"Wyścig" - 123 minuty wielkich emocji ~ NieidealnaAnna\nStrona główna/INSPIRACJA/FILMY/“Wyścig” – 123 minuty wielkich emocji\nEkranizację historii dwóch kierowców Formuły 1 Brytyjczyk James Hunt i Austriak Niki Lauda udało mi się zobaczyć na małym ekranie w domu dopiero w tym roku. Co prawda, gdy film był wyświetlany w kinach przemknęły mi koło nosa bilbordy, widziałam zwiastuny, ale zawsze coś mnie odciągało, żeby się wybrać na tę produkcję. No dobra przyznam się szczerze, nie jestem fanką F1, nie rozumiem fenomenu tej dyscypliny. Dla mnie kręcenie się w kółko z zawrotną prędkością w bolidzie wyglądającym jak mydelniczka (wybacz Allan) to żadna frajda. Co innego fakt, że kierowcy potrafią być bardzo seksowni i męscy, mimo że ważą pewnie tyle co ja w czasach świetności, czyli z 10 lat temu. Ale coś takiego jest w zawodowych kierowcach, że chce się z nimi pić szampana i kochać w luksusowych apartamentach w kaszmirowej pościeli…\nOdpłynęłam lekko w marzenia, ale dziś zachęcam do recenzji filmu “Wyścig” z 2013 roku. Mimo, że na samochodach znam się tak samo słabo jak na fizyce kwintowej. Mimo, że jestem totalnym laikiem jeśli chodzi o obsługę auta i wszystko co się z tym tyczy. Film “Wyścig” obejrzałam z ogromną przyjemnością i 123 minuty seansu upłynęły mi w mgnieniu oka.\n“Wyścig” dla kobiet\nDrogie panie, jeśli podobnie jak ja stronicie od tematyki motoryzacyjnej,na pewno ucieszy was fakt, że jednym z głównych odtwórców niesamowitej historii kierowców F1 jest nikt inny jak umięśniony i seksowny blondyn Chris Hemsworth znany również z filmu “Thor”. Naprawdę godna uwagi jest jego postać Jamesa Hunta, który jako arogancki, młody i niesamowicie seksowny dupek marzy o zdobyciu tytułu mistrza świata w Formule 1. Zaskakujące i imponujące poświecenie ze strony tego aktora, jak pięknie zredukował swoje umięśnione ciało, do tego stopnia, że śmiało mógł by reklamować bieliznę Calvina Kleina na bilbordach… Powiem tak gorący blondyn daje radę i przez cały film wkurza i pociąga na zmianę, do tego stopnia, że nie wiadomo czy mu się kibicuje, czy też nie. Romantyczne duszeczki również odnajdą coś dla ciebie w drugiej kluczowej postaci, aktorze Danielu Bruhlu, wcielającego się w kultowego Nikiego Laudego. Historia Nikiego chwyta za serce i przepełnia je ogromnym wzruszeniem, ale o tym przekonasz się sama oglądając ten film.\n“Wyścig” – jak zaspokoić męskie ego\nPanowie w filmie ‘Wyścig” znajdą wszystko co lubią, czyli sportowe emocje, rywalizacje, typowych samców alfa i kawał prawdziwej, choć trudnej męskiej przyjaźni. Historia dwóch najlepszych kierowców F1 z lat 70. XX wieku jest tak niezwykła ze względu na przykre wydarzenia jakie miały miejsce podczas jednych z zawodów Grand Prix Niemiec, kiedy to Lauda podczas drugiego okrążenia wypadł z toru i uległ poważnemu wypadkowi. Jego bolid stanął w płomieniach, sam uległ poważnym poparzeniom i zatruciu toksynom wydobywającym się z wraku samochodu… Pomimo zapadnięcia w śpiączkę i małych szans na przeżycie Niki Lauda po 6 tygodniach powrócił do zmagań na torze. Historia wielkiego człowieka, sumiennego, oddanego i totalnie skoncentrowanego na karierze przeplata się równocześnie z ekscesami żadnego sławy Jamesa Hunta, który swoim zachowaniem bardziej przypomina wschodzącą gwiazdę rocka niż sportowca. Myślę, że panowie mogą z tego filmu wynieść wiele na temat prawdziwej gorzko-słodkiej męskiej przyjaźni. Jest to film z cyklu, tych w których bardzo realistycznie została odzwierciedlona rzeczywistość męskiego świata.\nDlaczego warto obejrzeć “Wyścig”?\nPrzede wszystkim jest to świetna historia, bardzo filmowa, a jak się okazuje życie pisze najlepsze scenariusze. Film staje się słuszną inspiracją do zgłębienie wiedzy na temat dwóch osobistości F1: Nikiego Ludy i Jamesa Hunta, których biografie doświadczają tylu emocji, co ich jazda na najbardziej niebezpiecznych torach świata. Produkcja jest zrobiona z rozmachem. Nawet jeśli tak jak ja nie jesteś motoryzacyjnym świrem na pewno zakochasz się w zdjęciach, bo film jest zrealizowany na bogato. Wytrawni kinomaniacy będą ukontentowani bo gra aktorska na wysokim poziomie. Historia daje radę, nie mamy tu do czynienia ze słodka laurką, tylko brutalną life story. Niepoprawni marzyciele, będą mogli na dwie godzinki odpłynąć i oddać się atmosferze sławy, blichtru i szampana ociekającego adrenaliną i seksem. “Wyścig” to sto procent testosteronu, ekscytująca przygoda i kawał dobrego, mocnego kina. Polecam wszystkim, którzy chociaż raz w życiu pragnęli spełnić swoje marzenia, kochają ryzyko i dali się ponieść emocjom.\n“Kiedy zacząłem nosić moją bejsbolówkę,\ndostawałem za to od sponsorów 100 000 euro.\nTeraz jest to 1,2 miliona.”\nBy Nieidealnaanna|2019-04-12T12:18:05+00:00Styczeń 23rd, 2016|Categories: FILMY|Tags: AKCJA, AUTA, F1, FAIR PLAY., film, FORMULA 1, MOCNE KINO, rywalizacja, SCIGANIE, sport, WYSCIG, ZAWODY|27 komentarzy\nMonotematycznaOna Styczeń 23, 2016 w 3:23 pm- Odpowiedz\nJa też nie rozumiem fenomenu Formuły 1. Ale czasami zerknę jak mój facet ogląda 😉 Kilka kółek tej jazdy jestem w stanie wytrzymać ale całości nigdy. Więc zazwyczaj dosiadam się na końcowe kółka i nie mam poczucia, że jeżdżą bez sensu, a i wygranych znam choć niewiele mi to mówi 😉 Ale film wydaje się ciekawy. W te zimowe, długie wieczory można nadrabiać filmowe produkcje 😉\nSuspiciousPlum Styczeń 24, 2016 w 9:39 am- Odpowiedz\nOoo! Jak u Ciebie ładnie! Pozmieniało się troszkę. Wiesz, oglądałam ten film już dosyć dawno i uwielbiam go! Na początku oczywiście nie miałam ochoty, ale ktoś mi mocno polecił i wcale się nie zawiodłam!\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 11:59 am- Odpowiedz\nA dziękuję 🙂 Film ma trochę, ale jest rewelacyjny.\nEhdi Mars Styczeń 24, 2016 w 10:01 pm- Odpowiedz\nRozwalił mnie ten film, w szczególności, że kocham F1 od niepamiętnych czasów. Ten film pokazał mi Nickiego Laude z innej strony ale z drugiej strony można się tego było po nim spodziewać ;).\nHistoria Nickiego mnie wbiła w fotel. Wow, nie sądziłam, że i F1 cię kręci 🙂\nEhdi Mars Luty 11, 2016 w 12:27 pm- Odpowiedz\nKochana ja uwielbiałam za dawnych czasów akcje pomiędzy Alain Prost i Ayrtonem Senna. W ogóle skrycie kochałam się w Ayrtonie i jak zginął na Imoli to straszne przeżycie było :(. Od czasów Kubicy i tego narodowego ruszenia na F1 straciłam trochę do tego serce … ale kiedyś zawsze, wierna fanka jazdy w kółko ;).\nBookendorfina Izabela Pycio Styczeń 25, 2016 w 10:04 am- Odpowiedz\nFilm dopisałam do listy do obejrzenia, jestem przekonana, że zainteresuje on najbardziej mojego syna. 🙂\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 12:00 pm- Odpowiedz\nNa pewno, partner pewnie też się wciągnie, a ty nacieszysz oko Blondasem 😛\nDola Styczeń 25, 2016 w 10:34 am- Odpowiedz\nA muszę zapisać sobie ten film 🙂\nObejrzyj, ale w jakimś fajnym towarzystwie 🙂\nJustyna Rolka Styczeń 26, 2016 w 6:54 am- Odpowiedz\nOj lubię takie filmy podszyte testosteronem, a nawet o nim nie wiedziałam. Dzięki:)\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 12:01 pm- Odpowiedz\nO widzisz, a ja myślałam, że skoro ma kilka lat to już cała blogosfera go obejrzała 🙂\nBasiaK Styczeń 27, 2016 w 11:01 pm- Odpowiedz\nJa to wiem, że wchodząc na Twój wpis ryzykuję tym że daną produkcję po prostu będę musiała obejrzeć. Co by to nie było opiszesz tak że zaintryguje. Nie cierpię Formuły1,ale zachęcilaś mnie. 😀\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 12:02 pm- Odpowiedz\nBardzo się cieszę, że tak to widzisz, ale czasem i jakiegoś gniota recenzuję ;D Co do tego, polecam może w Walentynki zrobisz seans ze swoim Panem? Myślę, że ten film mu przypadnie do gustu i zapunktujesz jak nic 😉\nKrólowa Karo Styczeń 28, 2016 w 2:19 am- Odpowiedz\nZ tą kaszmirową pościelą to faktycznie popłynęłaś, ale… obejrzę, przekonałaś mnie 🙂\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 12:03 pm- Odpowiedz\nCieszę się i czekam na wrażenia 🙂\nKatarzyna Mierzwa Luty 1, 2016 w 9:11 am- Odpowiedz\nPrzyznam szczerze, że najbardziej do oglądnięcia filmu zachęcił mnie Chris Hemsworth :D, no fajniutki jest co poradzę 😉 Thora uwielbiam nawet mój pies dostał takie imię 😉 :D, ale jak już zaczęłam oglądać okazało się, że historia jest niesamowicie wciągająca, strasznie byłam ciekawa co będzie dalej i jak się skończy. Do tego stopnia, że przeczytałam biografie dwóch głównych bohaterów. Obaj byli świetni, Niki solidny i rozsądny podziwiam jego samozaparcie. Piękny przykład tego jak w życiu nie można się poddawać i trzeba iść do przodu mimo trudności, które mi się wydawały nie do przejścia. James Hunt beztroski, spontaniczny, potrafił cieszyć się życiem ;). Jednak najbardziej podobało mi się i uważam, że tu przykład powinien brać absolutnie każdy, że obaj panowie, mimo iż zawodowo rywale, wrogowie – potrafili ze sobą rywalizować z klasą, uczciwie. Strasznie mi się to podobało bo rzadko się widzi takie zachowania nie tylko w filmach, ale i na co dzień :).\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 12:05 pm- Odpowiedz\nZdecydowanie aspekt konkurencji fair play to coś co naprawdę imponuje. Szczerze mówiąc w polskim judo, którego kilkanaście lat częścią byłam doświadczyłam takiej rywalizacji. Na macie dziewczyny były gorzej niż bezwzględny, po za nią siostry i kumpele na dobre i złe 🙂\nNatalia Kaszuba Luty 1, 2016 w 9:19 am- Odpowiedz\nŚwietny, niesamowity, wspaniały film. Dźwięk silników powoduje ciary na całym ciele. Jestem wielką fanką motoryzacji, o samym filmie jak i Nikim Laudzie pisałam osobne artykuły, bo jest to postać bardzo wyjątkowa. Tego filmu nie da się nie lubić.\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 12:07 pm- Odpowiedz\nZdecydowanie się zgadzam, choć jak wspomniałam, ja fanką 4 kółek nie jestem, to film obejrzałam z zapartym tchem 🙂\nSmiley Project Luty 1, 2016 w 9:47 am- Odpowiedz\nOsobiście byłam filmem zachwycona 🙂 Poza tym mogłam zobaczyć Thora jako nie Thora 😛\nKażda z nas wie o co chodzi z Thorem, dużo śmiga bez ubrania 😛\nSmiley Project Luty 11, 2016 w 12:31 pm- Odpowiedz\nCzytasz w myślach 😛\nMagdalena, ZebraVPaski Luty 1, 2016 w 11:01 am- Odpowiedz\nA mnie ten blondas jakoś nie zachwyca :/ Chociaż film sam w sobie pewnie jest warty obejrzenia jak piszesz. Muszę powiedzieć mężowi – on jest od wybierania filmów na wspólne wieczory (jak się już taki trafi raz na dwa miechy :D).\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 12:09 pm- Odpowiedz\nRozumiem, miałam ambiwalentne odczucia, ale ten blond bad boy ma coś w sobie pociągającego 😛 Ale pod względem zachowania i męskości wygrywa Nicky 🙂 zafunduj Ukochanemu walentynkowy seans, bankowo się spodoba 🙂\nEdyta moj-kawalek-podlogi Luty 1, 2016 w 2:30 pm- Odpowiedz\nMnie ten film się bardzo podobał! Chociaż nie jestem wielbicielką wyścigów i formuły 1, ale robi wrażenie. A świadomość, że to prawdziwa historia dodatkowo powoduje, że film robi jeszcze większe wrażenie 🙂\nNieidealna Anna Luty 11, 2016 w 12:10 pm- Odpowiedz\nZe wszystkim się zgadzam, ja również nie jestem sympatyczką F1, ale historia jest rewelacyjna 🙂


