a ja tak z innej beczki do tej prawicowej części\npopatrzcie sobie na kolejną żonę korwina mikkego w kontekscie ustawy stop pedofilii\na teraz wyobraźcie sobie waszą córkę na jej miejscu\njak wam z tym jest?\nA mi się wydaje że PiS robi tu hucpę pod Dudę. Przecież ta ustawa jest tak idiotyczna i po jej wprowadzenie takie gromy spadną na PiS i z Europy i z USA, że musieliby być totalnymi idiotami by to wprowadzić. Mi się wydaje że PiS to w sejmie przegłosuje, a potem "zbawca" Duda rzuci vetem, oczywiście w uzgodnieniu z Prezesem, po to tylko żeby zyskać punkty na wybory prezydenckie.\nSEKS ROZPRASZA! Wie o tym Kaczyński wychowany w PRL, kiedy to propagowano hasło:\n"ZAMIAST TRZEPAĆ W KĄCIE PRĄCIE,\nGŁOSUJ W NARODOWYM FRONCIE"\na teraz na PiS\npanie ksiadz tymek szydło co słychac u wyru...ej 16 latki\nNależy powołać komisję społeczną lub spoleczno-panstwowa do zbadania życiorysu prałata Jankowskiego.\nPolski KK odmówił jego lustracji. To nie powinno zniechęcić Polaków choć to utrudni bo KK nie udostępni dokumentacji kościelnej.\nPrałat Jankowski już zmarł - ponieważ to postać historyczną to musimy kierować się tym by przyszłym pokoleniom Polaków przekazać prawdę historyczną i dlatego trzeba odłożyć zasadę że o zmarłych mówimy dobrze lub wcale. W tym wypadku chodzi o mówienie prawdy.\nJest szansa, że przy następnych wyborach pacjenci pisu dostaną na podtrzymanie uzależnienia potrójne 500+\nJestem zwolennikiem rewolucji seksualnej, a więc do boju i na barykady.\ngdyby przy wejściach do szkół umieszczać automatyczne karabiny maszynowe jak z Obcego II, nie wszedłby żaden katecheta, ordo iuris, wojewoda z pis.\nMalleus maleficarum,bulla Ad extirpanda, Demonolatria, De la Demonologie des sorcieres wciąż przed ludobójców i katów z pis są używane.\nale sutener i tak może być szefem niku. o seksie mają decydować zboczeni przebierańcy w szlafrokach i torbach po cukrze. a najlepszą metodą antykoncepcyjną jest wysikać się po stosunku.\nNic z tej ustawy nie będzie jak zwykle i niedobrze mi się robi jak tego słucham. Trzeba coś przykryć, tym razem Banasia, to się wyciąga takie rzeczy. Wszyscy w to lezą jak mucha na lep. Maskra\nPaństwo wyznaniowe łatwiej kontrolować.\n"Tymczasem uzasadnienie do wspomnianej ustawy przypomina upiorne wynurzenia uciekiniera z domu wariatów"\nW poważnym artykule nie powinno być miejsca na takie stygmatyzujące zwroty.\nŻadnej rewolucji obyczajowej nie będzie.\nRewolucje, a zwłaszcza te obyczajowe, jak na przełomie lat 60tych/ 70tych 20tego wieku, gdy w dorosłość wchodziło pokolenie Baby Boomers, robią wyże demograficzne.\nObecna opozycja prowadziła politykę przez poprzednie dziesięciolecia, która zapobiegła skutecznie zjawisku wyżu demograficznego w Polsce, co daje pewność, że nie będzie przez co najmniej najbliższe pokolenie żadnych rewolucji.\nWszelkie pseudo rewolucje jak te, które próbuje w Polsce wprowadzić zagraniczna prasa są skazane na spalenie na panewce, a nawet będą wywoływać zjawisko odboju w przeciwnym kierunku, jak to już da się zaobserwować obecnie.\nEdukacja seksualna jest tak samo niepotrzebna jak religia. W latach 70 też był podobny przedmiot, nikt nie pamięta o czym tam mówiono, Chodzi głównie o ideologię i etaty.\nPopatrzmy na to z innej strony... Jednym z argumentów jest, że to projekt obywatelski i dlatego posowie powinni się nim zająć. Dlaczego opozycja nie jest w stanie przygotować obywatelskich projektow ustaw w ścisłym porozumieniu z dobrymi prawnikami-legislatorami? Czyżby takowych nie stało? Ordo Iuris, to światopoglądowy beton ale prawników mają dobrych. Dlaczego opozycja nie potrafi zmobilizować tak siebie jak i swojego elektoratu do poparcia projektu? Dobry projekt i milion czy dwa podpisów poparcia robiłoby wrażenie... Tego rządzący ni emogą zbagatelizować... Na początek jeden warunek, nie zaczynać od strzelania z armaty do wróbla... Ani liberalne prawo aborcyjne ani mażeństwa jednopłciowe NIE SĄ tym co Polakó boli najbardziej, to tematy medialne a nie faktyczne problemy społeczeństwa...\nBędę miał szansę na przedterminowe zwolnienie?\nSmog i seks jest na eS.\nTVP to jest ścier-wo, więc o smogu z rezerwą.\nEdukacja seksualna może być u sutenera pod kontrolą NIKu!\nPochyla się świata widzenie i nie pomaga wodą święcenie.\nTe Opus Dei, episkopaty, zbyt mało wiedzą, tylko zaświaty!\nKulminacja i upadek, dominacja i kop w zadek.\nWody organizm łakomy.\nKosmosu oka globu.\nBozony łapią atomy.\nNauczy się jedna komórka.\nKonkretnie podwójna spirala.\nDla ewolucji laurka.\nWodoru, węgla atomy.\nIstotne również azotu.\nOrganizm wiedzy łakomy.\nJak uniknąć kłopotu.\nZe wzrostem temperatury.\nCiepło jakby lustro.\nRobi się raczej pusto.\nI nie pomaga Maryja.\nRydzyk i jego słowa że duchownych KK nie można kontrolować.\nJa obywatel polski Wiesław Szkarłat nie zgadzam się z poglądem Rydzyka.\nPrzed wyborami do PE Jarosław Kaczyński w zwiazku z zapotrzebowaniem spolecznym obiecał powołanie komisji ds. przestępstw pedofilów we wszystkich srodowiskach.\nPonieważ trzeba także objąć polski KK bzdaniem takiej komisji to cicho sza w tym temacie.\nJednego muzyka namierzyli i postraszyli środowisko artystów - reżim obyczajowy kaczystow myśli że będzie miał spokój. Nie. Domagam się lustracji obyczajowej zmarłego prałata Jankowskiego. Polski KK odmówił jego lustracji.\nJebańsko było, jest i będzie.\nTo tak jakby walczyły z wiatrem, powodziami, wyładawoniami atmosferycznymi, albo co jest ostatnio modne z ociepleniem klimatu\n"propagowania lub pochwalania podejmowania przez małoletniego obcowania płciowego".\nGdzie chca przyjac granice maloletniosci ? Co to ma byc zdefiniowane jako "pochwalanie" ? A propagowac nigdy nie bylo potrzeby, seks zawsze byl popularny i to nawet wsrod bardzo mlodych osobnikow, tyle ze po cichutku, byle jak i niebezpiecznie.\nZakazać lekcji biologii.\nHmmm...czy ktokolwiek słyszał o dziecku, które było pedofilem ?\nPrezesie ratuj Wolskę póki nie zostałeś emerytowanym zbawicielem narodu!\nIlość niechcianych ciąż, incydentów homofobicznych i innych jest kilkaset procent większą niż w krajach postępowych w których związki małżeńskie LGBT są legalne.\nEdukacja seksualna w szkołach państwowych dla młodzieży która ukończyła 15 lat. Program niech przygotuje PTS. Niech to będę zajęcia fakultatywne czyli tylko dla tych którzy chcą je zaliczyć.\nJeśli KK poprzez PiS by blokował to wtedy usunąć lekcje religii ze szkół państwowych i zaprzestać ich finansowania z budżetu państwa polskiego.\nCałe zamieszanie powstało w KK właśnie dlatego że JPII nie chciał by państwa ścigaly duchownych KK którzy są pedofilami i popełniali pod wpływem tej choroby przestepstwa.\nJPII zaniedbal kontrolę KK pod tym kątem. Spowodowało to stratę Irlandii przez KK.\nRydzyk utrzymuje że strate Irlandii spowodowała rewolucja obyczajowa lat 60-tych XXw a nie błędy Watykanu za pontyfikatu głównie JPII.\nJebańsko było jest i bedzie.\nHahahha cuda panie cuda... Wyborcza dementuje manipulacje na swoją niekorzyść 😁😁\nProjekty uruchamiane przez oszołomów są nie do przyjęcia z wielu powodów, przede wszystkim przez niedopuszczalność na gruncie prawa i prymitywizm nieobecny w XXI w., a nawet w czasach sowieckich. Są wzorce światowe rozwiązania problemu: zastosowanie wiedzy, prawa oraz wykorzenienie dewiacji przez uderzenie w ich środowisko. W drugim przypadku zastosowano m.in. pozbawienie majątków umożliwiających działalność dewiantów. W projektach oszołomów nie ma ani wymienienia środowiska dewiantów, ani działań przeciwko tym środowiskom. Konkludując - kolejny przypadek próby oszustwa i okradzenia podatników.\nCzyli przeciwnicy tej ustawy popierają pedofilię?!!!\nUSTAWA z dnia .................. r. o zmianie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny Art. 1.W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 z późn. zm.) art. 200b otrzymuje brzmienie: ,,Art. 200b. §1. Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.§2.Tej samej karze podlega, kto publicznie propaguje lub pochwala podejmowanie przez małoletniego obcowania płciowego.§3.Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w §2 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.§4.Kto propaguje lub pochwala podejmowanie przez małoletniego obcowania płciowego lub innej czynności seksualnej, działając w związku z zajmowaniem stanowiska, wykonywaniem zawodu lub działalności związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi albo działając na terenie szkoły lub innego zakładu lub placówki oświatowo-wychowawczej lub opiekuńczej, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.”\nTrzymajmy dewiantów z dala od szkół\nJedyna rewolucja jaka nastąpi będzie polegać na zabijaniu homo. Tyle w temacie.\n"Jarosław Kaczyński daje bowiem zielone światło progresywistom, żeby po rządach PiS-u przeprowadzili rewolucję seksualną i obyczajową na swoją modłę."\nI tak przeprowadzą, z zielonym światłem czy bez; zapowiadają to od dawna i bez ogródek, na pierwszy ogień pójdą związki homopłciowe, a w konsekwencji homomałżeństwa i homoadopcje, przy równoległej gender-edukacji prowadzonej w szkołach i propagandowego szturmu w mediach i gej-parad na ulicy. Równolegle wprowadzą spec-ustawy "antydyskryminacyjne" zakazujące krytyki homoseksualizmu (to pod osłoną osławionej "mowy nienawiści"). Równocześnie nadal będzie prowadzona ostra walka z kościołem katolickim, na pierwszy ogień oczywiście religia ze szkół i usuwanie krzyży. No i wciąż na unijnym stole jest opcja masowej imigracji tzw uchodźców z afro-muzułmańskiej krainy szczęścia, opcja o której się dziś niewiele mówi, ale wciąż czeka na lepsze czasy.\nWszystko to w celu zmiany nastawienia społecznego, swoistej inżynierii wbijanej ludziom do głowy przemocową propagandą i zastraszaniem prawnym. Zobaczcie jak wiele z powyższego już się dzieje.\nCały wic POlega na tym, żeby tzw progresywistów wraz z ich chorymi pomysłami trzymać z dala od władzy - tak jest rola społeczeństwa: musimy się bronić przed tenczowym rakiem dokonując wyboru przy urnie.\nBo jeśli przegramy, to za kilka dekad pozostanie nam tylko opcja uliczna by walczyć o honor i godność.\nJeżeli polski KK obierze kurs Rydzyka to może się wyłożyć. Nie można chować głowy w piasku jak struś i przeczekiwać. Bo historia dogoni teraźniejszość tak czy siak. Tylko potem będzie większy wstyd. Bo dojdzie wstyd tych i za tych tych którzy zastosowali metodę na strusia.\nJeśli chodzi o obyczajowości to jestem za kompromisem społecznym i politycznym.\nZrobić okrągły stół obyczajowy.\nNiech ortodoksi KK i środowisko LGBT+ powiedzą czego chcą w Polsce. Politycy różnych sił też.\nPotem negocjować i zawrzeć kompromis (zawieszenie broni) na np. 10 lat.\nZa ten czas spokoju obyczajowej rozwijać polska gospodarkę.\nRzetelny artykul dla bardziej inteligentnych czytelnikow. Dla tych glupszych, gazeta tuz obok, bez skrupolow wciska kit, ze “PIS chce kary 5 at wiezienia za edukacje seksualna”.\nKaczyński jest inteligentnym dobrym strategiem, ale brak mu doświadczenia w życiu cociennym i to go zgubi.