Jak wybrać odpowiednie słuchawki? | Poradnik Orange\nSłuchawki zwykło się dzielić na douszne i nauszne, ale w rzeczywistości wśród tych pierwszych znajdziesz dwa rozwiązania, które nieco się różnią.\nKlasyczne słuchawki douszne kształtem przypominają niewielki spłaszczony owal i umieszczasz je w małżowinie usznej.\nSłuchawki dokanałowe są najczęściej jeszcze mniejsze oraz mają bardziej podłużny kształt z wymiennymi wkładkami silikonowymi na końcach, które wkładasz głębiej do kanału słuchowego.\nSłuchawki douszne, nawet dobrze dopasowane, mogą trochę słabiej trzymać się w uchu, są jednak lepszym rozwiązaniem, jeśli nie lubisz uczucia „wypełnienia” kanału słuchawkowego.\nSłuchawki dokanałowe zwykle zapewnią lepszy odbiór dźwięku, skuteczniej izolują odgłosy z otoczenia i są też bardziej praktyczne, jeśli chcesz w nich uprawiać sport. Z drugiej strony mogą być bardziej szkodliwe dla słuchu przy wysokim poziomie głośności.\nSłuchawki douszne z mikrofonem Winner Group\nTego typu słuchawki możesz znaleźć w niektórych zestawach z telefonem komórkowym. Z roku na rok zapewniają one coraz lepsze doznania dźwiękowe, np. czystsze brzmienie i głębokie basy. Dobre słuchawki douszne mają też ergonomiczny kształt, który zapewnia dużą wygodę.\nSłuchawki nauszne obejmują całe ucho od strony zewnętrznej, a głośniki zazwyczaj połączone są pałąkiem. Często zapewnią Ci dźwięk wyższej jakości, a ich wpływ na słuch jest zwykle mniejszy. Są natomiast większe od dousznych, a co za tym idzie – bardziej rzucają się w oczy. Są też cięższe i sprawdzą się zdecydowanie gorzej przy dużej mobilności – na przykład w trakcie aktywności fizycznej.\nSłuchawki otwarte, półotwarte czy zamknięte?\nPodczas wyboru słuchawek zwróć też uwagę na to, jak izolują dźwięki z otoczenia. Dotyczy to przede wszystkim słuchawek nausznych, ale również poszczególne modele douszne i dokanałowe mogą się różnić w tej kwestii.\nSłuchawki otwarte przydadzą Ci się we względnie cichych miejscach i do domowego użytku. Jak sama nazwa wskazuje, stosunkowo dobrze przepuszczają dźwięki z otoczenia, a na zewnątrz może być też odrobinę słychać to, czego na nich słuchasz. Z drugiej strony zapewniają uchu odpowiednią wentylację, przez co znacznie mniej męczą narząd słuchu.\nSłuchawki zamknięte szczelnie zamykają kanał słuchowy, przez co możesz ich używać nawet w zatłoczonych i głośnych miejscach. osoby, które znajdują się w Twoim otoczeniu również nie słyszą dźwięku ze słuchawek.\nSłuchawki półotwarte łączą zalety obu powyższych rozwiązań. Zapewniają dobrą wentylację ucha przy jednoczesnej dobrej izolacji od zewnętrznych hałasów, choć odcięcie od odgłosów z otoczenia nie jest aż tak skuteczne jak przy słuchawkach zamkniętych.\nPrzeczytaj też: Akcesoria, o których powinien pamiętać każdy gracz >>\nSłuchawki bezprzewodowe czy z kablem?\nCoraz większą popularnością cieszą się słuchawki bezprzewodowe, głównie ze względu na ich wygodę. Najczęściej transmisja dźwięku opiera się na technologii Bluetooth. Słuchawki BT (skrót od Bluetooth) nie mają więc kabli, które często się plączą, dlatego dobrze sprawdzają się jako słuchawki do biegania. Możesz oddalić się w nich nawet na wiele metrów od urządzenia generującego dźwięk i nadal cieszyć się swoją ulubiona muzyką. Co ważne – producenci wprowadzają na rynek coraz bardziej zaawansowane technologicznie słuchawki Bluetooth, których dźwięk jest już naprawdę wysokiej jakości.\nTego typu słuchawkami są m.in. słuchawki Apple AirPods – bez problemu połączysz je np. ze swoim iPhonem lub Apple Watchem. Możesz z nich korzystać bez ładowania aż przez 5 godzin słuchania muzyki.\nPodobne rozwiązanie oferuje też m.in. Xiaomi. Bezprzewodowe słuchawki Mi True Wireless zapewniają bardzo wysoką jakość dźwięku i zasięg aż do 10 metrów. Huawei z kolei oferują m.in. słuchawki FreeBuds z inteligentnym procesorem dźwięku i systemem redukcji szumów.\nSprawdź słuchawki w sklepie Orange >>\nTyp słuchawek i ich parametry są w dużej mierze zależne od tego, kiedy chcesz z nich korzystać. Możesz potrzebować np.\nsłuchawek do biegania – dobrze sprawdzą się lekkie słuchawki bezprzewodowe,\nsłuchawek do grania – mogą Ci się przydać słuchawki nauszne z mikrofonem,\nsłuchawek do słuchania muzyki w biurze – w tym wypadku zadbaj o to, aby dźwięki nie przeszkadzały osobom znajdującym się obok.\nPrzy wyborze słuchawek weź więc pod uwagę:\nzasięg (w przypadku słuchawek bezprzewodowych),\nkonstrukcję (zamknięta, otwarta, półotwarta),\ntyp (nauszne, douszne, dokanałowe),\npoziom SPL (większa liczba decybeli zwiększa odporność na zniekształcenia dźwięków),\npasmo przenoszenia (przedział od 20 Hz do16 kHz zapewnia optymalną paletę dźwięków),\nimpedencję (dla smartfonów dobrym zakresem jest 16-32 Ohm, dla urządzeń stacjonarnych minimum 50 Ohm).


Straż miejska radzi – Jastrzębie-Zdrój kopalnie pomysłów, pokłady możliwości\nStraż miejska radzi - Jastrzębie-Zdrój\nWakacyjne podróże z psem Planując wakacyjny odpoczynek właściciele zwierząt domowych muszą podjąć decyzję: zabieramy naszego domownika ze sobą czy zostawiamy u zaufanego sąsiada? O ile koty najczęściej nie lubią podróży samochodem i lepiej rzeczywiście zostawić go pod opieką znanej mu osoby, to psy zwykle garną się do wakacyjnych wojaży. Pies w samochodzie na dłuższą trasę to trudny temat, dlatego należy poświęcić trochę czasu na przygotowanie mu odpowiednich warunków, tak aby podróż nie stanowiła męczarni i dla nas i dla zwierzaka. Przed wyjazdem warto odwiedzić lekarza weterynarii i zaopatrzyć się w środki na chorobę lokomocyjną oraz sprawdzić aktualność szczepień w książeczce, którą oczywiście zabieramy ze sobą. Przed podróżą zadbajmy o posiłek, tym razem ograniczając karmę aby nie doprowadzić do przejedzenia zwierzęcia.\nJak dobrze wiedzą wszyscy właściciele psów, jego naturalna ciekawość nakazuje mu zwiedzić całą kabinę, zajrzeć we wszystkie zakamarki samochodu a przy okazji wskoczyć nam na kolana. Nawet gdy się położy albo będzie wystawiać łeb przez szybę najpewniej szybko mu się to znudzi. Oczywiście taka swoboda ze względu na jego i nasze bezpieczeństwo jest niewskazana, dlatego już wcześniej pomyślmy o odpowiednim zabezpieczeniu na czas podróży.\n- Przestrzeń bagażowa w samochodach typu combi - jeśli mamy do dyspozycji tego typu bagażnik bo udało nam się umieścić walizki np. w bagażniku dachowym, będzie to najlepsze rozwiązanie dla psa, zwłaszcza dużego, któremu będzie tam na pewno bardziej wygodnie niż na tylnej kanapie. Wówczas wystarczy wyłożyć podłogę kocem i najlepiej specjalną matą antypoślizgową.\n- Jako miejsce transportu można wykorzystać także miejsca "z tyłu", pod warunkiem wykorzystania specjalnych szelek dostosowanych do rozmiarów naszego pupila. Tego typu rozwiązanie nie unieruchomi psa całkowicie ale nie pozwoli mu też na swobodne przemieszczanie się po samochodzie. Najczęściej stosowane są u psów dużych i średnich.\n- Dla najmniejszych psiaków polecamy specjalne kontenerki przypinane pasami na tylnym siedzeniu, gwarantujące bezpieczeństwo na czas całego przejazdu.\nPamiętajmy że w czasie podróży co najmniej co dwie godziny powinniśmy urządzić postój, potrzebny zwierzęciu do poruszania się, załatwienia potrzeb fizjologicznych i spokojnego napicia się.\nPodróż przedświąteczna Straż Miejska radzi kierowcom pojazdów udających się w dłuższą podróż przedświąteczną, sylwestrową wyposażyć się w:\n- Telefon komórkowy z wykazem telefonów do najważniejszych służb ochrony prawnej i zdrowotnej: 999 - Pogotowie Ratunkowe, 998 - Straż Pożarna, 997 - Policja, 986 - Straż Miejska, 112 - z którego będzie powiadomiony każdy podmiot, który może pomóc w trudnej sytuacji kryzysowej\n- Inne ważne wyposażenie będące obowiązkowym lub świadczące o wyobraźni podróżujących: kompletna apteczka, gaśnica, kamizelka odblaskowa, trójkąt ostrzegawczy, zamienny komplet żarówek.\nZakaz palenia Poniżej przedstawiamy najważniejsze zmiany w Ustawie o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych wprowadzone w życie z dniem 15.11.2010r.\n2) "wyroby tytoniowe" - wszelkie wyprodukowane z tytoniu wyroby, takie jak papierosy, cygara, cygaretki, tytoń fajkowy, machorka i inne, zawierające tytoń lub jego składniki, z wyłączeniem środków farmaceutycznych zawierających nikotynę,\n5) "reklama wyrobów tytoniowych" - publiczne rozpowszechnianie wizerunków marek wyrobów tytoniowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych firm produkujących wyroby tytoniowe, nie różniących się od nazw i symboli graficznych wyrobów tytoniowych, służących popularyzowaniu marek wyrobów tytoniowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy firmami zajmującymi się produkcją, dystrybucją i handlem wyrobami tytoniowymi,\n9) "palarnia" - wyodrębnione konstrukcyjnie od innych pomieszczeń i ciągów komunikacyjnych pomieszczenie, odpowiednio oznaczone, służące wyłącznie do palenia wyrobów tytoniowych zaopatrzone w wywiewną wentylację mechaniczną lub system filtracyjny w taki sposób, aby dym tytoniowy nie przenikał do innych pomieszczeń.\nWarto zauważyć, że wspomniana definicja wyrażenia "palarnia" określa ogólne kryteria dotyczące tego pomieszczenia, szczegółowe warunki techniczne nie ulegają zmianie w stosunku do dotychczasowych przepisów i są one ustalone w rozp. MPiPS z dn. 26.09.1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650, z późn. zm.). Jak wynika z zapisów zawartych w rozdz. 7 załącznika nr 3 do powołanego rozp., palenie tytoniu w zakładach pracy jest dozwolone wyłącznie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach (palarniach) wyposażonych w dostateczną ilość popielniczek. Powyższe przepisy obejmują ponadto następujące dyspozycje:\n" palarnie powinny być usytuowane w sposób nienarażający osób niepalących na wdychanie dymu tytoniowego,\n" w palarni powinno przypadać co najmniej 0,1 m2 powierzchni podłogi na każdego pracownika najliczniejszej zmiany korzystającego z tego pomieszczenia, z tym jednak, że powierzchnia poszczególnych pomieszczeń przeznaczonych na palarnie nie powinna być mniejsza niż 4 m2,\n" w palarni należy zapewnić przynajmniej dziesięciokrotną wymianę powietrza w ciągu godziny.\nNowelizacja zaostrzyła przepisy ustawy antynikotynowej w zakresie zakazu palenia papierosów i innych wyrobów tytoniowych na terenie zakładów pracy i niektórych jednostek organizacyjnych\nArt. 5. 1. Zabrania się palenia wyrobów tytoniowych, z zastrzeżeniem art. 5a:\nNowelizacja wprowadziła do ustawy antynikotynowej art. 5a, w ramach którego określono dopuszczalne odstępstwa od zakazu palenia wyrobów tytoniowych\nArt. 5a. 1. Właściciel lub zarządzający może wyłączyć spod zakazu określonego w art. 5 indywidualne pokoje w obiektach służących celom mieszkalnym.\nNależy podkreślić, że inicjatywa pracodawcy zamierzającego utworzyć palarnię w zakładzie pracy nie doczeka się realizacji, jeżeli pracodawca nie jest właścicielem lub zarządcą użytkowanych pomieszczeń, przy czym podmioty te nie wyrażają zgody na wyznaczenie palarni. W rozumieniu ustawy antynikotynowej podmiotem upoważnionym do utworzenia palarni jest właściciel lub zarządzający. Jeżeli zatem właściciel lub zarządca nie akceptuje propozycji stworzenia palarni dla pracowników pracodawcy wynajmującego pomieszczenia u tych podmiotów, to pracodawca nie dysponuje środkami prawnymi pozwalającymi mu na wyegzekwowanie takiego działania.\nArt. 6. 1. Zabrania się sprzedaży wyrobów tytoniowych osobom do lat 18. W miejscu sprzedaży wyrobów tytoniowych umieszcza się widoczną i czytelną informację o treści: "Zakaz sprzedaży wyrobów tytoniowych osobom do lat 18 (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych)".\nW ramach nowelizacji zmodyfikowano art. 13 ustawy antynikotynowej, który określa przesłanki stosowania sankcji karnych za naruszenie zakazu palenia wyrobów tytoniowych oraz wskazuje maksymalne wysokości grzywien przewidzianych za wykroczenie, o którym mowa. Należy podkreślić, że odpowiedzialności wykroczeniowej wynikającej ze wspomnianego przepisu podlega zarówno właściciel lub zarządzający obiektem bądź środkiem transportu, jak i osoby niestosujące się do zakazu palenia tytoniu.\n2. Kto pali wyroby tytoniowe w miejscach objętych zakazami określonymi w art. 5 podlega karze grzywny do 500 zł.\nW odniesieniu do osób, które palą wyroby tytoniowe w miejscach objętych zakazami określonymi w art. 5 ustawy antynikotynowej przewidziano karę grzywny do 500 zł (art. 13 ust. 2 ustawy antynikotynowej).\nW powyższych przypadkach orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.\nObowiązek odśnieżania W związku z opadami śniegu oraz niskimi temperaturami, Straż Miejska przypomina o obowiązkach właścicieli nieruchomości, wynikających z Ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz z Uchwały nr III.21.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 27 lutego 2014 roku w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Jastrzębie-Zdrój.\nZgodnie z zapisami zawartymi w wspomnianej ustawie, do obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie utrzymania zimowego należy:\n1. Niezwłoczne uprzątnięcie błota, śniegu, lodu z chodników położonych wzdłuż nieruchomości z wyjątkiem chodnika, na którym dopuszczony jest płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych,\n2. Niezwłoczne uprzątnięcie błota, śniegu, lodu z części nieruchomości udostępnionej do użytku publicznego,\n3. Niezwłoczne usuwanie sopli i nawisów śniegu stwarzających zagrożenie dla przechodniów z budynków i ich części oraz urządzeń infrastruktury technicznej,\n4. Pryzmowanie błota, śniegu, lodu na chodniku przy krawędzi jezdni z zachowaniem minimum 1 metra od pnia drzewa, w sposób nieutrudniający ruchu pieszych i pojazdów.\nZa nieuprzątnięcie błota, śniegu czy lodu z chodników położonych wzdłuż nieruchomości Straż Miejska może nałożyć mandat karny w wysokości - 100 zł.\nZa nieprzestrzeganie zapisów zawartych w Uchwale Rady Miasta, tj.:\n"Właściciele nieruchomości zobowiązani są do:\nniezwłocznego uprzątania śniegu, tworzącego się błota pośniegowego, lodu z powierzchni nieruchomości przeznaczonej do użytku publicznego, w tym z podwórzy, przejść, schodów, wjazdów do posesji, bram, itp. w sposób nie zakłócający ruchu pieszych i pojazdów oraz utrzymywania ich szorstkości"\nStraż Miejska może nałożyć mandat karny do 500 zł. lub skierować wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego.\nWłaściciele nieruchomości muszą również pamiętać, że wykonanie powyższych czynności (obowiązków) leży także w ich własnym interesie. W przypadku, w którym przechodzień na skutek zaniedbania obowiązku oczyszczenia chodnika, pośliźnie się na nim i złamie rękę, czy nogę - właściciel nieruchomości naraża się na odpowiedzialność cywilną.