 02 Lip 2008\nCiężko powiedzieć... bo dopiero skończyliśmy 2 rok [znaczy dowiem sie we wrześniu ]\nMogę tylko powiedzieć, że trzeba się postarać, żeby odpaść z tych studiów... bo większość wykładowców to ludzie z którymi można sie normalnie dogadać! Trafiają się rodzynki, ale da się to przeżyć\nTu wykładowcy bardziej chcieliby nas czegoś nauczyć niż oblać... więc jeżeli masz silną wolę i wiesz że ten kierunek jest dla Ciebie to nie masz się czego obawiać... nawet jak nauka nie zawsze chce wchodzić do głowy na czas!\nAle jest też druga strona tego medalu... bo nikt z wykładowców nie ciągnie Cię za uszy do nauki, więc jeżeli sam/a nie wiesz czy to kierunek dla Ciebie czy nie to studia można (jakoś) skończyć, ale co dalej.?.\nCzyli podsumowując... studia są dla Ciebie... jeżeli ten kierunek Ci w pełni odpowiada... to wal śmiało... a na pewno Ci się tu spodoba\nWysłany: Pon 14:10, 11 Sie 2008\nSkąd: moje miasto złą sławą owiane :)\nbądźmy szczerzy - jak lubisz sie najebać codziennie chlać na umór, balować codziennie przez kilka miesięcy w roku i uczyć się dzień przed egzaminem i go zaliczać to kierunek jest dla Ciebie ludzie no na architekturze krajobrazu uczymy się projektować ogrody, mamy do tego wyjścia terenowe (kilka) i co prawda kilka niepotrzebnych (podobno) przedmiotów i nic poza tym. studia to studia-uczysz się to zaliczasz i tyle. nie ma przedmiotu nie do obejścia (sam się o tym przekonuję co sesja) wystarczy się odpowiednio przyłożyć. jest czas zarówno na zabawę jak i na naukę, jeśli umiesz to rozgraniczyć to bez problemu sobie tu poradzisz..eh\nWysłany: Wto 0:12, 12 Sie 2008\nmasz matematykę, biologie, wyjścia terenowe, wyjazdy do szkółek, rysunek,projekty...ja uważam że to bardzo ciekawy kierunek:). a nacisk zależny jest do psorów i tego jakim program realizujecie;p.\nWysłany: Wto 7:15, 12 Sie 2008\nSkąd: NMR (Mrągowo)\nA ja niestety się z Toba Macieju w jednej kwestii nie zgodze. Chodzi o to, ze tak jak napisales wszystko jest do obejscia, ale w tym miejscu warto napisac jakim kosztem. Bo czesto wchodza tu w gre wielkokrotnie zarwane noce badz spanie po 6h na trzy doby. To tylko tak chcialem sprostowac, zeby nie wyszlo, ze wszystko u nas to taka latwizna. (przekonalem sie niejednokrotnie, ze jezeli chodzi byc moze nie o poziom bo to zalezy od tego kto, co lubi, ale o czas wolny to czesto okazuje sie, ze nasz kierunek ma tego czasu najmniej)\nWysłany: Pią 15:43, 15 Sie 2008\nfakt. to miałem na myśli ale źle dobrałem słowa. innymi słowy wszystko jest do obejścia jeśli naprawdę się tego chce (jesli jesteś w stanie spać przykładowo 6h/3 doby lub mniej bo i takie przypadki sie zdarzały hehe).generalnie myśle że wiadomo o co cho. ALBO NIE ?\nWysłany: Pon 16:50, 01 Wrz 2008\nNo fakt, fakt że poopierdzielać to się u nas można... i to konkretnie... ja jestem żywym przykładem tego że semestr można zaliczyć w dwa sesyjne tygodnie... nooo prawie zaliczyć ... bo jeszcze projekty trzeba oddać... Ale ogólnie trzeba przyznać że stresik momentami był nie mały, szczególnie z jednego przedmiotu prowadzonego przez sympatyczną panią która jak żadna inna potrafi się posługiwać naszym ojczystym językiem:P Zaliczanie ostatniego koła ostatniego dnia sesji na prawdę było wyzwaniem godnym drgających łap...\nWysłany: Pon 18:14, 01 Wrz 2008\nWysłany: Czw 9:52, 04 Wrz 2008\nSkąd: z miasta co rap pompuje lepiej niż sam TEDE! ;)\nHeh, dziwna sprawa . Na forum, jak go nie ogarniać - wszędzie mówi się że źle i niedobrze. Jednak paradoksalnie, kiedy ktoś pyta o radę - wszyscy uważają kierunek za niemalże zajebisty .\nSprawa dziwna, ale jednak wychodzi na plus.\nJeśli chodzi o moje zdanie:\nOwszem, jest trochę wolnego czasu, ale jest też czas gdzie trzeba się sprężać.