\nJeżeli prawica zakorkuje obyczajowości w Polsce to jak słabnie prawica to ciśnienie społeczne korek wypchnie. Jednak wtedy środowiska zakorkowane będą chciały się zrewanżować na KK i prawicy.\nDlatego proponuję kompromis czyli drogę środka.\nKażdy trochę ustąpi (konserwa ortodoksow religijnych i prawicy skrajnej oraz progresywisci) i pójdziemy z rozwojem państwa polskiego naprzód.\nTylko rozdział lewactwa od państwa .\nWynik niedawnych wyborów potwierdził słuszność tez i analiz Rojgosza .\nManipulujecie od dobrego tygodnia. W tym projekcie edukacja seksualna nie jest zakazana.\nNota bene - w szkołach ponadpodstawowych winna być przedmiotem nieobowiązkowym, tak jak religia.\nedukacji seksualnej powinni uczyć księża.\n"(...)większość, nauczycieli, edukatorów i pedagogów" . O co chodzi? Kto to są ci edukatorzy? Jak popatrzeć na wykształcenie tych aktywistów z Pontonu, to prawie nikt nie ma wykształcenie pedagogicznego, o kierunkowym w dziedzinie, którą się zajmują nie wspominając.\nUważam, że edukatorzy, zarówno katoliccy jak i neutralni pod tym względem, powinni zasadniczo wstrzymywać się z wyrażaniem (własnych lub cudzych) opinii i stosunku emocjonalnego do zagadnienia seksu. Jest to zasadniczo istotne, gdyż mówią do dzieci a więc osób niedojrzałych i często nie mających orientacji ani jeszcze własnego, wyrobionego stosunku do świata w jakim żyją. Wyrażanie stosunku zaś może poskutkować późniejszymi, niekorzystnymi dla nich decyzjami, co w konsekwencji w skrajnych (a tych nie brakuje w obecnej rzeczywistości) sytuacjach spowodować może wykorzystanie w różny sposób tych młodych ludzi.\nNp. jeśli katolicki edukator przekazuje, że seks powinien wiązać się z małżeństwem, może sprowokować zachowania wręcz przeciwne do zamierzonych, wynikające z młodzieńczego buntu.\nNatomiast wyrażanie opinii, iż seks jest "cudowny", "przyjemny" może ułatwić decyzję młodej osobie o wejściu w życie seksualne np. pod wpływem manipulacji, czy presji i to nie koniecznie starszych osób ale nawet rówieśników. Można sobie łatwo wyobrazić np. chłopaka 17 letniego, który pragnąc za wszelką cenę jedynie rozładować silne napięcie seksualne, posuwać się będzie do manipulacji i presji w stosunku do różnych równolatek, które ulegną łatwiej jego manipulacjom, ze świadomością, iż seks jest przyjemnością a więc swego rodzaju zabawą. Mając przy tym nadzieję na nastoletni, emocjonalny związek, czyli po prostu znalezienie chłopaka. Jeśli zaś szukanie nastoletnich partnerów wiązać się będzie z wchodzeniem jednocześnie w życie seksualne, będzie oczywiście narażać młode osoby na duże problemy, zarówno w sferze emocjonalnej jak i wielu innych (ciąże, zobowiązania z tym związane z obu stron). Niestety słyszę o takich praktykach coraz częściej. One zaczynają chyba zdominowywać relacje nastoletnie a to tworzy szeroko zakrojoną patologię.\nPonadto opiniowanie tego rodzaju, ułatwiając podejmowanie zachowania seksualnego, może w konsekwencji spowodować również ułatwienie decyzji o stricte patologicznym zachowaniu, łącznie z podejmowaniem np. decyzji o prostytuowaniu się, zachowaniu pornograficznym itp.\nPoza tym „wkładanie sobie słoika do odbytu” jest jednoznacznie negatywną czynnością (szkodliwą dla zdrowia), która nie powinna spotkać się z najmniejszą aprobatą ze strony edukatorów.\nSądzę, że dojrzałe społeczeństwo powinno aktualnie zastanowić się i podjąć odpowiednie kroki zasadniczo celem podwyższenia wieku inicjacji seksualnej młodzieży, który (mimo edukacji seksualnej) wciąż się, niebezpiecznie obniża.\nLukasz tak jak 99% twoich teorii te tez do bani.


Dom pełen kosmitów by Justyna Walczak: stycznia 2016\nNiestety, oj niestety. I to już kolejny raz w ciągu naszego małżeństwa.\nNie mogę powiedzieć,że się do tego przyzwyczaił, albo że nie robi to na nim wrażenia. Na szczęście nadal marudzi, że mam się zajmować tylko nim, że mam tamtego porzucić i czyni próby usunięcia z naszego małżeńskiego łoża uzurpatora:).\nMowa o Samuelu Vimesie, komendancie Straży Nocnej w Anth-Morpork czyli postaci stworzonej przez Pratchetta. Nie wiem co Sam Vimes ma w sobie, ale nie ja jedna ulegam jego czarowi. Teraz jest mój. Przeczytałam pozycję numer 8 z wyzwania ( czyli na razie jestem do przodu) "Na glinianych nogach" i zapragnęłam przypomnieć sobie wszystkie części Świata Dysku o straży nocnej. No i wsiąkłam. Rozważam nawet wyprowadzenia się z sypialni, bo światło w nocy i książka pod plecami przeszkadzają mojemu ślubnemu zazdrośnikowi. Co prawda miło wiedzieć, że Mu zależy...Tamten niestety też zajęty ;-)\nAsia patrząc na starsze rodzeństwo rozpoczęła naukę pisania literek dokładając komentarze typu:\n-Tak, tak wiem e powinno być takie bardziej kólkaste- w tłumaczeniu okrągłe :)\nDziewczyny szaleją z fryzurami, a ja nadal nie umiem zrobić nawet zwykłego dobieranego. Tu się przyznam, że w życiu nie bawiłam się lalkami. I takie są skutki:)\nTo ruchliwa Apsiula:)\nZ zabaw znanych w moim dzieciństwie pojawiła się u nas w domu "baza" czyli robienie domków,namiotów, kryjówek z koców i mebli. Sobotę dzieci spędziły bardzo pracowicie na przemeblowywaniu wnętrz.\nTo wnętrze bazy:)))\nI jeszcze uchwycone w locie. Na pamiątkę i ku przypomnieniu gdzie podziewają się wszystkie pieniądze, które pracowicie zarabia mój Ukochany. To przegryzka Jasia. Przekąseczka...\nMoje zdumienie budzi tylko fakt, że bułki posmarował masłem i pokroił wędlinę oraz ser. Panowie zazwyczaj nie robią sobie tyle kłopotu i chwytają chleb w całości, tak samo kiełbasę czy gomułkę sera:))) Warzywka są zbędne albo zjadane w drodze między blatem kuchennym a stołem.\nTu od razu wstręt czytelniczy. U nas przy stole niestety się czyta, zazwyczaj. Wyjątkiem jest niedzielne śniadanie i inne uroczyste posiłki. Ostatnio dzieci uwielbiają przy posiłkach oglądać zdjęcia z albumów o Gdańsku.Tu właśnie widać fragment takiego albumu przygotowanego do smakowania wraz z posiłkiem. To zdjęcia bardzo stare, a w większości robione przez ojca i syna Kosycarzów, którzy skrupulatnie uwieczniają gdańską historię od końca II wojny światowej. Mnóstwo frajdy sprawia odnajdywanie znanych miejsc, porównywanie jak wyglądały kiedyś. A scenki rodzajowe przy saturatorze czy trzepaku to gotowy wstęp do różnych opowieści. Józek dzisiaj poszedł spać z jednym z takich albumów, na dobranoc zdążył zadać podchwytliwe pytanie:\n-Czemu te zdjęcia są tylko czarne i białe? Nie było wtedy kolorów?\n-Kiedyś nie umiano robić kolorowych zdjęć i inne były aparaty.\n-Ale nie było kolorów?\nI dopiero starsza siostra wyjaśniła:\n-Kolory były, tylko nie ma na zdjęciach.\nJózinek po prostu myślał, ze dawniej wszystko było czarne i białe tylko:) Widzę, ze jutro możemy się zająć historią fotografii.\nNie zostało to udokumentowane, choć Marta bardzo chciała. Taka mała sesja zdjęciowa na temat rozrywek matek wielodzietnych:)))\nWczoraj wieczorem , po 21 przyjechała do mnie przyjaciółka. Przywiozła moje dzieci i swoje żelazko. W eleganckim stroju, bo była na Euchrystii w swojej wspólnocie. Moje dzieciaki z niedowierzaniem patrzyły jak wyjmuje sprzęt domowy, rozkłada kocyk na stole obok mojej deski do prasowania i rusza mi na ratunek. Umówiłyśmy się na pogaduchy, zapytałam czy nie będzie jej przeszkadzać, że powalczę z górą "do prasowania" a ona wzięła i ruszyła z pomocą. Do 23.30 wszystko było poprasowane, a omówiłyśmy aspekty życia od robaków po egzorcyzmy, dużo czasu poświęcając wychowywaniu dzieci. To był cudny wieczór.\nAutor: dom pełen kosmitów o 21:55 9 komentarzy:\nJak się tak gada i gada z dziećmi to wychodzą na jaw różne sekrety:) Najczęściej te dawne, po których przecieramy oczy i zastanawiamy się jak oni wpadli na coś takiego...Na szczęście nasze dzieci zachowują pewne miłosierdzie wobec nas i na razie możemy się śmiać z ich wybryków. Albo faktycznie mają nie najgorzej poukładane w głowach (chciałabym), albo są tak przebiegli, że straszliwe postępki potrafią dobrze ukryć. Czasami się zastanawiam.\nA oto co wczoraj ujrzało światło dzienne.\nZaczęło się od rozmowy o panu Noblu, jego fundacji, kategoriach w jakich jest przyznawana nagroda. Oczywiście z lekkim podtekstem politycznym. A Marysia zaczęła wspominać z wyrzutem patrząc na starszych braci:\n-Wy mi kiedyś powiedzieliście, że dziadek dostał nagrodę Nobla.-ja tez jako żywo usłyszałam o tym po raz pierwszy, ale najlepsze było jeszcze przede mną.\n-Pokojową!!! I mówiliście, że dlatego nie mieszka w willi, bo dostał pokojową!\nTu nastąpił moment, w którym braciszkowie turlali się po podłodze, a my z Ukochanym usiłowaliśmy przyswoić słowa córki. Każde słowo osobno było zrozumiałe, ale razem nie chciały spiąć się w sensowną całość.\nJak oni to wymyślili, zwłaszcza, że Mary Lou nie jest od nich dużo młodsza czyli jak była mała to oni również:). To chyba kwestia zaufania do starszego rodzeństwa. Muszę pilnować co opowiadają Asi i Piotrkowi...\nDzisiaj będzie post z odsyłaczami :)))\nPo pierwsze wczoraj była rocznica wyzwolenia obozu koncentracyjnego Auschwitz. I na stronie wp.pl znalazł się artykuł o położnej, Słudze Bożej Stanisławie Leszczyńskiej. Mam wrażenie, że już o niej pisałam. Odbierała porody w strasznych warunkach, nie pozwalając na zabicie żadnego dziecka. Ryzykowała życiem. Pomimo braku wszystkiego, brudu, chorób nie zmarła jej żadna kobieta i wszystkie dzieci mogły się urodzić. Wiele z nich niestety zmarło, ale mamy mogły je przytulić, powalczyć o ich życie, dostały szansę.\nKiedy zdarza mi się być przy porodzie domowym zawsze proszę Stanisławę o pomoc, rozeznanie. Pamiętam jeden poród, błyskawiczny, gdy wbiegłam właściwie w momencie rodzenia się główki. Na szyi pępowina, mama stoi a mi brakuje ręki, by tę pępowinkę zsunąć. Żarliwie prosiłam niebieską położną o pomoc i za chwilę trzymałam w rękach małego facecika, który jako żywo pępowiny na szyi nie miał. Można\nto różnie tłumaczyć, ja mam głębokie przekonanie, że otrzymałam pomoc z góry.\ntutaj artykuł o niej. Polecam!\nSkoro jesteśmy w tematach położniczych to jestem w trakcie załatwiania. Papierologii stosowanej itd. Oczywiście w związku ze szkołą rodzenia. Dzisiaj ciąg dalszy i mam ( króciutkie co prawda) chwile, w których pojawia się pytanie:\n-Na co Ci to było?- ale tak po cichu pytam siebie.\nNasz 9-cio osobowy Transporter, w wieku lat 20 został skazany na emeryturę. Zaprzyjaźniony mechanik rzucił do mojego męża:\n-Kup ty sobie inny samochód!\nJa tak czułam. Co prawda wykonanie polecenia jeszcze potrwa:)))\nWczoraj wieczorem został ogłoszony rodzinny konkurs na logo szkoły rodzenia. Wszyscy ruszyli do poważnej działalności twórczej, a specjaliści od razu postanowili zrobić to przy pomocy czegoś tam na komputerze. Wynikami się pochwalę.\nI na koniec kolejny odsyłacz, szczególnie dla wielbicieli Różowej Pantery. Czyli np. dla mnie.\nAutor: dom pełen kosmitów o 11:05 9 komentarzy:\nEtykiety: dzieci, poród domowy, rozmowy, samochód\nStypa w Warszawie\nNie wiem, do którego miejsca uda mi się napisać dzisiejszy post. Za chwilę muszę zbierać towarzystwo do gdyńskiego akwarium na specjalną lekcję o Bałtyku.\nNajpierw o książkach.