\nJastrzębie Zdrój mówi STOP! Trwa III Ogólnopolski Dzień Odpowiedzialnej Sprzedaży wyrobów tytoniowych, kulminacja XII edycji Programu STOP18! Celem akcji, w której uczestniczy Jastrzębie Zdrój i blisko 300 innych samorządów z całej Polski jest zapobieganie dostępowi niepełnoletnich do wyrobów tytoniowych. Jak wynika z badania Programu STOP18! jedynie 36% sprzedawców przestrzega zakazu sprzedaży papierosów osobom do lat osiemnastu.*\nOd dłuższego czasu strażnicy miejscy odwiedzają placówki handlowo-gastronomiczne na terenie miasta gdzie wręczają sprzedawcom materiały związane z programem, a także odpowiadają na pytania związane z obowiązkami i prawami dotyczącymi sprzedaży wyrobów tytoniowych nieletnim. Materiały informujące jak uchronić dziecko przed paleniem będą rozdawane także rodzicom przy okazji spotkań z Strażą Miejską na terenie placówek oświatowych.\n10 września, podczas III Ogólnopolskiego Dnia Odpowiedzialnej Sprzedaży w Jastrzębiu Zdroju będą prowadzone wzmożone patrole w rejonie placówek oświatowych oraz kontrole punktów handlowych pod kątem sprzedaży wyrobów tytoniowych nieletnim.\n* 64% sprzedawców sprzedałoby papierosy ankieterowi wyglądającemu na mniej niż 18 lat. Prowadzone w grudniu 2008 roku badanie Millward Brown SMG/KRC metodą Tajemniczy Klient objęło 47 miast o wielkości co najmniej 50 000 mieszkańców. Łącznie zrealizowano 4700 obserwacji.\nSpożywanie i sprzedaż wyrobów alkoholowych Temat spożywania i sprzedaży alkoholi reguluje ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ustawa ta definiuje m.in. takie pojęcie jak napój alkoholowy - produkt przeznaczony do spożycia zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5% objętościowych alkoholu.\nW przypadku wątpliwości co do pełnoletniości nabywcy sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy.\nUstawa zabrania też wnoszenia napojów alkoholowych na teren zakładów pracy, obiektów wymienionych w art. 14 ust. 1 pkt 6, jak również stadionów i innych obiektów, w których odbywają się masowe imprezy sportowe i rozrywkowe, a także obiektów lub miejsc objętych zakazem wnoszenia napojów alkoholowych.\nPonadto temat spożywania alkoholu reguluje akt prawa miejscowego, tj. Uchwała Nr VI/121/2003 Rady Miasta Jastrzębie Zdrój z dnia 13 lutego 2003r. w sprawie wprowadzenia zakazu spożywania napojów alkoholowych w miejscach publicznych na terenie miasta Jastrzębie Zdrój.W załączniku tejże uchwały szczegółowo wymienione są miejsca publiczne, w których obowiązuje zakaz spożywania napojów alkoholowych:" Tereny placówek handlowych oraz tereny w odległości do 50 m od budynków, w których usytuowane są placówki handlowe, pijalnie piwa, karczmy, bary, gospody, zajazdy czy restauracje" Wszystkie place zabaw dla dzieci na terenie miasta" Jar Południowy począwszy od ul. Wielkopolskiej i zlokalizowanej tam MBP do ul. Podhalańskiej, obejmując także byłe Miasteczko Ruchu Drogowego" Teren OWN pomiędzy ul. Cieszyńską, Kazimierza Wielkiego, Kusocińskiego a WSS nr2" Wszystkie boiska oraz place obiektów oświatowych i sportowych" Tereny basenów kąpielowych" Budynki mieszkalne wielorodzinne poza lokalami mieszkalnymi i pomieszczeniami przynależnymi" Tereny w odległości do 50m od obiektów sakralnych" Targowiska i place targowe oraz giełdy towarowe\nPalenie i sprzedaż wyrobów tytoniowych Temat sprzedawania oraz używania tytoniu oraz wyrobów tytoniowych został uregulowany w ustawie o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych.\nUstawa ta opisuje miejsca objęte zakazem palenia wyrobów tytoniowych:\n1. Zabrania się palenia wyrobów tytoniowych poza wyraźnie wyodrębnionymi miejscami:\n" w zakładach opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem ust. 2,\n" w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych,\n" w pomieszczeniach zamkniętych zakładów pracy oraz innych obiektów użyteczności publicznej.\nWymienione są również przypadki kiedy zakazana jest sprzedaż omawianych wyrobów:\n" W przypadku wątpliwości co do pełnoletności kupującego wyroby tytoniowe sprzedawca może zażądać okazania dokumentu potwierdzającego wiek kupującego.\nStraż Miejska w Jastrzębiu Zdroju aktywnie działa na rzecz wyeliminowania dostępności wyrobów tytoniowych wśród nieletnich mieszkańców naszego miasta. Przykładem może być zaangażowanie w ogólnopolski Program Odpowiedzialnej Sprzedaży STOP 18, w ramach którego strażnicy odwiedzają punkty sprzedaży wyrobów tytoniowych, informując sprzedawców o grożących sankcjach prawnych związanych z sprzedażą wyrobów tytoniowych osobą nieletnim oraz wręczają materiały związane z programem. Rozmowy na ten temat są również przeprowadzane z rodzicami przy okazji spotkań w szkołach.\nWięcej na temat programu, a także informacje dla rodziców oraz sprzedawców wyrobów tytoniowych znajdują się na stronie www.stop18.pl.\nDziałania profilaktyczne Straż Miejska informuje, iż w roku szkolnym 2009/2010, w ramach działań profilaktycznych jest możliwość realizacji w szkołach programów profilaktyczno-edukacyjnych na niżej wymienione tematy:\nZajęcia będą realizowane w formie nieodpłatnej przez przeszkolonych pracowników SM po wcześniejszym uzgodnieniu terminu spotkania z Panem Aleksandrem Kaszak - Koordynatorem ds. Profilaktyki pod numerem telefonu (032) 47 85 187.Po uzgodnieniu możliwe jest również dostosowanie danego tematu do charakterystycznych potrzeb danej placówki\nFotoradar Fotoradar jest urządzeniem przeznaczonym do pomiaru prędkości pojazdów, wykonującym automatycznie zdjęcia fotograficzne pojazdom, które przekroczyły określoną prędkość.\nW zależności od ustawień, może rejestrować pojazdy przyjeżdżające, odjeżdżające lub obydwa kierunki jednocześnie. Słowo "radar" oznacza "Radio Detecion And Ranging" (wyznaczenie położenia za pomocą fal radiowych i pomiar zasięgu).\nWłaściciel pojazdu który przekroczył dozwoloną prędkość, jest wzywany do wskazania komu powierzył pojazd do użytkowania w oznaczonym dniu, (z mocy art. 78 ust. 4 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym) bądź osobistego stawiennictwa w przypadku popełnienia przez niego wykroczenia.\nPonieważ na zdjęciu uwidocznione jest również, czy kierowca korzysta podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku, ma zapięte pasy, a pojazd którym kieruje ma włączone światła, również za te wykroczenia może zostać ukarany mandatem karnym. Punkty za wykroczenia są sumowane, zaś grzywna w przypadku zbiegu kilku czynów maksymalnie może wynieść nawet 1000 zł.\nZgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2003 r. w sprawie wysokości grzywien nakładanych w drodze mandatów karnych za wybrane rodzaje wykroczeń:\nObowiązki właścicieli zwierząt Obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe na terenie naszego miasta zawarte są w Uchwale nr III.21.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 27 lutego 2014 roku w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Jastrzębie-Zdrój. Pełny tekst uchwały dostępny jest tutaj.\nNależy również pamiętać, że za niezachowanie środków ostrożności przy trzymaniu psa może być nałożony mandat karny w wysokości do 250 zł, a za zanieczyszczanie miejsc publicznych - do 500 zł. Ponadto gdy pies spowoduje u kogoś obrażenia ciała, można odpowiadać karnie za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności nawet do 5 lat.\nOprócz omawianych przepisów ustanowionych dla bezpieczeństwa ludzi, warto wspomnieć o zachowaniu się człowieka względem zwierzęcia. Temat ten regulują przepisy zawarte w ustawie o ochronie zwierząt. Zgodnie z brzmieniem ustawy, należy pamiętać, iż: 1. "Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę".2. "Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania".3. "Nieuzasadnione lub niehumanitarne zabijanie zwierząt oraz znęcanie się nad nimi jest zabronione. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności:" umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, nie stanowiące dozwolonego prawem zabiegu lub doświadczenia na zwierzęciu," umyślne używanie do pracy lub w celach sportowych albo rozrywkowych zwierząt chorych, w tym rannych lub kulawych, albo zmuszanie ich do czynności mogących spowodować ból," bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn," przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nie odpowiadającymi ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu," transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska, przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres," używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć," dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nie posiadające wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec," złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt," utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji," porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota przez właściciela bądź przez inną osobę, pod której opieką zwierzę pozostaje," stosowanie okrutnych metod w chowie i hodowli zwierząt," przeprowadzanie na zwierzętach testów środków higienicznych i kosmetycznych powodujących cierpienie, jeżeli znane są odpowiednie metody alternatywne"4. Kto utrzymuje zwierzę domowe, ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie chroniące je przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, z dostępem do światła dziennego, umożliwiające swobodną zmianę pozycji ciała, odpowiednią karmę i stały dostęp do wody.5. Uwięź, na której jest trzymane zwierzę, nie może powodować u niego urazów ani cierpień oraz musi mu zapewnić możliwość niezbędnego ruchu.Niestosowanie się do przepisów wymienionych w punkcie 3, jest zagrożone karą grzywny, lub pozbawienia wolności do 1 roku.\nObowiązki właścieli posesji Do obowiązków tych należy m. in. wywożenie śmieci, podłączenie budynku do kanalizacji lub regularne wywożenie szamba oraz utrzymywanie porządku na terenie posesji i na chodniku przed domem. Przepisy regulujące ten temat są zawarte w Ustawie o Utrzymaniu Czystości i Porządku w Gminach (do ściągnięcia tutaj) oraz w Uchwale nr III.21.2014 Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 27 lutego 2014 roku w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Jastrzębie-Zdrój. Pełny tekst uchwały dostępny jest tutaj.\nWymieniona uchwała szczegółowo określa wymagania w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości, rodzaju i pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych i gromadzenia nieczystości ciekłych, a także częstotliwość i sposób ich usuwania.\nZa niestosowanie się do ustaleń zawartych w wymienionych aktach prawnych Strażnik Miejski może wystawić mandat karny w wysokości do 500 zł. lub wystąpić do sądu z wnioskiem o ukaranie.\nWakacje Okres wakacyjny to szczególny czas dla całej rodziny. Właśnie w lipcu i sierpniu wielu z nas wyjeżdża na urlop, a dzieci i młodzież spędzają wakacje nad wodą, w górach, czy na koloniach. Towarzyszące wypoczynkowi odprężenie sprawia, że często zapominamy o podstawowych zasadach bezpieczeństwa. Zwłaszcza, że to głównie rodzice są odpowiedzialni za bezpieczeństwo swoich pociech. Chcąc więc ograniczyć zagrożenie skorzystajcie Państwo z naszych porad:\n" zapewnijcie dziecku maksimum opieki i zainteresowania;\n" samemu uczestniczcie w pozytywnym wypełnieniu mu czasu wolnego;\n" wykształćcie w nim zdrowy styl życia - wolny od nałogów;\n" sprawdźcie miejsce jego zabawy!! Czy jest bezpieczne;\n" nauczcie dziecko nie brania nic od obcych (lizaków, cukierków, itp.);\n" zabrońcie mu otwierania drzwi pod nieobecność domowników;\n" zabrońcie oddalania się z nieznajomym, czy wsiadania do jego samochodu;\n" dowiedzcie się gdzie Wasza pociecha idzie, z kim i kiedy wróci;\n" nauczcie ostrożności przy zabawie w pobliżu wody, placu budowy, ruchliwych ulic, itp. niebezpiecznych miejsc;\n" nauczcie dziecko poruszania się po drodze pieszo czy rowerem;\n" zabrońcie mu chwalenia się innym co fajnego jest w domu;\n" dowiedzcie się z kim ono przebywa podczas zabawy poza domem (wypytajcie o koleżanki, kolegów - co robią, gdzie mieszkają, czy mają w domu telefon);\n" sprawdźcie także przygotowanie oferujących wyjazdy kolonijne (warunki pobytu, kwalifikacje opiekunów, zakres i rodzaj zajęć wypełniających czasu wypoczynku)\n" dokładnie zamykajcie drzwi i okna;\n" informujcie pozostałych domowników czy znajomych gdzie wychodzicie, z kim i kiedy wrócicie;\n" jako trasę przemarszu wybierajcie miejsca dobrze oświetlone, ruchliwe unikając bezludnych skrótów;\n" ostrożnie podchodźcie do nowych znajomości - nie każdy może mieć dobre intencje;\n" unikajcie jeżdżenia autostopem;\n" nie podchodźcie za blisko jeśli ktoś z auta pyta Was o drogę;\n" rozważcie czy atrakcyjny strój nie będzie prowokował do napadu.\n" pamiętajcie, że najbezpieczniejsza kąpiel to ta w miejscach odpowiednio zorganizowanych i oznakowanych, będących pod nadzorem ratowników, czy funkcjonariuszy Policji Wodnej;\n" zawsze stosujcie się do regulaminu kąpieliska i poleceń ratowników, opiekuna obiektu czy policjasntów;\n" bawiąc się w wodzie nie zakłócajcie wypoczynku i kąpieli innym, przede wszystkim nie krzyczcie, nie popychajcie innych;\n" nie wrzucajcie przedmiotów do wody;\n" nigdy nie skaczcie do wody w miejscach nierozpoznanych;\n" jeśli dzieci są w wodzie miejcie nad nimi ciągły nadzór, również gdy potrafią pływać. Zwykłe zachłyśnięcie wodą może skończyć się utonięciem;\n" nie pozostawiajcie na brzegu swoich rzeczy bez opieki. Jeśli są one cenne to oddajcie je lepiej do przechowalni lub pozostawcie w domu;\n" korzystając ze sprzętu pływającego zawsze sprawdzajcie jego sprawność i ubierajcie kamizelkę ratunkową. Bezwzględnie zakładajcie kamizelkę dziecku;\n" nie pływajcie łódkami, kajakami, rowerami czy motorówkami zbyt blisko kąpiących się;\n" korzystając z materaca nie odpływajcie zbyt daleko od brzegu.\n" podczas wycieczek dostosujcie obuwie i ubiór do panujących warunków atmosferycznych zakładając, że pogoda może w każdej chwili się zmienić;\n" słuchajcie prognoz pogodowych w radiu czy telewizji;\n" wychodząc ze schroniska na szlak, poinformujcie o tym jego pracowników podając planowaną trasę przemarszu i przybliżoną godzinę powrotu. Zgłoście swój powrót;\n" przed wyprawą zapoznajcie się z mapą terenu dobierając długość i trudność szlaku turystycznego do możliwości najsłabszych uczestników wycieczki;\n" w górach również bądźcie ostrożni w kontaktach z osobami obcymi;\n" jeśli macie ze sobą telefon komórkowy zaprogramujcie w nim numery najbliższych placówek GOPR;\n" zawsze zabierajcie ze sobą podstawowy sprzęt pierwszej pomocy, zwłaszcza do opatrywania ran i usztywniania złamanych czy zwichniętych kończyn, a także latarkę i gwizdek do sygnalizacji miejsca pobytu;\n" nie wspinajcie się po skałach bez asekuracji i odpowiedniego przygotowania ,a także sprzętu. Lepiej skorzystać z pomocy instruktora i w zaproponowanym przez niego terenie.


