Nieuklękły – Grimuar Sferowca\n11 sierpnia 2012 napisał/aGhoster\nProlog: Zimny Dotyk\nByła noc, wokół panowała wszechogarniająca, przerażająca ciemność, obezwładniając każde, nawet najmniejsze, liche światło znajdujące się w pokoju. Szafki, dzbany z kwiatami, małe, ozdobne talerze, złote statuetki, wszystko spowite mrokiem, mimo usilnych, wytężonych oczu… Nie potrafił dojrzeć nic. Jedynie słaby promień niebieskoszarej poświaty wokół Sigil, wlatującej do środka z okna. Firanka powiewała na wietrze, uchodzącym z nieszczelnego, zabrudzonego fioletowym, lepkim pyłem okna, wpuszczającego do środka niezgrabne ilości nieprzyjemnego, purpurowego blasku, oświetlającego część ciemnozielonego, zdobionego złotą kreską dywanu, na którym leżał mały skrawek papieru, przedwczorajszego zapisku byłego mieszkańca tego domu. Starca Baliala, który ironicznie zmarł w dzień, w którym spisywał swój testament. Ta właśnie, poplamiona żółtym płynem, kartka leżała na podłodze. Dalej światło szło przez cały pokój, pokazując zarysy drewnianej, polerowanej niedawno szafki, złoconej na piękne, unikalne wzory, ukazujące tańczących wokół ogniska satyrów, grających na charakterystycznych harmonijkach i lutniach jedną ze swych rdzennych melodii. Niemalże dało się ją usłyszeć, patrząc na miły dla oka obraz.\nWszystkiego dopełniał ostry, podrażniający nozdrza, lecz całkiem przyjemny dla umysłu zapach lawendy i miodu, połączonych z odorem fioletowoniebieskiego wywaru stojącego na półce, wydzielającego z siebie granatowy dym, rozchodzący się na cały pokój. Śmierdziało siarką.\nVờlẽn siedział w kącie pomieszczenia, skulony w kłębek, chowając się przed czymś, czego nawet nie mógł pojąć. Przerażony, przestraszony, kompletnie obezwładniony przez oblegające go ze wszystkich stron osobiste demony, których nie potrafił się nijak wyzbyć. Macając zimną, próchniejącą ze starości podłogę, dotykając wyblakłe, miękkie, wypukłe tapety ze skóry lim-limów nałożone na ledwo trzymających się pod oporem metalowych konstrukcji na dachu ścian.\nMiał na sobie przytulny, jedwabny, biały strój, cały pokryty aksamitnymi wzorkami z jakiegoś, niezwykle pięknego i na pewno kosztownego, materiału. Jego prawie łysa, siwiejąca głowa była pokryta licznymi tatuażami o przeróżnych kształtach, począwszy od czarnej kopii run celtyckich, wygrawerowanych na jego obszernej, potężnej szyi, przez czerwonego, jadowitego węża kąsającego go w skroń, po której spływały liczne, zielone krople z tuszu, aż po białą podobiznę płaczącego księżyca, którego łzy szły przez cały jego kark, chowając się gdzieś w ubraniu poniżej karku. Oczy jego były czarnej, biesiej barwy, kompletnie stapiając się z wszędobylskimi cieniami ogarniającymi pokój. Na dolnej, różowej wardze widać było wąską szramę, biegnącą przez brodę aż po szyję, gdzie prawie stykała się z jabłkiem Adama, zostawiając po bokach jakieś niezgrabne ślady szwów, noszonych przez niego kiedyś. Jego czarne, potężne buty spoczywały na podłodze wraz z pięknymi, rozcierającymi się na całej ich powierzchni zielonymi chustami ze srebrnym napisem w jakimś nieokreślonym języku Niebian. W rękach spoczywał mu wielki, masywny topór z wątłymi kolcami na jego dolnej głowicy, po których spływała, jeszcze nie zasuszona, mdła krew pomieszana z rwącą dobry smak ropą. Przeplatana przez ramię, skórzana torba zwisała u jego boku, zakrywając pod sobą pergaminy, zwoje i listy, leżące tuż koło niewielkich, półpełnych fiolek z rtęcią, okrytych dziwnym materiałem, jak gdyby chustą z platyny…\nOn sam siedział w kącie, unikając najmniejszych szmerów, krążących wokół myszy, uciekając przed jakimś niesprecyzowanym przedmiotem. Kulił się, miotając samym sobą po pomieszczeniu, brudząc jedynie czysty dywan swoimi zabłoconymi, olbrzymimi butami. Gdy leżał przy oknie, poczuł jakieś nieprzyjemne zimno i chłód, dobiegające z zewnątrz. Wszechogarniający mrok tylko pogłębiał się, coraz mocniej i gwałtowniej zakrywając skrawki światła…\nWnet drzwi trzasnęły, zawiasy odleciały, rozbijając się o okoliczny stolik z porcelanowymi talerzami i filiżankami, tłukąc je na drobne kawałeczki z hukiem w ciągu chwili. Wejście, stojące naprzeciwko okna, wpuszczającego jedyne blady świt do środka. Ukazała się w nim postać, przeźroczysta, pokazująca długi korytarz za nią, schody, zgaszone pochodnie na ścianach i wrota do innych pokoi. To była kobieta, przepiękna, o falujących, krążących włosach, powiewających wokół, w które uderzały jakieś magiczne, eteryczne wiatry, zmuszając je do wylatywania poza piersi istoty, które winny być zakryte, jak przykazywały dzisiejsze doktryny sztuki artystycznej. Miła, przyjazna twarz, gładka, kremowa skóra i te tajemnicze, bezbarwne oczy spoglądające na niego. Unosiła się ona w powietrzu, sprawiając wrażenie, jakoby właśnie przyszła po niego jakaś bogini życia. Melancholijne, szaro-żółte wstęgi przywiązane do jej długich, pobudzających erotyczne strony mózgu nóg, przypominały o czymś…\nStrasznym. To nie była bogini, ni anioł, ni awatar… To był duch.\n– Cienie… – Vờlẽnowi było zimno, spowiła go jakaś niewidzialna, lodowata poświata, przez którą wręcz zamarzał. Najgorsze uczucie w całym jego krótkim życiu w sferach. Chłód, to wszystko sprawiało, iż na powierzchni jego ciała zaczęły gromadzić się niewielkie, łamliwe tafle lodu, ogarniające nawet jego oczy, na których zbierały się cienkie, niebieskie kawałki zlodowaciałej wody, zatrzymując powieki raz po raz.\nSłyszał głos, miły, dziewiczy, niczym przepięknej kurtyzany w niejednym przybytku, jednak teraz to nie było takie piękne jak zazwyczaj. Kobieta sczerniała, ukazując diabelsko czerwone, barwne tęczówki, a z jej kończyn zaczęły unosić się przeźroczyste, szare macki zmierzające ku niemu. Coraz bardziej zimno, coraz bardziej ponuro, upiornie. Coraz bardziej niebezpieczne. Czuł się, jakby właśnie pił wodę ze Styksu hektolitrami, która sprawi, że krew każdego śmiertelnika zamieni się w śnieg. On nie był bogiem, nie był też nieśmiertelny. Był zwykłym mieszkańcem Sigil, typowym łajdakiem, nie różniącym się zbytnio od innych w okolicy. A ku niemu właśnie zmierzał Cień, niegdysiejszy skrawek duszy potępionego przez sfery, istota, która nie ma prawa istnieć, a jest…\n– Nie… – Jęczał z bólu i zimna, ledwo wypowiadając litery, nie wspominając o sylabach czy pełnych słowach, sprawiających mu prawdziwe cierpienie.\nAgonia, to jedyne co czuł, nie było prócz tego niczego. Życie zaczynało mu przelatywać przed oczami, od niepamiętnych chwili narodzin, aż po ten moment. Nie widział jednak nic godnego uwagi, żadnej iskry człowieczeństwa, godności, błogosławieństwa, żalu czy chęci zmiany. Nic pozytywnego go w życiu nie spotkało, a jednak coś kazało mu patrzeć w głąb własnej duszy, szukając czegoś…\n– Nie dzisiaj… – Te słowa padły z ust ducha, który, ogarniając go całego swymi czarnymi cieniami, zaczął coraz bardziej powracać do swej pierwotnej, pięknej postaci, by zniknąć, pozostawiając Vờlẽna samego ze swymi upiornymi myślami… Skażonymi myślami…\nRozdział Pierwszy: Sklep z Arborei\nDzień nastał. Światło przebiło się przez szybę, oświetlając pomieszczenie. Teraz widać było wszystko. Piękny dywan, wytkany przez kogoś o przeolbrzymiałej wyobraźni. Drewniane ramy drzwi, z których wystawały niezgrabnie zawiasy, zachaczając jeden za drugi, wzdłuż całego poziomu wejścia. Te zaś jednak leżały gdzieś na podłodze, potykając się o kurz i pył, ciągnąc za sobą rozbite szklanki i wysypane sztućce.\n– Mój łeb… – Jęknął Vờlẽn, trzymając się za głowę, przeczesując łysy czubek, z którego zleciały białe, lekkie jak powietrze paprochy, które, jeszcze przed chwilą, osiadły się na firankach, by teraz miotać się po nim samym.\nNie czuł nic. Rozglądał się wokół, czując nadal uspokajający zapach miodu, słuchając ulicznego gwaru, wręcz wypływającego z ulic Wielkiego Bazaru. Pokrzykiwania miejscowych kupców, chcących zrobić na klientach większe wrażenie. Mimo tego, iż tylko ich głos docierał do niego, dawało mu to spory obraz na to, jak się zachowywali, co sprzedawali. Ale to nie było ważne. Ogarniało go jakieś uczucie osamotnienia, jak gdyby owa zjawa… Coś w nim otworzyła, coś spostrzegła, wyjęła to i nadała temu czemuś nazwę, odkładając spowrotem z czymś… Nieopisanym. Nie potrafił sobie przypomnieć, co to za uczucie. Tak właściwie to nic nie pamiętał. Od chwili, gdy znalazł się w tym domu… Zapomniał. Nie wiedział co się wtedy działo. Dom Baliala, niesławnego adwokata-maga, zwanego “Sędziwojem”, co to miał skazać pewnego Chaosytego na szubienicę…\nLỹghi, to było to imię. Ale kim on był? I dlaczego Vờl poświęcał się dla niego, wyłamując drzwi mieszkania? I co on chciał tym osiągnąć? Gdy wchodził, rozgoryczone, miejscowe kopalnie informacji wręcz wrzały od nawału słuchaczy. Jednak ostatnią chwilą, jaka zawarła swe miejsce w jego umyśle, był duch… A wtedy było cicho, było ciemno, było zimno… Jakby stracił tę cząstkę z życia, tułacząc się po pokoju… To ogarniające go uczucie, jak gdyby naprawdę wypił bukłak ze Styksu, wypaczający jego pamięć…\nNie, to nie czas. Nie tu i nie teraz, zbyt niebezpiecznie, myślał. Ktoś mógł w tej chwili zagarnąć wszystko co zdołał znaleźć. Papiery, listy, zwoje, wszystko dokładnie zamknięte w małej, przepasanej torbie z dziwnego materiału, szytej piękną, seledynową nicią. Zamkniętym, ufarbowanym na czerwono guzikiem w kształcie królewskiej pieczęci. Topór spoczywał mu w dłoniach, gdy ten, otrząsając się z dziwnej ochoty na zostanie w tym miejscu, wstał, wyginając kark raz w jedną, raz w drugą stronę, wydając przy tym charakterystyczny, ostry dźwięk chrupnięcia kości.\nPiękne, drewniane, ozdobne drzwi mieściły się w złotozielonym portalu z kamiennego wzoru w kształcie węży. Klamka była gładka, falista, zakończona metalową głowicą w kształcie główki czaskoszczura, z której wystawał ogon z wełnianego sznurka. Otworzył drzwi.\nJego oczom ukazało się miasto, piękny rynek z mnóstwem istot, wymijających się w błogim uczuciu zobojętnienia, nieświadomości wspólnej koegzystencji, dającej razem obraz Miasta Drzwi, miasta Sigil.\nSigil, przez niektórych zwane pieszczotliwie centrum sfer, przez innych złowieszczo Klatką. Wszystkie opisy były prawdziwe, ponieważ były tworzone wprost z głów jego mieszkańców, niektórych kochających miasto, innych nienawidzących. Niektórzy przybyli tu z własnej woli, chcąc skosztować życia w tych tajemniczych, legendarnych wręcz dzielnicach, zamurowywanych przez Dabusy, chcące po prostu wypełniać wolę mrocznej, niezbadanej dotąd Pani Bólu, władczyni miasta. Kolejni jednak zostali porwani ze swych ojczystych sfer, by stanąć oko w oko z torturą tego miejsca, nie pozwalającą im opuścić Klatki, jedynie miotającej nimi po całej swej powierzchni.\nPo ulicach chodzili wszyscy. Począwszy od zgromadzeń Harmonium, utrzymujących wszędzie spokój, łagodnych polityków zarządzających sprawami banków i sądów, przez mniej życzliwych rabusiów i złodziei, nie szanujących niczyjej własności oraz marnych rzezimieszków, pragnących jedynie rozpocząć bójkę, aż po chaotyczne Tanari’ri, błagające o chociaż najmniejsze zakłócenie w codziennym przebiegu dnia, razem z nieobliczalnymi Glabrezu, zabijających jedynie dla własnej rozrywki przechodniów, którzy zwyczajnie nawinęli im się pod wielkie, psie pazury.\nWszystko to żyło własnym życiem, niezależnie od innych. Jedni szczęśliwi, inni smutni, jedni pogrążeni w radości, inni w nienawiści. To dawało pełny obraz na to, co tutaj się dzieje.\nVờlẽn, trzymając się kurczowo swojego topornego oręża, stawiał kroki po małych schodkach, prowadzących wprost na ulicę. Wykonane z żelaza, pokrapiane czerwoną, zdartą farbą poręcze wyginały się pod ciężarem ciągłych podparć starców z domu, z którego właśnie wyszedł. To była mała weranda, po której wałęsał się Lim-Lim, wyjadając pozostałe kromki chleba, które przed chwilą spadły z pobliskiego, drewnianego stołu.