\nMam za sobą numer 6 czyli "Bajki,które zdarzyły się naprawdę" Anny Moczulskiej. Książka świetna, czyta się jednym tchem mając przy tym miłą świadomość pogłębiania wiedzy historycznej. Czasami zaskakująca i potwierdzająca tezę, że historie prawdziwe są często bardziej nieprawdopodobne niż te wymyślone. Jedyne zastrzeżenie to takie, że po przeczytaniu ostatniej strony pozostaje niedosyt.\nNumer 7 to książka,która na mojej liście nie była, ale skoro trafiła mi do rąk to przeczytam. Intryguje już tytułem:" Stowarzyszenie miłośników literatury i placka z obierek ziemniaczanych". Jeśli ktoś ma ochotę na niegłupią kobiecą literaturę, która poprawi mu humor to bardzo polecam. Można się pośmiać, popłakać i oczywiście zaraz chce się pojechać w opisywane rejony, ale tego już nie zdradzę :)\nCzeka na mnie stosik:\nI nie mogąc się zdecydować zaczęłam czytać równocześnie:\nCień wiatru- nie wiem czy to się liczy do wyzwania, bo już kiedyś czytałam\nNa glinianych nogach- oczywiście Pratchett jest najbardziej zaawansowany, bo najbardziej mnie wciąga\ni Oczami Jezusa, która to rzecz nie nadaje się do szybkiego czytania czyli stanowić będzie tło przez długi czas. To książka z tych, które trzeba przemyśleć i przemodlić.\nNo i muszę wychodzić.\nPrzyczołgałam się z powrotem :) Jestem po oglądaniu ryb dużych i małych, sprawdzaniu jak się rozmnaża rekiny, wyjaśnieniach, że tak ten duży wąż (anakonda zielona) patrzy na Ciebie jak na śniadanko, tak połknąłby Cię w całości, a ten żółw na pewno jest starszy od nas razem wziętych i milionie podobnych odpowiedzi, milionie pytań, na które nie odpowiedziałam i ponad godzinnym miotaniu się między akwariami.W przerwach zazdrościłam sowom umiejętności obracania głowy prawie dookoła.\nZa chwilę kolejny akt czyli odwiezienie Józia i Hani na dżudo, Zosi na brodway jazz a Asia i Piti mają trafić na zumbę. Potem już tylko położyć ich spać i możemy z Ukochanym wyjść na spotkanie do wspólnoty. A potem, koło północy, po odbyciu wielu rozmów z tymi dorosłymi będzie można się polenić.\nAle miałam wrócić do weekendu. W sobotę, przed 19 trafiliśmy do stolicy, na stypę po reformie MENu. Tuż przed wyjazdem, a także w trakcie kilka razy wracałam już do domu. Serce rozdzierał mi Piotruś, który wołał:\n-Mama nie papa!\nBardzo mądrze jakiś czas po wyruszeniu zadzwoniłam do domu i dowiedziałam się, że moje najmłodsze dziecko stoi przy oknie tarasowym i co przejedzie samochód pyta:\nGdyby nie to, że obiecaliśmy do Warszawy dowieźć również znajomych to stolica nie oglądałaby mojego szlachetnego oblicza. I na nic rozumne tłumaczenia mego Ukochanego, że Piotruś ma dobrą opiekę, nic mu sie nie dzieje ani nie stanie jeśli mama na dobę wyjedzie. A mi podobno się przyda. Ale jakoś mnie nie przekonał. Przynajmniej nie do końca.\nNa imprezie od razu właściwie zaczęłam gadać z dziewczyną z telefonu wsparcia dla rodziców zagrożonych odebraniem dzieci. Mam jej telefon, jakby co to mam udostępniać.\nOpowiadała, że psychicznie coraz gorzej znosi te telefony, których jest coraz więcej i coraz błahsze powody zagrożenia rodziny. Jakie? Ano np. dwulatek chodzi jeszcze ze smoczkiem.\nTu mogłam dorzucić i swój wstrząs. Na pewno sporo z Was pamięta rodzinę, o której pisałam przed świętami. Tam, gdzie tata zmarł a mama była tuż przed urodzeniem 12 dziecka. Otóż jak się dowiedziałam jakieś trzy tygodnie po pogrzebie pojawiła się u niej opieka społeczna i zaproponowała pomoc. Jaką? Ano zabranie najmłodszych dzieci do Domu Dziecka. Właściwie to płakać się chce. Jak ci urzędnicy się czuli jako ludzie przychodząc do rodziny dotkniętej tragedią i proponując coś takiego? A może przysłali jakieś roboty?\nAle miało być radośnie. Mój Ukochany, po wielu trudach i znojach zatańczył ze mną:) Wiem, że było to bohaterstwo z jego strony, bo nie znosi, nie cierpi itd. Przeżył.\nPo różnych pogaduchach udaliśmy się na dalsze gadanie do miejsca noclegowego czyli Dużego Brązowego Domu. Co sobie przypomnę stół w kuchni i atmosferę tego domu to znowu robi mi się ciepło na sercu. Nawet mniej myślałam o Piotrusiu i już byłam gotowa przyznać rację mężowi. Poszliśmy spać po drugiej a wstaliśmy po piątej. Tu wielkie okrzyki podziwu dla pana domu, który wstał dzielnie, by nas odprowadzić i wypuścić z posesji.\nMusieliśmy wracać tak wcześnie, bo w domu czekała jubilatka. Marynia kończyła lat 14.\nNo i wróciłam do codzienności, po wyjeździe w wielki świat. Niestety nie mogę dodać, że pełna nowych sił, bo raczej wykończona intensywnym weekendem i niedospaniem:) Geriatria.\nTrzeba przyznać, że mnóstwo nowych pomysłów i chęci do działania mi przybyło.\nW najbliższym czasie MUSZĘ skonkretyzować program szkoły rodzenia i ująć to w ramy czasowe. Dogadać się ze specjalistami, którzy mają gościnnie występować.\nPostanowiłam również zorganizować dla dzieci z ED zabawę czytelniczą z głośnym czytaniem i zadaniami do rozwiązywania, tak by mogły współpracować w grupach.\nI poszerzyć obszar naszych wycieczek, wszak zbliża się wiosna:)))\nPozostaje również wyzwanie zwane życie codzienne. Wraz z przyległościami.\nJózio właśnie obraził się na starszą siostrę, która zaproponowała mu zupę ogórkową w różowej miseczce. To naprawdę przegięcie, jak ona mogła....\nHania powtarzała słówka na angielski. Szczególnie rozwalił mnie tysiąc zapisany fonetycznie:))))\nAutor: dom pełen kosmitów o 16:33 9 komentarzy:\nEtykiety: książki, odbieranie dzieci, pomoc społeczna, pytania, taniec\nMam moment zanim tabun załomocze na schodach i radośnie obwieści : jeść!\nZa oknem pięknie sypie śnieg i tylko ja się pytam dlaczego akurat wtedy kiedy, mamy jechać do stolicy? Do tej pory drogi były czarne? Były! To nie mogły być dłużej? Ale marudzę...\nWczoraj byłam w naszym Urzędzie Wojewódzkim na konsultacjach społecznych w związku z programem 500plus. I jeszcze trwam w szoku. Z jednej strony bardzo dobrze, że coś drgnęło w sprawie rodzin. Sytuacja demograficzna Polski, jak już się pewno powtarzam, jest tragiczna. Nie tylko w porównaniu ze światem, ale i z Europą, i tą wschodnią , i zachodnią. Mam też silne wrażenie, że takie rodziny jak moja zostaną wsparte tak przy okazji, bo myśmy już pracę wykonali a chodzi głównie o te dzieci, które mają się urodzić :) Nic to, nie o zaszczyty chodzi ;-)\nPozytywne,z mojego punktu widzenia było na pewno to, że nie pojawia się pytanie: czy wprowadzać?\nNatomiast, jeśli chodzi o sformułowanie: "pierwsze dziecko" to jest to najstarsze dziecko przed 18-tką.\nNajgorsze jednak było co innego. Jako, że obsługiwać mają ten program urzędnicy z ośrodków pomocy społecznej było ich dużo na sali. I znalazłam się w innym wymiarze. Dla tych urzędników (nie obwiniam ich, z tym się stykają na co dzień) nie ma normalnych rodzin. Wszędzie libacje, nieodpowiedzialność, oszustwo i złodziejstwo. Nie dawać ludziom pieniędzy do ręki, głębsze zanurzenie w wykluczeniu społecznym, trzeba będzie sprawdzać itd. Bo jest niestety podpunkt, chyba 8, ustawy mówiący o niewłaściwym wykorzystaniu środków. Kto będzie decydował co jest właściwe? Teraz rozumiem dlaczego Związek 3+ i Elbanowscy chcieli oddzielenia tego programu od zasiłków socjalnych. Wyszłam wstrząśnięta,dźwigając brzemię patologii, dookoła siebie widząc patologię i podejrzewając wszystkich wokół o niecne uczynki. Ludzie co się dzieje?! Ja nie chcę!\nKażdy dostał kartkę, by spisać swoje uwagi, które pan wiceminister zabiera do Warszawy. Starczyło mi sił tylko na to, by napisać dużymi literami:\nWIĘKSZOŚĆ POLSKICH RODZIN TO NIE PATOLOGIA!\nChyba więcej nie napiszę, bo jeszcze się nie otrząsnęłam. Pozdrawiam z patologicznej rodziny, na patologicznym blogu całą resztę patologii ;-)\nAutor: dom pełen kosmitów o 08:35 27 komentarzy:\nEtykiety: dodatek, dzieci, patologia\nZorientowałam się właśnie, że w czwartek minął rok od napisania pierwszej notki na tymże blogu.\nTo dla wszystkich Czytelników :)\nPrzez ten rok zapisywania wydarzeń z naszej codzienności nieco uzależniłam się od bloga :)\nZ drugiej strony kilkakrotnie pojawiało się w mej głowie pytanie: czy to ma jakikolwiek sens? Takie zwyczajne życie, nic mądrego i ciekawego. Pojawiło się jednak kilka komentarzy i maili, które spowodowały, że nie przeszłam na pisanie offline.\nTeraz też czasami myślę, że może trzeba skończyć z tym mądrzeniem się i ekshibicjonizmem;-) Ale to trudne, bo człowiek się przyzwyczaja, rano sięga po laptopa i sprawdza ja daleko sięga jego sława, ile ma komentarzy...Oczywiście ten teoretyczny człowiek :)))\nZ wrażenia nie wiem co mam pisać. Pustka w głowie jak nigdy. Zawsze tam się kłębi za dużo, a tym razem...\nTo może przejdę na bezpieczny temat czyli książki.\nMam pewne przemyślenia, które podniosły mi lekko włos na głowie.\nW młodości, nie tak bardzo odległej czytało się Stendhala, Balzaca, Dostojewskiego, Tołstoja, Zafona, całą trylogię Tolkiena w dwa dni, Whartona czy " Króla szczurów" łykało się w drodze do szkoły, tudzież na niektórych lekcjach. A teraz? Teraz trzeba mieć "warunki" , nie czyta się po kolei, alfabetycznie tylko wybiera, grymasi, przebiera. I co najgorsze, aż nie wiem czy się przyznawać, loty intelektualne nieco obniżone. Szczytem dobrego smaku staje się Jane Austen, Chmielewska czy Agatha Christie. Choć nadal naj, najkochańsi pozostają Tołstoj i Prus. Tylko jakby niektóre postacie wnerwiają nieco bardziej. Aż chciałoby się jedną z drugą przełożyć przez kolano, albo dać jej trochę prawdziwej roboty. Piszę tu o Madzi z "Emancypantek" i o Annie Kareninie. Też mi heroina. To już wolę niedojrzałą Scarlett O'Harę.\nAle " Wojna i pokój", ah! Mogę Tołstojowi wybaczyć to jak szpetnie odmalował kobietę w "Annie Kareninie".\nZ książek czytanych w ciągu ostatnich lat największe wrażenie zrobiła na mnie "Chata " Younga. Dostałam tę książkę od przyjaciółki, która bardzo mnie zachęcała do przeczytania. Trochę mnie wprowadziła. A ja odłożyłam książkę na półkę myśląc, że nigdy jej nie przeczytam. Na usprawiedliwienie dodam, że byłam w ciąży i nie dla mnie opowieści o porwaniach dzieci, o ich zabójstwach i rozpaczy rodziców. W końcu jednak po nią sięgnęłam. Obgryzając paznokcie i tłumiąc szloch towarzyszyłam rodzicom, szczególnie ojcu w poszukiwaniach córki. Zaskakujące zakończenie, po ludzku tragiczne a jednak tak piękne, niosące nadzieję i spokój powoduje, że ta książka jest w moim sercu, chce się do niej wracać.\nNatomiast jak najgorsze wrażenie uczyniła na mnie książka, na którą długo czekałam i polowałam. Jeden z nielicznych jeśli nie jedyny przykład tego, że książka może być gorsza niż film.To "Smażone, zielone pomidory". Film narobił mi takiego apetytu... A książka? Kiepściutka.\nW ramach wyzwania przeczytałam w tym tygodniu dwie pozycje.\nNumer 4 czyli "Tajemnica domu Helclów" Maryli Szymiczkowej ( to pseudonim jaki przybrał Jacek Dehnel z partnerem). Akcja toczy się w roku 1893, w Krakowie. Jestem zachwycona. Intrygą kryminalną, opisami życia codziennego, przemyśleniami głównej bohaterki co do której nadal nie mogę się zdecydować czy ją lubię czy też nie. Bo sympatyczna to ona nie jest :))) Polecam!!!