\nPrawda - można pozaliczać wszystko w dwa tygodnie sesyjne, ale (faktycznie) często neiopłacalnym kosztem.\nPotwierdzę też, że ćwiczeniowcy i wykładowcy to zazwyczaj w porzo ludzie i potwierdzę też, że zdarzają się osoby, które zdzierżyć jest ciężko. Oczywiście to zależy od podejścia. Możesz podejść z założeniem, że ktoś Cię nie lubi z tylko Tobie znanego powodu i że robi wszystko żeby Cię nie przepuścić.\nJednak możesz też podejść z założeniem, że każdy jest do ugadania i że jeśli Ty będziesz w porządku, to i reszta będzie w porządku w stosunku do Ciebie.\nWarto powiedzieć o ludziach. Ludzie są naprawdę w dechę.\nMi osobiście bardzo podobają się projekty semestralne z projektowania, chociaż czasami narzeknę, ale to tylko i wyłącznie na siebie.\nJedyne co mi się nie podoba, to Rośliny Ozdobne, Materiałoznawstwo, Zbiorowiska Roślinne i jeszcze kilka drobnych przedmiotów. Nie podobają mi się tylko i wyłącznie z mojej winy, ale z sesją poprawkową w zanadrzu (i ewentualnie jej przedłużeniem) da się pozaliczać .\nBrakuje mi rozeznania jak jest na innych kierunkach, dlatego nie wiem czy AK jest lepsza, gorsza, czy taka sama jak inne.\nSprawdź sobie plany, zobacz przedmioty, oceń na ile się czujesz na siłach i podejmij decyzję.\nChociaż kiedy spojrzałem na datę, to pomyślałem że już taką decyzję pownieneś mieć dawno podjętą . Jednak nie chce mi się kasować tego posta. Gdybym go skasował to było by zrówne z marnotractwem czasu, który mógłbym przeznaczyć na naukę Roślin Ozdobnych .\nKoniec wypracowania .\nWysłany: Wto 20:41, 09 Wrz 2008\ndecyzja już dawno podjęta zobaczymy się 1 października.\nWysłany: Wto 17:07, 07 Paź 2008\nchciałby ktoś odkupić książkę do angielskiego INSIDE OUT INTERMEDIATE ( ciemno niebieska)? Stan dobry;p\nForum Architektura Krajobrazu UWM w Olsztynie rocznik 2006 Strona Główna -> Kącik Rekrutów :) Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)\nSkocz do: Wybierz forum Off-top----------------Czyli -> Nasze tematy...Dyskusja o wyglądzie forumLekturyStancjaKącik Rekrutów :)Praktyki Dziekanat----------------OtwartyWażne linki Skrzynka i album----------------Wspólna skrzynka\nNa skróty:Off-topDziekanatKącik Rekrutów :)PraktykiOtwartyWażne linki


Racuchy z mlekiem kokosowym przepis - Durszlak.pl\nPrzepis na racuchy z mlekiem kokosowym\nKokosowe racuchy drożdżowe z borówkami 102\nŻytnie gruszkowe racuchy z wiórkami kokosowymi. 214\nRacuchy z jabłkami na kwaśnym mleku 3441\nRacuchy z jabłkami na kwaśnym mleku Racuchy z jabłkami na kwaśnym mleku Racuchy robi się szybko i są bardzo smaczne. Te należą do moich ulubionych, choć racuchy z sera też są pyszne i w sumie trudno s Zobacz więcej\nRacuchy kokosowe 271\nKokosowe racuchy drożdżowe z bananem 12\nTłusty czwartek już minął, ale ponieważ lubię słodkie i miałam mnóstwo pomysłów a mało czasu na ich realizację, to postanowiłam jeszcze trochę go przedłużyć i wczoraj wieczorem smażyłam racuchy. Począ Zobacz więcej\nRacuchy owsiano-kokosowe z pieczonymi śliwkami 52\nRacuchy owsiano-kokosowe z pieczonymi śliwkami, to propozycja na pyszne i zdrowe weekendowe śniadanie, kiedy możemy chwilę dłużej spędzić w kuchni. Alternatywa dla tradycyjnych racuchów. Mleczko kokos Zobacz więcej\nRacuchy kokosowe pełnoziarniste (wegańskie) 10\nRacuchy z mąki pełnoziarnistej i wytłoków po produkcji domowego mleka kokosowego. Można je przygotować na tymże mleku, bądź na wodzie i zjadać zarówno na słono jak i na słodko. Śniadanie w stylu zero Zobacz więcej\nBananowe racuchy bez cukru, z mąki orkiszowej i... 348\nSzybki przepis na zdrowe, słodkie śniadanie. Wymieszanie składników zajmuje dwie minuty, smażenie kilkanaście, więc spokojnie mogą stanowić alternatywę do zwykłego śniadania. Ze względu na banany możn Zobacz więcej\nKokosowe racuchy z jagodami na deser 288\nLato to najlepsza pora na racuchy z owocami. Jak tylko pojawiają się jagody wiadomo , że zaczynam szykować się na racuszki. Wzbogaciłam smak racuchów o kokosowy smak. Polecam wszystkim. Podaję składni Zobacz więcej\nRacuchy bananowo - kokosowe 205\nCześć Wam! Troszkę mnie nie było, ale już nadrabiam zaległości ;-). Dzisiaj proponuję Wam pyszny pomysł na obiad lub kolację, racuchy bananowo - kokosowe, przygotowane z mąki owsianej. Bez cukru! ;-) Zobacz więcej\nKonkurencja dla pączków – kokosowe racuchy... 