Książki Meme : sierpnia 2012\n Victoria Twead „Andaluzja, Olé”\nBielsko-Biała 2012, 416 str.\nCodzienne życie wydaje się dla wielu ludzi takie nudne i zupełnie mało ważne, że aż czasem trudno twierdzić,iż może być ono jednak niezwykłe. Rano budzimy się, jemy śniadanie, obiad itd. w międzyczasie wykonując rozmaite domowe obowiązki jak zaprawianie ogórków czy robienie porządków w salonie. Więc dlaczego śmiem uważać taką codzienność niezwykłą,a pozycję Pani Twead jedną z najbardziej klimatycznych książek, jakie czytałam?\nVictoria Twead, która urodziła się i wychowała w Dorset w Wielkiej Brytanii, od ponad siedmiu lat mieszka w maleńkiej górskiej wiosce położonej w południowej Hiszpanii. Stało się to za sprawą szybkiej decyzji i chęci spełnienia najskrytszych marzeń. Panią Twead fascynuje wszystko co hiszpańskie: kultura, kuchnia, zwyczaje. Swoimi lekturami zaraża czytelników tym zachwytem i sprawia, że wiele osób z chęcią sami zajrzeliby do któregoś z tych maleńkich hiszpańskich „końców świata”. Jest autorką nie tylko książek kulinarnych, ale również publicystką w przewodniku ExpatFocus.com, dla którego relacjonuje życie Angielki mieszkającej w Hiszpanii.\nMija ponad pięć lat od przeprowadzki Joego i Victorii do słonecznej Andaluzji. Jednak wkrótce ich życie ma ulec kolejnym zmianą. Jedna z nich jest związana z przyjazdem pod sąsiedni dom furgonetki z napisem „Ufarte. Ryby”, z której to zamiast świeżych ryb wyłania się typowo hiszpańska rodzina. Spokój l Hoyo, a tym bardziej głównej bohaterki i autorki książki zostaje zagrożony. Jacy będą nowi sąsiedzi i co zafundują kolejne dni życia w hiszpańskiej wiosce? Oraz: Jakie zmiany mogą jeszcze czekać małżeństwo?\nKiedy czyta się drugą część jakiejkolwiek powieści, zawsze ma się obawy, że nie dorówna ona poprzedniczce. Przyznam, że po niewątpliwym oczarowaniu jakie zafundowała mi Pani Victoria w pierwszej części, miałam niewielkie obawy, czy znajdę coś nowego, które również będzie miało to „coś”, w kolejnej powieści angielskiej pisarki. Bo przecież: Co jeszcze może dziać się w maleńkiej hiszpańskiej wiosce? O czym autorka mogła jeszcze nie opowiedzieć? Takie i inne pytania mnożyły się w mojej głowie, jednak po lekturze stwierdzam, że zupełnie niepotrzebnie.\nCieszę się, że po raz kolejny, w codziennych czynnościach, mogła mi towarzyszyć ta niezwykła powieść, która pokazuje uroki hiszpańskiego miasteczka i niesamowitą atmosferę hiszpańskich rodzin. Wielką radość sprawiło mi to, że mogłam wrócić do małej wioski wewnątrz jednego z najpiękniejszych europejskich krajów, jednocześnie nie zaznając nudy, gdyż Pani Victoria pokazała zupełnie inne oblicza życia mieszkańców i ich problemów. Po raz kolejny zwykłe życie i problemy, jakie mogą dotknąć każdego, w połączeniu z magią Hiszpanii wciągnęły mnie na tyle, że już nie mogę się doczekać kolejnej części. A mam nadzieję, że takowa się ukaże.\n„Tamtego dnia usiedliśmy z Joem na tarasie z drinkiem w dłoni. Wieczory w El Hoyo są piękne. Kiedy zachodzi słońce, maluje niebo na wszystkie pastelowe odcienie różu, a morze w oddali iskrzy się różowymi światełkami Różowe światło omywa zbocza gór , tajemniczo podkreślając wgłębienia i kontury. Nad głowami krążą eskadry jaskółek polujących na owady.”\nW powieści „Andaluzja, Olé” nie zabrakło niczego, co odnalazłam w pierwszej części. Historia, po raz kolejny obfituje ogromną dawką humoru, niesamowitych wrażeń po przeczytaniu opisów andaluzyjskiego krajobrazu, a także swoistą swobodą. Oczywiście i w tej części nie obyło się bez przepisów, wśród których znalazłam swojego faworyta – recepta na gorącą czekoladę po kastylijsku. Co ciekawa – Pani Victoria dodała również kilka nowych „smaczków” w postaci opisu typowo hiszpańskich zwyczajów świątecznych, ciekawostek na miarę światową i grama, albo raczej kilograma tajemniczości. To ostatnie szczególnie przypadło mi do gustu, gdyż sama głowiłam się o co może tak na prawdę chodzić.\n„Zanim zdążyliśmy dotrzeć do rynku, już mogłyśmy usłyszeć odgłosy rozgrywanego tam meczu piłki nożnej. Joe zawsze twierdził, że futbol jest uniwersalnym językiem znoszącym wszelkie bariery międzynarodowe i międzypokoleniowe. Miałyśmy tego najlepszy dowód.”\nNie posiadałam się z radości, kiedy w pozycji odkryłam fragmenty dotyczące Mundialu 2010, który Hiszpania wygrała. Kolejne linijki tekstu czytałam z wypiekami na twarzy, przypominając sobie ich tegoroczne popisy na Euro 2012. Strasznie spodobało mi się to, jak bardzo Pani Victoria oddała atmosferę, która towarzyszyła tamtejszym kibicom podczas rozgrywek ukochanej drużyny. Muszę przyznać, że wszystko wypadło znakomicie, a nawet przyznaję, że dzięki Pani Twead zrozumiałam, że na całym świecie kibice z takim samym zaangażowaniem oglądają poczynania swoich zawodników.\n„Hiszpanię i El Hoyo ogarnęła mundialowa gorączka. Nikt o niczym innym nie rozmawiał, nawet Carmen-Bethina przyznała, że modli się w kościele o zwycięstwo dla Hiszpanii!”\nSzczególnie spodobał mi się rozdział, w którym autorka opisywała jak to jest zobaczyć swoją własną książkę, a co dopiero – trzymać ją rękach. Przyznam, że ten opis nie tylko ciekawi, ale może i wzruszać wrażliwszych czytelników, gdyż jest to według mnie wisienką na torcie, którym jest niewątpliwie sukces napisania, a przede wszystkim wydania własnej powieści.\n„Dotąd nie widziałam swojej książki, a tym bardziej nie miałam jej w ręce – to Ginowe Bliźniaczki przywiozły mi pierwszy egzemplarz. Nie mogłam powstrzymać się od wąchania jej i macania, przerzucania stron, głaskania okładki.”\nBardzo polubiłam nowych bohaterów, którzy odsłonie szturmem wkroczyli na karty lektury. Mimo że jeden z synów małżeństwa Ufarte grał w piłkę nożną, bardziej polubiłam bliźniaczki, które często towarzyszyły podczas dnia Joemu i Victorii, ana dodatek zawsze nosiły identyczne stroje, które zazwyczaj szyła im je Babcia Ufarte. W tej publikacji znalazł się też bohater, który działał mi na nerwy równie mocno, jak Joemu – piesek Fifi, będący mały złośliwym stworzeniem, które chętnie „uczepia się” ludzkich kostek (skąd ja to znam? ;D).\nPodsumowując, muszę przyznać, że dawno żadna pozycja nie napełniła mnie tak ogromną dawką pozytywnej energii, która przyda się z pewnością nie tylko w indywidualnych planach i celach, ale również podczas nadchodzących dni nowego roku szkolnego. Pani Victoria narobiła mi również apatytu na to, by wybrać się w przyszłości do Hiszpanii i samemu zasmakować choć przez jakiś czas tej tradycji, kultury i atmosfery, jaką tworzą hiszpańskie rodziny.\nKsiążkę mogłam przeczytać dzięki uprzejmości wydawnictwa Pascal.\nZ okazji DNIA BLOGA, który obchodzimy właśnie dzisiaj 31 sierpnia, chciałabym życzyć każdemu Blogerowi bez wyjątków przede wszystkim wytrwałości w prowadzeniu, doglądaniu i upiększaniu swojego małego miejsca ma świecie; osób, dzięki którym będziecie mogli poczuć, że to co robicie jest ważne nie tylko dla was, ale również przynosi przyjemności innym; radości z każdego komentarza, który będzie nie tylko naprawdę coś znaczył, ale być może nawet wzbudzi dyskusję oraz wszystkiego, co sobie wymarzycie, wyśnicie i zapragniecie by się spełniło ;)\nAutor: Meme o 16:17 6 komentarzy:\nEtykiety: 10/10, literatura angielska, Pascal, Victoria Twead, współpraca\nLiTeRaCKie PoDrÓżE DoOkoŁA ŚwiAtA #4\nNiedzielny cykl w poniedziałek - Rodzinne świętowanie imienin sprawiły, że dopiero dziś zapraszam na podróż do niezwykle urokliwego kraju również pod względem literackim. Apetyt rośnie w miarę jedzenia – dziś zaprezentuję część literatury, miejsc oraz jedzenia, które mnie zaintrygowało, bo w niedalekiej przyszłości planuję poznać go trochę bliżej. Rozważam też naukę języka. Jakiego? Hiszpańskiego, bo dziś wybieramy się do słonecznej Hiszpanii ;D\nZ czym kojarzy Wam się Hiszpania? Bo mi z ogromnymi upałami, przemiłymi ludźmi, niesamowitymi domami w „tym” stylu, a przede wszystkim z piłką nożną ;) Do tego dochodzą magiczne miasteczka, niesamowite smaki i wiele, wiele innych rzeczy, o których mogłam przeczytać w niesamowitych pozycjach Victorii Twead, która opowiada o swoim życiu w Andaluzji ;) Hiszpania jest położona na Półwyspie Iberyjskim. od zachodu graniczy z Portugalią, a od wschodu, poprzez pasma Pirenejów, z Francją. Liczy 41 mln. Mieszkańców, ale dodatkowo każdego roku przyjmuje ponad 58 milionów turystów, co jest z pewnością liczbą niebagatelną. Największym miastem i zarazem stolicą jest Madryt. Państwo dzieli się na 17 niezależnych pod siebie regionów, a te z kolei na 50 prowincji. Hiszpania jest oddzielona od Europy Pirenejami, na południu nieomal sięga Afryki. Hiszpania to również niesamowite widoki, które aż zapierają dech w piersiach i wysokie wzniesienia, które warto pokonać, choćby dla widoku na górze ;) Ze względu na rozpiętość geograficzną oraz różnorodne ukształtowanie Hiszpanię charakteryzuje też bardzo różnorodny klimat, od pokrytych śniegiem pirenejskich szczytów, poprzez zielone łąki położone w Galicji i gaje pomarańczowe w Walencji i do pustynnej Almerii. Najbardziej charakterystycznymi miejscami w tymże kraju jest Madryt i Barcelona – dwie stolice futbolu, niesamowitych zabytków i strasznie pozytywnej atmosfery. Dla mnie niezwykłym miejscem wt Hiszpanii, za sprawą lektury powieści Pani Victorii jest El Hoyo.