\nNumer 5 to "Rzeki Londynu" Aaronovitcha, na które się nabrałam. Znalazły się wśród moich ulubionych kryminałów, gdzie wątek zbrodni nie jest najważniejszy. No i czyta się faktycznie łatwo, niby przyjemnie, początek niezły. Londyn, zbrodnia, ciało bez głowy i pojawiający się duch, by co nieco podpowiedzieć młodemu posterunkowemu. Dalej już tylko gorzej. Kuszące boginie rzek ( tu opisy zjawisk fizjologicznych męskiego organizmu), czary i wilkołaki albo co. Nie przekonała mnie ta książka, stracony czas.\nDzieciaki śmigają na sankach i utrwaliła się w nich wroga postawa wobec piaskarki przejeżdżającej raz dziennie pod naszymi oknami. Pisałam już, że najlepsza górka na osiedlu jest pod naszymi oknami. A jako, że to koniec ślepej uliczki to jest to równocześnie jezdnia., która swoje prawa ma. Nasze dzieci i nie tylko są strasznie zbuntowane na niszczycielskie działanie służb drogowych. Jak widać istnieje grupa obywateli, która byłaby zadowolona z niewydolności wyżej wymienionych służb :) Padały już różne propozycje, ale wszystko przebił Józio, który pojawił się rozgoryczony w drzwiach:\n-Mamo czy mogę tego pana stuknąć młotkiem?\nSerce mi zamarło na tak krwiożercze pragnienia mojego synka. Długie tłumaczenia dlaczego byłoby to niewłaściwe nie bardzo do niego dotarły, tak jak i tłumaczenie dlaczego ważne jest, by samochody mogły wjechać pod górę.\n-Tata umie wjechać po śliskim.\nNo tak zapomniałam, tata wszystko umie i w związku z tym poprzeczka jest ustawiona wysoko. Mama już o tym wie, tylko sąsiedzi chyba nie są świadomi.\nPiotruś z dnia na dzień mówi coraz więcej i buduje coraz wymyślniejsze wypowiedzi. Jutro są 20 urodziny Stasia. Laurki przygotowane z różnymi wielbiącymi najstarszego brata tekstami np. Megastachu a pod tym czołg :)))\nJutro też mam spotkanie w sprawie pracy. Termin rozpoczęcia działalności przesunął się na marzec z powodu niezakończonych prac budowlanych.\nA w następną sobotę będziemy z Ukochanym w Warszawie. Sami. Na stypie po reformie. Kto zgadnie jakiej?\nJak na pustkę w głowie całkiem nieźle mi poszło...\nAutor: dom pełen kosmitów o 20:15 12 komentarzy:\nMiałam już iść spać, bo po nocach kończonych koło drugiej następnego dnia jakoś brak mi kondycji. Tylko, że nosi mnie, żeby spisać co mam do napisania. Inaczej znowu będzie tydzień przerwy. Do tego czeka pranie, do złożenia, wyprasowania i do powieszenia. Z powodów naukowych moje potomstwo udziela się w domu minimalnie, no cóż egzaminy... A młodsi nie udzielają się z powodu śniegu. Dziś w końcu można było trochę pozjeżdżać na sankach. Spędzili tam długie chwile. Tylko na początku były powroty co 30 sekund ze zwyczajowym:\n-A on na mnie skacze!\n-Ona nie chce się dzielić!\n-Na tych nowych sankach nie da się zjeżdżać!\n-Oni się ze mną nie bawią.\nNajlepsza górka do zjeżdżania na naszym osiedlu jest właśnie koło naszego domu więc daleko nie mieli. Dopiero groźba, że zaraz wrócą do domu poskutkowała i zapanowała harmonia w stadzie :)\nMuzyka na samym wstępie właśnie tak mi się kojarzy. Tekla Bądarzewska-Baranowska była matką wielodzietną z XIX wieku i pomiędzy domowymi obowiązkami i wychowywaniem dzieci ( a robiła to sama) pisała utwory muzyczne, dzięki którym jest bardzo znana na świecie a szczególnie w Japonii i Stanach. Dała radę? Dała. A nie miała pralki automatycznej... Muszę przyznać, że wcześniej nigdy o niej nie słyszałam i nie miałam pojęcia, że jej utwór "Modlitwa dziewicy" jest równie popularny co " Dla Elizy". Przeczytałam o niej na blogu, na który trafiłam czytając co czytają ci, których czytają ci, których ja czytam :)))) Proste? Blog nosi nazwę Kobiety i Historia a jego autorka napisała książkę " Bajki, które zdarzyły się naprawdę". Książka wylądowała na mojej liście i oblizuję się ze smakiem czekając na lekturę.\nA na razie pani Tekla zmotywowała mnie do tego, bym nie rozczulała się nad sobą w kwestii prania.\nJuż wcześniej miałam wspomnieć o pewnej grze. Niedługo ją nabędziemy na własność. Na razie nasze nastolatki i dorośli też spędzili nad nią noc poprzedzającą Sylwestra, noc sylwestrową i Nowy Rok. Przywiózł ją jeden z gości:) Gra nazywa się Talizman.Magia i miecz.\nI na pewno jest w niej pewna magia. Od czasu zetknięcia z nią słychać w naszym domu jęki:\n-Kupimy ją? Dooobrze?\nNatomiast z młodszymi zapoznajemy się z Detektywem Pozytywką Grzegorza Kasdepke.\nTaka właśnie pozycja trafiła pod nasz dach za sprawą mojej serdecznej koleżanki, która mi ją podsunęła po własnych dzieciach. To moje pierwsze spotkanie z tym detektywem. Każde opowiadanie niesie zagadki, które na szczęście ( jeśli nie wiemy) są rozwiązane z tyłu książki. Teksty są krótkie, zajmujące i prowokujące w niektórych wypadkach do doświadczeń. My dzisiaj mamy za oknem słoik z wodą, by sprawdzić czy lód faktycznie może być złoczyńcą niszczącym szklane naczynia :) Tylko cena jest lekko porażająca, bo prawie 50 złotych.\nOstatnio zarysowała się w ogóle niepokojąca tendencja. Tym poczytaj detektywa, te żebrzą o Anię a najmłodsi o bajeczki. Może się sklonuję?\nPiotruś jest w przededniu nauki nocnikowania. Tylko tak mi się nie chce. No leń absolutny.\nNasz beniaminek powolutku dobija do wieku 2,5 lat. To o dzieciach w tym wieku kiedyś jakiś ojciec napisał:\n" Zamienię dwulatka na psa. Może być wściekły".\nPiter jest na szczęście łagodnego charakteru a i tak potrafi nieźle nabroić. Jest przy tym niesamowicie słodki. Zawsze najpierw analizuje sytuację i ocenia. Dzięki temu popełnia o wiele mniej gaf od swojego starszego brata Józia, który rzuca się we wszystko a myśli potem. I zawsze szczerze żałuje. Piotruś dużo mówi, ale ma swoje priorytety.\n-Moja mama, ko-ko- Znaczy kocham mamę.\n- KOPALA!- Nikt nie ma wątpliwości, że chodzi o koparę i on to naprawdę tak mówi dużymi literami :)\nTu muszę wspomnieć o pewnym zwyczaju naszego najmłodszego, bo może niedługo zniknie w pomroce dziejów zapomniany. Otóż uparcie na Jacka mówi Adam. Ale zapytany :\n-Gdzie jest Jacek?- bez żadnych wątpliwości wskazuje właściwego brata.\nDzieci bardzo rozwijają :) Oprócz różnych książek podtykają też różną muzykę. Tylko czasami z komentarzami typu:\n-To nie dla mamy...nie spodoba się jej.- A ja mam wrażenie, że w tej chwili zawahania jest " bo jest za stara". Pewno mają rację, bo mi tak jak w "Rejsie" podoba się głównie to co już znam :) Ale czasami...\nTak właśnie stało się z PENTATONIX.\nAutor: dom pełen kosmitów o 23:24 1 komentarz:\nEtykiety: gry, książki, muzyka, pieluchy, pranie\nPogoda naprawdę za punkt honoru wzięła sobie skierowanie nas ku zajęciom twórczym i tfurczym.\nZ młodszymi dziećmi byliśmy dziś na Jasełkach wystawianych u nas w parafii i odkryłam co to znaczy ukraść show. W akcji oczywiście niezastąpiona Asia. Zaczęła obchodzić dookoła scenę ciągnąc za sobą Piotrusia i komentując głośno wszystko. Następnie usiłowała dołączyć do pląsających aktorów i pomimo, że próba była nieudana wróciła do nas z okrzykiem:\n-Mamo, mamo widziałaś jak tańczyliśmy?!\nChyba się przyzwyczajam, bo przyjęłam to ze stoickim spokojem i nie usiłowałam się zapaść pod ziemię.\nJa również postanowiłam być twórcza i oprócz rozmyślań ( twórczych), jak tu zorganizować z naszą bandą wyjazd na Camino ( nasze marzenie), zaczęłam czynić spis książek do przeczytania. Camino przewija się w moich pomysłach już kilka lat. Nawet po dogłębnych studiach ustaliłam, że z dziećmi pójdziemy trasą angielską, niepełną- do Santiago zaledwie siedemdziesiąt kilka kilometrów, ale za to łagodną i wózkową. Mija kilka lat, kończy się czas wózka w naszej rodzinie, ale pojawiają się kolejne przeszkody. Droga lądowa staje się jakby trudniejsza a samoloty dla takiej ekipy nadal mało dostępne. Ukochany się śmieje, słusznie zapewne, że jeszcze kilka lat cierpliwości i będziemy mogli iść sami. Ale to chyba nie to samo.\nWracając do czytania.\nPostanowiłam wziąć udział w wyzwaniu "Przeczytam 52 książki w 2016". No i zaczęłam robić spis.\nPrzy okazji przypomniałam sobie jak trafiłam na moich ulubionych autorów.\nI Pratchetta, i Pilipiuka przyniosła do domu Marta. A że było to w czasach kiedy jeszcze czytałam to co moje dziecko (taka lekka kontrola) wsiąkłam. O obu muszę napisać kiedyś osobno, bo hołd im się należy:)))\nW zeszłym roku natomiast, przez przypadek szwendając się po internetach, trafiłam na dwie młode, polskie autorki. Lekturę ich dzieł przypłaciłam zalewem żółci, sinieniem i jeszcze innymi niezbyt twarzowymi barwami. Jak mając lat tak niewiele można tak pisać i tyle? Jak ja ich nie lubię, ale za to czytać będę!\nMówię tu o Oldze Rudnickiej i jej kryminałach, szczególnie "Natalii 5", które urozmaicąły mi urlop oraz o Marcie Kisiel. Swemu dziecku najstarszemu, które wtedy planowało wyjazd do Wrocławia kupiłam "Nomen omen". Przeczytałam jak za dawnych lat, robiąc wszystko jedną ręką i bez oczu. Trudno było. Zaczęłam też "Dożywocie", ale dokończyłam je dopiero w tym roku czyli ma numer 1.\nDrugą tegoroczną pozycją była książka Elbanowskich "Ratujmy maluchy, rodzicielska rewolucja". Pojawiła się pewnego dnia za sprawą listonosza, z przemiłą dedykacją ( a co tam pochwalę się ): Dla najkochańszych Walczaków. Zaczęłam ją podczytywać i wsiąkłam. Tak jakbym gadała sobie po raz kolejny z Karoliną o rzeczywistości polskich szkół, rodzin. Trzeba przyznać, że jednak znałam zaledwie wycinek i to ten łagodniejszy. To numer dwa.\nNo i trójka. Emma Kennedy i " Camping story". Tylko, że przez nią zatęskniłam do wakacji i niestety, niestety do pewnego samochodu. Razem z Jasiem,który mnie rozumie w mej tęsknocie do wielkiego, niezawodnego wozu, dającego efekt "łał". Do LAND ROVERA DEFENDERA. Najlepiej takiego wiekowego, dla konesera. A podobno czytanie książek nie szkodzi...\nP.s.Jeśli znacie jakieś pozycje godne polecenia, szczególnie jeśli nie są to rozprawy filozoficzne to proszę o podpowiedzi. Pozdrawiam.\nAutor: dom pełen kosmitów o 18:51 12 komentarzy:\nEtykiety: camino, książki, samochód\nNewton? Jaki Newton?\nDzisiejszy dzień budził wielkie nadzieje wśród licznych członków naszej rodziny,\nNiektórzy czekali na śnieżne zaspy, które nieśmiało zapowiadały już wczorajsze niewielkie opady śniegu, inni na temperatury dodatnie, które teoretycznie pozwoliłyby na odpalenie zafochanego samochodu.\nNiestety, nic z tego. Poranek przekreślił wszelkie nadzieje.\nSamochód odjechał na lawecie w kierunku warsztatu. Tu powinno pojawić się sporo brzydkich słów, ale skoro aspiruję do miana damy powstrzymam się. Ale ledwo, ledwo :))))\nNatomiast młodzież usiłowała działać wbrew rzeczywistości. Sanki zostały wyciągnięte i wypróbowane. Niestety, niestety, na cienkiej warstewce topniejącego śniegu pomimo wielu wysiłków i dobrej woli uczestników nie dało się jeździć. Dopiero druga próba, po zachodzie słońca dała niewielkie, pozytywne rezultaty.\nWobec przeciwności losu atmosfera w domu była nieco napięta. Przyłożyłam się do tego, łatwo wchodząc w rozważania na temat uwięzienia w domu.\nW międzyczasie Marysia ucząc się do egzaminu z biologii robiła wykład z anatomii człowieka dla Asi, która ze szczerym zainteresowaniem wysłuchiwała informacji o tym co dzieje się w jelitach, jak zbudowane są zęby i do czego potrzebna jest woda.