117\nDziś wyjątkowo wpis przed południem, bo może komuś się ten przepis przyda. Miałam w tym roku smażyć pączki, ale zaliczyłam niespodziewany spadek formy a źle znoszę opary gorącego tłuszczu. Zrobiłam wi Zobacz więcej\nkokosowe FIT RACUCHY 737\nPora na: przepis na FIT RACUCHY! Uwielbiasz racuchy, ale nie chcesz wyglądać jak tocząca się kula? Szukasz przepisu na zdrowszą przekąskę? Pora na kokosowe fit racuchy – bez krowiego mleka z mniejsz Zobacz więcej\nWegańskie racuchy z jabłkami i mleczkiem kokosowym 194\nRacuchy z bananami i mleczkiem kokosowym 221\nOd bardzo dawna chodziły za mną racuchy. Opędzałam się od nich skutecznie jako, że postanowiłam parę kilo zrzucić, ale dzisiaj poległam ;) Zostało mi trochę mleczka kokosowego po ostatniej zupie imbir Zobacz więcej\nKurczak curry w mleku kokosowym 3097\nPuszyste racuchy kokosowe z bananem 39\nPuszyste racuchy z egzotycznym akcentem, przygotowane na mleczku kokosowym z dodatkiem słodkich bananów. Ciasto drożdżowe, przygotowane ma mleczku kokosowym, rośnie tak samo intensywnie, jak na mleku Zobacz więcej\nkokosowe FIT RACUCHY 222\nUwielbiasz racuchy, ale nie chcesz wyglądać jak tocząca się kula? Szukasz przepisu na zdrowszą przekąskę? Pora na kokosowe fit racuchy - b Bardzo łatwe w wykonaniu - przepis nawet dla największego lai Zobacz więcej\nRacuchy bez mleka 9330


Afrykańskie Mango opinie, cena, ulotka, sklad, gdzie kupić African Mango apteka allegro, ceneo, defro | Opinie CPA\nHome Dla piękno Afrykańskie Mango Opinie | Ulotka | Gdzie kupić\nUtrata wagi jest dużym wyzwaniem dla wielu osób. Jeśli kiedykolwiek brałeś udział w programie odchudzania, to z pewnością zrozumiesz wyzwanie. To wielka walka w porównaniu do przybierania na wadze. Jednak nic nie pokona wysiłku fizycznego, zdrowej diety razem przy wsparciu naturalnych suplementów odchudzających. Są też ludzie, którzy jedzą dużo i wciąż nie tyją. Tacy ludzie mają szybszy metabolizm, podczas gdy ci, którzy zwiększają wagę bardzo szybko, mają wolniejszy metabolizm. Jednak osoby z wolniejszym metabolizmem mają szansę na przyspieszenie swojego metabolizmu poprzez stosowanie nowego naturalnego suplementu znanego jako African Mango odchudzanie. Ten produkt znany jest ze zwiększenia tempa metabolizmu u danej osoby.\nJego drzewo znane jako Irvingia Gabonensis jest rodzimym drzewem, które ma wiele zalet. Kora jest używana do leczenia biegunki po zmieszaniu z olejem palmowym. Zmniejsza również okres karmienia piersią. Łodyga stosowana jest również w leczeniu przepuklin, żółtej febry oraz skutków trucizny i czerwonki.\nIstnieją również plemiona, które wykorzystają jego korę do wytworzenia pasty do smarowania skóry. Jednak ostatnie badania wykorzystujące nowoczesną technologię ujawniły, że preparat ten koncentruje się na silnych zdolnościach zmniejszania wagi, hamowania apetytu, procesach spalania tłuszczu, a także na zwiększaniu tempa metabolizmu i poprawie procesów trawienia.