Sen #38 – Poszukiwanie straconego czasu\n"Proszę spojrzeć przez okienko. Tak, to malutkie, tam, w kącie. Proszę bliżej, bliżej. Co pan widzi? Widzi pan coś?"\nWidziałem niewiele, rozumiałem jeszcze mniej. Wiele rzeczy, to nie ulega wątpliwości, potoczyło się inaczej niż bym to sobie wymarzył. Z perspektywy czasu widzę jednak, że każdy supeł dałby się na spokojnie rozplątać, a każdy klajster powoli rozklajstrować. Całe nieszczęście polegało więc na tym, że nie było czasu.\nNiedzielne popołudnie w południowoeuropejskim miasteczku płynęło ciasnymi, zakurzonymi uliczkami; dla każdego nieco innym torem, dla każdego w nieco innym tempie. Słońce świeciło ciepło i radośnie, ozłacając drzewa i żywopłoty, rozświetlając okna kolorowych domków i kamieniczek. Taka złocistość nie mogła jednak trwać wiecznie, bo choć Słońcu nigdy się nie spieszy, jego droga jest raz na zawsze wytyczona, i niczyje żale nic w niej nie zmienią. Kiedy niebo czerwieniło się a cienie wydłużały, niepokój rósł w sercach ojców i matek z wózkami, sunących powoli po trajektoriach rutynowych niedzielnych spacerów. Należało kierować się już ku domowi, aby uniknąć nieprzyjemności zmarzniętego berbecia.\nSerca studentów tymczasem rosły, napełniając się i brzmiejąc w oczekiwaniu na nadchodzącą libację. Ci młodzi ludzie za nic mieli jutrzejsze wykłady, na które i tak w poniedziałek by nie poszli, i na których, prawdę mówiąc, nikt się ich nawet nie spodziewał. Spodziewano się ich natomiast w kawiarniach i barach, gdzie w naszykowane kieliszki i kufle wlewał się już alkohol – lubrykant społeczeństwa.\nZe mną sprawy miały się nieco inaczej. Naiwny obserwator powiedziałby pewnie, że mogłem tego dnia iść do domu, że mogłem iść do baru, a gdybym bardzo chciał – mógłbym nawet pójść do teatru. Żadna przeszkoda, materialna ani moralna, nie ograniczała mojej wolności. Byłby to jednak nazbyt prędki i powierzchowny osąd; w rzeczywistości bowiem spętany byłem niewidzialnymi więzami, więzami lęku i niepewności.\nZacznijmy może od tego, że jedną rzecz wiedziałem jasno i wyraźnie. Następnego dnia, mianowicie, raniutko, być może bardzo wcześnie, miałem uczestniczyć w niezwykle ważnej wideokonferencji, od której wiele zależało. Nic poza tym, niestety, wyraźne nie było, a to z tej prostej przyczyny, że zgubiłem gdzieś okulary. Wiedziałem więc, że spotkanie jest rano, lecz nie wiedziałem o której. Brak okularów dawał mi się we znaki. Próbowałem sprawdzić kalendarz, ale notatki skakały mi przed oczami, a spotkanie raz wydawało się być o ósmej, raz znów o dziesiątej, czasami nawet pod koniec dnia. Podobny problem miałem z zegarkiem. Widziałem, że zbliża się wieczór, ale która dokładnie była godzina – tego nie dało się ustalić. Przemierzając chwiejnym krokiem zaułki, ogrody i skwerki, nie potrafiłem ani znaleźć sobie miejsca, ani wyrzucić choć na chwilę z głowy gryzącej obawy, że zaśpię, spóźnię się, a kto wie: może nawet już jestem spóźniony? Tak nie dało się funkcjonować.\nGabinet okulistyczny był zimną, monumentalną budowlą z betonu, wewnątrz wyglądającą jeszcze bardziej niegościnnie niż z zewnątrz. Przypominał mi jeden z tych opuszczonych berlińskich magazynów z widokiem na Sprewę (poprzez skandalicznie zakurzoną szybkę), w którym zawsze spotka cię jedno z dwojga: albo obdarty nastolatek spróbuje sprzedać ci niskiej jakości kokainę, albo zaplątasz się w pajęczynę tak gęstą, że trzeba będzie wzywać strażaków. Godziny zamknięcia zbliżały się, lub może minęły (tego oczywiście nie mogłem być pewien). Być może zrobiono dla mnie wyjątek, bo przekraczając drzwi gabinetu musiałem wyglądać naprawdę żałośnie. Upływ czasu, który do tej pory wydawał mi się zupełnie obiektywną własnością materialnego świata, stał się nagle czymś arbitralnym i pozbawionym sensu. Godzina była raz ta, raz tamta. Kierunki świata również straciły znaczenie, ludzkie twarze rozmywały się i nikły, wszystko zlewało się w jedną chaotyczną plamę.\nNajpierw należało przeprowadzić badanie wzroku. Przyrządy optyczne niestety były już nieczynne, w kwestii wady wzroku musiałem zatem zdać się na subiektywną opinię pani optyczki. Nie była to idealna sytuacja, ale ostatecznie miałem szczęście, że gabinet w ogóle był jeszcze otwarty w ten niedzielny wieczór. Zanim wynaleziono tę całą maszynerię, pomyślałem sobie na pocieszenie, takie coś musiało być standardem, i przecież nikt nie narzekał. Jeśli nierozumny lud średniowieczny jakoś to znosił, tym bardziej radę dam i ja.\nPokój był ciemny i ponury, jedynie w jednym kącie znajdowało się niewielkie okienko, przez które wciąż padało światło zachodzącego już słońca.\n"Widzi pan okienko w kącie?" – spytała z uśmiechem okulistka. Była to gruba i wesoła dziewczyna średniego wzrostu, około lat trzydziestu. Miała ciemne, związane w koczek włosy, malutkie oczka, i przypominała nieco pogodnego kreta. "Proszę przez nie wyjrzeć i powiedzieć co pan widzi."\nPosłusznie udałem się z nią do kąta. Okienko umieszczone było nisko, musiałem się więc trochę schylić. Przez warstwę kurzu ujrzałem fragment uliczki, róg beżowej kamienicy, trochę bruku i jakieś badyle. Szczegóły trudno mi było rozpoznać. "Widzę ulicę i ścianę domu" – zaraportowałem posłusznie. "Super!" – odparła okulistka. – "Proszę podejść bliżej do okienka. Widzi pan nazwę ulicy?"\nDziewczyna stała tuż za mną. Zrobiłem mały kroczek w przód (stałem już przy samej ścianie). Ona również zrobiła mały kroczek. Spojrzałem jeszcze raz. Ścianę kamienicy zdobiła granatowa tabliczka, a na niej niewyraźnie migotały białe literki. "Furia? Fiszka?" – nie byłem ani trochę pewien. "Proszę bliżej" – zaśmiała się okulistka. Teraz byłem już kompletnie wciśnięty w kąt, ona zaś coraz bardziej wciśnięta we mnie. "Furia?" – szepnąłem niespokojnie. "Bliżej, bliżej" – usłyszałem tuż przy moim uchu, kiedy nosem napierałem na zimną szybę. Chłód betonowej ściany przenikał moje ciało z jednej strony, z drugiej zaś czułem gorąco ciała okulistki, przyjemne i niekomfortowe zarazem. Ona też wkleiła się w okno, tak że nasze policzki się stykały. Jej małe czarne oczka łypały na mnie po skosie. Nie mogłem się już poruszać. "A teraz buziaczek" – powiedziała filuternie.\nWychodziłem z gabinetu bez okularów, i jeszcze bardziej zrozpaczony. Słońce zaszło już i mdłe światło latarni nadawało rozmytej rzeczywistości jeszcze bardziej oniryczny charakter. Przy ulicy roiło się od knajp i tawern, wszedłem więc do jednej z nich. Czy to przez ślepy los, czy przez nieunikniony układ planet, spotkałem w środku kilkoro przyjaciół, którzy natychmiast zaproponowali mi drinka. Choć najbardziej ze wszystkiego obawiałem się zaspać, teraz nie miałem już dobrej wymówki – na ten moment, żadna decyzja z mojej strony nie wydawało się już bardziej rozsądna od innych. Wszystko dryfowało losowo i niemal pogodziłem się z tym, że jeśli uniknę katastrofy, to tylko przez przypadek.\nWnętrze tawerny wydawało się jednak nad wyraz przytulne i kojące. Drewniane ściany usiane były trofeami i najdziwniejszymi ozdobami, stoły przykrywały haftowane serwety, a krzesła i ławy – owcze i niedźwiedzie skóry. Po kątach poustawiane były dziwne, nieznane mi przedmioty, przypominające nieco miotły, laski, lub groteskowe narzędzia rolnicze.\n"To tradycyjna broń biała starożytnych Iberów i Albańczyków" – powiedział z mądrą miną mój przyjaciel. – "Służą do tańców rytualnych. Chcesz zobaczyć?"\nPrzytaknąłem bez wielkiego entuzjazmu, jednocześnie biorąc do ręki jeden z długich, nieporęcznych kijów, stojących najbliżej mnie. Gdy stuknąłem nim w podłogę, złamał się wpół. Barman tylko wzruszył ramionami. W międzyczasie moi przyjaciele uzbroili się w starożytny iberyjski rynsztunek i poczęli tańczyć. Godziny płynęły leniwie, niepoliczalne tak jak ilość wypitych drinków, to wprzód, to znowu w tył. Ukołysany przedstawieniem, zasnąłem na ławie.\nObudziłem się zlany potem. Przez okna tawerny nie było widać słońca, ale na zewnątrz było już zupełnie jasno. No i pięknie, pomyślałem. No jasne że zaspałem. Spojrzałem na zegarek, jednocześnie gorączkowo odpalając laptopa: była dwunasta rano! Spotkanie na pewno już się zakończyło. Zanim laptop się włączył, była już ósma trzydzieści, co dodało mi nieco otuchy. Do biura na pewno już nie zdążę, ale mogę przecież dołączyć stąd, chyba mają tu wifi? Moi przyjaciele szturchali mnie i pokrzykiwali, sugerując abym wziął lekarskie, coś takiego nie wchodziło jednak w grę. Poczułem nagłą ulgę, gdy na ekranie pojawiło się powiadomienie o trwającym spotkaniu; nie marnując czasu na sprawdzanie szczegółów, kliknąłem szybko "Dołącz".\nW ułamku sekundy, ujrzałem przed sobą okno podzielone na szachownicę, składającą się z kilkudziesięciu miniaturek. Na niektórych z nich wyraźnie dostrzegałem poruszające się nieznacznie ludzkie twarze, inne wydawały się rozmazane, lub całkowicie czarne. Ku mojemu zaskoczeniu, nie rozpoznawałem nikogo z mojego zespołu. Nieznajome postaci o groźnej lub idiotycznej fizjonomii krzywiły się lub szczerzyły zęby, niektóre nosiły demoniczne maski lub chowały twarz w dłoniach. Miniaturka w samym centrum ekranu było nieco większa od pozostałych. Zobaczyłem tam chudego mężczyznę, siedzącego w kwiecie lotosu na środku pokoju pokrytego pstrymi dywanami. Miał czarną brodę i wąsy, a na głowie nosił ogromny kapelusz.\n"Witam" – powiedział mężczyzna dźwięcznie i złowrogo, po czym spojrzał mi w oczy.\n"Przepraszam, czy to spotkanie mojego zespołu?" – spytałem dosyć głupio.\n"Niestety, przykro mi. To jest prank call" – odpowiedział mężczyzna. – "Zorganizowany przez Bułgarskie Towarzystwo Magii Grymuarycznej. Którego ja jestem prezesem, bardzo mi miło."\n"Mi również" – odparłem.\nmachaerus @ gitlab.com\n2010—2019 © Astrolabium


Nescafe Dolce Gusto Latte Macchato Caramel - Dobra cena, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nNescafe Dolce Gusto Latte Macchato Caramel\nSpróbuj harmonijnej kompozycji mleka i aromatycznego Espresso z subtelną karmelową nutą. Latte Macchiato Caramel zachwyci Cię nie tylko wyjątkowym smakiem i aromatem, ale także intrygującym wyglądem. Jak klasyczne włoskie Latte Macchiato składa się z trzech wyrazistych i aksamitnie kremowych warstw pianki, mleka i kawy. Aby je wyeksponować proponujemy przegotować ją w przezroczystej, wysokiej szklance.\nkapsułka 1.: pełne mleko w proszku (54,4%), cukier (41,9%), aromaty, emulgator (lecytyna sojowa);\nkapsułka 2.: palona kawa mielona\nkawa z mlekiem Nescafe Dolce Gusto Latte Macchato Caramel\nCena jednostkowa 88,76 zł za kilogram\nMarka: Nescafe Dolce Gusto\ndobry smak, odpowiednia ilość pianki, jako "smaczek na niedzielę" ok\nsuper dobra kawa polecam\nDobry smak wyczuwalny carmel.\nSmaczna, aromatyczna kawa.Karmel nie zabija smaku kawy.\nszybka ładna kawka\ncóż, do biura i do pracy, jako szybka namiastka aromatu i efektu pianki - TAK, w domu raczej jako chwilowy kaprys, wkrótce kapsułki okazują się drogie i znikają szybko, zwłaszcza z opakowań 2x8... Zaleta - żadnych śmieci po kawie...\nlatte macchato caramel\nBardzo dobra kawa, kremowa pianka, słodka przełamana goryczą kawy. Czuć smak karmelowy.\njest bardzo pyszny i dobrej jakości\nsmakuje wyśmienicie ;-)\noczekiwałam czegoś lepszego tzn. kawy o aromacie/ smaku karmelu natomiast kawy w ogóle się nie da wyczuc\nocena po wypróbowaniu\nZdecydowanie spodziewałam się czegoś lepszego. Kawa nie powala na nogi, ilość pianki w zasadzie znikoma, smak karmelu wyczuwalny. Cena nieadekwatna do ilości.\nMożesz pomóc innym użytkownikom zadając pytanie dotyczące Nescafe Dolce Gusto Latte Macchato Caramel\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Nescafe Dolce Gusto Latte Macchato Caramel, wpisz 214636 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Daniel Obajtek. KO składa wniosek do prokuratury\nPAP, tokfm.pl 26.02.2021 13:46\nArtykuł "Wyborczej" jest od rana szeroko komentowany, także przez polityków opozycji. Konferencję w tej sprawie zwołała Lewica. Według Tomasza Treli, "nie może być tak, że w demokratycznym państwie prawa ktoś, kto ma nieczyste sumienie i posługuje się tak knajackim językiem będzie wymieniany jako potencjalny kandydat na najwyższe urzędy w państwie" (o Obajtku często mówi się, że może zastąpić Morawieckiego w roli premiera).\n- Nie może być wreszcie tak, że osoba, do której są wątpliwości, osoba, która przed sądem jawnie kłamała, zarządza najważniejszą, najbardziej strategiczną spółką z udziałem Skarbu Państwa - dodał poseł. - Dlatego dzisiaj, w imieniu Lewicy, żądam od pana ministra, prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry, aby wszczął postępowanie z urzędu wobec Daniela Obajtka - oświadczył poseł.\n- Panie prokuratorze, jeżeli wczoraj pan i pana ludzie mieli polityczne jaja, żeby przeciwstawić się Prawu i Sprawiedliwości i zagłosować z opozycją, to proszę pokazać dzisiaj, najpóźniej w poniedziałek, że pan ma też te polityczne jaja i będzie wszczęte postępowanie z urzędu wobec Daniela Obajtka - podkreślił poseł Lewicy, zwracając się do Ziobry.\nKO zarzuca Obajtkowi "nieudokumentowane dochody, podwójne życie"\nKonferencję w sprawie Obajtka zwołali także posłowie Koalicji Obywatelskiej Cezary Tomczyk oraz Marek Sowa. Według Sowy w 2012 roku obecny prezes Orlenu wydał o 776 tys. zł więcej niż zarobił.\nPolityk zwrócił uwagę, że tylko w jednym roku 2012 oszczędności Obajtka wzrosły o 295 tys. zł, z 5 tysięcy na 300 tys. zł.\n- Jednocześnie był w stanie spłacić 355 tys. złotych kredytu w dwóch bankach - dodał poseł. Jak zaznaczył, ponadto Obajtek "był w stanie poczynić nowe inwestycje", kupując udziały w różnych spółkach. Część udziałów - jak mówił poseł - "kupił od Tomasza Fortuny, osoba, która pojawia się na ujawnionych taśmach".\n- Tylko w jednym roku Daniel Obajtek, którego dochody w małej 11-tysięcznej gminie wyniosły 153 tysiące złotych, a dodatkowo 30 tys. zł z wynajmu, miał po odliczeniu podatku 130 tys. zł netto wynagrodzenia, a wydał ponad 900 tys. zł. Czyli o 776 tys. więcej niż wpłynęło na jego konto - mówił Sowa. Przypomniał, że w roku 2018 składał informacje o możliwości popełnienia przestępstwa przez Daniela Obajtka, ale bez efektu.\n- Te ujawnione [przez "Wyborczą"] nagrania chyba dają odpowiedź, skąd Daniel Obajtek miał tę "bańkę" w 2012 roku. Dzisiaj czarno na białym widzimy, że miał lewe dochody - powiedział Sowa.\n- Nieudokumentowane dochody, podwójne życie, to zwykle kończy się w Polsce aktem oskarżenia. Ale kończyłoby się, gdyby w Polsce nie było równych i równiejszych. Dzisiaj widać, że prokuratura działa na zlecenie Kaczyńskiego - mówił Tomczyk.\n- Składamy wniosek do prokuratury, aby jak najszybciej zbadała oświadczenia majątkowe pana Daniela Obajtka. Wzywamy też Daniela Obajtka do ujawnienia wszelkich źródeł swojego dochodu w latach, które są opisane przez "Gazetę Wyborczą" - zapowiedział szef klubu KO. Jak dodał, klub KO oczekuje też w tej sprawie "osobistego nadzoru prokuratora generalnego". Zdaniem Tomczyka, Obajtek nie powinien też pełnić funkcji prezesa PKN Orlen.\nDo słów Koalicji Obywatelskiej odniosła się w mediach społecznościowych rzeczniczka Orlenu Joanna Zakrzewska. "W odniesieniu do wypowiedzi posłów PO dotyczących Prezesa Zarządu PKN ORLEN, informujemy, że zgodnie z prawem jego oświadczenia majątkowe były jawne do 2016 r. Ich kontrolę za lata 2002-2013 przeprowadziło CBA, które nie stwierdziło żadnych uchybień" - napisała.\nOprócz tego, w piątek biuro prasowe PKN Orlen wydało oświadczenie w sprawie publikacji w "GW". Napisano w nim, że artykuł pt. "Taśmy Obajtka" zawiera nieprawdziwe informacje, szereg bezpodstawnych sugestii i manipulacji, które wprowadzają w błąd opinię publiczną.