\nNie wiedział, dlaczego wszedł do tego domu. Może by ratować Chaosytego? Ale adwokat już zginął, nie mogąc wykonać sądu na biedaku, wydającym się niewinnym. Ale to nie było ważne, w tej chwili potrzebował jedynie jedzenia. Tego nie było trudno zdobyć w tym mieście, mając takie zdolności jak on. Nie był szczególnie silny, przystojny czy charyzmatyczny, a jego zdolności retoryczne ograniczały się do paru, niezbyt wyszukanych, mądrych słówek zasłyszanych z miejscowych gmachów i bibliotek.\nSkierował swe kroki ku odleglejszej dzielnicy, do Alei Wstydu…\nNie, to nie było przyjemne miejsce. Wokół roiło się od nieprzyjemnych typów, tylko czekających na jakiegoś przechodnia, nie potrafiącego się wybronić przed atakiem paru złodziejaszków. Vờlẽn taki nie był. Jego postura nie odstawała od średniej mieszkańców Miasta, jednak ciało pokryte tatuażami, łysiejąca, siwiejąca głowa i płomyki w oczach sprawiały wrażenie, że patrzyło się na kogoś, kto nie jest tutaj od wczoraj, a całe swoje życie.\nUlica była długa. Po jej bokach pełno było odgałęzień, prowadzących do ślepych zaułków, pełnych brudu i śmiecia. Kawałki podrdzewiałej stali, poszarpanych, zaplamionych szmat i metalowych, ciężkich śrub miotały się po chodniku, wydając przy tym charakterystyczne dźwięki, razem tworzące jakiś swoisty rytm, przypominający tupot kozich nóg Bariaurów. Cała dzielnica wyglądała na lekko opustoszałą. Przechadzali się tędy tylko nieliczni śmiałkowie, pragnący czym prędzej dojść do celu. Żelazne konstrukcje, raczej jedynie ozdobne, niżeli podtrzymujące budynki, opierały się ciężko na ścianach, poddając się efektowi rdzy. Kawałki odrywały się, spadając z hukiem na ulicę, grożąc przechodniom. Grabarz w długiej, pożółkłej szacie z ciężkimi butami i czarnymi, skórzanymi rękawicami z nożem w ręku szedł przez ulicę szybkim krokiem, ukrywając swoje zielonkaworóżowe oczy oraz falujące rysy twarzy pod szarobiałymi kudłami, zakrywających całą twarz, szyję, a nawet barki szaty. Po drugiej stronie, w przeciwnym kierunku maszerował Githyanki. Długi, ząbkowany miecz o kształcie katany z falującą na wietrze, bawełnianą wstążką tkwił w jego blado-żółtej dłoni, a czarne niczym węgiel oczy wpatrzone były w jakieś odległe miejsce. Maszerował dostojnie z trzema kucami spinającymi ciemne włosy w zapinach kształtu czaszki. Postrzępiona zbroja koloru orzecha okrywała jego wątłe ciało, dając jakąś ochronę przed zimnym wiatrem…\nNie warte uwagi trepy, jedynie zajmujące się własnymi sprawami i korzyściami, starające się po prostu przeżyć kolejny dzień w Sigil, nie zważając na fakt, iż kolejny dzień przyniesie jedynie śmierć, być może nawet ich samych…\nWokół rozlegały się melodie, piękne melodie w postaci powieści o sferach, o Arborei. Śpiewy Satyrów wypełniały pomieszczenie, wnosząc do pełnego mroku i smutku pomieszczenia nieco radości…\nSpać możemy, dzień w dzień.\nPić możemy, raz w raz.\nWbić nóż trzeba ostry weń.\nA całe dobra wpłyną w nas.\nOstrze miecza tnie uparcie.\nWino leje się do kufla.\nSatyr musi stać na warcie.\nInny może próżnić bukłak.\nSfery dzielą, sfery łączą.\nBiedny Satyr stać nie może.\nWojownicy dzielnie kroczą.\nDruid drzewcem się wspomoże.\nZawsze wszyscy, zawsze razem.\nMoże kiedyś zetrę hańbę.\nMoże iść to razem z czasem.\nLecz przeciwnik drze falangę…\nWokół roznosił się łagodny zapach jagód, roznoszący się po sklepie z małego, purpurowego flakonika w kształcie manierki. Oczy wiedźm tkwiły w butlach napełnionych przeźroczystym płynem, kocie pazury zaś leżały swobodnie na metalowej, lśniącej tacy w kształcie skorupy żółwia. Stare, drewniane zegary i szklane okulary walały się po szafkach i stołach wykonanych z gałęzi Rabony, która rosła tylko w Arborei. Wszędzie roznosił się zresztą jej dziki klimat. Naturalna zieleń pomieszczenia, woda wypływająca z niewielkiej, kamiennej fontanny oraz wszędobylskie skóry rozwieszone na porośniętych krzewem ścianach. Sprawiało to wrażenie, jakby całe pomieszczenie przeniosło się z Sigil, wprost do innej sfery, dobrej sfery.\n– Dawaj bełta! – Podniósł ton Kambion, zginający się w wygodnym, burym fotelu z bólu. Czerwone włosy wisiały bezwładnie, zaczepiając o łuski, wystające gdzieniegdzie z jego skóry.\n– Chwila, trepie! – Odkrzyknął krasnolud, parząc zieloną herbatę pomieszaną z wódką w miksturce. Był niezwykle niski, nawet jak na karła, a długa, siwa broda prawie wpadała do wywaru.\n– Moglibyście się wszyscy, na sfery, uciszyć?! – Wrzasnął Bariaur stojący przy stoliku i łączący jakiś połamany, drewniany flet w całość. Miał na sobie ubranie uszyte ze skór Triszy, a rude, kręcone kłaki tylko przeszkadzały mu w składaniu instrumentu.\n– Cholera, to boli! – Ciągnął pół-demon, chwytając się za udo, uciskając, bardziej niż nakładka, dopływ krwi do przedziurawionej na wylot jakimś szpikulcem nogi.\n– Wiem, skurlu, przymknij trumnę! – Odpowiedział karzeł, śpiesząc do kolegi z uśmierzaczem bólu. Podał mu to, jednak, połowę rozlewając, Kambion walił w metalową płytkę na drugiej nodze swoją zaczerwienioną ręką. – Żłop to i nie marudź!\n– Ty mały leszczu, będziesz się za to smażyć w Pie… – Nie zdążył dokończyć. Fala cierpienia znów przeleciała mu przez ciało, aż zaczął żałośnie skowyczeć.\n– Zamknij się, powiedziałem! – Podnosząc z podłogi małe, metalowe pudełko otworzył je, wyciagając zeń igłę, nić i butelkę wódki, którą polał na ranę, a następnie włożył do niej jakiegoś obślizgłego, niebieskawego owada w kształcie mordy mózgoszkodnika. Nie zdążył jednak wylać całej zawartości butelki, ponieważ ręka nieszczęśnika chwyciła ją i wyżłopała, łyk po łyku, calutką.\n– Nie daruję ci tego! – Rozległ się złowrogi krzyk, zagłuszając całkowicie rozchodzące się śpiewy.\n– Cicho tam, Balar. – Powiedział spokojnie Bariaur, odwracając się od stolika i idąc w kierunku małego wybrzuszenia w ścianie, wyglądającego na jakiś schowek.\n– Zniszczę was!\n– Zniszczysz? – Spytał wrednie krasnolud, wbijając igłę w skórę. – Ja cię zaraz, krwawniku, zniszczę! – Rzekł, odrywając kawałek skóry małymi, żelaznymi obcęgami. W tym samym czasie pół-kozioł wyciągnął z sejfu pomarańczowy sztylet z końcówką w kształcie siedmioramiennej gwiazdki, a potem podszedł do krzykacza.\n– Co ty chcesz zrobić?! – Jęczał z bólu, gapiąc się załzawionymi oczami w Poremira.\n– Uśpić cię. – Spokojnie zaczął wsuwać sztylet w poprzek otwartego złamania kości. Dźwięki tortur jakie się rozległy wówczas, mogłyby bezproblemowo zastąpić nekromanckie zaklęcie animacji martwego, ponieważ ten głos sprawił, iż nawet czerwone mrówki wylazły ze swych małych nor w podłodze i pobiegły jak najdalej.\n– Ty… – To ostatnie co powiedział Kambion. Zemdlał w bólu, a następnie pogrążył się w błogim stanie, nie pozwalającym mu czuć takich cierpień.\n– Wreszcie się zamknął, parszywiec. – Chrząknął karzeł, mogąc spokojnie zająć się złamaniem. – Tylko więcej tego nie rób, dobra? Nikt nie wie, co się może stać z ostrzem następnym razem.\n– I nikt nie chce wiedzieć, Marku. – Odetchnął z ulgą, mogąc rozkoszować się cudowną melodią nuconą przez Satyry, unoszącą się w powietrzu, jak gdyby tu byli, przypłynęli z rzek Arborei na swoich statkach i łódkach…\nPowoli robiło się ciemno, a mrok zaczynał ogarniać wszystko wokół. Świetlista poświata znikała, a niebo okryło się brązową barwą, pomieszaną ze zgniłym odcieniem stali…


Pensjonaty Malinka - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 19 ofert noclegowychofert (0 w Malince oraz 19 w okolicy)\nPensjonaty w Malince, województwo warmińsko-mazurskie, powiat giżycki\nPensjonaty w miejscowości Malinka. Porównaj możliwość zakwaterowania w Malince w zależności od standardu oraz ceny. Malinka, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Malince:


Strony: 1 ... 26 27  29 30 ... 46 Do dołu\nAutor Wątek: Nintendo Switch (wcześniej NX) (Przeczytany 152491 razy)\n« Odpowiedź #1080 dnia: Marzec 15, 2017, 16:46:10 »\nPS wykonanie tej konsoli jest bardzo dobre, obrazki nie oddają jakości bardzo dobrze zrobiony sprzęcik\n« Odpowiedź #1081 dnia: Marzec 17, 2017, 12:06:33 »\nWszystko zgodnie z planem. Oczywiście jeszcze mogą to schrzanić, ale wierzę, że tego nie zrobią.\n« Odpowiedź #1082 dnia: Marzec 17, 2017, 12:15:15 »\nA jak wyglądała analogiczna sytuacja z Wii U?\n« Odpowiedź #1083 dnia: Marzec 17, 2017, 12:20:54 »\nPlanowali od początku mniej i sprzedali 1/3 z tego. Mimo wszystko oczywiście 16 milionów brzmi hurra optymistycznie. Ja stawiałem na 10 milionów chyba tutaj na forum.\n« Odpowiedź #1084 dnia: Marzec 17, 2017, 12:32:16 »\nZnaczy to jakiś clickbait jest?\n"Nintendo Switch sales are already slowing down"\n« Odpowiedź #1085 dnia: Marzec 17, 2017, 14:40:41 »\n« Odpowiedź #1086 dnia: Marzec 17, 2017, 22:10:04 »\nO tym nie wiedziałem, myślałem, że tam są normalne spusty a nie przyciski.. zjebali trochę. To samo w pro controlllerze.\n« Odpowiedź #1087 dnia: Marzec 18, 2017, 05:57:41 »\nwiesz co Reggie odpowiedział kiedyś Daritosowi dlaczego w padzie od wii u nie ma multi touch?\n"Ponieważ nie jest potrzebny"\n« Odpowiedź #1088 dnia: Marzec 18, 2017, 11:31:29 »\nA później jeden do drugiego powiedział, że tablet do wii u to był ogólnie kiepski pomysł.\n« Odpowiedź #1089 dnia: Marzec 20, 2017, 01:22:08 »\nCiekawostka, nvidia i nintendo ściemniały że w Switchu jest "custom chip", po czym okazało się że tam jest standardowa Tegra X1, czyli układ mobilny z 2015 roku.\nTegra X2 będzie w następnej rewizji\n« Ostatnia zmiana: Marzec 20, 2017, 01:25:37 wysłana przez Simplex »\n« Odpowiedź #1090 dnia: Marzec 20, 2017, 13:55:12 »\nNie mieli szans na x2, jeśli chcieli wydać konsolę w marcu, ale zamiast pośpiesznie wypluwać system, mogli poczekać do jesieni i wydać z x2.\n« Odpowiedź #1091 dnia: Marzec 20, 2017, 16:10:20 »\nWtedy by nie sprzedali nic, bo Zelde kazdy by ogral na WiiU.\n« Odpowiedź #1092 dnia: Marzec 20, 2017, 17:09:15 »\nWarto czekać na New Nintendo Switch. Jak z każdą przenośną konsola Ninny.\n« Odpowiedź #1093 dnia: Marzec 20, 2017, 17:24:11 »\nCytat: scooby666 w Marzec 20, 2017, 17:09:15\nWarto czekać na New Nintendo Switch.\nNo i na New Nintendo Switch XL\nJak z każdą przenośną konsola Ninny.\nSwitch to nie jest przenośna konsola Nintendo\n« Odpowiedź #1094 dnia: Marzec 20, 2017, 18:30:33 »\nJak bedzie analogicznie do 3ds-a to dla new 3ds-a wyszła tylko jedna gra, reszta chodzi tak samo jak na zwykłej wersji\nWięc new Switch nie da żadnej przewagi w grach, chyba ze teraz bedzie inaczej\n« Odpowiedź #1095 dnia: Marzec 20, 2017, 18:31:30 »\nOj tam oj tam. Nikt tej konsoli nie traktuje raczej jako stacjonarnej\n« Odpowiedź #1096 dnia: Marzec 20, 2017, 19:52:11 »\nGdybym Switcha kupił, to traktowałbym konsolę w pierwszej kolejności jak sprzęt stacjonarny. Funkcje mobilne wykorzystywałbym tylko w przypadku, gdybym z jakichś względów nie mógł korzystać z tv.\n« Odpowiedź #1097 dnia: Marzec 20, 2017, 23:22:59 »\njak byś miał wii u to byś na swiczan nie patrzył jak na stacjonarke bo byś miał deja vu\n« Odpowiedź #1098 dnia: Marzec 21, 2017, 02:16:24 »\nMam Wii U. Nadal patrzę na Switcha jak na stacjonarkę. Nie mam deja vu.\n« Odpowiedź #1099 dnia: Marzec 30, 2017, 11:33:08 »\nIt?s worth pointing out, however, that this still puts Switch behind the Wii U, which hit 500k sales in just three weeks, albeit during the holiday season.\nGorzej niż Wii U, lepiej niż PS4. Japonia\n« Odpowiedź #1100 dnia: Marzec 30, 2017, 11:41:55 »\nNo ale jak słusznie zauważają, premiera WiiU była podczas świąt.\n« Odpowiedź #1101 dnia: Kwiecień 05, 2017, 19:25:01 »\nKtoś może polecić jakąś dobrą folię na ekran i etui do transportu?\n« Odpowiedź #1102 dnia: Kwiecień 05, 2017, 19:32:47 »\nLepiej oryginalne, bo jeszcze stopi ekran, tak jak te skiny od 3rd party\n« Odpowiedź #1103 dnia: Kwiecień 06, 2017, 13:23:57 »\nSwitch sprzedawany na granicy opłacalności!\n« Odpowiedź #1104 dnia: Kwiecień 10, 2017, 06:48:32 »\nSwitch jako całe urządzenie jest genialne, ale ten kto zaprojektował docka i kontrolery to chyba ma 7 latek. Materiał na plecach konsoli tak zbiera rysy, że ktoś autentycznie powinien wyprodukować folię na tył i zrobić na tym interes. Jak można zrobić docka, który rysuję konsolę, bo szczelina to szorstki plastik i na dole ma malutkie kwadraciki gumowe, które mają osłonic przed czym? Kontrolery to śmiech, śmiech i jeszcze raz śmiech. Zapomnij o wygodnym graniu w zeldę, prawy kontroler jest tak ułożony, że kciukiem łatwo jest operować górne przyciski, ale żeby operować kamerą to trzeba oderwać/przesunąć dłoń, lub jakoś koślawo próbować kciukiem. Strzelanie z łuku w trybie handhelda to jakiś koszmar.