Zapytałem podświadomość, czemu celebryci zawdzięczają życiowy sukces i sławę… | At life's savepoint another level I gained...\nTagi: Ambicja, Bieda, Bogactwo, Celebryta, Celebrytka, Ciężka Praca, Ciężkie Doświadczenia, Dysfunkcyjna Rodzina, Gwiazda, Historia Kopciuszka, Kariera, Motywacja, Nie Poddawać Się, Nieszczęśliwość, Odwaga, Patologia, Pewność Siebie, Poczucie Bezpieczeństwa, Podświadomość, Pokora, Porażka, Poświęcenia, Problemy, Przekonania, Przestępstwo, Przeszłość, Psychologia, Ryzyko, Sposób Myślenia, Sława, Tragedia, Trauma, Trudny Początek, Ubóstwo, Zagrożenie, Zmiany Życiowe\nRaphael Kefas Michael Reptilian\n21 czerwca, 2011 o 11:22\nDopamina jest hormonem i neuroprzekaznikiem które poziom w mózgu jest zależny od: pozycji społecznej/poczucia wartośći. Jeżeli w dzieciństwie największym deficytem okazuje sie Dopamina (w wyniku kar, krzywdy, braku standartu do zycia) głównym motorem jest własnie ona – choć sama w sobie jest główną molekułą kierująca czlowieka w stronę ekspancji.\n22 czerwca, 2011 o 11:28\nMożna by zaryzykować stwierdzenie, że jeżeli ktoś w dzieciństwie nie doświadczył bezwarunkowej miłości i akceptacji rodziców, to w dalszym życiu będzie na różne sposoby próbował zaspokoić ich głód. Jeden zacznie pić albo wchodzić w związki bez przyszłości „bo wreszcie ktoś zwrócił na niego uwagę”. Inny, może bardziej aktywny, włoży wiele wysiłku w budowanie swojej pozycji i sławy – by mieć fanów, być uwielbianym, udowodnić innym, że jest się coś wart… Początek drogi, tzn. łapanie byle jakich fuch, żeby tylko utrzymać się w którymś z „miast obietnic” byłoby jednym z objawów tej determinacji do bycia zauważonym. Kto wie, czy nie dałoby się zbudować analogii między desperacją przyszłych aktorów i piosenkarzy pracujących w podejrzanych knajpach, a despracją kobiet i mężczyzn powielających scenariusze toksycznych związków – w końcu jednym i drugim chodzi o to, by być wreszcie dostrzeżonym i docenionym.\nNawiasem mówiąc, rozmowy z podświadomością mają pewien podstawowy mankament – nie usłyszysz od niej niczego, co nie jest Twoim przekonaniem. Innymi słowy, trudno o jakąś prawdziwie rewolucyjną (dla Twojego światopoglądu), odkrywczą myśl. Prędzej dostaniesz jakieś wzmocnienie tego, co chodzi Ci po głowie – a niestety niekoniecznie jest prawdziwe czy słuszne.\n22 czerwca, 2011 o 12:56\nBardzo dziękuję za wyczerpujący komentarz.\nSądzę, że masz rację, jeśli chodzi o związek ciężkiej przeszłości z potrzebą poszukiwania akceptacji. Wyjaśnia to związek mojej potrzeby akceptacji i bycia znanym (mógłbym wówczas pomóc większej ilości ludzi) z dzieciństwem spędzonym z ojcem alkoholikiem.\nRzeczywiście, warto byłoby się nad tym zastanowić. W chwili obecnej moja podświadomość jeszcze nic mi na ten temat nie mówi, ale podejrzewam, że odpowiedź pojawi się z czasem. Przychodzi mi do głowy, że osoby, których poczucie wartości zostało zniszczone, po prostu wyznaczają sobie niskie standardy w przekonaniu, że nikt lepszy ich nie będzie chciał. Podobny problem pojawia się przy wycenianiu własnej pracy i domaganiu się godziwej zapłaty za nią.\nPozwolę sobie nie zgodzić z tym stwierdzeniem, gdyż istnieje podświadomość zbiorowa. W książce „Holographic Universe” Michaela Talbota, którą zresztą bardzo gorąco polecam, przytoczony został przypadek opisany przez słynnego psychiatrę Karla Gustava Junga. Chodziło o to, że „urojenie” młodego schizofrenika odpowiadało treści starożytnych tekstów opisujących rytuały religijne, które zostały odnalezione wiele lat później i o których nie mógł wiedzieć. Jeśli chcesz, mogę podać przykłady tego, jak doświadczyłem kontaktu z podświadomością zbiorową we własnym życiu. Często uzyskiwałem potwierdzenie prawdziwości tych wniosków dopiero jakiś czas potem, gdy czytałem pewną książkę lub oglądałem pewne nagranie.\n22 czerwca, 2011 o 15:41\n„Pozwolę sobie nie zgodzić z tym stwierdzeniem, gdyż istnieje podświadomość zbiorowa.”\nZ tego, co się orientuję, istnienie nieświadomości zbiorowej to hipoteza Junga – niestety jak dotąd nieweryfikowalna. Bardziej na miejscu byłoby więc : „Pozwolę sobie nie zgodzić z tym stwierdzeniem, gdyż MOIM ZDANIEM istnieje podświadomość zbiorowa.”\n„Jeśli chcesz, mogę podać przykłady tego, jak doświadczyłem kontaktu z podświadomością zbiorową we własnym życiu. Często uzyskiwałem potwierdzenie prawdziwości tych wniosków dopiero jakiś czas potem, gdy czytałem pewną książkę lub oglądałem pewne nagranie.”\nBardzo chętnie. Bo bez przykładów to mogę dalej swobodnie twierdzić, że Twoja podświadomość podsuwa Ci to, co wpasowuje się do Twojego światopoglądu. Trywializując, jeśli w Twoim przekonaniu kobiety są podległe mężczyznom, to od swojej podświadomości raczej nie usłyszysz „rolą kobiet jest rządzić światem, a ty musisz podporządkować się paniom”.\n22 czerwca, 2011 o 16:48\nNa początek dobrze znany i udokumentowany przypadek, gdy dwaj twórcy, niezależnie od siebie, stworzyli postać Dennisa Rozrabiaki. To jest pozycja trzecia na liście.\nJeśli chodzi o osobiste przypadki… kiedyś fascynowałem się grą „Mortal Kombat”. Wymyślałem własne postaci. Jedną z nich był Nimbus. Jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy w zapowiedzi nowej odsłony tej gry w CD-Actionie pojawiło się właśnie to imię na liście nowych postaci. Nimbus nie został w grze wykorzystany, ale za to w sieci są wzmianki o nim. Jestem niemal pewny, że mam do dzisiaj jego rysunek wykonany pisakiem. Właśnie dlatego go zachowałem.\nOpracowywałem kiedyś racjonalną teorię działania planet na człowieka. Doszedłem do wniosku, że dlatego to, co się dzieje z planetą, dzieje się również z człowiekiem (mimo ogromnej odległości) jest spowodowane tym, że jesteśmy zbudowani z tego samego, co planety, gdyż kiedyś cały wszechświat był skupiony w jednym maleńkim punkcie. Potem wpadła w moje ręce książka „Holographic Universe”, która potwierdzała m.in. to, że w każdym maleńkim fragmencie jest zawarta informacja o całości. O tym, że dwa fotony wystrzelone w dwóch różnych kierunkach „telepatycznie” ustalały między sobą kierunek obrotu; o tym, że na poziomie kwantowym nie istnieje odległość, więc jeśli nasz wszechświat jest kwantem dla czegoś znacznie większego, to tłumaczyłoby „telepatyczny”, natychmiastowy wpływ planet na życie człowieka. Ale to nie wszystko – natrafiłem na nagranie na Youtube, w którym fizyk mówił o fizyce kwantowej. W pewnym momencie wspomniał coś, co było odzwierciedleniem mojego wniosku o tym, że jesteśmy wszyscy połączeni, gdyż wszechświat na początku był pojedynczym punktem. Ten fragment zaczyna się mniej więcej od 3:36.\nLubię zespół The Kovenant. Postanowiłem więc nazwać swoją bohaterkę Kovenanta, ale uznałem, że imię brzmi za „twardo”, więc skróciłem je do „Venanta”, a potem zmieniłem to na „Wenanta”. Możesz sobie wyobrazić moją reakcję, gdy dowiedziałem się, że to, co uważałem za wymyślone imię było imieniem, które nosiły osoby żyjące w Polsce. Dowiedziałem się o tym, gdyż pomyślałem o tym, by wyszukać to imię za pomocą Google.\nA co dotyczy myśli sprzecznych z systemem przekonań… Zdarzało mi się mieć myśli sprzeczne z nim. Korzystałem z opracowanej przez siebie metody pracy z podświadomością. W pewnym momencie przyszedł mi do głowy pomysł przedstawiający nagą kobietę, której dolna część ciała była statkiem. Miała rozpostarte ramiona, przez co wyglądała na ukrzyżowaną i dlatego nie chciałem tego pomysłu wykorzystać. Nie chciałem bawić się w bluźnierstwa, więc pomysł porzuciłem. Co ciekawsze, kilka lat później zobaczyłem bardzo podobny pomysł na deviantart.com. Praca została wyróżniona jako Daily Deviation. Była tam naga kobieta, ramiona rozpostarte, wyglądała na ukrzyżowaną i stanowiła pół-kobietę, pół-zwierzę, a większość innych pomysłów przedstawiała właśnie połączenie nagiej kobiety z jakimś zwierzęciem lub żywiołem.\nNie zgadzam się z tym, że przekazy z podświadomości dotyczyły tylko tego, co wiem. Zapisywałem pomysły tylko wtedy, gdy wzbudzały we mnie uczucie „Wow, coś w tym jest. Nigdy bym sam na to nie wpadł”.\n23 czerwca, 2011 o 15:32\nDzięki za podzielenie się doświadczeniami. Nie przekonują mnie one, ale to dlatego, że mam podobne doświadczenia (np. wymyślenie w dziecięcej zabawie słowa, które okazało się funkcjonować w podobnym znaczeniu w gwarze pewnego regionu – wyobraź sobie moją minę, gdy je po latach przypadkiem usłyszałam), a wcale nie wierzę w to, że jakieś przekazy pochodziły z bliżej niesprecyzowanego ducha ludzkości.\nMasz jakąś swoją wizję świata, w porządku. Moja wizja różni się od Twojej między innymi tym, jak tłumaczę sobie pewne zdarzenia. Przez jakiś moment w życiu zastanawiałam się nad powiększeniem rodziny. Niespodziewanie zaczęłam wszędzie spotykać kobiety w ciąży. Przeznaczenie? Znak? Nie, po prostu zaczęłam na nie zwracać uwagę, wyłapywać je z tłumu.\nJeśli interesujesz się jakąś dziedziną jako amator, tworzysz swoje własne teorie czy koncepcje, nie znając przy tym wcześniejszego dorobku naukowców, z wielkim prawdopodobieństwem przeżyjesz mnóstwo zaskoczeń w rodzaju „wow! on wymyślił mój pomysł!”. Czy świadczy to o istnieniu zbiorowego umysłu? Moim zdaniem nie. Prędzej o tym, że człowiek jest w swojej kreatywności ograniczony i nawet wychodząc poza utarte ścieżki, nieraz wpada w kolejne myślowe schematy. To samo dotyczy pomysłów na obraz – wybacz, ale pół-człowiek to temat dość oklepany (starożytność…). Zresztą trudno porównywać koncepty artystyczne do teorii naukowych – od tych pierwszych jednak nie wymaga się logiki czy zgodności z innymi, wcześniej zaaprobowanymi (albo wręcz udowodnionymi) pomysłami. Nawet nieświadomie ;).\n„Nie zgadzam się z tym, że przekazy z podświadomości dotyczyły tylko tego, co wiem.”\nAleż ja nie piszę, że podświadomość podsuwa Ci coś, co WIESZ. Piszę, że dostaniesz od niej tylko to, co (za)AKCEPTUJESZ. I jednak wyraźniej to widać podczas rozmyślań o światopoglądzie jako takim, a nie rzeczach, które się z nim niebezpośrednio łączą. Z drugiej strony sam przyznajesz, że stosujesz selekcję: „Zapisywałem pomysły tylko wtedy, gdy wzbudzały we mnie uczucie >>Wow, coś w tym jest. Nigdy bym sam na to nie wpadł<<”. Nigdy bym na to nie wpadł =/= jest to sprzeczne z tym, w co wierzę.\n23 czerwca, 2011 o 20:15\nA co powiesz na przypadek kobiety, która w wyniku urazu mózgu zaczęła mówić wymarłymi językami, do których nie ma nawet podręczników gramatyki? Albo syndrom obcego akcentu, gdy Amerykanka, która nigdy nie była w Wielkiej Brytanii zaczęła mówić z brytyjskim akcentem? Oba przypadki są udokumentowane. A co powiesz w ogóle o tych samych odkryciach dokonanych niezależnie w podobnym czasie, ale w różnych częściach świata?\nWłaśnie w tym rzecz – nie biorę pod uwagę wniosków, na które może wpaść byle kto. A co do pomysłu na obraz – wiem, że pół-człowiek, pół-zwierzę to motyw oklepany, ale zauważ, że różne wspólne elementy wystąpiły naraz. Nie jestem teraz pewien, ale podejrzewam, że w tle tej pracy na deviantart.com było morze w tle, co byłoby kolejnym punktem wspólnym.\nWłaśnie. Chodzi o to, że NIE akceptowałem moralnie pomysłu „nagiego żeńskiego Chrystusa”. Zresztą, nie był to jedyny pomysł, który z tego względu odrzuciłem. Tak, jak każdy trend tworzy kontr-trend, tak każda wartość tworzy kontr-wartość, która jest wypierana do podświadomości, więc podświadomość zawiera rzeczy niezgodne z tym, w co wierzymy, o których nawet nie wiemy.\n23 czerwca, 2011 o 21:27\n„A co powiesz na przypadek kobiety, która w wyniku urazu mózgu zaczęła mówić wymarłymi językami, do których nie ma nawet podręczników gramatyki? Albo syndrom obcego akcentu, gdy Amerykanka, która nigdy nie była w Wielkiej Brytanii zaczęła mówić z brytyjskim akcentem? Oba przypadki są udokumentowane. A co powiesz w ogóle o tych samych odkryciach dokonanych niezależnie w podobnym czasie, ale w różnych częściach świata?”\nPrzykład pierwszy – ok, nie wiem co powiedzieć. Pytanie tylko, czy ona tymi językami mówiła poprawnie? 😉 Proszę o podanie źródeł, bo chciałabym przeczytać o tym więcej. Drugi – no przepraszam, myślisz że ta kobieta nigdy nie zetknęła się z brytyjskim akcentem? W życiu? W filmach? Co do odkryć – to też o niczym szczególnym nie świadczy. Naukowcy od lat (czy nawet stuleci) wymieniają się doświadczeniami, konkurują ze sobą, prowadzą wyścigi w celu rozwiązania tego czy tamtego problemu. To chyba nic dziwnego, że dysponując podobną wiedzą i technologią, w podobnym czasie odnajdują poszukiwane rozwiązania? Chyba, że masz na myśli starożytne tajemniczości w rodzaju koła (w Ameryce Pd nie mieli) albo piramid – z tym trudno mi polemizować, ale nie są to dowody potwierdzające istnienie ogólnoludzkiej (pod)świadomości. Po prostu za mało jeszcze wiadomo na ich temat (i nie wiadomo, czy w ogóle kiedyś będzie), by wyciągać tak daleko idące wnioski. A może wcale nie chciałeś rozmawiać o nauce, tylko o mitach – są w nich wątki wspólne na całym świecie. Zauważ jednak, że podstawowe problemy człowieka jako istoty żyjącej w grupach (np. współpraca w okiełznywaniu przyrody, rywalizacja o pozycję, zazdrość, opieka nad słabszymi) też są uniwersalne.