Najlepsze okna z szybami dwukomorowymi – Nasz-Dach.pl\n10 lutego 2017 22 marca 2017 by Ania Domagała\nOkno z pojedynczą szklaną taflą to przeżytek – nie jest w stanie należycie chronić domu przed utratą ciepła. Okna z szybami dwukomorowymi to dziś niemalże standard. Jednak nie tylko ilość i grubość szyb ma znaczenie dla termoizolacji. Sprawdziliśmy, jakie okna z szybami dwukomorowymi są najlepsze.\nProducent okien PCV, firma Veko, szczyci się najniższym współczynnikiem przenikalności ciepła w ramie okna, a to za sprawą klina termoizolacyjnego umieszczonego wewnątrz ramy okiennej. Plusem ram okiennych jest także całkowity brak ołowiu, niewidoczne zawiasy oraz okucia antywłamaniowe. Uszczelki z kauczuku syntetycznego mają za zadanie uniemożliwić odpływ ciepła z pomieszczenia. W oknach zastosowano standardowe szyby dwukomorowe. Na życzenie klienta montowane są okucia antywłamaniowe. Wszelkie elementy metalowe wykonane są z aluminium, stali nierdzewnej lub ocynkowanej. Gwarantuje to brak korozji. Blokada błędnego położenia klamki zapewnia bezpieczeństwo użytkowania i niemożność przypadkowego wysunięcia okna z framugi.\nCena: od 200zł za okno o wymiarach 500x500mm\nFirma stawia na okna drewniane jako te, które charakteryzują się mniejszym współczynnikiem przenikania ciepła – wychodząc z założenia, że nie ma lepszego izolatora niż drewno. W ramę okna wstawiona jest szyba dwukomorowa. Grubość szkła to 4mm, a grubość komór – 18mm. Komory wypełnione są argonem, czyli gazem chroniącym przed przenikaniem ciepła. Zewnętrzne tafle szkła dodatkowo pokryto powłoką niskoemisyjną, co daje dodatkowy efekt termoizolacyjny. Dla lepszego efektu okna wyposażono też w uszczelkę. Nie tylko eliminują one przenikanie ciepła, ale także zapewniają izolację akustyczną. Producent oferuje okna w kolorach: czarnym, srebrnym, jasno- i ciemnobrązowym.\nCena: udostępniana po złożeniu zapytania ofertowego\nFirma Velux stawia przede wszystkim na energooszczędność, dlatego w swoich oknach stosuje szyby dwukomorowe wykonane z hartowanego szkła z powłoką niskoemisyjną. W komorach międzyszybowych jako dodatkowy izolator stosuje się gaz krypton. Ma on lepsze właściwości izolacyjne niż stosowany zazwyczaj argon. Łączna grubość zestawu szybowego to 32mm. W oknach firmy Velux można bez problemu montować rolety, żaluzje lub markizy. Ramy okienne wykonuje się z drewna klejonego, co zapewnia wyjątkowo wysoki współczynnik izolacji termicznej. Laminowana wewnętrzna szyba to gwarancja bezpieczeństwa – nie wypadnie, nawet jeśli zostanie zbita. Ma to szczególne znaczenie w przypadku okien dachowych. Dodatkowa uszczelka gwarantuje wysoką szczelność okna i brak przeciągów.\nCena: od 700zł za okno o wymiarach 550x780mm\nLaminowana szyba i krypton zamiast tradycyjnego argonu w szybach dwukomorowych to milowe kroki w kierunku bezpiecznego i ciepłego domu. Właśnie dlatego producent okien Velux bije na głowę konkurencję. Jeśli dodamy do tego możliwość otwierania pilotem okien dachowych widać wyraźnie, że okna firmy Velux nie mają sobie równych.\nTagged okna, szyba dwukomorowa, veko, velux\nPrevRolety rzymskie – skuteczna ochrona przed słońcem


Dom na sprzedaż w olecki, warmińsko-mazurskie - www.otodom.pl\nDomy na sprzedaż w olecki, warmińsko-mazurskie\n241,50 m² Dom na Mazurach położony blisko jeziora!!!\nDom na sprzedaż: Sedranki, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 5 325 m²\n190 m² Dom, 190 m², Sedranki\n396 m² Urokliwe siedlisko ze stawem Slow Life\nDom na sprzedaż: Golubie Wężewskie, olecki, warmińsko-mazurskie\n310 m² Dom 140 m2 z warsztatem 170 m2\nDom na sprzedaż: Olecko, olecki, warmińsko-mazurskie\n140 m² Dom, 140 m², Olecko\n179 m² Duży dom jednorodzinny 180 m2 - Olecku ul. Leśna\n171 m² Prawdziwa Oaza Spokoju na Mazurach!\ndziałka 4 797 m²\n21 038 m² Siedlisko z potencjałem blisko Ełku i Olecka\nDom na sprzedaż: Babki Gąseckie, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 21 038 m²\n100 m² Przytulny dom 100 m2 - Stożne\nDom na sprzedaż: Stożne, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 1 574 m²\n78 m² Dom w Kowalach Oleckich\n150 m² Rezerwacja !!! Dom 150 m2 blisko jeziora - Olecko\n113 m² Dom na Sprzedaż w Gryzach\nDom na sprzedaż: Gryzy, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 3 041 m²\n78 m² Rezerwacja! Urokliwe siedlisko 6911 m2, Szwałk\nDom na sprzedaż: Szwałk, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 6 911 m²\n150 m² Urokliwe gospodarstwo rolne obok Jeziora Łaźno\nDom na sprzedaż: Rogojny, olecki, warmińsko-mazurskie\n93 m² Dom 100 m2 - Biała Olecka\nDom na sprzedaż: Biała Olecka, olecki, warmińsko-mazurskie\n520 m² Dom nad jeziorem Świętajno, z dużym potencjałem.\nDom na sprzedaż: Sulejki, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 9 850 m²\n376,40 m² Komfortowy dom - 376 m2, blisko jeziora, Możne\nDom na sprzedaż: Możne, olecki, warmińsko-mazurskie\n281,18 m² Dwa domy na malowniczych Mazurach, Kijewo.\nDom na sprzedaż: Kijewo, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 7 064 m²\n252,90 m² Dom na zacisznym osiedlu - 252m2 - Olecko, Klonowa\n145 m² Urokliwe Siedlisko 2.92 ha - Babki Oleckie\nDom na sprzedaż: Babki Oleckie, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 29 207 m²\n105 m² Dom jednorodzinny pow. 105 m2 - Pietrasze\nDom na sprzedaż: Pietrasze, olecki, warmińsko-mazurskie\n206 m² Komfortowy dom 206 m2, Kowale Oleckie\n173 m² Dom na działce o pow. 2,143 ha we Wronkach!\nDom na sprzedaż: Wronki, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 21 430 m²\n190 m² Nowa Cena !!! Dom w cichej okolicy 190 M - Sokółki\nDom na sprzedaż: Sokółki, olecki, warmińsko-mazurskie\ndziałka 4 824 m²\nBądź na bieżąco z nowymi ofertami w kategorii Domy na sprzedaż w olecki, warmińsko-mazurskie\nDomy na sprzedaż Olecko (6)\nDomy na sprzedaż Możne (1)\nDomy na sprzedaż Golubie Wężewskie (1)\nDomy na sprzedaż Kowale Oleckie (3)\nDomy na sprzedaż Sulejki (1)\nDomy na sprzedaż Szwałk (1)\nDomy na sprzedaż Pietrasze (1)\nDomy na sprzedaż Sedranki (2)\nDomy na sprzedaż Rogojny (1)\nDomy na sprzedaż Biała Olecka (1)\nwarmińsko-mazurskie, olecki - domy na sprzedaż


Zupa rybna - Pysznie jak w restauracji...\nOpublikowane w 28 listopada 2018 20 sierpnia 2019 przez Jan Tomasz Tandyrak\nZupa rybna to jedna z moich słabości. Nie, nie… nie chodzi mi o to, że nie umiem jej gotować tylko o to, że bardzo ją lubię bez względu na to w jakim stylu jest robiona. Warunek jest jeden – musi być pyszna. Musi smakować jak zupa rybna i musi być naturalnie kleista…\nPodam Wam przepis na zupę rybną, która podawana jest w restauracji MaltaCafe w Olsztynie i jest właśnie taka. Jest to stary sprawdzony przepis…\n2kg części ryb takich jak dorsz, łosoś, karp, lin, szczupak ( głowy, skóra, płetwy, kręgosłup )\n1kg filetów ryby ( może być sandacz, pstrąg, łosoś, lin, karp, jesiotr, dorsz, szczupak )\n1łyżka soli morskiej\nok. 0,5 kg świeżych pomidorów lub puszka 0,4kg pomidorów pelati\nCzęści ryb zalej wodą. Dodaj 5 marchewek, 3 pietruszki, seler, por, liście, ziele angielskie, pepperoni, czosnek, 3 cebule, koper włoski. Całość gotuj wolno na małym palniku minimum przez 2 – 3 godziny. Wszystko musisz dokładnie rozgotować. Smak i klej z ryb musi „przejść” do wywaru.\nWywar przecedź na durszlaku. To co na nim zostanie wyrzuć.\nDo wywaru dodaj pomidory, drobno pokrojoną lub starkowaną marchewkę, drobno pokrojone papryki i seler naciowy. Możesz też dodać grubo pokrojone filety ryb – lub jak to jest robione w restauracji MaltaCafe w Olsztynie, filety są panierowane i smażone, a do zupy dodawane są bezpośrednio przed podaniem. Wywar z warzywami i rybą ( lub bez ryby ) gotuj przez 15 minut.\nZupę zdejmij z palnika. Spróbuj. Dopraw solą i pieprzem.\nDo miseczek nałóż klusek borowikowych ( przepis na nie będzie w następnym przepisie na pierś kaczki z kluskami borowikowymi ), zalej zupą rybną, dodaj smażone filety i … smacznego!\nJeśli chcesz zrobić pyszną zupę rybną musisz zrobić bulion na oczyszczonych głowach ryb ( bez oczu i skrzel )…\nKategorieRYBY, WSZYSTKIE WPISY, ZUPY TagiMaltaCafe, obiad, sandacz, zupa, zupa rybna\nPoprzedni wpisPoprzedni Sandacz z kurkami\nNastępny wpisNastępny Pierś z kaczki z duszonym porem z kluskami borowikowymi


BMW zawisło na drzewie – pomogli strażacy.\nW czwartek 1 czerwca 2017 r. w miejscowości Stara Olszyna, gm. Ostrowite doszło do wypadku samochodu osobowego BMW. Kierujący autem stracił nad nim panowanie, zjechał z drogi i zawisł na drzewie. Na miejsce dojechały zastępy straży pożarnej JRG PSP ze Słupcy oraz OSP Ostrowite i Kamień.\nStrażacy zastali auto zawieszone na drzewie wewnątrz którego znajdował się uwięziony kierowca. Po odchyleniu kolumny kierowniczej wykonano dostęp do osoby rannej, wydobyto ją na zewnątrz i udzielono kwalifikowanej pierwszej pomocy.\nPoszkodowany został przekazany Zespołowi Ratownictwa Medycznego i zabrany do szpitala. Równolegle teren akcji został zabezpieczony, odłączono w pojeździe instalację elektryczną i gazową oraz kierowano ruchem.\nKategoria: Wiadomości Tagged With: drzewo, samochód, straż pożarna, wypadek


PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z ZAJĘĆ TECHNICZNYCH W GIMNAZJUM NR 1 IM. KS. STEFANA KARDYNAŁA WYSZYŃSKIEGO W WĄBRZEŹNIE - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z ZAJĘĆ TECHNICZNYCH W GIMNAZJUM NR 1 IM. KS. STEFANA KARDYNAŁA WYSZYŃSKIEGO W WĄBRZEŹNIE"\n1 PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA Z ZAJĘĆ TECHNICZNYCH W GIMNAZJUM NR 1 IM. KS. STEFANA KARDYNAŁA WYSZYŃSKIEGO W WĄBRZEŹNIE SPOSOBY SPRAWDZANIA I ZASADY OCENIANIA OSIĄGNIĘĆ UCZNIÓW Ocenianie wiedzy i umiejętności ucznia dokonuje się systematycznie, w różnych formach, w warunkach zapewniających obiektywność oceny. Stopnie szkolne są jawne zarówno dla ucznia jak i jego rodziców. Obszary aktywności oceniane na zajęciach technicznych : Obszary aktywności Wiadomości Umiejętności Organizacja pracy i bhp KRYTERIA OCENY -stopień opanowania wiedzy -zastosowanie wiadomości w zadaniach technicznych -rozumne podejście do problemów właściwe wyciąganie wniosków -rozpoznawanie materiału i jego cech -właściwe wykorzystanie informacji technicznej -czytanie instrukcji, schematów, rysunków -posługiwanie się przyborami, przyrządami i narzędziami w zakresie obróbki materiałów -stosowanie prawidłowe odpowiednich czynności technologicznych -praca w grupie, współpraca i pomoc w czasie zajęć -stopień aktywności na lekcjach -organizacja miejsca pracy, ład i porządek na stanowisku -wykorzystanie czasu pracy -stopień samodzielności ucznia przy pracy 1\n2 Dokumentacja Wytwory praktycznej działalności -bezpieczeństwo przy pracy -odpowiedzialność za zaopatrzenie się w materiały -systematyczność prowadzenia zeszytu, ćwiczeń -poprawność, estetyka, dokładność, staranność -wykorzystanie dokumentacji technicznej, zgodność z projektem -funkcjonalność -estetyka wykonania -ekonomiczne wykorzystanie materiałów -umiejętny dobór narzędzi itp. -oryginalne rozwiązania Zasady oceniania: na lekcjach zajęć technicznych oceniane są wyżej wymienione obszary; ocena zależy od poziomu wymagań na dany stopień, sposobu rozwiązania, prezentacji rozwiązania, estetyki, systematyczności (wywiązanie się w terminie); uczeń