\nIdea jest piękna, z wykonaniem dużo gorzej. Gdybym był recenzentem to pojechałbym mocno po ergonomii i jakości wykonania, bo to mi się jasno kojarzy z importowanym plastikiem na bazarku.\n« Odpowiedź #1105 dnia: Kwiecień 10, 2017, 16:42:08 »\n« Odpowiedź #1106 dnia: Kwiecień 10, 2017, 16:57:32 »\n« Odpowiedź #1107 dnia: Kwiecień 10, 2017, 17:41:46 »\nJeśli ma być o laniu farbą 2 i pięściach na wstążkach to naprawdę #nikogo\n« Odpowiedź #1108 dnia: Kwiecień 10, 2017, 18:27:31 »\nTylko to lanie farby 2 to takie oszukane jak Mario kart? Znów to samo co było plus kilka dodatków?\n« Odpowiedź #1109 dnia: Kwiecień 10, 2017, 18:34:57 »\nNie, to bardziej rzeczywiście druga część, bo jedynka korzystała z padletu, więc kilka rzeczy musiało się pozmieniać. Są też nowe mapy + bronie, co w sumie jest wyznacznikiem nowości w grach sieciowych . Ciężko to porównać, ale z wrażeń wynika, że to jednak nowa część bazująca oczywiście na tych samych mechanikach.\n« Odpowiedź #1110 dnia: Kwiecień 12, 2017, 16:39:56 »\nPewnie zostanie oficjalnie zapowiedziany podczas dzisiejszego Directa. U Ruskich różnica cenowa: 25000 rubles vs 22500 rubles for a bare switch. The standalone game is 3700 rubles.\n« Odpowiedź #1111 dnia: Kwiecień 12, 2017, 16:50:33 »\nAle faktycznie dolacza do zestawu z konsola gre w pudelku a nie kodzik do eShopa?\n« Odpowiedź #1112 dnia: Kwiecień 13, 2017, 06:13:56 »\nJoy-Con (L)/Joy-Con (R) AA Battery Pack (czyli przypnij coś do czegoś co przypniesz do czegoś)\nW Nintendo kogoś naprawdę poj**ało"\n« Odpowiedź #1113 dnia: Kwiecień 13, 2017, 08:41:52 »\nWkleję z innego forum:\n"Dzisiaj odbylo sie Nintendo Direct zatytulowane Splatoon 2 i Arms, troche nowinek zarowno jesli chodzi o 3DS i Switch\nna wiecej rzeczy trzeba czekac do E3, gdzie Nintendo ma ponoc miec spore stoisko"\n« Odpowiedź #1114 dnia: Kwiecień 13, 2017, 11:47:15 »\nZapowiedziano też nowy kolor Joyconów:\n« Odpowiedź #1115 dnia: Kwiecień 13, 2017, 12:00:42 »\nZaczyna sie... Beda krecili grube miliony na customowych joy-conach.\n« Odpowiedź #1116 dnia: Kwiecień 13, 2017, 12:01:24 »\nAle to było wiadome od początku przecież...\n« Odpowiedź #1117 dnia: Kwiecień 13, 2017, 12:05:24 »\nZgoda, ale to dobrze dla ludzi, bo jak będzie więcej kolorów to będą wyprzedaże, bo sklepy będą miały za dużo tego i część na pewno nie będzie schodzić.\n« Odpowiedź #1118 dnia: Kwiecień 13, 2017, 12:07:33 »\nJa nie miałem na myśli, że to źle. Nie wala tego ile wlezie, będzie wybór. Oby poprawili tego lewego Joya to sam kupię 2 zestaw\n« Odpowiedź #1119 dnia: Kwiecień 13, 2017, 16:54:19 »\nCytat: Funkorama w Kwiecień 10, 2017, 17:41:46\nOh, and if you were watching in Japan, it also included a live-action skit where the Nintendo Switch console's HD Rumble was shown simulating the feel of a pair of boobs.\nMarvelous Entertainment announced a new Senran Kagura game for Nintendo Switch, which will once again feature the franchise's cast of short-skirted, large-breasted ninjas. The game will, apparently, let you discover how the jiggling of an ample chest feels through the power of HD Rumble.\nStrony: 1 ... 26 27  29 30 ... 46 Do góry


Listopadowe przysłowia: Deszcz w połowie listopada, tęgi mróz w połowie stycznia zapowiada. [...]\n"Malujący poeta" Jerzy Tyburski w Żyrardowie\nJerzy Tyburski podróżuje po kraju z wystawą pt.: "Wenus z głową w chmurach". W grudniu ub. roku pokazał ją w krakowskiej Galerii Labirynt. Aktualnie zamojski artysta prezentuje 30 prac z lat 2005 - 2011 w Muzeum Mazowsza Zachodniego w Żyrardowie.\nTeresa Madej - Zanim porozmawiamy o wystawie i malarstwie proszę przybliżyć Czytelnikom, jako historyk sztuki, miejsce ich eksponowania.\nJerzy Tyburski - To bardzo charyzmatyczne miejsce, tereny "ziemi obiecanej". To było przedsiębiorstwo lniarskie, jedyne w Europie, które powstało w pocz. XIX w. Karol Dittrich wraz z innym bogatym przemysłowcem zbudował centrum przemysłowe i osadę fabryczną. Układ urbanistyczny to piękna, ceglana architektura. Właściwie całe miasto to założenie idealne, jedno z nielicznych w Europie. W środku miasta, na terenie parku, Karol Dittrich miał swoją siedzibę - letnią rezydencję w stylu późnego baroku.\nObecnie w tym pałacu ma siedzibę Muzeum Mazowsza Zachodniego. Miałem przyjemność otworzyć tam wystawę wspólnie z tamtejszymi włodarzami, którzy witali mnie rzeczywiście sympatycznie i ciepło. Właściwie nigdzie w Polsce, no może poza Wrocławiem, tak mnie nie witano. Byłem po prostu wniebowzięty. Tak więc jest mi bardzo miło, że wśród mistrzów XIX-wiecznego malarstwa i malarstwa ze zbiorów tamtejszego muzeum, a prezentowani są tacy malarze jak: Chełmoński, Rapacki, przedstawiciele szkoły Stanisławskiego, prezentowane są moje obrazy.\n- Ile prac jest prezentowanych?\nJerzy Tyburski - Trzydzieści obrazów z cyklu religijnego i poświęconego współczesnej modzie/fashon i bieżące pomysły na obrazy. To trzon moich obrazów. To kontynuacja artystycznych wojaży, najpierw Kraków, teraz Żyrardów, a następnie w kwietniu Rzeszów, potem BWA Sandomierz i Państwowa Galeria Sztuki w Puławach, no a potem już świat - Dania, Szwecja.\n- Jak odbierane są pana obrazy? Co mówią/piszą o nich krytycy?\nJerzy Tyburski - Obrazy bardzo się podobały. Sądzę, że są zaskakujące dla widza ze względu na moje sięganie do mistrzów gotyku czy renesansu, ale też z uwagi na moje pomysły, które w tych obrazach pokazuję. Wiem, że przychodzą grupy uczniów na moją wystawę i mają tam lekcje pokazowe z instruktorem, który oprowadza po wystawie. Krytycy nazywają mnie "malującym poetą". Takie są pierwsze refleksje. To intrygujące. Myślę, że wypada się z tym zgodzić. Przy okazji wystaw mówię, że sięgam chwilami do starych mistrzów, ale przetwarzam to poprzez własną wrażliwość. Jest to autentycznie przemyślane i wykonane moją metodą. Opanowałem pewien zestaw środków, który pozwala mi tworzyć coś oryginalnego.\n- Zauważalna jest zmiana pana stylistyki i tematyki. Szczególnie na przestrzeni ostatnich kilku lat.\nJerzy Tyburski - Im moje obrazy są bardziej proste, im mniej jest na nich elementów - tym one są głębsze i mają bardziej wyrazisty przekaz. Mniej jest tej dziecięcej baśniowości, która była na początku, a teraz - tak jak prof. Lameński napisał - jestem bardziej zaangażowanym i dojrzalszym twórcą.\n- Czyli, dojrzewając jako człowiek, dojrzał pan jako artysta?\nJerzy Tyburski - Zdecydowanie tak. Życiowe okoliczności i przeżycia także zmieniają twórcę. Mogę powiedzieć, że chyba jestem najwcześniej wstającym, w tym mieście, malarzem, który nieustannie "otwiera" miasto i pędzi do pracowni. A to przede wszystkim praca i pasja budzi mnie tak wcześnie.\n- "Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje". Czy to oznacza, że artysta przed snem układa w głowie obraz?\nJerzy Tyburski - Tak, to jest układanie obrazu przed snem. To co sobie ułożę, to rano maluję. Powiem więcej, to są takie "dotknięcia" chyba, błyski, coś się pojawia zupełnie zaskakująco. One powstają w takiej iluminacji, choć to może za dużo powiedziane. Ale coś w tym jest. Jak jest stagnacja to nie należy się niepokoić, pewien oddech jest potrzebny po obrazie. Jak jest takie wyciszenie to nie należy się przejmować, takie olśnienie, prędzej czy później się pojawi.\nPisała pani kiedyś o tym, że to jest taki trening duchowy, który stwarza nawyk, że jeden obraz wynika z drugiego. Właściwie niewiele potrzeba, żeby stworzyć atmosferę, klimat tego obrazu, który będzie wciągał, będzie mówił. Często jest tak, że jest prosty przekaz plastyczny, a za nim kryje się jakiś następny obraz, który nie jest jeszcze widoczny dla widza, a już widoczny dla artysty.\n- Można się pokusić o stwierdzenie, że jeden obraz "rodzi" następny. Urzeka prostota wyrazu, a jednocześnie ta genialność z tego wynikająca. Maluje pan tak minimalistycznie, a tak wymownie. Obraz tak dużo opowiada.\nJerzy Tyburski - Nie ukrywam, mówię to przy ludziach, że pomaga mi w tym religijność, co teraz jest bardzo niepopularne, nie jest trendy. Chyba jestem upartym outsiderem. Takim chcę zostać, kameralnym, wytrawnym i nie pchającym się do galerii, gdzie mi nie po drodze.\n- Mam wrażenie, że pana obrazy przechodzą przez ścianę i same wychodzą w świat. Sądzę, że gdyby w pustym pokoju powiesić pana obraz, to wielu by uznało, że tutaj nic więcej nie jest potrzebne, bo skazi wymowę obrazu.\nJerzy Tyburski - Coś w tym jest, bo jak kończę obraz to nie wiem gdzie się podpiszę. Jest taki strach, że się zakłóci. Albo jak postawię obraz w pracowni i przeszkadza mi jakiś kleks na ścianie, to go czyszczę. W pracowni mam zachlapaną sztalugę i gdy stoi na niej obraz to mnie to razi. Zrobiłem ostatni obraz "Zmartwychwstanie", który jest dopracowany, wręcz perfekcyjny i długo się zastanawiałem gdzie się podpiszę. Wręcz chciałem zastosować stylistykę anonimowych artystów, którzy się podpisywali "hic fecit" - "to wykonał".\n- A ja sądzę, że Jerzy Tyburski nie musi już podpisywać obrazu. Jest tak rozpoznawalny, że wystarczy aby artysta obraz datował.\nJerzy Tyburski - Dziękuję.\nJego pozycja na rynku sztuki jest coraz mocniejsza, a jego malarstwo funkcjonuje jakby na przekór otaczającej go rzeczywistości. Jest zdecydowanie uniwersalne, do zaakceptowania przez krytyka sztuki i widza. Atmosfera i symbolika, o podtekście religijnym i niejednokrotnie moralizatorskim to atuty jego sztuki malarskiej. To wyszukana, pełna elegancji gra z przesłaniem, to plastyczna wizja świata najwyższych wartości duchowych i moralnych. Do zamyślenia.\nObrazy niosą wspaniałą opowieść, bo artysta mocno obudował je treścią. Często jest to reakcja na brutalną rzeczywistość skądinąd najpiękniejszego ze światów. A może - jak pisze w towarzyszącym wystawom katalogu prof. Lechosław Lameński - tworzenie obrazów przez Jerzego Tyburskiego to "rodzaj tajemniczego misterium, kiedy to praca nad obrazem staje się plastycznym zapisem stanu ducha artysty w danym momencie".\nI jeszcze poetycka, bardzo subtelna kolorystyka. W sumie niepowtarzalny, doborowy zestaw środków wyrazu, wyróżniający Jerzego Tyburskiego spośród grona innych twórców. Jego obrazy są jak linie papilarne, nie do podrobienia.\nautor / źródło: Teresa Madej, fot. Muzeum w Żyradowie\ndodano: 2012-02-08 przeczytano: 2306 razy.


Praca Dyrektor Operacyjny, MAJEWSKI FENSTERFABRIK sp. z o.o., opolskie\nZarządzanie i nadzór nad sektorem magazynowym, transportowym, UR i zaopatrzenia\nRealizacja i raportowanie planów\nZapewnienie jakości, przestrzeganie odpowiednich standardów\nZapewnienie odpowiedniej ciągłości i założonej wydajności\nRacjonalizacja pod kątem zwiększenia produktywności oraz redukcji kosztów\nZapewnienie przestrzegania przepisów prawa pracy, BHP, instrukcji i wytycznych dotyczących standardów firmy\nMonitorowanie sprawności maszyn i urządzeń\nStałe doskonalenie pracy i procesów pod kątem osiągania wysokich wyników i efektywności\nPraktyczne doświadczenie w zarządzaniu zespołem pracowników (ok. 50 osób) min. 5 lat,\nPraktyczna znajomość przepisów m.in. prawa pracy, BHP\nBardzo dobre warunki pracy oraz płacy\nRealny wpływ na działanie i funkcjonowanie firmy\nBycie częścią prężnej, odnoszącej sukcesy firmy z przyjaznym klimatem pracy\nFirma Majewski Fensterfabrik Sp. z o.o. działa z powodzeniem na rynku od 1997 roku. Dzięki naszemu ponad 20-letniemu doświadczeniu oraz zdobytym kwalifikacjom wytwarzamy produkty o wysokich standardach jakościowych zadowalających najbardziej wymagających klientów. Nasza wyspecjalizowana kadra jest systematycznie szkolona i zwraca szczególną uwagę na jakość produktów.\nNajcenniejszą wartością naszej firmy są pracujący w niej ludzie, jest zatem dla nas szczególnie ważne, aby tworzyć zgrany zespół. Obecnie poszukujemy pracowników, gotowych podjąć nowe wyzwania, nastawionych na sukces, kompetentnych i zaangażowanych. Jeśli jesteś zainteresowany, by stać się częścią naszej firmy dołącz do nas i aplikuj!