Aktualnie znajdujesz się w dziale: Witryna Kulturalna » Odjazdowy Bibliotekarz 2019\nTermin: 25.05.2019 (sobota), godz. 11.00 /12.00\nStart: Biblioteka Centrum Kształcenia Sportowego, Rydla 49.\nFinał/ognisko: Jezioro Dąbskie.\n9.00-12.00 Festyn przy Centrum Kształcenia Sportowego, ul. Rydla 49 – festyn (m.in. znakowanie rowerów, przedstawienie "Przygody Kota Umbriagi", spotkanie z autorem książki o Umbriadze – Piotrem Owczarskim)\n12.00 Rajd rowerowy trasą: • filia nr 48 MBP, ul. Rydla 93, Os. Słoneczne • planowana Mediateka Miejskiej Biblioteki Publicznej w Szczecinie • Jeleni Staw, Kijewo - Kijewska Giełda Książek • filia nr 6 MBP, ul. Dziennikarska 39, Szczecin-Dąbie – zwiedzanie i poznawanie historii Pałacyku Myśliwskiego Książąt Pomorskich\nZabierz rower, książkę i coś w kolorze pomarańczy. Każdy uczestnik otrzyma okolicznościową szprychówkę. Udział w wydarzeniu jest bezpłatny. Zapraszamy do wspólnej zabawy!\nTO ogólnopolska cykliczna akcja rowerowo-czytelnicza; rowerowy przejazd / rajd miłośników książki, bibliotek i rowerów, organizowany pierwotnie (2010) podczas Ogólnopolskiego Tygodnia Bibliotek (8-15 maja), a obecnie od początku maja do września. Akcji towarzyszą jednolite materiały promocyjne – logo, plakaty, gadżety. Jej znakiem rozpoznawczym jest kolor pomarańczowy.\n• promowanie czytelnictwa i bibliotek • promowanie roweru jako środka transportu i rekreacji • kreowanie pozytywnego wizerunku zawodu bibliotekarza • integracja środowiska bibliotekarskiego\nNa czym polega? To zorganizowany przejazd kolumny rowerów przez miasto / miejscowość, po terenach zielonych, między miejscowościami. Trasa przejazdu prowadzi przeważnie szlakiem książki, czyli jej wyznacznikami są biblioteki, antykwariaty, księgarnie oraz inne instytucje i miejsca związane ze słowem pisanym. Przejazdowi może towarzyszyć: „bookcrossing” (bezpłatna wymiana książek), gry miejskie, konkursy literackie i zręcznościowe, kalambury, wspólne czytanie, debaty i pikniki etc.\nKto i kiedy wymyślił?\nAkcję zainicjowała Sekcja Bibliotek Niepaństwowych Szkół Wyższych w Łodzi. Pierwsza edycja rajdu odbyła się w Łodzi w 2010 przy współpracy z Fundacją Normalne Miasto – Fenomen, która do dziś, wraz Stowarzyszeniem Bibliosfera.org, jest ogólnopolskimi koordynatorami wydarzenia. Od 2012 akcja przekroczyła granice Polski: od 2012 – na Ukrainie, od 2013 jako „Bicycool Library” – Rumunia, Ukraina, USA, Włochy. W 2016 w Polsce zorganizowano 227 rajdów, w których wzięło udział 10795 osób.\nRealizowane od 2012 były ściśle powiązane z bieżącymi hasłami Tygodnia Bibliotek i skupione na prezentowaniu miejsc związanych z książką na mapie miasta. Elementami stałymi wydarzenia były: miejsce startu – biblioteka (co rok inna), rozdawanie „szprychówek”, pieczętowane książek okolicznościowym stemplem, akcja „częstowania książką”, integracyjne ognisko, prezentacja szczecińskich organizacji i instytucji propagujących czytelnictwo, czy aktywność rowerową. Jej organizatorem jest Oddział Szczeciński Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich.


Lublin: Manifestacja "Wspieramy sędziów niezależnych". Uczestnicy: Wolne sądy, wolna Polska! [GALERIA, WIDEO] - Tuba Łęcznej - Aktualności. Łęczna - Informacje, Aktualności, Wydarzenia, Wiadomości.\nNie lubię przemocy...


Kocioł Bosch Condens GC7000iW, GC2300iW czy Viessmann Vitodens 200-W [Archiwum] - Forum Murator\nForum Murator > EKSPERCI NA FORUM!!! > EKSPERCI NA FORUM - czekają na Wasze pytania > FORUM EKSPERCKIE: BOSCH Termotechnika - Eksperci czekają na Wasze pytania > Kocioł Bosch Condens GC7000iW, GC2300iW czy Viessmann Vitodens 200-W\nZobacz pełną wersję : Kocioł Bosch Condens GC7000iW, GC2300iW czy Viessmann Vitodens 200-W\nDom pow. uzytkowa 145m2, dom z poddaszem użytkowym, wszędze ogrzewanie podłogowe, 2 łazienki, jedna kuchnia.\nJaki wybrać piec gazowy i o jakiej mocy?\nZastanawiam się nad jednofunkcyjnym Bosch Condens GC2300iW,Bosch Condens GC7000iW, Bosch Cerapur Smart czy Viessmann Vitodens 200-W.\nCenowo droższy będzie chyba Viessmann. Który wybrać?\n1. Jaką moc powinien mieć piec gazowy?\n2. Jakie są różnice pomiędzy tymi modelami? to znaczy jakie parametry porównywać?\n3. Czy Viessmann będzie oszczedniejszy przy eksploatacji?\n4. Czy aby posiadać gwarancje musi kocioł zamontować autoryzowany instalator?\n5. Jest taki parametr jak sprawność kotła. Np. dla\nBosch Condens GC2300iW:\nSezonowa efektywność energetyczna ogrzewania pomieszczeń 93\nPrzy znamionowej mocy cieplnej i w reżimie wysokotemperaturowym η4 % 88,2\nPrzy znamionowej mocy cieplnej na poziomie 30% i w reżimie niskotemperaturowym η1 % 98,6\nVitodens 200 W:\nSprawność znormalizowana (%)\t109\nSprawność znormalizowana przy Tv/Tr=40/30stC-> do 98(Hs)/109(Hi)\nco to Hs i Hi??\nTakie dane znalazłem w dokumentacji. Którymi sprawnościami posługiwać się tzn. które wziąć do porównania? i czy są to te same sprawności o innych nazwach?\n6. Jaką modulacje ma Vitodens 200 W?\n7. Modulacja pieca gaz. to automatyczne dostosowanie się mocy. Jeżeli piec ma moc 15KW i modulacje 1:10 i zaczyna od minimalnej mocy 2KW pracować to przykładowo przy jakich mocach może on pracować?\nDodatkowo jakiś zasobnik planuje w okolicy 150l.\nW sprawie doboru kotła o odpowiedniej mocy dla Pana domu, zachęcam do bezpośredniego kontaktu z jednym z naszych autoryzowanych instalatorów marki Junkers - Bosch. Instalator odpowie na wszystkie Pana pytania oraz doradzi najlepsze rozwiązanie.\nMarka Junkers-Bosch jest liderem rynku urządzeń grzewczych, dzięki zastosowaniu nowoczesnych rozwiązań oraz produkcji wysokiej jakości urządzeń. Nasi specjaliści doradzą przy doborze oraz pomogą wykonać instalację. Na stronie internetowej www.junkers.pl znajduje się wyszukiwarka instalatorów, którzy pomogą z doborem odpowiedniego urządzenia, wykonają montaż kotła oraz pierwsze uruchomienie. Aby wyszukać instalatorów z Pana okolicy proszę wpisać w odpowiednie pole miejscowość lub kod pocztowy. Można również skorzystać z całodobowej infolinii pod numerem telefonu: 801 900 810. Zachęcam również do odwiedzenia strony internetowej, na której znajdują się wszystkie informacje odnośnie kotłów z rodziny Cerapur oraz Bosch Condens: https://www.junkers.pl/produkty/kotly/kotly-kondensacyjne/


Olsztyn pełen biegaczy : Radio Olsztyn\nOpublikowany 13 września 2015\nOlsztyn pełen biegaczy\nJerzy Litwiński. Fot. Łukasz Węglewski\nPrawie 600 biegaczy pobiegło w Czwartym Półmaratonie Jakubowym w Olsztynie.\nŚmiałkowie musieli pokonać 21-kilometrową trasę w okolicy Jeziora Ukiel – mówi Jerzy Litwiński – dyrektor Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie.\nCzwarty Półmaraton Jakubowy wygrał Wojciech Kopeć z Olsztynka, który dobiegł do mety po godzinie i jedenastu minutach. Wszyscy uczestnicy otrzymali pamiątkowe medale, a najlepsi biegacze cenne nagrody.\nPółmaraton Jakubowy, czyli bieg ulicami Olsztyna Ponad 800 biegaczy pojawiło się na ulicach Olsztyna. Drugi Półmaraton Jakubowy […]\nRekordowe zainteresowanie Półmaratonem Jakubowym Ponad 930 zawodników zgłosiło się do tegorocznej audycji Półmaratonu […]\nPiłkarska Warmia na krawędzi. Czy uda się uratować olsztyński klub? Czy uda się uratować IV-ligowy klub piłkarski Warmia Olsztyn? Władze oraz piłkarze […]\nWięcej w bieganie, Półmaraton Jakubowy\nPo co spać, gdy można biegać? Więcej w Programie porannym Radia Olsztyn w piątek, od godz. 6\nW piątkowe poranki odwiedzamy z mikrofonem ciekawe miejsca i ludzi, którzy od rana nie śpią. Tym razem, Wojciech Jermakow spotka się z tymi, którzy zanim na...


Wspomnienie wyprawy w wieki średnie… – Sonrisa Art Skip to content\nWspomnienie wyprawy w wieki średnie…\nPublished on 2014-11-112014-11-11 by elanoga\tCzyli znów przypominam wpis z bloga, z którego się przeniosłam. Wpis o tym, co widziałam w lecie. I o tym, co nspiruje wciąż… Zapraszam więc. Oto Jomsborg:\nJomsborg to legendarna osada, która, jeśli wierzyć islandzkim legendom, powstała w XI wieku, na terenach niewielkiej wyspeki w okolicach dzisiejszego Wolina. To tutaj wybudowano kilka chat i obronną palisadę. Miał to być azyl Wikingów na terenach, które zasiedlone były w większości przez Słowian. Repliki owych drewnianych chat można zwiedzać, odwiedzając skansen mieszczący się obecnie w wiosce Recław. A zwiedzanie to może być niezwykle ciekawe, bo nie tylko wchodzi się tu do chat i ogląda zgromadzone tu sprzety, ale można wszystkiego dotknąć, sprawdzić, jak działało… Bo jest to zwiedzanie w nurcie archeologii eksperymentalnej… Jednak w Recławiu dzieje się coś więcej. Co roku na przelomie lipca i sierpnia Jomsborg ożywa na trzy dni…\nTo właśnie wtedy ściągają tutaj grupy Wikingów, Słowian, Bałtów, Madziarow i Rusinów. Wszyscy poubierani w stroje z epoki zajmuja repliki dawnych chat, w których na czas trwania festwalu Wikingów i Słowian znów rozpalą się paleniska. Ci, dla których nie ma miejsca w chatach mieszkają w charakterystycznych białych namiotach. Wokół namiotów toczy się życie takie, jak blisko dziesieć wieków temu. Gotuje się na ogniu, pije sie z rogów. Tylko piwo jest współczesne. I toi-toie.\nFestiwal to przede wszystkim okazja do spotkania się i zrobienia zakupów. Każda z grup rekonstrukcyjnych, które tu przybyają, specjalizuje się w jakiś wyrobach: a to plotą powrozy, a to lepią garnki, wytwarzają biżuterię czy charakterystyczne, ręcznie plecione szarfy, które wiąże się w pasie, by móc do nich przyczepić sakiewkę z pieniędzmi, nóż, naczynie, z którego pije się wodę, piwo lub miód. Oczywiście wszystko to dostępne jest także dla turystów, którzy do Jomsborga tłumnie zjeżdżają, by choc przez chwilę dotknąć historii…\nOczywiście nie może obejść się bez parady łodzi wikinskich i słowiańskich, na których do Jomsborga przyplynęła część uczestników festiwalu. W trakcie trwania imprezy na takiej łodzi można popłynąć. Ba… można nawet spróbować swoich sił w wiosłowaniu, jednak, co przyznał mój małżonek, który do wiosła usiadł z ogromną ochotą, ciężka to praca… Nic dziwnego, że później pobiegł kupić sobie róg, z którego wypił, niemal od razu, odpowiedni napój chłodzący. Taki, który godzien jest miana napoju Wikingów…\nNajważniejszym punktem programu jest jednak bitwa. Wszystkie drużyny gromadzą się tutaj na specjalnie przygotowanej arenie, gdzie rozgrywa się bitwa o Jomsborg. Bitwę poprzedzają przygotowania: wojownicy ubierają się w specjalne kurty, skórzane imitacje zbroi. A to wszystko w około trzydziestostopniowym upale. Do rąk biorą miecze, włócznie, tpory. I idą walczyć…\nI jeśli ktoś powie mi,że podczas takich rekonstrukcji walka jest udawana, a ciosy markowane – zapraszam do Jomsborga. Jak dowiedzieliśmy się później od Godfryda (prywatnie kolegi z pracy mojego męża), po każdej bitwie kilku uczestników naparwdę jest znoszonych przez służby sanitarne. Widzieliśmy nawet karetkę jadącą na sygnale… Sama bitwę ogladałam z zapartym tchem. I co tu kryć, w duchu kibicowałam „naszym” obrońcom grodu…\nJedno jest pewne: po Jomsborgu chodzić można długo. Chętnie zostalibyśmy jeszcze, żeby poczuc tę atmosferę, gdy turyści już wychodza i zostają tylko uczestnicy festiwalu… Ale musieliśmy jeszcze kupić coś do jedzenia, rozbić namiot i wyspać się po całonocnej jeździe ze Śląska na Wybrzeże. Bo rano trzeba było jechać dalej. Być może jednak wizyta w grodzie stanie się dla nas początkiem nowej przygody? Mnie bardzo podobają się te wczesnośredniowieczne sukienki i musiałam się mocno powstrzymywać, żeby od razu na miejscu nie kupić materiału, z którego mogłabym sobie taką uszyć. A mój mąż już pali się do walki…\nWięcej informacji na temat skansenu, festiwalu, opcji zwiedzania znajdziecie na stronie http://www.jomsborg-vineta.com/.\nPoprzedni Piosenki, które wciąż się pamięta…Dalej Kiedy już Ziemia nie wystarczy…\n3 thoughts on “Wspomnienie wyprawy w wieki średnie…”\tAnna Kurtasz pisze:\t2014-11-11 o 17:55\tWspaniałe miejsce 🙂\nOdpowiedz\tJustyna pisze:\t2014-11-12 o 01:15\tRewelacja!! nie wiedziałam o tym miejscu, aż mi głupio 😉 może uda mi się kiedys zobaczyć to na własne oczy…Pozdrawiam!!\nOdpowiedz\telanoga pisze:\t2014-11-12 o 11:39\tWarto. Ale własnie wtedy, kiedy tam jest festiwal. nawet, jesli jest jakaś mneijsza impreza. Bo wtedy skansen po prostu ożywa…