ma obowiązek systematycznego i estetycznego prowadzenia zeszytu przedmiotowego, który również podlega ocenie; po długiej usprawiedliwionej nieobecności uczeń może być nieprzygotowany do lekcji; w ciągu semestru uczeń ma prawo zgłoszenia jeden raz nieprzygotowania do lekcji, bez podania powodu; za zgłoszony przed lekcją brak zeszytu lub materiałów uczeń otrzymuje minus za niezgłoszony przed lekcją brak zeszytu lub materiałów uczeń otrzymuje ocenę niedostateczną; sprawdziany (testy) są zapowiadane z co najmniej tygodniowym wyprzedzeniem i oceniane do dwóch tygodni; 2\n3 prace pisemne z materiału bieżącego, obejmującego trzy ostatnie tematy lekcyjne, nie będą zapowiadane we wcześniejszym terminie; przy realizacji zadań oceniane będą: przedstawianie rozwiązań problemów w postaci planu działania, schematu, umiejętność zarządzania informacją, umiejętność korzystania z różnych źródeł informacji, przestrzeganie praw i zasad współżycia, umiejętność współpracy w grupie, dyscyplina pracy; każdy uczeń ma prawo do otrzymania dodatkowych ocen, które może uzyskać, biorąc udział w konkursach, wykonując i przygotowując referat na temat określony przez nauczyciela lub stworzy własny projekt pracy (po uzgodnieniu z nauczycielem); nieobecność na lekcji nie zwalnia ucznia od obowiązku sporządzenia zadania domowego oraz opanowania wiadomości i umiejętności. Aktywność na lekcjach oraz jej brak zostaną ocenione następująco: uczeń otrzymuje + z aktywności na lekcji za: właściwe i szybkie rozwiązanie bieżącego problemu, gotowość do wykonywania ćwiczeń i zadań zaleconych do wykonania w trakcie zajęć, podejmowanie merytorycznej dyskusji, szybkość i trafność spostrzeżeń trudnych do wykrycia, wykazanie się szczególnymi wiadomościami lub umiejętnościami, pomoc kolegom w przyswajaniu wiedzy i umiejętności technicznych, uczeń otrzymuje za brak aktywności na lekcji, gdy: zajmuje się na lekcji czynnościami nie związanymi z realizowanym tematem, jest nieprzygotowany do zajęć, 3\n4 wykazuje brak oczywistych umiejętności, niszczy prace kolegów, nie przestrzega regulaminu pracowni, sposób przeliczenia + i na oceny: za 3 plusy ocena bardzo dobra, za 3 minusy ocena niedostateczna Ocena uczniów z zaleceniami PPP nauczyciel obniża wymagania w zakresie wiedzy i umiejętności w stosunku do ucznia, u którego stwierdzono deficyty rozwojowe i choroby uniemożliwiające sprostanie wymaganiom programowym, potwierdzone orzeczeniem Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej lub opinią lekarza specjalisty. w ocenianiu uczniów z dysfunkcjami uwzględnione zostają zalecenia poradni: wydłużenie czasu wykonywania ćwiczeń praktycznych, możliwość rozbicia ćwiczeń złożonych na prostsze i ocenienie ich wykonania etapami, konieczność odczytania poleceń otrzymywanych przez innych uczniów w formie pisemnej, możliwość (za zgodą ucznia) zamiany pracy pisemnej na odpowiedź ustną (praca klasowa lub sprawdzian), podczas odpowiedzi ustnych zadawanie większej ilości prostych pytań zamiast jednego złożonego, możliwość udzielenia pomocy w przygotowaniu pracy dodatkowej. SPOSOBY POPRAWIANIA OCEN Uczeń ma prawo do poprawy wszystkich ocen na zasadach uzgodnionych z nauczycielem, Uczeń ma obowiązek poprawy ocen niedostatecznych na zasadach uzgodnionych z nauczycielem, Poprawa jest jednorazowa, 4\n5 Ocenę z wytworu praktycznej działalności ucznia w czasie zajęć można poprawić przez wykonanie drugiej pracy. Przewidywane osiągnięcia uczniów na poszczególne oceny. Wymagania szczegółowe Dopuszczająca Dostateczna Dobra Bardzo dobra Celująca -zna i przestrzega podstawowe zasady bhp w pracowni technicznej. -wykazuje trudności w organizowaniu pracy -ma braki w wiedzy na poziomie podstaw programowych; -rozwiązuje zadania teoretyczne i praktyczne o niewielkim stopniu trudności; -ma trudności z poprawną organizacją pracy, wykazuje brak samodzielności; -zna znaczenie kilku znaków drogowych -zna niektóre przepisy ruchu drogowego dotyczące pieszych i motorowerzystów; -nie potrafi samodzielnie rozwiązać krzyżówek drogowych -zna przedmiotowe zasady oceniania -wie, czego będzie się uczył na lekcjach -omawia regulamin pracowni, stosuje zasady organizacji i bezpieczeństwa pracy -opanował wiadomości na poziomie podstawy programowej; praktycznych o średnim stopniu trudności; -przeważnie stosuje zasady dotyczące organizacji i bezpieczeństwa pracy, mało efektywnie wykorzystuje czas pracy; -zna znaczenie niewielu znaków drogowych; -rozwiązuje krzyżówki drogowe o niewielkim stopniu trudności. Zasady bezpieczeństwa i higieny pracy -stosuje się do regulaminu pracowni technicznej -nie wykazuje trudności w organizowaniu pracy -zwraca uwagę innym uczniom -wymienia podstawowe zasady bezpiecznej pracy na swoim stanowisku MODUŁ 1 PRAWO JAZDY KATEGORII AM -opanował w stopniu zadowalającym wiadomości określone programem nauczania; praktycznych; -zna przepisy ruchu drogowego objęte programem nauczania; -umie wyjaśnić znaczenie większości znaków drogowych; -rozwiązuje krzyżówki drogowe. -opanował w pełni treści programowe, samodzielnie wyjaśnia zjawiska i procesy, rozumie zależności; -w pełni wykorzystuje wiadomości i umiejętności do rozwiązywania zadań problemowych; -prawidłowo eksploatuje motorower; -bardzo dobrze opanował przepisy ruchu drogowego; -szybko i bezbłędnie rozwiązuje wszystkie krzyżówki drogowe. -bierze udział w konkursach technicznych wewnątrzszkolnych i zewnętrznych. -zdobył wiadomości i umiejętności wykraczające poza program nauczania; -wykazuje biegłość w posługiwaniu się zdobytymi wiadomościami, -jego wiedza znacznie wykracza poza program nauczania, -sprawnie i samodzielnie wykonuje zadania i ćwiczenia, -dba o poprawność, estetykę i dokładność wykonywanych prac -wykonuje zadania i ćwiczenia dodatkowe -osiąga sukcesy w konkursach w zakresie BRD. 5\n6 -osiąga sukcesy w wystawach twórczości technicznej i konkursach technicznych, MODUŁ 2 POTRAFIĘ... - PRACE RĘCZNE -ma braki w wiedzy na poziomie podstaw programowych; -rozwiązuje zadania teoretyczne i praktyczne o niewielkim stopniu trudności; -ma trudności z poprawną organizacją pracy, wykazuje brak samodzielności; -zna narzędzia i materiały do obróbki omawianych surowców -wykazuje trudności w organizowaniu pracy -musi być kierowany -mało efektywnie wykorzystuje czas pracy niezgodnie z zaleceniami nauczyciela, niestarannie, nieestetycznie -opanował wiadomości na poziomie podstawy programowej; praktycznych o średnim stopniu trudności; -zna i stosuje narzędzia i materiały do obróbki omawianych surowców -stosuje zasady organizacji i BHP - mało efektywnie wykorzystuje czas pracy - zadania praktyczne odbiegają w znacznym stopniu od zaleceń nauczyciela, niedokładnie wykonane, mało estetyczne -opanował w stopniu zadowalającym wiadomości określone programem nauczania; praktycznych; -bezpiecznie posługuje się narzędziami i materiałami do obróbki omawianych surowców -stosuje zasady organizacji i bezpieczeństwa pracy -wykorzystuje czas pracy zaplanowany przez nauczyciela zgodnie z poleceniami nauczyciela z drobnymi uchybieniami w estetyce i dokładności wykonywanych prac -opanował w pełni treści programowe, samodzielnie wyjaśnia zjawiska i procesy, rozumie zależności; -w pełni wykorzystuje wiadomości i umiejętności do rozwiązywania zadań problemowych; -bardzo dobra organizacja miejsca pracy -stosuje się do regulaminu pracowni i przepisów BHP samodzielnie -dba o poprawność, estetykę i dokładność wykonywanych prac -potrafi współdziałać w grupie podczas realizacji zadań zespołowych -bardzo chętnie i często prezentuje swoje zainteresowania techniczne -uczeń wykazuje biegłość w posługiwaniu się zdobytymi wiadomościami -jego wiedza znacznie wykracza poza program nauczania -osiąga sukcesy w wystawach twórczości technicznej i konkursach technicznych sprawnie i samodzielnie -jest świadomy przestrzegania zasad bezpieczeństwa podczas pracy wykonywanych prac -wykonuje zadania i ćwiczenia dodatkowe Stopień niedostateczny powinien otrzymać uczeń, który: nie opanował wiadomości określonych programem nauczania; nie potrafi rozwiązywać praktycznych o niewielkim stopniu trudności; nie wykazuje zainteresowania przedmiotem; 6\n7 nie potrafi organizować sobie pracy, nie stosuje się do regulaminu pracowni i przepisów BHP; nie prowadzi dokumentacji. Ważną rzeczą podczas realizacji programu zajęć technicznych jest rozbudzenie u uczniów zainteresowania techniką, twórczej aktywności oraz umiejętności rozwiązywania problemów technicznych. Niewątpliwie zajęcia techniczne w znacznej mierze przyczyniają się do określenia przez ucznia mocnych i słabych stron oraz wyboru dalszej drogi kształcenia, a co za tym idzie przyszłego zawodu. 7


To już jest koniec. Myśli z czasów kwarantanny - Wojażer\nTo już jest koniec. Myśli z czasów kwarantanny\nJeśli czasami zaskakuje nas coś, na co nie jesteśmy przygotowani, zamiast komentować to na początku, warto poczekać na koniec.\nMarzec odebrał mi mowę. Choć raczej powinienem napisać, że pióro. Planowałem już, jak co roku, tytuły i koncepty. Gdzieś w przygotowywaniu kolejnych wojaży powoli układały się w głowie tematy, wizje i pragnienia, które po każdym wyjeździe miały zostać przekute w opowieści ze świata. Jednak świat miał dla nas wszystkich inny plan. Jednym odebrał zdrowie, innym marzenia, jeszcze innym pracę, dotychczasowy styl życia a co najgorsze, w niektórych przypadkach odebrał życie. Mnie, jak już wspomniałem na początku, marzec odebrał chęć i umiejętność przelewanie czegokolwiek na papier. Jakby chciał, abym się przez chwilę wsłuchał, wczytał, rozejrzał wokół siebie.\nW sytuacjach nowych, których nigdy wcześniej nie doświadczaliśmy, pierwsze, co robimy, to staramy się w tym wszystkim po prostu odnaleźć. Zamknięty w domu i tu pracujący po raz pierwszy odnalazłem się w sytuacji, o której mówiłem i pisałem wielokrotnie – w sytuacji posiadania czasu i cieszenia się spokojnym, domowym życiem. Wielu z moich znajomych autorów, niezależnie czy podróżniczych czy też wielobranżowych, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zaoferowało mi i wszystkim znajomym gotowe przepisy na życie w czasach pandemii – top dziesięć książek do przeczytania, gdy siedzisz w domu, tygodniowe top fajf filmów na netfliksie, instruktaż pieczenia chleba, szycia maski, produkcji bimbru i wszystkiego, czego dusza zapragnie. To normalne, każdy szuka swojej drogi nawet w najbardziej szalonych i dziwnych czasach. Każdy chce także pomóc tak jak tylko potrafi.\nNajbardziej przydatnym filmem okazał się jednak ten, który pokazuje, jak podciąć samemu włosy. Bo nikt, niezależnie od tego, co nas otacza, nie chce wyglądać po miesiącu jak małpa. Moją najlepszą drogą przez ten czas okazała się zaś ścieżka, która rozpoczyna się za moim domem i prowadzi przez sady owocowe, pola uprawne i falowane okolice podkrakowskiej wsi, w której postanowiliśmy w 2017 roku zamieszkać.\nTo, że na miesiąc od chwili, gdy opuściłem krakowskie biuro i przeniosłem się do domu, odebrano mi autorską wenę, uważam za specyficzne błogosławieństwo tego dziwnego czasu. Pozwoliło mi to bowiem, zamiast zastanawiać się, co opublikować, żeby ktokolwiek chciał to czytać, skupić się na tym, co okazuje się być w istocie najważniejsze. Na dobrym przeżywaniu każdego dnia naszego życia oraz ciągłym poszukiwaniu swojej unikatowej drogi.