maja 18, 2019 0\nWiesz jak to jest kochać i być kochanym? Za każdym razem gdy zaczynam to czuć musi się zepsuć. Wszystko znika w ułamku sekundy jak dmuchawce, które zdmuchnął wiatr.\nNa początku jest jak w bajce. Czułe słówka, przytulenia, pocałunki, przegadane i przepisane godziny. Później jest coraz ciężej, przestaje wam wychodzić. Jedna osoba się stara, druga odpuszcza i na odwrót. Tylko gdy już zamienicie się rolami walczy osoba, która nie powinna. Kocha ale chce poczuć miłość i starania się. Padają słowa, które nigdy nie powinny paść. Macie po prostu się gdzieś. Tak wszystko pomalutku przemija. Ty znajdujesz sobie kogoś, później ta druga osoba. Mogę Wam zagwarantować, że zawsze będziecie żałować nie podjęcia walki. Byłam już na obydwu z tych miejsc i wiem, że chodź jest ciężko to warto tylko nikt nie chce postawić tego pierwszego kroku. Nie marnujcie swoich uczyć nigdy. Nic nie jest tego warte. Nie zadzierajcie głowy do góry tylko czasem odpuśćcie dopóki nie jest za późno. Niestety u mnie znów jest. Ja walczyłam ale nie doceniono tego, a druga osoba uważa, że nie chce. Pamiętajcie, złość przeminie ale miłość nie. Zazwyczaj straconą osobę doceniamy, gdy już odejdzie na stałe i nie mamy z nią żadnego kontaktu.\nlutego 19, 2019 0\nNiekiedy ludziom nie są potrzebne rzeczy czy pozytywnie zaliczone egzaminy. Po prostu wystarczy słowo otuchy albo jakiekolwiek wsparcie. Trochę miłości i dobre słowo nigdy nikomu nie zaszkodziło. Ja osobiście w tym momencie właśnie potrzebuje osoby, która będzie. Przytuli, pogada ze mną i pokaże, że bez względu na wszystko po prostu jest. Ostatnio znów nie jest dobrze. Ciągle problemy nachodzą na siebie i łącząc się powodują, że tracę siłę. Niestety nie mam osoby, która byłaby w tych momentach. Od zawsze uczyłam się, że z problemami muszę radzić sobie sama. Jeśli już do kogoś się przywiąże to i tak odejdzie. Nie potrafię walczyć o ludzi, zresztą nigdy nie umiałam. Pozwalam im odejść udając, że w moim życiu wszystko jest okej. Gdyby tylko to było tak proste jak myślą moje życie byłoby zupełnie inne. Gdy już próbuje walczyć i tak nie wychodzi, zazwyczaj jest już za późno i ludzie mnie nie chcą. Tak było i myśle, że będzie już do końca. Próbuje zmienić w sobie cokolwiek ale nie wychodzi mi. Uczę się na błędach ale najwidoczniej to nie wystarcza. Czym jest szczęście i wsparcie od drugiej osoby, tego nie wiem ale może wy znacie odpowiedź?\nŻycie to jeden wielki wyścig. Rywalizujemy ze sobą na każdym kroku. Nie ważne czy to w pracy czy w szkole. Nawet gdy wchodzisz do autobusu ludzie kłócą się o miejsca. Na siłę szukamy sobie problemów jakbyśmy mieli ich mało. To głupota, zamiast pomagać sobie nawzajem próbujemy kopać pod innymi dołki. Często jednak sami w nie wpadając. Przestańmy dogryzać innym ludziom. Spójrz jak byłoby świetnie gdybyśmy wyciągnęli do siebie pomocne dłonie. Nie trzeba dużo. Uśmiechnijmy się do siebie nawet się nie znając. Niech to wszystko będzie szczere i bezinteresowne. Życie jest zbyt krótkie, żeby kłócić się na każdym kroku. Wyciągnijmy z niego jak najwiecej.\nMiłość to jedna z największych lekarstw a zarazem chorób. Raz potrafi skrzywdzić do tego stopnia, że będziesz wić się z bólu. Później sprawi, że staniesz się najszczęśliwszą osobą na świecie. Mimo tego, że jest jedną z najbardziej skomplikowanych rzeczy dalej w to brniemy. Jaki jest tego sens? Nie mam zielonego pojęcia. Jest to staranie ryzykowny stan albo zaryzykujesz i wrócisz ze złamanym sercem albo będziesz walczyć i staniesz się najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Możliwe, że zmarnujesz przez to dni/ tygodnie/ miesiące a nawet i lata.\nZresztą jak to określić? Czym tak właściwie jest ta miłość? Rzeczą, stanem? Ile słów nasunie się na myśl by to określić?\nJest tak wiele pytań dotyczących tego. Nikt nie jest w stanie odpowiedzieć na nie wszystkie.\nCzasem musisz stanąć między młotem a kowadłem. Pozwolić kobiecie być szczęśliwą albo walczyć ale nie być pewnym czy dasz jej to, na co zasługuje.\nNiekiedy przydaje się z boku osoba, którą dażysz ogromną miłością. Będzie cie wspierać, otaczać ciepłem, zrobi wszystko, żebyś była szczęśliwa. Bywa też, że złamie ci serce i nie naprawisz go w żaden sposób.\nZgadnij czemu to pisze. Tak, zgadłaś znowu jestem w tej chorej sytuacji. To ja znów próbuje się starać. Odnoszę wrażenie, że związki po prostu nie są dla mnie. Z dnia na dzień ma to coraz większy sens. Brnę w miłość zupełnie niepotrzebnie. Za każdym razem zostaje tylko z dziurą w sercu i nie mam nic poza tym.\nJednak chyba zostało coś we mnie z dziecka. Ciągle wierze, że zjawi się ta jedna jedyna i odmieni moje życie. ;)\nCzęsto pytacie mnie jak u mnie, co się dzieje, że powoli znikam w internecie, czy wszystko okej?\nPróbuje walczyć ze wszystkim co mnie otacza, z każdym dniem jest coraz ciężej ale myśl, że uczę się na tych cholernych błędach podnosi mnie i daje porządnego kopa w dupę do walki.\nWiesz może gdy mijasz mnie na ulicy, korytarzu, spotykasz w szkole, rozmawiasz i widzisz, że się uśmiecham to nie do końca jest tak wszystko super jak na pierwszy rzut oka wygląda. Brnę sobie poprzez smierć bliskich, chorobę, odrzucenia, zakochania, zranienia.\nPytasz: „Ale Natalia czemu Ciebie już w internecie nie ma?”\nMatura, szkoła, egzaminy, problemy, brak chęci do walki. To właśnie wszystko po złączeniu odbiera mi siły. Staram się wrócić do was ale widok coraz mniejszych wyświetleń mnie odrzuca. Coś na co pracowałam tak długo zniknęło ale wrócę, obiecuje wam, że to się stanie.\nMimo tego wszystkiego znajduje tez te dobre chwile, wspaniałych ludzi. Dzieje się u mnie naprawdę zbyt wiele ostatnio ale osoby, które są przy mnie otaczają mnie dużym wsparciem i to jest wspaniałe.\nDziękuje tez Wam wszystkim za setki wiadomości, za spamy na każdym social mediu. Widzę, że jesteście mimo tego, że zniknęłam ostatnio zupełnie. Pamiętajcie, że zawsze możecie napisać ja prędzej czy później to odczytam i odpisze. Jeśli widzisz mnie na mieście czy gdzie indziej podejdź na spokojnie. Uwierz, dużo osób podchodzi i nikt nie odchodzi smutny. Wy otaczacie mnie szacunkiem i wsparciem wiec działa to w dwie strony. Zawsze znajdę dla was czas.\ngrudnia 23, 2018 0\nOstatnio zauważyłam, że za każdym razem gdy zaczynam się o coś/ kogoś starać i wkładam w całe swoje serce, aby było dobrze to musi coś się zepsuć.\nNajpierw walczyłam o jedną kobietę ale bezskutecznie. Znalazła sobie kogoś innego i otoczyła go uczuciem. Później starałam się o kolejną osobę ale standardowo\nnie mogło być tak prosto i musiało się zepsuć. Pierwsze dni były super....no właśnie pierwsze, teraz mnie zlewa. Stwierdziła,że kilometry są przeszkodą.\nCo mają w takim razie powiedzieć osoby, które są w wieloletnim małżeństwie ale jedno z nich mieszka za granicą? Nie rozumiem jak można odrzucić kogoś z tak błahego powodu.\nTo nie koniec, najgorsze jest to, że po wypadku nie dostałam wsparcia od tej osoby. Stwierdziła, że wszystko co mówię jest kłamstwem. Nie wiem dlaczego, próbowałam zrozumieć ale to chyba nie na moją głowę. Zbliżają się święta. Myślałam, że wszystko już będzie dobrze. W końcu ktoś mnie pokochał i mogę być szczęśliwa. Niestety życie kocha płatać mi figle. W moim życiu nigdy nie może być nudno, nie muszę się bać, że zabraknie wrażeń i cierpienia. Próbuje się nie załamywać bo przecież mam przyjaciół ludzi, którzy starają się być przy mnie. Wspierają mnie za wszelką cenę w tych ciężkich chwilach. Nauka, niedługo praca, związki, miłości- to wszystko z czasem zaczyna przerażać. Mam czasem ochotę odciąć się od tych wszystkich ludzi i spraw. Spakować się i wyjechać za granice, zaczynając tam wszystko od nowa, od początku. Poświęcić się rzeczom, które są dla mnie naprawdę ważne i zacząć spełniać marzenia.\nCzemu po prostu nie zaczniemy żyć tak, by być szczęśliwymi ludźmi? Komplikujemy sobie wszystko. Sami dążymy do tego, żeby w życiu iść wiecznie pod górkę zamiast schodzić\nz niej, Przestańmy wiecznie patrzeć na to co będzie. Zacznijmy żyć tym co jest tu i teraz. Inaczej zawsze będziemy rujnować sobie życie. Nie doceniamy tego co robią dla nas inni. Ciągle ich odrzucamy, a zajmujemy się tymi, którzy nie są warci naszych starań i czasu.\ngrudnia 11, 2018 0\nZazwyczaj gdy wali nam się cały świat po prostu leżymy i płaczemy wgapiając się bezustannie w sufit. Zaczynamy narzekać na wszystko co nas otacza. Pewnie nie raz tak miałaś, prawda?\nNie potrafimy wziąć sprawy w swoje ręce i zacząć robić cokolwiek by w życiu było nam lepiej.\nOczywiście są sprawy, na które wpływu nie mamy ale mamy tez takie, z którymi możemy zrobić co chcemy. Zostawić je i użalać się dalej nad naszym okrutnym życiem albo zacząć robić coś, co sprawi by świat był pełen kolorów.\nWiesz co uwielbiam robić wieczorami?\nKiedyś myślałam, że najlepsze jest oglądanie filmów z ukochaną osobą bądź rozmowa z nią. Teraz wiem, że nie ma osoby, która byłaby przy mnie mimo wszystko.\nNajlepiej mija mi wieczór gdy kładę się na łóżko i wpatruje w ciszy w drzewa. Tak, dobrze czytasz. Po prostu w drzewa. Cisza i spokój jaka wtedy panuje jest idealna. Bardzo miło mi się wtedy pisze w takie spokojne wieczory.\nTeraz, gdy wali mi się świat. Sama podupadam na zdrowiu, najbliżsi odchodzą, osoby, które mają dla mnie ogromne znaczenie nie potrafią dać mi wsparcia po prostu leżę i wpatruje się jak wiatr delikatnie kołysze koroną drzewa. To cudowne uczucie, błahe ale gdy zagłębisz się w to wszystko wydaje się proste i piękne.\nZawsze powtarzałam bliskim, że co by się nie działo zawsze mnie mają. Mogą zadzwonić o każdej porze, zwyzywać cały świat, wypłakać mi się w ramiona, naprawdę wszystko i zawsze będę.\nOstatnio gdy to ja potrzebuje pomocy nikogo nie ma. Moje życie ogarnia pustka i samotność. Czy to ja popełniam błąd angażując się w każdą znajomość? Może to ludzie nie doceniają tego, co im daje?\nZapraszam was do przemyśleń. Może wspólnie znajdziemy wyjaśnienie.\nlistopada 30, 2018 0\nGdybyś miał do wyboru popełnić błąd i stracić osobę, którą kochasz albo żyć dalej tak jak dotychczas z miłością twojego życia, co byś wybrał?\nJa na początku zawsze wybierałam osobę, którą kocham. Na błędy patrzyłam jak na moją porażkę. Teraz? Jest inaczej. To błędy kształtują nasz charakter. Ucząc się na nich doceniamy coraz więcej, pogłębiamy swoją wiedzę, dążymy do coraz to większych i lepszych rzeczy. Prawda, błędy są bardzo bolesne, ale co innego od bólu może przywołać nas na dobrą, normalną drogę?\nWiesz byłam w związku, w którym błąd uważany był jako coś złego. Gdy go popełniałeś od razu zostawałeś skreślany. Tak było właśnie teraz. Popełniałam wiele błędów i przyznaje się do tego ale nad nimi pracowałam. Olewałam znajomych, naukę czy rzeczy, które sprawiały mi przyjemność, żeby się poprawić. Siedziałam dniami i nocami rozmyślając co zrobić, by osoba którą kocham całym sercem w końcu mnie doceniła. Na początku płakałam, wiłam się w poduszkę, patrzyłam jak całe moje szczęście mija, a każde staranie idzie na marne. Dziś wiem, że osoba, która nie docenia twojego starania i chęci zmian nie jest ciebie warta. Jeśli zamiast cie wspierać zostawia na twojej głowie wszystko i na każdym kroku zwala winę na ciebie codziennie ci dokopując, to pora to skończyć. Wiesz.. mimo, że ty będziesz walczyć i starać się to nic nie da. Nie jedna osoba ma pracować na związek czy kontakt, a dwie. Nie ważne czy kochasz lekko czy mocno, pamiętaj jedno. Zawsze związek spróbuj postawić na pierwszym miejscu, walcz o niego i o osobę, którą kochasz. Zaryzykuj, bo co masz do stracenia? Najwyżej nie wyjdzie ale będziesz pewny, że zrobiłeś wszystko co mogłeś i nie poddałeś się bez walki. Osoba cie odrzuca ciagle? Trudno. Odejdź skoro jest tego pewna. Jeśli kochała czy kocha na pewno zatęskni. Nie ważne czy to za miesiąc czy za dwa. Gwarantuje ci, że gdzieś na końcu głowy będzie myśl o tym, że nie spróbowała i poddała się bez walki.\nJak można odrzucić osobę, która stara się zrobić dla swojej ukochanej wszystko?\nWszyscy wyczekują księcia z bajki, a gdy mają go już pod nosem, nagle odsuwają i narzekają. Czasem w życiu nie jest prosto. Jestem zdania, że to dobrze. Przynajmniej uczy to nas walki o to co kochamy i nie poddawania się.\nCześć. Dawno mnie tu nie było prawda? Pora to zmienić. Nie będę tu pisała na temat mojej nieobecności bo raczej nikogo to nie obchodzi.\nOstatni miesiąc chodziłam ciągle smutna. Przestałam być sobą, wiesz? Zawsze powtarzałam, że uśmiech jest najważniejszy, że mimo bólu warto podnieść głowę do góry, uśmiechnąć się i kroczyć dalej. Sama przestałam tego przestrzegać. To był okropny błąd, ostatnie dni przepłakiwałam i to zmotywowało mnie do napisania tego postu.\nNigdy nie pozwól, żeby ktoś cie ranił. Jeśli starasz się i wkładasz w to całe serce, a druga osoba nie docenia tego, po prostu odejdź. Nie warto, sama przejechałam się na wielu takich osobach. Myślę, że gdy odejdziesz zobaczą jaką wspaniałą osobą jesteś i jak wiele stracili. Niestety takie rzeczy człowiek dostrzega dopiero jak straci na zawsze.