\nHiszpania to również niesamowite smaki, których od tak się nie zapomina. Dziś postanowiła przedstawić potrawę, o której dowiedziałam się za sprawą pozycji Pani Twead – gorąca czekolada po kastylijsku. Smakuje obłędnie.\n„55 g niesłodzonego kakao w proszku\n7 łyżeczek mąki kukurydzianej\nWymieszać kakao z cukrem. Rozpuścić mąkę kukurydzianą w wodzie i połączyć z mieszanką kakao i cukry w średniej wielkości rondelku. Mieszać, dopóki nie zrobi się gładka pasta. Podgrzać miksturę na średnim ogniu, bez przerwy uderzając trzepaczką. Stopniowo dolewać mleka. Doprowadzić do wrzenia, stale mieszając. Gotować na wolnym ogniu przez 10 minut, stale mieszając aż napój stanie się gęsty, gładki i lśniący. Gorącą czekoladę podawać w kubkach lub szklankach”*\n*”Andaluzja Olé!” str. 166\nMoje pierwsze spotkanie z literaturą hiszpańską miało miejsce za sprawą jednego z najbardziej znanych, współczesnych pisarzy. Wielu blogerów, a także kilku moich znajomych było oczarowanych jego prozą, więc i ja, jakieś dwa lata temu, zdecydowałam się na lekturę „Cieniu wiatru” Zafona. A jakie były wrażenia?\n„Bardzo się cieszę, że w „Cieniu wiatru” pojawiło się to co niezwykle doceniam w fabule książki - przeszłość, tajemnica, smaczki językowe. Powieść jest nieskończonym przenikaniem się świata fikcji i fabularnej rzeczywistości: życie bohaterów bywa podporządkowane literaturze, literatura za to przedstawia egzystencję postaci w niezmienionej formie.”\n„Zafon urzekł mnie swą prozą, umiejętnością przyciągnięcia czytelnika jak i tym, że do samego końca nie spodziewałam się rozwiązania akcji. Autor wprowadza do akcji szereg interesujących, różnorodnych i doskonale scharakteryzowanych postaci, z których przyjaciel Daniela - Fermin przebija wszystkich swoim humorem i skłonnością do niekonwencjonalnych pomysłów. No właśnie, bohaterzy… Wspaniałe postaci, o których nie da się zapomnieć.”\nJedną z rzeczy, która niewątpliwie oczarowała mnie w tym, jak pisze ten hiszpański autor, był dobór słów. Wiele ze sformułowań, zdań czy refleksji bohaterów tworzyło uniwersalnego cytaty, którymi chciałabym się z Wami ponownie podzielić:\nKolejne spotkanie z Hiszpanią nie miało miejsca poprzez rodzimego autora (właśnie zaczynam pozycję Mayorala, a książkę Carmen Martin Gaite również wypożyczyłam z biblioteki i czeka na swoją kolej), ale poprzez angielską pisarkę, która razem z mężem zamieszkała w maleńkiej wiosce El Hoyo i wspólnie z czytelnikami odkrywała uroki tego kraju. Po rozmowie z Moreni postanowiłam, że pozycje Victorii Twead po prostu muszą dołączyć do odsłony o Hiszpanii, gdyż zarówno „U mnie zawsze świeci słońce” jak i „Andaluzja Olé!” pozwalają czytelnikowi idealnie poznać jeden z piękniejszych krajów ;) Sami zobaczcie:\n( z recenzji „U mnie zawsze świeci słońce”)\n„Pani Victoria pisząc lekkim piórem serwuje czytelnikowi nie tylko dawkę pozytywnych emocji, ale również humoru. Bardzo spodobało mi się to, jak została podzielona pozycja, a każdy kolejny rozdział pokazywał nam kolejny etap w nowym życiu pisarki i jej męża. Spodobało mi się również to, że po tytule rozdziału czytelnik mniej więcej wiedział co może zastać, a jednak i tak został czymś pozytywnie zaskoczonym: czy to żartem, smakowitym przepisem, czy nawet rozbrajającym zwrotem akcji ;)”\n„Cieszę się też, że Pani Victoria poprzez swoją pozycję pokazuje Nam, iż warto spełniać marzenia, nawet, jeśli z pozoru wydają się nierealne. Dzięki niej mogłam przekonać się ile daje upór w dążeniu do realizacji naszych pragnień. Myślę że Pani Twead potrafi każdemu czytelnikowi dać nie tylko wspaniałą lekturę, ale również dawkę pozytywnych emocji i siłę do wytrwałości w drodze do swych celów ;)”\n„Podsumowując, muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak dobrej, a zarazem zwykłej pozycji. Co najlepsze – z trudem znaleźć mi w niej choćby najmniejszy błąd. Z pewnością wrócę do niej, kiedy będę miała słabszy dzień, a za oknem zobaczę tylko wielkie kałuże ;) Z czystym sumieniem polecam tą publikację każdemu, kto pragnie uciec w krainę marzeń i po prostu się zrelaksować tym co piękne – czytaniem ;D”\n(z jeszcze nieopublikowanej recenzji „Andaluzja Olé!”)\n„ (…) Niezwykła powieść, która pokazuje uroki hiszpańskiego miasteczka i niesamowitą atmosferę hiszpańskich rodzin.”\n„ Nie posiadałam się z radości, kiedy w pozycji odkryłam fragmenty dotyczące Mundialu 2010, który Hiszpania wygrała. Kolejne linijki tekstu czytałam z wypiekami na twarzy, przypominając sobie ich tegoroczne popisu na Euro 2012.”\nI tak, nieco krótsza podróż dobiega końca. Krótsza, ponieważ do Hiszpanii na pewno zabiorę Was jeszcze raz, kiedy tylko przeczytam kilka pozycji, które mam zapisane na liście ;) A w przyszłym tygodniu ostatnia wakacyjna odsłona cyklu z krajem, który ma równie niesamowita atmosferę.\nAutor: Meme o 16:23 5 komentarzy:\nEtykiety: Carlos Ruiz Zafon, LiTeRaCKie PoDrÓżE DoOkoŁA ŚwiAtA, literatura hiszpańska, Victoria Twead\nMam dwa ogłoszenia, które z pewnością zainteresują niejednego blogera – również wg mnie to interesujące pomysły. Ale o co chodzi? Sami zobaczcie!\nNa pierwszy rzut niesamowita inicjatywa Pana Krzysztofa Spadło – autora „Marzycieli i Pokutników”. Postanowił on zaangażować czytelników do współtworzenia ebooka. Przeczytajcie:\nkiedy doszło do papierowego wydania "Marzycieli i Pokutników" pomyślałem, że za jakiś czas trzeba się będzie poważnie zastanowić na publikacją w wersji elektronicznej. Najpierw był tylko mglisty zarys, potem pojawił się ogólny plan tego przedsięwzięcia, aż wreszcie koncepcja stała się na tyle dojrzała i konkretna, iż z radością przystępuję do jej realizacji. E-book "Marzycieli i Pokutników" to nie będzie tylko konwersja pliku tekstowego do formatów obsługiwanych przez czytniki elektroniczne i na tym koniec. Ooo nie! To będzie coś zdecydowanie innego, nowego, nowatorskiego! To będzie coś, przez duże "C". Coś, czego jeszcze nikt wcześniej nie zrobił. Więc pora przetrzeć szlak! :-) Wersja elektroniczna zostanie wzbogacona o dwie atrakcje. Pierwszą atrakcją, tą mniejszego kalibru, będą wykonane przez moją skromną osobę przypisy do każdego z zamieszczonych tam opowiadań. Pokuszę się o kilka zdań w których zdradzę, jak to się stało, że napisałem taką historię i dlaczego. Natomiast drugą, tą Mega-Właściwą-Atrakcją jest propozycja, która dla niektórych z Was będzie stanowić nie lada frajdę i wyzwanie. Oto sedno sprawy, myślę, że jeśli wypunktuję będzie bardziej czytelne :-) :\nDebiutanckie dzieło Pana Krzysztofa\n2. Każdy z Was kto czuje się na siłach w dziedzinach wymienionych w pkt.1 ma szansę opublikować swoją pracę w e-booku "Marzyciele i Pokutnicy".\n4. Autor pracy decydując się na udział w tym przedsięwzięciu, oświadcza jednocześnie, że jest wyłącznym twórcą dzieła i właścicielem praw autorskich.\n9. Prace wysłane przez anonimowego użytkownika nie wezmą udziału w przedsięwzięciu.\n15. Autor opublikowanej pracy zgadza się podpisać ją własnym imieniem i nazwiskiem.\n16. Autor opublikowanej pracy oświadczaja, że nie będzie domagać się jakichkolwiek roszczeń finansowych czy też innych gratyfikacji, związanych z publikacją jego pracy w e-booku "Marzyciele i Pokutnicy".\n17. Wydawcą e-booka "Marzyciele i Pokutnicy" jest: Wydawnictwo Internetowe e-bookowo.pl z siedziba w Będzinie.\nTo chyba tyle, jeśli chodzi o pełną informację i jej formalny charakter. Mam nadzieję, że pomysł przypadł Wam do gustu i Ci, którzy czują się na siłach chętnie wezmą udział i odważnie zaprezentują swoją twórczość. Jeżeli uważasz, że ta inicjatywa nie jest dla Ciebie ale podoba Ci się idea tego przedsięwzięcia, pomyśl przez chwilę o gronie swoich przyjaciół, znajomych. Przekaż informację dalej, może dzięki Tobie dotrze ona do kogoś, kto stwierdzi: - No, nareszcie coś dla mnie! Jeżeli uważasz, że realizacja tego pomysłu jest godna uwagi i warta rozpowszechniania, skopiuj zawartość tego listu, wyślij innym lub wklej na swoim profilu, stronie, blogu, portalu... Chcę również serdecznie podziękować wszystkim osobom które przyczyniają się do propagowania tej akcji. Jeśli natknąłeś się na treść Listu Otwartego na stronie internetowej, której adres brzmi inaczej niż moje imię i nazwisko to wiedz, że właścicielem tej witryny jest właśnie osoba, której teraz bardzo dziękuję :-)\nOraz drugi – równie ciekawy pomysł - Akcja Społeczna "Dzielę się książkami 2012"\nAutor: Meme o 23:38 2 komentarze:\n2005, str. 184\nŻycie człowieka nieustannie biegnie do przodu i nieraz nie zauważamy drobnych, ale często znaczących chwil, momentów, sytuacji. Bo przecież: Czy tak ważne jest, że mijamy starszego mężczyznę z laską w ręku albo podświadomie źle komuś życzymy? Przecież to nic nie znaczące incydenty, które po kilku godzinach uciekają z pamięci. A co gdyby takie drobnostki zaważyły na naszym życiu lub istnieniu drugiego człowieka?