\nBardzo w temacie okazała się informacja o nocy biologów na uniwersytecie. Aż szkoda, że nie można uczestniczyć w kilku wydarzeniach naraz. Najbliższy piątek zamierzam spędzić na wydziale biologii, prawdopodobnie biegając między różnymi salami, bo każdy chce iść na co innego. Ja poszłabym chętnie na wykład " Maść czarownicy". Bardzo przydatna wiedza. Ha!\nPewną nerwowość powodują egzaminy licealisty i gimnazjalistki. Czasami mam wrażenie, że porozumienie z drugim człowiekiem(nauczycielem) jest niemożliwe. Najpierw postawiono nam warunek, że egzaminy mają się odbywać co semestr , wychowawczyni dzwoni zaniepokojona, że jeszcze nie ze wszystkimi jesteśmy umówieni a w tym samym czasie od niektórych słyszymy, że nie mogą przeprowadzić egzaminu. Dopiero na koniec roku. Uh!\nCo prawda może się okazać , że w przypadku licealisty nastąpią wielkie zmiany. Sprowokowane przez ED i możliwość rozeznania co się chce w życiu robić i podążania za swoimi zainteresowaniami. Ale to jeszcze zobaczymy.\nPopołudnie spędziliśmy na eksperymentach.\nZaczęło się niewinnie, od przyrządzenia masy dla najmłodszych. Przepis znaleziony na stronie zainspirujmalucha. 4 szklanki mąki wymieszać z 0,5 szklanki oleju. Powstaje genialna, mięciutka masa, idealna dla maluchów. Co prawda nasza naczelna artystka przygotowując ją( a robilismy ją po raz pierwszy) nie mogła powstrzymać się od okrzyków:\n-Jaka genialna, super! No jaka mięciutka!\nFaktycznie ugniatanie jej i macanie sprawia niebywałą przyjemność.\nNa to wkroczyła nasza pierworodna i zażyczyła sobie mąki ziemniaczanej. Postanowiła zapoznać rodzeństwo z cieczą nie-newtonowską. I tu dopiero zaczęła się zabawa. Hit wieczoru! Naprawdę wiele minut trwało obserwowanie zachowania "gluta", który na ściskanie, uderzanie i ogólnie przemoc reagował utwardzaniem, zamianą w ciało stałe. Wystarczyło na moment zostawić go w spokoju, by znów przeciekał między palcami i udawał wodę.\nNa szczęście sprzątanie nie było trudne, bo pod koniec ciecz nie-newtonowska była wszędzie :)))\nPrace graficzne (rysunkowe) trwają w najlepsze. Może rozwojowi talentów sprzyja uwięzienie w domu przez pogodę i brak środka lokomocji?\nTo fragment farmy rysowanej przez Hanię. Wielki obraz ma być sklejony z wielu takich kawałków. Jestem bardzo dumna.\nA starsze kobiety w domu też znalazły sobie zajęcie. Tak na fali karnawału wypróbowują fryzury.\nByło jeszcze dużo innych wariacji, ale nie wszystkie zostały uwiecznione :)\nTak więc spędzamy czas twórczo, w międzyczasie grając w Dixit.\nWczoraj wieczorem miałam okazję powrócić do mojej ukochanej lektury. Do " Ani z Zielonego Wzgórza". Moje młodsze córki do tej pory z niechęcią odnosiły się do moich propozycji, by wzięły się za czytanie, tej obowiązkowej wedle mnie lektury. A wczoraj...\nOkoło szóstej wieczorem miały pobiec do pobliskiego sklepu. Zosia z Hanią czynią to chętnie zaopatrzone w latarki i piosenkę: "kawałek kiełbasy dobrze obsuszonej". Wszyscy pewno wiedzą skąd takie skojarzenia:))) Wróciły omawiając intensywnie jakieś sprawy. Postanowiły mnie wtajemniczyć. Pora dnia a co za tym idzie ciemność sprowokowała je do wymyślania straszydeł i widziadeł, które mogły napotkać na 300 metrach dzielących je od sklepu. Ale ile emocji. Już, już się rozkręcały, by powołać do życia większą ilość tych stworów. Wtedy wkroczyłam i zaproponowałam, że im coś przeczytam. Panny rysowały a ja czytałam im rozdział o rozhasanej wyobraźni Ani i jej lękach w związku z Lasem Duchów. Tak jak się spodziewałam nastąpiły prośby o jeszcze i jeszcze. No i na dziś znowu jesteśmy umówione na dalszy ciąg. A potem niech już czytają same. Choć znamienne było pytanie Zochny:\n-A jest taki film?- normalnie obrazkowe pokolenie.\nI a propos obrazków i filmów.\nZnajomi polecili nam film. Francuski. "Jeszcze dalej niż północ". Nie jestem zwolenniczką kina francuskiego, według mnie za dużo tam krzyczą i gestykulują, ale ta komedia ubawiła nas setnie. I w dodatku jest niegłupia. Gorąco polecam.\nNatomiast z lektur ponownie czytam " Camping story" Emmy Kennedy. Podtytuł brzmi : wakacje, namiot i rodzinne katastrofy. Zatęskniłam za tą książką właśnie po obejrzeniu wyżej wspomnianego filmu. Autorka opisuje ponoć autentyczne coroczne wakacje z rodzicami. Ilość katastrof doprawdy zatrważająca. Przyjemnie się czyta, gdy to nas nie dotyczy i do wakacji daleko. Jeśli natomiast ktoś ma słabsze nerwy, lub zapragnął by była to lektura na kanikułę to szczerze współczuję. Strach wsiadać do samochodu. Polecam!\nPoza tym na maila dostałam propozycję łamanym polskim ( zapewne od arabskiego szejka), by sprzedać swoją nerkę. Co jak zapewniał autor zapewni mi wszelkie bogactwo. O jakie na czasie! To na pewno spisek z tym moim samochodem....\nAutor: dom pełen kosmitów o 17:53 2 komentarze:\nMyśli, które ułożyły mi się w głowie w całkiem fajny wpis są nieco poważniejsze. Zobaczymy co zrobię z nimi chcąc je przelać na "karty". Czy się powstrzymam od dygresji i dykteryjek? O a ile słów znam!\nRozmyślania rozpoczęłam po przeczytaniu kilku tekstów na fb, później zdradzę jakich.\nI od razu ta wewnętrzna, dzika istota we mnie zaczęła bulgotać ( określenie Mamy z Dużego Brązowego Domu) : czy oni nic nie rozumieją, jacy idioci....I już , już zaczynała wymykać się spod kontroli. Nie dla niej modlenie się za wrogów, oglądanie sytuacji z wielu stron, zrozumienie tych drugich. Na jej usprawiedliwienie dodam, że to ona również jest gotowa oddać bez kalkulowania wszystko co ma, albo przygarnąć ludzia czy zwierza nie myśląc o tym co dalej.\nPrzez wiele lat usiłowałam oną ukryć, nie przyznawać się do niej, nie przyznawać się do tego, że moje emocje są silne, istnieją i daleko mi do łagodnej, nie podnoszącej głosu kobietki. Takiej, która na wszystko patrzy jakby z zewnątrz, mądrze ocenia i nie angażuje się zbytecznie, NIE KŁÓCI SIĘ z mężem. Ukryć jak bardzo przeżywam czyjeś złe słowa, nieakceptację. I już prawie dobrze mi szło, głównie przez to, że przy małych dzieciach nie miałam zbyt wiele czasu na roztkliwianie się nad sobą. Ale jednak nie. To nie byłam ja. Ja mam emocje, jestem emocjonalną osobą.\nPowoli akceptowałam tę szalejąca we mnie kobietę, tę drugą. Nie ukrywam, że pomógł mi Ukochany, który twierdził cały czas, że taką mnie kocha. Jak zaakceptowałam to zaczęłam zauważać plusy emocji. I te odruchy serca, o których już wspominałam, ale również to, że u nas nie ma cichych dni, wszystko jest wyjaśniane na bieżąco. Moja emocjonalna strona nie pozwala mi też na udawanie czegokolwiek, choć czasami wygodniej by było:) Zwłaszcza w relacjach z ludźmi.\nNo i odkrycie, że każdy człowiek ma emocje:) Tylko nie mogą być sterem w życiu. Ja to dużo czasu potrzebuję na dochodzenie do spraw oczywistych:)))\nTeraz codziennie mogę wychowywać tę w środku. Łapać za rękę, gdy zbyt szybko się wyrywa. I na przykład zamiast wyrażać się per idiotka o pani burmistrz Kolonii modlić się za nią.\nDrugi artykuł dotyka jeszcze większej palety emocji. Tu podaje link do niego, bo chyba Małgorzata Terlikowska napisała to bardzo spokojnie i bez emocji:) artykuł\nA ze spraw codziennych jestem poważnie zaniepokojona naszą panną Joanną. Odbywamy takie rozmowy:\n-Asiu to kto według Ciebie jest najważniejszy na świecie?- to po jakiejś akcji typu "wszystko dla mnie"\n-A ktoś jeszcze?\nI gadaj tu z taką. Ponieważ pomimo 4 i pół roku nadal jest kruszynką po przejściach utarło się tak jakoś, że Zosia i Hania sprzątają po niej, że nie ma żadnych nawet najmniejszych obowiązków. O zgrozo przegapiliśmy moment, kiedy w rodzeństwie utrwaliło się to, że Asia jest malutka i biedna. No i teraz czeka nas ciężka praca. Na wychowanie to ona jest wybitnie odporna:)))\nMróz trzyma i to taki bezśnieżny. Wczoraj było minus 17. To na ile można wyjsć na dwór? Nawet jeśli na pobliskim polu jest rewelacyjne lodowisko i kawały lodu o grubości 20 cm do podziwiania. Pół godziny i towarzystwo wraca do domu, dodatkowo rozmarudzone, że nie ma śniegu. Zwłaszcza, że mają nowe sanki. Jeszcze nie próbowane. Ale usiłowali, na piasku. Jak patrzę na termometr i na samochody, które nie chcą ruszyć to zastanawiam się czy my na pewno musimy mieszkać na północy? A jeszcze przeczytałam artykuł o braku słońca i witaminy D3. Potwierdził to co podejrzewałam, ale o tym następnym razem.\nZ tej rozpaczy umówiliśmy się ze znajomymi i naszym ulubionym chorwackim gospodarzem na przyjazd. Tylko to tak daleko, bo po światowych Dniach Młodzieży :)\nW związku z niesprzyjającą aurą dzieciaki rozpoczęły produkcję komiksów i obrazków. No i naprawdę utalentowane towarzystwo, ja w życiu nie umiałam tak rysować. Przy tej okazji na jaw wyszło, że kredki też się zużywają a niektóre ( te tańsze) nadaja się do wielu rzeczy ( np. do rozpalania w kominku) ale nie do rysowania. I tu drobny wtręt wielodzietnej rzeczywistości. Udaliśmy się na zakupy z mocnym postanowieniem, że kupimy towarzystwu kredki lepsze, takie którymi miło się rysuje. Po zakupie sześciu kompletów ( tylko jeden 24 kolorowy, reszta zwykła) wyszliśmy lżejsi o 150 i kilka złotych. Patrząc na ich zapał i ilość rysunków, za jakieś 1,5 miesiąca będziemy musieli znowu wydać tyle. Na kredki! Dzięki Bogu, że mogliśmy.\nZa chwilę Marta wysiada w Poznaniu. Realizuje swoje marzenie. Bardzo chciała się usamodzielnić i kontynuować naukę na wydziale chemii kosmetycznej. Z Wrocławiem nie wyszło. Nawet trochę się obwiniałam, że nie możemy jej pomóc w płatnościach. Bo dziewczyna pracuje i uczy się na dziennych studiach( nie ma tego kierunku w innym trybie), ale na wynajem jej nie starczy. Pieniądze, pieniądze, głupie pieniądze.\nA tu świąteczny prezent. Siostra przyszywanej babci Basi zaoferowała jej mieszkanie w Poznaniu, za darmo. Sama z siebie. Widziała Martę drugi raz w życiu, jej dbałość o ulubioną przyszywaną babcię i stwierdziła, że jest samotna i przydałby się jej ktoś taki ( ma prawie 80 lat). I jest tam wymarzony kierunek. Właśnie pojechała wszystko dogadać i poznać warunki przenosin między uczelniami:). A do Basi chodzić będzie Marysia, która już dawno zazdrościła siostrze. Bo to nobilitacja.\nAutor: dom pełen kosmitów o 09:57 5 komentarzy:\nEtykiety: emocje, kredki, pieniądze, studia, wielodzietność, wychowanie\nJak wynika z tytułu niniejszego posta, od pierwszych dni stycznia mój umysl jest świeży,wypoczęty i pełen inwencji twórczej:)\nMusiałam na chwilę zamilknąć z kilku powodów.\nPierwszy to nawał obowiązków. Samo umawianie moich dzieci na egzaminy i denerwowanie się jak im idzie straszliwie wyczerpuje i zajmuje mnóstwo czasu. A zostają te zwykłe, codzienne. Myślałam, że tylko ja tak mam,ale dziś wyczytałam u Czworokątnej Mamy, że zamyka bloga bo nie ma jak pisać. Smutno mi, podobne myśli miałam i ja. W moim nicnierobieniu domowym trudno znaleźć szczelinę na to, by spokojnie usiąść i coś napisać. A nawet jak jest taki moment to często kończy się to bezmyślnym wgapianiem w ekran laptopa. Ale jeszcze damy radę:)\nDrugi powód to choroba. Po Eucharystii w Boże Narodzenie wróciłam do domu i już nie wyszłam, aż do Nowego Roku. Złapała mnie grypa zakończona anginą i dawno już nie byłam tak wyłączona z życia jak przez ten świąteczny czas. Mój Ukochany miał urlop, mieliśmy wiele planów a skończyło się na jego samotnym byciu z dziećmi i donoszeniu mi herbat z sokiem malinowym lub antybiotyku. To tyle jeśli chodzi o plany. Z młodszymi dziećmi był na "Dobrym dinozaurze" Pixara. No i wrócił zniesmaczony. Do tej pory niezawodny Pixar naraził się Walczakowi:))) Przesłanie bajki, gdzie ludzie robili za stworzenia bardzo niedorozwinięte nie spodobało się memu współmałżonkowi.