\n''Jeśli masz siłę to walcz ile tylko możesz. Gdy zobaczysz, że zaczyna cie to przerastać, walczysz ale druga osoba tego nie dostrzega, odpuść sobie. Nie trać sił na takie osoby. Być może gdzieś siedzi właśnie osoba, która cierpi tak samo jak ty i czeka na taką osobę, jaką jesteś ty."- Tak powiedział mój przyjaciel, ma ogromną racje.\nPrzez długi czas biegałam za jedną osobą. Przestałam patrzeć na swoje szczęście. Miesiąc temu ta osoba przestała mnie dostrzegać. Jednak ja dalej biegałam i starałam się zwrócić na siebie jej uwagę. Przychodziłam, prosiłam aby wyszła, dzwoniłam, pisałam, po prostu się starałam i wiesz co? Gdy teraz jest źle, gdy po prostu sobie nie radzę tej osoby nie ma. Dla innych potrafi rzucić wiele, żeby ich zadowolić ale dla mnie ostatnio nie potrafi nic zrobić. Wyjście na dwór, rozmowa czy pisanie. Zobacz to tak proste czynności, a tak ciężkie dla niej. Niestety nic nie mogę na to poradzić.\nTakie osoby może po prostu muszą trafić na takie, które potraktują je źle. Skoro mają wszystko ale nie potrafią docenić.\nNa początku będzie Ci ciężko. tak jak mi. Teraz, gdy w bardzo ciężkim dla mnie momencie ta osoba mnie zostawiła po raz kolejny widzę, że to nie ma sensu i pora to zakończyć.\nMimo tylu ran potrafiłam wybaczać, nie potrzebnie. Gdyby nie to może teraz byłoby dobrze.\nPamiętaj proszę, uśmiechaj się mimo bólu i ciężkich chwil. Rób wszystko, żeby było ci dobrze. Nie docenia cie mimo twojej walki? Trudno, ktoś inny to zrobi. Jeśli próbuje odebrać ci szczęście, a ty mimo wszystko chcesz mu je dać to uwierz, nie warto. Odpuść sobie i sprawdź czy ta osoba zrobi cokolwiek, żeby cie odzyskać. Jeśli nie, to nie była ciebie warta.\nJest 21:30 a ty leżysz.\nLeżysz i patrzysz w sufit.\nJakieś krzyki wydobywają się zza ściany.\nNagle powoli wszystko ucicha.\nOddychasz coraz ciężej.\nSłyszysz tylko bicie swojego serca i czujesz, że z każdą sekundą jest coraz gorzej.\nMasz dopiero 18lat a świadomość, że zaraz umrzesz dodatkowo cię dobija.\nNie masz nikogo obok kogo możesz prosić o pomoc.\nNie masz do kogo zadzwonić bo uslyszysz tylko krzyki na ciebie.\nNagle stajesz się śpiąca.\nCisza w twoim pokoju staje się dziwna bo nigdy odkąd w nim jesteś jeszcze tak nie było.\nNagle zasypiasz ze strachem w oczach ale w pewnym momencie świat staje się piękniejszy.\nTo koniec... Jesteś tego pewny.\nOdchodzisz nie żegnając się z nikim.\nCzęsto u młodzieży można zauważyć zjawisko nieakceptacji. Pojawia się ono najczęściej w okresie gimnazjum. Bardzo wiele młodych osób wtedy przez środowisko popada w depresję, nadużywa alkoholu, wyrobów tytoniowych i innych rzeczy dostępnych na rynku.\nWidać, że większość z nich próbuje w jakiś sposób zapunktować u rówieśników. Robią wtedy różne głupie i niepotrzebne rzeczy myśląc, że będą wtedy lubiani. Udają uśmiechniętych przed najbliższymi, a gdy tylko nadejdzie wieczór, kładą się w łóżku i gdy mają chwilę by pomyśleć zaczynają płakać. Płaczą w poduszkę, ale robią to tak, by nikt ich nie usłyszał ani nie zobaczył. Mają tak każdego wieczora, ale nie potrafią nikomu o tym powiedzieć. W końcu przychodzi taki moment, kiedy rówieśnicy zaczynają wyśmiewać ich głupie zachowanie, to jak wyglądają, jakiej są orientacji czy wiary i robią wszystko by zrujnować im życie. Młodzież widzi wtedy, że alkohol, płacz papierosy i inne używki nie pomagają, więc zaczynają sięgać po żyletki. Tną nie tylko ręce ale z czasem też całe swoje ciało, co zazwyczaj kończy się śmiercią.\nProszę Cię zatem, jeśli widzisz osobę młodą, którą coś dręczy i zaczyna się zmieniać, nie wahaj się i natychmiast z nią pogadaj. Być może będziesz tą osobą, która jej pomoże i uchroni przed śmiercią. Zastanów się czy aby na pewno nie masz nikogo takiego w swoim gronie komu potrzebna jest pomoc.\nZastanów się dwa razy nad tym jak kogoś nazwiesz, co zrobisz i jak powiesz na jego temat, bo może to mieć tragiczne skutki.\nPosłuchaj tej piosenki i czytaj od razu tekst.\npaździernika 04, 2017 1\nWiesz co zaczęło mnie ostatnio zastanawiać?\nCoraz więcej młodych ludzi ma myśli samobójcze. Nie posiadają problemów w domu, zdrowotnych, być może tylko sprawy sercowe są powodami ich myśli. Często mówią, że nie widzą sensu życia.\nPo mojej głowie chodzi tylko jedno pytanie: dlaczego?\nW ich wieku nie jest się w stanie określić sensu życia. Większość z nich nie ma problemów, które mogłyby przyczynić się do takich słów. Każdemu zdarza się przez problemy pomyśleć o samobójstwie, ale 90% z nas nie chce się okaleczać czy w najgorszym wypadku popełnić samobójstwa.\nDziś spotkałam pewną Panią, Wyglądała na starszą, chociaż nie jej wiek jest tu istotny a to, co powiedziała i zrobiła. Podeszła, przeprosiła i powiedziała, że jest niewidoma i czy mogłabym razem z kolegą, z którym szłam powiedzieć jej, w który miejscu znajduje się wejście do galerii sztuki. Oczywiście zgodziliśmy się i od razu jej pomogliśmy. Spytałam czy potrzebuje pomocy z wejściem po schodach i czy zaprowadzić ją do środka.\nJak myślisz, co powiedziała?\nWiększość osób zgodziłoby się na oferowaną przeze mnie pomoc. Jednak nie ona. Ona była inna. Odpowiedziała, że chciałaby tylko odpowiedź, czy ma iść w tą stronę, na którą pokazywała palcem.\nWiesz jakie jeszcze słowa padły z jej ust?\nZ uśmiechniętą twarzą powiedziała, że nie chce, aż takiej pomocy bo jeśli teraz się podda i ktoś pomoże jej iść, to już nigdy nie da rady.\nNie wyobrażasz sobie jak bardzo trafiły do mnie te słowa. Dalej o tym myślę, bo nie spotyka się często osób z takim podejściem. Teraz większość wymaga od nas pomocy, a jeśli odmówimy idą w naszą stronę przykre słowa.\nSzczerze mówiąc nie zdarzyło mi się jeszcze odmówić pomocy. Zawsze staram się dać z siebie tyle, ile tylko mogę i potrafię.\nTeraz chodzi mi po głowie kolejne pytanie.\nDlaczego młode osoby tak szybko się poddają, a starsi walczą mimo wszystko z całych sił? To przecież oni więcej przeszli od nas.\nJeśli też męczy Cię to pytanie albo znasz na nie odpowiedź, daj koniecznie znać w komentarzu.\nA teraz kilka słów, które skieruje do osób z depresją i tych, którzy chcą lub chcieli popełnić samobójstwo.\nWiesz.. ja też w życiu nigdy nie miałam łatwo. Mam zaledwie 18 lat, a przeszłam już tyle, co nie jeden dorosły. Nieraz miewałam chwile, w których chciałam wziąć sznur i zrobić to, co nie jeden z Was. Każdy ma ciężkie momenty i chwile zawahania. Teraz patrząc z perspektywy czasu nie żałuje tego, że żyje. Miałam bardzo ciężkie chwile, ale przestałam patrzeć na nie jak na jedno wielkie zło. Spojrzałam na to z tej strony, że wszystko co działo się w moim życiu, zarówno te dobre, jak i złe rzeczy dały mi do myślenia i bardzo dużo nauczyły.\nZacznij na to patrzeć jak ja i uwierz powinno ci to pomóc.\nLudzie na każdym kroku próbują wbić nam przysłowiowy ''nóż w plecy'', a wiesz czym ty możesz wywołać u nich ból? Zwykłym uśmiechem.\nPomyśl o rodzinie, rodzicach, którzy dali/ dają Ci dach nad głową. Ciężko pracują na twój rozwój czy na to, żebyś miał co pić i jeść. Doceń miłość Twojej mamy, której nikt nawet w połowie, aż takiej Ci nie da. Pomyśl ile inni robią dla Ciebie dobrego i jak bardzo będą cierpieć, gdy zrobisz sobie krzywdę.\nGdy znów bezie Ci źle, weź telefon i napisz do mnie. Możesz wyzywać, płakać i robić wszystko co zechcesz. Wysłucham Cię i pogadam szczerze.\nBo wiesz... jestem gotowa przegadać cały dzień z Tobą, aby zobaczyć choć przez chwile szczery uśmiech na Twojej twarzy.\nChciałabym przeprosić za moją nieobecność na blogu i za niepojawianie się wpisów ale spowodowane było to włamaniem się na moje konto co wiązało się z długą i monotonną pracą, aby to wszystko odzyskać.\nCzy to już koniec Niebieskiego Wieloryba?\nlipca 23, 2017 2\nDziś przychodzę do Was z wpisem, który nieco odbiega tematyką od innych. Pewnie wielu z Was kojarzy grę ''Niebieski Wieloryb''. Przedstawię tu kilka faktów, które dotyczą tej gry.\n21 letni Filip Budeikin ( znany pod pseudonimem Lis) swoją ''działalność'' zaczął już w 2013r. Wraz z swoimi pomocnikami zachęcali do założenia konta na rosyjskim portalu VKontakte, aby później wspólnie móc zweryfikować czy dana ofiara była podana na manipulacje psychologiczne. Przez 50 dni nastolatek był zmuszany do robienia różnych dziwnych zadań. Gdy zostawała niewielka grupa kazano im samookaleczać się czy zabić zwierze i sfilmować to.\nBudeikina udało się schwytać dzięki dziewczynce, która została ocalona przed śmiercią. Z jej zeznań oraz zawartości z jej komputera wynika, że musiała wstawać codziennie o 4:20 by przeglądać zdjęcia zakrwawionych ciał albo filmiki z nagraniami o treści samobójczej. W tle słyszała, np. krzyki torturowanych dzieci czy zwierząt. Twórca tej ''gry'' mówił, że jej rodzice nie kochają jej czy też, że jej życie nikogo nie obchodzi.\nPrzedstawię Wam kilka jego wypowiedzi na temat ofiar.\n>''Dałem im to, czego nie mieli w prawdziwym życiu. Znajomych, ciepło i zrozumienie''.\n>''...to biologiczne śmieci, które nie przynoszą pożytku społeczeństwu.''\n>''Czyściłem nasze społeczeństwo z takich ludzi. Zaczęło się to w 2013, gdy stworzyłem pierwszą taką internetową grupę. Było to konieczne, by odróżnić normalnych ludzi od śmieci''\nFilip powtarzał niejednokrotnie, że jego ofiary umierały szczęśliwe.\nZaprzecza, że miało dojść do 130 samobójstw. Jednak mówi, że doszło do 17 takich przypadków, z czego jednej udało się przeżyć, a 28 było gotowych na odebranie sobie życia.\nUsłyszał zarzuty doprowadzenia do śmierci przynajmniej 16 nastolatków.\nMimo jego pobytu w więzieniu Filip dostaje dziesiątki listów miłosnych od nastoletnich dziewczyn i niestety jego umieszczenie w tej placówce nie znaczy o końcu niebezpieczeństwa jakie w tej chwili można dostrzec w internecie.\nCześć. Dawno mnie tu nie było prawda? Pora to zmienić. Nie będę tu pisała na temat mojej nieobecności bo raczej nikogo to nie obchodzi. Os...\nOstatnio zauważyłam, że za każdym razem gdy zaczynam się o coś/ kogoś starać i wkładam w całe swoje serce, aby było dobrze to musi coś się ...\nCzęsto pytacie mnie jak u mnie, co się dzieje, że powoli znikam w internecie, czy wszystko okej? Już odpowiadam. Co u mnie? Próbuje...\nCopyright © 2014 Witaj w moich progach , Blogger


bieszczadzki „Ogień” (ur. 04. 09. 1918 r. w Sanoku, zm. 24. 10. 1946 r. w Malinówce)\nAntoni Żubryd mimo, iż był jednym z wyklętych, nie został w komunistycznej Polsce nigdy zapomniany. Jego osoba została skutecznie uwieczniona w zbiorowej pamięci poprzez sprawnie napisaną, propagandową powieść Jana Gerharda „Łuny w Bieszczadach”. Każdy, kto ją kiedyś czytał, pamięta jak nikczemny i negatywny obraz „Zucha” został wykreowany na kartach wspomnianej książki.\nW rzeczywistości najważniejszy dowódca podziemia niepodległościowego Bieszczad i Beskidu Niskiego urodził się w ubogiej, sanockiej rodzinie. Ponieważ jego opiekunów nie było stać na opłacenie edukacji w gimnazjum, w wieku 15 lat rozpoczął naukę w Szkole Podoficerów Piechoty dla Małoletnich w Śremie. Krok ten aż do końca wojny obronnej 1939 roku związał go z wojskiem. Przed jej rozpoczęciem w szeregach 40 Pułku Piechoty „Dzieci Lwowskich” dosłużył się stopnia plutonowego. Po agresji niemieckiej na Polskę wraz ze swoją jednostką bronił Warszawy. Za mężną postawę w trakcie walk o stolicę został odznaczony Krzyżem Walecznych i awansowany do stopnia sierżanta.\nWraz z klęską II Rzeczypospolitej trafił, na krótko do niemieckiej niewoli. Jednak dopiero po powrocie do rodzinnego Sanoka jego dalsze losy miały stać się wyjątkowo zawiłe i być może właśnie przez to, z dzisiejszego punktu widzenia, niejednoznaczne. Początkowo starał się parać handlem. Niebawem też poślubił Janinę Praczyńską, która w 1941 roku urodziła ich jedynego syna Janusza. Podczas przekraczania niemiecko-sowieckiej granicy został schwytany przez Sowietów. To wówczas podjął współpracę na rzecz ich wywiadu dostarczając informacji o niemieckich wojskach. W wyniku tej działalności w listopadzie 1941 roku został aresztowany przez gestapo i po śledztwie skazany na najwyższy wymiar kary. Śmierci wymknął się dzięki ucieczce. Będąc już na wolności najprawdopodobniej związał się z Armia Krajową. Jednak o złożoności wojennego życiorysu Żubryda najwymowniej świadczy fakt, że wraz z wkroczeniem w 1944 roku Armii Czerwonej do Sanoka ponownie podjął współpracę z Sowietami. Na początku ostatniego roku wojny został śledczym w stopniu podpułkownika w sanockim Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego. Warto wspomnieć, że podobny epizod działalności w nowo tworzonych strukturach bezpieki nie był odosobnionym przypadkiem wśród żołnierzy wywodzących się z antyniemieckiego podziemia. Jednakże sprawując nową funkcję Antoni Żubryd, według relacji, nie wykazywał się nadmierną gorliwością w stosunku do Polaków. Co więcej, jak zeznał funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej z Leska, Zygmunt Keller, gdy Żubryd przyjechał z misją aresztowania byłego oficera Wojska Polskiego: dość długo siedział u nas na posterunku. Odniosłem wtedy wrażenie, że celowo ujawnił zamiar aresztowania oficera WP, abyśmy mogli go uprzedzić. Według innej relacji podczas osławionych ubeckich przesłuchiwań, w odróżnieniu od innych funkcjonariuszy, miał jedynie symulować bicie zatrzymanych. Działalność ta w połączeniu z zawiłością okupacyjnych losów sprawiły, iż w aparacie bezpieczeństwa zaczęto się jemu bliżej przyglądać, a następnie zapadła decyzja o zwolnieniu. Zanim jednak wcielono ją w życie 8 czerwca 1945 roku Żubryd zdezerterował ze służby uwalniając część przetrzymywanych w areszcie więźniów. Krok ten pociągnął za sobą nieodwracalne konsekwencje, a jedną z nich było aresztowanie teściowej Żubryda wraz jego czteroletnim synkiem.