\nPan Jacek Getner był mi postacią nieznaną, dopóki nie otrzymałam od niego maila i nie zajrzałam na jego stronę. Przez wiele lat pracujący jako copywriter mężczyzna jest scenarzystą sitcomu „Daleko od noszy” oraz serialu komediowego „Ale się kręci”. Co na pewno zaciekawi wiele osób – pisuje on również dialogi serialu "Klan". W 2003 roku ukazała się jego powieść „Trzynasty Minister” - sensacyjna komedia z gatunku political fiction, którą można przeczytać na jego stronie.\nZ kolei w 2005 roku światło dzienne ujrzał kryminał „Dajcie mi jednego z was”. Oprócz tych dwóch „większych” utworów, autor ma na swoim koncie dwa zbiory opowiadań: "Brzydka miłość" i "Sextelefon", a także wiele nagród m.in. za opowiadanie „Mój kolega Rainman” w konkursie Polityki i Jerzego Plicha.\nCo zapewne widać w środowisku blogerów – rzadziej czytujemy krótkie formy literackie. Więc dlaczego postanowiłam chwycić za zbiór opowiadań Pana Jacka? Na wstępie przyznaję: nie były to pobudki typu: o darmowa książka itd. Zawsze staram się dobierać literaturę wg własnych upodobań czytelniczych, a nie możliwości ustawienia egzemplarza na półce. Za każdym razem oceniam też szczerze, bo wiele dla mnie znaczy taka prawdziwa recenzja, także na innym blogu. Dlaczego postanowiłam zaryzykować i zdecydować się na lekturę „Brzydkiej miłości”? Przyznaję, że nieco na moją decyzję wpłynęła ostatnia lektura zbioru opowiadań „Marzyciele i Pokutnicy”, w której przekonałam się, że opowiadanie też może być dobre. Drugim i zdecydowanie przeważającym czynnikiem było kilka opowiadań, które przeczytałam na blogu Pana Jacka. I tak doszło do „spotkania”, które z pewnością odmieniło nieco moje spojrzenie na teoretycznie niewiele znaczące momenty.\n„- Widzisz, Łukasz – układałem sobie powoli w głowie swoją wypowiedź. – Dawno temu Wielki Informatyk – pokazałem palcem do góry – tak zaprogramował świat, żeby wszystko było na nim proste i zrozumiałe. Ale potem haker, o imieniu Lucyfer, włamał się do systemu o nazwie Kobieta i nieźle tam namieszał. Od tej pory, niestety, jak ktoś naciśnie na niej klawisz enter, to zamiast zalogować się, restartuje system, albo go nawet wyłącza.”\nStrasznie przypadł mi do gustu styl Pana Getnera. Mówiąc, że był lekki, powiedziałabym mało, ponieważ autor pisał nie tylko bardzo swobodnie, ale również prosto, zrozumiale i bardzo życiowo. Z każdym kolejnym opowiadaniem czułam się, jakby pisarz siedział obok mnie i sam opowiadał wszystkie historie, czasami zamaszyście przy tym gestykulując i posługując się sugestywną mimiką twarzy. Wszystko sam zaobserwował, a potem podzielił się tymi wydarzeniami ze mną, jak rodzina opowiadająca sobie przy kolacji, co spotkało ich tego dnia. Myślę, że pozwalało mi to czytać tę pozycję z niezwykłym spokojem i pewnością co się zaraz wydarzy, a jednocześnie z dozą niesamowitości i niezwykłości, choć bohaterami byli zwykli ludzie, tacy jak ja.\n„(...) sami potrafimy kochać miejsca i osoby na jakiejś irracjonalnej podstawie, ale miłość innych potrafimy sobie wytłumaczyć tylko racjonalnymi metodami.”\nOprócz lekkości opowieści Pana Jacka mają to w sobie, że z każdego z nich płynie jakaś złota myśl, pouczenie, morał. Wiele słów autora pokazuje również, jak ludzie popadają często w stereotypy i starają oceniać się niektóre sprawy jak wszyscy, nie mając, jak przystało na wolnego człowieka, własnego zdania. Myślę, że poprzez swoją prozę pisarz starał się uzmysłowić wielu ludziom, jakie proste błędy popełniamy, kiedy mamy nieograniczone możliwości oraz jak nasze, nawet nieistotne słowa czy zachowania mogą wpłynąć na życie innych.\n„(...) człowiek przecież najdłużej żyje w pamięci innych ludzi.”\nNiewątpliwym minusem były dla mnie dwa, może trzy opowiastki, które nie tylko wydawały się nie pasować do pozostałych, pouczających lub nieco zabawnych historyjek. Były one nieco jakby zbyt małe, żeby mogły towarzyszyć pozostałym. Były one pisane równie swobodnym stylem, a jednak brakowało im tego czegoś.\nPrzyznaję – były opowiadania, które wprawiły mnie w zachwyt, ale bywały też takie nieco dziwne i mniej warte. Wiele z tych opowieści pozostało mi w pamięci i chętnie dzielę się nimi, choćby przekazują je ustnie, ze znajomymi, rodziną. Lekturę skończyłam już dobre kilka dni temu, jednak zdarzyło mi się wrócić do dwóch, trzech opowiadań, które czytałam po raz kolejny z takim samym zafascynowaniem, jednocześnie będą świadoma, co za chwilę się zdarzy. Największe wrażenie wywarły na mnie historie opatrzone tytułami: „Mój kolega, Rainman” oraz „Brzydka miłość”, które z pewnością poleciłabym każdemu bez wahania.\nPodsumowując, muszę przyznać, że Pan Jacek stworzył niemal trzydzieści fascynujących opowiadań, które niosły ze sobą, nie tylko ogromne pokłady dobrej energii, ale również masę wskazówek, dzięki którym łatwiej będzie nie omijać tego, co jest tak naprawdę ważne. Z ręką na sercu polecam tą niewielką książkę, ponieważ ona wiele wnosi w szare życie, jednocześnie opisując właśnie to „szare życie” ;)\nZa możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Panu Jackowi Getner.\nAutor: Meme o 11:14 10 komentarzy:\nEtykiety: 8/10, Jacek Getner, Najlepszy Seler\nLiTeRaCKie PoDrÓżE DoOkoŁA ŚwiAtA #3\nKochani! Nawet nie wiecie jak się cieszę, że w końcu wracam do Was z moim ulubionym cyklem, bo sama uwielbiam także podróżować, nie tylko palcem po mapie. W tejże odsłonie, mimo niesamowitej wycieczki do Niemiec, postanowiłam pokazać Wam zupełnie inną część świata, która jest bardzo, ale to bardzo obfita w literackie perełki. Dlatego dziś wybieramy się aż za ocean – do Stanów Zjednoczonych Ameryki (USA). Mam nadzieję, że zasmakujemy nie tylko dobrej przez duże D literatury, ale również niesamowitych potraw, a także zobaczymy niezwykłe widoki i podłapiemy trochę słonka ;)\nJak wiadomo - Stany Zjednoczone Ameryki, obok Chin i Rosji, jest jednym z największych mocarstw na świecie, dlatego nie powinno nas dziwić, że tak wielu wspaniałych pisarzy pochodzi właśnie stamtąd. Co z pewnością może zachwycać w USA – jego powierzchnia jest na tyle wielka, by pomieścić rozmaitych przyjeżdżających od racjonalnych biznesmenów, po zwariowanych wizjonerów. Tworzy to naprawdę ogromną mozaikę kulturową. Stany Zjednoczone to również kraj bogaty pod względem typów krajobrazu. Znajdziemy tu nie tylko nizinne wybrzeża Atlantyku, Appalachy ciągnące się z północy na południe na wschodzie, centralne równiny, ale także przecinające terytorium kraju z północy na południe Kordyliery na zachodzie oraz góry Adirondacks w stanie Nowy Jork. Istnieje niezliczona ilość miejsc, które trzeba zwiedzić w USA, jednak ze wględu na rozległość kraju nie sposób dotrzeć do każdego z nich. Jednak są zakątki, którym nie powinno się omijać w czasie podróży poprzez Stany USA ;) Myślę, że ja, gdybym miała możliwość takiej podróży, na pewno nie odpuściłabym sobie Wielkiego Kanionu w Arizonie.\nTen cud natury liczy dobie 446 kilometrów długości, 29 kilometrów szerokości oraz prawie 2 kilometry głębokości. Kusi nie tylko nietypowością, ale również niesamowitymi widokami. Kolejny przystanek na trasie mojej wycieczki miałby miejsce z pewności w Parku Narodowym Yellowstone. Ten najstarszy obiekt na świecie pokazuje piękno przyrody w całej swej okazałości – od gejzerów, wodospadów i gorących źródeł, po dzikie lasy pełne niespotykanych gatunków zwierząt i roślin. Oczywiście, podczas takiej podróży nie zapomniałabym również o Las Vegas – mieście hazardu i niekończącej się imprezy, Nowym Jorku – światową, kulturalną stolicę USA oraz San Francisco – jedne z najpiękniejszych, pod względem architektonicznym, miast.\nKuchnia Amerykańska wbrew pozorom to nie tylko fast food, dlatego postanowiłam przedstawić Wam dziś dwa słodkie Amerykańskie przysmaki ;)\nPierwszy przepis, pochodzący ze strony Ugotuj.to na przepyszne ciasto Key Lime Pie:\nniecałe półtorej szklanki pokruszonych półsłodkich herbatników\n1 puszka (450 ml) słodzonego mleka skondensowanego\n1/2 szklanki soku z limonek lub cytryn (świeżo wyciśniętego)\n+ 3/4 szklanki schłodzonej śmietany kremówki\nPrzygotuj masę na spód ciasta: rozgrzej piekarnik do 175°C. Wymieszaj okruchy herbatników z masłem i cukrem. Masę równomiernie rozłóż na dnie formy na tartę (najlepiej szklanej) o średnicy 26 cm. Piecz 10 minut, a potem wyjmij i ostudź. Nie wyłączaj piekarnika. Przygotuj masę: połącz skondensowane mleko z żółtkami, dodaj sok z limonek lub cytryn i bardzo dokładnie wymieszaj. Rozsmaruj na podpieczonym spodzie, piecz jeszcze 15 minut. Formę z ciastem odstaw do ostygnięcia (dopiero ostudzona zaczyna tężeć). Przykryj, wstaw na 8 godzin do lodówki. Bezpośrednio przed podaniem ubij na sztywno śmietanę kremówkę. Ciasto posmaruj bitą śmietaną, pokrój na porcje i od razu podawaj.