\nKup Afrykańskie Mango z 50% zniżką*na oficjalnej stronie internetowej\nWłaściwości odchudzające tego suplementu zostały potwierdzone przez obecność hormonu leptyny, który jest znany z regulacji żywności, którą spożywamy, metabolizmu, a także masy ciała. Dietetycy dowiedzieli się, że leptyna jest głównym suplementorem apetytu i bierze udział w spalaniu nadmiaru kalorii w organizmie. Ilekroć ludzie mają nadwagę, w ich organizmie będzie mniej leptyny, co jest częstą przyczyna nadwagi. Ten hormon jest odpowiedzialny za wysyłanie sygnału do mózgu, informującego, że jesteś pełny i nie powinieneś jeść dalej. Ten suplement odchudzający jest również znany z ochrony osób, które mają przypadki wysokiego ciśnienia krwi, które mogą powodować problemy sercowo-naczyniowe. Jest również znany z leczenia zgagi, jak również innych stanów zdrowia psychicznego. Należy pamiętać, że ten suplement jest dobry, aby pomóc ludziom pozbyć się cukrzycy. Faktem jest, że kiedy schudniesz, zmniejszasz także szanse na cukrzycę. Wiadomo również, że to działa korzystnie, równoważąc poziom cukru we krwi w organizmie.\nDziała to poprzez zmianę enzymów trawiennych w organizmie, co zmniejsza wchłanianie glukozy. Działa również dobrze, obniżając poziom cholesterolu LDL i trójglicerydów w organizmie, wspierając w ten sposób zdrowie układu sercowo-naczyniowego, a także zmniejszając ryzyko udaru mózgu lub chorób serca. Wiadomo, że ten produkt utraty masy ma działanie hamujące na enzym fosforanu glicerolu, który zwiększa wrażliwość insuliny, a także leptyny. Działa również poprzez zmniejszenie spożycia kalorii, a także promowanie termogenezy. Badania pokazują, że preparat z kapsułki Afrykańskie Mango jest znany z redukcji tłuszczów brzusznych, a także obniżania poziomu cholesterolu. Uważa się również, że ma właściwości przeciwcukrzycowe i przeciwzapalne, co prowadzi do poprawy masy ciała w organizmie. Znany jest również z poprawy zdrowia serca, a tym samym zmniejszenia chorób serca.\nDziałanie tego naturalnego suplementu odkryto również po przeprowadzeniu badań na wielu otyłych osobach. Zostały one przeprowadzone na ludziach obu płci, którzy zostali podzieleni na dwie grupy. Pierwsza grupa otrzymywała placebo, podczas gdy druga grupa otrzymywała 360 mg standardowej Irvingia gabonensis. Zabieg miał być prowadzony przez 8 tygodni, a wyniki pokazały, że osoby, które stosowały Irvingię, straciły średnio 18 kg w porównaniu do 2 kg tych, którzy pozwali się na placebo. Wystąpił znaczny spadek tkanki tłuszczowej, a także poziomu cholesterolu. Stwierdzono również zahamowanie apetytu i zaobserwowano, że pierwsza grupa spożywała mniej niż normalnie. Po kolejnych 4 tygodniach ludzie z pierwszej grupy również stracili kolejne 5 kg i nadal mają podaż energii. W trakcie badań nie zaobserwowano, by ludzie zwiększali poziom wysiłku fizycznego lub nawet zmniejszali spożycie kalorii; ich poziomy utraty wagi były nadal wysokie.\nSkład Afrykańskie Mango\nAfrican Mango jest bardzo skuteczne, ponieważ wykorzystuje naturalne składniki, które zostały już przetestowane za pomocą środków naukowych. Badania pokazują, że nie ma żadnych skutków ubocznych i że wszystkie składniki użyte do jego przygotowania są czysto naturalnymi ekstraktami. Składniki te to witaminy B6, K, C, E, miedź, omega 3 i 6 wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, polifenole, potas, niezbędne aminokwasy, prowitamina A i inne. Składniki te działają razem, obniżając poziom cholesterolu we krwi, zmniejszając apetyt, usuwając toksyny z organizmu, spalając tkanki tłuszczowe, a także poprawiając trawienie.\nGdzie kupić African Mango? – apteka – sklep – Allegro\nSuplement zmniejszający masę ciała Afrykańskie Mango odchudzanie można kupić tylko na portalu firmy. Dzieje się tak, ponieważ po tym, jak nowy suplement trafił na rynek, inne firmy dążyły do wyprodukowania dokładnego suplementu, ale za pomocą innych nieskutecznych składników, które nie przeszły nawet testów klinicznych.