\nBezpośrednio po ucieczce, w Malinówce doszło do spotkania przyszłego dowódcy z pierwszymi partyzantami. To na ich czele, w odwecie za uwięzienie najbliższych, 15 czerwca Żubryd przeprowadził akcję zlikwidowania szefa Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Sanoku, Tadeusza Sieradzkiego. Operację tę wykonał za zgodą komendanta Obwodu Armii Krajowej Sanok. Następnie zajął posterunek w Haczowie. Biorąc do niewoli tamtejszych milicjantów i grożąc ich rozstrzelaniem doprowadził do uwolnienia teściowej i syna. Tak szybka i zdecydowana akcja była zapowiedzią sposobu dowodzenia Żubryda. Dzięki tej postawie, działając pod pseudonimem „Zuch”, podporządkował sobie działające w regionie poakowskie oddziały. Jednocześnie podporządkował się zwierzchnictwu konspiracyjnego Stronnictwa Narodowego. W ten sposób powstał dowodzony twardą ręką Samodzielny Batalion Operacyjny Narodowych Sił Zbrojnych, a jego dowódca został awansowany do stopnia kapitana. On oraz jego ludzie szybko zyskali zaufanie i szacunek okolicznej ludności, dla której byli realną siłą dającą obronę przed komunistycznym terrorem, atakami operującej w tych stronach Ukraińskiej Powstańczej Armii, a także pospolitymi przestępcami. Batalion „Zucha” nie poprzestał jednak jedynie na samoobronie. Jego żołnierze przeprowadzili wiele działań zaczepnych uderzając w funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, Milicji Obywatelskiej i Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. „Żubrydowcy” wykonali około 200 akcji rozbijając posterunki, niszcząc dokumentację i uwalniając uwięzionych ludzi podziemia. Najbardziej spektakularną akcją było zabicie 18 maja 1946 roku pod Sanokiem jednego z najwyższych stopniem sowieckich oficerów, jacy zostali zlikwidowani w Polsce, ppłk. Teodora Rajewskiego. Dobrze znając metody pracy Urzędu Bezpieczeństwa „Zuch” pozostawał nieuchwytny dla komunistycznych władz. Z jego oddziałem sympatyzowali, a nawet utrzymywali bliskie kontakty żołnierze Wojska Polskiego. Przykładowo razem z 34 „Budziszyńskim” Pułkiem Piechoty „Żubrydowcy” przeprowadzili nawet wspólne operacje wymierzone przeciwko Ukraińskiej Powstańczej Armii. W konsekwencji tych kontaktów komunistyczni przełożeni zadecydowali o zmianie dowództwa tej jednostki i przemieszczeniu jej w głąb niespokojnego terenu Bieszczadów. Bezpośrednim zapleczem dla oddziału Żubryda była miejscowość Niebieszczany, w której często kwaterował oraz miał swoje magazyny. O daleko idącym stopniu zaangażowania tamtejszej ludności świadczy fakt, że komunistyczne władze rozważały możliwość przesiedlenia całej wsi, a niezależnie od nich Ukraińska Powstańcza Armia planowała ją spalić. Również wśród mieszkańców rodzinnego Sanoka Żubryd miał wielu sympatyków, zwłaszcza wśród inteligencji i młodzieży.\nNiemogąca poradzić sobie z działalnością Samodzielnego Batalionu Operacyjnego Narodowych Sił Zbrojnych oraz jego popularnością, komunistyczna władza postanowiła uciec się do m.in. publicznych egzekucji pochwyconych „Żubrydowców”, które przeprowadzono na przełomie maja i czerwca 1946 roku na oczach spędzonej na siłę ludności Sanoka. Jednocześnie uderzono w rodzinę Żubryda ponownie aresztując jego synka Janusza. Jednak pierwsze realne sukcesy w walce z żołnierzami „Zucha” przyniosło dopiero wprowadzenie do jego oddziału dwóch grup agentów, co zaowocowało w czerwcu licznymi aresztowaniami. Przyglądając się rozmiarom tej akcji Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów raportowała: aresztowania w sanockim powiecie doprowadziły do tego, że i polska ludność ze strachu przed UBP nie śpi po domach i ukrywa się. Ostatecznie w bezpośrednie otoczenie Żubryda udało się wprowadzić byłego akowca, dwudziestoletniego Jerzego Vaulin'a. Choć w oddziale nazywano go „Bronek”, w rzeczywistości, pod pseudonimami „Warszawiak” i „Mewa” był agentem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Jak sam wspominał: udałem się na Podkarpacie, na swoje dawne kwatery, gdzie ludzie pamiętali mnie jako AK-owca i traktowali niczym bohatera. Ale byłem na ubeckim kontakcie […] I tak trafiłem do grupy Antoniego Żubryda. Gdy w drugiej połowie 1946 roku Żubryd wraz ze swoją ciężarną małżonką, Janiną przygotowywali wyjazd na zachód, Vaulin zdecydował się wykonać swoją misję. 24 października 1946 roku pod wsią Malinówka strzałem w tył głowy zabił najpierw, mającego wówczas dopiero 28 lat, Żubryda, a następnie jego żonę. Dzień później Vaulin o wykonaniu misji poinformował Urząd Bezpieczeństwa, którego funkcjonariusze wywieźli, a następnie ukryli, w nieznanym do dziś miejscu, ciała. Jak na ironię, gdy peerelowska propaganda za pomocą m.in. wspomnianej powieści „Łuny w Bieszczadach”, czy też zrealizowanego na jej podstawie filmu „Ogniomistrz Kaleń” kreowała obraz Antoniego Żubryda jako prymitywnego, nieudolnego, pozbawionego charyzmy i znienawidzonego przez miejscowych antysemity i bandyty, jego zabójca przez lata rozwijał się jako dziennikarz oraz znany filmowiec i dokumentalista.\nProponowana bibliografia dotycząca Antoniego Żubryda „Zucha”:\nKocyłowski M., Byłem zastępcą Żubryda ..., Sanok 1999;\nRomaniak A., Antoni Żubryd – przyczynek do biografii, „Tygodnik Sanocki”, nr 46, s. 13, Sanok 2010.


The Soviet Story – zobacz wstrząsający film o polityce ZSRR wobec Europy Środkowowschodniej – brulion24.pl\nGdy kilkanaście lat temu powstał ten doskonały dokument, nakręcony przez łotewskiego reżysera Edvīnsa Šnore, nikt nie przypuszczał, że dalsza część scenariusza będzie realizowała się na naszych oczach. Przecież nie kto inny, jak Władimir Putin nazwał rozpad Związku Radzieckiego „największą tragedią geopolityczną XXI w.”.\n„The Soviet Story” został nakręcony w 2008 r. W bardzo barwny, a zarazem brutalny sposób opowiada o formowaniu się myślenia sowieckiego, bratniej współpracy między komunizmem a nazizmem oraz o zmasowanym ludobójstwie Sowietów, nie tylko w przypadku narodów ościennych – Ukraińców, Polaków, Łotyszy, Estończyków, Litwinów, ale także w zorganizowanej eksterminacji własnego narodu.\nW filmie jest ukazana rosyjska sukcesja państwa sowieckiego. Nagradzanie przez Rosję sowieckich katów, brak prowadzonych śledztw w sprawie popełnionych zbrodni, a co najbardziej bulwersujące, nie tyle ich negowanie, co wymuszanie na Europie akceptacji owej negacji poprzez uzależnienie Starego Kontynentu od rosyjskich dostaw ropy naftowej i gazu. Mówiąc wprost – Europa Zachodnia wciąż milczy na temat sowieckich zbrodni bo jest korumpowana – brzmi jedna z tez filmu łotewskiego reżysera.\nPrzecież nie kto inny, jak Władimir Putin nazwał rozpad Związku Radzieckiego „największą tragedią geopolityczną XXI w.”. Innymi słowy dla rosyjskiego przywódcy jest tragedią upadek najbardziej zbrodniczego systemu politycznego świata, odpowiedzialnego za wymordowanie z zimną krwią 20 mln ludzi.\nPost scriptum filmu Edvīnsa Šnore jest odradzanie się sowieckiego sposobu myślenia wśród elit politycznych Rosji. To, co zabrzmiało jak ostrzeżenie zaczęło się realizować na naszych oczach. Nie pomogły ostrzeżenia Władimira Bukowskiego czy Wiktora Suworowa. W Polsce „The Soviet Story” był dystrybuowany po katastrofie smoleńskiej, czyli wówczas, gdy było już za późno.\nPozostajemy wciąż sferą po-sowieckich wpływów. Kremlowska narracja w debacie publicznej jest wciąż żywa. Sowieckie myślenie przetrwało i wchodzi w kolejną fazę.\nKreml Polska Putin Rosja Soviet Story


Jarosław Rybak: wojsko, media, public relationsLotnicze Pogotowie Ratunkowe: Pomoc przychodzi z góry - Jarosław Rybak: wojsko, media, public relations\n– Poprosiłem o pomoc strażaka. Ale chłopak zemdlał, gdy zobaczył rannego z wielkimi fragmentami rozszczepionej deski, wbitymi w oczodół i kark. Sam musiałem je odciąć piłą – opowiada ratownik. Takie drastyczne wypadki to codzienność w Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym (LPR). Dlatego od kandydatów do tej pracy wymaga się dużego doświadczenia zawodowego oraz żelaznej psychiki. Gdyby porównać statystyki, to się okaże, że do LPR dostać się trudniej, niż do jednostki GROM! W czasie ostatniego naboru z około stu kandydatów sito selekcji przeszło zaledwie trzech ratowników medycznych!\n– Ze względu na specyfikę naszej pracy, zdecydowanie częściej, niż koledzy z karetek pogotowia, mamy do czynienia z ciężkimi, często nietypowymi przypadkami. Gdyby fotografować i opisywać wypadki, do jakich latamy, to można zredagować niejeden podręcznik rzadkich przypadków medycyny urazowej lub sądowej – przekonują medycy.\n– Przylecieliśmy po nieprzytomnego rannego, który miał nogę od taboretu wbitą w głowę. W wysokim pomieszczeniu chyba wymieniał żarówkę. Ustawił stół, na nim krzesło, na nim taboret. Wszedł na taką konstrukcję i stracił równowagę – opowiada pilot.\nInnym razem śmigłowiec lądował na placu przed tartakiem. Jeden z pracowników leżał na ziemi, w oczodole i szyi miał wbitą – rozszczepioną – długą deskę.\n– Poprosiłem o pomoc strażaka. Ale chłopak zemdlał, gdy zobaczył. Sam musiałem ją odciąć piłą – dodaje ratownik. Poszkodowany trafił do szpitala WAM w Łodzi, gdzie przeszedł skomplikowaną operację.\nKilka razy ratowali rolników przejechanych przez własny ciągnik. – Z jakichś powodów kierowca wysiada z wolno jadącej maszyny i już jest nieszczęście. Miałem taką historię, że rolnik szedł za traktorem. Ten najechał na korzeń przednimi kołami i wywrócił się na człowieka idącego z tyłu – wspomina pilot.\nZałoga powietrznej karetki opowiada o tych historiach, żeby kolejny raz uczulić na to, iż sporej części poważnych wypadków można uniknąć zachowując zdrowy rozsądek, przestrzegając zaleceń BHP czy instrukcji obsługi urządzeń mechanicznych.\nŚmigłowce często latają do wypadków komunikacyjnych.\n– Trzy moje ostatnie loty były po pijanych sprawców. Trzeba trzymać nerwy na wodzy, jak się patrzy na skutki głupoty pijaka siadającego za kierownicę – irytuje się medyk.\nKiedyś udzielał pomocy na drodze pod Szczecinem. W wypadku zginął kierowca, jego żona miała zmiażdżone i zakleszczone nogi. Uwolnili ją strażacy rozcinając karoserię, ale kobieta zmarła w szpitalnym oddziale ratunkowym. Zaś w foteliku na tylnym siedzeniu siedziało dziecko, które nie odniosło żadnych obrażeń.\n– Mnie najbardziej irytują loty po dzieci, które odniosły obrażenia, bo bezmyślni rodzice nie zapięli ich w fotelikach samochodowych. Kierujący zawsze tłumaczą, że jechali niedaleko, a na tej drodze był niewielki ruch. Tymczasem nawet w niewielkiej stłuczce dorośli nie odnoszą żadnych obrażeń, a dzieci – ciężkie, a nawet śmiertelne – przekonuje lekarz.\nTylko niekiedy zdarza się, że groźnie wyglądające sytuacje stają się branżowymi anegdotami.\nJedną z nich opowiada pilot: – Wylądowaliśmy przy dwóch rozbitych samochodach. Strażacy już nieśli dziewczynę uwolnioną z auta. W życiu nie słyszałem tak przeraźliwego krzyku. Myślałem, że odniosła poważne obrażenia, ale z jakichś powodów nie podano jej środków przeciwbólowych. Potem się okazało, że nic jej nie było. Krzyczała z powodu szoku.\nDrastyczne przypadki i makabryczne widoki zdarzają się medykom pracującym w różnych miejscach. Jednak ci z LPR mają z nimi do czynienia częściej, niż ich koledzy z innych elementów systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego.\n– Nasze pogotowie to miejsce dla ludzi, którzy lubią adrenalinę i to, co powszechnie nazywa się „hardcorem”. Kiedy kandydat przychodzi do firmy, musi sobie z tego zdawać sprawę – enigmatycznie wyjaśnia lekarz.\nSiedemnaście razy HEMS\nRatownictwo lotnicze ma w Polsce kilkudziesięcioletnie tradycje. W obecnej formule – jako Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (SP ZOZ LPR) – istnieje od 2000 r. Finansuje go bezpośrednio Ministerstwo Zdrowia. W jego skład wchodzi siedemnaście lokalnych baz Śmigłowcowej Służby Ratownictwa Medycznego, popularnie znanej jako HEMS (ang. Helicopter Emergency Medical Service), jedna sezonowa oraz Samolotowy Zespół Transportowy (EMS – ang. Emergency Medical Service).