Wieczór panieński - jak go zorganizować? - Ślub w pigułce\nSezon ślubny trwa, a przed ślubami najczęściej przyszłe Pary Młode planują swoje wieczory panieńskie lub kawalerskie. Dzisiaj chciałabym zagłębić się w temat wieczorów panieńskich, gdzie pomysłów na organizację nie brakuje - ale jak to dobrze zrobić? Wbrew pozorom nie jest to aż takie proste. Postaram się w tym poście trochę ten temat przybliżyć :)\nŹródło zdjęcia: www.etsy.com\nNajpierw zapytaj Panny Młodej jaki byłby dla niej najwygodniejszy - w końcu ma to być jej przyjęcie ;) Później zapisz najbardziej odpowiednie daty i postaraj się zgrać wszystkie zaproszone. Teraz możesz zabrać się za następny krok.\nJeśli jako druhna planujesz (lub zostałaś poproszona przez Pannę Młodą) zorganizować wieczór panieński, musisz dowiedzieć się kogo zaprosisz. Najłatwiej, jeśli dziewczyna, której organizujesz przyjęcie poda Ci kontakty do innych, których osobiście nie znasz. W dobie Internetu i Facebooka często tworzy się specjalne wydarzenie, gdzie ustala się szczegóły imprezy. Co zrobić, jeśli ktoś nie ma tam konta? Istnieją jeszcze stare dobre maile no i telefony :)\nWybierzcie styl przyjęcia\nTeraz wiele zależy od Panny Młodej. Jako siostra/ przyjaciółka/ kuzynka powinnaś orientować się czy marzy o szalonej imprezie w klubach (również tych ze striptizem) czy będzie wolała pójść do kina czy spa. Nie staraj się zmieniać Panny Młodej, bo na pewno steruje się już weselem, a impreza na siłę jest chyba najgorsza ze wszystkich.\nSkładki, prezenty i upominki\nTemat często kontrowersyjny. O ile składka na przyjęcie jest jeszcze przez niektóre panie "do przełknięcia", tak część z nich nie wyobraża sobie już składki na prezent lub nawet kupienia na własną rękę małego upominku. Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? A no dlatego, że przecież nie one organizują takie przyjęcie to też one nie będą płaciły. Tylko nie zdają sobie sprawy z tego, że też będą jadły, piły (alkohol czy choćby wodę), korzystały z atrakcji czy przejazdu na i z imprezy (czasami wynajmowane są różne środki transportu na czas trwania przyjęcia). Okej, jeśli Panna Młoda czy druhna sama organizuje wieczór panieński i chce za niego zapłacić, tak reszta zaproszonych powinna chociaż podarować jej fajny prezent :) Przecież to fajna pamiątka, która będzie wspominana przez długi czas :)\nJeśli macie fajny motyw wieczoru to warto, aby każda z Was przebrała się w wybranym stylu - może chcecie być seksownymi pielęgniarkami? Albo grzecznymi zakonnicami? Wyboru jest co nie miara :)\nDobrze jest mieć wszystko zaplanowane i poukładane, ale to ma być noc szaleństwa (jakie by ono nie było), którą Panna Młoda - i zaproszone kobietki - mają zapamiętać tą noc na długo. Jeśli wszystko zaplanujecie przed przyjęciem (wspólnie lub w większej części), to samo przyjęcie nie powinno Was już stresować i martwić. Po prostu bawcie się i sprawcie, by przyszła Panna Młoda spędziła ostatnie chwile panieństwa najlepiej jak może :)\nŹródło zdjęcia: www.cleatcutweekends.co.uk\nposiadówka w domu/ mieszkaniu/ knajpce, później wypad do klubu - klasyk wieczorów panieńskich. Najpierw wszystkie dziewczyny spotykają się u kogoś w domu lub w jakiejś restauracji na jakiejś kolacji/ przekąskach i po kilku godzinach wybierają się na dyskotekę lub na striptiz :D\ngry i zabawy - kto ich nie kocha???? Można w nie grać i wymyślać fajne kary za przegraną lub nagrody za wygraną :)\npobyt w SPA - według niektórych osób straszna nuda i wydawanie bez sensu pieniędzy. Ale czy na pewno? Okej, nie każdą z zaproszonych dziewczyn będzie stać (lub nie będzie miała chęci) na dzień w SPA, ale Pannie Młodej na pewno to nie zaszkodzi dzień spędzony na masażu, saunie i maseczkach - szczególnie przed ślubem. Fajnie jeśli złożycie się w kilka osób i Panna Młoda w ramach wieczoru panieńskiego otrzyma taki bon dla siebie i najlepszej przyjaciółki/ siostry/ mamy :)\nalternatywa dla SPA - domowe SPA. Przygotujcie maseczki, zestawy do malowania paznokci, miękkie ręczniki, sól do wymoczenia stóp, pachnące świeczki czy kadzidełka, szampana i gotowe!\nwesołe miasteczko - kto ich nie kocha?! Wspomnienie dziecięcych lat i czyste szaleństwo :) Dodatkowo wata cukrowa, popcorn i hot-dogi!\nweekend za granicą - chyba byłaby to najdroższa dla kilku osób, jednak pamiętajcie, że czasami można polecieć lub pojechać autokarem nawet za niecałe 100zł/ os w obie strony! Jeśli zaplanujecie weekend wcześniej, to z pewnością uda Wam się zarezerwować taniej bilety i hotel :)\nkręgielnia - jeśli lubicie w nie grać, to będzie super zabawa! Niewielka dawka rywalizacji, muzyka w tle i świetne towarzystwo. Niektóre kręgielnie mają w ofercie bufet i nawet piwo, także nie musi być tam nudno :)\nwyjście do kina/ teatru - pamiętajmy, że nie każda kobieta lubi chodzić na dyskoteki i tańczyć całą noc z drinkiem w dłoni - jeśli należycie do tej grupy, to może propozycja z kinem lub teatrem będzie Wam odpowiadać? :)\ncyrk - o ile potępiam (z całych sił!) cyrki z żywymi zwierzętami, tak bardzo lubię oglądać akrobatów i iluzjonistów i komików. Nie dość, że jest świetne widowisko, to jeszcze można się pośmiać.\nkoncert - może na datę wieczoru panieńskiego przypada jakiś koncert Waszego ulubionego artysty? Polecam dowiedzieć się tego i pojechać nawet do innego miasta na małą wycieczkę - emocje gwarantowane!\nA może Wy macie jakieś pomysły na wieczór panieński? Chętnie poczytam o tym w komentarzach :)\nŚlub w pigułce , czwartek, 21 lipca 2016\nKinga 22 lipca 2016 13:20\nŚwietny post! Sama będę za 2 miesiące organizowała siostrze wieczór panieński i bardzo mi się spodobała opcja z kręgielnią :)\nPortal planowaniewesela.pl 29 stycznia 2017 18:02\nNiedawno przeprowadziliśmy ankietę dotyczącą wieczorów panieńskich.Większość Pań marzy o niespodziance. O czymś zaskakującym i szalonym. We wszystkich przypadkach organizacją zajmuje się świadkowa, bądź siostra panny młodej.\nŚlub w pigułce 30 stycznia 2017 09:25\nZgadzam się, zazwyczaj organizację wieczoru panieńskiego przejmuje jedna osoba (głównie druhna) lub siostra Panny Młodej albo Pana Młodego, jeśli są ze sobą dość blisko.


Wysłany: Śro Mar 05, 2014 16:31 Śmierć w miastach\nMój problem/oytanie może wydać się wam smieszny.\nAle zapytać muszę. (kto pyta nie błądzi)\nCo ludzie w dużych miastach np : tj. Poznań robią ze swoimi martwymi już pupilami.\nCałe życie mieszkałam na wsi, wiec swoje zwierzątka, gdy już odeszły z tego świata zakopywałam w ogrodzie pod wiśnią.\n*Co zorbić gdy zdechnie mi szczurek ? (jak go pochować? I gdzie ?)\n*I z czystej ciekawości : jak wygląda to u większych zwierząt tj. koty czy psy. ?\nWysłany: Śro Mar 05, 2014 16:34\n- zakopanie na 'zaprzyjaźnionym' terenie np. działka\n- zakopanie na dziko w jakimś parku/lesie\n- zostawienie w lecznicy (utylizacja)\n- pochowanie na cmentarzu dla zwierząt (płatne / np. w Koniku Nowym)\nWysłany: Śro Mar 05, 2014 16:37\nZgodnie z prawem zwierząt nie można zakopywać w miejscach publicznych, trzeba je oddać do utylizacji w lecznicy weterynaryjnej. W praktyce - szczury które umierają mi w domu zakopuję w pobliskim lesie - w kartonowym pudełku, żeby się ładnie rozkładało. Te usypiane w lecznicy albo takie, którym chcę wykonać po śmierci sekcję zwłok zostawiam u weterynarza.\nPrzy zakopywaniu większych zwierząt chyba bym się trochę bała, że mnie ktoś przyłapie, bo jednak trzeba się dużo więcej nakopać. Pewnie zdecydowałabym się na cmentarz dla zwierząt. Ale nie byłam jeszcze w takiej sytuacji.\nWysłany: Śro Mar 05, 2014 17:54\nZgodnie z prawem zwierząt nie można zakopywać w miejscach publicznych\nzgodnie z prawem to w ogóle nie można zakopywać zwierząt, nie zależnie od własności terenu - nie wolno ich sobie zakopać w ogrodzie, bo stwarza to zagrożenie epidemiologiczne, tak jak człowieka nie można zakopać po za wyznaczonym miejscem, tak i zwierzęcia.\nu nas w lecznicach za zostawienie zwierzaka do utylizacji liczą 10zł/1kg\nWysłany: Śro Mar 05, 2014 18:04\nJa w Poznaniu robię tak:\n- raz, zimą gdy ziemia była zamarznięta a wet który usypiał nie chciał przyjąć ciała do utylizacji, mój szczur został spalony w piecu u przyjaciela stolarza\nW sumie tylko raz szczur umarł mi w domu i zakopałam go w pobliskim lesie (miałam ogromnego pietra), zazwyczaj zostawiam ciałko w lecznicy.\nWysłany: Śro Mar 05, 2014 18:38\nJa zakopuję - nad Wisłą leży Pączek i Naleśnik, i Luźny. Pozostałe zostały zakopane u dziadków na działce.\nWysłany: Śro Mar 05, 2014 18:48\nZostawiam u weterynarza. Nie widzę sensu w zakopywaniu zwłok w ogródku.\nWysłany: Czw Mar 06, 2014 06:26\nZostawiam do utylizacji, a jeśli umiera w domu i nie zlecam sekcji - zakopuję w parku w nocy. Nie przywiązuję się do takich miejsc, więc dla mnie utylizacja jest dobrym rozwiązaniem.\nWysłany: Czw Mar 06, 2014 08:03\nRasowce miały robione sekcje, więc zostawały u weta, pozostałe zostały zakopane na działce. Skoczki spaliłam w kominku. Pies leży na cmentarzu dla zwierząt.\nWysłany: Czw Mar 06, 2014 08:11\nsachma 10zł za kilogram? Tyle kosztuje pojedyncza kremacja...\nWiększość moich zwierząt została zakopana, w ogródku najczęściej. W lecznicy został jeden ogon po sekcji. Ogródek mam mały niestety i ostatniego kociaka tymczasowego musiałam zostawić w lecznicy.\nWysłany: Czw Mar 06, 2014 08:15\nmieliśmy do kremacji 60kg psa - podliczyli nas 600zł.. ojciec wolał go zakopać w ogrodzie, niż dać te 600zł i wieźć jego zwłoki własnym transportem do weta...\nWysłany: Czw Mar 06, 2014 08:20\nU nas w lecznicach utylizacja jest wliczona w cenę eutanazji. Przy 20-30kg to 150zł.\nA do schroniskowej chłodni można zwłoki oddać za 50zł, niezależnie od wielkości.\nDla mnie 10zł za każdy kilogram psa to już żerowanie na nieszczęściu. Ogromna kwota.\nWysłany: Czw Mar 06, 2014 09:50\nPsa zakopaliśmy w lesie na obrzeżach miasta, a mniejsze zwierzątka (chomiki, myszy) zawsze zakopywałam w pobliżu domu i przyciskałam dużym kamieniem.\nWysłany: Czw Mar 06, 2014 11:02\nJa zawsze zostawiam w lecznicy - choć od dobrych kilku lat zawsze robię sekcję.\nWysłany: Czw Mar 06, 2014 11:25\nWiększa część drobnicy tzn. gryzoni została zakopana w lesie (pomimo niezgodności z prawem).\nPies zakopany na działce.