\nDlatego uprzedzając, zdradzę Wam od razu, że nie znajdziecie tutaj gotowej recepty na cokolwiek, tym bardziej na swoją drogę do szczęścia i ogarnięcia tego, co dzieje się wokół. Znajdziecie za to szczere zwierzenia człowieka, którego śledzicie od jakiegoś czasu i którego przygody obserwowaliście na przestrzeni ostatnich miesięcy czy lat.\nKogoś, kto ponad jedną trzecią swojego życia nieprzerwanie spędza w ruchu, zatrzymanie się powinno drogo kosztować. Powinno być bolesne na tyle, że swoje żale wyleje nie tylko w głębi swojego serca, ale także do każdego, kogo zna i spotka. Ten scenariusz na szczęście nie spełnił się w tym przypadku. Paradoksalnie, nagłe wyhamowanie tej rozpędzonej i nagrzanej do granic możliwości, wielkiej lokomotywy, która momentami sapała i dyszała ze zmęczenia, odbyło się bez uszczerbku na całym mechanizmie, jakim jest ludzki organizm. Zatrzymałem się i poczułem, że tak po prostu miało być.\nOtoczony przez horrendalne obrazy z Chin i Włoch, przez perspektywę strat materialnych i zdrowotnych wśród rodziny i znajomych, nie czułem potrzeby ani prawa do narzekania. Tam zaś, gdzie narzekałem, robiłem to w imieniu tych, których zła sytuacja dotknęła szybciej niż mnie. Jako głos prywatny i polityczny. Nie o tym jednak tutaj.\nCztery kilometry kwadratowe\nMinął miesiąc w domu. W tym czasie trzy razy zrobiliśmy wielkie zakupy w mieście, dwa razy odwiedziłem lokalną pocztę, raz pojechałem do siedziby spółki i w gruncie rzeczy tak wyglądała moja podróżnicza aktywność. Poza jeszcze jedną ważna rzeczą – spacerami.\nOd zawsze wiedzieliśmy, iż ruch to zdrowie, ale w czasach pandemii wiemy o tym jeszcze bardziej. Nagle, zamknięci w domach, mieszkaniach, kamienicach i blokach, tęsknimy za tą najzwyklejszą w świecie rzeczą. Od lat spacerowanie, intensywne chodzenie, to mój mały codzienny sport. Co miesiąc gromadzę setki kilometrów wydeptanych tras i odnalazłszy się w tej wielkiej, narodowej kwarantannie, doceniłem fakt mieszkania poza miastem, na uboczu, w pięknej i spokojnej okolicy pełnej wzgórz, pól, strumyków, lasów, dolin oraz położonej tuż obok lotniska Balice, dziś tak niespokojnie cichego.\nNa początku samoizolacji wyruszyłem więc w daleką drogę. Codziennie rano i wieczorem, prawnie usankcjonowany faktem wyprowadzenia niezwykle aktywnego psa, ruszałem przed siebie. To ciągłe spacerowanie, które dzień w dzień konsumuje dwie godziny mojej doby, to pierwszy i najbardziej charakterystyczny znak nowych czasów. Nauczył mnie, że nie ważne, dokąd zmierzam, ważne, że się przemieszczam. Każdy ruch pompuje tlen do mojego mózgu a obszar moich czterech kilometrów kwadratowych oferuje mi taką różnorodność natury, która sprawia, że psychika pozostaje na dobrym, zdrowym poziomie. W trzydzieści dni przeszedłem ponad 350 kilometrów. I wiem, że w tym całym narodowym zamknięciu należałem do tych uprzywilejowanych.\nPrzemieszczanie się po tej mojej małej, rajskiej krainie w czasie, gdy piękna, jak na złość, wiosna, budzi wszystko wokół do życia, pomogło mi zacząć zauważać rzeczy, których nigdy nie widziałem. Nagle zacząłem uczyć się rozróżniać drzewa i rośliny, widzieć jak na tych drzewach pojawiają się owocowe pąki i jak przylatują na nie pszczoły. Z reguły na tych spacerach nie spotykałem nikogo, jednak nagle, dzień po dniu, w opustoszałych do niedawna sadach i polach, pojawili się spacerowicze – lokalni i ci uciekający z miasta, żeby choć chwilę spędzić na świeżym powietrzu.\nZgłodniali kontaktu ludzie, choć zachowują dystans bezpieczeństwa, z reguły zamieniają kilka słów, czasami zatrzymują się na odległość dziesięciu metrów i gaworzą o rzeczach dużych i małych, jak za dawnych czasów. Każdy wie, jak ważne są relacje społeczne i ludzkie interakcje. Bez nich bylibyśmy jedynie stadem egoistów.\nBliskość bliskiego człowieka\nBardzo szybko zrozumieliśmy, że technologie działają na naszą korzyść jeśli świadomie z nich korzystamy. Komunikatory wszelkiej maści i wideorozmowy to chyba jeden z najpiękniejszych darów ludzkości. Z nieskrywaną radością spoglądałem na ekranach moich urządzeń na rodzinę, przyjaciół, znajomych czy współpracowników, z którymi wspólnie rozgrzewaliśmy łącza i baterie naszych smartfonów. I nawet w stosunku do tych smartfonów, nastąpiła dla mnie pewna istotna zmiana.\nSmartfon leży bowiem często walnięty gdzieś w domu i po raz pierwszy od lat zostawiam go w trybie niewyciszonym. Na wypadek gdyby ktoś dzwonił i aby nie stracić możliwości rozmowy, gdy ktoś chce takową odbyć. Jednak leżący gdzieś w domu, inteligentny telefon, okno na świat, to także ogromna zmiana. Do niedawna towarzyszył mi bowiem niczym lep na rany, wciśnięty w kieszeń, zawsze w gotowości, zawsze rozpalony mediami społecznościowymi, dyskusjami, zdjęciami, relacjami. To nie znikło zupełnie, ale diametralnie zmieniła się ilość czasu przeznaczana na tak zwane media społecznościowe. Dlaczego?\nNieważność mediów społecznościowych\nNa początku covid-19, gdy skutecznie pozamykano nas w domach, ściana mediów społecznościowych wyglądała jak dziwny misz-masz niezdecydowania. Jedni jeszcze „podróżowali” publikując wspomnienia i relacje, inni już relacjonowali „normalne życie” i „powrót do korzeni”, jednak raz po raz, nawet jako świadomego odbiorcę tych mediów, zaczynały mnie drażnić coraz to nowsze rzeczy. Zaglądając w media społecznościowe czułem ciągły niepokój. Obok siebie pojawiały się dziesiątki relacji na temat epidemii, na temat zamknięcia w domach, na temat tęsknoty za światem, kupa fake newsów i totalnych bzdur.\nZa nimi trzeszczał jeszcze niezaktualizowany świat reklam, sprzedawców marzeń, influencerów i innych internetowych i medialnych gwiazdek, którzy… nagle stali się albo nudni, albo śmieszni. Piękne boginie pozbawione sztabu ludzi okazały się kobietami takimi samymi jak każda inna. Ci, którzy ciągle lansowali się na mieście, pozbawieni owego miasta i jego pięknych knajp i restauracji, stali się nudnymi gadającymi głowami zamkniętymi w swoich nudnych przestrzeniach i gadającymi o rzeczach, jak się okazuje, mało ważnych. Jedni powiedzą, że stali się bardziej ludzcy, bardziej tacy jak my – odbiorcy. Inni powiedzą, że stracili na swojej boskości. Możecie mi zarzucić to samo. Wojażer pozbawiony wojaży to tylko gadająca głowa opowiadająca o dalekim świecie za zamkniętymi granicami. Nie obrażę się.\nSpędzanie czasu w społecznościowej przestrzeni stało się dla mnie czymś irytującym jeśli poświęcałem na to odrobinę więcej czasu aniżeli założyłem. Bo też, będę tutaj szczery, nie zamierzam i nie chcę spisywać tego e-świata na straty. Chciałbym po prostu, aby odrobinę się zmienił.\nObok dennych i śmiesznych treści pojawiają się bowiem wspaniałe inicjatywy mające pomóc innym w potrzebie. Na tym obszarze spotykają się i rozmawiają ze sobą członkowie lokalnych społeczności, jak chociażby ta, w której żyję. Warto jednak ten czas spędzany w domu poświęcić na poprawę algorytmu naszego medium społecznościowego.\nDlatego też od miesiąca bezwzględnie oznaczam gwiazdką tych, których chcę widzieć i wygłuszam tych, którzy kompletnie mnie nie interesują lub plotą wierutne bzdury. Odfajkowuję influencerów, którym wydaje się, że są wszystko wiedzącymi autorytetami w czasach, gdy prawdziwą gwiazdą jest dla mnie dobry wirusolog, naukowiec, pielęgniarka, lekarz, listonosz, pani na kasie w Biedronce czy inny człowiek, który posiada umiejętności przydatne społecznie i inne od pozowania w nienaturalnej pozie z poranną kawą w ręku będąc owiniętym w świąteczne światełka. Śmieszność mediów społecznościowych wypływa dzisiaj na powierzchnię ze zdwojoną siłą i aż się prosi o przebudowanie.\nSpołecznościowy świat post-pandemiczny, którego będę poszukiwać, ma być mieszanką inspiracji do dalszych marzeń połączonych z naturalnością i prawdziwością. Z dala od fejkowego, marketingowego, lukrowanego życia.\nTo oznacza też, że z takiego lukrowania sam powinienem zrezygnować. Bo choć zawsze staram się pokazywać rzeczywistość (szczególnie tą podróżniczą) z jak największą wiernością, to już życie relacjonowane na moich wallach przesycone jest kolorami, a życie, tak samo u mnie, jak i u większości Was, pełne jest codziennej prozy.\nTo już jest koniec. Wielkiej narodowej kwarantanny. Powoli musimy zacząć się otwierać, małymi kroczkami, po to, aby lekarstwo nie stało się gorsze od choroby. To już jest koniec. Świata, który znaliśmy. I choć ludzka, zbiorowa pamięć jest zawodna, myślę, że świat na długo nie pozwoli nam zapomnieć o tym przedziwnym 2020 roku.\nChoć jedną z najbardziej pomocnych rzeczy było zaakceptowanie faktu, że niewiele mogę zrobić i po prostu muszę przeżywać życie codziennie pełnią swoich sił, nie zmienia to faktu, że także codziennie myślę o tym, jak będzie wyglądać ten nowy świat.\nDlatego też nie czytałem poradników typu dziesięć książek na kwarantannę, pięć seriali na domowy areszt i tak dalej. Szybko dokonałem analizy, które pozycje dostępne na rynku pozwolą mi lepiej zrozumieć to, co się dzieje oraz to, co nadejdzie. Odświeżyłem podstawy ekonomii, Marksa, Engelsa, Pikettiego, Marka Aureliusza, autorów wirusologów, analityków trendów globalnych, przejrzałem co straciło na aktualności a co pozostało uniwersalne. Dużo czytałem, dużo myślałem i wiecie do czego doszedłem?\nŻe nadal niewiele wiem.\nWiem jednak jedno. Choć bardzo doceniłem ten czas w domu i nawet go polubiłem, coraz bardziej tęsknię za światem i jego pięknem. Dlatego też po przestudiowaniu ekonomiczno-filozoficznej bazy chciałbym poświęcić nadchodzący czas na myślenie o tym, jak będzie wyglądać branża, której jestem częścią. Jak będą wyglądać podróże. Jak to wszystko zorganizujemy.\nA tymczasem w nadchodzącym tygodniu, w piątek, wsiądę na skuter i ruszę przed siebie, nareszcie legalnie – do Krynicy lub Piwnicznej. Nie będę miał gdzie zjeść obiadu, nie będę mógł zarezerwować noclegu, nie będę mieć zapewne żadnych międzyludzkich interakcji, ale spędzę dzień na przemierzeniu prawie 350 kilometrów tam i z powrotem po to, aby oczyścił umysł i podziwiać zmieniające się krajobrazy. Myślę, że Ty także o tym marzysz. A to pokazuje, że podróże nadal pozostają w sferze naszych marzeń.\n7 komentarzy dotyczących “To już jest koniec. Myśli z czasów kwarantanny”\nPingback: Podkrakowskie wsie i dolinki. Podróże po okolicach Krakowa - Wojażer\nPojechałam na dwa tygodnie na rodzinną wieś.. Gdyby nie wiadomości, których ojciec słuchał tak głośno, że zapewne sąsiad na końcu wsi, wiedział o czym mówią – nie wiedziałoby się, że wirus istnieje. Ludzie uprawiają ziemię, słychać odgłos traktorów… Taka mała wieś na uboczu cywilizacji nagle stała się idyllą, ucieczką, rajem.. Czytając to co opisywałeś, byłam ponownie na wsi, choć już niestety tylko myślami.. Masz to szczęście być tam gdzie jesteś.. A świat? A ludzie? No cóż, tylko przyszłość pokaże nam, co kto z nas wyniósł z tej kwarantanny, co zrozumiał a co przegapił…\nI tak w czasach straszenia, manipulacji, zatajania faktów albo puszczania tych faktów ponad to co naprawdę się wydarzyło – fajnie się Ciebie czytało.. To jak przenieść się mentalnie z kwarantanny w 30 metrach kwadratowych w bloku do dużego domu na uboczu wsi w dodatku z dużym podwórkiem, lasem i polami obok…\nzauważam jedno – wszyscy komentujacy powyzszy ( i poprzedni ) posta zakładają że e-świat będzie trwał i rozwijał się. A jeśli pojawi sie globalny wirus który zainfekuje światową sieć ? Jeszcze na początku tego roku ktoś przewidujący pandemię na obecną skalę zostałby bezlitośnie wyśmiany.