\nCałodobowo czuwa baza śmigłowcowa w Warszawie. Te w Gdańsku i Wrocławiu prowadzą dyżury od godz. 7 do godz. 23, sześć kolejnych – w Szczecinie, Krakowie, Poznaniu, Lublinie, Olsztynie i Białymstoku – funkcjonuje w godz. 7-20. Pozostałe załogi dyżurują od wschodu do zachodu słońca.\nCzęsto padają pytania, dlaczego tylko jedna baza funkcjonuje non-stop? Lotnicze Pogotowie Ratunkowe jest świeżo po wymianie floty śmigłowców. Wcześniejsze maszyny – śmigłowce Mi-2 – nie mogły wykonywać operacji nocnych. Teraz stopniowo rozszerzane są dyżury w kolejnych bazach. Niemniej fachowcy tłumaczą, że z policyjnych statystyk jasno wynika, iż pomiędzy godzinami 21 a 6 gwałtownie maleje liczba wypadków drogowych, a tym samym zapotrzebowania na pomoc zespołów ratownictwa medycznego. Do tego przytaczają przykłady z innych państw. W Hiszpanii całodobowo dyżurują cztery z dwudziestu czterech baz, w Austrii tylko jedna z siedemnastu, na Węgrzech jest siedem baz, wszystkie są zamykane na noc. W Niemczech całodobowo działa jedenaście z sześćdziesięciu sześciu baz.\nLoty nocne wymagają – oprócz wyszkolonych pilotów i odpowiednich śmigłowców – także bezpiecznych lądowisk. Po zmroku nie ląduje się w terenie przygodnym. Piloci muszą korzystać z tzw. miejsc gminnych, czyli lądowisk wyznaczanych przez poszczególne samorządy lokalne. Obecnie jest ich ok. tysiąc pięćset, do pełnego nasycenia kraju, potrzeba jeszcze pół tysiąca. Do obsługi lądowisk przeszkolono ok. trzydzieści tysięcy strażaków. Lotnicy zwracają uwagę, że zagrożeniem w czasie nocnych lotów jest sporo nieoznakowanych sieci wysokiego napięcia, nieoświetlonych kominów, masztów i podobnych konstrukcji.\nSłużba HEMS korzysta z dwudziestu trzech śmigłowców Eurocopter EC 135, EMS z dwóch samolotów Piaggio P.180 Avanti. Eurocoptery latają w Polsce od czterech lat. Maszyny oraz ich infrastruktura kosztowała pół miliarda złotych. Ale dzięki tej inwestycji mamy w kraju rozwiązania, które nie odbiegają od średniej europejskiej.\nNa początku śmigłowce miały problemy „wieku niemowlęcego”, częściej występowały usterki. To standardowy problem przy nowym sprzęcie, którego obsługi dopiero trzeba się uczyć. Podobnie było w wojsku, gdy na uzbrojenie wchodziły samoloty F-16. Wraz z nabieraniem doświadczenia przez obsługę techniczną i pilotów, problemów technicznych jest mniej.\nW 2011 r. śmigłowce LPR wykonały 8833 loty, w tym 6974 do wypadków i nagłych zachorowań oraz 1859 z transportami między szpitalami. W 2012 roku – 7917 lotów, z tego 6526 stanowiły interwencje związane z wypadkami i nagłymi zachorowaniami, a misji transportowych było 1391. Niewykluczone, że spadek lotów do wypadków wynikał ze zmniejszenia liczby tragicznych zdarzeń na drogach. Do maja 2013 r. maszyny latały już 1833 razy, w tym było 290 misji transportowych.\nStart w trzy minuty\nOczywiście najlepszy sprzęt na nic by się zdał bez odpowiednich ludzi. W pogotowiu pracuje czterysta dwadzieścia osób. Siedemdziesięciu pięciu z nich to piloci, tylu też jest ratowników, lekarzy – ponad stu, do tego dochodzi osiemdziesięciu techników lotniczych.\nWymagania przy zatrudnianiu są wysokie. Kandydat na pilota śmigłowca musi mieć co najmniej tysiąc godzin nalotu dowódczego, z tego pięćset na śmigłowcach. Lekarze i ratownicy medyczni to osoby z kilkuletnim doświadczeniem w pracy w systemie PRM – w pogotowiu ratunkowym lub szpitalnych oddziałach ratunkowych.\nStatystyczny ratownik ma ponad trzydzieści lat, lekarz jest o dekadę starszy. Piloci – ze względu na wymagany duży nalot – należą do najstarszej grupy pracowników. Mają po około pięćdziesiąt lat.\nChętnych do tej pracy jest sporo, ale gęste sito weryfikacji przechodzą nieliczni. Gdyby porównać statystyki, to się okaże, że do LPR dostać się trudniej, niż do jednostki GROM. W czasie ostatniego naboru z około stu kandydatów sito selekcji przeszło zaledwie trzech ratowników medycznych!\nZałogi HEMS składają się z trzech osób: pilota, który jest dowódcą załogi, lekarza i ratownika medycznego.\nW Warszawie, jedynej bazie całodobowej, zespoły dyżurują na dwie zmiany. „Dzienna” trwa od godz. 6.30., a nocna – zaczyna się dwanaście godzin później. Początek każdej zmiany to przegląd śmigłowca oraz briefing, w czasie którego pilot omawia aktualną pogodę, sytuację ruchową na lotnisku, przypomina o zasadach współpracy w załodze i omawia warunki bezpieczeństwa. A potem – trzeba czekać na rozwój zdarzeń.\nŚmigłowiec startuje w trzy minuty po przyjęciu zgłoszenia. Maszyna stoi więc na płycie operacyjnej, a ludzie czuwają w pobliskim budynku.\nPogodę klasyfikuje się na trzy stany. Przy „zielonym” śmigłowiec zawsze leci. Przy „żółtym” ratownik konsultuje start z pilotem. „Czerwony” to zakaz lotów.\n– Zdarzają się dni, gdy nic się nie dzieje. Czasami jednak mamy po kilka zgłoszeń w czasie dyżuru. Rekordem było osiem lotów. Ale niekiedy mgła trzyma nawet przez trzy czy cztery dni. Choć pogoda jest „czerwona”, nie zmieniamy statusu dyżuru, możemy udzielić pomocy medycznej bez użycia śmigłowca. – mówi Robert Woźniak, dyrektor regionalny Regionu Wschodniego i jednocześnie pilot: – Braliśmy udział w akcji ratowniczej, gdy za płotem doszło do wypadku, innym razem pomagaliśmy dozorcy, który zasłabł.\n– Dlatego w dokumentacji, którą wypełnia się po zdarzeniu jest nawet rubryka „czy był użyty śmigłowiec” – uzupełnia lekarz Konrad Matyja – „Kondzio”. Ma licencję pilota, więc koledzy zgodnie przekonują, że jest najlepszym pilotem wśród lekarzy i najlepszym lekarzem wśród pilotów.\nPonieważ załoga to zaledwie trzy osoby, więc obowiązuje częściowa zamienność funkcji. Każdy pilot przechodzi przeszkolenie medyczne, natomiast każdy ratownik medyczny potrafi obsługiwać urządzenia nawigacyjne.\n– W czasie lotu do zdarzenia ratownik prowadzi m.in. korespondencję z bazą oraz strażakami na lądowisku. Porównując, na pewno ratownik zna się lepiej na obsłudze awioniki śmigłowca, niż ja na ratowaniu ludzi – śmieje się Marek Rudzki, pilot pracujący w LPR od siedmiu lat.\nAby współpraca była nienaganna, pilot i ratownik dwa razy w roku przechodzą treningi w symulatorze lotów.\nTo co wyróżnia załogi HEMS od załóg karetek ratunkowych na kołach, to podział zadań na miejscu zdarzenia.\nGdy maszyna przyziemi, do akcji jako pierwszy przystępuje lekarz. W tym czasie ratownik zajmuje się zabezpieczeniem śmigłowca. Dopiero potem pomaga lekarzowi przy pacjencie.\nZdarza się, że podczas lotu ratownik odwraca swój fotel. Dzięki temu z kabiny pilota „przechodzi” do przedziału medycznego i wspiera działania lekarza.\nPraca bez lekkich przypadków\nZałogi HEMS mają świadomość ryzyka jakie niesie ze sobą lotnictwo. W listopadzie 2009 roku, podczas lądowania śmigłowca Agusta, rannych zostało dwóch członków załogi. Najtragiczniejszy wypadek zdarzył się kilka miesięcy wcześniej, w lutym 2009 r. Śmigłowiec leciał z Wrocławia do karambolu na pobliskiej autostradzie. W trudnych warunkach atmosferycznych doszło do katastrofy. Na miejscu zginęli: pilot Janusz Cygański oraz pielęgniarz Czesław Buśko. Lekarz Andrzej Nabzdyk został ciężko ranny.\nRyzyko można minimalizować, ale nie da się go wyeliminować. W HEMS każdy lot jest inny. Każdy jest niewiadomą.\nW dzień piloci lądują jak najbliżej miejsca zdarzenia: na polanach, drogach, podwórkach, placach. Czasem miejsce lądowania zabezpieczają strażacy. – Wskazują nam je w różnym terenie. Są przeszkoleni, ale co innego teoretyczne przygotowanie, a co innego praktyczne działanie w stresie podczas poważnego zdarzenia – wyjaśnia pilot.\nKiedyś pod Lublinem jego śmigłowiec próbowano naprowadzić na łąkę.\n– Zauważyłem, że rosną tam rośliny charakterystyczne dla terenów podmokłych. Przyziemiłem jakieś pół metra nad powierzchnią, poprosiłem, żeby ratownik sprawdził teren. Chłopak wyskoczył i po kolana zarył się w bagnie – śmieje się kpt. Rudzki.\nNajczęściej jednak nie dochodzi do takich pomyłek. – Odwrotnie. Kiedyś w nocy irytowałem się, bo wóz strażacki ustawiono w miejscu, które z powietrza wyglądało na najlepsze do lądowania. Dopiero na ziemi zobaczyłem, że wóz stał pod niewidoczną z powietrza linią wysokiego napięcia. Dzięki temu uniknęliśmy niebezpieczeństwa – uzupełnia kpt. Robert Woźniak.\nLatanie w nocy wymaga szczególnego kunsztu. Prawidłowa ocena odległości i wysokości przedmiotów oświetlonych z ziemi wymaga sporego doświadczenia. Nie dość, że lądowisko jest nieznane, to jeszcze pilot działa zawsze w deficycie czasu. W dzień, w niektórych sytuacjach, maszyna tylko lekko dotyka płozami gruntu. Ratownik i lekarz wyskakują i przystępują do pracy, a pilot szuka dogodniejszego lądowiska.\n– Lecieliśmy do Golubia-Dobrzynia, gdzie doszło do wypadku drogowego. Kobieta w zaawansowanej ciąży miała połamaną miednicę. W powietrzu okazało się, że mamy awarię. Wiedziałem, że jak wyląduję to bez pomocy ekipy technicznej nie odpalę ponownie silników. Oni już jakiś czas czekali na pomoc, więc musiałem lądować! Jedynym miejscem była droga kategorii wojewódzkiej, otoczona polami kukurydzy. Miałem świadomość, że zablokuję trasę na ładnych kilka godzin i może ktoś mieć o to pretensje – wspomina kapitan Rudzki.\nPoszkodowanej udzielono pomocy, do szpitala odwiozła ją tradycyjna karetka pogotowia. Bardzo sympatycznie zachowali się ludzie mieszkający w pobliżu. Do pilota przyszli z wielką torbą jedzenia.\n– W czasie takich awaryjnych postojów ludzie najczęściej okazują nam sporo sympatii. Gdy niedaleko Wieruszowa wysiadł mi wskaźnik obrotów wirnika, wylądowałem w polu. Do zabezpieczenia śmigłowca przyjechał wóz OSP. Strażacy wiedzieli, że musimy czekać na ekipę mechaników, którzy dotrą rano. Okazało się, że przywieźli grilla, zrobili kiełbaski, do agregatu prądotwórczego podłączyli czajnik. Była kawa i herbata. To bardzo fajne – kontynuuje pilot.\n– A w naszym przypadku nie było tak miło. Lecieliśmy w Święto Zmarłych, pogarszała się pogoda, więc pilot wysadził nas w polu obok miejsca zdarzenia, siedemdziesiąt kilometrów od Płocka, a sam musiał wracać do bazy – przypomina sobie Konrad Matyja.\nZwykle nie wiadomo, co zespół ratunkowy zastanie na miejscu zdarzenia. Najczęstszymi pasażerami latających karetek są pacjenci urazowi, ludzie z zawałami serca oraz ciężko poszkodowane ofiary wypadków komunikacyjnych. Te przypadki wymagają bowiem najszybszego transportu.\nEkipy ratowników z Warszawy brały udział we wszystkich najpoważniejszych zdarzeniach masowych, do jakich doszło w ostatnich latach na terenie kraju, m.in. w dwóch katastrofach kolejowych: pod Szczekocinami i Babami.\nBardzo ważna jest dokładność przy przekazywaniu załodze śmigłowca informacji o zdarzeniu. – Kiedyś otrzymaliśmy zgłoszenie z lotniska Bemowo, na którym znajduje się nasza baza, że na progu pasa zasłabł pilot siedzący w awionetce. Gdy oderwaliśmy się od ziemi, okazało się, że samolot leżał już na pasie przewrócony do góry podwoziem – mówi kpt. Woźniak.\nZdarzają się takie sytuacje, że pierwsza informacja jest zdecydowanie bardziej poważna, niż zastana rzeczywistość. – Ostatnio mieliśmy wezwanie do piętnastu rannych, w tym kilku ciężko. Wystartowały śmigłowce z dwóch najbliższych baz, szybko okazało się, że wypadek był zdecydowanie mniej poważny. Po informacji od kierującego akcją medyczną jeden śmigłowiec zawrócił – kontynuuje Robert Woźniak.\nAle są też takie zdarzenia, jak w grudniu ubiegłego roku pod Choszcznem, gdzie na miejscu wypadku lądowały aż trzy śmigłowce, które przetransportowały rannych do szpitali w Poznaniu, Gorzowie Wielkopolskim i Szczecinie.\nZe względu na specyfikę lotu i ograniczone miejsce w przedziale z noszami, poszkodowany musi być jeszcze na ziemi odpowiednio przygotowany do transportu. Jeśli konieczna może być defibrylacja, to trzeba mu do ciała przykleić elektrody „quick-combo”. Dzięki nim lekarz może natychmiast zareagować na zaburzenia rytmu serca. Ich użycie jest też bezpieczniejsze, niż użycie łyżek defibrylatora. Kabina medyczna śmigłowców wykorzystywanych przez Lotnicze Pogotowie Ratunkowe została zaprojektowana, by jak najlepiej odpowiadać wymaganiom latających załóg. Przestrzeń została wykorzystana optymalnie. Na pokładzie możliwie jest prowadzenie wielu czynności ratunkowych. Można tam zaintubować pacjenta, a także prowadzić resuscytację.\nKiedyś transportowali pacjenta do warszawskiego szpitala przy ul. Banacha. Kontroler lotów z lotniska na Okęciu, na prośbę pilota, wstrzymał lądowanie samolotu pasażerskiego, żeby śmigłowiec mógł szybciej dotrzeć na miejsce. Na szczęście, bo pół minuty po lądowaniu u pacjenta nastąpiło zatrzymanie akcji serca.\n– Nas się nie wzywa do lekkich przypadków. Z jednej strony to oznacza stałą, dużą odpowiedzialność za los pacjenta, po którego lecimy. Z drugiej daje olbrzymią satysfakcję, bo częściej niż gdzie indziej ratujemy życie – podsumowuje Konrad Matyja.