Tarcza Antykryzysowa - wsparcie dla Branży Nurkowej - Nurek Amator\n30 marca 2020, 15:17 1.3tys. Odsłony\nWitamy moi drodzy w tych ciężkich czasach. Kryzys dopadł całą gospodarkę, ale przede wszystkim mocno uderzył w branżę turystyczną i w tym nurkową. Jeśli potrzebujecie wsparcia z analizą pomocy z zakresu Tarczy antykryzysowej mamy ofertę dla Was.\nPomoc z pytaniami o Tarczę antykryzysową\nNowe przepisy jeszcze nie weszły w życie, ale już od kilku dni siedzimy i analizujemy wersje ustaw dotyczących Tarczy Antykryzysowej. We współpracy z kancelarią podatkową SAS TAX Polska, oferujemy wam pomoc oraz wiedzę.\nPo pierwsze, warto śledzić grupę facebook wsparcia dla firm. Na grupie, podawane są najnowsze wiadomości oraz informacje dotyczące możliwego wsparcia od Państwa.\nDołącz do grupy: KSIĘGOWOŚĆ – Grupa wsparcia dla firm\nKolejnym pomocnym linkiem, jest możliwość uzyskania doradztwa oraz przygotowania wniosków o dofinansowanie w ramach tarczy.\nWięcej informacji, znajdziecie na stronie kancelarii: https://sastax.pl/uslugi/tarcza-antykryzysowa/\nJuż wkrótce również aktualne Raporty z zapisów w ustawie (gdy ta wejdzie w życie w ostatecznej wersji). Oczywiście, oprócz samych zagadnień Tarczy, możecie otrzymać doradztwo dla właścicieli, co można dalej zrobić z kosztami, czy zwalniać pracowników, czy można odroczyć czynsz oraz inne.\nPoprzedni artykuł Nowe obudowy dla GoPro Hero 8 Black od iQsub\nNastępny artykuł Sposób ustawienie skrzydła i osprzętu pod nurkowanie rekreacyjne


Inowrocław "Szóstka" wygrywa Malucholadę\nJesteś tutajAktualnościSport"Szóstka" wygrywa Malucholadę\n"Szóstka" wygrywa Malucholadę\nUczniowie ze Szkoły Podstawowej nr 6 zwycięzcami tegorocznej „Malucholady”, zorganizowanej dziś już po raz osiemnasty w Hali Widowiskowo-Sportowej.\nW sumie w konkurencjach sportowych i quizach brało udział siedem drużyn (w każdej po 12 osób) reprezentujących inowrocławskie szkoły podstawowe oraz SP z Góry. Dla uczniów klas trzecich przygotowano zawody sportowe oraz takie zadania jak m.in. krzyżówki i quizy.\nW tym roku wygrała SP nr 6, ale na podium znaleźli się także uczniowie Szkoły Podstawowej Integracyjnej (drugie miejsce) i SP nr 11 (trzecie miejsce).


Kraj"Zostali skazani, bo byli Polakami. To była ich wina". 78. rocznica zbrodni katyńskiej\nKraj: "Zostali skazani, bo byli Polakami. To była ich wina". 78. rocznica zbrodni katyńskiej\nUroczystości 78. rocznicy zbrodni katyńskiej / Źródło: PAP / Wojciech Pacewicz\nDodano 10 kwietnia 2018, 14:36 28\n„Zbrodnia katyńska już zawsze będzie przypominać o groźbie zniewolenia i zniszczenia ludzi i narodów, o sile kłamstwa. Będzie jednak także świadectwem tego, że ludzie i narody potrafią nawet w czasach najtrudniejszych wybrać wolność i obronić prawdę” - to słowa z niewygłoszonego 10 kwietnia 2010 roku przemówienia prezydenta Lecha Kaczyńskiego przypomniane dziś w Katyniu przez ambasadora RP w Moskwie Włodzimierza Marciniaka.\nDziś mija 78 lat od zbrodni katyńskiej, w wyniku której zamordowano ok. 22 tys. polskich obywateli, m.in. oficerów Wojska Polskiego, policjantów i osób cywilnych należących do elit II Rzeczypospolitej. Jak każdego roku, także dziś w Lesie Katyńskim odbyły się uroczystości upamiętniające zbrodnię NKWD. Rozpoczęły się one od symbolicznego uderzenia w Dzwon Pamięci.\nW uroczystej Mszy świętej udział wzięli Ambasador RP w Moskwie Włodzimierz Marciniak wraz z delegacją oraz przedstawiciele Polonii Smoleńskiej. W czasie swojego wystąpienia polski ambasador porównywał zbrodnię katyńską do katastrofy smoleńskiej. Przypominał, że zarówno w 1940 r. w Katyniu, jak i w Smoleńsku w roku 2010 zginęli ludzie różnych wyznań, zawodów, odmiennych poglądów politycznych i podkreślał, że ich wszystkich łączyły miłość do ojczyzny i ofiarna służba. – Przybyliśmy, aby dać świadectwo prawdzie. Ufając Opatrzności, wierzymy, że nasza wytrwała służba Rzeczpospolitej pozwoli obie te tragiczne rany zagoić – dodawał.\n"Zostali skazani, bo byli Polakami"\n– Zostali skazani, bo byli Polakami. To była ich wina, bo przecież Polska miała zejść ze sceny, zniknąć z mapy Europy – mówił z kolei o ofiarach zbrodni katyńskiej o. Ptolemeusz, proboszcz smoleńskiej p\narafii.. Duchowny pytał też: "Czy my jesteśmy, tak jak oni, jednego ducha i jednego serca?". O. Ptolemeusz dodawał, że nie, ale należy zrobić coś, aby tak nie było. Podkreślał, że nie stanie się to przez spory, zaś przez ich rozwiązywanie.\nNa polskim cmentarzu w Katyniu pochowane są szczątki ok. 4400 oficerów zamordowanych przez NKWD w 1940 roku. Zawiera on sześć dużych grobów zbiorowych ze szczątkami oficerów i dwie mogiły generałów.\nDybuk IP 11 kwietnia 2018, 00:24\nTrudno się zgodzić ze stwierdzeniem o. Ptolemeusza. To Polacy w 1937 roku byli torturowani i mordowani za swoją przynależność narodową. Sowieci mieli plany wobec naszych jeńców wojennych, których chcieli przeciągnąć na swoją stronę, aby w ten sposób legitymizować podbój Polski. Większość oficerów nie chciała jednak wyrzec się polskości i stać sowieckimi marionetkami, więc została zamordowana. Ale Sowieci wygrywali w każdym przedstawionym scenariuszu - mieliby potężny atut w ręku, gdyby udało im się przeciągnąć większość tych ludzi na swoją stronę. To się nie udało, więc zamordowali oficerów, którzy w ówczesnym czasie byli częścią polskiej elity, nośnikiem naszej tożsamości narodowej.\nSkrzypek na dachu IP 10 kwietnia 2018, 22:51\nSieroty post-sowieckie wracaja do dawnych stalinowskich klamstw ze to\nwina Niemcow ale Polacy tez winni za antykomunistyczne nastawienie .\nAngelus Silesius IP 10 kwietnia 2018, 18:25\nsay69mat IP 10 kwietnia 2018, 17:14\nZostali zamordowani, bo w większości byli uczestnikami zwycięskiej wojny polsko - bolszewickiej. To była osobista zemsta Stalina, za zwycięstwo w Bitwie Warszawskiej.\nrosjanie czy komunisci ? IP 10 kwietnia 2018, 16:54\nRosjanie (Mołotow i Kalinin) zdecydowali o tragicznym losie Polaków wermordowanych przez NKWD w Lesie Katyńskim, ale także Gruzini (Stalin i Beria), Ukrainiec Woroszyłow, Ormianin Mikojan oraz Żyd Kaganowicz, którzy podpisali się pod uchwałą sowieckiego politbiura z 5 marca 1940 r., skazująca Polaków na śmierć.


Netflix obiecał nam w 2021 roku po jednym filmie tygodniowo. I oto mamy – W strefie wojny, w którym jedną z głównych ról gra Anthony Mackie. Czy warto poświęcić czas na te produkcję? Zapraszam do recenzji.\nW strefie wojny – fabuła\nAkcja filmu W strefie wojny osadzona jest w niedalekiej przyszłości. W Europie Wschodniej trwa wojna, Rosja chce zaanektować Ukrainę, a pomaga im w tym lokalny watażka Viktor Koval (Pilou Asbæk). Właściwie żadnego rosyjskiego wojska nie widzimy, wszystko załatwiają ludzie Kovala. Naprzeciw niego mamy ruch oporu, a do konfliktu wmieszała się również amerykańska armia, która chce zaprowadzić pokój. W rzeczywistości cywile głodują, są mordowani i notorycznie dochodzi do strzelanin, a także mniejszych i większych bitew. Jednak po obu stronach, oprócz ludzi, walczą również roboty, a armia USA prowadzi także ostrzał z dronów sterowanych przez pozostających w ojczyźnie żołnierzy.\nJednym z nich jest porucznik Thomas Harp (Damson Idris). Mężczyzna siedzi sobie przy biurku i klika, zupełnie jak w grze komputerowej. Nigdy nie brał udziału w prawdziwej bitwie i choć teoretycznie wie, że na ekranie widzi ginących ludzi, to jednak nie traktuje tego tak, jak powinien. Ma swoje priorytety – uratowanie jak największej ich liczby, dlatego gdy musi wybrać pomiędzy dwoma a trzydziestoma ośmioma żołnierzami niewiele się waha, choć podejmuje decyzję wbrew przełożonym. A ci na niesubordynację nie patrzą dobrze, ale z drugiej strony nie chcą wysyłać go do więzienia, więc postanawiają nauczyć go życia. Harp ląduje w tytułowej strefie wojny i zostaje przydzielony do pomocy kapitanowi Leo (Anthony Mackie).\nOd tego momentu akcja rusza z kopyta. Leo szybko wykłada karty na stół. Ruszają na teren walk, by dostarczyć szczepionki ruchowi oporu, ale ich najważniejszym celem jest zabicie Kovala, który szuka kodów dostępu do bomb atomowych pozostałych po zimnej wojnie. Krótka piłka – albo oni to zrobią, albo to będzie koniec. Wcześniej jeszcze, z bardzo niezrozumiałych i nienaturalnych powodów Leo pokazuje Harpowi, że nie jest człowiekiem, a potem już w spokoju mogą ruszać do walki. Później dostajemy sporo strzelanin, przewidywalnych zwrotów akcji i mało sensowny finał. To wszystko przetykane jest przerysowaną i mało wiarygodną przemianą Harpa, karykaturalnym udawaniem człowieka przez Leo i drętwymi dialogami.\nCzytaj też: Recenzja serialu Euforia – odcinek specjalny 1: Rue\nCzytaj też: Recenzja 3 sezonu Star Trek: Discovery\nCzytaj też: Recenzja serialu Lupin – Netflix rozpoczyna 2021 rok mocnym tytułem\nMamy więc człowieka, który nie docenia ludzkiego życia i musi zobaczyć śmierć na własne oczy, by dostrzec wagę swoich czynów, a także robota, który jest bardzo empatyczny, czuje ból i zachowuje się bardziej ludzko niż wszyscy dookoła. Twórcy starają się podkreślić to jego człowieczeństwo, bo Leo bardzo lubi książki, słucha winylowych płyt, a kiedy widzi dzieci, bawi się z nimi. I byłoby to naprawdę ciekawe połączenie na ekranie, gdyby nie fakt, że pomiędzy Leo i Harpem nie ma żadnej dynamiki. Ich wzajemne relacje opierają się na tym, że Harp mówi coś bezczelnego, zapomina o stopniu wojskowym przełożonego ( scenarzyści też szybko o tym zapomnieli), a Leo odpowiada na to w sposób wulgarny, a potem wytyka brak empatii.\nNajwiększym problemem W strefie wojny jest scenariusz. Postacie napisane są kiepsko. Przemiana Harpa przychodzi szybko i jest tak drastyczna, że ciężko w nią uwierzyć. Leo zaś jest karykaturą maszyny udającej człowieka. Nie rozumiem dlaczego tak od razu ujawnili kim naprawdę jest. Zdecydowanie lepiej zagrałoby, gdyby Harp i widzowie poznali tę tajemnicę później. Główny złoczyńca, Koval, ma niewiele do roboty, poza sceną walki, w której również bierze udział raczej jako popychadło.\nW strefie wojny to film akcji z naprawdę ciekawym założeniem fabularnym. Mamy tu bliską przyszłość, a konflikt ukazany na ekranie ma oparcie w naszej rzeczywistości, choć jest oczywiście wyolbrzymiony. Mamy ciekawe ukazanie jak zabijanie na odległość wpływa na człowieka. Kiedy porusza się jedynie dżojstikiem i naciska przyciski można łatwo zapomnieć, że decyduje się o życiu i śmierci. Mamy w końcu robota, który wydaje się bardziej ludzki, ale nadal jest jedynie maszyną, która ma wyręczyć ludzi w „brudnej robocie”. Niestety im dalej w las tym bardziej widać, że założenia to jedno, a realizacja to coś zupełnie innego.\nCzytaj też: Recenzja 2 sezonu The Mandalorian – to najlepsze, co od lat dały nam Gwiezdne Wojny\nNetflix kiepsko rozpoczyna filmowy maraton\nSam film ogląda się nieźle. Na ekranie dzieje się dużo i jeśli liczycie jedynie na prostą rozrywkę z mnóstwem strzelania i niezłymi walkami to śmiało możecie oglądać. Jeśli jednak oczekujecie czegoś więcej, to muszę Was rozczarować. W strefie wojny pomimo pełnego potencjału konceptu niewiele sobą reprezentuje. Do pewnego momentu jest interesująco, potem te wrażenie znika, a absurdalny punkt kulminacyjny jest tylko gwoździem do trumny.\nW strefie wojny nie jest złym filmem, ale brakuje mu bardzo wiele, by można było go nazwać dobrym. Od strony technicznej nie mogę się do niczego przyczepić. Podobały mi się dobrze zrobione roboty, a nawet CGI ciała Anthony’ego Mackie. Strzelaniny, choreografia walk wręcz i cała scenografia zniszczonego wojną miasta robi wrażenie. Aktorsko również jest nieźle. Tylko scenariusz kuleje, a to niestety najważniejszy element.\nLiczę, że W strefie wojny jest jedynie takim sobie wypadkiem przy pracy, a nie jawnym dowodem, że kiedy Netflix idzie tak bardzo na ilość, to jakość fabuły diametralnie spada. A coś czuję, że jednak tak się to skończy. Ale mamy dopiero początek roku i początek filmowego maratonu, więc przed nami jeszcze wiele produkcji, które mogą wpłynąć na zmianę mojego zdania. Tymczasem netfliksową nowość polecam jedynie tym, którzy chcą sobie zobaczyć jak amerykańscy żołnierze strzelają niosąc pokój, a potem bohatersko ratują sytuację. Jeśli szukacie czegoś głębszego, to nie traćcie dwóch godzin życia.