\n„A co do pomysłu na obraz – wiem, że pół-człowiek, pół-zwierzę to motyw oklepany, ale zauważ, że różne wspólne elementy wystąpiły naraz. Nie jestem teraz pewien, ale podejrzewam, że w tle tej pracy na deviantart.com było morze w tle, co byłoby kolejnym punktem wspólnym. ”\nWydaje mi się, że naginasz rzeczywistość do swoich wyobrażeń. Przykład z obrazkiem? Miałeś – dawno temu – w głowie kobietę-statek (hm, coś jak rzeźby, które kiedyś umieszczano na dziobach – wygoolgaj „ship figurehead”). Zobaczyłeś pracę z kobietą-zwierzęciem. Oba obrazki łączy nagi kobiecy tors i rozpostarte ramiona. „Przypominanie” sobie morza w momencie, gdy zorientowałeś się, że wspólnych punktów jest mało, jest dla mnie zupełnie niewiarygodne. Wydaje mi się, że Twój przykład stoi w jednym rzędzie z moim dotyczącym ciężarnych kobiet – po prostu przypadkiem zwróciłeś na ten rysunek uwagę. A jeśli myślisz, że motyw kobiety „jak na krzyżu” jest rzadki, wyszukaj sobie np. „crucified woman” (ostrzegam, jeśli jesteś wrażliwszy religijnie, możesz poczuć się zniesmaczony/urażony).\nJa mam inny przykład tego, co po paru latach od „wymyślenia” stało się prawdą – czytając rady dla młodych dziewcząt, wracających samotnie wieczorem do domu, by w autobusie trzymały się blisko kierowcy, zastanawiałam się, co jeśli to kierowca będzie dewiantem (sorry za tak długie zdanie 😉 ). Możliwe scenariusze nie były zbyt wesołe, tak więc szokiem był dla mnie – przeczytany parę lat później – news z gazety traktujący o kierowcy autobusu, który zgwałcił pasażerkę. Czy to ja to zdarzenie wymyśliłam?\n24 czerwca, 2011 o 09:58\nZ dziennikarskiego obowiązku muszę wspomnieć, że komentarze w internecie podważają prawdziwość tego artykułu o tych wymarłych językach. Inny twierdzi, że ta kobieta TWIERDZI, że je zna, a to już różnica. Niemniej jednak zespół obcego akcentu jak najbardziej istnieje.\nJeśli chodzi o synchronizację, znany jest też przykład, gdy polski i czeski astrolog w podobnym czasie i niezależnie od siebie wpadli na nowatorski system domów.\n„It may seem hard to believe that a Pole and a Czech could have discovered the same house system at almost the same time. However, this is what happened, and it is not really a miracle, considering the fact that the number of possible house constructions is quite limited.”\nNawet, jeśli liczba systemów domów jest ograniczona, nie tłumaczy to, dlaczego nastąpiła synchronizacja, czyli odkrycia zostały dokonane w podobnym czasie. Zresztą, musisz zwrócić uwagę na to, że wzmianka o ograniczonej liczbie systemów jest tylko argumentem przeciwko temu, by Czech nie sądził Krusińskiego. Jak sami napisali, ten fragment właśnie to ma na celu. Przeczytaj i sprawdź sama.\nZakładając, że Twój przykład jest prawdziwy… mnie również zdarzało się przewidywać przyszłe wydarzenia, ale najczęściej miało to formę snów, które zapominałem, a które przypominałem sobie dokładnie w momencie, gdy nastąpiło to wydarzenie. Podejrzewam, że właśnie to ludzie biorą za deja vu. Wielokrotnie się zastanawiałem, czy np. pracując w danym miejscu, siedząc w domu nie przegapiłem czegoś ważnego dla mojej misji na ziemi. Takie sny jednak uświadamiają mi, że było mi przeznaczone to robić i tutaj być. Takie sny są sposobem losu na pokazanie, że wszystko rozwija się tak, jak powinno.\nPodejrzewam jednak, że jesteś sceptyczką, więc podejrzewam, że bez względu na to, ile bym nie udowadniał tego, czego doświadczyłem i co jest dla mnie oczywiste, nie będzie to dla Ciebie nigdy wystarczające.\nZałączam link do filmu, który zamieściłem TYLKO dlatego, że nagrał go kolega kogoś z mojej rodziny, więc nie ma absolutnie żadnej podstawy by sądzić, że jest to przerobione. Ten ktoś z rodziny tam zresztą był i doświadczył tego na własnej skórze. Enjoy. Film jest tutaj.\n24 czerwca, 2011 o 15:45\n„Jeśli chodzi o synchronizację, znany jest też przykład, gdy polski i czeski astrolog w podobnym czasie i niezależnie od siebie wpadli na nowatorski system domów.”\nNa astrologii się nie znam, więc trudno mi stwierdzić, na ile to jest niezwykłe zdarzenie. Natomiast niewielkim wysiłkiem dotarłam do tego: http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_multiple_discoveries . Widzisz, mi nie zależy na udowadnianiu synchronizacji, a jednak potrafię znaleźć wiele poważnych jej przykładów. Ty zaś znalazłeś jeden przykład z dyskusyjnej dziedziny astrologii, potem snujesz dywagacje o Twoim przeżywaniu deja vu (patrz: http://pl.wikipedia.org/wiki/Dow%C3%B3d_anegdotyczny), a na sam koniec serwujesz mi „paranormal activity” w ciemnym pokoju. Dziwisz się, że jestem nieprzekonana?\n„Podejrzewam jednak, że jesteś sceptyczką, więc podejrzewam, że bez względu na to, ile bym nie udowadniał tego, czego doświadczyłem i co jest dla mnie oczywiste, nie będzie to dla Ciebie nigdy wystarczające.”\nDla mnie oczywiste jest, że pewne rzeczy są nadal w sferze wiary i domysłów i nie da się powiedzieć „tak właśnie jest/tak nie jest”. Widzę różnicę między teorią a hipotezą (to a propos zbiorowej nieświadomości) i zdaję sobie sprawę z tego, że fakty podlegają interpretacji. Deja vu na przykład jest dość częstym doświadczeniem, niemal każdy je kiedyś przeżył. Czy to dowód akurat na istnienie przeznaczenia (jak Ty to sobie najwyraźniej tłumaczysz) albo zbiorowej jaźni? Dlaczego by nie na to, że mózg ma problem z przetworzeniem dużej ilości bodźców i czasem zbyt szybko wrzuca obrazy do pamięci długotrwałej?\nTy wierzysz, że Twoja podświadomość łączy się z… (no właśnie?) i przekazuje Ci odkrywcze myśli. Tam, gdzie nie ma twardych dowodów za/przeciw, od razu wrzucasz jakąś metafizykę i interpretujesz (nieraz przypadkowe) fakty tak, żeby potwierdzały Twoje przekonania. W moim przekonaniu indywidualna podświadomość jest z jednej strony na tyle złożona, że spokojnie wystarczy jej na twórcze myślenie, z drugiej jednak jest ona ograniczona i pewnych rzeczy się nie przeskoczy. Na przykład to, że podsunęła Ci takie a nie inne źródło sukcesu i sławy, mogę bez trudu podciągnąć pod to, że miałeś nieprzyjemne przeżycia i szukasz jakiegoś pocieszenia/kompensacji/nadziei na przyszłość (mechanizmy psychologiczne). Pasuje? Pasuje. Na tym polega właśnie interpretacja faktów.\nNie chcę dyskredytować Twojej metody pracy (w końcu coś wartościowego z niej wynosisz), chciałabym Ci jednak zwrócić uwagę na to, że do podszeptów podświadomości warto podejść z pewną ostrożnością. Zapytać siebie, czy aby zamiast prawdy nie podsuwa Ci tego, co chciałbyś widzieć.\nA zalinkowany filmik mogę skomentować tak: w kontekście rozmowy o podświadomości jest on z „rectum” wzięty. Do czego ma mnie przekonać? Bo chyba nie do tego, że istnieje zbiorowa nieświadomość.\n24 czerwca, 2011 o 16:27\nDobrze, że znalazłaś tę listę. Chętnie się jej przyjrzę.\nGdybym ukończył medycynę, odnosiłbym się zapewne do wiedzy i przypadków medycznych. Każdy odnosi się do tego, co jest mu w jakiś sposób bliskie.\nW takim razie jesteśmy w tym względzie przeciwieństwami. Ja szukam wyjaśnień z otwartym umysłem. Ty unikasz wszystkiego, co nie pasuje do Twojego światopoglądu, unikasz odpowiadania na przypadki, którym trudno zaprzeczyć (chyba, że uważasz, że C.G. Jung miał nierówno pod sufitem lub był mitomanem). Celem tego ostatniego filmiku było sprawdzenie, czy się do niego odniesiesz. Nie spodziewałem się innej odpowiedzi – może oprócz odgórnego zaprzeczenia prawdziwości tego nagrania.\nWiesz, że były badania, które pokazały, że w deja vu wierzą w przeważającej części ludzie medialni? Och, przepraszam, naukowcy nazwali ich „ludźmi wierzącymi w przesądy”.\nPoprosiłem o ocenę tekstu na forum psychologicznym. Okazało się, że nie czytając o tym w ogóle, trafiłem z tym, bo okazało się, że coś podobnego już istnieje i nazywa się PTG/Post Traumatic Growth (o tym dowiedziałem się od znajomej specjalistki od resocjalizacji). Prawdziwa okazała się też rola niskiego poczucia wartości, o której dyskutowaliśmy w komentarzach. Możesz komentarze poczytać tutaj.\nPoza tym, po to piszę przekazy z podświadomości, by je sprawdzić w praktyce i skonfrontować z wiedzą innych, tak jak w przypadku osób, które miały ciężkie dzieciństwo i zaszły wysoko, choć może akurat nie osiągnęły sławy.\nGdyby podsuwała mi to, co chcę widzieć, nie podsuwałaby NICZEGO, co wymagałoby wyjścia z własnej strefy komfortu. Gdyby mówiła mi to, co chcę usłyszeć, wmawiałaby mi, że zachowanie poczucia bezpieczeństwa i siedzenie w obrębie czterech ścian własnego domu jest najlepszym rozwiązaniem.\n24 czerwca, 2011 o 17:49\nŚledzę tak Państwa dyskusję od jakiegoś czasu, i muszę przyznać że bardzo mnie zainteresowała. Ale Panie Jakubie, czy zaczęło Panu brakować argumentów, że zaczyna Pan Panią Magdę „przezywać” od ograniczonych, tylko dlatego, że nie podziela Pana przekonań? Nieładnie. Wydaje mi się, że gdyby Pani Magda była ograniczona w jakikolwiek sposób, nie siliłaby się na dyskusję z Panem, uciekając się do niskich komentarzy typu „weź nie pierd….. jesteś do d…”. Warto więc docenić wnikliwego czytelnika, podobne zainteresowanie może się już nie powtórzyć…\nJa odniosę się do Pana argumentu:\n„Gdyby [podświadomość] podsuwała mi to, co chcę widzieć, nie podsuwałaby NICZEGO, co wymagałoby wyjścia z własnej strefy komfortu. Gdyby mówiła mi to, co chcę usłyszeć, wmawiałaby mi, że zachowanie poczucia bezpieczeństwa i siedzenie w obrębie czterech ścian własnego domu jest najlepszym rozwiązaniem.”\n–> myślę sobie, że niekoniecznie tak jest. Dla niektórych bowiem nawiększą strefę komfortu stanowi paradoksalnie przekraczanie swoich granic, oraz próbowanie rzeczy które zaburzają poczucie bezpieczeństwa. Wtedy też, podświadomość nie tylko może ale i BEDZIE zachecać do swawoli różnego typu i łamania pewnych granic:)\nPozdrawiam Pana i Panią Magdę rónież:)\nWspaniała dyskusja! 🙂\n24 czerwca, 2011 o 18:07\nMam wrażenie, że Cię za bardzo poniosło.\n„Ja szukam wyjaśnień z otwartym umysłem. Ty unikasz wszystkiego, co nie pasuje do Twojego światopoglądu, unikasz odpowiadania na przypadki, którym trudno zaprzeczyć.”\nArgumenty ad personam? Podziękuję. Ignoruję przypadki, które nic nie wnoszą do dyskusji. Co ten Twój kwiatek mówi o podświadomości takiej czy siakiej – dla mnie nic. Co do Junga, to zapoznaj się wreszcie, proszę, z definicją hipotezy (to a propos unikania niewygodnych faktów…). Mam pełne prawo nie uznawać hipotezy o istnieniu zbiorowej nieświadomości, a Ty nie powinieneś z tego powodu sugerować, że jestem ograniczona.\n„Wiesz, że były badania, które pokazały, że w deja vu wierzą w przeważającej części ludzie medialni? Och, przepraszam, naukowcy nazwali ich „ludźmi wierzącymi w przesądy”. ”\nŹródło. I nie ironizuj tak. Była tam podana dokładna definicja tej wiary w przesądy, że od razu zakładasz, iż byli to ludzie medialni? I co to znaczy, że wierzą w deja vu? W zdarzenie trzeba wierzyć? Ja przed chwilą też doświadczyłam deja vu (co za ironia losu), ale nadal nie wierzę w istnienie wspólnej podświadomości.\n„Poprosiłem o ocenę tekstu na forum psychologicznym. Okazało się, że nie czytając o tym w ogóle, trafiłem z tym, bo okazało się, że coś podobnego już istnieje i nazywa się PTG/Post Traumatic Growth (o tym dowiedziałem się od znajomej specjalistki od resocjalizacji). Prawdziwa okazała się też rola niskiego poczucia wartości, o której dyskutowaliśmy w komentarzach. Możesz komentarze poczytać tutaj.”\nW takim razie gratuluję trafności spostrzeżeń. Ale to wcale nie wyklucza tego, że pochodzą one li tylko z Twoich własnych doświadczeń/poczynionych wcześniej obserwacji (czyli indywidualnej podświadomości), a nie mądrości wszechświata.\n„Poza tym, po to piszę przekazy z podświadomości, by je sprawdzić w praktyce i skonfrontować z wiedzą innych”\nI słusznie. Szkoda tylko, że konfrontację ze mną sprowadzasz właśnie do rzucania obraźliwych sugestii na temat mojego sposobu myślenia.\n24 czerwca, 2011 o 18:47\nCzy mnie poniosło? Możliwe. Zareagowałem podobnie na negowanie swojego światopoglądu, jak Ty swojego.\nCo do definicji to nie, nie była, ale wiem, że psychiatrzy uznają objawy medialności czy kontaktu z planem astralnym za chorobę psychiczną. Poza tym znam stosunek naukowców do tych spraw.