\nwydaje się ze wiekszość społeczeństw nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo jesteśmy uzależnieni od tzw. nowoczesnych technologii ( produkcja energii, dystrybucja tak podstawowych i niezbędnych do zycia substancji jak WODA … Mieszkańcy wielkich miast bez dostępu do studni, gazu, elektryczności ….\nPieknie piszesz…to pierwsza refleksja. Zawsze lubiłam czytac Twoje felietony, jeśli tylko znalazłam trochę czasu…piszesz tez, prócz tego, ze pieknie,to takze z wielkim wyczuciem sytuacji, w jakiej jesteśmy, zgodnie z prawda i bez zbędnych slow. To prawda… nie oceniasz, ale właśnie opisujesz. To niezwykła rzadkość, nietuzinkowa umiejetność. Jestem pełna podziwu i uznania. Także dla wymiaru filozoficznego nie tylko tego postu.\nPamietam, jak nie znając Cię wcale, po raz pierwszy trafiłam na Twój blog. Miałam wtedy pytania cd. podróży do Azerbejdżanu, dziękuję za odpowiedz także dziś ( dziękowałam już wcześniej). Bo znalazłeś czas i pokazałeś, ze nie tylko umiesz pisać, masz wiedzę, ale tez służysz pomocą, kiedy ktoś o nią prosi.\nZycze Ci powodzenia i zdrowia. I miejmy nadzieje, ze wrócimy do świata, za którym tęsknimy. Do podróży również…\nJa przekornie zauważyłem, że mój dzień staje się coraz lepiej zorganizowany i pełny rozwijających aktywności, a jednocześnie nimi nieprzeładowany. Wydaje mi się, że zrobiłem przez te 4 tygodnie więcej, niż przez ostatnie pół roku.\nDużo z wymyślonych teraz rozwiązań, schematów produktywności zostanie nawet na czasy powirusowe i to jest w tym genialne.\nCieszę się, że napisałeś ten tekst. Nasz świat się totalnie zmienił i to na długo i trudno powiedzieć jak będzie się przed nami otwierał, jak będą wyglądały podróże i jakie będą ich koszty. Czy będą nas chcieli gościć w innych zakątkach świata. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że ta tragedia dotknęła i dotyka wciąż nas wszystkich w pewnym sensie nas jednoczy. Już dawno zauważyłam, że najpiękniejsze relacje i spotkania jakich doświadczyłam były tam gdzie zwyczajni ludzie, często żyjący skromnie. Bo prawdziwe życie jest właśnie w prostych relacjach, a nie plastikowych celebrytach, którzy są jak bańki mydlane. I tak może znów wrócił do nas świat autorytetów, ludzi których wartość jest nie w płaszczyku, ale w tym co naprawdę sobą reprezentują, co wiedzą, jaką mają postawę…\nWchodzimy w zupełnie nowy świat i może to bardzo trudna podróż, to może przewrotnie prowadzi do miejsca wartościowego.\nZazdroszczę podróży skuterowej. Niestety jestem pewna, że nas czeka w Polsce jeszcze długa droga do normalności, relacje z innych krajów są bezlitosne i nas czeka niestety to samo…


Praktyka prawna - KOSZTA PROCESOWE ile kosztuje adwokat w niemczech\nKOSZTA ADWOKACKIE I PROCESOWE\nZarowno w ramach dzialalnosci sadowej jak i pozasadowej adwokaci niemieccy rozliczaja sie wedlog kodeksu. Rowniez w pozasadowym obszarze istnieje ustawa o kosztach adwokackich. Zgodnie z nia kazdy adwokat musi rozliczyc przynajmniej minimalna stawke widniejaca w kodeksie, w tzw. RVG-Rechtsanwaltsvergütungsgesetz. Dlatego tez minimalne stawki kodeksowe oraz oplaty sadowe nie podlegaja negocjacjom.\nNie moze wiec miec miejsce sytacja, ze dany adwokat wymaga najwyszej stawki a inni adwokaci w Niemczech pobraliby za ta sama prace nizsze wynagrodzenie. Jest to wiec roznica do sytuacji w Polsce. Wysokosc oplat adwokackich okresla sie na podstawie ustawy, tzw. Rechtsanwaltsvergütungsgesetz.\nW postepowaniu sadowym adwokaci w Niemczech z regoly pobieraja za sowja prace nastepujace oplaty:\nza postepowanie sadowe (stala stawka przecietna 1,3) - pobierana za wniesienie pisma sadowego i dalsza korespondencje w sprawie, niezaleznie od ich ilosci\nza udzial w terminie (stala stawka przecietna 1,2) - pobierana za udzial w wyznaczony terminie sadowym, za kazdy termin jesli bylo ich wiecej\nza udzial i posrednictwo w zawarciu ugody przedsadowej (stala stawka przecietna 1,0) - pobierana za wspoludzial przy zawarciu ugody sadowej\nWszelkie wynagrodzenia adwokatów niemieckich uregolowane sa przez ustawę o wynagrodzeniu / stawkach adwokatów niemieckich. Kodeks określa stawki za wszystkie zlecenia pracy adwokackiej, takie jak opłaty za pozasadowa poradę adwokacka, za pozasądową reprezentację przez adwokata na terenie Niemiec, za udzial adwokata w postępowaniu sądowym przed niemieckimi sądami. Uregolowane w tymze kodeksie opłaty obowiązują wszystkich adwokatow na terenie Niemiec, w każdym postępowaniu w Niemczech tj. w postępowaniu cywilnym, celnym, karnym, wykroczeniach, w postepowaniu administracyjnym, oraz gospodarczym. Zaden adwokat na terenie Niemiec nie może zażądać niższej stawki niż ta, która została określona w ustawie. Przy pobieraniu za usługii prawne niższych stawek, niż te ktore określa ustawa, adwokat musi liczyc sie z problemami w izbie adwokackiej.\nDotyczy to rowniez kosztow adwokackich za jego udzial w windykacji / egzekucji roszczen na terenie Niemiec. Wynagrodzenie adwokata nie moze byc uzaleznione od sukcesu sprawy.\nCZY ADWOKACI MOGA POBIERAC WYZSZE OPLATY NIZ USTAWOWE ?\nUstawa o wynagrodzeniu / stawkach adwokatow niemieckich nie zabrania zadac wyzszych stawek niz te - najnizsze - w nim zapisane. Maja oni wiec prawo zażądać wyzszych wynagrodzen. Bazuje to na zasadzie umowy miedzy adwokatem a klientem. Z regoly w sprawach gospodarczych czy karnych adwokaci niemieccy pobierają wyższe stawki niż określone w ustawie.


Adrian Meronk o studiach i treningu w Stanach\nAdrian Meronk dziewięciokrotnie stawał na podium mistrzostw Polski, reprezentował kraj m.in. w drużynowych mistrzostwach świata amatorów. W sierpniu wyjechał do USA, gdzie rozpoczął studia na kierunku sport management w East Tenneesse State University i grę w pierwszej dywizji, czyli najmocniejszej lidze uniwersyteckiej. Po kilku miesiącach w Stanach jeden z czołowych zawodników kadry narodowej przyznaje, że choć warunki do treningu ma wspaniałe to tęskni za bliskimi i… własnym łóżkiem.\nAdrian Meronk: Na początku nie wiedziałem czego się spodziewać. Było trochę strachu i niepewności. Ale już pierwszego dnia spotkałem bardzo miłych i pomocnych ludzi, którzy we wszystkim pomogli i pokazali, co gdzie jest, więc obyło się bez nieprzewidzianych przygód. Pierwsze dwa tygodnie były bardzo pracowite, musiałem między innymi wypełniać masę papierów rożnego rodzaju.\nJak obecnie przebiegają studia? Jak łączysz naukę z treningami?\nMówiąc szczerze nauki nie mam dużo. Zajęcia odbywają się jedynie dwa razy w tygodniu po pięć godzin. Mam dużo czasu na treningi i czas wolny. Nauczyciele naciskają na obecność na zajęciach, ale są też bardzo wyrozumiali jeżeli chodzi o sport, więc nie mam najmniejszego problemu, kiedy wyjeżdżam na zawody. Bardzo podoba mi się tutejsze podejście ludzi do sportu.\nJeśli chodzi o zajęcia drużynowe to trzeba być jedynie na treningach w siłowni. Jeżeli zaś mówimy o golfie to trener od czasu do czasu organizuje grupowy obowiązkowy trening, a poza tym wszystko jest dobrowolne i zależy od zawodników. Oczywiście kiedy ktoś nie angażuje się wystarczająco to trener nie jest zadowolony. Pojawia się codziennie w centrum golfowym, więc wszystko obserwuje. Zatem trenuję kiedy chcę, nikt mnie do niczego nie zmusza, a ja staram się kontynuować pracę, jaką robiłem z Matthew Tipperem we wrocławskim klubie Toya.\nNauki mało, trenujesz kiedy chcesz, czyli jest czas na szeroko pojęte życie studenckie..?\nW Johnson City nie ma dużo atrakcji, więc przez większość czasu staram się trenować, czy to na siłowni, czy w centrum golfowym. Tym bardziej, że warunki do treningu mamy bardzo dobre – jest centrum golfowe, z którego możemy korzystać tylko my oraz drużyna dziewczyn. Mamy coś w rodzaju domku klubowego, w którym jest kryty range, podobny do tego we wrocławskiej akademii Leadbettera. Mamy do dyspozycji dwa putting greeny oraz dwa greeny do krótkiej gry, a nawet piłki na range Titleist Pro-v.\nJak odnalazłeś się w teamie ETSU? Jaka jest atmosfera w uczelnianej drużynie The Buccaneers?\nW teamie odnalazłem się dobrze i bardzo szybko. Starsi zawodnicy przyjęli mnie bardzo mile i pomogli przyzwyczaić się do nowego otoczenia. Atmosfera również jest bardzo dobra, mimo tego, że znamy się dopiero kilka miesięcy. Rywalizacja pojawia się podczas kwalifikacji na zawody. Oczywistym jest, że każdy chce zagrać w turnieju, a nie ma miejsc dla wszystkich. Natomiast na zawodach nie odczuwa się tej rywalizacji – tam każdy gra jak najlepiej, bo wiadomo, że reprezentujemy jedną drużynę.\nI jak Tobie idzie jej reprezentowanie?\nJak do tej pory grałem w pięciu turniejach w barwach ETSU, moja średnia wyników z pierwszego semestru to 73,1, a najlepsze miejsce to dwukrotnie t13 na najmocniej obstawionych turniejach, gdzie grały takie drużyny jak Stanford czy Oklahoma State. Najlepiej wspominam udział w Warrior Wave Intercollegiate, rozegrany w listopadzie na Hawajach. Zacząłem występ od 68 uderzeń w pierwszej rundzie.\nJaki jest uczelniany system kwalifikacji na zawody?\nTrener ustala przed danym turniejem, gdzie i kiedy gramy oraz o ile miejsc. W turnieju gra pięciu zawodników. Jest jeszcze taka zasada, że jeśli zajmie się miejsce w pierwszej dwudziestce (indywidualnie) w poprzednim turnieju to automatycznie dostaje się miejsce w składzie na następne zawody.\nW nowym semestrze czeka mnie minimum pięć kolejnych turniejów, a może nawet więcej, jeśli zakwalifikujemy się do finałów. Pierwszy z nich to Sea Best Invitational, który obędzie na Sawgrass, a następny Puerto Rico Classic.\nCzego Ci najbardziej brakuje w Stanach?\nNajbardziej tęsknię za bliskimi i brakuje mi mojego łóżka. A także polskiego jedzenia, bo to w Stanach pozostawia wiele do życzenia.\nCzego Ci życzyć w rozpoczynającym się roku?\nStabilnej i równej gry na wysokim poziomie, paru zwycięstw w międzynarodowych turniejach oraz występu w jakimś prestiżowym zawodowym turnieju.\nUrodzony 31.05.1993 w Hamburgu, a wychowany w Pniewach pod Poznaniem, reprezentuje Toya Golf & Country Club Wrocław. Absolwent wrocławskiego 10. Liceum Ogólnokształcącego, fan piłkarskiego zespołu Hamburger SV. Pochodzi ze sportowej rodziny – ojciec Andrzej był w latach 70-80. ligowym siatkarzem. Wielokrotnie stawał na podium mistrzostw Polski (był m.in. mistrzem Polski 2010, mistrzem Polski juniorów 2010 i 2011, wicemistrzem Polski 2011, wicemistrzem Polski juniorów 2009, a wraz z zespołem Toya zdobył klubowe mistrzostwo Polski w 2007 i 2012 roku oraz klubowe mistrzostwo Polski juniorów 2008). W 2011 roku zwyciężył w rankingu World Junior Golf Series, dostał się do finału Boys Amateur Championship oraz startował w tak prestiżowych zawodach, jak: French Open, German Boys Open, Czech International Junior Championship, European Boys’ Challenge Trophy, Orange Bowl Championship. Student East Tenneesse State University, obecnie zajmuje 485 miejsce w rankingu WAGR.