Życzenia nie do spełnienia? – Jerzy Wcisła\nWnioski do projektu budżetu państwa na 2018 rok zostały złożone, ale spoczęły w szufladzie opisanej „koncert życzeń” – póki co, nie do spełnienia. Senator Platformy Obywatelskiej Jerzy Wcisła nie składa jednak broni i nadal będzie zabiegał o pieniądze na rozbudowę portu w Elblągu, zabezpieczenie przeciwpowodziowe Żuław Elbląskich czy na studium wykonalności dla kompleksowego zagospodarowania międzynarodowej drogi wodnej E70. Po pierwsze: Port w Elblągu – 80 mln zł na „Budowę infrastruktury dostępowej, w tym mostu wraz z układem komunikacyjnym”. – 120 mln zł na „Rozbudowę infrastruktury portowej w Porcie Morskiem w Elblągu”. Senator PO Jerzy Wcisła wielokrotnie powtarzał uzasadnienie tej inwestycji i podczas dzisiejszej (24 stycznia) konferencji prasowej nie było inaczej: „Budowa Kanału przez Mierzeję, która ma rozpocząć się w 2018 roku wymaga przystosowania do niej Portu Morskiego w Elblągu. Jest to jedyny port przeładunkowy, do którego będzie prowadził kanał. Zaniechanie tego zadania stawia pod znakiem zapytania sens budowy kanału, gdyż Port Morski w Elblągu bez realizacji wymienionych inwestycji nie będzie w stanie przeładować towarów dostarczanych jednostkami o parametrach, dla których przystosowane ma być kanał przez Mierzeję. Koszt budowy kanału szacowany jest na 880 mln zł, zatem uzasadnione jest wydanie jeszcze 200 mln zł, by uzyskać spodziewany efekt”. Po drugie: zdążyć przed wielką wodą – 100 mln zł na Przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w tym realizacja zadań w dorzeczach Odry i górnej Wisły, na kompleksowe zabezpieczenie przeciwpowodziowe Żuław Wiślanych w woj. warmińsko-mazurskim II etap, w tym na budowę zbiornika retencyjnego rzeki Kumiela 20 mln zł (wydatki majątkowe). – Program w ogóle nie objął naszego województwa (Żuław Elbląskich) mimo, że w tej części znajduje się niemal połowa urządzeń przeciwpowodziowych chroniących Żuławy – wskazywał senator Jerzy Wcisła. – O konieczności podjęcia działań zabezpieczających nie trzeba chyba przypominać, wskazując choćby na doświadczenia z października 2017 r., kiedy to kilkudniowe opady spowodowały w Elblągu szkody na kwotę ok. 14 mln zł. Po trzecie: droga wodna E70 To dla senatora z Elbląga temat jak rzeka. Poruszany przez niego wielokrotnie, ale, póki co, pozostający bez zielonego światła. Chodzi o kompleksowe zagospodarowanie międzynarodowej drogi wodnej E70, która ściśle łączy się – jak powtarzał i dziś Jerzy Wcisła – z rozwojem elbląskiego portu. – W Polsce znajdują się trzy międzynarodowe drogi wodne: E30, E40 i E70 – wskazywał. – Zlecono wykonanie studiów wykonalności dla dwóch z nich: E30 i E40. Zaniechano wykonanie tego zadania dla E70, mimo że realizuje się dla tej drogi wodnej kosztowną inwestycję (Kanał przez Mierzeję – wartość 880 mln zł, a po zgłoszonych poprawkach: 1.080 mln zł). Naturalną konsekwencją powyższych decyzji powinno być dokonanie analiz nt. rewitalizacji całej drogi wodnej, która łączy dwie pozostałe drogi międzynarodowe E30 i E40 i jest naturalnym szlakiem transportowym dla ładunków, które pojawią się w związku z budową Kanału przez Mierzeję. Szacowana wielkość ładunków będących efektem tylko tej jednej inwestycji wynosi 3,5 mln ton rocznie – podkreślał. Pieniądze na te przedsięwzięcia, zdaniem senatora, mogłyby pochodzić ze zmniejszenia m. in. wydatków przeznaczonych na działalność kancelarii Prezydenta RP oraz wydatków na obronę narodową [chodzi mu głównie o Wojska Obrony Terytorialnej]. Jednak wszystkie wnioski Jerzego Wcisły przepadły w ostatecznym głosowaniu. Budżet został uchwalony bez poprawek. źródło: https://www.portel.pl/wiadomosci/zyczenia-nie-do-spelnienia/102849


Mity na temat fotowoltaiki - sobota.bydgoszcz.pl\nInwestycja w instalację fotowoltaiczną daje wiele korzyści. Dzięki niej możemy korzystać z darmowej i czystej energii. Jest to także rozwiązanie, które wpływa korzystnie na nasze środowisko. Niestety nadal wiele osób ma negatywne podejście co do paneli słonecznych. Poniżej poznacie najpopularniejsze mity na temat fotowoltaiki.\nInstalacja paneli fotowoltaicznych się nie opłaca\nNiektórzy skupiają się na kwestiach kosztowych przy rozmyślaniu nad inwestycją w panele słoneczne. Warto traktować wydatek na instalacją fotowoltaiczną jako inwestycję długoterminową. Ceny za prąd będą z roku na rok rosnąć, dlatego warto zastanowić się nad innym rozwiązaniem. Instalacja fotowoltaiczna znacznie obniża nasze rachunki, a sama technologia ma naprawdę długą żywotność. Ponadto możemy skorzystać z wielu dofinansowań lub ulg, dzięki czemu inwestycja zwraca się jeszcze szybciej. Na pełny zwrot możemy liczyć nawet po 6 latach. Oczywiście głównie zależy to od jakości użytych podzespołów, rocznego zapotrzebowania energetycznego itd.\nSpadek wydajności paneli słonecznych\nJak się okazuje panele słoneczne mają bardzo długą żywotność. Najwyższy spadek wydajności możemy zauważyć podczas pierwszego roku działania całej instalacji. Szacuje się, że na rok panele tracą 0,5% swojej wydajności. Po 25 latach powinny więc one nadal pracować z skutecznością 87,5%. Wiele przedsiębiorstw daje także gwarancję na wydajność paneli słonecznych, dlatego jeśli okaże się, że będą one mniej skuteczne, możemy zażądać ich wymiany. Obecnie instaluje się także oprogramowanie do monitoringu paneli słonecznych, dzięki czemu mamy bezpośredni wgląd w produkowaną energię.\nSłaby stopień nasłonecznienia w Polsce\nWiele osób ma obawy co do stopnia nasłonecznienia w naszym kraju. Krótki okres letni oraz częste zachmurzenia według nich ma duży wpływ na wydajność pracy naszej instalacji. Jak się okazuje nasza strefa klimatyczna świetnie wpływa na prace paneli fotowoltaicznych. Wystarczy odpowiednio je nachylić w kierunku południowym. Kąt nachylenia zazwyczaj wynosi od 25 do 40 stopni. Problemem może być tylko dach, który jest skierowany tylko i wyłącznie w stronę północną. W takich sytuacjach lepiej zdecydować się na instalację na gruncie.\nInstalacja fotowoltaiczna nie działa przez cały rok\nObecnie fotowoltaika dla rolnika działa w taki sposób, że umożliwiaj pobieranie energii nawet przy częściowych zachmurzeniu. Poza okresem letnim wydajność paneli nadal spada, jednak możemy ciągle magazynować energię, którą produkujemy. Warto zastanowić się nad rozwiązaniem on-grid, które umożliwia nam przekazywanie nadwyżek energii wyprodukowanej w lato do ogólnej sieci energetycznej. Dzięki temu możemy wykorzystać je w okresie jesienno-zimowym.\nDobrze zamontowane panele słoneczne nie będą posiadały ruchomych elementów oraz innych konstrukcji. Dlatego nie będą one wymagały kosztownej konserwacji. Zazwyczaj zleca się czyszczenie instalacji raz na rok lub 2 lata. Warto tutaj zdecydować się na usługi profesjonalistów, którzy będą wiedzieli jak się za to zabrać. W ten sposób unikniemy jakichkolwiek uszkodzeń. Pamiętajmy o tym, że instalacja jest objęta gwarancją, dlatego w przypadku jakiejkolwiek awarii nie spowodowanej przez nas, powinniśmy zgłosić się do producenta lub instalatora.


Zasady dobrego pakowania - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Jak Się Spakować Na Wakacje » Zasady dobrego pakowania\njak się spakować na wakacje co zabrać na wakacje pakowanie\njak się spakować na wakacje/Shutterstock\nCzęsto podróżujesz? Zapewne jesteś mistrzynią pakowania się, ale to nie jest reguła. Nawet tym, które często wybierają się w podróż, wypełnianie walizek może sprawiać problem. Zebraliśmy kilka rad, które być może usprawnią Wam proces pakowania się:\nCzytaj więcej: Jak sprytnie spakować się na wyjazd\nBy uniknąć chaosu, najlepiej na wszystko mieć osobną przegródkę, woreczek, saszetkę. Nie pozwalają może one zaoszczędzić miejsca, ale przynajmniej wszystko jest znakomicie zorganizowane i w pełnym porządku.\nRozdzielaj i kategoryzuj\nOsobno bielizna, skarpetki, osobno bikini, spodnie… Wówczas już rzut oka pozwoli Ci sprawdzić, czy aby czegoś nie zapomniałaś.\nIlość rzeczy do zabrania może wydawać się przerażająco duża, jeśli spiszemy je na kartce, ale znacząco ułatwia sprawowanie kontroli nad naszym bagażem i jego zawartością. Listę "odfajkuj" na ok. 30 minut przed wyjściem, dorzucając ostatnie niezbędne rzeczy, jeśli to konieczne.\nDrobnymi rzeczami wypełniaj luki\nTo z kolei metoda pozwalająca oszczędzić miejsca. Niestety, zdarza się wówczas, że figami i skarpetkami mamy usiane pół walizki, ale zyskujemy cenne centymetry.\nWeź worki na brudne rzeczy\nJeśli nie będzie warunków, by na wakacjach robić pranie, zabierz ze sobą worki na ubrania jasne i ciemne. Powinny być bawełniane (nie plastikowe!). Po przyjeździe będzie Ci prościej wszystko rozpakować.\nSpakuj mydło marsylskie!\n…do prania. Mydło marsylskie nie tylko myje, ale jest to też znakomity środek piorący, nadający się do prania ręcznego, a przy tym pięknie pachnie. Szkoda by było, gdyby Twoja ulubiona sukienka leżała poplamiona np. już pierwszego dnia.\nUbrania, które się gniotą, układaj na płasko na końcu\nOwszem, można zabrać ze sobą turystyczne żelazko, ale często nie mamy chęci prasować ubrań podczas urlopu. Dlatego ubrania w łatwo gniotących się ubrań trzeba układać tak, by były maksymalnie rozłożone.\nPakuj się na trzy dni przed wyjazdem\nWtedy nie okaże się, że Twoje ulubione ubrania jeszcze wiszą i schną, a Ty nie kupiłaś połowy potrzebnych rzeczy.\nZabieraj tyle, ile trzeba\nJeśli chodzi o kosmetyki, nie ma sensu taszczyć wielkich i ciężkich butli. Dlatego zabieraj wersje mini, najlepiej w takich pojemnościach, które zużyjesz w trakcie wyjazdu. Wiele sieci drogerii (np. Rossman, Sephora, Superpharm) ma w swojej ofercie miniaturowe produkty przeznaczone na podróż.\nButy spryskaj odświeżającym sprayem do obuwia\nNie, nie sugerujemy, że Wasze obuwie nieładnie pachnie. Za to jest to sposób na uprzyjemnienie aromatu całego wnętrza walizki. Możesz też dorzucić 1-2 woreczki z lawendą.\nJeśli pakujesz się w kilka osób, wyznacz kogoś, kto zapanuje nad bagażem\nDzięki temu unikniesz sytuacji typu: "Myślałam/myślałem, że ty to spakowałaś/eś".\nZAWSZE dwa razy sprawdź, czy masz:\n- dokumenty potrzebne do wyjazdu,\n- lekarstwa, jeśli przyjmujesz,\n- piżamę (okazuje się, że to bardzo często zapominany element!).\nPoniżej bardzo prosto i przystępnie wytłumaczone zasady dobrego pakowania, dzięki któremu zaoszczędzimy maksimum przestrzeni. Wideo jest po angielsku, ale ilustracje świetnie wszystko pokazują:


Fast & Furious Crossroads - twórcy prezentują pierwszy gameplay | Gaming Society\nStrona głównaGryAktualnościFast & Furious Crossroads - twórcy prezentują pierwszy gameplay\nFast & Furious Crossroads – twórcy prezentują pierwszy gameplay\nMimo początkowych problemów, gra Fast & Furious Crossroads ma się całkiem nieźle. Twórcy pochwalili się nawet pierwszym fragmentem gameplay.\nWydawca gry, Bandai Namco, poinformował, że pierwotnie zaplanowana na maj gra, finalnie (oby) ukaże się 7 sierpnia. To całkiem dobra wiadomość, biorąc pod uwagę, że na przeszkodzie pierwotnej premiery stała data debiutu filmu w kinach. Wielu fanów spodziewało się wręcz, że gra trafi na sklepowe półki dopiero w przyszłym roku. Oprócz daty, potwierdzono także, że tytuł trafi na PC, PS4 i Xboxa One.\nCo do trailera natomiast, nie jest on na szczęście zlepkiem filmów na bazie silnika gry, a faktycznym montażem scen z gry. W grze przyjdzie nam wypełniać różnorakie misje, podobne do tych, które znamy z filmowej serii.\nGameplay Fast & Furious Crossroads\nTak więc musimy na przykład pokonać czołg lub przetransportować pewne urządzenie. Nie jesteśmy w tej walce oczywiście bezbronni. Za grę odpowiedzialne jest Slightly Mad, które niedawno stało się własnością Codemasters. Czy to zapewni grze oczekiwaną jakość?\nXboxa One X, na którym zagracie w grę, w świetnych cenach znajdziecie tutaj:\nSourceEurogamer, okładka: YT\nFast & Furious Crossroads data premiery\nFast & Furious Crossroads gameplay\nFast & Furious gameplay\nPoprzedni artykułGOG Summer Sale: 3000 gier, dema Desperados 3 i System Shock\nNastępny artykułFar Cry 5 – w ten weekend gra dostępna za darmo na PC