Znudzona małżeństwem wikła się w romanse. „Żabusia" Zapolskiej w Teatrze Telewizji - (komentarze, ) - Kultura - serwis kulturalny - sztuka, seriale, film, tv, recenzje filmowe, aktorzy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plKulturaZnudzona małżeństwem wikła się w romanse. „Żabusia" Zapolskiej w Teatrze Telewizji\n13.02.2018, 15:54; Aktualizacja: 14.02.2018, 09:34\nW spektaklu krytykującym mieszczaństwo i mieszczańskie według Zapolskiej postawy - fałsz, obłudę, zakłamanie, podwójną moralność - wystąpił także m.in. Mateusz Damięcki, wnuk aktorki Ireny Górskiej-Damięckiej, która Żabusię grała wielokrotnie, m.in. w Warszawie, Wilnie i we Lwowie. Fot. Natasza Młudzik/TVPźródło: Materiały Prasowe


Szydło (23.06.2015) | Polish vodka\nAnna Gmiterek-Zabłocka, TOK FM, 23.06.2015\nJest pierwszy wyrok w sprawie brutalnej zbrodni, do której doszło w grudniu ubiegłego roku w Rakowiskach na Lubelszczyźnie. Skazani to para studentów, którzy mieli pomagać głównym oskarżonym – 18-letniemu Kamilowi i jego dziewczynie, którzy zabili rodziców chłopaka. Studenci, oskarżeni o poplecznictwo, dostali kary więzienia w zawieszeniu i grzywny.\nPosiedzenie sądu trwało bardzo krótko, bo wyrok był wcześniej uzgodniony z prokuratorem. To rok więzienia w zawieszeniu dla chłopaka i 8 miesięcy – dla dziewczyny. Do tego po kilka tysięcy złotych grzywny i dozór kuratora. Ani Marcina S., ani Lindy M. nie było w sądzie w Lublinie na ogłoszeniu wyroku – byli jedynie ich adwokaci.\nSąd przyznał, że oboje oskarżeni początkowo nic nie wiedzieli o zbrodni. Zuzanna zaproponowała, żeby za 10 tysięcy zł Marcin S. przewiózł ją na spotkanie autorskie – jako młodą poetkę – do Krakowa. – Oboje zdecydowali się tę propozycję przyjąć mimo, że wydała im się dziwna. Oskarżony rozmawiał w tej sprawie ze swoimi kolegami i opowiadał im o tej, już w tym momencie jego zdaniem dziwnej propozycji – mówiła sędzia Ewa Górska-Wójcik z Sądu Okręgowego w Lublinie.\nSędzia Ewa Górska – Wójcik zatwierdziła wymiar kary zaproponowany przez oskarżonych i uzgodniony z prokuraturą. – Sąd uznał, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie, bowiem okoliczności przestępstwa dokonanego przez oskarżonych nie budzą wątpliwości, a ich postawa wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte, bez przeprowadzania rozprawy. Sąd uznał również, iż wymiar kary jest adekwatny zarówno do stopnia zawinienia oskarżonych, jak i do warunków i właściwości osobistych – mówiła sędzia Górska-Wójcik. Jak dodała, oboje oskarżeni są studentami, nie byli karani, prowadzą nienaganny tryb życia.\n„Zamykamy sprawę i tyle”\nJak mówi adwokat Grzegorz Antczak, to kończy sprawę, bo wyrok został uzgodniony. – Wyrok nie będzie kwestionowany przez obronę, dlatego, ze został uzgodniony z prokuratorem. Zakładam, że prokuratura też nie będzie apelowała. Po prostu zamykamy w ten sposób sprawę i tyle – mówił adwokat.\nMichał Majewski, 23.06.2015\nSpójrzmy na mapę wpływów w tym starciu. Dla Providenta pracuje agencja znanego lobbysty Marka Matraszka oraz sieciowa, międzynarodowa firma Edelman. Stronnikiem interesów Providenta jest wpływowa konfederacja biznesowa Lewiatan, której firma udzielająca pożyczek jest członkiem. Po stronie Vivusa gra Radosław Parda, były poseł LPR i przyboczny Romana Giertycha, dziś lobbysta działający w Sejmie. Pijarem Vivusa zajmuje się Marek Bosak, brat byłego posła LPR Krzysztofa, który również był jednym z najbliższych współpracowników Giertycha. Co ciekawe, po tej samej stronie jest krzykliwy osobnik uważający się za dziennikarza, który na co dzień w internecie zachwyca się niemal każdą wypowiedzią Giertycha. Vivusa obsługuje również firma pijarowska Bridge, należąca do byłych dziennikarzy: Piotra Bazylko, Piotra Wysockiego i Igora Janke. Z Vivusem współpracuje też inny znany lobbysta, Andrzej Długosz. W tę wojnę zaangażowani są posłowie, dziennikarze, znani prawnicy…\nWażnym dniem dla tej historii był 9 czerwca. Wtedy w Sejmie odbyła się konferencja pod auspicjami Lewiatana, do którego należy Provident. Na spotkaniu pt. „Nadzór nad działalnością firm pożyczkowych” prezentowano badania przygotowane i opłacone przez… Providenta. Za stołem prezydialnym siedziała Krystyna Skowrońska z PO, szefowa komisji finansów publicznych. – Wstępnie konferencję zaplanowaliśmy na maj, jednak termin uległ zmianie. Jednym z uczestników, jako ekspert, miał być Ryszard Petru. Jednak chwilowo przestał być ekspertem, ponieważ poszedł do polityki. Zastąpił po profesor Witold Orłowski – mówi nam przedstawiciel Providenta. Skowrońska broniła się, że konferencja miała transparentny charakter, bo wszyscy mogli się wypowiedzieć. Jednak niesmak pozostał. Sama przyznała „Gazecie Prawnej”, iż nie wiedziała o Providencie jako zleceniodawcy badań. – Mam o to duży żal do Konfederacji Lewiatan. Powinnam zostać o tym poinformowana – mówiła. Stronnicy Vivusa stawiają zarzut, iż do projektu ustawy przyjmowano wprost te zapisy, które zgłaszał Lewiatan, reprezentujący interesy Providenta. – Są tam też jednak zapisy wprost proponowane przez Vivusa! – bronią się reprezentanci brytyjskiej firmy.\nW Poranku Radia TOK FM publicyści ostro sprzeczali się, która z polityczek jest lepsza: Ewa Kopacz czy Beata Szydło. – Jest w polityce czas kobiet, ale to nie czas Ewy Kopacz – mówił Zbigniew Parafianowicz z „Dziennika Gazety Prawnej”.\n– Kopacz zamiast nowego otwarcia zaoferowała Platformie zamknięcie – mówił Parafianowicz. – Prezentuje się słabo. Czyta z kartek, co chwila za coś przeprasza. Tak się nie da wygrywać. Ludzi, którzy ubolewają, nikt w polityce nie żałuje. Szydło w porównaniu do Kopacz wypada o kilka lig lepiej – wskazywał publicysta.\n– Nie porównujmy kobiety, która od ośmiu miesięcy jest szefem dużego środkowoeuropejskiego państwa, i polityczki, której największym osiągnięciem organizacyjnym było do tej pory kierowanie małopolskimi strukturami PiS i przeprowadzenie udanej kampanii – obruszyła się Renata Kim z „Newsweeka”. – Kopacz jest słabym premierem dużego środkowoeuropejskiego państwa – odparował Parafianowicz.\nRyszard Petru krytykuje Szydło za rozrzutność: Spełnienie jej obietnic przyniosłoby nam taką sytuację jak w Grecji\nRyszard Petru krytykuję Beatę Szydło za nieodpowiedzialne wypowiedzi w sprawie kryzysu greckiego. • Fot. Facebook.com/PetruRyszard\nRyszard Petru nie tylko jako lider ugrupowania politycznego, ale też ekonomista ostro skrytykował poniedziałkowe wypowiedzi Beaty Szydło oraz premier Kopacz w sprawie kryzysu w Grecji. Kandydatce Prawa i Sprawiedliwości wypomniał przy okazji zbyt rozrzutne obietnice. – Gdyby zrealizować część jej obietnic, mielibyśmy Grecję w Polsce – przekonywał.\n„Szydło jest nieodpowiedzialna”\nRyszard Petru zarzucił również Beacie Szydło, iż oszukała Polaków mówiąc, że realizacja obietnic Tuska w sprawie wejścia Polski do strefy euro spowodowałaby, że dziś sytuacja w naszym kraju byłaby taka sama, jak w Grecji. – To nie odpowiedzialne, co mówi pani Szydło – przekonywał w programie „Świat” lider NowoczesnejPL.\nRównie ostro ocenił słowa Ewy Kopacz, którą skrytykował z kolei za fałszywe przekonywanie Polaków, że wszystko jest pod kontrolą. Przekonywał, że kryzys grecki może się mocno odbić również na nas. Zdaniem ekonomisty, złoty i tak osłabił się wobec euro, a ewentualne wyjście Grecji ze strefy oznacza panikę i niepewność na europejskich rynkach. – W Polskę to uderza, bo nikt nie jest przygotowany na euro za 4,50 zł czy franka szwajcarskiego kosztującego 4,30 zł – ocenił w TVN24 BiŚ.\nGdyby wszystko było pod kontrolą to Grecja już dawno zostałaby wyrzucona z eurolandu za to, że nie realizuje planów, które zapowiedziała. Czytaj więcej\nKopacz – zarządzana z Brukseli, Szydło – z Żoliborza\nPetru przestrzegał, że sytuacja jest niepewna, a obie panie wypowiadają się na jej temat bardzo nieprecyzyjnie. Niepotrzebnie i nieodpowiedzialnie wprowadzają Polaków w błąd.\nPrzypomniał również słowa, które padły w poniedziałkowym Kontrwywiadzie RMF FM o tym, iż obie nie są samodzielne. Ewa Kopacz jest – zdaniem szefa NowoczesnejPL – zarządzana z Brukseli, a Beata Szydło, jeśli zostanie premierem – z Żoliborza. Taka niesamodzielność nie wróży nic dobrego.\nTomasz Kamiński: Granice ignorancji premiera RP\nLiberté! to niezależny liberalny magazyn www.liberte.pl/\nDo niedawna za przykład największego ignoranta wśród polskich polityków miałem Dariusza Jońskiego z SLD, który zapytany o datę wybuchu Powstania Warszawskiego umiejscowił ją w 1988 roku. Teraz moim numerem jeden jest Beata Szydło – kandydatka na premiera RP z ramienia Prawa i Sprawiedliwości. Na pytanie o datę wejścia Polski do Unii Europejskiej, najpierw szukała jej w latach 80-tych ubiegłego wieku, a potem wypaliła, że był to rok 1992. Kompromitację posła Jońskiego można potraktować jako smutną, ale jednak relatywnie niegroźną ilustrację stanu polskich elit politycznych. Blamaż osoby, która za moment może być najważniejszym politykiem w naszych państwie, wydaje się być problemem znacznie poważniejszym.Film z udziałem kandydatki na premiera obejrzałem w dniu, w którym układałem egzamin dla studentów uczęszczających na moje wykłady z integracji europejskiej. Od lat stosuje zasadę, że pierwsze pytanie ma charakter sprawdzający opanowanie podstawowych faktów. Studenci nazywają to „fastkillem”: nie odpowiesz, to dostajesz dwóje. Najczęściej pytam o podstawowe instytucje unijne lub proszę o wskazanie krajów członkowskich Unii. Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby zapytać o datę wstąpienia Polski do UE, bo wydawało mi się, że będzie to pytanie zbyt proste.\nJoński: Wyciągnęliśmy dłoń do Napieralskiego. Mam nadzieję, że będzie umiał się zachować i nie zbuduje nic obok\nDariusz Joński, rzecznik SLD przekonuje, że tym razem lewica jest zdeterminowana by się dogadać. • Fot. Kuba Atys / Agencja Gazeta\nLewica zdaje się być zdeterminowana jak nigdy, by się porozumieć. – Mówimy „nie ma wroga na lewicy”. Wszystkie wcześniejsze urazy i ambicje na bok, budujemy porozumienie i wszyscy tego chcą – mówi w „Bez autoryzacji” Dariusz Joński, rzecznik SLD.\nRozmowy zjednoczeniowe idą w dobrym kierunku czy już pojawiają się problemy, które cały ten proces mogą wykoleić?\nMam nadzieję, że żadne problemy nam nie przeszkodzą w budowaniu szerokiego porozumienia na lewicy. Mam wrażenie, że pierwszy raz od wielu lat jest szansa, by ludzie lewicy, którzy często mieli zbyt wybujałe ambicje, odłożyli to na bok, na półkę i rozmawiali. Teraz, co istotne, przygotowujemy minimum programowe. Nie zaczynamy od list czy nazwy, ale tego, co najważniejsze.\nMamy dwie centroprawicowe kandydatki na premiera: panią Kopacz i panią Szydło i chcemy, by lewica wystawiła kandydata lub kandydatkę, która pokaże inną wizję Polski: prospołeczną, socjalną. Mam nadzieję, że to będzie finał: najpierw program, później listy, nazwa i na końcu kandydat bądź kandydatka, która prowadzi nasze porozumienie. Mam ogromną nadzieję, że to się idzie.\nWszystko idzie w dobrym kierunku, choć przez lata to się nie udawało, a teraz mamy na to tylko dwa tygodnie. Musimy te sprawy osobowe i programowe szybko zamknąć, ale po tych spotkaniach, po rozmowach z osobami, które stały obok SLD i się przyglądały, a teraz przyszły, jestem mocno podbudowany. Jestem przekonany, że lewica pokaże w tych wyborach alternatywę.\nPrzypominam sobie jak mieliście zacząć współpracę z Twoim Ruchem, były spotkania, uściski dłoni Millera i Palikota, a na końcu wszystko zablokowali szefowie regionów SLD. Teraz tego nie zrobią?\nW ostatnią sobotę mieliśmy Zarząd Krajowy SLD poświęcony pierwszemu spotkaniu w OPZZ. On dał zielone światło dla budowania tego porozumienia i to jasny sygnał, że SLD chce zrobić krok do przodu razem z tą grupą stowarzyszeń. Wygrywaliśmy tylko wtedy, kiedy byliśmy zjednoczeni. Mamy tego świadomość.\nJest po raz pierwszy szansa na mocne porozumienie lewicy i ono jest potrzebne. W Łodzi, skąd pochodzę, spotykam się codziennie z problemami ludzi, tam bezrobocie jest wyższe niż w Warszawie czy w Krakowie. Oni chcą, żebyśmy byli razem, chcą wspólnej listy i mogę obiecać, że jako SLD zrobimy wszystko, by do tego doprowadzić.\nCieszę się, że to idzie w dobrym kierunku. Kolejne spotkanie w czwartek, następne w poniedziałek. Te rozmowy programowe się toczą i widać już, że idziemy w kierunku programu opartego na sprawach gospodarczych i społecznych, pracy, zdrowiu, ale też nowoczesne państwo się pojawia. Jestem zbudowany i przekonany, że nam się to po prostu uda.\nPaweł Piskorski mówił w „Bez autoryzacji”, że chcecie tak długo przeciągać negocjacje, by inni nie zdążyli się przygotować do samodzielnego startu, a później zerwać je i zaoferować lewicy start z waszych list na waszych warunkach.\nMoże pan Piskorski, który jest liberałem, chce podzielonej, skłóconej lewicy, ale to się nie wydarzy. Rozumiem, że pan Piskorski jest specem od wszystkich partii, choć nie wiem w której dzisiaj jest, ale chcę powiedzieć, że wszystkim nam zależy na porozumieniu. Cieszę się, że wszyscy – także ci, którzy mieli jakieś dawne urazy – zrozumieli, że teraz jest na to czas.\nNa razie chcemy iść razem do wyborów, a co później to zobaczymy. Chcemy doprowadzić do tego, by ludzie lewicy nie zostawali w domach. By poszli i zagłosowali na wspólną listę. W poprzednich wyborach nie zawsze tak było, bo byli na nas wkurzeni. Czas wyciągnąć wnioski, teraz to robimy.\nZłagodzono karę dla Grzegorza Napieralskiego, on nie powołał nowej partii, choć to zapowiadano. Czy to znaczy, że on i Andrzej Rozenek też usiądą przy tym stole lewicy?\nMówimy „nie ma wroga na lewicy”. Wszystkie wcześniejsze urazy i ambicje na bok, budujemy porozumienie i wszyscy tego chcą. Także ci, którzy próbowali budować coś z boku. Ludzie lewicy oczekują jednej listy i to jest najważniejsze i mam nadzieję, że politycy odłożą na bok swoje ambicje. Musimy powstrzymać prawicę.\nAle ma pan sygnał, że Napieralski i Rozenek pojawią się na kolejnym spotkaniu?\nNie wiem, ale rozumiem, że jeśli Grzegorz Napieralski był wczoraj na posiedzeniu sądu partyjnego, została wyciągnięta do niego dłoń, by nie budował nic obok tego zjednoczenia prawie 30 organizacji, to będzie umiał się zachować. W tej jedności jest siła. A jeśli nie, to będzie znaczyło, że nic nie zrozumiał.\nSLD zlitowało się nad Napieralskim. Kary złagodzone, może wrócić do kierownictwa. „Akt miłosierdzia”\nkk, klep, PAP, 23.06.2015\nGrzegorz Napieralski (Fot. Mateusz Skwarczek / Agencja Gazeta)\nGrzegorz Napieralski został upomniany i może pełnić eksponowane funkcje w SLD – orzekł partyjny sąd. To złagodzenie wcześniejszych decyzji, wedle których polityk był wykluczony przez trzy lata ze sprawowania jakichkolwiek funkcji.\n„Sąd drugiej instancji uznał, że Grzegorz Napieralski naruszył zasady, więc dostał upomnienie, ale kara została zmniejszona. Grzegorz Napieralski został przywrócony do funkcji w partii” – powiedział Gawkowski.\nJak tłumaczył się Napieralski?Według niego podczas posiedzenia sądu b. szef Sojuszu zapowiedział, że będzie działał dla dobra Sojuszu, nie będzie m.in. tworzył żadnej nowej formacji. „Nie ma wroga na lewicy, dzisiaj wszyscy budujemy wspólną lewicę. Mam nadzieję, że Grzegorz Napieralski dotrzyma danego słowa, będzie budował wielką, zjednoczoną lewicę i nie będzie jej rozbijał tworzeniem żadnych nowych partii” – zaznaczył Gawkowski.„Akt miłosierdzia”\nNieoficjalnie politycy Sojuszu mówią, że decyzja sądu to „akt miłosierdzia” ze strony obecnego szefa Sojuszu Leszka Millera. Ich zdaniem chodzi o to, by nie ułatwiać Napieralskiemu decyzji o tworzeniu nowej lewicowej formacji. „Mówimy: chcesz coś własnego tworzyć? OK, ale odejdź sam, my cię wyrzucać nie będziemy” – powiedział PAP bliski współpracownik Millera.\nW zeszłym tygodniu b. rzecznik Twojego Ruchu (obecnie bezpartyjny) Andrzej Rozenek zapowiadał, że w ten piątek ma powstać nowa lewicowa partia. Miał ją powołać wspólnie z Napieralskim oraz „innymi politykami młodej generacji”. „To ma być socjaldemokracja na wzór skandynawski; formacja spokoju” – mówił Rozenek w Radiu RDC.\nZ kolei w zeszłą środę, z inicjatywy OPZZ, spotkali się w Warszawie przedstawiciele kilkunastu partii i ruchów lewicowych. W spotkaniu uczestniczyli m.in. Leszek Miller, wicemarszałek Sejmu Wanda Nowicka, nowa współprzewodnicząca Twojego Ruchu Barbara Nowacka i reprezentująca Zielonych posłanka Anna Grodzka. Obradom przewodniczył szef OPZZ Jan Guz. Po zakończeniu rozmów ich uczestnicy rozmów deklarowali wolę współpracy; zdecydowano m.in. o powołaniu zespołu, który miałby wypracować wspólny program lewicy.\nW poniedziałek pod przewodnictwem OPZZ rozmowy na temat wspólnego programu w wyborach rozpoczęli przedstawiciele ponad 30 organizacji lewicowych, w tym SLD i TR.\nKonferencja SLD. Panowie się tłumaczą. Nagle pytanie do Millera: ”Jakim liderem się pan czuje po takiej przegranej?”. I unik