\nJeśli chodzi o deja vu – nie, w zdarzenie nie trzeba wierzyć. Chodzi o wiarę w to, że gdzieś, kiedyś doświadczyli już dokładnie tej samej sytuacji, co – zakładając, że wszystkie elementy sytuacji są identyczne – jest niemożliwe, niezgodne z rachunkiem prawdopodobieństwa.\nPrzepraszam, jeśli tak to zabrzmiało. Poczułem, że główna część Twoich późniejszych postów jest próbą podważenia zasadności moich przekonań. Jeśli nie zgadzasz się z moją argumentacją, to w porządku, ale czemu bez końca zmuszać mnie do udowadniania czegoś, w co prawdopodobnie i tak nie uwierzysz? Nie wydaje mi się zresztą, byś tak naprawdę chciała w nią uwierzyć.\n24 czerwca, 2011 o 21:33\n„Zareagowałem podobnie na negowanie swojego światopoglądu, jak Ty swojego.”\nWypraszam sobie. W którym miejscu Cię obraziłam? Bo Ty mnie w kilku. Poza tym nie zauważyłam, gdzie negujesz mój światopogląd.\n„Co do definicji to nie, nie była, ale wiem, że psychiatrzy uznają objawy medialności czy kontaktu z planem astralnym za chorobę psychiczną.”\nAle wcześniej nic nie mówiłeś o badaniu chorych psychicznie. Czemu teraz o tym wspominasz? Myślałam, że chodziło o wiarę w przesądy (np. w to, że czarny kot może przynieść pecha). Niestety bez źródła tego nie sprawdzę.\n„Poza tym znam stosunek naukowców do tych spraw.”\nPoza tym, jak na osobę o otwartym umyśle, dużo zakładasz z góry.\n„Poczułem, że główna część Twoich późniejszych postów jest próbą podważenia zasadności moich przekonań. Jeśli nie zgadzasz się z moją argumentacją, to w porządku, ale czemu bez końca zmuszać mnie do udowadniania czegoś, w co prawdopodobnie i tak nie uwierzysz? Nie wydaje mi się zresztą, byś tak naprawdę chciała w nią uwierzyć.”\nTo się nazywa dyskusja. Ja przedstawiam Ci swoje argumenty, Ty mi Twoje. Nie jest powiedziane, że komukolwiek uda się przekonać drugą stronę do swoich racji, choć może się tak zdarzyć. Dyskusja pozwala poznać cudzy punkt widzenia, a także umożliwia uporządkowanie i wykrystalizowanie własnych poglądów, gdy przekuwa się je na argumenty. Wydaje mi się, że akurat logiczne argumentowanie mógłbyś dopracować (przyda Ci się choćby w pisaniu artykułów), dlatego przykro mi, że zamiast tego wolisz mi docinać. Ale skoro doszło już to takiego momentu, to znak że pora kończyć rozmowę. Dziękuję za poświęcony mi czas.\n24 czerwca, 2011 o 22:08\nNie miałem zamiaru Cię obrażać, choć przyznaję, że pewne słowa wypowiedziałem, nie będąc świadom, jak naprawdę zostaną odebrane. Sceptycyzm sam w sobie nie jest zły i nie chciałem przez to powiedzieć, że jesteś w jakikolwiek sposób ograniczona. Sceptycyzm jest często oznaką dużej inteligencji, szczególnie jeśli idzie w parze z krytycznym i analitycznym umysłem. Przyznaję, dopatrzyłaś się w moich wypowiedziach błędów logicznych, luk w argumentacji. Może podświadomie odebrałem to jako atak – wiesz, tak jakbym ja zaczął komuś wytykać wszystkie błędy ortograficzne i gramatyczne w poście.\nNaprawdę uważasz, że jestem uprzedzony wobec naukowców? A kto, jak nie oni wystosowali list do ministra pracy o wykreślenie astrologa z listy zawodów? Kto, jak nie nie astronomowie puścili idiotyczną plotkę o trzynastym znaku w otwartej próbie zdyskredytowania tej dziedziny? (podchwyciły ten temat liczne media).\nW porządku, masz rację co do celu dyskusji. Wydaje mi się jednak, że w tej dyskusji zboczyliśmy z tematu, a przynajmniej wjechaliśmy na zbyt osobiste tereny; zaczęliśmy kwestionować coś, co uważamy za ważną część siebie. I skończyło się na nieporozumieniu, do którego – szczerze mówiąc – wolałbym, aby nigdy nie doszło.\nNie bierz moich słów, wypowiedzianych pod wpływem emocji, do siebie. To tylko opinia, której już nie podtrzymuję. Jeśli chcesz odejść w swoją stronę, życzę Ci wszystkiego najlepszego w życiu. Bardzo przepraszam za wszystko, czym niechcący lub pod wpływem emocji Cię uraziłem. Nie oczekuję, że mi wybaczysz, ale wiedz, że wyciągam rękę na zgodę. Tak naprawdę to chciałbym, abyśmy przezwyciężyli to nieporozumienie i spróbowali dojść do jakiegoś konsensusu.\nPozdrawiam serdecznie i ja również dziękuję za uwagi i czas, jaki mi poświęciłaś.\nEdycja: przypomniałem sobie o istnieniu teorii Timewave Zero Terence’a McKenny. Jeśli to Cię nie przekonana, nie wiem, czy coś będzie w stanie. Tutaj (tekst z tłumaczeniem jest tutaj) jest druga z trzech części filmu na Youtube. Odesłałbym do pierwszej, ale sądząc, że nie będziesz miała czasu lub ochoty oglądać wszystkich, wybrałem część, gdzie podaje praktyczne przykłady. Wiem, że jego przeszłość z substancjami psychodelicznymi może go dyskredytować w Twoich oczach jako naukowca i podważać jego wyniki, ale sądzę, że znalazł lepszy kontakt ze swoją podświadomością, a może nawet nie tylko swoją, i zostawił za sobą jedną z najbardziej niesamowitych, fascynujących odkryć, jakie kiedykolwiek widziałem. W skrócie: Jego podświadomość nakłaniała go „Zajmij się swoim I-Cing”. Nie wiedział, dlaczego ma to zrobić i do czego to może służyć, ale zaczął się temu przyglądać. Nałożył wzór, jaki wychodzi z wszystkich możliwych kombinacji w I-Cing i nałożył to na dzieje świata. To, co odkrył jest niesamowite. Okazało się, że był dzięki temu w stanie przewidzieć ważne wydarzenia dla historii świata, np. ważny moment wypadł na 1996. Nagranie pochodzi z wcześniejszych lat, więc nie wiedział, że właśnie w tym roku Internet zmieni na zawsze oblicze świata. W nagraniu podane są inne przykłady. Odkrył też, że wydarzenia z nowszej historii odzwierciedlają charakterem wydarzenia np. ze starożytności. Posłuchaj, jak porównuje hitlerowskie Niemcy do epoki Faraonów albo okres wojny w Kuwejcie z okresem życia Mahometa. Coś niesamowitego. Obejrzyj to proszę i powiedz mi, czy jego własna podświadomość mogła coś takiego wymyślić?\n25 czerwca, 2011 o 15:47\nRzeczywiście, McKenna wyciąga ciekawe wnioski ze swoich wykresów. Ale uderza mnie jego wybiórczość, jeśli chodzi o kojarzenie poszczególnych wydarzeń. Na przykład, skoro już odwołał się do I-Cing, to mógłby też uważniej zerknąć na Chiny:\n-> koniec lat 60 to w USA czas dzieci kwiatów, który kojarzy mu się z Grecją Homera, jeśli dobrze usłyszałam (naciąga jednak fakty, np. pomija greckie niewolnictwo, zapomina o wielkich wojnach i bohaterach, o których Homer traktował, a rzuca hasłem „wegetarianizm” – z tego co wiem, niepraktykowany w tych rejonach; nie rozumiem też, czemu przemilczał trwającą w Wietnamie wojnę);\n-> natomiast w Chinach lata 1966-68 to czas totalnej masakry – rewolucji kulturalnej. Od 1968 zaczął się kult Mao jako jednostki. Z jakimi wydarzeniami z przeszłości to rezonuje i dlaczego nie z idylliczną Grecją?\nO Chinach nie zapomniał może całkiem, ale:\n-> 4 czerwca 1989 to nie tylko kulminacja wydarzeń na placu Tiananmen (trwających 1,5 miesiąca), ale też symboliczny koniec komunizmu w Polsce oraz wybór nowego przywódcy duchowego w Iranie (czemu akurat chińska masakra jest najważniejsza?).\nMcKenna zauważył upadek muru berlińskiego, ale wydarzeń w Polsce czy Czechach już nie. Fakt, że Niemcy używali przymusowych robotników narodowości żydowskiej – tak, ale wykorzystywania np. Słowian – nie. Inwazję na Kuwejt i wojnę w zatoce tak, a ogłoszenie niepodległości paru państw byłego ZSRR – nie. Po 1945 roku nastało wg niego uspokojenie – a stalinizm? I tak dalej.\nTa wybiórczość sugeruje, że w tworzeniu całej teorii, mapy powiązań itp. opierał się wyłącznie na własnym doświadczeniu, posiadanej wiedzy (powiedziałabym, że typowo amerykańskiej) – na swojej jednostkowej podświadomości. Tak więc praca z podświadomością, choć może prowadzić do bardzo interesujących wniosków czy zaskakujących stwierdzeń, nadal jest moim zdaniem metodą nie-idealną, posiadającą ograniczenia. No, chyba że do rzekomej zbiorowej nieświadomości odwołał się raz jedyny, gdy dostał przekaz o I-Cing, a potem zupełnie zarzucił z nią kontakty. Ale nawet tu wcale nie musiał kontaktować się z mądrością wszechświata, by wpaść na pomysł wiecznego powrotu – z tego, co przeczytałam, był wykształcony, interesował się różnymi dziedzinami, więc raczej znał koncepcję czasu cyklicznego. Jakiejś wybitnej inteligencji nie trzeba, by zauważyć, że epoki się skracają, więc połączenie tego z cyklami i dojście do koncepcji spirali czasu również jest w zasięgu umysłu jednostki. A Księga Przemian i jej heksagramy jako podstawa do budowania sinusoidalnej krzywej nasuwa się sama ze względu na nazwę. McKenna miał najwyraźniej szerokie skojarzenia (fuhrer i faraon?), gdy idzie o więc o budowanie teorii czasu cyklicznego, I-Cing pojawiło się moim zdaniem całkiem naturalnie.\nOdpowiadając więc na Twoje pytanie: tak, jego podświadomość mogła coś takiego sama wymyślić.\n25 czerwca, 2011 o 18:09\nCieszę się, że odpowiedziałaś. Twoje uwagi są słuszne.\nNie potrafię „wejść” do umysłu McKenny, ale podejrzewam, że powody, dla których wymienił takie wydarzenia, a nie inne są różnorakie: mógł sądzić, że ludzie pomyślą, że wydarzenia w Chinach nastąpiły, bo Chiny są z gruntu „porąbanym krajem”, więc należało się tego spodziewać. Co do wojny wietnamskiej, wiedział, że to będzie w telewizji, więc może wolał nie wywoływać przykrości u tych, którzy stracili tam syna czy brata. Tym bardziej, że łączenie słowa „nowości” ze śmiercią bliskich nie brzmi zbyt dobrze. Niewolnictwo było prawdopodobnie charakterystyczne również dla innych narodów, więc może chciał się skupić na tym, co uważał za charakterystycznie greckie? Może był to wymóg telewizji, by McKenna mówił o rzeczach bliższych przeciętnemu widzowi. Większa ilość ludzi może kojarzyć wydarzenia na placu niż datę wyboru duchownego, który zresztą może nie obchodzić ich tak bardzo. W Stanach jest zresztą prawdopodobnie więcej Chińczyków niż Irańczyków, więc wydarzenia z placu bardziej u nich rezonują.\nMasz rację, że wykorzystywali Słowian, ale po sieci krąży dokument, z którego wynika, że Hitler proponował władzom Polski przymierze w zamian za atakowanie wspólnie innego kraju. Żydzi byli jego głównym celem, bo od nich się to zaczęło.\nOpadanie linii nie musi znaczyć uspokojenia – może znaczyć celowe hamowanie rozwoju, siłowe zatrzymywanie obecnego stanu rzeczy. Mordowanie ogromnej ilości przedstawicieli inteligencji polskiej tylko to potwierdza.\nJeśli tak… to powiedz mi, jak Alan Turing sam swoim umysłem rozgryzł proces morfogenezy?\nAlbo dosyć znany przykład:\n„Wśród współczesnych myślicieli teorią koincydencji w najbardziej wyczerpujący sposób zajmował się Arthur Koestler. (…)\nSzczególny przypadek opowiedział Koestlerowi 12-letni angielski uczeń Nigel Parker:\nPrzed wieloma laty amerykański autor horrorów Edgar Allan Poe napisał książkę pod tytułem „The narrative of Arthur Gordon Pym”. Opowiada ona o panu Pymie. Statek, którym płynął, miał katastrofę. Wielu rozbitków znalazło się w łodzi ratunkowej. Po kilku dniach, gdy zabrakło żywności, zdecydowali się na zabicie i zjedzenie młodego majtka Richarda Parkera. Kilka lat później, latem 1884 roku, kuzyn mojego dziadka był majtkiem na kutrze żaglowym Mignonette. Statek zatonął, a czterech uratowanych dryfowało na morzu przez wiele dni. W końcu trzech starszych członków załogi zabiło majtka i zjadło go. Nazywał się Richard Parker.” Jak E.A. Poe tego dokonał?\n22 czerwca, 2011 o 12:30\nProszę o poprawienie fragmentu:\n„istnieje terapia polegająca na pozowaniu do aktów artystycznych. Słyszałem w radio wypowiedź kobiety, która w tym uczestniczyła. Chociaż nie potrafię dokładnie przytoczyć jej słów, przypominam sobie, że chciała powiedzieć, że zrobienie czegoś, na co w jej przekonaniu nigdy by się nie zdecydowała, pozwoliło jej pokonać zahamowania i określić na nowo granice własnych możliwości.\nOczywiście, nie chcę przez to powiedzieć, że należy zabiegać o to, aby spotykały nas równie tragiczne wydarzenia w życiu. ”\nBrzmi to tak, jakby pozowanie do aktów było tragedią. Nie jest.\nJako aspirujący twórca bawiący się słowem i formą być może zainteresujesz się następującymi książkami: „Zarys poetyki” Miodońska-Brookes, Kulawik, Tatara oraz „Poetyka stosowana” Chrząstowska, Wysłouch. Stare, ale jare.\n22 czerwca, 2011 o 13:28\nPoprawiłem wskazany fragment. Pisząc o tragedii miałem na myśli wcześniejszy fragment wpisu. Dziękuję serdecznie za zwrócenie mi na to uwagi i za polecenie książek. Przeczytam je w miarę możliwości.