Sen na jawie ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Sen na jawie\nrozm. Jerzy Niesiobędzki\nFakty 78 nr 46\n11 listopada 1978\nJERZY NIESIOBĘDZKI: Pantomimę często przeciwstawiano innym formom scenicznym. Uważano, że o wiele bardziej niezawodnie od teatru dramatycznego przekazuje treści emocjonalne. Widziano w niej szansę bezpośredniego i szczerego-kontaktu aktora z widzem. Pantomimą fascynowali się teatralni kontestatorzy i teoretycy sztuki przeświadczeni o konieczności oczyszczenia teatru ze zgubnych, ich zdaniem, dla artystycznej jednorodności teatru nawarstwień, jakie do przedstawienia wnosi literatura. Wielu ludzi jeszcze i dziś z pantomimą łączy widowiskowy puryzm i ascetyzm. Ale gdy obserwuje się Pana teatr można odnieść wrażenie, że antynomie, o których mówię, zostały w nim zniesione. Pod koniec lat pięćdziesiątych, kiedy Wrocławska Pantomima dopiero startowała, bliższa była chyba jeszcze formule "teatru ubogiego". Później rozwinął Pan jej działalność najwyraźniej w kierunku inscenizacyjnego bogactwa.\nHENRYK TOMASZEWSKI: Tak, przechodziliśmy przemiany, lecz chciałbym zwrócić uwagę, iż pierwszy program, z którym dwadzieścia dwa lata temu wyszliśmy we Wrocławiu, właściwie także już nosił ceny szerokiej widowiskowości. Ideał teatru wyrażającego się nie tylko pantomimiczną techniką, lecz również malowaniem wielkich obrazów, przyświecał mi zawsze. I zawsze rozpoczynając pracę nad nowym przedstawieniem bazowałem na jakiejś literaturze, a opracowując anegdotę spektaklu, myślałem jednocześnie jakie ma być jego ogólniejsze przesłanie..\nZ drugiej jednakże strony - ponieważ lubię zmienność i pracując nad każdą nową inscenizacją poszukuję nowych środków ekspresji - trudno byłoby chyba dopatrywać się w tym, co robiłem, czy robię, jakiejś uładzonej, podległej i z góry przyjętym założeniom, ewolucji. Oczywiście wcześniejsze me doświadczenia w każdym następnym spektaklu są jakoś kodowane, lecz sądzę, że pokrewieństw między stworzonymi przeze mnie przedstawieniami należałoby szukać układając je raczej w pewne bloki, niż w ciąg uporządkowany chronologicznie.\nJ. N.: Za podstawowy środek komunikacji w teatrze służy na ogół słowo, lecz słowo coraz częściej oskarża się o konwencjonalizację i o zafałszowywanie rzeczywistości. Czy jednak wśród środków porozumiewania się między ludźmi kryzys dotyczy wyłącznie słowa? Równie dobrze można by mówić o kryzysie gestu. Formom naszych zachowań nader często zarzuca się przecież sztuczność. Nie wiem czy mam rację, ale wydaje mi się, że w Pańskich spektaklach, próba komunikowania pewnych prawd o sytuacji człowieka we współczesnym świecie, poprzedza zwykle jakby etap przygotowawczy, polegający na kompromitacji konwencjonalizmu form zachowań, przenikających ze sceny, ekranu telewizyjnego, filmu w życie codzienne i - odwrotnie. Tak było na przykład w Pańskim przedstawieniu "Przyjeżdżam jutro". Spektakl ów miał charakter wyraźnie pastiszowy. Parodiujący język współczesnych mass-mediów.\nH. T.: Owszem - bywa, że kompromituję te, lub inne konwencje, ale służą mi one jednocześnie jako środki do wyrażania określonych treści.\nJ. N.: Czy nie można by rzec, iż kompromitacja owych konwencji jednocześnie wpływa na nie odświeżająco?\nH. T.: Oczywiście. Zjawisko to można z powodzeniem obserwować chociażby w ostatniej mojej inscenizacji, która jest adaptacją rzadko grywanej sztuki Marivaux - "Dysputa". Spektakl (dałem mu tytuł - "Spór") nawiązuje do rokokowego teatru, jego widowiskowej pompy i do właściwej ogrodom miłości Watteau - fety zmysłów. Z rokokowego pompierstwa oczywiście mocno się w nim natrząsamy. Ale, nie zamierzamy wylewać dziecka z kąpielą. W "Sporze" chodzi nam o to, aby formę rokokowego teatru utrzymać, ocalić od zapomnienia.\nWydaje mi się, że wiele z wartościowych tradycji europejskiego teatru, ginie dziś i zamiera. Wiele z dawniejszych sztuk, odznaczających się wcale nierzadko dużą oryginalnością stylu, dzisiaj nikt nie wystawia, mówi się o nich jako o nikomu już nie potrzebnych ramotach. Pantomimą - z uwagi na swą widowiskową specyfikę - może przywracać im wdzięk, i młodość. Choć oczywiście, trzeba tu także uważać, by nie popaść w przesadę i nie reaktywować form istotnie tracących piżmem.\nJ. N.: Pantomimę kojarzy się jednak również dość często z teatrem kontrkultury, a ten zakłada właśnie, że trzeba burzyć tradycję by, oderwawszy się od niej, tworzyć formy zupełnie nowe.\nH. T.: Kiedyś byłem również po tamtej stronie. Ale później doszedłem do wniosku, że chcąc iść naprzód nie powinniśmy nastawiać się przeciwko czemuś, co w gruncie rzeczy zostało przezwyciężone. Tradycję można i nawet trzeba przełamywać, lecz nie uważam, że winno się to spełniać na zasadzie działań burzycielskich, po których pozostają ruiny. Podważanie skostniałych struktur w teatrze jest konieczne. Ale wiele zespołów, które czyniły to z pozytywnym skutkiem kilkanaście lat temu, obecnie zatrzymało się w swoim rozwoju. Dawne kontestacyjne teatry stały się, na swój sposób, klasyczne.\nJ.N.: Nudzi Pana konwencjonalizm usiłujący udawać antykonwencjonalność...\nH.T.: Teatr wywodzący się z ongisiejszej młodzieżowej kontestacji ma w chwili obecnej swe ustalone chwyty i formy. Stał się szablonowy. Okazało się, że jego twórcze możliwości wyczerpały się.\nJ. N.: Możliwe, iż jedną z przyczyn wyczerpania jest zbytnia dufność teatru kontrkultury we własną inność i samodzielność.\nH. T.: Dla mnie teatr zawsze związany był z literaturą i zawsze cieszyły mnie estetyczne walory teatralnego widowiska wypływające nie tylko z bezpośredniej inwencji aktorów i reżysera, lecz i z zakorzenienia struktury ich dzieła w kulturowej tradycji. Nigdy tych wartości nie przekreślałem. Jako, widz nieodmiennie pragnę na scenie oglądać jakiś świat na nowo tworzony - sen na jawie. Godzę się na iluzję i w dialogu z spektaklem, wcale mi ona nie przeszkadza. Pobudzanie reakcji widowni formami "otwartymi" najczęściej mnie drażni. Nie lubię gdy aktor siada mi na kolanach, wciąga w akcję, zmusza abym razem z nim tarzał się po podłodze, śpiewał lub tańczył. Nie lubię gdy teatr wymusza na publiczności aktywność. Uważam, że aktywność widza winna się realizować na widowni i pozostawać sprawą jego osobistego wyboru.\nJ. N.: Przypuszczam, że uprawiając teatr wizjonerski i zarazem opozycyjny wobec tak zwanego "teatru ubogiego", kieruje się Pan również przeświadczeniem, że redukcja środków ekspresji sprzyjając może nawet w poszczególnych przypadkach wyrażaniu niektórych prawd naszego bytu, nie służy najlepiej całościowemu ukazywaniu sytuacji człowieka we współczesnym świecie...\nH. T.: Czasami nawet wielką kosmiczną rzecz można opowiedzieć w małej, dwuminutowej etiudzie. Ogólnie jednak rzecz biorąc, epoka wielkich mimów w rodzaju Etienne Decroux, Marcela Marceau, Jean Louis Barraulta, od dość już dawna ma się ku schyłkowi. Kiedyś mimowie soliści fascynowali swoją techniką. Pokazywali nam człowieka mocującego się z siłami natury, demonstrowali, pozostając w tym samym miejscu, chód ludzki, był mi w syntetyzowaniu doznań i wrażeń. W latach pięćdziesiątych techniczna sprawność pantomimy stała się również podłożem specyficznej pantomimicznej filozofii. Sytuowała ona w centrum świata człowieka, do którego wszystko przypływa od zewnątrz a on promieniuje swą osobowość na zewnątrz. Relacja świata wewnętrznego jednostki do rzeczywistości zewnętrznej, wyrażając się w ciągłym ruchu, w tej miała wyrażać istotę życia. Życia ujmowanego jako gasnący ruch.\nTechniki stosowane we Francji w pierwszych latach działalności Wrocławskiej Pantomimy były członkom naszego zespołu znane; idee ukazywania człowieka od strony jego naiwnej i jednocześnie heroicznej walki z przeciwnościami losu oraz afirmacji życia przez ciągły ruch - także nie były nam obce. Odwołując się do fabuły, korzystając z kostiumów i dekoracji, nasycając nasze spektakle barwami i muzyką chcieliśmy też jednak przekroczyć, właściwą dawniejszej pantomimie, perspektywę egocentrystycznego traktowania człowieka i ukazać jednostkę nie tylko w aspekcie subiektywizmu jej - doznań, lecz również jako istotę uwarunkowaną w swoich reakcjach mechanizmami i procesami społecznymi o charakterze intersubiektywnym.\nJ. N.: Powiedział Pan, że drażni Pana wymuszanie przez teatr aktywności widza. Ale czy oddziaływując w swych przedstawieniach, w pierwszej kolejności, na zmysłową wrażliwość odbiorcy nie obawia się Pan, że publiczność wchłania je na sposób somnambuliczny, i że poddając się Pańskiej wizji staje się czymś w rodzaju, hipnotyzowanego przez inscenizacyjne prestidigitatorstwo, medium.\nH. T.: Pobudzenie refleksji odbiorcy nie następuje w pantomimicznych widowiskach tak szybko jak w przedstawieniach teatru dramatycznego, gdzie między aktorami a widzami istnieje komunikacja słowna. Z faktu, że widz oglądając nasze spektakle jest najpierw poruszony zmysłowo nie wynika jednak wcale, iż zniewalamy jego wyobraźnię. Jeśli uruchomienie refleksji odbiorcy w teatrze pantomimy następuje z pewnym opóźnieniem, to jednocześnie ów opóźniony zapłon wzmacnia jej siłę. Brak słowa powoduje, że widz szereg rzeczy musi tu sam sobie dopowiedzieć.\nOddziałujemy na publiczność przez muzykę i rytm, harmonię, chaos, barwę i dźwięk, ruch i bezruch. Przychodzą do nas czasami ludzie pozbawieni słuchu, umiejętności kojarzenia znaków plastycznych i ci naturalnie nudzą się. Ale wydaje mi się, że widzowie wrażliwi, inteligentni odczuwają w naszym teatrze satysfakcję podwójną: estetyczną i - jakbyśmy mogli powiedzieć - współautorską. Po premierze często słyszę krańcowo różne interpretacje spektaklu, co świadczy, że pantomima otwiera możliwości bardzo indywidualnego odbioru, że właśnie bardzo pobudza fantazję widza.\nA z drugiej strony staramy się też oczywiście kierować wyobraźnią publiczności. Usiłujemy zasugerować odbiorcy znaczenia i skojarzenia układające się w określone ciągi. Oglądając balet widz może odpoczywać: śledzić jak ruch harmonizuje się z muzyką, satysfakcjonować się walorami techniczno-estetycznymi widowiska. My chcemy, by śledził również akcję.\nJ. N.: Przeciwnicy iluzji w teatrze twierdzą jednak, że absorbowanie uwagi publiczności akcją prowadzi do przytępienia jej zdolności refleksyjnych.\nH. T.: Akcja spektaklu może absorbować uwagę widza na różne sposoby. Jeśli staje się atrakcją wyłącznie fabularną, jeśli prowokuje tylko zjawisko współprzeżywania przez widza fabularnych perypetii z postacią zamieszaną w owe perypetie na scenie, to oczywiście bardziej usypia, niż aktywizuje publiczność. Ale bywają też inne akcje. Kiedy pracowałem nad wystawieniem "Dysputy", wcale nie interesowało mnie przekładanie na język pantomimy anegdoty sztuki Marivaux słowo po słowie. Wypuściłem na scenę ludzi młodych i - podglądaczy. Pierwsi są nieświadomi tego, co robią, drudzy świadomie pierwszymi manipulują. W ten sposób zawiązuje się akcja. Ale czy oglądając spektakl oczekiwał Pan przede wszystkim jaki będzie jej przebieg fabularny?\nJ. N.: Ciekaw byłem rozwoju wydarzeń, lecz jeszcze bardziej ich metaforyzacji. Bo Pański przekład sztuki Marivaux na akcję sceniczną jest przecież przekładem metaforyczno-symbolicznym. Odbierając kreowane przez Pana na scenie wydarzenia na zasadzie wrażeniowej bezpośredniości, odbierałem je jednocześnie nie bez pewnego - nakazującego mi szukać ich drugiego dna - dystansu.\nH. T.: I właśnie o taki odbiór mi chodzi. Marivaux był bowiem dla mnie tylko czymś w rodzaju kamertonu. Podrzucił mi moment zaczepny. Opowiedziałem sztukę Marivaux na swój własny sposób i sądzę, że w formie spektaklu mieści się jednocześnie jego ideowo-filozoficzne przesłanie. Że przedstawienie ma jak gdyby swoją autonomiczną literaturę.


Ułańskie Dni Kraśnika. Upamiętniono żołnierzy z naszego Pułku\nPoprzedni artykuł Festiwal Singera. Czeka nas weekend ze sztukmistrzami\nNastępny artykuł Nowe Muzeum idzie w górę. Wystawa na ułańskie święto otwarta\nŚwiętowanie drugiego dnia rozpoczęto tradycyjnie mszą św. w intencji mieszkańców i żołnierzy 24 Pułku Ułanów. Odbyła się ona w asyście kompanii honorowej 10 Brygada Kawalerii Pancernej im. gen. broni Stanisława Maczka, która kultywuje tradycje naszego pułku.\nPo mszy świętej odbyła się dalsza część uroczystości pod pomnikiem poległych ułanów, którą prowadził Marek Rusek, prezes Koła Koleżeńskiego 24 Pułku Ułanów. Głos zabrali m.in. marszałek Jarosław Stawiarski, burmistrz Wojciech Wilk i starosta Andrzej Rolla.\nNie zabrakło też m.in. weteranów brygady generała Maczka, ich rodzin, przedstawicieli dowództwa wojsk, które czerpią z tradycji tej znanej bojowej jednostki, w której walczyli nasi ułani w czasie II wojny światowej.\nUhonorowano także wojskowymi odznaczeniami trzech działaczy kraśnickiego Koła Koleżeńskiego: Jerzego Cichockiego, Marka Ruska i Karola Wojtaszka.\nNa ręce kierujące kraśnickim muzeum Zdzisława Winklera byli żołnierze przekazali obraz generała Maczka, który zawiśnie w kraśnickiej placówce.\nPod pomnikiem z nazwiskami poległych ułanów złożono następnie wiązanki kwiatów oraz znicze.\nWśród kilkunastu osób i organizacji, które złożyły hołd żołnierzom z Kraśnika był m.in. wójt Mszany Dolnej, w której w 1939 roku nasi ułani stoczyli krwawą bitwę.\nPodczas uroczystości grupa rekonstrukcyjna z Majdanu Obleszcze w gm. Szastarka oficjalnie otrzymała imię pierwszego szwadronu 24 Pułku Ułanów otrzymując m.in. proporzec w barwach pułku.\nPo uroczystościach w asyście konnych ułanów z Borowa i kraśnickiej orkiestry OSP przemaszerowano na żołnierski obiad do Szkoły Podstawowej nr 1. A mieszkańcy ruszyli na militarny piknik, na którym można było zajrzeć do wnętrza czołgu Leopard, zasiąść za kierownicą militarnych pojazdów czy zobaczyć jak kiedyś prezentowali się żołnierze różnych formacji w pełnym rynsztunku.\nKto nie był może zobaczyć jak wyglądały te uroczystości na naszych zdjęciach.