\nJednak kupując ten produkt bezpośrednio od producenta, masz pewność, że kupujesz oryginalny produkt, który nie został podrobiony. Należy również zauważyć, że w umowie producent stwierdził, że preparat ten nie może być sprzedawany w aptekach, a nawet na innych stronach internetowych, poza oficjalną stroną tego preparatu. Ponadto producent opatrzył wszystkie swoje suplementy specjalnym kodem, który należy wysłać po otrzymaniu przesyłki w celu weryfikacji.\nJak kupić Afrykańskie Mango w Polsce?\nProces zakupu jest łatwy i odbywa się poprzez złożenie zamówienia online. Aby z powodzeniem złożyć zamówienie, producent zaleca, aby odwiedzić portal firmy, gdzie znajdziesz formularz, który wymaga podania danych kontaktowych, procesu dostawy, który będzie zawierał Twoje imię i nazwisko, kraj pochodzenia, ulicę i numer domu, twoje miasto oraz kod pocztowy. Dołączona jest również forma płatności, która oznacza, że masz zapłacić 119,53 zł po bezpiecznym dostarczeniu Twoich produktów. Na koniec należy kliknąć warunki umowy po ich przeczytaniu i zrozumieniu. Ta część zwykle pomaga szczególnie osobom, które kupują ten produkt i stwierdzają, że suplement do odchudzania African Mango nie pomaga im w osiągnięciu ich celów. Po przeczytaniu i zrozumieniu zasad firmy, powinieneś zwrócić towar i poprosić o zwrot pieniędzy. Po pomyślnym złożeniu zamówienia zostanie ono zatwierdzone, a dostawa rozpocznie się natychmiast. Dla tych, którzy są w tym samym kraju co producent, dostaną paczkę tego samego dnia, podczas gdy ci, którzy mieszkają w odległych krajach, dostaną przesyłkę za trzy dni.\nCena African Mango – ile kosztuje – defro – ceneo\nCena suplementu odchudzającego kapsułki Afrykańskie Mango jest teraz dostępna dla wszystkich, ponieważ producent sprzedaje ten produkt ze zniżką 50%. Pierwotna cena tego preparatu wynosiła 318.75 zł, ale po tej obniżce ludzie kupują teraz ten preparat za 159.37 zł. Pamiętaj, że zakup tego preparatu na oficjalnej stronie zagwarantuje Ci inne promocje i oferty specjalne, takie jak bezpłatna przesyłka, a także mozliwość płatności po otrzymaniu paczki. Producent zaleca również, aby kupować ten produkt w dużych ilościach, ponieważ rabat ten nie będzie trwały i może zostać rozwiązany w najbliższym czasie.\nEfekty uboczne leku Afrykańskie Mango\nProducent preparatu zaleca przyjmowanie tego suplementu 30 minut przed posiłkiem. Dawka powinna wynosić 150 mg, którą należy podać trzy razy przed posiłkami. Zaleca się, aby przed użyciem produktu dokładnie przeczytać instrukcje użytkowania dostarczone przez producenta. Należy pamiętać, że przedawkowanie tego suplementu może powodować pewne skutki; jednakże, w oparciu o przeciętnego komercyjnego producenta Afrykańskie Mango odchudzanie, suplement ten jest bezpieczny i nie powoduje żadnych skutków ubocznych, ponieważ wykorzystuje naturalne składniki, które zostały przetestowane i akredytowane. Jednak w przypadku osób z alergiami lub kobiet w ciąży lub karmiących piersią, zaleca się skonsultowanie się z lekarzem przed użyciem produktu, aby zaszkodzić zdrowiu niemowlęcia.\nAfrican Mango opinie klientów i ekspertów\nHenry Aden, 34 lata\nZawsze uważałem, że zdrowa dieta jest bardzo trudna. Miałem też słabość do słodkich produktów. Za każdym razem znajdowałem się na nowej diecie. To sprawiło, że zwiększyłem wagę bardzo szybko. To było stresujące, ponieważ nigdy nie chciałem być otyły. Musiałem poszukać alternatywy, aby pozbyć się nadwagi i właśnie wtedy zacząłem używać African Mango po natrafieniu na artykuł o naturalnych suplementach, które pomagają pozbyć się nadwagi. Używałem tego preparatu przez miesiąc.\nTo to zdecydowanie najlepszy produkt, ponieważ pomógł mi pozbyć się apetytu, a także straciłem 14 kg w zaledwie cztery tygodnie. Polecam ten suplement.