\nZ kolei drugie to przepis z Domowych Wypieków na sernik nowojorski:\n90g margaryny lub masła\n1400g serka kremowego typu Philadelphia*\n64g mąki pszennej\nTortownicę (o średnicy 26cm) owinąć (od zewnętrznej strony) parokrotnie i szczelnie w folię aluminiową. (Sernik pieczony będzie w kąpieli wodnej). Ciasteczka rozkruszyć na bardzo drobno. (W tym celu najlepiej włożyć je do woreczka do mrożenia i przy pomocy wałka rozkruszyć lub zrobić to blenderem). 90g masła (lub margaryny) roztopić. Rozkruszone ciasteczka połączyć z roztopionym masłem i wyłożyć do tortownicy. Wstawić na 30min. (lub dłużej) do lodówki. Rozgrzać piekarnik do 180°C. Przygotować masę serową. Wszystkie składniki dokładnie zmiksować. Nie trzeba miksować długo, tylko do połączenia składników. Zagotować dużą ilość wody. Masę wylać na spód. Tortownicę wstawić do większego, żaroodpornego naczynia. Ostrożnie nalać do niego wrzątek do połowy wysokości tortownicy. Piec 45min. Po tym czasie zmniejszyć temperaturę do 160°C i piec kolejne 30min. (Podczas pieczenia przykryłam sernik z góry folią aluminiową, aby pozostał biały). Po tym czasie sernik powinien być upieczony. (Sprawdzić środek dotykając delikatnie opuszkiem palca lub patyczkiem. Ciasto powinno być na środku ścięte). Sernik pozostawić na 1 godz. w piekarniku, przy lekko uchylonych drzwiczkach. Kolejno wyciągnąć i pozostawić we formie do całkowitego ostygnięcia. Następnie wstawić na noc do lodówki.\nI na koniec, po smacznym posiłku, jeszcze „smaczniejsze” lektury.\nNa pierwszy rzut pozycja Pana Richarda Paula Evansa, który oczarował wszystkich, także mnie - „Stokrotki w śniegu”:\n„Podsumowując, muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak dobrej pozycji, która wywoływałaby w czytelnika tak skrajne emocje, począwszy od złości, po łzy. Bez cienia wątpliwości mogę powiedzieć, że jestem ciekawa pozostałych pozycji tego autora i z pewnością przeczytam je w 2012roku ;) Myślę, że ta dawka pozytywnej energii, zawarta na kartach „Stokrotek w śniegu” przyda się każdemu z Nas na ten Nowy, 2012 rok. I choć ostatni rozdział możesz, drogi Czytelniku, czytać ze łzami w oczach (tak było w moim przypadku), na pewno kiedy odłożysz pozycję, nie powiesz: „Żałuję, że przeczytałem tą książkę”...”\nKolejna, równie refleksyjna pozycja kolejnego świetnego autora - Williama Whartona - który oczarował mnie nietuzinkową publikacją „Wieści” traktującą nie tylko o świętach, ale także ludzkich problemach:\n„Po przeczytaniu pozycji nie mogłam ochłonąć, gdyż autor naprawdę postarał się, Ukazał nam rodzinę, która utożsamiała każdego z nas i pokazał, że nawet w najpiękniejszy dzień roku, jakim są Święta Bożego Narodzenia, mogą trapić nas zmartwienia dnia codziennego.”\n„Powieść, która przekazuje nam wiele wartościowych rzeczy, pisana jest prostym i lekkim językiem, dlatego książkę czyta się szybko i z uśmiechem na ustach. Wharton szczególnie ujął mnie podział rozdziałów ( z pewnością nie zdradzę wam co i jak – musicie zobaczyć to sami ;D ).”\nw moim „krótkim” wywodzie nie mogę zapomnieć o Panu Khaledzie Hosseini, który wzbudził we mnie nie tylko zachwyt, ale również wycisnął łzy, kiedy czytałam „Chłopca z latawcem”. Sami zobaczcie:\n„Mimo że na początku trudno mi się było w nią wciągnąć, potem nie mogłam się wręcz od niej oderwać. "Chłopiec z latawcem" to książka, przez którą człowiek gotowy jest zarwać noc byle tylko dowiedzieć się co dalej. Uwielbiam takie historie, trochę rzewne, trochę sentymentalne (ale czy można inaczej pisać o swoim kraju żyjąc z dala od niego?) takie zwyczajnie niezwyczajne, a przy okazji naprawdę dobrze napisane. Według mnie to przepiękna opowieść o winie i odkupieniu, o miłości do ojca, do ojczyzny. O przyjaźni. Smutna i dramatyczna. Ale i niosąca nadzieję. Po prostu niezwykła.”\n„Największe wrażenie zrobił na mnie jednak psychologiczny obraz głównego bohatera, często nie podobało mi się jego postępowanie, głównie dlatego, że sam był świadomy, że robi źle, chciał lepiej, a jednak dokonywał takich a nie innych wyborów, które przyszło mu później odpokutować. Niespodziewany telefon wzywający do Peszawaru jest jak głos z przeszłości, od której nie można uciec. A przecież Amir zawsze wiedział, że kiedyś będzie musiał wrócić do kraju dzieciństwa, by odnaleźć jedyną rzecz, jakiej nie znalazł w swoim nowym świecie: nadzieję na odkupienie. Na zmazanie grzechu tchórzostwa i zdrady. Na wybaczenie samemu sobie.”\nI na koniec – książka, którą zrecenzowałam jako jedną z pierwszych i choć moja opinia nie jest doskonale skonstruowana, uwielbiam ją czasami ponownie podczytywać ;) Zapraszam na fragmenty recenzji pozycji Sue Monk Kidd pt. „Sekretne życie pszczół ”:\n„To ciepła, sentymentalna powieść - dla tych, którzy potrafią i lubią się wzruszyć (...)”\n„Wszystkie rozdziały tej pasjonującej książki mają wspólny element - opatrzone są notkami o życiu i obyczajach pszczół.”\nI tak nasza podróż dobiegła końca ;) Przyznam, że dawno nie odbyłam tak ciekawej wycieczki. Już nie mogę doczekać się kolejnej. (Wyjątkowo długo zeszło mi dodawanie tego posta - jestem tak spalona, że hej ;P)\nAutor: Meme o 22:28 11 komentarzy:\nEtykiety: Khaled Hosseini, LiTeRaCKie PoDrÓżE DoOkoŁA ŚwiAtA, literatura amerykańska, Richard Paul Evans, Sue Monk Kidd, William Wharton\n Daniel Radziejewski „Grzech ojca”\nGdynia 2012, 338 str.\nWe współczesnym świecie gazety są jedną z możliwości zaznajomienia się z nowinkami, raportami czy skandalami na arenie narodowej i międzynarodowej. Wiele osób nie ma jednak zaufania do dziennikarzy, a nawet uważa, że często przeinaczają oni prawdę. Być może tak jest, jednak na pewno nie w każdym przypadku. W końcu są oni tak jak my – zwykłymi ludźmi. Na dodatek borykają się nie tylko z problemami prywatnymi, ale również zawodowymi. Bo przecież: Czy tak łatwo jest napisać prawdziwy artykuł, kiedy podczas dochodzenia do sedna sprawy rzucane są przysłowiowe kłody pod nogi?\nWszystko zaczyna się, kiedy dziennikarz Przemysław Próchnicki przygotowuje się do napisania artykułu na temat niejasnej zbiórki pieniędzy na ratowanie Stoczni Gdańskiej, przeprowadzonej przez kontrowersyjnego księdza, Eugeniusza Szafrona – właściciela Radia Wiara. Wydawać by się mogło, że prywatne śledztwo Przemka kończy się fiaskiem, gdy w dziwnych okolicznościach umiera jedno z jego źródeł. Mężczyzna jednak dalej chce stworzyć „artykuł życia”. Z czasem jednak sprawy zaczynają się coraz bardziej komplikować. Podejrzana śmierć, anonimowe groźby oraz próby zamachu na życie Próchnickiego i jego bliskich wykazują podobieństwo do okoliczności tajemniczych morderstw mających początek w latach 80. Przemysław odkrywa, że za wszystkie zgony odpowiedzialna jest ta sama grupa ludzi – dawna komórka Służb Bezpieczeństwa. Główny bohater, mając najważnejszy dowód obciążający winą ojca Szafrona postanawia wyjaśnić sprawę do końca. Jednak jak wygrać, kiedy pętla zaciska się na naszej szyi, a walka toczy się nie w jednej lecz trzech bataliach?\nPrzeczytany opis na długo pozostawiał w szoku odbiorcę. Dlaczego? Bo to prawdziwa opowieść? Bo zasmakujemy emocji zafundowanych na różnych frontach? Już wtedy wiedziałam, że nie będę mogła podarować sobie tej lektury. Przez długi czas jedno zdanie: „powieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami” odbijało się echem w mojej głowie. W momencie, gdy otworzyłam pozycję i przeczytałam pierwsze całkiem zwykłe zdanie, liczyłam na to, że nie będzie to zwykła opowieść i na długo pozostanie w mojej pamięci. I po raz kolejny mój czujny nos, baczne spojrzenie, serce rządne wrażeń i nieodporny rozum odnalazły niezwykłe dzieło.\nChoć niewiele udało mi się znaleźć na temat Pana Daniela (wcześniej zadebiutował powieścią „Metodyk” - jak sam pisze kryminałem obyczajowym) po lekturze jego najnowszej publikacji mogłabym z łatwością scharakteryzować go, jako artystę. Trzydziestoparoletni pisarz posługuje się lekkim stylem, mimo że często wkracza na „wyboistą” ścieżkę. Za każdym razem przedstawiając kolejne sytuacje stara się tak dobierać słowa, aby nie tylko przyciągnąć czytelnika, ale również zawrzeć w danym fragmencie odrobinę tajemniczości. Choć siła stylu nie utrzymuje się niestety przez całą powieść, a czasem pojawiają się drobne niedopatrzenia językowe, pozwala to spędzić czytelnikowi długie godziny z Przemkiem i jego otoczeniem, nie zwracając uwagi na mijający czas i to, że właśnie zachodzi słońce albo zaczyna padać. Mimo niewyrafinowanych pojęć, a nawet dzięki prostym słowom Pan Daniel przekazuje czytelnikowi wiele ważnych, ale na co dzień niezauważalnych zjawisk tworząc uniwersalne złote myśli.\n„Dusza pogniotła się jak kartka papieru. Nie potrafił opisać swojej sytuacji. Dla jednych była to proza życia, smutna strona egzystencji, dla innych dramat, a dla jeszcze innych jedna wielka chujnia. Niezależnie od nazewnictwa była to bezradność jednostki pogrążonej w depresji. Był zniszczony, ale nie martwy. 'Życie znów posłało mnie na deski. Ale wstanę i będę walczył do końca!'”