\nZe starszymi, a raczej z nimi i "przyległościami" był w exitroomie. Już kolejny raz i kolejny raz towarzystwo zachwycone. I to nie tylko nasze dzieci ale również ich znajomi. Jako, że było ich dużo zajęli dwa pokoje. Mieli do dyspozycji garderobę gwiazd i bank, w którym musieli się włamać do sejfu. Idea jest taka, że zespół jest zamykany i ma do wykonania różne logiczne zadania i poszukiwania, aby się uwolnić. Ma na to godzinę, tym razem dodatkowym bodźcem była rywalizacja pomiędzy zaprzyjaźnionymi teamami :)))\nKolejny powód to polityka. Obiecałam sobie, że w tym czasie nie będę angażowała się politycznie. Nie było to łatwe. Nie chciałam też rozpętać kolejnej politycznej dysputy ujawniając mój emocjonalny stosunek do wydarzeń różnych.\nTeraz już mogę sobie pozwolić:) Ale trochę ochłodłam/ ochłódłam.\nJestem wdzięczna obecnie rządzącym za zlikwidowanie pewnego bestialstwa. Odbierania dzieci z powodu biedy. Po to, by następnie wyłożyć pieniądze dla rodzin zastępczych lub innych instytucji. Pieniądze niewspółmierne do tego co byłoby potrzebne, by dana rodzina mogła funkcjonować normalnie. Znam niestety kilka takich przypadków, gdzie normalne rodziny okazywały się patologią z powodu niezaradności życiowej lub przypadków losowych. Takie prawo jakie istniało mogli uchwalić tylko ci, którzy są pełni buty, że sami wszystko mogą, że ich nigdy nie spotka nieszczęście. Albo ci, którzy chcą zniszczyć rodziny i zaczynają od tych najsłabszych. Uff.\nI jeszcze politycznie tylko jedna rzecz. Na przestrzeni dziejów donoszenie na własne państwo, zapraszanie obcych sił było nazywane zdradą. Może czas do tego powrócić? I z powodu zdrady czego by nie powiedzieli jest dla mnie niewiarygodne.\nNo i jestem znowu uziemiona. Mróz zaatakował i nasze samochody po krótkiej,dzielnej walce padły. Jeszcze przy minus 10 odpalały, minus 16 i 20 okazały się zbyt dużym wyzwaniem. Józio modli się, żeby jutro było mniej mrozu, bo nie dojedziemy na Jasełka.\nA teraz o lalkach. Miałam zrobić kosztorys i wymagania sprzętowe do szkoły rodzenia. No i utknęłam na lalkach. Tych koniecznych do nauki pielęgnacji noworodka. Okazało się to nie takie proste i obnażyło moją kompletną niewiedzę na ten temat :) Lalki profesjonalne muszą mieć odpowiednią wielkość, wagę i dodatkowo ruchomość w odpowiednich miejscach, by imitować prawdziwego noworodka. Takie lalki kosztują 1600-1800złotych (!). Troszeczkę tańszą wersją są lalki Reborn, ale nie wszystkie ze względu na tę ruchomość. To koszt 1500-1700 złotych. Przy tej okazji zapoznałam się z zapotrzebowaniem na te cuda. Z jednej strony to tragiczne, bo często te lalki kupują ludzie po stracie dziecka, nie mogący mieć swoich dzieci, jako pewien substytut, pomoc psychologiczną(?), z drugiej... to właściwie też tragiczne, bo kupują je ludzie, którzy nie chcą mieć prawdziwego dziecka a mają instynkt rodzicielski. Robią karierę, mają się kim opiekować a w razie czego odłożą "swoje dziecko" na półkę. Brrr. Są jeszcze samotni, bez rodziny. I pewien procent dzieci, które chcą zabawkę. Lalki są faktycznie piękne, jak dzieła sztuki, przypominają prawdziwe maleństwa. Dla mnie jednak będą zabawkami tragicznymi.\nSą jeszcze lalki Berenguer, też piękne od 200 do 500 złotych, ale... Trochę za małe , za lekkie i nie zginaja się tam gdzie trzeba. Dlatego poprzestanę na normalnych lalkach-bobasach, takich z korpusem płóciennym (ruchomość) i gumowymi kończynami. Domowym sposobem, korzystając z doświadczenia innych położnych, zostaną dociążone, by jak najlepiej imitować maluszki.\nAle po tych lalkowych studiach jakoś mi smutno...\nDla rozweselenia pochwalę się jaki prezent dostaliśmy od dzieci. Bilety lotnicze na romantyczny weekend w Mediolanie. Fakt, że wymyślili w absolutnej tajemnicy, złożyli się (niektórzy ciężko pracowali) i zrobili to RAZEM to najwspanialszy prezent. Mogę już nigdzie nie jechać....\nAutor: dom pełen kosmitów o 11:47 6 komentarzy:


Mi Band 4 oficjalnie zaprezentowany! - ROOTBLOG\nStrona główna Aktualności Mi Band 4 oficjalnie zaprezentowany!\nMi Band 4 oficjalnie zaprezentowany!\nXiaomi oficjalnie zaprezentowało Mi Band 4. Jest AMOLED i przystępna cena. Póki co, tylko w Chinach.\nNowa opaska od Xiaomi, to bezpośredni następca udanego Mi Band 3, wydanego w maju 2018 roku. W samych Indiach sprzedano ponad milion sztuk! A i w Polsce, z własnych obserwacji wiem, że opaska cieszyła się sporą popularnością i zadowoleniem użytkowników.\nNowy Mi Band 4, to całkiem przyzwoity przeskok technologiczny. Dostajemy bowiem o 39.9% większy ekran, teraz korzystający z kolorowego wyświetlacza AMOLED i odpornego na zarysowania szkła 2.5D.\nW wersji NFC, chiński wariant Mi Band 4 obsługuje płatności zbliżeniowe poprzez AliPay i WeChat Pay. Z naszych źródeł wiemy, że opaska w wersji międzynarodowej ma wspierać płatności zbliżeniowe Google Pay! Do tego wodoodporność do 5ATM/5BAR (50 metrów), 6-osiowy sensor do wykrywania najróżniejszych typów aktywności fizycznych i ich rodzajów takich jak chód, bieg, bieg wewnątrz (np. bieżnia), bieg na zewnątrz, ćwiczenia, pływanie i jazda na rowerze.\nPonadto opaska wspiera asystenta Xiao AI, który może być wykorzystywany do zarządzania sprzętami IoT od Xiaomi. Asystent uruchamia się po podniesieniu nadgarstka. Reaguje również na komendy głosowe. Niestety, z plotek wynika, że wsparcia dla Asystenta Google nie będzie.\nZobacz też: Xiaomi nie samym Mi Bandem żyje\nEdycja Specjalna musi być!\nJakby tego było mało, Xiaomi pokazało także specjalną edycję Avengers. End Game wciąż na topie, więc temat jak najbardziej aktualny i z pewnością taki wariant zainteresuje fanów. Opaska różni się specjalnymi detalami wykończeniowymi, unikalnymi kolorami i niestandardową tarczą, jak również dodatkami w oprogramowaniu.\nUrządzenie dostępne jest w dwóch opcjach – z NFC i bez. Za ten pierwszy, Xiaomi życzy sobie 229 juanów (około 33$), zaś za drugi 169 juanów (około 25$). Edycja Avengers kosztuje natomiast 349 juanów (około 51$). Sprzedaż w Chinach ma się rozpocząć 14 czerwca.\nCzekaliście na następcę Mi Banda 3?\nPoprzedni artykułFacebook odcina się od Huawei. Koniec z preinstalowaniem ich aplikacji na telefonach Chińczyków. Ja tam się cieszę…\nNastępny artykułAkcesoria gamingowe do Nubii Red Magic 3 pojawią się w Europie. Producent obniża także ceny poprzednika!


oznaczenia placu budowy | Creora- Projekty domów\nPosts Tagged ‘oznaczenia placu budowy’\nOchrona podczas pracy jako piedestał człowieka\nGdy mamy w ręku wiertarkę lub inne narzędzie, które przyda się nam do budowy i do przeprowadzenia remontu- warto pamiętać o naszym ciele. Niekiedy pewne odłamki lub inne awarie mogą je uszkodzić. Nigdy nie wiadomo, co stanie się z takim sprzętem. Dlatego odzież jest wymagana. Okazuje się, że rękawice, okulary, specjalna odzież robocza i czasem także kask ratują życie. Nie każdy się tego pilnuje. Wtedy narzędzia budowlane mogą okazać się nie tylko pomocne, ale także zabójcze. Niestety, ale ochrona podczas pracy powinna być uwzględniana. Gdy tak nie jest –narażamy się i powinniśmy o tym wiedzieć. Owszem, prace budowlane są przeprowadzane latem i nie każdemu chce nosić się podczas upałów kask i odzież, która jest ciężka. To jednak dla naszego dobra. Nie musimy cały czas przebywać w takim stroju. Jednak podczas prac lub w pobliżu budowy powinniśmy o tym pamiętać. Wtedy możemy czuć się o wiele bezpieczniej. Niektórzy zawdzięczają życie takim ochronnym standardom. Nie wszyscy jednak byli szczęściarzami.\nPosted in Nieruchomości i budownictwo | Tags: inżynier, nowe miasta, oznaczenia placu budowy | Comments Closed\nZmiany strukturalne naszego obiektu to nie jest nic trudnego dla budownictwa. Ta dziedzina, która przy współpracy architektury zajmuje się budowaniem nowych obiektów- zajmie się dobrze także i tymi, które już zostały wcześniej zbudowane. Przebudowa to zmiany nieco większe. To nie jest zwyczajny remont. To już jest zupełnie inne podejście do tej sprawy. Chodzi nam…\nKażdy budowlaniec pracuje po to, aby dostać wynagrodzenie oraz utrzymać swoją rodzinę. Po to się przecież pracuje. Osoby, które wykonują na placach budowy znacznie poważniejsze prace- bez przeszkód mogą ingerować w większe zarobki. Na tym polega taka kwestia. Dzięki temu budownictwo daje nam jeszcze więcej pracy oraz jeszcze większe zarobki. O to nie musimy…\nRozwój proekologicznych rozwiązań w polskim budownictwie


Kosmetyki naturalne z roślin azjatyckich\nORIENTANA to kosmetyki naturalne z roślin azjatyckich znane ze swoich orientalnych składników i unikalnych formuł.\nORIENTANA Maska-krem z czereśni japońskiej pod oczy Czereśnia japońska jest niezwykle bogata w antocyjaniny, substancje o właściwościach odmładzających, osiemnastokrotnie skuteczniejsze niż działanie witaminy C i pięćdziesięciokrotnie mocniejsze niż działanie witaminy E. Antocyjaniny, zawarte w czereśni japońskiej, działają ujędrniająco, odżywczo i nawilżająco. Zwiększają nawilżenie skóry o ponad 69%. Efektywnie likwidują cienie pod oczami i przebarwienia. Już po kilku dniach stosowania skóra wokół oczu stanie się jasna, promienna i wygładzona. LIKWIDUJE CIENIE I PRZEBARWIENIA, NAWILŻA I ROZJAŚNIA, WYGŁADZA, DO WSZYSTKICH RODZAJÓW CERY\nORIENTANA maska - krem z kaskaryli pod oczy Kaskarylia zawiera przede wszystkim kwas stearynowy, którego podstawową funkcją jest wygładzanie i zmiękczanie skóry. Naturalna polidekstroza z owsa przenika do najgłębszych warstw skóry i wygładza zmarszczki stymulując proces odnowy kolagenu. Dzięki kwasowi stearynowemu, podstawowemu składnikowi oleożywicy z kaskaryli wypełniają się zmarszczki, a skóra napina i wygładza. Dzięki ligninom ułatwione staje się wchłanianie kwasu stearynowego do najgłębszych warstw skóry. Dzięki tianinom maska-krem działa ściągająco i przeciwzapalnie. Już po kilku dniach stosowania twoja skóra zostanie wygładzona i odpowiednio odżywiona, a zmarszczki spłycone. SPŁYCA ZMARSZCZKI, POBUDZA PRODUKCJĘ KOLAGENU I ODŻYWIA DO WSZYSTKICH RODZAJÓW CERY\nORIENTANA Maska-krem z rozmarynu pod oczy Rozmaryn zawiera kwas karnozowy i karnozol - składniki, które wykazują wysokie działanie antyoksydacyjne - chronią skórę przed wolnymi rodnikami oraz posiadają właściwości antybakteryjne, antyseptyczne i przeciwzapalne. Rozmaryn przyspiesza cyrkulację krwi w skórze w okolicach oczu, co zmniejsza i likwiduje opuchliznę. LIKWIDUJE OPUCHLIZNĘ I OBRZĘKI, ROZJAŚNIA CIENIE, NAWILŻA I DETOKSYKUJE\nJak stosować: Wieczorem, po oczyszczeniu skóry nanieść maskę pod oczami, do granicy zakończenia kości policzkowej oraz tuż pod łukiem brwiowym, ponad zagięciem górnej powieki. Unikać kontaktu z oczami. Delikatnie rozmasować. Maska najefektywniej spełnia swoją rolę w nocy, gdy jest nałożona przez około 8 godzin. Można stosować codziennie.