\n25 czerwca, 2011 o 22:21\n„Masz rację, że wykorzystywali Słowian, ale po sieci krąży dokument, z którego wynika, że Hitler proponował władzom Polski przymierze w zamian za atakowanie wspólnie innego kraju. Żydzi byli jego głównym celem, bo od nich się to zaczęło. ”\nI co to zmienia? Fakty są takie, że Żydzi nie byli jedyną (ani chyba nawet podstawową) siłą roboczą. Na angielskiej wiki masz zestawienie dla lat wojennych http://en.wikipedia.org/wiki/Forced_labour_under_German_rule_during_World_War_II#Numbers , na polskiej natomiast podział robotników przymusowych na kategorie http://pl.wikipedia.org/wiki/Roboty_przymusowe_w_III_Rzeszy . To wszystko dokumentował np. Czerwony Krzyż (wyciągi z dokumentów można znaleźć np. tutaj http://lwww.straty.pl/index.php/pl/proegram ). Żydów odróżniało od reszty to, że praca miała ich zabić. Skoro tego nie wiesz i zamiast to sprawdzić, wolisz opierać swoją wątpliwą argumentację na „krążącym w sieci dokumencie”, to nie mamy o czym rozmawiać – najwyraźniej łykniesz wszystko co nosi pozory naukowości i jest względnie logiczne. Przykre tylko, że Twoja świadomość historyczna jest tak niska, nawet gdy chodzi o Twoją ojczyznę i być może przodków.\n„Opadanie linii nie musi znaczyć uspokojenia”\nAle McKenna sam o tym mówi w taki sposób. „Let’s get back to normal” i takie tam. Robiąc swoje małe zestawienie starałam się nie przypisywać mu rzeczy, których nie powiedział. Żeby obronić jego teorię „as it is”, Ty sięgasz do licznych przypuszczeń i założeń. Tak bardzo Ci na niej zależy? Dlaczego?\nCo do Turinga… Mam wrażenie, że nie wierzysz, że ktoś może być genialnie inteligentny i sam z siebie coś wymyślić albo odkryć. OK. Tylko jak udowodnisz, że Turing (czy inny wybitny badacz) celowo kontaktował się ze zbiorową nieświadomością? A jeśli nie działał celowo, tylko „tak jakoś wyszło”, to dlaczego akurat on? I jak?\nZ literatury „niechcący profetycznej” znam jeszcze inny przykład: książka http://en.wikipedia.org/wiki/Morgan_Robertson#Futility ;). Richard Parker to najwyraźniej pechowe dane osobowe: http://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Parker_%28shipwrecked%29 . To są przykłady znacznie ciekawsze i nie budzące od razu poważnych zastrzeżeń – zastanawiam się, dlaczego od nich nie zacząłeś.\n25 czerwca, 2011 o 23:07\nMasz rację, mój błąd. Najwyraźniej błędnie przyjąłem podaną przez kogoś ciekawostkę za prawdziwą. Wiem, że w internecie można znaleźć podobno wszystko, ale nie mogłem przewidzieć, że ktoś napisał np. artykuł, w którym został dokonany podział robotników na kategorie.\nWybacz, racjonalizowanie cudzego zachowania jest cechą, jaką dostałem razem ze zdolnością empatii i rozwiązywania cudzych konfliktów. Nie racjonalizuję, nie próbuję zrozumieć ukrytych motywów wyłącznie jego. Wiem, to działa w obie strony i zdarza mi się dopatrywać negatywnych motywacji, których dana osoba nie miała.\nOczywiście, że wierzę, ale JAKIEŚ źródło jego wiedza musi mieć. A w takim razie skąd czerpał swoją wiedzę Edgar Cayce, śpiący prorok, który przemawiał po poddaniu się hipnozie? Czy jego własna podświadomość była w stanie znaleźć np. sposoby na choroby, których nie potrafiono wyleczyć? Czy treść apokryfów, którą jako gorliwy protestant osobiście jeździł sprawdzać (którą ponoć udało mu się potwierdzić)?\nChciałem podać przykład katastrofy Tytana, ale przeczytałem opinie na forum, które twierdzą, że trafność książki jest przesadzona. Nie wiem, komu teraz wierzyć.\nFaktycznie, ciekawy przypadek z tym nazwiskiem.\n26 czerwca, 2011 o 14:01\n„Masz rację, mój błąd. Najwyraźniej błędnie przyjąłem podaną przez kogoś ciekawostkę za prawdziwą. Wiem, że w internecie można znaleźć podobno wszystko, ale nie mogłem przewidzieć, że ktoś napisał np. artykuł, w którym został dokonany podział robotników na kategorie.”\n„Ciekawostka” jest prawdziwa, Polsce proponowano różne układy na które nie poszliśmy, dziwię się jednak że a) podajesz tę informację w momencie, w którym ona i tak nic nie zmienia jeśli chodzi o temat dyskusji (czyli jest to kolejny już tzw. argument z d***y wzięty); b) w ogóle nie sprawdzasz informacji, które powielasz, natomiast bez większego zastanowienia zmieniasz zdanie, jeśli ktoś (np. ja) powie Ci, że się mylisz. Wydawałoby się, że wpisanie w google hasła „robotnicy przymusowi” to minimum wysiłku, który można podjąć, jeśli chce się dyskutować na temat niewolnictwa w III Rzeszy. Ty jednak zasłaniasz się tekstem „nie mogłem przewidzieć, że…”. Jestem niemile zaskoczona Twoją podatnością (wręcz gotowością) na bycie zmanipulowanym.\n„Wybacz, racjonalizowanie cudzego zachowania jest cechą, jaką dostałem razem ze zdolnością empatii i rozwiązywania cudzych konfliktów. ”\nSugerujesz, że jestem nieempatyczna, czy raczej unikasz odpowiedzi na pytanie, dlaczego zaangażowałeś się w obronę tej konkretnej hipotezy?\n„Oczywiście, że wierzę, ale JAKIEŚ źródło jego wiedza musi mieć.”\n„Oczywiście tak, ale nie.” Bardzo ładny argument. W naukach eksperymentalnych wiedzę tworzy się robiąc eksperymenty i wyciągając z nich wnioski. Czy Twoim zdaniem nie da się wyciągnąć poprawnych wniosków samodzielnie, świadomie i bez wspomagania się kontaktami z uniwersum? A na przykład matematyka – ludzie umówili się i nadali pewnym symbolom znaczenie, bazując na nich stworzyli logiczne konstrukcje (czyli umówili się, co to właściwie jest logika), które opisują kolejne abstrakcyjne pojęcia, a wreszcie zaczęli ten symboliczny język twierdzeń i wzorów wykorzystywać do opisywania rzeczywistych zjawisk. Czy matematyka jest według Ciebie nauką o nadprzyrodzonym rodowodzie? Skądś przecież musieli wiedzieć, że pierwiastek drugiego stopnia z 4 to 2…\nNawiasem mówiąc zignorowałeś moje dwa ważne pytania: „dlaczego akurat on? I jak?”.\nCzytałeś może „Niewytłumaczalne zjawiska” Viktora Farkasa? Pytam, bo Twoje przykłady wydają się pochodzić z jednego z jej rozdziałów i w takim układzie nie musisz mi przytaczać wszystkich po kolei. Jak być może wreszcie zauważyłeś, istnieją przykłady, gdzie bez gdybania i naciągactwa można mówić o wiedzy (wiedzy, a nie zdolności do tworzenia zgrabnych hipotez) tajemniczego pochodzenia. Wciąż jednak zasadne pozostają pytania: dlaczego akurat ci ludzie i w jaki sposób pozyskują/otrzymują tę wiedzę. Może zbyt wielką pychą z Twojej strony jest sądzić, że Ty też masz do niej dostęp?\n26 czerwca, 2011 o 15:31\nPodałem tę informację, aby nie wyszło, że przemilczam temat, gdy wyszło, że nie miałem racji.\nSprawdzam, jeśli jest to konieczne. Po rozmówcach spodziewam się, że będą pisać i mówić zgodnie ze swoją wiedzą. Oczywiście, nie powinienem automatycznie ufać w prawdziwość tego, co jest napisane w internecie, ale nie jestem jedynym, który jest temu winny.\nPoza tym, przypatruję się ludzkim motywacjom, gdy wiem, że mogą mieć jakiś interes we wprowadzeniu mnie w błąd. Jaki interes miałabyś mieć we wprowadzaniu mnie w błąd na temat niewolników za czasów trzeciej Rzeszy? Chyba, że chciałaś coś przez to udowodnić.\nPunkt widzenia zależy od punktu siedzenia: dla jednego to podatność na manipulację, dla innego ufność. Projektujemy na innych własne cechy – ja staram się nie zawodzić niczyjego zaufania, więc spodziewam się, że inni również nie będą zachowywać się tak, by zawieść moje. Oczywiście, moja wiedza może być niekompletna, co nie znaczy, że umyślnie próbuję wprowadzić rozmówcę w błąd, więc spodziewam się, że rozmówca, nawet jeśli nie wie wszystkiego, będzie mówił szczerze, zgodnie z tym, co uważa za prawdę. Z natury jestem podejrzliwy, więc często moja podejrzliwość odzywa się jakiś czas po możliwej próbie manipulacji, ale często wystarczająco wcześnie, bym nie zdołał się wpakować w coś nieprzyjemnego.\nNie napisałem, że jesteś nieempatyczna. Są różne sposoby wyrażania jakiejś cechy.\nDlaczego? Bo wierzę, że w tym, co McKenna mówi jest choćby część prawdy.\nOczywiście, że można wyciągnąć wnioski na podstawie eksperymentów. Na pewne eksperymenty trzeba mieć jednak dobry pomysł. Wierzysz, że wszystko można sprawdzić eksperymentalnie?\nNie potrafię w tej chwili odpowiedzieć na pytanie o nadprzyrodzony rodowód matematyki. Znam różne fakty na jej temat, ale nie byłyby one dla Ciebie żadnym argumentem. W „Dangerous Knowledge” łączono geniusz pewnego matematyka z religijnością, ale nie odpowiada to na pytanie, jak to jest w przypadku innych.\nNie znam odpowiedzi na to, dlaczego on i jak. Nie jestem przekonany, czy jest on jedynym, który to potrafił. Świadomie pomijam przykład Kekule’a i Mendelejewa, którzy – jeśli w to wierzyć – wyśnili odpowiednio kształt cząsteczki benzenu i tablicę pierwiastków chemicznych. Mogłabyś powiedzieć, że źródłem jest wyłącznie ich własna podświadomość.\nMam prawo sądzić, że mam dostęp do takiego źródła tylko wtedy, gdy dojdę niezależnie do skomplikowanego (nie takiego, na który mógł wpaść każdy) wniosku, a zostanie on potwierdzony w przyszłości, przez badania lub wypowiedź jakiegoś autorytetu.\nWierzę, że każdy, kto będzie pracował z podświadomością, będzie miał dostęp do tego źródła. Po to napisałem tekst o pracy z podświadomością. Tytuł może jest marketingowo na wyrost, ale dzięki temu na profeo.pl wyświetlono go prawie 2000 razy. Na deviantart.com jego dwie wersje zostały dodane do ulubionych razem około setki razy. A więc nie – nie uważam tego za pychę, bo chciałem, aby wszyscy inni mieli z tego takie same korzyści.\n26 czerwca, 2011 o 16:52\nPrzykro mi to mówić, ale pomimo stwierdzenia „Z natury jestem podejrzliwy” swoimi wypowiedziami tworzysz obraz osoby, której można wcisnąć cokolwiek, jeśli chodzi o fakty. Taka „otwartość umysłu”, polegająca na biernym chłonięciu podawanych informacji, ociera się już o patologię. Może za chwilę będziesz pisał na swoim blogu o „polskich obozach koncentracyjnych”, bo tak wyczytałeś w Times’ie, a przecież oni nie mają interesu we wprowadzaniu czytelników w błąd?\n„Oczywiście, że można wyciągnąć wnioski na podstawie eksperymentów. Na pewne eksperymenty trzeba mieć jednak dobry pomysł. Wierzysz, że wszystko można sprawdzić eksperymentalnie?”\nJak sama nazwa wskazuje, w naukach eksperymentalnych właśnie o to chodzi. Ale nie wszystko należy do nauk eksperymentalnych – nie sprowadzaj więc mojej argumentacji do absurdu.\n„Znam różne fakty na jej temat, ale nie byłyby one dla Ciebie żadnym argumentem.”\n„Mam prawo sądzić, że mam dostęp do takiego źródła tylko wtedy, gdy dojdę niezależnie do skomplikowanego (nie takiego, na który mógł wpaść każdy) wniosku, a zostanie on potwierdzony w przyszłości, przez badania lub wypowiedź jakiegoś autorytetu.”\nMoże. Ale po co to źródło miałoby Ci specjalnym kanałem udostępniać wiedzę, którą bez trudu zdobyłbyś po prostu czytając wcześniej jakieś opracowanie na dany temat czy nawet wywiad ze specjalistą? To, że przeczytałeś je po fakcie, nie znaczy przecież, że powstało ono później. Wydawało mi się, że Twoje wcześniejsze przykłady były bardziej… spektakularne. Odnosiły się do wiedzy, której innym sposobem nie można było zdobyć. Mylę się?\n27 czerwca, 2011 o 08:26\nNie mam ochoty nawet już się o to kłócić. Jeśli uważasz, że można mi wcisnąć wszystko, proszę bardzo.\nTakie przekonanie ma jednak swoje zalety. Jeśli ludzie zaczynają uważać, że łyknąłem haczyk, albo przestają się starać, albo idą za daleko i ich prawdziwe intencje wychodzą na jaw. Nigdy nie mówię, co wzbudza moje podejrzenia – albo z uprzejmości, albo po to, by nie dawać patologicznym manipulatorom szansy do zmiany ich strategii.\nZresztą, dobrze wybieram sobie znajomych, mam do nich szczęście i nie mam zbyt częstego kontaktu z manipulatorami. Może poza własnym ojcem, ale on jest z rodzaju tych nieudolnych manipulatorów.\nNie, nie zamierzam o tym pisać. Dlaczego sądzisz, że miałoby mnie pisanie o tym interesować? (n.t.s.s.t.o)\nNie znasz mojego stosunku do mediów. Dobrze wiem, że są narzędziem politycznym i znam niejeden przypadek, gdy dopuszczały się manipulacji.\nWidzisz, o to chodzi. Moim dążeniem jest dotarcie do wiedzy, której nie zdobyłbym w konwencjonalny sposób (tym lepiej, jeśli opiszę coś, czego jeszcze nikt nie opisał). A co do szukania materiałów – nawet, jeśli przeszukasz „cały” internet, nie znaczy to, że znajdziesz tam znacznej części treści książek. No, chyba, że jakimś cudem trafisz na to, czego szukałaś w Google Books.\nA co do przykładów – były, ale ocierały się o zjawiska nadprzyrodzone, które z miejsca negujesz, więc jaki jest w tym sens?