\nCo ciekawe – Pan Daniel, oprócz historii inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami pokazuje czytelnikowi nader realne „kolory” życia dziennikarza, jego codzienne problemy zawodowe i trudności, jakie muszą pokonać by nie tylko być wiarygodnym źródłem dla czytających, ale również wiarygodnym dla siebie i jednością ze swoim sumieniem i moralnością. W XXI wieku, kiedy pracownicy gazet bardzo często uważani są za koloryzatorów rozmaitych wydarzeń, pisarz świetnie pokazuje poprzez wykreowaną przez niego postać, że nie wszystkich, choć są „po jednym fachu”, można mierzyć jedną miarą. Na dodatek, za co również należy się Panu Danielowi plus – przedstawił również zabawniejsze sytuacje z życia dziennikarza.\n- Czy mogę poprosić o jakiś dowód tożsamości? - wtrącił się nagle Urbański, wpatrując się podejrzliwie w Próchnickiego.\nPrzemek wręczył starszemu mężczyźnie dowód osobisty wraz z prawem jazdy. Urbański spojrzał na dane i zdjęcie, które faktycznie odpowiadało małej fotce dziennikarza tuż nad artykułem w starym numerze magazynu.\n- To rzeczywiście pan, ale jaja!(...)”\nWielką radość sprawiło mi to, że Pan Radziejewski wyraźnie zarysował życie prywatne głównego bohatera. Dzięki temu jego dzieło z powieści sensacyjnej przerodziło się w pouczającą pozycję obyczajową pełną rozmaitych emocji począwszy od współczucia, smutku, bólu po wytrwałość i siłę z przewodzącym wątkiem sensacyjnym. Na bardzo dobrym poziomie były opisywane nie tylko rozgrywki psychologiczne, ale również bezsilność, którą doświadcza czasami każdy z Nas. Szczególnie zadowolona byłam również, kiedy odnalazłam fragmenty po niemiecku – na ich lekturze spędziłam trochę więcej czasu, starając się samodzielnie je przetłumaczyć. Udało mi się również zapisać wiele nowych, nieznanych dotąd słówek ;)\nBardzo spodobało mi się również to, iż fabułę budował nie tylko wątek artykułu o ojcu Szafronie, ale wiele innych pozornie nie związanych z głównym, a jednak łączących się w jedną całość. Dzięki temu pisarzowi udało nieco wodzić czytelnika za nos, by efektownie zmienić bieg akcji i wprowadzić w zdziwienie, kiedy będzie czytać zakończenie. Przyznaję, że to świetnie wyszło, a ostatni rozdział nie tylko poruszył, ale również stał się „wisienką na torcie”.\nPodsumowując muszę stwierdzić, że dawno nie czytałam tak dobrej pozycji opisującej nieco realne, a jednak ubarwione fikcją literacką, wydarzenia. Lekturę mogę śmiało polecić nie tylko osobom rządnym wstrząsy, jak przystało na utwór sensacyjny, ale również chętnym zasmakować nader emocjonalnej opowieści o życiu zwykłego człowieka. Jeżeli chodzi o mnie – nie mogę się doczekać, kiedy chwycę za debiut Pana Daniela „Metodyka”.\nKsiążkę mogłam przeczytać dzięki uprzejmości wydawnictwa Novae Res\nAutor: Meme o 18:15 10 komentarzy:\nEtykiety: 8/10, Daniel Radziejewski, literatura polska, Novae Res, współpraca


Informacje o ruchu Diemen dzisiaj - ruch drogowy w czasie rzeczywistym - ViaMichelin\ns100, zamkniety przejazd w kierunku , między Tweede Hugo de Grootstraat i Nassauplein\ns100, zamkniety przejazd w kierunku , między Nassauplein i Tweede Hugo de Grootstraat\ns100, zmiana organizacji ruchu na terenie objetym robotami drogowymi w obu kierunkach, między Zeeburgerdijk i Panamalaan\nViaMichelin oferuje aktualizowane na bieżąco informacje o ruchu drogowym w okolicy Diemen: wypadki, korki, zamknięte drogi w okolicy Diemen. ViaMichelin: bieżące informacje, które pomogą Ci lepiej zaplanować trasę.\nJaki jest teraz ruch w Diemen\nViaMichelin zapewnia informacje o ruchu drogowym w Diemen w czasie rzeczywistym. W tej chwili mamy 36 zdarzeń drogowych w Diemen. Szczegółowe informacje znajdują się na naszej stronie poświęconej ruchowi drogowemu w Diemen.\nCzy moja trasa ViaMichelin do, z lub przez Diemen uwzględnia warunki ruchu drogowego w Diemen\nJakie rodzaje zdarzeń drogowych wskazuje ViaMichelin dla Diemen\nViaMichelin dostarcza szczegółowych informacji o wydarzeniach, które mogą mieć wpływ na ruch w Diemen: zamknięcia dróg, ograniczenia pasów ruchu, wypadki, roboty, wydarzenia specjalne (np. imprezy publiczne). Łatwo zrozumiałe piktogramy są wyświetlane na mapie. Poza tym warunki drogowe (zielony: ruch płynny, czerwony: korki, pomarańczowy: spowolnienie, czarny: droga zamknięta) są dostępne na mapie.\nCzy ViaMichelin oferuje nawigację GPS z ruchem w czasie rzeczywistym z lub do Diemen


Ma 87 lat, był na Księżycu, jest w świetnej formie i odwiedził Kraków – Galerie\nopublikowano: 2 WRZEŚNIA 2019, 20:48autor: Marek Lasyk\nGościem krakowskiej Motoroli był płk Alfred Merrill Worden – amerykański astronauta, pułkownik United States Air Force, uczestnik misji Apollo 15. Spędził na powierzchni Księżyca 38 minut w pilotowanym przez siebie module. Podczas misji spędził łącznie w kosmosie 295 godzin i 11 minut. Misja załogowa programu kosmicznego Apollo, była czwartą wyprawą na Księżyc. Wylądowali nie na nizinnych terenach Księżyca, jak pozostałe załogi. Ich celem były obszary górskie. Na potrzeby misji Apollo 15 po raz pierwszy użyto specjalnie skonstruowanego pojazdu LRV, który pokonał na powierzchni Księżyca odległość ok. 28 km. W czasie wyprawy zebrano dla NASA ponad 70 kg próbek księżycowych skał i gruntu.


Jak przebić szklany sufit rozwojowy - wGospodarce.pl\nPaweł Borys, prezes Polskiego Funduszu Rozwoju / autor: fot. materiały prasowe\nOpublikowano: 15 listopada 2017, 14:26\nDziś mamy nie 21 czy 17 lat, jak za II RP, aby przestawić polską gospodarkę na właściwe tory rozwoju. Uważam, że mamy na to dekadę. Oczywiście nie ze względu na perspektywę globalnego konfliktu zbrojnego, tylko z powodu dziejącej się na naszych oczach i w naszym otoczeniu rewolucji technologicznej 4.0 – pisze w Paweł Borys, prezes Polskiego Funduszu Rozwoju w „Polskim Kompasie 2017”\nKiedy w 1922 r. ukazało się na rynku pierwsze wydanie rocznika „Polski Kompas”, II Rzeczpospolita dopiero kształtowała swoją niepodległość – krzepły nowe granice jej państwowości, a gospodarka wciąż opierająca się na tymczasowej walucie (marka polska), ze swoją ówczesną mocno zróżnicowaną strukturą oraz produktywnością była rzeczywistym i bolesnym odzwierciedleniem ponad 140 lat naszej bezpaństwowości.\nDziś mądrzejsi o doświadczenia historii wiemy, że od pierwszego numeru „Kompasu” II Rzeczpospolita mogła kształtować swoją państwowość i budować własną gospodarkę tylko przez 17 kolejnych lat. Pomimo hiperinflacji (1923), wielkiego kryzysu światowego (1929–1933), wojen celnych i wewnętrznych konfliktów dokonania gospodarcze Polski z tamtego okresu budzą uznanie i stanowią dziś ważny punkt odniesienia podczas debat o polityce rozwojowej. Polski złoty, Gdynia, Centralny Okręg Przemysłowy, Luxtorpeda, samoloty RWD i PZL „Łoś” to wymierne osiągnięcia symbolizujące gospodarkę II RP. Przykładając nawet współczesne miary tempa rozwoju gospodarczego, trzeba przyznać, że w okresie międzywojennym – jak na ówczesne uwarunkowania – działo się dużo, a projekty realizowano szybko oraz efektywnie.\nWspominam o tym, ponieważ dziś mamy nie 21 czy 17 lat, aby polską gospodarkę przestawić na właściwe tory rozwoju. Uważam, że mamy na to dekadę. Oczywiście nie ze względu na perspektywę globalnego konfliktu zbrojnego, tylko z powodu dziejącej się na naszych oczach i w naszym otoczeniu zewnętrznym rewolucji technologicznej 4.0. O ile bowiem od kilkunastu lat w światowym wzroście gospodarczym nie dzieje się nic wielkiego (średnioroczny wzrost globalnego PKB z ostatnich lat nie przekracza 3 proc.), o tyle w światowych trendach rozwojowych dzieje się na tyle dużo, że wkrótce przeformatują one globalną gospodarkę w ziszczone sny futurologów.\nRobotyka, automatyzacja, cyfryzacja, Internet Rzeczy już zmieniają modele biznesowe firm działających w wielu sektorach gospodarki, zmieniają też strategie rozwojowe przedsiębiorczych państw i rewolucjonizują rynki pracy. W tych współczesnych nam trendach rozwojowych przemawiającym do wyobraźni symbolem może być rynek druku 3D. Z tych urządzeń wychodzą już nie tylko gotowe markowe buty, lecz również wyposażenie biur czy karoseria autonomicznego samochodu.\nPolska, z wielu przyczyn, dotychczas funkcjonowała na peryferiach gospodarczych nie tylko świata, lecz również Europy. Z jednej strony nie oszczędzała nas historia, z drugiej jednak po 1989 r. nie potrafiliśmy stworzyć spójnej i konsekwentnie realizowanej własnej drogi do tworzenia przewag konkurencyjnych, bardziej wymagających niż jedynie szerokie otwarcie rynku i relatywnie niskie koszty pracy. Tymczasem nowoczesna, odpowiedzialna i ambitna polityka gospodarcza potrzebuje zbilansowania pomiędzy szybkimi działaniami w krótszej perspektywie a tworzeniem długoterminowych bodźców rozwojowych.\nZadanie dla PFR\nI właśnie dlatego z inicjatywy wicepremiera Mateusza Morawieckiego powstał najpierw Plan, a następnie rządowa Strategia na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju (SOR). To całościowa koncepcja gospodarcza, w której zdiagnozowano pułapki rozwojowe Polski, potencjał ekonomiczny naszego kraju i, co najważniejsze – przedstawiono konkretne sposoby oraz instrumenty mające doprowadzić do wzrostu zamożności polskiego społeczeństwa i wyrwania naszej gospodarki z peryferii rozwojowych świata.