Problemy Honoraty Skarbek: "Uzależniłam się od kropli do nosa" - Pudelek\nProblemy Honoraty Skarbek: "Uzależniłam się od kropli do nosa"\n"Pierwsze kupiłam sześć lat temu. Przez całe noce oddychałam przez buzię, bo inaczej nie umiałam"... Na szczęście teraz jest na odwyku.\nHonorata Skarbek, znana pod artystycznym pseudonimem Honey, postanowiła przypomnieć o sobie w tabloidzie. Wybrała ciekawy temat rozmowy. Postanowiła opowiedzieć o... swoim uzależnieniu od kropli do nosa.\nNie jest to taki rzadki nałóg, jak można by było przypuszczać. Spośród celebrytów przyznała się do niego Natalia Siwiec, która ujawniła, że wieloletnie nadużywanie kropli do nosa do tego stopnia zrujnowało jej zatoki na tyle, że konieczna była operacja: Siwiec przeszła operację zatok. "10 lat nie mogłam normalnie oddychać" (FOTO)\nU Honoraty na szczęście nie skończyło się tak dramatycznie.\nUzależniłam się od wszelkiego rodzaju kropelek do nosa, które nawilżały mi błonę śluzową. Pierwsze kupiłam sześć lat temu, żeby udrożnić zatoki - wyznaje w Fakcie.\nOstatecznie, gdy przekonała się, że nie jest już w stanie oddychać bez kropli, postanowiła sama zorganizować sobie prywatny odwyk. Jak przyznaje, było ciężko.\nKiedyś całe noce oddychałam przez buzię, bo inaczej nie umiałam - wspomina ponuro. Żeby skończyć z tymi kropelkami, postawiłam sobie w mieszkaniu nawilżacz powietrza, a lek zastąpiłam bezpieczną wodą morską. Minęło kilka dni, a ja już czuję się lepiej i mam nadzieję, że uda mi się na stałe odstawić kropelki.\nTrzymacie kciuki za Honoratę?\nDużo ludzi ma taki problem... Nic zabawnego.\nŚmiechem i żartem ale to jest naprawdę uzależnienie dlatego że tak naprawdę krople przez to nawilżenie wyruszają nam ową błonę\nJa tam ją rozumiem, to potrafi być upierdliwe. Nie mogę oddychać ustami przez sen, bo przygryzam sobie język :/\nTez tak miałam i na prawde nic przyjemnego.Bez kropli czułam sie jakbym miała najgorszy katar i brakowało mi powietrza.Kazdy moze sie uzaleznic po dłuzszym katarze i stosowaniu kropel wiec nic smiesznego w tym nie widze.\njaka g****a, szkoda na czytanie takich pierdoł\nOna jest też uzależniona od nawilżacza pochwy i wazeliny do smarowania o***tu. jej nos to najmniejszy problem\nNie ona pierwsza, tez miałem ten problem przez kilka lat.\npowszechny problem, trzeba się przemęczyć z kilka dni najlepiej zacząć w weekend kiedy niczego nie planujesz i zakraplać tylko na noc żeby móc oddychać jedną dziurkę ale trzeba mieć silną wolę i przetrwać pierwsze 3 dni później z górki\nJak moja koleżanka!\nnajbardziej uzaleznia xylometazolin (krople za 5 zł) naprawdę działają i człowiek wciąga ich jeszcze więcej, dopiero teraz w aptekach pytaja czy wiem o uzależnieniu i która to już buteleczka...parę lat za późno\nPowodzenia. Fajnoe ze o tym mowi\nMam ten inhalator. Założyła go do góry nogami... Facepalm\nTo dziewcze ma ostry niedobor mozgu\ncelebryci zrobią wszystko żeby zaistnieć\nŚmiechy żarty ale to jest naprawdę poważne. Ja niestety nadużywałam rok Sudafet. Teraz nie mogę normalnie oddychać. Muszę spróbować z tym nawilżaczem może mi pomoże, bo oddycham ustami inaczej się duszę\nTeż mi się zdarza, wcale nie jest to zabawne\nZnam to nic fajnego a wręcz p********e\nMialam dokladnie to samo. Uzywalam 5 lat. Bez nich nie moglam oddychac, spac. Ale udalo sie i odstawilam z dnia na dzien. Przemeczylam sie zanim nos doszedl do siebie ale teraz juz jest dobrze. Zyje bez kropli ponad 10 lat ☺


Październik 2019 - irissa.es\nMonthly Archives: 30 października 2019\nAranżacja mieszkania to nie jest wcale taka prosta sprawa. Potrzeba tu dobrze przygotować się do zakupu specyficznych mebli bądź dodatków, jak też choć odrobinkę znać się na stylu. Czy najlepiej kupować zwykłe stoliki kawowe, a może pozwalać sobie na trochę ekstrawagancji? Takie pytania nurtują teraz czasem dużo osób, zaś odpowiedź na nie uzależnione jest od szeregu różnych czynników.\nNależy wiedzieć, że budownictwo cały czas się rozwija, zatem proponowane okazują się być również znacznie lepszej jakości materiały i produkty, które mamy szansę wykorzystać w czasie calutkiego procesu budowy.\nSzeroko zakrojone inwestycje w budownictwie, dla przykładu budowa nowoczesnych bloków bądź nawet dużych osiedli, świadczą o dynamicznym wzroście gospodarczym. Istotne jest również to, że inwestorzy wcale nie stawiają jedynie na ilość, gdyż wznoszone obiekty spełniają oczekiwania klientów, a mieszkania z łatwością znajdują nowych właścicieli.


Widziano nas w Bieszczadach\nWidziano nas w Bieszczadach...\n15-24 sierpnia 2014\nCisna – jedna z dwóch miejscowości, ramię w ramię walcząca z Wetliną o miano stolicy Bieszczad. Gwarno tu, tłoczno, ale bystry obserwator w mig zauważy, że to pozory. Miejscowość ma zaledwie kilka ulic, jest niewielka i doprawdy niezbyt spora grupka turystów już i tak czyni tłum. A my i z tego tłumu chcieliśmy uciec. I uciekliśmy – do Dołżycy, która stała się naszą spokojną przystanią wakacyjną.\nA miało być tak pięknie… Deszcze padające jeszcze przed naszym przyjazdem nakazały nam użyć rozsądku nade wszystko i nie wchodzić na błotniste Jasło… Ale z kolei desperacja była tak wielka, że uderzyliśmy w najpopularniejszą atrakcję czyli Połoninę Wetlińską. Stosunkowo krótkie wejście bardzo nas zachęciło. Po drodze mieliśmy okazję doświadczyć pierwszego przejawu zakapiorstwa – swoim gazikiem wjeżdżał obok nas Lutek Pińczuk – jeden z pierwszych „ niezależnych obywateli” bieszczadzkiego państwa Wolnych Ludzi. Przerwa w Chatce Puchatka – gdzie Pan Lutek jest gospodarzem – pozwoliła nam odczekać nieco rozrzedzającą się mgłę… Dalsza droga była zatem już nawet nieźle widokowa, co podniosło nas bardzo na duchu. Ale tylko do Smereka….Tutaj góry pokazały co potrafią. Nie bez powodu mówi się o nagłych zmianach pogodowych…. Nagły deszcz złapał nas akurat przy zejściu. No i zaczęła się… niezła jazda! W dosłownym znaczeniu tego słowa. Aż do poziomu asfaltu wszyscy tańczyli w stylu dowolnym i niekoniecznie skoordynowanym. Bieszczadzkie błoto na długie lata pozostanie w naszej pamięci… Pierwsza zdobyta połonina na szczęście również ;-)\nNiedzielna laba skierowała nas do Polańczyka. Noooo…, po liczbie aut w mieście można sądzić, że zjechało tu na weekend przynajmniej większość podkarpackiego!\nPo Mszy św. w Sanktuarium MB Pięknej Miłości uciekliśmy do Myczkowiec – Ośrodka Caritasu, gdzie czas jakiś temu powstał Ogród Biblijny i Skansen Miniatur Świątyń Podkarpackich (Centrum Kultury Ekumenicznej). Ciekawe miejsce, w które warto inwestować, aby mogło spełniać swoje powołanie.\nObiad nad Soliną niekoniecznie skojarzył nam się z romantycznymi zielonymi wzgórzami wyśpiewanymi niegdyś przez Wojciecha Gąssowskiego. MORZE wody = MORZE ludzi. Tak można podsumować naszą wizytę na największej tamie w Polsce. Na Sanie – przypominam!\nStąd zrodziła się zawczasu idea, aby zobaczyć Solińskie z bardziej intymnej strony. Pojechaliśmy zatem na spotkanie z Krzysztofem Brossem – osadnikiem - samotnikiem lat 90-tych. Niegdyś…, bo dzisiaj trudno już żyć gdzieś samotnie. I podkreślmy - to nie On szukał cywilizacji, ale ona znalazła, czy wręcz „dopadła” Jego.\nPopłynęliśmy Jego Żelazną… - „bundesmarine”, jak mawiają życzliwi, ale jednak żartownisie. Nie wnikam w osobiste postrzeganie każdego z nas Jego osoby. Skoncentrujmy się na Jego Półwyspie, kawałku własnego lądu tuż nad Soliną, potrzebą życia blisko natury i z daleka od dobrobytu… Dla wielu Jego styl życia stał się inspiracją... Rozmyślając, pływaliśmy w jeziorze z dala od zgiełku, lodów, gofrów i pamiątek typu trupia czacha.\nPoprzedni dzień zwieńczyliśmy spotkaniem ze Staszkiem Orłowskim – „królem” bieszczadzkich przewodników, autorem bardzo precyzyjnych przewodników, bajarzem, gawędziarzem…\nNie skorzystaliśmy z Jego usług, ale to On właśnie konsultował nasze trasy przejścia, doradzał, odradzał, był „na telefon” w każdej sytuacji, zwłaszcza przy zmianach pogodowych. Staszku – dzięki wielkie!!!\nNo i skoczyliśmy na Caryńską – upamiętniającą swym kształtem wydatny biust Carycy Katarzyny… Ostre wejście, niesamowity wiatr – to było krótkie, ale intensywne przeżycie. Zeszliśmy z Połoniny dość szybko, bo celem naszym było Schronisko „Koliba” na Przełęczy Przysłup Caryński, należące do Politechniki Warszawskiej. Wędrówka pokazała inne oblicze gór – las, polana, las, polana i mnóstwo jagód…. Zdecydowanie trasa dla smakoszy!\nOstatni etap, do Bereżek był miłym, lekkim spacerkiem wzdłuż slalomującego potoku o słusznej nazwie Bystry.\nA kto miał jeszcze ochotę, podjechał w urocze miejsce na orzeźwiającą kąpiel dla zmęczonych stóp – tam gdzie Wołosaty wpada do Sanu i gdzie niedźwiedź w gawrze się wyleguje…\nZ obawy na kolejne załamanie pogodowe zdecydowaliśmy się czym prędzej na Tarnicę. Łagodne, lecz długie podejście na Przełęcz Bukowską nauczyło nas czekać na prawdziwy spektakl. Wejście na Rozypaniec i Halicz zapierało dech w piersiach. Ukraińskie Bieszczady nęciły, ale pozostawały aż po horyzont złowieszczo całkiem puste… Na naszym szlaku też za wielu turystów nie było, więc można było kontemplować bez obaw na rozdeptanie. A Tarnica na horyzoncie zdawała się być nie do zdobycia…\nDojście do tej legendarnej góry zabiera trochę czasu – wędrując jakby wokół „kotła” otoczonego wierzchołkami gór, człowiek nie może powstrzymać się od notorycznych postojów. To niewątpliwie najpiękniejszy szlak w Bieszczadach!\nKap, kap, kap…, płyną łzy.\nW strugach deszczu doszliśmy do dwóch atrakcji – legendarnej Cerkwi w Łopience i Rezerwatu „Sine Wiry”.\nKolejna ważna trasa to dojście na trójstyk granic – Krzemieniec, choć bardziej urzekająco brzmiący po ukraińsku – Kremenaros.\nTego dnia w górach grzmiało i lało… na szczęście niekoniecznie na szlaku! Ot, przewrotność!\nDroga na szczyt prowadziła przez nie mniej popularne: Małą i Wielką Rawkę. A powrót przez Dział – 7-kilometrówy grzbiet górski, zasadniczo zalesiony, ale i na szczęście z wieloma widokowymi polanami. A po zejściu, szczęśliwcy mieli okazję na spotkanie oko w oko z… lisem! Sławnym Kazimierzem, stołującym się co wieczór w Hotelu Górskim w Wetlinie.\nOtryt. Ileż to legend krążyło i krąży na temat tego odludzia… Do dzisiaj wędruje po nim konno „Prezes” – kolejna legendarna postać, którą udało nam się spotkać. Dzisiaj nie jest już samotnikiem – prowadzi popularną agroturystykę i organizuje obozy konne i wczasy w siodle. Tak, góry z poziomu grzbietu… konnego też mogą być wcale przyjemne.\nMy dotarliśmy praktycznie samotnie do Chatki Socjologa – schroniska „alternatywnych”, gdzie poczęstowano nas herbatką. „jeszcze sprawni” weszli na Trohaniec – najwyższy szczyt Otrytu, a „już trochę poturbowani” zeszli w dół. Udało się nawet przejść fragmentem ścieżki dydaktycznej wokół Lutowisk, a zakończyć wyprawę w niezwykle smacznym stylu w Zajeździe pod Czarnym Kogutem w Czarnej.\nWysiłek dał o sobie znać. Bukowe Berdo musi na nas poczekać – aż… do następnego razu. Zdecydowaliśmy, że wypada pójść tam, gdzie mamy najbliżej i codziennie widzimy to z okna. Na Łopiennik. Bo jak wiadomo „odległe chwalicie, a bliskiego nie znacie”, parafrazując…\nWracamy do domu, a do snu ukołyszą nas „bieszczadzkie anioły”…