\nLucy Maria, 40 lat\nPróbowałam już wielu suplementów diety, ale nigdy nie pomagły mi pozbyć się nadwagi. Jednak polecam Afrykańskie Mango każdemu, kto chciałby stracić zbędne kilogramy. Ten produkt pomógł mi stracić 16 kg. Nigdy nie nosiłabym bikini, ale dziś idę na plażę, nie martwiąc się, ponieważ nie mam już nadmiaru tłuszczu. Dzięki temu suplementowi w końcu mam to wymarzone ciało, które zawsze chciałam.\nAlice Roberts, 29 lat\nNigdy nie wierzyłam w suplementy odchudzające, dopóki nie użyłam tego preparatu. Używałam tego produktu regularnie przez trzy miesiące. To jest fantastyczne i pomoże Ci pozbyć się nadwagi. Nigdy nie żałowałam, że kiedykolwiek go użyłam, ponieważ chciałem zrzucić moje zbędne kilogramy. Spróbuj i zobacz różnicę.\nAfrykańskie Mango – konkluzja\nNależy rozważyć zakup suplementu z kapsułki Afrykańskie Mango, ponieważ zostało naukowo udowodnione, że pomaga w utracie wagi, a także zmniejsza masę ciała. Znany jest również ze spalania tłuszczu bez zmiany diety, a nawet bez ćwiczeń. Fakt, że jest zrobiony z naturalnych substancji, czyni go bezpiecznym w użyciu, a także dobrym suplementem, który pobudzi metabolizm tłuszczów, a także obniży poziom cholesterolu i zmniejszy apetyt.\nAcai Berry Extreme Opinie | Ulotka | Gdzie kupić Fast Burn Extreme Opinie | Ulotka | Gdzie kupić Kankusta Duo Opinie | Ulotka | Gdzie kupić Dietonus Opinie | Ulotka | Gdzie kupić


Steciu\t12.02.2017 23:45\nRe: Zapowiedź anime w dziewiątym epizodzie\nkenavru 13.02.2017 00:08:30 - komentarz usunięto\noo44wo\t1.05.2014 00:20\nTak naprawdę historia ma zakończenie w dwóch filmach.\nOtose\t1.05.2014 00:27\nAle na pewno ma..? Bo jak tak poczytałam sobie komentarze do filmów to też nie mam wielkiej nadziei.. Owszem, coś tam może się wyjaśniło, ale większość zagadek wciąż pozostaje zagadkowa.. :P Że przydałby się kolejny sezon albo film, to może wtedy będzie więcej odpowiedzi niż pytań.. No nic, ale i tak nie pozostaje mi nic innego jak sięgnąć chociaż po te filmy.. Ech… ;)\noo44wo\t1.05.2014 00:30\nRaczej historia po tych dwóch filmach jest kompletna. Oczywiście zostawiono obie furtkę na ewentualną kontynuacje (i, warto wspomnieć, zrobili to dość kiepsko). Ale mimo wszystko cała ta „gra” zostaje w pełni zakończona.\nDeath Note\t19.11.2014 20:05\nRe: To teraz czas na filmy!\nDla ludzi, którzy Death Note'a nie widzieli to co napisałeś o nim jest ogromnym spoilerem…\nKa-ching!\t13.12.2011 16:13\nW oglądaniu anime liczy się też podejście, a w Twoim komentarzu łatwo dostrzec brak jakiegokolwiek dystansu – nie zauważasz choćby podstawowych aspektów linii fabularnej, którym nie można nic zarzucić.\nHigashi jest takim anime, któremu trzeba „dać się porwać” i poświęcić masę cierpliwości – co nie znaczy, że jest złe. Ludziom, którzy cenią anime głównie za klimat i „zalążek fabularny” Higashi no Eden powinno przypaść do gustu. Ja wspominam tę serię z uśmiechem na twarzy, mimo wielu rzeczy, które można było poprowadzić lepiej.\nYin\t9.06.2011 16:56\nRe: 'If you don't want to save me, please don't waste my time'\nPrzecież kinówki kończą serię. TO jest ciąg dalszy. Jakaś awersja do anime trwających ponad godzinę?\nPonyo_Abe\t20.09.2011 18:05\nSaki i Akira w wersji ponad godzinnej…\nChyba dlatego nie mogłam się zmusić do oglądania odcinków pod rząd. Nużące dwadzieścia pięć minut, a co dopiero godzina!\nDathen\t30.03.2010 16:08\nRe: Mogło być o wiele lepiej\nCo do jednego z twoich zarzutów to chyba trochę nie uważałeś. kliknij: ukryte Ten NEET był wściekły na niego, za to przez co przeszedł. Poczęstował go jednak jedzeniem, bo pomimo tego co przeszedł, a raczej dzięki temu udało mu się spotkać ukochaną i dołączyć do społeczeństwa.\nTHeMooN\t23.06.2009 17:31\nWasze zdanie się nie liczy :)\nDla mnie liczy się moje zdanie a jest ono takie:\nAnime jest genialne!