\nPolski Fundusz Rozwoju to jeden z fundamentów instytucjonalnych rządowej Strategii. Rolą PFR jest dostarczanie instrumentów rozwojowych – różnego typu produktów finansowych i programów, które mają przełamać dotychczasowe słabości polskiego ekosystemu gospodarczego oraz poprawić jego jakość i strukturę w takich priorytetowych obszarach jak: ekspansja międzynarodowa polskich firm, innowacje, rozwój małych i średnich przedsiębiorstw czy rynek venture capital. Taka organizacja o charakterze publicznym to nowość na polskim rynku, jednak w krajach o dojrzałych strukturach gospodarczych, takich jak Niemcy, Francja czy Włochy, to znane i efektywne instytucje funkcjonujące od wielu dekad, najczęściej jako kontrolowane przez państwo banki rozwoju albo banki eksportu.\nDo 2016 r. podmioty publiczne odpowiedzialne za wspieranie polskiej gospodarki były niestety dobrą egzemplifikacją jednej z pięciu pułapek rozwojowych zdiagnozowanych w SOR – pułapki słabości instytucji. Silosowość, dublowanie kompetencji i obszarów aktywności, konkurowanie zamiast współpracy, zatomizowany nadzór właścicielski – to tylko niektóre przykłady braku dobrych praktyk i braku efektywności działania tychże instytucji przed wdrożeniem w życie Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju. Wychodząc z założenia, że nie ma mowy o budowie innowacyjnej gospodarki bez innowacyjnie nastawionych instytucji publicznych, oraz czerpiąc z doświadczeń najlepiej funkcjonujących gospodarek świata, w których profesjonalnie działające podmioty prorozwojowe państwa stanowią efektywną synergię z rynkiem, w pierwszym półroczu działalności PFR zjednoczyliśmy i uporządkowaliśmy największe instytucje rozwojowe.\nDziś pod jedną flagą Grupy PFR działają zintegrowane wspólną strategią biznesową: Korporacja Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych (KUKE), Polska Agencja Inwestycji i Handlu (d. PAIiIZ), Agencja Rozwoju Przemysłu (ARP), Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) oraz Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK). W miejsce ponad 120 witryn internetowych stworzyliśmy jeden portal i jedno okienko („one stop shop”), w którym polscy przedsiębiorcy, samorządy oraz krajowi i zagraniczni inwestorzy uzyskają pełną informację o blisko 70 szytych na miarę naszych interesariuszy produktach finansowych i profesjonalnych instrumentach wsparcia. Tworzymy cały ciąg inwestycji w firmy – od zupełnie małych, które potrzebują czasem tylko kontaktów, aż po fundusze, które będą w stanie wyłożyć 200–300 mln zł na ekspansję europejską lub światową coraz większych polskich przedsiębiorstw. To istotny element i konsekwencja przyjętej przez nas polityki klientocentryzmu. Bo sami chcemy postrzegać aktywność i ofertę Grupy PFR od strony naszych rynkowych partnerów. Dziś z pełnym przekonaniem mogę zapewnić, że stanowimy już efektywną konfederację polskich instytucji rozwoju, w której realizujemy nowe cele we współpracy i bez kompetencyjnych kolizji (piszą o tym szerzej na sąsiednich stronach „Polskiego Kompasu” szefowie poszczególnych instytucji wchodzących w skład naszej Grupy).\nWypełnianie luk inwestycyjnych\nSam Polski Fundusz Rozwoju SA w pierwszej połowie 2016 r. został wyznaczony jako podmiot wiodący i koordynujący działalność głównych polskich instytucji rozwoju. Ale nie tylko. PFR angażuje się finansowo i operacyjnie w duże przedsięwzięcia infrastrukturalne czy projekty o znaczeniu strategicznym. Tym samym wypełniamy luki inwestycyjne istniejące na polskim rynku, które są odczuwalne zwłaszcza w obszarze finansowania: czy to długoterminowego, czy wysokiego ryzyka.\nOto wybrane inwestycje Polskiego Funduszu Rozwoju zrealizowane od kwietnia 2016 r.:\nPekao – repolonizacja przy udziale Grupy PZU drugiego największego banku w Polsce (PFR obejmuje 12,8 proc. udziałów).\nPOLREGIO (d. Przewozy Regionalne) – stworzenie wraz z konsorcjum banków i EBI dźwigni finansowej w wysokości ponad 600 mln zł dla największego przewoźnika pasażerskiego w kraju.\nPŻB – utworzenie wspólnie z PKO BP konsorcjum inwestycyjnego finansującego budowę dwóch promów pasażersko-samochodowych dla Polskiej Żeglugi Bałtyckiej.\nDCT Gdańsk – udział kapitałowy w budowie głębokowodnego nabrzeża terminala kontenerowego, jednej z największych inwestycji portowych na Pomorzu.\nTrasa Łagiewnicka – organizacja finansowania przez PFR budowy wewnętrznej obwodnicy Krakowa.\nTauron – zainwestowanie 880 mln zł w budowę nowego, opalanego węglem kamiennym, bloku energetycznego 910 MWe w Jaworznie.\nCegielski – dokapitalizowanie w wysokości 40 mln zł na wejście poznańskich zakładów w perspektywiczne obszary działalności i wprowadzenie innowacyjnych produktów.\nPFR Starter – uruchomienie największego (ponad 700 mln zł) w Europie Środkowej programu inwestycyjnego skierowanego do start-upów.\nPFR Biznest – rynkowy start pierwszego w Polsce funduszu funduszy (Fund of Funds) mającego na celu wsparcie aktywności inwestycyjnej Aniołów Biznesu finansujących innowacyjne spółki na wczesnym etapie rozwoju.\nPolski Fundusz Rozwoju uruchamia również programy przeznaczone dla kluczowych sektorów polskiej gospodarki, wskazanych w rządowej Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju jako polskie specjalizacje. Pierwszym przykładem jest elektromobilność, a zwłaszcza E-Bus. Dzięki podpisanym porozumieniom z największymi polskimi samorządami wierzymy, że efekty tego programu będą widoczne w najbliższych dwóch latach. Drugi to program „Polskie Meble”. Poprzez aktywne wsparcie finansowe i promocyjne dla krajowego przemysłu meblarskiego w perspektywie pięciu, sześciu lat chcemy osiągnąć cel w postaci Polski jako europejskiego lidera eksportu. PFR jest też partnerem strategicznym i operatorem rządowego „Pakietu wsparcia dla średnich miast”, w którego ramach pula finansowania inwestycji samorządowych wynosi blisko 3 mld zł.\nJako Polski Fundusz Rozwoju mamy świadomość tego, że uczestniczymy w procesie szeroko zakrojonej, pozytywnej transformacji naszej gospodarki, jakiej brakowało Polsce przez ostatnie ćwierćwiecze. Z każdym rokiem swojej działalności chcemy intensyfikować aktywność inwestycyjną i projektową PFR. Nad polskim rozwojem wciąż bowiem wisi dużo szklanych sufitów, które musimy przebić, aby w pełni uwolnić potencjał drzemiący w polskiej gospodarce i polskich firmach. Sam wzrost gospodarczy zapisany we wskaźniku PKB to jedynie środek, celem zaś – także działalności Polskiego Funduszu Rozwoju – jest znaczące podniesienie jakości życia polskiego społeczeństwa. Można to uczynić jedynie poprzez szeroko zakrojoną modernizację naszej gospodarki w połączeniu z efektywnym pomnażaniem rodzimego kapitału.


Komentarze do "Bezpłatna "Milicka""\ntaaa - 2015-04-09 11:28:29\nProszę nie kłamać, nie ma czegoś takiego jak bezpłatne. Sami sobie zaprzeczacie. Ta gazeta utrzymywana jest z pieniędzy podatników, pod przykrywką reklam.\n~fgb - 2015-04-09 12:48:17\ndokładnie tak. Dodam, że zlikwidowano poprzednie czasopismo (piszące przeciw obecnej władzy), by teraz mogło pisać nowe wychwalające od dawna w necie jako milicz dla was... To coś jak przybijanie sobie samemu piątki lub lizanie się po jajkach.\nHipokryzja - 2015-04-09 13:00:02\nBurmistrz swoją nową gazetą przerósł samego siebie.... Hipokryzja sięgnęła zenitu....\nMilicka pl - 2015-04-09 16:49:52\nCzy to jest powrót do czasów Gazety Milickiej Piotra Lecha? Wtedy przegrał z GM. Czyżby czas na odwet? Nie zdziwię się jak niektórzy dziennikarze odejdą do nowej gazety. Teraz to władca Lech będzie decydował gdzie zamieści reklamy, ogłoszenia, a że rządzi pozostałymi włodarzami to też będzie miał wpływ na to gdzie mają zamieszczać materiały samorządowe powiat, Krośnice i może Cieszków. Przevież tutaj chodzi o ogłoszenia i reklamy, bo z tego jest kasa, a nie o nakład.\nPR - 2015-04-09 17:56:46\nCiekawe tez jaka firma robiła PR obecnemu włodarzowi w trakcie kampanii? :)\nPR - 2015-04-09 17:59:15\nDziwnym trafem jeden z panów jest na zdjęciu podczas wieczoru wyborczego :)\nbezpłatna gazetka - 2015-04-09 18:18:38\nwidać po ostatnim wydaniu głosu milicza, że naczelnej puściły nerwy i uderzyła, broniąc nieudolnych pracowników ZUK.\n:( - 2015-04-09 19:30:18\nJeszcze jedno pytanie. Czy ekran, który stał koło akwarium to jest ten sam, który teraz wisi na szkole zawodowej? Przecież on miał być niby wypożyczony na czas wyborów?!! Szkoła go odkupiła? Czy o co tu biega?\nCiekawe - 2015-04-09 21:35:15\nile kosztowały reklamy samorządów do pierwszego numeru bezpłatnego dwutygodnika.\ngazeta milicka - 2015-04-09 21:56:07\njak powstanie radio to padną wszystkie gazety, ponieważ w radio otrzymamy informację natychmiast a na informację z gazety trzeba będzie czekać. Nikt nie będzie chciał płacić i konsumować odgrzewanych kotletów.\nA miało - 2015-04-09 22:11:44\nbyć tak pięknie.