Międzynarodowy Dzień Tańca - Warsaw Now! Najciekawsze Wydarzenia i Miejsca w Warszawie\n10 kwietnia 2017 Warsawnow News, Za darmo 0\nMiędzynarodowy Dzień Tańca: 23 kwietnia 2017 roku.\nartyści baletu, studenci kierunku Taniec oraz uczniowie szkół baletowych\nKierownik projektu: ad. dr Klaudia Carlos-Machej\nOpieka artystyczna: ad. dr hab. Zofia Rudnicka\nBezpłatne karty wstępu dostępne od 18 kwietnia\nAndrzej Piaseczny 25 lat na scenie


Poradnik wyborcy | Siepraw\nPoradnik wyborcy /\nW najbliższą niedzielę - 21 października 2018 r. - wybierzemy swoich przedstawicieli do samorządu terytorialnego - Wójta Gminy Siepraw, do Rady Gminy Siepraw, do Rady Powiatu Myślenickiego oraz do Sejmiku Województwa Małopolskiego.\nLokale wyborcze czynne są w godzinach 7.00- 21.00.\nKażdy z obywateli, który znajduje się w spisie wyborców i wylegitymuje się dowodem tożsamości, w odpowiednim dla swojego miejsca zamieszkania lokalu wyborczym dostanie cztery karty do głosowania (wybory na Wójta, do Rady Gminy, Rady Powiatu i do Sejmiku Województwa). Aby głos był ważny na każdej z otrzymanych kart stawiamy tylko jeden znak "X".\nW wyborach na Wójta Gminy Siepraw zarejestrowano dwóch kandydatów:\nPoniżej zamieszczamy informację o numerach i granicach okręgów wyborczych, liczbie wybieranych radnych w okręgach, zarejestrowanych kandydatach na radnych oraz o numerach obwodów i siedzibach komisji wyborczych (lokali wyborczych) w Gminie Siepraw. Informację można również pobrać w formie pliku PDF na dole artykułu.\nFilmiki instruktażowe jak głosować udostępnione przez Państwową Komisję Wyborczą:\nPoradnik wyborcy Pobierz


Chciał sprzedać kradziony rower... sąsiadowi\nDo 7,5 roku wiezienia grozi 43-letniemu mieszkańcowi województwa śląskiego. Mężczyzna jest podejrzany o kradzież roweru. Zabrał go sprzed posesji właściciela i kilka domów dalej oferował do sprzedania. Funkcjonariuszy o sprawie zaalarmował czujny sąsiad.\nAutor: Dżacheć Kliknięć: 1697 Komentarzy: 2\nAutor: Dżacheć Kliknięć: 1349 Komentarzy: 3\nAutor: Dżacheć Kliknięć: 1065 Komentarzy: 5\nOszuści wysyłają smsy z rzekomą zaległością z tytułu nieopłaconego mandatu karnego. Wchodząc dalej według wskazówek możemy tym samym dać oszustom wszelkie narzędzia do przejęcia naszych oszczędności. Policja ostrzega przed nową odsłoną oszustwa, w którym przestępcy podszywają się pod policję i wysyłają fałszywe SMS-y informujące o konieczności opłacenia zaległego mandatu. - Oszuści wysyłają SMS-y na losowe numery telefonów, których treść sugeruje konieczność opłacenia zaległego mandatu w kwocie 10 złotych. By nakłonić do zapłaty podszywają się pod policję oraz sugerują wszczęcie egzekucji komorniczej w przypadku braku reakcji. W treści wiadomości znajduje się hiperłącze prowadzące na stronę, na której można opłacić rzekomy mandat. W rzeczywistości jest to fałszywy panel płatności, który podszywa się pod firmę PayU. Wprowadzenie danych w tym panelu umożliwi przestępcom przej...\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 2375 Komentarzy: 3


„Latami bezskutecznie staraliśmy się o ciążę. Kiedy już się udało... nie mogliśmy wytrzymać ze sobą i z dzieckiem”\nCóreczka darła się całymi dniami. Nie mogliśmy tego wytrzymać. Były momenty, kiedy żałowałem tej naszej obsesji na punkcie ciąży. Wszystko mogło zostać po staremu... Teraz jestem wrakiem człowieka, zawalam pracę, a moje małżeństwo wisi na włosku.\n– Przestań beczeć, błagam! – niemal wrzasnąłem na moją dwumiesięczną córeczkę i szarpnąłem mocniej wózkiem. Dało to tylko ten efekt, że Klaudia zamilkła na sekundę, spojrzała na mnie przerażonymi oczkami i zaczęła płakać jeszcze głośniej.\nA ja nienawidziłem siebie za to, że przestraszyłem własne dziecko\nPrzecież ona nie jest winna temu, że dostała znowu kolki. U takiego szkraba to normalne. Tylko co z tego? Po kolejnych nieprzespanych nocach coraz mniej mnie to obchodziło. Miałem wszystkiego dość. Złapałem się nawet na myśli, jakby to było cudownie, gdyby Klaudia zasnęła i się nie obudziła.\nMoże wtedy, po okresie krótkiej żałoby, wszystko byłoby tak jak dawniej. Wiem, to brzmi jak myśl psychopaty, ale naprawdę na nic nie miałem siły. Cały świat wywrócił mi się do góry nogami, w pracy zawalałem termin za terminem, a moje małżeństwo wyglądało coraz bardziej jak fikcja…\nPrzez kilka pierwszych lat po ślubie nie myśleliśmy o dziecku. Pochłaniała nas praca i konieczność dorobienia się czegoś własnego. Myśl o potomstwie odkładaliśmy „na potem, jak już będziemy mieli dom i samochód”. Kiedy minęła nam „trzydziestka” pomyśleliśmy: „może byłoby już warto?”. Ale nasze starania ograniczały się do tego, co ginekolodzy nazywają finezyjnie „jazdą bez trzymanki”.\nAż wreszcie przyszedł rok, w którym oboje skończyliśmy trzydzieści pięć lat\nKilka dni po urodzinach żony, znalazłem ją zapłakaną w kącie naszego domu.\n– Co się stało, Kasiu?\n– Wiesz, ja chyba już nigdy nie będę mieć dziecka…\n– Daj spokój, nie przejmuj się, to przecież nic strasznego…\n– Łatwo ci mówić! – wybuchła. – Ty nawet za trzydzieści lat będziesz mógł znaleźć młodą siksę, która ci urodzi dziecko!\n– Ale ja nie chcę nikogo sobie szukać…\n– Widzisz?! Jedyne, co potrafisz, to składać obietnice bez pokrycia. Zamiast w końcu coś zrobić.\n– Przecież cały czas robię – podjąłem próbę obrócenia naszej rozmowy w żart. – Średnio w co drugą noc…\n– Tak?! Ale cały czas nie chcesz, żebym sprawdzała, czy jajeczkuję i czy to najlepszy moment, bo niby nie umiesz na zawołanie i to cię stresuje…\n– Bo naprawdę…\n– To idź do lekarza, niech ci coś da!\n– Ale ja nie mam z tym problemów…\n– No pewnie! Jak każdy facet, uważasz, że nie masz z tym problemów!? A nawet nie wiesz, czy to czasem nie twoja wina, że nie możemy mieć dzieci?!\n– Przecież ci mówiłem, że musiałem kiedyś dać dziewczynie na „skrobankę”…\n– Nie ma się czym chwalić! A poza tym to było piętnaście lat temu. Nawet nie wiesz, czy cię nie zdradzała…\n– W ten sposób nie będę rozmawiać!\nPrzez tydzień trwały ciche dni. Ale w końcu zrobiłem sobie rachunek sumienia i stwierdziłem, że jednak za lekko do tego podchodzę i powinienem lepiej zrozumieć Kasię.\nSam przecież też chciałem kiedyś mieć dziecko\nDawniej to „kiedyś” można było odłożyć na przyszłość. Teraz już nie było na to czasu. Kupiłem żonie na przeprosiny piękny bukiet róż i jej ulubione wino. I obiecałem, że zrobię sobie wszystkie badania i jeśli trzeba, będę brał leki, nawet gdyby miałoby to urazić moją męskość.\nPrzez następnych kilka miesięcy chodziliśmy od lekarza do lekarza. Okazało się, że problem nie leży po mojej stronie. Nie leżał zresztą po żadnej ze stron i to było najgorsze. Gdyby było wiadomo, dlaczego nie możemy mieć dzieci, można by to leczyć, a tak…\nPrzez rok próbowaliśmy wszystkich dostępnych sposobów, jakie oferuje współczesna medycyna. Bez skutku. Kasia była załamana. Wmówiła sobie, że to po prostu nasza „starość”, że niby wszystko mamy w porządku, ale już nie najmłodsze i dlatego nie „osiągamy sukcesu”. Że byliśmy samolubni i przegapiliśmy ten właściwy moment.\nNasze małżeńskie stosunki ochłodziły się. Zwierzyłem się z tego Iwonie, koleżance z pracy – była singielką i głośno deklarowała, że „dziecko? nigdy w życiu”.\n– Hmn, mam nadzieję, że mnie to nie dopadanie – uśmiechnęła się. – Ale musisz ją zrozumieć. Ulega społecznym stereotypom, że kobieta musi mieć dzieci…\n– Nie, myślę, że ona chyba naprawdę bardzo chce urodzić…\n– Te stereotypy nie pozwalają nam tego właściwie ocenić. Tak czy owak, nie zazdroszczę ci.\nJa sobie również nie zazdrościłem.\nBo kiedy zawiodły metody naukowe, Kasia zaczęła szukać pomocy niekonwencjonalnej\nAkupunkturę jeszcze jakoś znosiłem, płacenie jakimś magikom za gusła odczyniane w naszej intencji już gorzej. Aż wreszcie pewnej niedzieli…\n– Może pojedziemy nad jezioro? – zaproponowałem. – Taka piękna pogoda, popływalibyśmy, poopalali się, odpoczęli....\n– To może po południu, bo na jedenastą idę do Kościoła.\n– Do Kościoła? A po co?!\n– Jak to, po co! Pomodlić się w naszej intencji – odpowiedziała, jakby robiła jakąś zwykłą, naturalną dla niej rzecz.\n– Chyba już do reszty oszalałaś! Przez dziesięć lat naszego małżeństwa byłaś może z pięć razy na mszy i to weselnej albo pogrzebowej…\n– Przeszkadza ci to, że zaczęłam chodzić do kościoła?\n– Tak, bo już zaczynasz kompletnie świrować przez to dziecko! Może od razu pójdź złożyć ofiarę bogu Ra, niech użyźni twoją glebę! – szydziłem z niej.\n– To, że jesteś niewierzący…\n– A ty jesteś?! Ubzdurałaś sobie pewnie, że ciężko nagrzeszyliśmy w życiu i teraz trzeba za to wyrazić skruchę?! Otóż przyjmij do wiadomości, że ja nie zrobiłem absolutnie nic złego!\n– Tak?! A uważasz, że ta skrobanka twojej dziewczyny, to niby samo dobro!?\n– To nie moja wina! To była jej decyzja, ja dałem tylko pieniądze…\n– I ją zapłodniłeś! Pewnie wiedziała, że z ciebie żaden ojciec nie będzie, dlatego postanowiła usunąć dziecko!\n– To nie dziecko, tylko… płód. Zygota! A ja miałem wtedy 20 lat!\n– A za dwa tygodnie kończysz 36 i cały czas nie nadajesz się na ojca!\nOd tej niedzieli moja żona regularnie, co tydzień była na mszy\nA czasem nawet częściej, jak były jakieś uroczystości związane z Janem Pawłem II, bo podobno teraz on najbardziej pomagał wszystkim parom starającym się o dziecko. Wytrzymała pół roku. Potem przeszła załamanie.\nWszystko jej nagle zobojętniało. Przestała chodzić do kościoła. Do pracy wstawała jak automat, w weekendy nie ruszała się sprzed telewizora. Kiedy opowiedziałem o tym Iwonie, skwitowała:\n– Uważaj, ona zaczyna fiksować.