\n27 czerwca, 2011 o 14:59\nNie chodzi mi o dobór znajomych czy rozmowy z jakimiś osobami, a o podejście do treści, które znajdujesz w internecie czy innych mediach. Obejrzałeś filmik McKenny i do głowy Ci nie przyszło sprawdzić jego rewelacje (co zajęło mi dosłownie chwilę – wystarczy wejść na wiki na hasło danego roku, np. 1968 – no ale wiki może być fałszowana, więc tam nie zaglądałeś), mimo że jego wnioski są wręcz sensacyjne. Tak jakbyś założył z góry, że skoro to brzmi fajnie (wow! wykres się zgadza! była wojna!), on wygląda na szczerego, to wszystko co mówi jest najprawdziwszą prawdą i on nie mógł się nawet nieświadomie pomylić. A Ty od razu rozpowszechniasz ten filmik z twierdzeniem: „zostawił za sobą jedną z najbardziej niesamowitych, fascynujących odkryć, jakie kiedykolwiek widziałem”. Robisz z siebie za przeproszeniem naiwniaka, podpisując się pod tym imieniem i nazwiskiem. Nawet jeśli „na żywo” jesteś inny, Twój wizerunek jaki budujesz w tej rozmowie jest dokładnie taki. Lepiej żebyś był tego świadomy.\nO tym, że bez mrugnięcia okiem przyjmujesz nieprawdziwe bądź niepełne informacje o wydarzeniach z najnowszej historii Polski nawet nie chcę gadać, bo podnosi mi się ciśnienie. Myślałam, że „te stare dziadki”, co prorokują „Przyjdzie Niemiec i zafałszuje historię, a młodzi nie zaprotestują” żyją w jakimś paranoicznym świecie, ale najwyraźniej to ja się myliłam. I wiesz, ja nie jestem jakimś orłem z historii, ale wiem o tym i właśnie dlatego zawsze sprawdzam podawane mi informacje z jakimś innym źródłem.\n„Moim dążeniem jest dotarcie do wiedzy, której nie zdobyłbym w konwencjonalny sposób”\nAle Ty nawet nie próbujesz do niej dotrzeć! Fizyka kwantowa czy psychologia nie należą do dziedzin „top secret”, o czym zresztą sam się przekonałeś np. konwersując z uczestnikami forum psychologicznego albo oglądając wykłady na youtube. A jednak wolisz pytać podświadomość niż zajrzeć choćby do internetu.\n„A co do szukania materiałów – nawet, jeśli przeszukasz „cały” internet, nie znaczy to, że znajdziesz tam znacznej części treści książek.”\nPrzede wszystkim istnieją jeszcze biblioteki. W bibliotekach jest na przykład taki zwyczaj, że jeśli interesuje Cię dana książka chwilowo niedostępna na miejscu, to możesz ją zamówić i zostanie sprowadzona z innej biblioteki. Poza tym ważne (dla danej dziedziny) publikacje są dostępne np. w JSTOR czy innych bazach on-line. Są czasopisma naukowe i popularnonaukowe. Strony tworzone przez pasjonatów albo organizacje (patrz: linkowana wcześniej baza z danymi osób represjonowanych). Niektóre uczelnie amerykańskie wrzucają do sieci nagrania wykładów. Zabrzmi to ironicznie, ale szukałeś kiedyś czegoś tak na poważnie, czy najczęściej ograniczasz się do pierwszej strony wyników w google?\nZ jednej strony masz duży potencjał intelektualny, a z drugiej sam sobie zaprzepaszczasz szanse na dojście do czegoś więcej jak pobieżna, popularna wiedza przez czyste lenistwo i niechęć (?) do zapoznania się z pracą innych.\n„A co do przykładów – były, ale ocierały się o zjawiska nadprzyrodzone, które z miejsca negujesz, więc jaki jest w tym sens?”\nJestem ciekawa tych przykładów (co oczywiście z góry uznałeś za niemożliwe, bo przecież mam zamknięty umysł i nie wierzę w magię, jeśli mam do dyspozycji racjonalne wyjaśnienie). Ale jak nie masz ochoty więcej ze mną pisać, to to zrozumiem. W końcu udało Ci się wytrącić mnie z równowagi i doczekałeś się z mojej strony wrednych słów.\nPozdrawiam i życzę więcej aktywności w pozyskiwaniu wiedzy.\n27 czerwca, 2011 o 17:57\nMam świadomość, że wiadomości, które przyjmuję mogą okazać się nieprawdziwe. Staram się jednak stosować zasadę recyklingu informacji. Nawet jeśli jakaś informacja zadziała na moje emocje, a potem okaże się nieprawdziwa, staram się wyciągnąć z nich jakieś konstruktywne wnioski, rozwinąć dobre dla innych ludzi cechy. Czytam książki, ciągle się dokształcam (choć na wszystko jest zbyt mało czasu) dlatego, iż wiem, że to, co dziś uważam za prawdę, jutro może okazać się nieprawdą. Dlatego też artykuły publikuję dopiero kilka miesięcy po ich napisaniu – na wypadek, gdybym na nie spojrzał i powiedział „nie, z tym się już nie zgadzam”.\nWiesz, sprawdzanie informacji jest dobrym podejściem, pod warunkiem, że ma się na to czas i nie ma nadmiaru informacji do sprawdzenia.\nNie byłem pewien Twoich prawdziwych intencji. Czy piszesz krytyczne komentarze, aby ośmieszyć mnie przed innymi osobami, które być może śledzą tę dyskusję? Jeśli jednak krytyczne komentarze mają na celu mój rozwój, to nie mam nic przeciwko, bez względu na to, jak będą ostre.\nNapisałem cynicznie „dlaczego sądzisz, że mogłoby mnie to interesować”, aby sprawdzić, czy odpowiesz w jeden z dwóch przewidywanych przeze mnie sposobów. Skrót oznacza „napisałem to, spodziewając się Twojej odpowiedzi”.\nJeśli chodzi o fizykę kwantową, to oglądałem choćby filmiki na Youtube, film dokumentalny, który puszczają czasem w telewizji publicznej itd. Oglądam wykłady/prezentacje na ted.com. Rzecz w tym, że w tych materiałach szukam problemów, których ci specjaliści nie rozwiązali. Filmiki są jednak zbyt krótkie, aby zawarli wszystko. Wiedziałem, że dokładna przyczyna powstania wszechświata nie jest znana, więc dlatego próbowałem do tego dojść za pomocą podświadomości.\nTak, ale zdajesz sobie sprawę, że mieszkam w małej miejscowości? Że koszty dojazdu do Krakowa są w tej chwili dla mnie duże? Mam w konkretnym momencie wenę, aby się czegoś uczyć lub nad czymś pracować. Nie mogę czekać dni na książkę. O tym, że biblioteki udostępniają w sieci zbiory, to słyszałem, ale albo dostęp wymaga hasła albo wyszukanie ich jest utrudnione. Do czasopism mam ograniczony dostęp ze względów finansowych, chyba że masz na myśli czasopisma w formie e-booków. Co innego książka, a co innego czerpanie wiedzy z małych porcji informacji zawartych w artykułach. Skąd wiesz, że będę w stanie zrozumieć żargon psychologów czy fizyków? Język filmików na Youtube jest zazwyczaj prostszy. Nie chodzi o to, że nie rozumiem języka angielskiego czy niemieckiego. Wykłady w trudnym języku trudno zapamiętać.\nMasz rację, niechęć do zapoznania się z pracą innych może być błędem z mojej strony, ale wiesz, jaka jest moja reakcja, gdy zapoznaję się z nią? „Nigdy czegoś takiego nie stworzę, więc nie mam nawet po co próbować”.\nZastanawiają mnie słowa z filmu dokumentalnego o historii przodków człowieka. Powiedziano w nim, że jeden człekokształtny odkrył ogień, ale niezależnie od niego w tym samym czasie w odległych miejscach inni człekokształtni również odkrywali ogień. To byłoby jakimś dowodem na istnienie podświadomości zbiorowej, ale jestem sceptyczny z tego względu, że nie wiem, jak oni to sprawdzili, na czym oparli ten wniosek.\nNie o to chodzi, że nie mam ochoty z Tobą rozmawiać. Po prostu nie byłem pewien Twoich motywacji.\nJeśli jednak Twoje krytyczne komentarze są napisane w dobre wierze, wtedy nie mam nic przeciwko.\nPozdrawiam serdecznie i dziękuję za życzenia, pozytywne słowo na temat mojego potencjału intelektualnego, dobre rady i materiał do przemyśleń.\n28 czerwca, 2011 o 11:53\nProszę usunąć powyższy komentarz, ponieważ posypał się przez włączony html. Poniżej poprawna wersja.\n„Dlatego też artykuły publikuję dopiero kilka miesięcy po ich napisaniu – na wypadek, gdybym na nie spojrzał i powiedział „nie, z tym się już nie zgadzam”.”\nTakie podejście jest uzasadnione, pod warunkiem że faktycznie w tym czasie starasz się pozyskiwać nowe dane, rozmyślasz na ten temat itp. W innym przypadku tracisz czas – bo to, że akurat zmieni się Twoje podejście do poruszanej w artykule sprawy, jest mało prawdopodobne.\n„Wiesz, sprawdzanie informacji jest dobrym podejściem, pod warunkiem, że ma się na to czas i nie ma nadmiaru informacji do sprawdzenia.”\nCzyli co, nie będziesz sprawdzał czegoś, co wpływa znacząco na Twój światopogląd (vide McKenna), bo nie masz czasu? Obawiam się, że się na tym kiedyś przejedziesz. Plus – wyczuwam łatwą wymówkę ;).\n„Tak, ale zdajesz sobie sprawę, że mieszkam w małej miejscowości?”\nNie wiem jak mała i zagubiona w bezludziu jest Twoja miejscowość, że nie ma w niej biblioteki publicznej. Wiadomo, że w mieście takim jak Kraków jest łatwiejszy dostęp do różnych zbiorów, są biblioteki uniwersyteckie itp., niemniej jednak nawet w niedużych miejscowościach (wsiach) można znaleźć całkiem znośne zbiory – zwłaszcza, jeśli nie interesują Cię nowości fabularne. A to, że jakiś podręcznik albo czasopismo pochodzi z lat 70 a nie z 2009 roku, to nieraz niczego nie zmienia – dajmy na to Einstein swoje teorie wyłożył znacznie wcześniej ;). Już nie wspominając o tym, że w wielu niezbyt dużych miasteczkach swoje filie ma nawet kilka bibliotek (wojewódzka, pedagogiczna itp.). Jak dla mnie to podejście „jestem ze wsi, nie mogę czytać” jest kolejną łatwą wymówką.\n„Do czasopism mam ograniczony dostęp ze względów finansowych”\nPolecam biblioteki. I witryny internetowe – nawet jeśli masz dostęp tylko do wybranych artykułów, to wciąż ten dostęp masz. No i te bazy, np. http://www.ssrn.com/ . Niekiedy dostęp do zbiorów jest możliwy przez łącze biblioteki.\n„Co innego książka, a co innego czerpanie wiedzy z małych porcji informacji zawartych w artykułach.”\nA to zależy, co chcesz dostać – najnowsze badania czy „przeżutą” wiedzę. Jeśli chodzi o to pierwsze, to są nauki (typu informatyka), gdzie większość ważnych publikacji to artykuły (nawiasem mówiąc, zaczynają się one od piguły wiedzy pt. dotychczasowy stan badań). Opasłe książki pisze się raczej z dziedzin w rodzaju historii, bo informacje tam zawarte się tak szybko nie dezaktualizują. W drugim z przypadków (wiedza przetworzona) polecam polowanie na podręczniki akademickie. Jeśli uważasz, że są za drogie – biblioteka, google books, może jacyś znajomi, którzy są skłonni podzielić się skryptami z wykładów. Uważam, że komu zależy, ten do tego dotrze.\n„Skąd wiesz, że będę w stanie zrozumieć żargon psychologów czy fizyków?”\nA skąd Ty wiesz, że nie będziesz? Próbowałeś? Ja zakładam, że głupi nie jesteś, potrafisz wcisnąć pauzę i skorzystać ze słownika/wikipedii, a języka nie fachowego używasz swobodnie. To wystarczy. Zresztą jeśli słuchanie idzie Ci gorzej, możesz zacząć od czytania – przynajmniej poznasz ten żargon w swoim tempie.\n„Wykłady w trudnym języku trudno zapamiętać.”\nAle trudność języka jest rzeczą względną. Załóżmy, że będę chciała pogadać z astronomem o niebie – być może po 5 minutach uznam, że on sam pochodzi z kosmosu, bo nie rozumiem połowy z tego, o czym on mówi. Gdy jednak zaczniemy temat, na jakim znam się ja, a on nie – wtedy przybyszem z innej planety będę ja. Rozumiesz, co mam na myśli?\n„Mam w konkretnym momencie wenę, aby się czegoś uczyć lub nad czymś pracować. Nie mogę czekać dni na książkę.”\nTo Twoje podeście, a jak wiesz, podejście można zmienić.\n„Nigdy czegoś takiego nie stworzę, więc nie mam nawet po co próbować”\nJakby każdy naukowiec albo artysta zaczynał w swojej dziedzinie od zera, to cywilizacja człowieka nadal stałaby w miejscu, gdzieś na poziomie społeczności plemiennych a la wioski Indian zagubionych w amazońskiej dżungli. To właśnie ciągłość, możliwość budowania na podstawach wypracowanych przez poprzedników, sprawia, że się rozwijamy jako ogół. W tej całej zabawie nie chodzi o to, żebyś znowu wymyślał impresjonizm, opracowywał rachunek różniczkowy albo formułował teorię względności. To już ktoś zrobił. Jeśli jednak to przyswoisz, będziesz mógł pójść dalej, wykorzystując tę wiedzę w nowatorki sposób.\nWidzisz, z Twoich wypowiedzi wyłania mi się osoba, która z jakiegoś powodu wzbrania się przed podjęciem wysiłku nauki, natomiast woli zrelaksować się w fotelu i czekać na iluminację. Może i jestem w błędzie, ale jeśli nie, to szkoda że marnujesz swój potencjał na wymyślanie koła od nowa, skoro mógłbyś projektować samochody. Może lepiej porozmawiaj ze swoją podświadomością o tym, co Cię hamuje?\n„Napisałem cynicznie „dlaczego sądzisz, że mogłoby mnie to interesować”, aby sprawdzić, czy odpowiesz w jeden z dwóch przewidywanych przeze mnie sposobów.”\nProszę mnie nie testować. Odczuwam to jako brak szacunku do mojej osoby. Możesz nie zgadzać się z ani jednym moim słowem, ale nie musisz mnie przy okazji wciągać w jakieś dziecinne gierki.\n„Zastanawiają mnie słowa z filmu dokumentalnego o historii przodków człowieka. Powiedziano w nim, że jeden człekokształtny odkrył ogień, ale niezależnie od niego w tym samym czasie w odległych miejscach inni człekokształtni również odkrywali ogień. To byłoby jakimś dowodem na istnienie podświadomości zbiorowej”\nBardzo interesujący przykład. Kojarzy mi się z tym badanie na małpach związane z przekazywaniem wiedzy, jak tylko znajdę jego opis, to podrzucę Ci link. Jak myślisz, czy małpy mogą mieć zbiorową nieświadomość?