\nPostaci bardzo mi się podobały (Saki jest kawaii), fabuła w pierwszych 4 odcinkach była coś jak WTF? O_o Ale kolejne odcinki były po prostu świetne ^_^ Do kreski nie mam absolutnie nic, pomimo tego że niezbyt mi się podobała to była inna i dlatego była znośna. Muzyka… łał opening jest FANTASTYCZNY!!! Mogę tego słuchać non stop. Reszta to tło a w to się zbytnio nie wsłuchuję, sam ending raczej średni ale i tak go nie słuchałem. Ode mnie anime ma 9/10\nVetinari 23.06.2009 20:33:55 - komentarz usunięto\nSilvera\t23.06.2009 17:17\nNie mam tej serii wiele do zarzucenia. Wśród wszystkich gniotów czy innych średnio udanych anime 2009 roku (no, może z wyjątkiem Ristorante Paradiso, które dostaje ode mnie na razie 9/10), Higashi no Eden jest dla mnie perełką. Przesympatyczny Akira, całkiem sensowna Saki oraz kilka postaci drugoplanowych dodają serii uroku. Jeśli chodzi o muzykę, to zakochałam się tylko w openingu (nie jestem z tych co zachwycają się endingiem, bo wg mnie jest całkiem przeciętny).\nW kwestii zakończenia nie będę się powtarzać, jednak z miłą chęcią i zainteresowaniem obejrzę obie kinówki.\nAnonymous\t23.06.2009 16:24\nMoim zdaniem nie ma zbytnio sensu oceniać tego anime w chwili, gdy trzeba poczekać na zakończenie historii w postaci dwóch filmów, które mogą jeszcze wywrócić wszystko do góry nogami.\nJJ\t23.06.2009 15:04\n...ten tytuł pasowałby znacznie lepiej niż jakieś „Eden of the East”. Ale akurat penisowa obsesja autorów nie jest w tym przypadku najistotniejszą wadą. Jest jedno zdanie w recenzji, z którym absolutnie nie potrafię się zgodzić:\nTwórca prezentuje je widzowi na tyle subtelnie, iż nie ma się wrażenia oglądania dzieła propagandowego.\nZależy. Ja miałem niestety wrażenie, że to jedno z najbardziej nachalnych anime „ku pokrzepieniu serc” (a raczej – leczeniu kompleksów), jakie widziałem od czasu nieszczęsnej Nogizaki Haruki (którą rzuciłem po trzech odcinkach). Niczym wyjąca ze sceny Doda, Higashi no Eden wmawia: „nie martw się, uśmiechnij się, nie jest tak źle…” i na siłę wciska idiotyczny, psujący dobre wrażenie morał – „NEET też człowiek”. Anime z morałem nie lubię tak dla zasady, ale tutaj nakłada się na to jeszcze fakt, że do serii wprowadzono kilka zupełnie niepotrzebnych wątków, postaci i scen które pojawiają się tylko po to, żeby nasze biedne porażki życiowe mogły pokazać swoją przydatność dla społeczeństwa – szczytem wszystkiego jest kliknij: ukryte „burza mózgów” w ostatnim odcinku i komentarz Akiry – „oni mogą zdziałać bardzo wiele kiedy pracują razem…”. Ble. Seria jest porządna, w sezonie nie miała praktycznie żadnej poważnej konkurencji, więc pozostało dobre wrażenie. Ale. Koncepcja fabularna to tak naprawdę miks kilku znanych już pomysłów, obok świetnych postaci pojawiają się wkurzające i zwyczajnie niepotrzebne. Muzyka to przeciętność absolutna, z wyjątkiem openingu – zatrudnienie zagranicznych muzyków się opłaciło. Warto było to oglądać na bieżąco, jednak mimo wszystko istnieją dużo lepsze serie i szczerze mówiąc nie wiem, czy za rok będzie sens polecać Eden of the East komukolwiek. Dobra, wciągająca seria rozrywkowa… i niestety nic więcej. A szkoda, bo potencjał był.\nbg\t28.06.2009 06:15\nRe: Johnny Quest?\nMusze sie zgodzic… pierwsze 2‑3 odcinki mnie wciagnely potem juz bylo coraz gorzej… a reszta to co powiedziales ;)\nDeath 44\t23.06.2009 13:46\njedno z lepszych anime w tym sezonie daję 8/10 moja ocena może być trochę zawyżona z powodu braku jakiś wybitniejszych serii w tym sezonie\nKitoku\t23.06.2009 12:29\nAbstrakcyjna fabuła, nudne i nie wiadomo o co chodzi – zmarnowany potencjał pierwszych odcinków, potem poszło w dziwnym kierunku, kończąc serię w zupełnie przypadkowym miejscu.