Grudzień, 2006 | merigold blog\nDruga i trzecia Wigilia i inne\nDruga Wigilia była domowa. Choinka w niespotykanych kolorach – róż, błękit i srebro, przybrane pierniczkami na rafii stworzyły ciekawe, plebejskie połączenie. Usnęłam prawie w połowie, byłam jednak za bardzo zmęczona.\nTrzecia Wigilia w Łodzi u P. Inaczej, fajnie, spokojnie, zupełnie inaczej jednak niż to, do czego jestem przyzwyczajona. Właściwie sama nie bardzo umiem opisać, w czym różnica (oprócz rzeczy trywialnych, jak gatunek ryby na stole).\nPotem pierwszy dzień świąt leniwy i we wtorek rano jazda do Warszawy, obiad świąteczny, potem dwa dni praca-dom z tą tylko różnicą, że w domu czeka P. i jest fajnie, ciepło, dobrze, zdumiewająco normalnie.\nA potem już przygotowania imprezowe. Dziwne chili, z którym nie wiadomo, jak postąpić. Plany sprzątające. Kot szcza na łóżko, bezczelny. Wariacka, miła norma.\nPuławy – Kazimierz – Lublin. Trochę zwiedzania, trochę lansu, trochę łażenia po ciemnym Lublinie, bo ja tu byłam, a A. jeszcze nie, więc znów jestem Starsza i Mądrzejsza\nKatedra, ksiądz odsyła kobietę od konfesjonału, bo już ósma, zaprasza jutro od dziesiątej. Pytam, jak może jej odmawiać spowiedzi. On na to, że nie odmawia, tylko zaprasza jutro.\nAle gdyby ona umarła tej nocy?\nA teraz-zaraz pierwsza Wigilia moja, z trzech tegorocznych, dawno nie byłam chora w święta, teraz gardło boli i katar, ech…\nPanie dyrektorze, dzwonią z ministerstwa!\nTak tak, taki tekst popełniłam dzisiaj po raz pierwszy. W scenografii jak z serialu z lat 80tych potuptałam na obcasach przez korytarz do drugiego pokoju, gdzie rzeczony dyrektor konferował i poprosiłam go do telefonu. Wracałam śmiejąc się w kułak, że to jak z serialu.\nDużo rzeczy jest tu jak z serialu. Dyrektor na przykład. Urzędniczka Pierwsza. Pani z Biura Obok. Pan Konserwator. Komputer, który Się Zawiesza. Tajemniczy Zapas Wody. Nasz Cukier i Herbata Kursantów.\nMój pracodawca chciałby mieć: (przedruk ;)\n2. kierowniczkę biura,\n3. trenerkę dwóch specjalności (grupa i one-to-one coach),\n4. branżową tłumaczkę z angielskiego i niemieckiego,\n5. redaktorkę podręczników zawodowych,\n7. specjalistkę od kontaktów zagranicznych z pokrewnymi instytucjami europejskimi,\n8. specjalistkę od pisania wniosków o granty, unijne i nie tylko,\n9. pracownicę odpowiedzialną za zmiany programowe w dwóch szkołach wyższych,\n10. autorkę niusów branżowych, oraz\n11. organizatorkę szkoleń i praktyk zawodowych dla 450 szkół zawodowych w\nkraju (nauczyciele i uczniowie)\nwszystko za jedyne 950 złotych do ręki miesięcznie, w wymiarze 30 godzin\ntygodniowo. Od najbliższego poniedziałku.\nNikogo zatem nie dziwi, jak sądzę, że jestem lekko przerażona; jeśli dodamy, że jednym z zadań będzie czasowa współpraca z rodziną, zaangażowaną w branżę w której właśnie podejmuję pracę, to pożałujecie mnie, oj pożałujecie\nAle generalnie się cieszę, bo jak mawiał król Esterad, mieć 950 i nie mieć 950 to już 1900.\n13 grudnia 2006 autor Brak komentarzy\nPrzyszło dwóch i maluje. Nuka ich solidnie obszczekała, teraz już nie drze ryjka. Ja się zastanawiam, co tu zrobić, zeby zamontować sobie kroplówkę z kawy albo jeszcze lepiej – jakiegoś redbula (słowo uznałam za nazwę pospolitą, bo tyle tego, ze nie mam głowy nawet pamiętać, czy to tajger, heja, kulcośtam czy cokolwiek innego; „jakiś redbul” brzmi niegłupio).\nIm bliżej dziesiątej, tym bardziej się budzę.\nKawa/herbata dla panów malarzy stoi na stole i pachnie.\nNuczka Psiuczka przerażona rewolucją śpi u moich stóp i głupio mi stąd pójść, skoro jej tak dobrze.\nZaraz będę pisać jeszcze…\nNa razie donoszę tylko, że mam zamiar w tym roku odbyć trzy, czytaj 3 kolacje wigilijne, jedną dziennie, w dniach 22-24.12.06.\nMam lampkę, świecę obok i dwie świece na stole. Lubię tę barwę światła – ciepłą i miękką.\nIn ze Krismaz mud. Śmietnik myśli, składanka.\nŚwięta? Święta? No dobra, sami tego chcieliście. Moja playlista obejmuje od paru dni następujące utwory:\n- Hark the herald angels sing, Frank Sinatra.\n- Idą święta, Przyjaciele Karpia, pierwszych pięć odcinków.\n- Last Christmas, George Michael.\nJeszcze ściągnę sobie parę sztuk tego typu, a także odkopię kasetę Christmas with the Mantovani Orchestra (błagam, ktoś z Was MUSI to mieć na płycie, jak ma, przegram mu co zechce z moich płytek, a mam parę świątecznych rarytasów i mogę wpadać w coroczny dołkopierdolec, polegający na tym, że zapieprza się jak malutka lokomotywka mając ciągłe przekonanie, że to już ostatni wysiłek i zaraz będzie można sobie spokojnie zemrzeć w kąciku, ale tak się nie dzieje.\nA z Christmas with the Mantovani Orchestra było tak: około 16 lat temu dostaliśmy tę kasetę od Szanownego Rodziciela, który przywiózł ją był z dalekich krajów. Z angielskich i amerykańskich kolęd znałam podówczas tylko Jingle bells, a i to w wersji Dzyń dzyń dzyń, dzyń dzyń dzyń, dzwonią dzwonki sań, reszty nie pamiętam, w muzyce zakochałam się na zabój, słuchałam jej naokrągło dwa razy do roku – około Bożego Narodzenia i jakoś na przełomie sierpnia i lipca, ot, taki nastrój. Wizje towarzyszące tej muzyce były przecudne: pierwszy śnieg w malutkim miasteczku, John wiesza na głównej ulicy kolorowe lampki i wieńce z jedliny, Mary dyryguje chórem dziecięcym ćwiczącym kolędy, pastor Joshua stoi przed otwartym, oświetlonym kościołem, a ja w roli jakiejś Madame Rosmerty jadę saniami, wysiadam i nalewam wszystkim kawę z cynamonem (miałam, przypominam, lat 12, 13, 14, 15, 16, koło 17 roku życia kawę z cynamonem zastąpiło grzane wino). Potem następowała sekwencja taneczna, nie zapominajmy, że mniej więcej w tym wieku obejrzałam Hello, Dolly i miało to swoje konsekwencje.\nZasadniczo nie będę tego w żaden sposób dodatkowo komentować…\nPoza tym sprzątamy z Szanowną Rodzicielką pokój babci, segregujemy układamy, wyrzucamy, preznaczamy do spalenia albo do oddania, jeździmy na ulicę Stawki 27 i oddajemy. Skleiłam wczoraj szklany koszyczek klejem epoksydowym, ciekawe, czy tak zostanie, czy może rozwali się bardziej spektakularnie, kiedy podniesie się go ze stołu?\nPoza tym gotuję, wczoraj był makaron z sosem pomidorowo-paprykowym; dodam na pocieszenie, że zawierał także bazylię, świeży imbir i cytrynę bodajże. Właściwie mogłabym ogłosić konkurs na nazwę, bo nie lubię sformułowania „sos pomidorowy”, kojarzy mi się z czymś zabielanym i nie przypominającym pomidora.\nDziś natomiast ryba w cieście rybnym, jak je nazwałam, ponieważ w domu rybę prawie zawsze robi się z koperkiem, imbirem i cytryną. No to dodajcie do tego jajko i 3 łyżki mąki i już jest ryba w cieście rybnym.\nLampa przepaliła mi drugą żarówkę w ciągu kwadransa (czytaj: żarówka przepaliła się, wymieniłam, włączyłam i przepaliła się druga). Taki ups, nie wiem co z tym fantem zrobić.\nNa stole palą się świece, lubię ten ciepły blask. Nie robiłam świec od potwornie dawna, nie mam pomysłów chyba, a nie umiem robić takich naprawdę pięknych, może materiał nie ten, może ręce nie te.\nLubię ten moment, kiedy w piosence Dragostea din tei dźwięk się wyostrza, mam miłe wrażenie, jak po włożeniu świeżo wypolerowanych okularów.\nNieliczne chwile jasności umysłu przypadają na czas gotowania albo słuchania Wishmaster Nightwisha, ale tak na cały regulator. Szkoda, że nie można słuchać go naokrągło, bo po 3 razach uszy się męczą. Nie zmienia to faktu, że chłopaki pięknie łoją (cytat z K., z którym dwa lata siedziałam w ławce i to było dobre doświadczenie).\nNo to jeszcze Sidney Polak otworzy wino i mogę iść dosmażyć rybiszcze i posprzątać kuchnię. Bo jak pisano kiedyś i mówiono, ja dobrze gotuję, tylko potem trzeba długo sprzątać…\n1 grudnia 2006 autor 1 komentarz\nTydzień temu była już świąteczna oferta w supermarkecie, do którego chadzamy. Kupiłyśmy lampki, bo o nich rok w rok się zapomina i dopiero w Wigilię łapiemy się za głowę, że przecież nie sprawdziliśmy nawet, czy lampki działają. Rok temu po lampki pojechało się w ostatniej chwili i znam, generalnie rzecz ujmując, lepsze wyprawy do sklepu, niż tamta po lampki i do dziś robi mi się zimno na jej wspomnienie. A lampki w efekcie, zamiast czerwonych, okazały się być dość paskudnie pomarańczowe.\nNo to w tym roku jest już wielka paczka białych lampek, choć nie wiadomo, czy choinka będzie duża czy mała. Chyba mimo wszystko wolałabym małą; duża choinka zawala pół pokoju, co nie ma większego chyba sensu. Małą postawi się na szafce. Duża choinka jest Tak, Jak Kiedyś, co nie ma też sensu, bo już nie jest i nigdy nie będzie Tak, Jak Kiedyś. Nie będzie zabawy klockami i budowania pod choinką miast na kocu, nie będzie skrabelka z mandarynkami. Może i dobrze?\nWracając jednak do tematu lampek – nie martwcie się o los tych paskudnie pomarańczowych. Choć na choince wyglądały koszmarnie, to jako dodatkowe, dekoracyjne światełko w moim pokoju sprawują się całkiem dzielnie.\nUżycie sprzętów kuchennych a sprawa polska.\nTak sobie myślę, co jest potrzebne, a co nie. Czego można się pozbyć, a co powinno jednak zostać.\nI myślę sobie, że ludzie mają tyle wspaniałych sposobów, żeby zniszczyć kogoś innego, żeby podeptać miłość, skopać wspólnotę, wyrzucić i zapomnieć.\nSprzątam kuchnię, sprzątam życie, szkoda tylko, że jedno i drugie ciągle nieskutecznie.\n[autoironia-mode: on] Jasne, kolejna enigmatyczna notka. Trudno, i tak mnie kochacie ;))) [autoironia-mode: off]