\nTeż miałem takie wrażenie. Z tego wszystkiego którejś niedzieli, sam nie wiem dlaczego, zaproponowałem:\n– Może pójdziesz na mszę?\n– Tak. Może to by ci dobrze zrobiło…\n– Nie chcę tam iść sama. Wszyscy tam chodzą rodzinami i ja…\n– Dobrze, pójdę z tobą.\nUśmiechnęła się po raz pierwszy od dawna\nJa zaś szykowałem się na katusze, bo pamiętam, że gdy chodziłem do kościoła jako dziecko, zawsze strasznie się nudziłem. Tym razem jednak było inaczej. Poczułem się tam naprawdę dobrze. Może to ksiądz stworzył taką atmosferę, a może od ludzi bił taki dziwny spokój, że ta wyprawa podziałała na mnie odstresowująco.\nPrzyznałem się do tego Kasi.\n– To może pójdziemy za tydzień? – zapytała.\n– No nie, aż tak dobrze nie było… ale kiedyś na pewno – uśmiechnąłem się i przytuliłem ją mocno.\nTego dnia spędziliśmy cudowne popołudnie i wieczór. Znów było tak jak dawniej, zanim zaczęliśmy starania o dziecko. Wieczorem wypiliśmy wino i kochaliśmy się aż do rana na podłodze w salonie. Zaś po miesiącu obudziłem się w swoim łóżku, a obok mnie Kasia patrzyła na mnie uśmiechnięta. Jakby czekała, aż tylko otworzę oczy.\n– Witaj, kochanie… Stało się coś?\n– Jestem w ciąży! – pokazała mi test, na którym były dwie wyraźne różowe kreski.\n– To… cudownie! – krzyknąłem i przytuliłem żonę. – Ale… kiedy?\n– Wtedy po mszy. Bardzo się modliłam do papieża…\nSkrzywiłem się trochę, bo nadal uważałem tę wiarę za zabobon, ale nie mówiłem tego głośno, żeby nie sprawić przykrości żonie. A poza tym naprawdę bardzo się cieszyłem, że nam się udało.\nOd tego dnia zaczął się kolejny szalony okres w naszym życiu\nNa razie nie mówiliśmy o niczym rodzinie, bo Kasia nie chciała „zapeszać”. Za to Iwona po moim nastroju domyśliła się wszystkiego.\n– Gratuluję – skomentowała bez entuzjazmu i więcej o tym nie rozmawialiśmy.\nPod koniec dwunastego tygodnia poszliśmy wspólnie z Kasią na USG. Szarpnęliśmy się na takie specjalne w 3D. Kasia była zachwycona. Ja jakby mniej. Wieczorem siedziałem przygnębiony przy kominku i piłem wino, pogrążony w dość ponurych myślach. Zauważyła to.\n– Nie podobały ci się zdjęcia dzidzi?\n– Nie, to wspaniałe, tylko… Wiesz, ta dziewczyna, która usunęła ciążę… ona też była w dwunastym tygodniu. Do dzisiaj myślałem, że „to” w niej, to była jakaś zwykła fasolka, takie po prostu nic…\n– Rozumiem – przytuliła mnie.\n– Daj mi dokończyć… Muszę to z siebie wyrzucić… A to, co zobaczyłem dzisiaj, to mały człowiek, który już wszystko ma. Rączki, głowę, nóżki, bijące serduszko…\nPrzez kilka dni nie potrafiłem myśleć o niczym innym\nW końcu jednak musiałem wziąć się w garść, bo cała rodzina została powiadomiona o naszym szczęściu i zaczęła nas tłumnie odwiedzać. A przecież nie mogłem wyglądać na zmartwionego. Ciąża przebiegła bez kłopotów, podobnie jak poród.\nKasia miała szczęście, wszystko odbyło się szybko. Ja czekałem pod salą. Kiedy zobaczyłem Klaudię, mało nie rozpłakałem się ze wzruszenia. Wziąłem wolne w pracy i przez trzy dni prawie nie wychodziłem ze szpitala od moich kobiet. Wracałem do domu strasznie zmęczony i nie mogłem się doczekać, kiedy tu wreszcie ze mną będą.\nNaiwnie myślałem, że wtedy trochę odpocznę… Niestety, Klaudia miała skłonność do kolek. Potrafiła dosłownie wyć przez kilka godzin, a my byliśmy zupełnie bezradni. Na dodatek musieliśmy się dzielić obowiązkami, bo Kasia nie mogła sobie pozwolić na klasyczny urlop macierzyński.\nProwadziła działalność gospodarczą, której nie mogła, ot tak, zawiesić na kołku, bo gdyby to zrobiła, po pół roku nie miałaby żadnych zleceń. A ja coraz bardziej nie dawałem sobie rady.\nWiększość nocy mieliśmy nieprzespanych\nJej jeszcze czasem udało się zdrzemnąć w dzień, kiedy Klaudię nie bolało. Ale ja musiałem być wtedy w pracy. A ja nie mogłem się na niczym skupić, zawalałem termin za terminem.\n– Mam dość – oświadczyłem w końcu żonie po kilku tygodniach. – Nie dam rady tak dłużej.\n– Myślisz, że mnie jest łatwo? Też ledwo chodzę…\n– Zróbmy z tym coś! Wynajmijmy jakąś opiekunkę, może pojedziesz do twojej matki na jakiś czas…\n– A może do twojej?\n– Przecież wiesz, że ona nie nadaje się do opieki nad dziećmi.\n– Moja po ostatniej operacji porusza się przy pomocy balkonika! A ja nie zostawię na razie Klaudii pod opieką jakiejś nieznajomej kobiety. Sam wiesz, jak ona wyje, to ciężko znieść, boje się, tyle się nasłuchałam o takich, co nie wytrzymały i poduszką uciszały dziecko… Jesteśmy dorośli i musimy sobie sami poradzić!\n– Chyba aż za dorośli. Dziesięć lat temu mogłem imprezować przez tydzień i mieć siłę do pracy, ale teraz…\n– To co mam zrobić, oddać ją do domu dziecka?!\n– Nie wiem, sam nie wiem… Ale ja już nie wytrzymam! Jak tak dalej pójdzie, to mnie zwolnią z pracy.\n– Dla ciebie praca zawsze była ważniejsza od dziecka!\n– To nie tak… A może ja bym na kilka dni przeniósł się do mamy i odpoczął…\n– A ja co?! Ciągle jesteś gówniarzem, który nie potrafi wziąć na siebie odpowiedzialności! A jak chcesz, to się możesz wyprowadzić do tej swojej mamusi.\nZ każdym dniem było coraz gorzej\nKłóciliśmy się już o byle co, obrażaliśmy wzajemnie, nasze małżeństwo wydawało nam się pomyłką. W końcu kiedyś odepchnąłem w złości Kasię, a ona rzuciła się na mnie z pięściami. Próbowałem ją chwycić za ręce i uspokoić, ale udało jej się wyrwać dłoń i podrapała mnie po twarzy. Iwona oczywiście zauważyła ślady naszej bójki następnego dnia w pracy.\n– Chyba mi nie powiesz, że to dzieło Klaudii? – uśmiechnęła się ironicznie.\n– Oczywiście, że nie. Jest coraz gorzej…\n– Powinniście od siebie odpocząć.\n– Też jej to mówiłem, ale nie chciała mnie słuchać.\n– Pewnie ma jeszcze trochę depresji poporodowej, nie myśli logicznie. Powinieneś zadecydować sam. Powiedz, że masz firmową imprezę w weekend, wybierzemy się gdzieś wieczorem, pogadać, powłóczyć po mieście. Zobaczysz, taka przerwa wam dobrze zrobi.\nGłupio się czułem, oszukując Kasię, ale uważałem, że tak będzie lepiej\nByła wściekła, ale zignorowałem to. W sobotę pojechałem na spotkanie z Iwoną. Byliśmy w kinie, potem na kolacji. Czułem się wspaniale, na kilka godzin zapomniałem o wszystkich rodzinnych problemach. Ale na końcu spotkania powstał kłopot, o którym wcześniej nie pomyślałem. W domu miałem być dopiero w niedzielę. Czyli gdzieś musiałem spędzić noc…\n– Choć do mnie – zaproponowała Iwona. – Prześpisz się na kanapie w salonie.\nWtedy nie dostrzegłem w jej propozycji niczego nieprzyzwoitego. Ale gdy znaleźliśmy się u niej, a ona rozlała wino do kieliszków, puściła nastrojową muzykę, poczułem się nieswojo. Gdy powiedziała, że idzie wziąć prysznic, ale gdybym czegoś potrzebował, to mogę wejść, bo nie zamyka drzwi, wszystko stało się jasne. Gdy odkręciła wodę, wyszedłem.\nWezwałem taksówkę i pół godziny później byłem w domu. W drodze przemyślałem wiele spraw... Moje kobiety spały. Poszedłem wziąć prysznic.\nPo chwili do łazienki weszła Kasia z Klaudią na rękach. No tak, czas karmienia…\n– Miałeś być jutro? – warknęła.\n– Dziś jest jutro. Już druga.\nMoja ośmioletnia córka bardzo poważnie traktowała przystąpienie do sakramentu Pierwszej Komunii Świętej. Nie opuściła żadnego spotkania w kościele, pilnie uczyła się katechizmu. Z niecierpliwością wyczekiwała majowej niedzieli. Tymczasem ja czułam się coraz gorzej… Jestem samotną matką. Mój mąż zginął tragicznie cztery lata temu. Był zatrudniony na czarno, więc nasze dziecko nie otrzymuje po nim nawet renty rodzinnej. Pracuję w sklepie, zarabiam niewiele, muszę liczyć każdy grosz. Wiedziałam, że nawet przy pomocy rodziny nie stać mnie będzie na drogie prezenty ani urządzenie wystawnego przyjęcia w restauracji. Ledwie udało mi się wysupłać pieniądze na używaną, białą sukienkę. Kiedy z bólem serca powiedziałam o tym córce, mocno się do mnie przytuliła. – Nie martw się, mamusiu. Nie muszę dostawać drogich prezentów. Najważniejsze, że przyjmę Pana Jezusa – odparła poważnie. Pomyślałam wtedy z wielką wdzięcznością o księdzu z naszej parafii, który uczy, że w tym uroczystym dniu nie prezenty i pieniądze są ważne, lecz sam sakrament. Dwa tygodnie przed uroczystością Kasia przyniosła ze szkoły wiadomość, że rodzice wszystkich dzieci przystępujących do komunii mają przyjść do kościoła na zebranie. Byłam pewna, że chodzi o sprawy organizacyjne, więc nawet zamieniłam się z koleżanką na zmiany, by zdążyć. Ale chodziło o coś innego. Młody ksiądz, który przed nami wystąpił, miał bardzo poważną minę. – Proszę państwa, na kilka dni przed uroczystością dzieci dostaną od nas na lekcji religii koperty ze swoim imieniem i nazwiskiem. Po komunii poprosimy o ich zwrot – powiedział. Spojrzałam na innych rodziców. Niektórzy uśmiechali się znacząco, inni rozglądali się zaskoczeni. Członkowie wspólnoty mają wiele obowiązków… – Ale po...


Skonfiskowano majątek rzymskiej mafii - Niezależna\nŚwiat • 23.12.2020 13:33\nMajątek o wartości 300 milionów euro został skonfiskowany mafii z Rzymu - podały w środę włoskie media powołując się na śledczych prowadzących dochodzenie w sprawie przestępczego gangu działającego w Wiecznym Mieście.\nDiliff, CC BY-SA 2.5 , via Wikimedia Commons\nW komunikacie wydanym przez karabinierów i Gwardię Finansową poinformowano, że wśród skonfiskowanego na wniosek sądu majątku są 52 spółki, 20 firm, samochody, 34 nieruchomości, w tym popularna sieć barów oraz kilka lokali uczęszczanych przez młodzież.\nRekordowe zajęcie tych dóbr to rezultat śledztwa pod kryptonimem Babylonia w sprawie grup przestępczych o charakterze mafijnym, uprawiających proceder wymuszeń, lichwy, prania brudnych pieniędzy. Jedną z trzech osób, którym skonfiskowano majątek, jest znany przedsiębiorca z branży hazardowej. Wszyscy deklarowali niskie dochody