\nVetinari\t23.06.2009 10:36\nPowinno być 6/10, ale bonus za opening – genialny, szkoda zresztą że w tej materii Japończycy tak rzadko sięgają za granicę, ostatnie co mi w pamięć zapadło to Paranoid Android z Ergo Proxy.\nAnime jest ciekawe jest na tyle aby można było wytrzymać 11 odcinków, a oryginalne tak że aż naiwnie nierealistyczne, a wręcz ocierające się śmieszność. A szkoda. Już Seirei no Moribito, pomimo wszystkich swoich zalet, było wyraźnie przeznaczone dla młodszego odbiorcy, a teraz Kamiyama postanowił obniżyć pułap jeszcze bardziej.\nJeżeli macie do stracenia 4 wolne godziny proszę bardzo, ale lepiej ten czas wykorzystać na jakąś ciekawszą pozycję.\nPeki\t23.06.2009 10:33\nJedno z najlepszych anime jakich widziałem, naprawde warte obejrzenia.\nanulka406\t23.06.2009 10:23\nMnie się bardzo podobało. Po prostu polecam i tyle, nie będę się rozpisywać. Jak ktoś się jeszcze waha to niech zobaczy ^-^.\nAganesu\t23.06.2009 07:14\nMi się to anime podoba ./ciach/\nGrafika jest udana i ładna (te cienie na nosach aż tak nie przeszkadzają)\nOppening i ending są fajne i miło się ich słucha.\nFabuły (żadnego anime) nie potrafię ocenić ale raczej w porządku.\nUsunięto odwołanie do nielegalnego źródła… Że się Wam to nie nudzi… Moderacja.\nGóral\t23.06.2009 06:24\nBruce wszechmogący po japońsku, czyli pokazówka\nDobre, acz nieszczególnie interesujące, czy oryginalne anime dzięki masie fajerwerków, odpowiedniej reklamie i sztuce sugestii zostało przez wielu uznane za anime sezonu, co ma również odniesienie w tej recenzji.\nFabuła nie jest zbyt odkrywcza, ileż razy to widzieliśmy bohatera ratującego świat, a posiadającego przy tym potrzebne do tego niezwykłe zdolności? kliknij: ukryte W tym przypadku tą zdolnością jest komórka z dżinem w środku, a życzenia są z limitem. Tak czy inaczej służy to jednemu – pokazówce, tzn. wprawieniu gawiedzi w osłupienie, zainteresowanie widza. Fabuła jednak nie trzyma się kupy, 12 osób dostaje po 10 mld jenów (zdaje się, że ok. 100 mln $) i z tą suma może zrobić co zechce, a magiczna komórka zrobi za nas zakupy ze zniżką. I tak możliwe jest, że ni stąd, ni zowąd cysternie odpadną koła, a czarnej wdowie wyrosną skrzydła i wyfrunie przez okno. Jeśli ktoś chce zaś kogoś zabić, nic prostszego opanować umysł żony ofiary i zmusić ją do wykonania czarnej roboty (bardziej poważnie, jakim cudem mieli pewność, że żona będzie chciała zabić męża, a do tego da radę wyszkolonemu w walce wręcz policjantowi?). Z założenia ma to służyć uratowaniu Japonii (taa, rozdanie 120 mld nie nakładając przy tym właściwie żadnych limitów i rozdrobnienie ich na pewno pozwoli to osiągnąć), a w razie niewłaściwego rozporządzania majątkiem konsekwencje będą czekały na malwersantów już po fakcie (zamiast wyzerować komuś konto i rozdzielić sumę na pozostałych).\nBohaterowie to sami ekshibicjoniści i chyba tylko pod tym względem są nietuzinkowi. Gdyby pokazywania przyrodzenia nie podawano w humorystyczny sposób (scena z laptopem z ostatniego czy przedostatniego odcinka była całkiem udana) byłoby to dla mnie całkowicie niestrawne.\nJeśli chodzi o grafikę to przyznam, że jest ona ładna, ale ma bardzo poważną wadę – widać, pójscie na łatwiznę i przydzielenie większości pracy komputerom, stąd u kazdej postaci mamy śmieszny cień na nosie nawet przy oświetlonej facjacie. Nieraz widać też było kukiełkowe poruszanie się plastikowych przechodniów w parku co powinno znacznie zaniżyć ocenę za grafikę. Muzyka zaś była nieszczególna i przypadł mi do gustu jedynie ending.\nPodsumowując, anime było niezłe. Dzięki temu, że krótkie nie zdążyłem się wynudzić całkowicie (choć momentami korciło mnie wyłączyć playera). Polecam je raczej żeńskiej części animemaniaków, za dużo romansu i gołych facetów.\nNawet jeśli fabuła nie jest odkrywcza, spoilery warto maskować… Moderacja