Przegląd Programy stylistyczne Standard 55\nSzeroki asortyment urządzeń do instalacji bazowej\nGira Standard 55 to jakość połączona z szeroką ofertą do instalacji bazowej. Program stylistyczny obejmuje ponad 300 urządzeń do komfortowej, bezpiecznej i ekonomicznej instalacji elektrycznej w trzech różnych kolorach: biały jedwabiście matowy, biały z połyskiem i kremowy z połyskiem.\nWysoka jakość materiału programu sprawia, że urządzenia są odporne na ślady zużycia: Materiał to odporny na zniszczenie i niełamliwy termoplast stabilny wobec UV, o powierzchni łatwej do pielęgnacji.\nGira Standard 55 to program stylistyczny do instalacji podtynkowej w suchych pomieszczeniach według IP 20. Urządzenia: łączniki, przyciski i gniazda wtyczkowe CEBEC z klapką można jednak za pomocą specjalnych zestawów uszczelnień układać bryzgoszczelnie według IP 44 także w wilgotnych pomieszczeniach. Pojedyncze i podwójne zestawy gniazd wtyczkowych CEBEC z klapką koloru białego z połyskiem i koloru kremowego z połyskiem dostępne są jako kompletne zestawy z ramką i zestawem uszczelnień.\nW 80,7 x S 80,7 x G 11,4 mm\nW 151,8 x S 80,7 x G 11,4 mm\nW 223,3 x S 80,7 x G 11,4 mm\nW 294,6 x S 80,7 x G 11,4 mm\nW 365,9 x S 80,7 x G 11,4 mm


Wpisany przez adminnot\nPoniedziałek, 23 Lipiec 2018 13:00\nNotowska Nagroda Uznania „RADOMSKI LAUR TECHNIKI”\nRadomskie środowisko techniczne, skupione przy Radomskiej Radzie Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT, w trakcie wielu dyskusji uznało za celowe ustanowienie specjalnej nagrody, dla wspierania i promowania postępu technicznego i wyróżniania ludzi go tworzących w regionie radomskim.\nW rezultacie tych działań uchwałą Radomskiej Rady z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanowiona została Notowska Nagroda Uznania\n„RADOMSKI LAUR TECHNIKI”.\nNagroda przyznawana jest w formie Statuetki, Medalu lub Dyplomu uznania w kategorii:\n- INNOWACJE; przyznawana za tworzenie nowych rozwiązań i wdrażanie innowacji technicznych w różnej formule, szczególnie w sektorze małych, średnich przedsiębiorstw, instytucji i gospodarstw rolnych.\n- PRODUKT, USŁUGA ROKU: przyznawana za osiągnięcia w zakresie jakości i wysokich standardów w działalności gospodarczej: produkcyjnej, usługowej, handlowej i proekologicznej na rynku regionalnym i krajowym.\n- NAUKA I OŚWIATA; przyznawana za szczególne osiągnięcia w dziedzinie nauki i oświaty na rzecz innowacji i edukacji technicznej.\n- AKTYWNE DZIAŁANIE; przyznawana za wybitne osiągnięcia w pracy na rzecz organizacji notowskiej oraz wspieranie postępu technicznego i organizacyjnego w regionie radomskim.\nNagrodę w poszczególnych kategoriach przyznaje Kapituła, powołana przez Radomską Radę FSNT NOT, w składzie 9 osób.\nOpracowany został Regulamin przyznawania nagrody, określono kryteria i niezbędne procedury.\nPrawo do zgłaszania osób, zespołów, organizacji, instytucji czy przedsiębiorstw do Notowskiej Nagrody Uznania jest nieograniczone pod warunkiem spełnienia określonych w regulaminie zasad i celów nagrody.\nUroczyste wręczenie nagród I - VIII Edycji odbyło sie w trakcie "Radomskich Dni Techniki” w latach 2009-2017.\nW bieżącym roku podczas XXX Radomskich Dni Techniki zostaną wręczone nagrody IX Edycji Notowskiej Nagrody Uznania „RADOMSKI LAUR TECHNIKI”.\nDlatego też Kapituła zwraca się do zarządów wszystkich stowarzyszeń naukowo – technicznych, działających w regionie radomskim, do władz technicznych uczelni wyższych, dyrektorów technicznych szkół ponadgimnazjalnych oraz jednostek i organizacji gospodarczych z prośbą o zapoznanie się z regulaminem i kryteriami oraz przygotowanie stosownych wniosków i przysłanie ich w terminie do 21 września b.r. do godziny 13.00 adres Radomskiej Rady FSNT NOT lub składanie osobiście w Biurze Radomskiej Rady.\nRegulamin, kryteria i wzory wniosków do pobrania na naszej stronie internetowej not.radom.pl w zakładce Radomski Laur Techniki.


Tawerna Bibliotekarzy :: Zobacz temat - [Wampir: Maskarada] Polski Mrok\nTawerna Bibliotekarzy Strona Główna » Po drugiej stronie lustra (gry RPG) » Systemy Poprzedni temat «» Następny temat\n[Wampir: Maskarada] Polski Mrok\nWysłany: 2005-12-12, 23:44 [Wampir: Maskarada] Polski Mrok\nPo rozmowie na gg z Mike doszliśmy do odkrywczych stwierdzeń które wyjaśniają sytuację w naszym kraju\nKaczyńscy to Lasombra - dla władzy zrobia wszystko.\nLepper to Panders i po karierze dotychczasowej mozna stwierdzić że diabolista.\nPonad to Lepper wielce pragnie zdiabolizować matuzalema Kapadocjan - Balcerowicza.\nKwaśniewski to ghul, co do tego czyj nie byliśmy zgodni: ja założylem ze Brujahow ale Mike uznał że raczej Tremere.\nMichnik jest ghulem Nosferatu i to baaardzo już zasłuzonym - tylko patrzeć aż go przemienią (ale on będzie miał fajne wa..wa..waaa..dy )\nWałęsa to agent magów bo zna mocne sztuczki (z płotami i w ogole).\nMarcinkiewicz to oczywiście totalnie zdominowana marionetka\nRokita - Venture (chyba nikt nie wątpił )\nNad Romkiem Giertychem dłuuugo myślelismy. Ostatecznie ze względu na jego drapierzne rysy wygląd i zachowanie rozpoznaliśmy w nim Gangrela\nJesli uważacie że to Już swiat Mroku to przygotujcie sie na cos naprawdę mrorzącego krew w żyłach:\nRydzyk jest matuzalemem Tzimisce - tworzy przerażające i niezliczone ghule i inne moherowe monstra.\nPotęga tego kainity jest tak wielka że własiwie wszyscy polscy przedstawiciele sabatu drżą na samo jego imie (Tadeos).\nRydzyk (Tzimisce), Kaczyńscy (Lasombra) i Lepper (Panders) - to dlatego w polsce sabat stoi mocno\nWysłany: 2005-12-19, 17:46\nidealne odzwieciedlenie polskiej sceny politycznej\nCzarna dlon ma w Polsce ogromna sile i jest przeciw Camarillistycznej Unii Europejskiej.\nKaczkowate Lasombra chcialoby napewno zdiabolizowac starszych by podniesc swa sile wzgledem Camarilli Europejskiej, wiazac sie scislej z Sabatem z USA (gdzie Lasombra - darth BUSHer rzadzi niepodzielnie)\nw tym celu knuja przeciw Rosyjskiemu czlonkowi Inconnu - Putinowi.\nkiepski los Giertka\nGangrele sa w Camarilli, a on do UE nie bardzo, w sabacie miejsca dla niego nie ma, bo zostanie przytloczony przez Lasombra i zpariasowany do reszty ze swoimi partyjniakami...\nnielatwo byc Gangrelem.\nJego jedyna opcja, to zwiazac sie z wilkolakami...\nnarodowcy w swych caernach beda sie troche boczyc (no bo w sumie wampir), ale jednak blisko maja do siebie pod wieloma wzgledami, a Lasombra nie lubia podobnie mocno jak Camarilli (wszystkich nie lubia - bo wampir to zyd)\nWysłany: 2006-05-06, 19:35\nA jakie mają pokolenia:D\nTawerna Bibliotekarzy Strona Główna » Po drugiej stronie lustra (gry RPG) » Systemy


Służące do wszystkiego J. Kuciel-Frydryszak\n» Służące do wszystkiego J. Kuciel-Frydryszak\nPrzejmujące losy „białych niewolnic”, kobiet z najniższego szczebla hierarchii służby domowej.\nTych, których w przedwojennej Polsce było najwięcej. Zatrudniane przez mieszczaństwo wiejskie dziewczęta zaczynały służbę mając często 15 lat. Nie miały prawa do urlopu i wypoczynku, pracowały od świtu do nocy za grosze.\nAle praca służącej to mimo wszystko awans i dotknięcie lepszego świata. Dla niektórych służba stanie się przygodą życia. Inne w rodzinie chlebodawców znajdą przyjaciół i opiekunów. W galerii służących pojawiają się zarówno te, które zapisały się w historii: Anna Kaźmierczak, prababcia kanclerz Angeli Merkel, Teosia Pytkówna, żona Stanisława Wyspiańskiego, Aniela „Ciemna”, która wymyśliła końcówkę Ferdydurke, komunistka Etla Bomsztyk, jak i te bezimienne. Zobaczymy je także podczas drugiej wojny światowej, gdy heroicznie będą pomagać swoim chlebodawcom.


Dlaczego nie jest łatwo zaprzyjaźnić się z inną mamą? - Młoda Mamo\nStrona główna » Aktualności » Dlaczego nie jest łatwo zaprzyjaźnić się z inną mamą?\nNapisano 3 stycznia 2021 2 stycznia 2021 przez Anna Sacharewicz\nNie jest łatwo nawiązywać nowe przyjaźnie będąc młodą mamą. Młode kobiety, które zostają mamami obawiają się oceniania i osądzanie przez innych. Niestety pojawienie się małego dziecka w życiu powoduje, że wieloma przyjaciółkami trudniej znaleźć wspólny język. Krąg znajomych często się zmienia na te pary, które również mają małe dzieci. Tematy do rozmów, problemy czy formy spędzania czasu są tożsame dlatego łatwiej znaleźć wspólny język niż z osobami bezdzietnymi.\nJak zaprzyjaźnić się z inną mamą?\nWiele mam, które przebywają na urlopie macierzyńskim czują się samotne i przytłacza je fakt, że nie mają osoby dorosłej z którą mogły porozmawiać. Wydaje się, że istnieje mnóstwo miejsc jak place zabaw, park czy kawiarnie przyjazne dzieciom gdzie młode kobiety mogą nawiązywać nowe znajomości. Okazuje się, że nie jest to takie proste. Jak relacjonują znane nam mamy łatwo wymienić z inną kobietą kilka uprzejmości, ale rzadko dochodzi do umówienia się ponownie lub wymienienia telefonami. Jest to tym bardziej dziwne, bo nasze dzieci w kilka minut potrafią zyskać nowych przyjaciół w piaskownicy.\nCo powstrzymuje młode mamy przed zawieraniem przyjaźni?\nJak mówią specjaliści, wiele mam różnie podchodzi do kwestii wychowania swojego dziecka. Ma przeświadczenie, że jej wybory są słuszne, ale nie chce być wyśmiana czy oceniona przez inne kobiety. Aktualnie istnieje wiele kontrowersyjnych tematów na które każdy rodzic może mieć własne zdanie. Patrząc na wypowiedzi mam na formach internetowych często posiadanie odmiennej opinii budzi gorącą dyskusje i wzbudza ogromne emocje.\nDlaczego potrzebujemy kontaktu z innymi mamami?\nNie zawsze da się znaleźć mamy, które będą naszymi przyjaciółkami od serca, jednak warto mieć kogoś z kim można porozmawiać na „dzieciowe” tematy. To ważne, żeby móc podzielić się swoimi wątpliwościami, frustracjami czy czystą radością z bycia mamą. Tylko inna mama może zrozumieć jak bardzo czasami bywasz wściekła i jak marzysz o przerwie od swoich dzieci.\nGdzie można zaprzyjaźnić się z innymi mamami?\nDla jednych nawiązywanie nowych kontaktów to bułka z masłem, inny muszą przełamać wiele swoich barier aby się zaprzyjaźnić. Jak znaleźć mamy, które również szukają towarzyszki na spacery z wózkiem? Pomocne mogą być różne grupy na mediach społecznościowych, gdzie mamy wymieniają się poradami, sprzedają rzeczy czy szukają wsparcia. W Polsce jest aplikacja dedykowana specjalnie mamo, które chcą się zaprzyjaźnić z innymi dziewczynami. Działa ona podobnie jak aplikacje randkowe, ale ma za zadanie znaleźć mamę w podobnej sytuacji.


[24tp.pl] Komunikat Sanepidu w Zakopanem. Jedno zakażenie, liczba testów nieznana\nKomunikat Sanepidu w Zakopanem. Jedno zakażenie, liczba testów nieznana\nSanepid w Zakopanem podał codzienny komunikat na temat pandemii w powiecie tatrzańskim.\nJedna osoba jest zakażona - rano informowaliśmy, że jest to mężczyzna w sile wieku i pozostaje w izolacji domowej (http://24tp.pl/n/67222). W związku z tą sprawą Sanepid zarządził izolacje osób, które miały z nim kontakt.\nSanepid w Zakopanem nie podaje ile testów na koronawirusa przeprowadza się w powiecie tatrzańskim. Dwa tygodnie temu było to 15.\n232 osoby przebywają w kwarantannie.\nOdwiedzin: 20282\tAktualizacja 2020-04-06 20:29:28\nStasiu 2020-04-06 19:44:26\nAle podatki obniżał lub umażał będzie ? Tylko komu ? Trzeba będzie patrzeć na rece !\nSuper 2020-04-06 18:29:05\nA kto ma pewność że nie mijał takiej osoby? Tzn wszyscy mieszkańcy na kwarantannę czy jak? Może opinia burmistrza w tej sprawie? Czy struś schował głowę w piasek? Pewnie zamiast o błahym wirusie myśl o sylwestrze marzeń.


BARAKAH online! Noce Waniliowych Myszy odc. 3: „Wyborowo” – Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie\nNie wiadomo, jak to z tymi wyborami będzie w tym roku, ale wiadomo, jak było 5 lat temu, więc Teatr Barakah zaprasza Was do podróży w przeszłość i obejrzenia Nocy Waniliowych Myszy odc. 3: „Wyborowo”.\nOdcinek trzeci kabaretu, „Wyborowo” poświęcony jest wyborom prezydenckim. Twórcy zabawiają się z widzami w political fiction. Dwójka bohaterów, Małgorzata Korniszon i Wacław Jełop ubiegają się o najwyższy urząd w państwie. Przez chwilę Teatr Barakah zamienia się w wielką machinę wyborczą. Organizuje wybory podziemne, które relacjonuje konspiracyjna wyborcza telewizja, a wejście tylko na hasło! Otto von Bismarck powiedział kiedyś, że ludzie nie powinni widzieć, jak robi się kiełbasę i politykę. Wprawdzie widzowie nie zobaczą kiełbasy, ale na robienie polityki pozwoli się im spojrzeć od kuchni.\n„Wyborowo” – to jest klasyk Nocy Waniliowych Myszy, którego premiera odbyła się w maju 2015 roku!\nDo wspólnego oglądania zaprasza Was Krzysztof Bochenek – posłuchajcie: Zaproszenie – „Wyborowo”\nNie przegapcie: sobota (28.03) o godzinie 19:00\nLink do wydarzenia: Barakah online. Noce Waniliowych Myszy odc.3: „Wyborowo”\nZdjęcia: Teatr Barakah\nTags: Teatr BarakahKrzysztof BochenekNoce Waniliowych Myszyzostań w domukultura w czasach pandemiiWyborowo\nJennifer Wright „Co nas (nie) zabije. Największe plagi w historii ludzkości” (recenzja)