\nRadio - 2015-04-09 22:33:53\na kto tego badziewia bedzie słuchał? chyba tylko urzednicy z przymusu w pracy = bo reszta to na wymioty zbiera - jak byśmy w lata 70-te sie przenieśli i I Sekretarzem jest.... guru Ziemi Milickiej - ten który sam z komuną walczy - w Miliczu to samo doskonale wprowadza - te peany na jego cześć to jak za Gierka\nCzas na prawdę - 2015-04-10 15:30:24\nCzyżby Głos Milicza na odstawkę. Oj jak niedobrze pisać coś, co Panu....się nie podoba, a Pan jest jeden. Nie żyje „Putin”.. Prywatnie jestem za tym, że będzie drugie czasopismo, gdyż mam nadzieję, że Naczelna się obudzi i będzie pisać wreszcie prawdę, czyli to, o czym ludzie mówią (np. szukaj w internecie komunikatów odnośnie spalarni i innych ciekawych tematów).\nBędzie - 2015-04-10 20:05:20\nsię działo. Miał być jeden głos prawdy a tu siurpryza. Ale już Szwejk mówił: komu pierwsza chwałka, temu pierwsza pałka. Wychodzi na to, że Głos Milicza out. Murzyn (Przepraszam afroamerykanin) chociaż dalej jest murzynem zrobił swoje i może teraz odejść.\nA miało - 2015-04-10 20:08:14\nmogiła - 2015-04-10 21:13:51\nSięgam pamięcią wstecz i tak niedawno opluwał pan P. L. Tygodnik Milicki ,że niezgodne z prawem, że tuba, ajajajaj. Dziś mamy to samo tylko w mega wydaniu, telewizja,gazeta, a w planach radio wszystko za nasze pieniądze ale założę się ,że w październiku będziemy mieli nowe rozdanie i wybory. Nabraliśmy się wszyscy na ten "szczery uśmiech i przysięgę"\ndo Seba - 2015-04-10 21:22:15\nszczery uśmiech trzeba sobie wytrenować.\nczyja? - 2015-04-10 22:14:16\nCzy Milicka.PL to gazeta Milicka Piotra Lecha?\nBingo - 2015-04-10 22:22:02\nmasz główną wygraną\nSzczery - 2015-04-10 22:23:06\nWygrana - 2015-04-10 22:29:32\nDziękuję :) Z chęcią POdaruję swoją wygraną na licytację w czasie Dni Karpia ;) Chętnych pewnie nie braknie...\nRedaktor - 2015-04-10 22:35:40\nnaczelny. Pamiętasz jak byłeś przeciwnikiem słusznej gazety? Młyny sprawiedliwości mielą powoli ale dokładnie.\ndo PL - 2015-04-10 22:44:22\ntylko znajdź jakiś szczytny cel licytacji bo może paść rekord.\njak zachowają się radni Platformy? - 2015-04-11 00:08:02\nczy razem z tymi radnymi z odzysku będą dociekać za czyje pieniądze wydawana jest gazeta burmistrza? No bo przecież Miliczanie nie są naiwni, że za darmo się wydaje. Radni mają doświadczenie, bo w poprzedniej kadencji dociekali ile kasy kosztował nas podatników Tygodnik, więc teraz równie skutecznie będą pytać i kontrolować.\nDo Wiktora - 2015-04-11 00:19:32\nniestety ze smutkiem muszę ci donieść, że Miliczanie są naiwni. Uwierzyli w różne pierdoły i teraz muszą to trawić.\nnie wszyscy są naiwni - 2015-04-11 07:59:51\nCi którzy coś dostali od nowej władzy będą jej służyć, bo dla nich zawsze liczyły się interes i prywata ale przecież ich jest mniej niż tych, którzy patrzą obiektywnie, których nie interesują kolesiostwo i chore układy.\nobrona - 2015-04-11 08:46:03\nA gdzie sa obroncy burmistrza? Bo jednego pozytywnego komentarza tu nie ma....\nObrońcy - 2015-04-11 08:50:06\nObrońcy burmistrza robią zrzutkę na nowe auto... https://zrzutka.pl/zakup-nowego-samochodu-ratowniczo-gasniczego-dla-osp-milicz-rccvf3\nnowe auto :-))) - 2015-04-11 11:11:21\nNieźle to sobie wszystko wymyślili i, co gorsza, realizują! bo pewnie: 1) jako osp na cele statutowe otrzymali kaskę od Wodza; 2) jako stowarzyszenie osp - z puli dla organizacji pozarządowych - otrzymali od Wodza; 3) jako stowarzyszenie osp - pewnie poszła odgórna dyspozycja od Wodza do p. Maji o napisanie wniosku unijnego; 4) proszą się o datki... nie dziwmy się potem, że tyle wokół nas się pali, wali, bomb wybucha - w końcu trzeba uzasadnić potrzebę istnienia osp milicz\nobrońcy burmistrza - 2015-04-11 11:20:56\nmają swoją gazetę więc tu nie muszą zaglądać.\nGazeta - 2015-04-11 15:06:29\nProponuję redakcji przyjrzeć się innej sprawie a mianowicie kiedy dyrektor OK podpisał umowę z nową gazetą skoro od kilku miesięcy przebywa na zwolnieniu lekarskim.\nJak - 2015-04-11 16:34:52\nwejdziecie na stronę milcka.pl to nic się nie dowiecie o tym kto to wydaje. Jest tylko "gazeta powiatu milickiego" i podany jest tylko administrator strony. Jeżeli jest to gazeta powiatu milickiego to mieszkańcy powinni chyba coś wiedzieć. Ale tutaj wyraźnie widać kto rządzi we wszystkich gminach i powiecie. A pluli się wszyscy na DS. A teraz wyszło szydełko z worka, wszyscy siedzą w kieszonce u PL. Smutne. A miało być tak pięknie.\nKłamsta na temat powiatu - 2015-04-11 18:13:57\nMilicz41 zamiast bezczelnie kłamać i przekręcać fakty to przeczytaj w Głosie Milicza co napisał starosta Krzysztofik.\nDo Powiatka - 2015-04-11 20:01:15\nNie muszę czytać Głosu Milicza , Gazety Wyborczej i innych gazet. Napisałem co jest na stronie milicka.pl i tyle. Albo milicka.pl nie wie kto ją wydaje, albo starosta nie wie, że wydaje.\nSprawdziłem - 2015-04-11 20:11:26\no godz 20,10 "gazeta powiatu milickiego" I zaklinanie nie pomoże\nJeżeli - 2015-04-11 20:35:55\nstarosta uważa, że to nieprawda to w jego interesie jest usunięcie takiego zapisu ze strony internetowej. To on powinien dbać o powagę urzędu, który sprawuje a nie mieszkańcy, którzy coś wyczytają w internecie.\nSprawdziłam - 2015-04-11 20:37:49\nO godzinie 20.34 sprawdziłam: Głos Milicza tygodnik powiatowy gmin: Cieszków, Krośnice, Milicz. Czy to oznacza że powiat i gminy wydają tę gazetę ? Jeszcze raz - przeczytaj oświadczenie starosty . A poza tym bardzo ci współczuję.\nDo Powiatka - 2015-04-11 20:43:53\nCzytaj ze zrozumieniem: co innego "Głos Milicza tygodnik powiatowy gmin: Cieszków, Krośnice, Milicz." a co innego "gazeta powiatu milickiego" Bardzo Ci współczuję.\nJeżeli - 2015-04-11 20:47:07\nnie wiesz co znaczy "powiatu milickiego" to chciałem cię poinformować, że istnieje taka instytucja jak Powiat Milicki i posługuje się taką nazwą. Oprócz tego jest jeszcze Starostwo Powiatowe w Miliczu.\n? - 2015-04-11 20:54:57\nZwróć uwagę, że instytucja napisana jest wielką literą Powiat Milicki a obszar-teren, małą- powiat milicki.\nPowiat - 2015-04-11 20:58:39\nmilicki ma NIP: 9161312494 a starostwo Powiatowe 9161263301 i możesz pisać wszystko małymi albo dużymi literami i tak ci wyjdzie powiat milicki i starostwo powiatowe. Tak, że nie przesadzaj\na co tam - 2015-04-11 21:22:34\nWychylę się... niczym doopa zza Krzaka :-P\nnie wiem komu wierzyć - 2015-04-11 22:17:11\nstarosta napisał, że powiat nie ma z tym nic wspólnego. Powiedział też, że nie wiedział o tym, że siedzibę nowa gazeta ma w jednostce powiatowej, którą on nadzoruje. To są jakieś jaja. Rozumiem, że dyrektorka nie przestawiła się jeszcze na nowego szefa. A może wie, że to stary szef dalej rządzi? Stowarzyszenie działające w jej szkole podpisało porozumienie z gminą w/s bezpłatnego udostępniania hali przy I LO. Super sprawa. Ale czy starosta nie powinien być stroną? Przecież hala jest powiatu. Coś ten duet dyrektorsko-burmistrzowski przegina.\nDo PL oraz optymistka - 2015-04-12 07:05:44\nJesteście żałośni, lepiej dorzućcie się\nCiekawostka - 2015-04-12 12:49:47\nA od kiedy stowarzyszenie jest właścicielem nowej hali?Przecież przy I LO też działają stowarzyszenia, a tak w ogóle to na terenie gminy działa bardzo dużo stowarzyszeń w tym wiele sportowych. Dlaczego jedno ze sportowych nie dostało zatem hali w użyczenie? Co to znowu z kombinacje finansowe? To jest sprawa dla radnego Nestoruka i Węcka - lubią tropić niech więc teraz tropią.\ntropiciele - 2015-04-12 13:30:43\nopti ta sprawa to raczej dla tropicieli z powiatu, bo hala jest powiatowa. nie wiem tylko czy Szocik i Patalasowa zechcą dociekać i tropić jako członkowie komisji rewizyjnej. Na pewno nie, bo musieliby "prać" swoich. A na to nie będzie zgody tych którym służą.\nkombinatorek - 2015-04-13 13:36:57\nNarcyz z Kaszowa jeszcze wam pokaże jak potrafi kręcić i gmatwać , jest w tym wybitnym specjalistą,pracowałam z nim , coś na ten temat mogę powiedzieć !!\ni zmartwiony - 2015-04-13 20:51:59\nhttp://www.prw.pl/articles/view/41862/Strzelinski-szpital-Ogromne-dlugi-i-wniosek-o-upadlosc - czy to samo czeka MCM?\nwładza, sekty, religie - 2015-04-13 22:09:05\nNajważniejsze, że Prezesi, Dyrektorzy itd teraz się obławiają po 20 000 na m-c. A co potem? Kogo to obchodzi wiadomo bidny Kowalski zapłaci w podniesionych podatkach. - Ludzie Obudźcie się z Letargu\nautor: ~Roman Nacht\nszpital - 2015-04-13 23:10:54\nMCM widać, że sobie radzi choć ciągle do spłacenia jest chyba 7 baniek. Wg mnie powiat stworzył sztuczne POtwory- fundacje i jej spółkę i zamiast spłacać zadłużenie to realizuje zadania które do powiatu nie należą, bo trzeba dać pracę swoim. Wszystko pozastawiali nawet słyszałem, że Urząd Pracy. Jest coś na rzeczy że wszyscy prysnęli z urzędu powiatowego nawet prezes Gołąb i teraz to już zmartwienie następców. Najważniejsze że koledzy się obłowili, a długi to my będziemy spłacać jak pisze Roman Nacht.