\n28 czerwca, 2011 o 12:08\nTraf chciał, że znalazłam nie tylko informację o „Hundredth Monkey Fenomenon”, ale także całkiem artykuł, który podważa te rewelacje ;). http://www.uhh.hawaii.edu/~ronald/HMP.htm Co ciekawe, niektóre stwierdzenia przypominają naszą dyskusję:\n” Like other aficionados of the paranormal, Watson ignores two plausible explanations of the concurrence of potato washing. First, it could well have been an independent innovation – different monkeys inventing the same solution to a common problem. This process is anathema to the pseudoscientist. The natives of the Americas simply could not have invented the pyramids independent of the Egyptians – they just didn’t have the smarts. In more extreme cases (von Daniken, for example) a human being is just too dumb to invent certain clever things – extraterrestrial must have done it.”\n28 czerwca, 2011 o 12:09\nErrata: *całkiem zgrabny artykuł.\nCoś rozkojarzona jestem dzisiaj.\n28 czerwca, 2011 o 15:42\nTrudno mi się NIE zgodzić z jego zdaniem.\n28 czerwca, 2011 o 13:46\nUsunąłem niepełny komentarz.\nOczywiście, cały czas o tym myślę. Widzę różnicę pomiędzy takimi przemyśleniami a notatkami o charakterze pamiętnikowym. Na te drugie patrzę po jakimś czasie i widzę, że pisałem je pod wpływem emocji, a intelektualnie się już z nimi nie zgadzam.\nPoza tym… Często z jakimś tekstem czekam, dopóki nie doświadczę czegoś, co będzie znakiem, że ktoś ma podobny problem i odpowiedź w formie tekstu byłaby na miejscu. W przypadku najnowszego nieopublikowanego wpisu jest tak, że powód był, ale po jakimś czasie przerwałem pisanie. Po jakimś czasie znowu pojawił się podobny problem i tym razem jestem zdecydowany o tym napisać. Nie czuję jednak, że mam dostatecznie materiału na artykuł. Co najwyżej na wpis pod kategorią „przebłysk”.\nNie, nie mówię, że sprawdzanie informacji jest stratą czasu. Chodzi o to, że w międzyczasie, gdy tekst leży i nabieram do niego dystansu, samoistnie pojawia się impuls „sprawdź to”, pojawiają się nowe pytania, trafiam na publikację, która odpowiada na moje pytanie (na „Holographic Universe” trafiłem pokrętną drogą, bo najpierw było zainteresowanie się melodyjnym death metalem, potem doczekanie do czasu, gdy Scar Symmetry opublikowało album „Holographic Universe”, potem musiałem w komentarzu pod utworem przeczytać, że album jest oparty poza Timewave Zero na książce „Holographic Universe”, potem się okazało, że jest dostępna w sieci). Jest bardzo wiele rzeczy, o których chcę pisać, których chcę się nauczyć, poznać lepiej, ale ponieważ mam ponad 50 zainteresowań (liczyłem kiedyś), trudno znaleźć na wszystkie czas i muszę jeszcze znaleźć czas na pracę prywatną i zawodową, więc muszę mieć kryteria określające, co jest ważne, a co nie. Momenty, gdy los zdaje się mnie prowadzić po sznurku są dla mnie bardzo znaczącym wskaźnikiem dla tego, że powinienem się czymś zająć.\nWiem, jest biblioteka publiczna. Tylko właśnie pozostaje pytanie o aktualność książek, tzn. wiadomo, że książki do fizyki będą poprawnie opisywać wcześniej znane zjawiska, ale czy będą opisywać np. fizykę kwantową? W tym problem, że biblioteki nie mają szybkości wyszukiwarki, a wyszukiwarki nie mają treści bibliotek. Google Books to krok w dobrym kierunku, ale wciąż pozostaje kwestia praw autorskim. Mam dostęp do e-booków, ale ich treść nie jest wyszukiwalna. Gdyby była, już by ich nie było.\nWiesz, to zależy. Próbowałem czytać psychiatryczną analizę umysłów pisarzy… niby wiem, co to ID i ego, ale autor posługuje się jakimiś oczywistymi dla psychiatrów skrótami myślowymi, więc nie do końca rozumiałem, co tak naprawdę miał na myśli. Co innego publikacje popularnonaukowe, a co innego publikacje wyłącznie dla określonej grupy zawodowej.\nWiem, masz rację. Chodzi o to, że gdy słucham naukowca, mam świadomość, że on potrzebował wielu lat, aby na to, by to zrozumieć i wpaść na jakieś odkrycie. Ja nie mam takiej możliwości. Wychodzę więc z założenia, że jeśli było mu to potrzebne, aby zrozumieć przekaz z podświadomości, to być może ja również dostanę taki, który będzie czymś nowym dla nauki, ale który będę mógł zrozumieć w miarę mojej (powiększanej świadomie) wiedzy.\nOczywiście, nie chcę odkryć lub wymyślić czegoś, co zostało już odkryte lub wymyślone. Bywa jednak tak, że umysł ignoranta potrafi stworzyć coś na przekór temu, co naukowiec uważa za „niemożliwe”, „niezgodne z obecną wiedzą”. Jeśli potrafię samodzielnie wpaść na coś ZGODNEGO z obecną wiedzą, może mnie to do czegoś doprowadzić.\nRozmowy na podobne tematy, np. przedsiębiorczość, wybór i możliwości podjęcia kariery naukowej itd. prowadzę regularnie. Nie znaczy to jednak, że jej odpowiedzi nie są nieprawdziwe, po prostu wymagają wyjścia poza strefę psychicznego komfortu. Mam ezoteryczne wytłumaczenie dla tego, dlaczego dopiero niedawno znalazłem siłę i odwagę na to, by z tej strefy wyjść. Przedtem wstydziłem się nawet promować swoich prac, bałem się reakcji ludzi, że zmarnuję ich czas itd. Oczywiście, staram się poprawiać pracę zgodnie z ich uwagami, ale rozumiesz, co mam na myśli. Dopiero teraz zacząłem wychodzić do ludzi, próbować czegoś nowego, dopiero teraz jestem bardziej przedsiębiorczy, próbuję działać w nowych dziedzinach.\nW porządku, będę się starał tego nie robić. Świadomie na pewno nie będę tego robił. Jeśli chodzi o podświadome i impulsywne zachowania, mogę się tylko starać tego nie robić.\nTo znaczy… nie mam definitywnej odpowiedzi, ale sądząc po tym, co doświadczyłem, po tym, co wiem z ezoteryki, skłaniam się ku temu, że… zwierzęta widzą i wiedzą więcej niż ludzie. Mam pewną obserwację z życia, ale wiem, jak mogłabyś ją skontrować. Mówiliśmy o o związku języków obcych z podświadomością zbiorową (syndrom obcego akcentu), a łączy się niezrozumiałą znajomość języków z opętaniem, ale znowuż nikt z nas tego nie doświadczył i nie ma tego jak udowodnić.\nJest jedna rzecz, która mnie mocno zastanawia… mam kronikę ziemi. Specjalnie ktoś narysował obrazek do tego, więc zwróciłem na to uwagę. Ludzie pierwotni grzebali swoich zmarłych. Wyobrażasz to sobie? Co powiedziało prymitywnemu człowiekowi, by grzebać zmarłych? W porządku, może to coś w rodzaju kota zakopującego kupę, ale przecież ten prymitywny człowiek wrzucał pobratymcom przydatne, związane z nimi przedmioty, aby korzystali z nich po drugiej stronie. Komentarze w Google mówią „małpy nie grzebią swych zmarłych”, więc to nie pozostałość ewolucyjna, genetyczna. Skąd ta zmiana?\nWstęp do książki Vaidotasa Peczkysa jest dosyć ciekawy. Choć to naukowiec, który zafascynował się astrologią we wstępie próbował racjonalnie opisać działanie ciał niebieskich, wpływów z kosmosu na zwierzęta. Nie pamiętam wszystkich przykładów i wymagałyby one weryfikacji, ale np. pewne prymitywne stworzenia na dnie morza/oceanu ustalają szlak swojej wędrówki według położenia księżyca. Pewien rodzaj ptaka wije gniazdo zgodnie z tym, jak wyczuwa wpływ pola magnetycznego. Położenie jaja w gnieździe decyduje o płci pisklęcia.\nChoć nie dowodzi to istnienia podświadomości zbiorowej, potwierdza to, że zwierzęta są w stanie odbierać nie całkiem racjonalne sygnały i że mają organy rozwinięte tak, by je odbierać.\nAutor wyróżnia jeszcze bioświadomość. Przykład o termitach.\nBioświadomość (…) rozwija się równolegle z mutacją chromosomów w geogenezie populacji. W pewnym stopniu bioświadomość można nazwać duchową atmosferą, zlokalizowaną w ramach etnicznej grupy. Bioświadomość jest uzupełniająca w stosunku do biologicznej populacji i jest w niej zlokalizowana (…) np. jeden termit odizolowany od innych gubi się, traci wszystkie stereotypy zachowania się, zaś świadomość termitów pozwalającą im rozwiązywać skomplikowane zadania architektonicznej konstrukcji w ciągle zmieniających się warunkach. (zadanie te nie były łatwe do rozwiązania nawet dla współczesnych autorowi architektów wspierających się najnowocześniejszymi komputerami).\nWyjaśnienie dla podświadomości zbiorowej raczej Cię nie zadowoli. Autor posługuje się przykładem pomysłów u artystów pojawiających się w ich umysłach jednocześnie. Wspomina też zjawiska paranormalne, jak telepatię. Niby wszyscy ludzie mają w snach te same symbole, np. psa czy dym, ale nie można udowodnić, że to nie ma źródła genetycznego.\n28 czerwca, 2011 o 18:47\n„Jest bardzo wiele rzeczy, o których chcę pisać, których chcę się nauczyć, poznać lepiej, ale ponieważ mam ponad 50 zainteresowań (liczyłem kiedyś), trudno znaleźć na wszystkie czas i muszę jeszcze znaleźć czas na pracę prywatną i zawodową, więc muszę mieć kryteria określające, co jest ważne, a co nie.”\n„W tym problem, że biblioteki nie mają szybkości wyszukiwarki, a wyszukiwarki nie mają treści bibliotek.”\n„więc nie do końca rozumiałem, co tak naprawdę miał na myśli.”\n„on potrzebował wielu lat, aby na to, by to zrozumieć i wpaść na jakieś odkrycie. Ja nie mam takiej możliwości.”\nWkładasz tyle energii w przekonanie mnie, że NIE MOŻESZ I JUŻ, że aż głupio Ci nie wierzyć. Ale może czas, żebyś powiedział sobie szczerze – „mam te 50 zainteresowań, a na żadnym tak naprawdę się nie znam, bo panicznie boję się wysiłku intelektualnego”. Albo świadomie się marnujesz (godne potępienia), albo zwyczajnie przeceniłam Twoje zdolności umysłowe. Tak czy inaczej, ja do niczego Cię nie mogę zmusić. (Aktywnie) odrzucasz szanse rozwoju – Twoja sprawa. To nawet wyjaśnia, czemu uparcie trzymasz się teorii, że ludzie są za głupi na wymyślenie czegokolwiek samodzielnie – to świetne usprawiedliwienie dla Twojego biernego czekania na iluminację.\n„Rozmowy na podobne tematy, np. przedsiębiorczość, wybór i możliwości podjęcia kariery naukowej itd. prowadzę regularnie.”\nZ Twoim podejściem (patrz wyżej + cała nasza rozmowa) niestety do kariery naukowej się nie nadajesz. Zapytaj podświadomość nie o to, jakie zaje****e kariery mógłbyś robić, a o to, czemu tak bardzo nie chce Ci się uczyć.\n„Mówiliśmy o o związku języków obcych z podświadomością zbiorową (syndrom obcego akcentu)”\nTy mówiłeś. Ja starałam Ci się, nomen omen, uświadomić, że akurat obcy akcent można usłyszeć choćby raz w życiu w telewizji, radiu, u sąsiada, w sklepie itp. i na zawsze zapamiętać (podświadomość jednostkowa).\n„Skąd ta zmiana?”\nOd UFO? W momencie, kiedy nie ma danych do weryfikacji, można wymyślić sobie jakiekolwiek wyjaśnienia… z czego niektórzy skwapliwie korzystają.\n„potwierdza to, że zwierzęta są w stanie odbierać nie całkiem racjonalne sygnały”\nCo nieracjonalnego jest w magnetyzmie? Jesteś z tych od „F*ckin magnets, how do they work?” 😉\nTermity, mrówki, pszczoły i inne owady żyjące w wielkich stadach to jest bardzo ciekawy przykład. Ale na nieszczęście hipotez o wielkim mrówczym mózgu, pojawiły się całkiem znośne wyjaśnienia odnoszące się do faktu używania przez owady komunikacji feromonowej. Jak królowa to ogarnia, nie wiadomo, ale jakoś steruje resztą gniazda za pomocą sygnałów węchowych.\n„Niby wszyscy ludzie mają w snach te same symbole, np. psa czy dym,”\nI u Ciebie zawsze, jak śni Ci się ojciec, to znaczy to to samo, co u kogoś, kto ojca nie zna, albo u kogoś, kto ma z nim świetne relacje? Ludziom śni się to samo, ale czy sny znaczą cokolwiek i czy znaczą to samo w znaczeniu a la sennik babiloński… – z tym ostatnim każdy poważny adept interpretacji snów od razu się nie zgodzi – no więc to, że każdemu raz w życiu zdarzyło się śnić o psie, nie znaczy wcale że istnieje jakikolwiek ponadjednostkowy umysł. Nie wiem, czy jesteś w stanie zauważyć ten związek, a raczej jego brak.\nPodsumowując, rozmowa prowadzi nas donikąd – najwyraźniej Ty wolisz wierzyć w głupiego człowieka i czekać aż Ci wiedza spadnie z nieba (tylko niby dlaczego akurat Tobie?), ja z takim biernym podejściem się nie zgadzam i nigdy nie zgodzę.\n28 czerwca, 2011 o 20:36\nProszę, nie poddawaj się tak szybko. Nawet jeśli wydaje się, że nie dokonuje się we mnie żadna zmiana, tak naprawdę ziarno już zasiałaś. Staram się przyzwyczaić do dokonywania researchu przed wysłaniem postu. Jestem ostrożniejszy w swoich twierdzeniach dotyczących faktów…\nArgumenty mogą wyglądać na „moje”, ale tak naprawdę odzwierciedlają moje podświadome przekonania, z którymi mój rozsądek nie potrafi sobie sam poradzić. Twoje komentarze pomagają mi zapędzić podświadome rozumowanie do ślepego zaułka, tak by podświadomość nie była w stanie ich sobie dłużej tłumaczyć. Sprawdziło się to w przypadku dyskusji na goldenline.pl, więc jestem pewien, że sprawdzi się również tutaj.\nNigdy nie twierdziłem, że praca z podświadomością jest jedynym sposobem zdobycia wiedzy. Nie wierzę też, że nie ma na świecie geniuszy. Możliwe, że Michael Shermer ma rację i w wielu przypadkach za odkrywanie związków pomiędzy rzeczą/zjawiskiem A a rzeczą/zjawiskiem B i dokonywanie odkryć odpowiada poziom dopaminy. Jestem też daleki od nazywania ludzi głupimi.\n(Swoją drogą znam ten mem)\nŹle się wyraziłem. Chodziło mi o odbieranie wpływów, które inne stworzenia zdają się nie odczuwać lub nie mają one takiego wpływu na ich życie.\nFaktycznie, masz rację. Oglądałem program przyrodniczy o tym, ale zapomniałem o nim.\nAutor książki jest chyba starej daty.\nAkurat jeśli chodzi o osoby, to dla każdego mogą oznaczać coś innego. Jeśli chodzi o inne symbole, często są one wspólne. A przynajmniej takie wrażenie odniosłem interpretując z matką cudze sny.\nGratuluję tego, że z pewnymi cechami się urodziłaś. Że pewne cechy miałaś szansę rozwinąć. Że miałaś od kogo brać wzór.\nJa nie miałem. Do wszystkiego muszę dochodzić albo sam albo z pomocą ludzi o opozycyjnych poglądach.\n29 czerwca, 2011 o 13:18\nWidzisz, nasza dyskusja dała do myślenia także mi. Np. zlokalizowałam prawdopodobne źródło mitu o tym, że przychodzi ignorant i rozwiązuje problem, nad którym bezskutecznie głowili się uznani naukowcy (abstrahując od powiedzonka przypisywanego Einsteinowi). http://en.wikipedia.org/wiki/George_Dantzig#Mathematical_statistics Z tym, że Dantzig nie był „zwyczajnym” ignorantem – był absolwentem matematyki i fizyki, robił doktorat (czyli miał całą potrzebną „aparaturę”), a jego ignorancja polegała na tym, że nie rozpoznał w zadaniach słynnych „nierozwiązywalnych” problemów. Ale o tym się nie wie, albo nie pamięta, bo bardzo miło jest pomyśleć, że może właśnie ja będę tym genialnym ignorantem… Tak samo odpowiedzią na pytanie „dlaczego akurat oni” odnośnie autorów epokowych odkryć i wynalazków jest krótkie „bo się na tym znali”. To były osoby, które poświęciły czasem nawet lata na naukę, rozmyślania, badania na dany temat. Rozmawiali o tym z innymi naukowcami, konkurowali ze sobą szukając właściwej odpowiedzi. To, że w końcu wpadli na coś sensownego, jest tego konsekwencją, a nie szczęśliwym trafem. Dlatego wątpię w to, że samo dumanie w fotelu nad teorią strun „bo gdzieś o niej słyszałeś i chyba była ciekawa” do czegokolwiek Cię doprowadzi.\n„Proszę, nie poddawaj się tak szybko.”\nPrzejaw Twojego wygodnictwa. Mam Cię prowadzić za rękę w rozmyślaniach? Pokazywać palcem – tu i tu robisz błędy logiczne, mylisz się? Niby dlaczego ktokolwiek miałby to dla/za Ciebie robić? Coachowi się płaci.\n„Argumenty mogą wyglądać na „moje”, ale tak naprawdę odzwierciedlają moje podświadome przekonania, z którymi mój rozsądek nie potrafi sobie sam poradzić.”\nA od kiedy Twoja podświadomość nie jest Twoja? Jasne, dziwnie się przyznać przed sobą „bardziej zależy mi na tym, żeby się nigdy nie zbłaźnić, niż na rozwoju”, gdy właśnie się prowadzi bloga o samorozwoju. Może też do płaczu doprowadza Cię myśl, że z 50 zainteresowań mogłoby się zrobić 10, bo kolejne 40 jest tak naprawdę za trudne dla Ciebie do ogarnięcia – wygodniej jest udawać, że nie ma się na nie czasu, albo środków (tylko że wiesz, w takim układzie ja interesuję się nurkowaniem na rafach, choć nigdy nie miałam nawet maski w rękach oraz fizyką kwantową, mimo że tak właściwie to mało co o niej czytałam, bo jak dla mnie opracowania są pisane skomplikowanym językiem – ale one tak dobrze wyglądają w CV pod nagłówkiem „zainteresowania”, że je tam zamieszczę).\nMoże Twoja postawa wynika z jakiś głębokich kompleksów, ktoś Ci kiedyś powiedział, że jesteś tępy, a Ty bardzo chciałbyś wierzyć, że jednak nie (i dlatego unikasz weryfikacji) – nie wiem, nie moja sprawa. Faktem jest to, że jeśli chodzi o rozwijanie siebie (naukowo i nie tylko) to zachowujesz się bardzo dziecinnie – „pokaż, powiedz, zrób i znajdź za mnie”. Wyśmiano to w Twoim wątku na goldenline, a jednak próbujesz tego znowu tutaj.\n„Gratuluję tego, że z pewnymi cechami się urodziłaś. Że pewne cechy miałaś szansę rozwinąć. Że miałaś od kogo brać wzór.\nJa nie miałem. Do wszystkiego muszę dochodzić albo sam albo z pomocą ludzi o opozycyjnych poglądach.”\nTakie czy inne urodzenie nie jest żadną zasługą/karą, to jeden. Dwa – gratuluję umiejętności usprawiedliwiania siebie. Podobno studiowałeś? Nie było tam nic o tym, że studia polegają na samodzielnym pogłębianiu wiedzy? Ani o tym, jak korzystać z bibliotek? W podstawówce, liceum – ani słowa o tym, jak logicznie argumentować (rozprawki!), nic np. o różnicy między faktami, opiniami i „faktoidami”? Nawet jeśli wzorce w dzieciństwie (mama i tata) nawaliły, to od czasu, gdy były jedynym punktem odniesienia, chyba już trochę minęło. Nie mówiąc o tym, że „pomoc ludzi o opozycyjnych poglądach” sprowadzasz do tego, że ci życzliwsi próbują Ci coś uświadomić, wbić do głowy, a Ty łaskawie na to pozwalasz (lub nie). Gdzie własna inicjatywa, ta Twoja rzekoma samodzielność („Do wszystkiego muszę dochodzić […] sam”)? Ja tu niestety widzę ogromne pokłady lenistwa umysłowego, co mnie odrzuca.\n„Akurat jeśli chodzi o osoby, to dla każdego mogą oznaczać coś innego. Jeśli chodzi o inne symbole, często są one wspólne. A przynajmniej takie wrażenie odniosłem interpretując z matką cudze sny.”\nNo tak, bo jak śni Ci się, że gryzie Cię pies sąsiada, to prawdopodobnie znaczy to dokładnie to samo, co u mnie w takiej sytuacji – nadmierny stres, albo leżenie na „gryzionej” ręce. Symbole bywają wspólne, gdy doświadczenia i znaczenia nadawane rzeczom (skojarzenia) są wspólne. Ale np. jeśli doświadczenia są różne, to przecież symbolu nie odczytasz tak samo. Jeśli mi i mojej babci śni się, że ktoś do nas strzela, to niesie to ze sobą zupełnie inny ładunek emocji. Dla niej to może być po prostu przykre wspomnienie z dzieciństwa, wywołane odgłosami fajerwerków. Dla mnie – być może jakiś odprysk stresu związanego z przechodzoną ostatnio grą-strzelanką. A mój kolega, który „od zawsze” śni o strzelaniu, nawet nie zwróci uwagi na ten motyw. Moim zdaniem sny są zupełnie indywidualną sprawą i akurat wspólnota znaczeń pewnych motywów na tę indywidualność nie wpływa. Ale może Tobie wygodniej jest załatać luki w swoich teoriach za pomocą zbiorowej nieświadomości.\n„Nigdy nie twierdziłem, że praca z podświadomością jest jedynym sposobem zdobycia wiedzy. Nie wierzę też, że nie ma na świecie geniuszy.”\nNiezła wolta. Co stało się z: „Oczywiście, że wierzę, ale JAKIEŚ źródło jego wiedza musi mieć.”? Nie mówiłeś, że praca z podświadomością jest jedynym sposobem zdobycia wiedzy, ale Ty ten sposób wyraźnie preferujesz, nawet jeśli Twoje własne przykłady geniuszy pokazują, że sam nie masz ku temu predyspozycji – na danym temacie znasz się za słabo (na głowę biją Cię pewnie studenci danych dziedzin czy nawet „zwykli” hobbyści, bo oni jednak do książek zaglądają), a do genialności nie pretendujesz. Jaki w tym sens?\n29 czerwca, 2011 o 17:22\nCzyli generalnie nie powinienem robić niczego, bo nie mam dostępu do innych naukowców, z którymi mógłbym porozmawiać lub konkurować?\nW porządku, więc nie rób tego.\nWolę mieć tyle zainteresowań, nawet jeśli nie zawsze mam dla nich czas, niż męczyć się ze swoją ciekawością i mieć poczucie, że coś w życiu przegapiłem.\nCzy Ty naprawdę sądzisz, że ludzie z dominującą prawą półkulą mózgową uczą się tak, jak ludzie z dominującą czy dobrze rozwiniętą lewą półkulą? Szkoła została stworzona z myślą o tych drugich.\nNie doceniasz wpływów z dzieciństwa. Jeśli wtedy się tego nie nauczyłem, to kiedy? I od kogo?\nJa nie myślę w kategoriach „sensu”. Nie rozumiem nawet swojego zainteresowania fizyką kwantową (jak typowy prawomózgowiec jestem słaby z matematyki). Jest to jednak silny impuls. Nie mam wyboru, muszę się nim kierować. Całe życie kierowałem się takimi impulsami i zazwyczaj lądowałem tam, gdzie miałem wylądować (np. ubiegając się o pracę, mając kwalifikacje niezgodne z tym, co pracodawca wyszczególnił. A jednak współpracuję z nim do dziś). W przypadku fizyki kwantowej wierzę, że do czegoś mnie to doprowadzi, ale nie jeśli będzie się kłócić z tym, na co ktoś lepszy ode mnie wpadł. Dopóki nie zweryfikuję tego, co podświadomość mi podpowie i jakoś tego nie potwierdzę. Ale pośród tylu materiałów, gdzie zacząć szukać? Przynajmniej na początku muszę liczyć na to, że impuls skieruje mnie na taki filmik jak ten na youtube o połączeniach w kosmosie. Ja nie myślę w kategoriach linearnych, logicznych. Ja myślę skojarzeniami. Nic na to nie poradzę, a logika tego nie ogarnie.\nJeśli coś nie jest dla mnie, samoistnie tracę do tego zapał i zainteresowanie tematem.\n30 czerwca, 2011 o 11:11\n„Czyli generalnie nie powinienem robić niczego, bo nie mam dostępu do innych naukowców, z którymi mógłbym porozmawiać lub konkurować?”\nJaka śliczna nadinterpretacja. Brawo, brawo. Nie umiesz czytać ze zrozumieniem, czy sobie jaja robisz? Jeśli to pierwsze, to już streszczam: generalnie powinieneś wziąć się w garść i zacząć się UCZYĆ – nadrabiać braki – jeśli faktycznie interesujesz się jakąkolwiek dziedziną naukową. Bo ze swoim podejściem skazujesz się na negatywne odstawanie od poziomu, który jest obecnie PRZECIĘTNY. Tym samym gwarantujesz sobie, że nic genialnego nie wymyślisz. No, chyba że to wcale nie było Twoją ambicją – tylko czemu jako swoje wzorce podajesz samych geniuszy?\n„Czy Ty naprawdę sądzisz, że ludzie z dominującą prawą półkulą mózgową uczą się tak, jak ludzie z dominującą czy dobrze rozwiniętą lewą półkulą?”\nNie wiem, jak uczą się lewo- i prawopółkulowcy, ale domyślam się, że dla obu stron nauka to jest w większości wysiłek i praca. Nawet jeśli ci drudzy w jakiś magiczny sposób chłoną wiedzę z otoczenia – to jednak dla dobrego efektu muszą sobie zorganizować to otoczenie w taki sposób, by jak najwięcej wiedzy przyswoić. A Ty wolisz przykleić sobie etykietkę prawopółkulowca i NIC nie robić. Więcej – upierasz się, że dzięki temu nic nierobieniu zostaniesz geniuszem, bo wszystko załatwi za Ciebie podświadomość zbiorowa. Sama podsunie Ci źródła, przypilnuje, żebyś je zrozumiał… Raj.\nPrzy okazji, nigdy nie trafił Ci się impuls mówiący „a może by tak rozwinąć tę lewą półkulę, skoro jest tak użyteczna w codziennym życiu”?\n„Wolę mieć tyle zainteresowań, nawet jeśli nie zawsze mam dla nich czas, niż męczyć się ze swoją ciekawością i mieć poczucie, że coś w życiu przegapiłem.”\nTy je tylko MASZ, ale chyba żadnego z nich nie rozwijasz. No, może od przypadku do przypadku coś tam obejrzysz, przeczytasz – i tyle. Tak robi naprawdę wielu ludzi, tylko że oni nie listują tematów czytanych artykułów. Może jednak Ty lubisz się szczycić to tu, to tam: „mam ponad 50 zainteresowań!”? Brzmi to lepiej niż „znam się na wszystkim i niczym” albo „lubię sobie przejrzeć dział Nauka na popularnym portalu”…\n„Nie doceniasz wpływów z dzieciństwa. Jeśli wtedy się tego nie nauczyłem, to kiedy? I od kogo?”\nIle lat rodzice trzymali Cię zamkniętego w ciemnej komórce, do 18? Nie wierzę, że to są jedyni dorośli, których poznałeś w dzieciństwie. Przecież już dzieci we wczesnej podstawówce mają „swoją kochaną panią”, a nastolatki w większości zupełnie wyzwalają się spod wpływu rodziców, znajdują nowe autorytety i wzorce do naśladowania – Ty chyba masz więcej niż naście lat? No ale wymówka „bo moi rodzice…” jest doskonała, nikt nie ośmieli się jej podważyć, bo się obrazisz – „Ty tak nie miałeś, to nie wiesz!”. Pytaniami „od kogo i kiedy” odsłaniasz też swoją bierność umysłową i… wybiórcze czytanie. Pozwól, że zastosuję autocytat:\n„Podobno studiowałeś? Nie było tam nic o tym, że studia polegają na samodzielnym pogłębianiu wiedzy? Ani o tym, jak korzystać z bibliotek? W podstawówce, liceum – ani słowa o tym, jak logicznie argumentować (rozprawki!), nic np. o różnicy między faktami, opiniami i „faktoidami”?”\n„(jak typowy prawomózgowiec jestem słaby z matematyki)”\nSam się diagnozowałeś? Wystarczyło Ci, że np. słaby jesteś z myślenia abstrakcyjnego i przyczynowo-skutkowego? A może widziałeś w sieci gifa z obracającą się panienką i użyłeś go do badania swojego mózgu? Brzmisz jak ci wszyscy „jestem humanistą, bo nie umiem liczyć”, tylko używasz trudniejszego słówka.\n„Ale pośród tylu materiałów, gdzie zacząć szukać?”\nPodręczniki. Masz widać bardzo wielki uraz do szkoły, skoro tak prosta odpowiedź jakoś Ci się nie nasuwa. No ale podręczniki są feee i trzeba po nie gdzieś iść, do biblioteki się zapisać, co za męka!\n„Ja nie myślę w kategoriach linearnych, logicznych. Ja myślę skojarzeniami.”\nZmartwię Cię. Większość ludzi tak ma. Na tym na przykład polega zapamiętywanie i z tego wyrastają popularne mnemotechniki. Ale przecież Ty tego „nie mogłeś przewidzieć”…\nPozdrawiam i czekam na dzień, w którym będziesz równie aktywnie szukał wiedzy, co dziś wynajdujesz usprawiedliwienia dla bierności.\n30 czerwca, 2011 o 13:37\nSpotkałem się kiedyś z opinią, że potrzeba 12 lat intensywnej nauki, by odkryć w danej dziedzinie coś nowego. Przez te 12 lat idziesz po czyichś śladach, czyli jeśli ta wiedza prowadziłaby do nowego odkrycia, to ktoś już by to dawno odkrył. Czytałem też, że Freud nie dążył do bycia mistrzem w każdej dziedzinie. On dążył do uzupełnienia wiedzy, jeśli w jakiejś dziedzinie wydawała mu się niekompletna. Właśnie to próbuję zrobić – uczyć się tego, czego inni się uczyli paralelnie do skupiania się na czymś, czego mistrzowie nie rozwiązali, na tym, czym się nie zajmowali, na łączeniu dziedzin, których nikomu nie przyszło na myśl łączyć.\nSystematyczność, wysiłek, logika, linearna nauka, fakty i liczby itd. są domeną lewej półkuli.\nNie robię NICZEGO. Uczę się tak, jak mi pasuje. Prędzej zapamiętam treść książki, gdy mnie akurat interesuje temat niż wtedy, gdy czytam „na przyszłość”, jakby kiedyś się miało przydać.\nOczywiście, że się pojawił, ale interesujące wykłady o matematyce na youtube odkryłem dopiero niedawno, podobnie jak Khan Academy. Richard Feynman umyślnie rozwijał swoją prawą półkulę, która – jak sądzę – nosi charakter podświadomości, więc zapewnia do niej lepszy dostęp. Nie wiem, czy znajoma matki ściemniała, ale twierdziła, że nie potrafiła sobie NIC wyobrazić. Ma ściśle matematyczno-logiczny umysł, wykłada na uniwersytecie. Są również tacy konkretni ludzie, którzy twierdzą, że im się nic nigdy nie śni (a przynajmniej nic nie pamiętają). U mojego ojca wiąże się to z jego skrajnym brakiem wyobraźni.\nNie martw się. Na wszystko przychodzi czas. Zbiega się to z okresami, o których ze względu na ezoteryczny charakter nie będę szerzej pisał (np. do zgłębienia matematyki w celu rozwinięcia lewej półkuli nabrałem ochoty dopiero stosunkowo niedawno, gdy Saturn przechodził przez intelektualną, logiczną Wagę).\nI ubolewam nad tym, że na niczym nie znam się naprawdę dobrze. Wychodzę jednak z założenia, że jeśli opanuję podstawy, będę mógł w każdej chwili kontynuować naukę i osiągnąć wyższy poziom zaawansowania.\nBardzo zabawne. Ludzie na psychotekst.pl wspominali o tym, że jako dorośli szli na terapię. Nie słyszałaś o terminie DDA? Czy uważasz, że to wymysł?\nNie, psycholog zdiagnozował u mnie dyskalkulię, która jest w naszej rodzinie dziedziczna. Moja matka to skrajny przypadek.\nWidzę kolejny problem. Mam różnego rodzaju e-booki, ale w pierwszej kolejności czytam tylko te, które zawierają jakąś wiedzę praktyczną, przydatną w życiu. Gdybym chciał czytać o grawitacji, historii filmu itp. spędziłbym na tym dłuższy czas, po którym nie umiałbym i nie wiedziałbym nic, co mógłbym sobie wpisać na CV.\nPoza tym, wyobraź sobie, że przeczytałem mnóstwo książek… i nie potrafię nic twórczego wymyślić, bo np. mój umysł wpadł w mentalne koleiny. Czas poświęcony na naukę byłby zmarnowany.\nPodczas pisania tekstu robię research także z innych powodów: nie potrafię czegoś dokładnie opisać, więc szukam dokładnego opisu. Nie potrafię przytoczyć dokładnego cytatu albo powątpiewam w prawdziwość artykułu np. z onetu, więc szukam czegoś, co to potwierdzi lub zaprzeczy. Innymi słowy, mój research ma konkretny cel. Mam opory przed uczeniem się „na zapas”, bo jeśli mój umysł nie uzna to za ważne, jeśli nie ma do materiału emocjonalnego przywiązania, to szybko to zapomni.\nMoże piszę artykuł jako „ignorant”, ale po to, by potem porównać go z tym, co już wiadomo. Z opinią ludzi, którzy się na tym znają lub mają podobne doświadczenia. Próbuję je weryfikować, jak tylko mogę. Na Facebooku mam wśród znajomych aptekarza i specjalistę od zielarstwa, tradycyjnej chińskiej medycyny itp., więc w razie czego pytam go o potwierdzenie. Wierz mi, gdybym miał wśród znajomych np. skorego do pomocy fizyka kwantowego, pytałbym go o opinię na temat jakiejś teorii kwantowej z podświadomości wziętej. Jeśli po czasie okaże się, że artykuł jest w jakiś sposób błędny lub wymaga uzupełnienia, po prostu napiszę uzupełnienie, poprawioną wersję lub sprostowanie.\n1 lipca, 2011 o 13:03\nPrzepraszam za ostre słowa w poprzednim komentarzu. Odniosłam wrażenie, że wolisz skupiać się na rozwoju „a la prawa półkula”, bo nie wymaga on od Ciebie tyle wysiłku – przez co zaniedbujesz umiejętności „lewopółkulowe”. A przecież najwydajniej pracuje się używając całego mózgu, a nie tej czy innej jego strony. Stąd też ja skorzystałam z lekcji muzyki i geometrii przestrzennej, a Ty mógłbyś sporo wynieść z ćwiczenia logiki, wysławiania się, z treningu systematyczności. Mógłbyś na przykład zadbać o bardziej liniową strukturę swoich artykułów (chaotyczna wypowiedź dla wielu osób jest wyrazem niestaranności, a nie kreatywnego myślenia; zresztą sam się zgubiłeś w pewnym momencie i wyszedł Ci „kwiatek” o tragicznym pozowaniu do aktów) i o bardziej hierarchiczny dobór argumentów (nie mieszać błahych z poważnymi jak popadnie, tylko świadomie wybrać jakąś strukturę, np. od naj-, albo raz taki, raz inny). Wreszcie – mógłbyś zbudować sobie nawyk regularnego robienia pewnych rzeczy, co pozwoliłoby Ci przezwyciężyć odruch porzucania rzeczy trudnych czy „nieciekawych”.\n„Właśnie to próbuję zrobić – uczyć się tego, czego inni się uczyli paralelnie do skupiania się na czymś, czego mistrzowie nie rozwiązali, na tym, czym się nie zajmowali, na łączeniu dziedzin, których nikomu nie przyszło na myśl łączyć.”\n„Wychodzę jednak z założenia, że jeśli opanuję podstawy, będę mógł w każdej chwili kontynuować naukę i osiągnąć wyższy poziom zaawansowania.”\nAle przedstawiasz to tak, jakbyś pominął tę pierwszą część – poznawanie wcześniejszych dokonań, czy zupełnych podstaw danej dziedziny. Jasne, masz wtedy większe szanse wymyślić coś oryginalnego, jednak masz też prawie jak w banku, że to coś będzie całkowicie nierealne. Do tego chyba nie zmierzasz?\n„Richard Feynman umyślnie rozwijał swoją prawą półkulę, która – jak sądzę – nosi charakter podświadomości, więc zapewnia do niej lepszy dostęp. Nie wiem, czy znajoma matki ściemniała, ale twierdziła, że nie potrafiła sobie NIC wyobrazić. Ma ściśle matematyczno-logiczny umysł, wykłada na uniwersytecie. Są również tacy konkretni ludzie, którzy twierdzą, że im się nic nigdy nie śni (a przynajmniej nic nie pamiętają). U mojego ojca wiąże się to z jego skrajnym brakiem wyobraźni.”\nA Ty mógłbyś umyślnie rozwijać lewą półkulę, skoro najwyraźniej tam masz braki. Poleganie tylko na jednej części mózgu jest jak dla mnie umyślnym upośledzaniem siebie.\nU Twojego ojca, który z tego co zrozumiałam, jest/był alkoholikiem, brak wyobraźni wynika moim zdaniem z uszkodzenia mózgu przez alkohol.\n„Bardzo zabawne. Ludzie na psychotekst.pl wspominali o tym, że jako dorośli szli na terapię. Nie słyszałaś o terminie DDA? Czy uważasz, że to wymysł?\nNie, psycholog zdiagnozował u mnie dyskalkulię, która jest w naszej rodzinie dziedziczna. Moja matka to skrajny przypadek.”\nNie, nie uważam, że DDA to wymysł. Skoro uważasz się za DDA i masz z tego powodu konkretne problemy (to, co opisujesz, to nie super świetna prawa półkula, a efekty nieharmonijnego rozwoju: http://www.4lomza.pl/index.php?wiad=5390 ), może też poszukałbyś pomocy? Skoro w szkole nie zdołałeś sobie przyswoić wspomnianych przeze mnie dwukrotnie postaw i umiejętności, takich jak samodzielność w zdobywaniu wiedzy, a jednak masz ambicje jeśli chodzi o rozwijanie swojego umysłu, to korzyści z terapii na pewno przewyższą koszty. Przy okazji – różne dys- też się leczy (mniej lub bardziej skutecznie, ale na tyle, by móc działać w społeczeństwie opartym na słowie pisanym i liczbach), co wiem z doświadczenia własnego i najbliższych mi osób. Polega to na żmudnych ćwiczeniach, ale jak komuś zależy na normalnym funkcjonowaniu, to to przeboleje.\n„Gdybym chciał czytać o grawitacji, historii filmu itp. spędziłbym na tym dłuższy czas, po którym nie umiałbym i nie wiedziałbym nic, co mógłbym sobie wpisać na CV.”\nTen pragmatyzm jest rzeczywiście przygnębiający. Masz kolejny temat na pogawędkę z podświadomością – dlaczego wymagasz, by wiedza była natychmiastowo użyteczna? Czy tylko perspektywa zarobku Cię motywuje? A dla Twojej informacji – wpisywanie w CV pracy z podświadomością dla przeciętnej osoby jest bardziej kuriozalne niż zainteresowanie historią filmu. Jestem ciekawa, czy bierzesz to pod uwagę.\n„Poza tym, wyobraź sobie, że przeczytałem mnóstwo książek… i nie potrafię nic twórczego wymyślić, bo np. mój umysł wpadł w mentalne koleiny. Czas poświęcony na naukę byłby zmarnowany.”\nTo jak mniemam tylko Twoje przypuszczenie („byłby”) – równie dobrze może być błędne. Poza tym jako osoba pielęgnująca prawą półkulę chyba nie boisz się problemów z kreatywnością?\n„Podczas pisania tekstu robię research”\nNaprawdę? Odniosłam wrażenie, że research robisz już PO opublikowaniu tekstu i konfrontacji go z osobami bardziej kompetentnymi. Przy czym jeśli chodzi o samo czytanie tekstów, zwłaszcza z pogranicza nauki i paranauki, researchu nie robisz wcale (tak przynajmniej było w przypadku tytułów, o których rozmawialiśmy powyżej).\n„nie potrafię czegoś dokładnie opisać, więc szukam dokładnego opisu.”\nProblemy z werbalizacją – naprawdę zaniedbałeś swoją lewą półkulę. Jeśli rzeczywiście myślisz o karierze naukowej albo publicystycznej, upewnij się, że rozumiesz, czym jest plagiat, jak powinien wyglądać cytat albo odwołanie itp., bo Twoja metoda pisania jest ryzykowna w tym względzie.\n„Mam opory przed uczeniem się „na zapas”, bo jeśli mój umysł nie uzna to za ważne, jeśli nie ma do materiału emocjonalnego przywiązania, to szybko to zapomni.”\nTak działa każdy umysł – jeśli oprócz lewej (powtarzanie) zaangażujesz też prawą półkulę (zmysły, emocje itp.), masz większe szanse cokolwiek trwale zapamiętać. Dlatego osoby, które muszą przyswajać ogromne partie materiału, np. studenci medycyny, są zazwyczaj za pan brat z mnemotechnikami takimi jak budowanie skojarzeń. Innymi słowy – mózg można „oszukać” i kazać mu zapamiętać coś, co normalnie nie wzbudza w Tobie większych emocji. Nie wiem, na ile jesteś zaznajomiony z tymi technikami, ale wygląda na to, że nie przyszło Ci do głowy używać ich celowo, mimo że według swoich słów lepiej pracuje Ci się z prawą półkulą. Może uznałeś, że to niepotrzebne? A może boisz się, że i tak wszystko zapomnisz, albo nie rozumiesz? Tak czy inaczej, następne pytanie (może być do podświadomości) brzmi – dlaczego doszedłeś do takiego wniosku?\n„Może piszę artykuł jako „ignorant”, ale po to, by potem porównać go z tym, co już wiadomo.”\nTo jest całkiem ciekawa metoda uczenia się :). Ale co jeśli bardziej zapadnie Ci w pamięć Twoja pierwsza wersja, a nie poprawiona? Lub też – a jeśli nie trafisz na osobę kompetentną, skłonną do wskazania Ci możliwych pomyłek? Zdajesz się na inne osoby („mam wśród znajomych […] więc w razie czego pytam go o potwierdzenie.”), a przecież mając dostęp do internetu i znajomość 2 języków obcych jesteś w stanie większość swoich twierdzeń, wierzeń zweryfikować sam. Jak dla mnie to kolejność powinna być taka – do profesjonalistów idziesz z tekstem, którego we własnym zakresie nie masz szans już poprawić pod względem merytorycznym. U Ciebie jednak tak nie jest – najpierw piszesz, potem pytasz ludzi o zdanie, a potem ewentualnie i nieraz przypadkiem znajdujesz potwierdzenia (confirmation bias? 😉 ). Nie wiem, dlaczego uzależniasz swoje myślenie od innych ludzi. Weź jednak pod uwagę to, że\na) mogą nie chcieć Ci pomóc;\nb) mogą celowo wprowadzić Cię w błąd;\nc) także mogą się mylić;\nd) dwa autorytety mogą mieć sprzeczne opinie na dany temat, uznawać inne szkoły myślenia (prawdopodobne np. w psychologii, ekonomii).\nZwłaszcza ostatnia z tych możliwości może stanowić dla Ciebie niezłe wyzwanie, co widać po naszej rozmowie o nieświadomości zbiorowej – jungiści są za, inni są przeciw.\n« Dlaczego pokonując życiowe przepaści zyskujemy poczucie celowości życia?\nRecenzja zamknięta w formacie A4: Agatha Christie „Five little pigs”. »


Spodnie chino Kevin Bordeaux - Lancerto\nSpodnie chino Kevin Bordeaux z bliska\nProsta, wpuszczana kieszeń z zapięciem na guzik to klasyka spodni chino. Dla Twojego komfortu wzmocniliśmy ją dodatkowym przeszyciem oraz rygielkami po bokach w kontrastowym, ciemnym kolorze.\nŚwietne dopasowanie to podstawa dobrych spodni. W przypadku chinosów Kevin zastosowaliśmy prostą nogawkę, delikatnie zwężaną ku dołowi.\nDzięki uniwersalnej szerokości szlufek, nie będziesz miał problemów z doborem paska, każdą parę chinosów Kevin Bordeaux sygnujemy skórzanym tagiem z logo LANCERTO.