\nNie sposób - 2015-04-14 00:34:38\nsię z Wami nie zgodzić. Mówię tu do ~Romana i ~Wiktora. Jak już wcześniej kilkakrotnie pisałam, nie da się w nieskończoność przeksięgowywać pieniędzy z POtwora do POtwora w ramach jednego i tego samego ciała, jakim jest powiat. Tzn wirtualnie - jak najbardziej, ale jeśli mowa o rzeczywistej sytuacji, no to wybaczcie... POtwory zaczęły zjadać swój własny ogon i aktualnie są przy głowie już... a jeść trzeba nadal... Władcy powiatowi z poprzedniej kadencyji bardzo, widać, liczyli na sprzedaż mienia powiatowego (że niby stratedzy tacy), ale zwyczajnie "nie pykło" bo po prostu nie i już... i się zesrało;-) Tych całych właścicieli fundacyjnych pod sąd, póki jeszcze gmina dobrze prosperuje po poprzedniku...\nnie można sprzedać rzeczy, które nie sa naszą własnośc - 2015-04-14 09:02:20\nChłopaki z powiatu chcieli sprzedawać nie mając do tego prawa. Dzisiaj mienie niszczeje (nie wszystko) a pieniędzy jak nie było tak nie ma. Za to majątek powiatowy został przekazany fundacji, ona przekazała dalej swojej spółce, a ta zobaczymy może znowu założy spółkę i tak na końcu pozbędziemy się majątku, bo kto będzie pamiętał czyj on był? Nikt nie rozliczył POmysłodawców Dromilu z którym popłynęło parę baniek publicznego mienia, tak jak nie rozliczy POmysłodawców fundacji i kolejnych spółek i spółeczek, bo dla tej władzy najwazniejsze jest to, by żyło jej się lepiej.\nAle zauważcie !!! - 2015-04-14 13:53:14\nCoś jest na rzeczy z nową władzą, nową gazetą itp, bo jakoś cenzura komentarzy na głosie milicza nie działa jak wcześniej. Nie kasują już wpisów przeciw PL itp.\npaństwo PO - 2015-04-15 21:03:43\nc. d. - 2015-04-16 18:15:39\nKwota wolna od podatku obowiązująca zwykłego Kowalskiego wynosi zaledwie 3 tys. zł. W tym samym czasie posłowie korzystają z kwoty wolnej w kwocie aż 10-krotnie wyższej. Dlaczego Ci sami posłowie sprzeciwiają się podniesieniu kwoty wolnej dla zwykłych obywateli do kwoty zaledwie 6 tys. zł.? http://zus.pox.pl/pit/kwota-wolna-od-podatku-dla-poslow-wynosi-az-27-tys-zl.htm\nGM - 2015-04-19 20:42:07\nGłos Milicza już nie wychwala narcyza, bo sprowadził bezpłatną konkurencję. Już liczyli kasę to rozwiązaniu tygodnika a tu kuku.\nTydzień minął - 2015-04-19 22:09:23\ni ogłoszenia z gminy znowu są w Głosie. I Głos juz nie krytykuje obecnie panującego. Tak wygląda "niezależność". Cóż każdy musi z czegoś żyć. Pzdrawiam Redakcę


Nie daj się zmylić szybkimi rozwiązaniami - Grzegorz Olifirowicz\nZnacie ten schemat, prawda? Problem-rozwiązanie. Masz coś do zrobienia – szukasz szybkich rozwiązań. Prostych, łatwych, do zastosowania od razu. Uwierzcie mi, jestem jednym z większych agitatorów takiego podejścia i mocno preferuję szybkie działania. Ale ostatnio miałem dość ciekawą przygodę podczas szkolenia dla sporej grupy osób, która była jeszcze bardziej zakręcona na punkcie szybkich rozwiązań. I to dało mi do myślenia, bo wiecie… czasami po prostu się nie da. Zwłaszcza jeśli mowa o edukacji.\nNauczyciel to taki trochę manager, który ma pod sobą kilka, czasem kilkanaście zespołów młodych ludzi, których non stop musi edukować. Nie tylko edukować, bo przecież nie raz robi z nimi różne mniej lub bardziej dziwne rzeczy, od działań kulturalnych przez rozrywkowe, po wychowawcze. Cała masa zachowań, zadań, działań i mikroprojektów.\nA do tego, każdy z tych małych zespołów projektowych jest inny.\nMimo to, na jednym ze szkoleń z nauczycielami zetknąłem się z potrzebą natychmiastowego rozwiązywania problemów kilkudziesięciu osób. Trudny uczeń, uczeń który nie uważa na lekcji, uczniowie, którzy nie powtarzają materiałów w domu, atrakcyjniejsza formuła lekcji – to zawiłe problemy, na które nie da się odpowiedzieć w jednym zdaniu, podczas jednego spotkania.\nAlbo inaczej – da się! Ale w żadnym wypadku nie byłoby to dobre podejście.\nAndrzej Marczewski – jeden z guru gamifikacji – mówi o Solutioneeringu (rozwiojektowaniu? problemów), czyli wpadaniu na szybkie, nieprzemyślane rozwiązania, które mają być lekiem na całe zło.\nRzeczywistość jednak wygląda inaczej.\nBo często, a zwłaszcza jeżeli masz pod sobą zespół wielu osób, które wykonują wiele różnych zajęć, rozwiązanie nie jest zero-jedynkowe. Bo sytuacja wyjściowa, czyli problem nie jest prosty, lecz złożony. Przekłada się to na pracę grywalizacyjną.\nCzęsto zauważam, że ludzie podpytujący mnie o różne rzeczy oczekują instant odpowiedzi i rozwiązań problemów, które będą w punkt, natychmiastowo rozwiązywać ich bolączki. Niestety, jeśli zależy nam na tym, by gamifikacja była szyta na miarę, musimy poświęcić jej dużo czasu, również ku temu by przyjrzeć się problemowi z różnych stron. Dlatego właśnie (jeśli byliście kiedyś u mnie na warsztacie z grywalizacji to wiecie) podczas opracowywania pomysłów grywalizacyjnych, samo wdrażanie elementów growych następuje na samym końcu procesu i zajmuje jakieś 20 minut. Podczas gdy 160 zajmuje nam badanie sytuacji i przyglądanie się problemowi z różnych stron.\nDlatego zapamiętajcie, jeśli zechcecie kiedyś podejść do jakiejś sytuacji i przyjdzie Wam do głowy szukanie rozwiązania NATYCHMIAST – zróbcie krok w tył i zastanówcie się, czy nie popadacie w pułapkę rozwiojektowania, a jeśli tak to wyjdźcie z niej.\nChyba, że potrzebujecie czegoś super prostego… na to, być może są sposoby. Ale to zupełnie inna para kaloszy.\nPrevious Post Zbiorowa podróż i Tłum – nowy typ narracji biznesowej\nNext Post HEIST rpg – demo za darmo


Recenzja i recenzenci - Strona 3 - Forum Fahrenheita\nPost autor: Rheged » ndz, 17 lut 2008 21:05\nmalakh pisze: Tu nie chodzi o "wywalczanie miejsca". Po prostu, jak recenzja będzie za długa to nikt nie będzie jej czytał. Ludzie oczekują koncentratu - dużo treści, mało słów.\nW recenzji masz tak samo zainteresować czytelnika recenzją jak i pozycją recenzowaną. Przecież to jasne!\nPost autor: Alfi » ndz, 17 lut 2008 21:06\nmalakh pisze: Recenzja to nie głos opatrzności, tylko opinia jednego człowieka. A do opinii każdy ma prawo. Kupiłem książkę, przeczytałem - mogę ocenić produkt.\nNa miłość boską, recenzja nie jest taką sobie, pierwszą lepszą opinią.\nKiedy stwierdzam, że żelazko, którym prasuję spodnie, jest do d**y - to jest opinia. Ale żeby wskazać, jakie błędy popełnił producent, muszę to zrobić z pełną znajomością rzeczy.\nRecenzja jest swego rodzaju ekspertyzą. Jeśli nie w pełni profesjonalną, to przynajmniej półprofesjonalną.\nPost autor: malakh » ndz, 17 lut 2008 21:07\nNavajero pisze: No, ale Ty nie tylko napisałeś, że te opisy do Ciebie nie przemawiają, gdyby tak było, to wyraziłbyś jedynie swoje zdanie, do czego masz prawo.\nA widzisz. I tu się kłania redakcja. Zarówno w Polterze, jak i w Esensji redaktorzy nagminnie wycinają wszelkie moje: "moim zdaniem", "według mnie", "przynajmniej dla mnie" itp\nJa, pisząc tekst, wielokrotnie staram się podkreślać, że to tylko i wyłącznie moja opinia. Gorzej z tym, że korektorom się to nie podoba.\nPost autor: Karola » ndz, 17 lut 2008 21:09\nNajpierw cytat z rzeczonej recenzji pisze: po kimś, kto pisywał artykuły o sztukach walki, spodziewałem się większej ilości szczegółów, nietrudno się domyślić, iż otrzymałem – kolokwialnie mówiąc – amatorszczyznę. Pojedynki są mało realistyczne i jakoś nie potrafiły wzbudzić we mnie żadnych większych emocji.\nteraz cytat z posta na forum pisze: Co do argumentu o szermierce. Ja nadal trzymam się swego, że opisy walk w wykonaniu Navajero do mnie nie przemawiają. Bo nie liczy się tylko ilość fachowych terminów i piruetów, ale umiejętność oddania dynamizmu walki. Wspomniani wcześniej, Sapkowski i Komuda to potrafią. Navajero - przynajmniej według mnie - nie.\nCzy tylko mi się wydaje, że wyboldowane kwestie WYKLUCZAJĄ się wzajemnie??\ni znowu cytat z posta pisze: Nie rzucam zdaniami: "Nie podoba mi się, bo nie". Każdy argument staram się uzasadnić (o ile w redakcji nie utną za długiego akapitu) i w tym jestem sumienny.\na teraz cytat z recenzji pisze: Autor w prawie masochistyczny sposób obnażył wszystkie swoje braki warsztatowe, a mianowicie słabą stronę językową, kiepsko prowadzoną akcja i zbyt przerysowane postacie.\nUprzejmie Cię proszę, Malakhu, POKAŻ mi tę słabą stronę językową. PRZYKŁADY!! Uzasadnij swój argument. Bo ni cholery nie zauważyłam ani jednego rozsądnego argumentu potwierdzajacego Twoją tezę nie znalazłam w tym czymś, co nazywasz recenzją. A naprawdę zapoznałam się z tym czymś nader uważnie.\nMalakh pisze: ale swój rozumek mam.\nŚwięte słowa, Malakhu...\nPost autor: Robert J. Szmidt » ndz, 17 lut 2008 21:11\nmalakh pisze: Ad Rheged\nWidziałeś recenzje Dukaja w NF?\nMam propozycje. Spróbuj, machnij pełen tekst o książce navajero, jak ty byś chcial a nie redaktorzy i powieś go tutaj. zobaczymy, czy bedziesz w stanie poprzeć rzeczowymi argumentami te tezy, które przedstawiłeś.\nPost autor: eses » ndz, 17 lut 2008 21:12\nZnaczy ktoś ma ochotę na dyskusję o recenzjach i recenzowaniu, czy po napiętnowaniu Malakha wszyscy pójdą do domu? ;)\nPost autor: Robert J. Szmidt » ndz, 17 lut 2008 21:14\nA o czym chcesz dyskuotwać? Czas bicia piany już się skończył.\nPost autor: Navajero » ndz, 17 lut 2008 21:17\nmalakh pisze: Co do dziwacznej bronii, to chodziało mi o takie rzeczy jak: cudowny pokarm od mistrza z Otchłani, czy wzywane z innych światów armie. Akurat, co to jest trebusz to wiem;p\nNo najwyraźniej jednak nie wiesz, bo piszesz w swojej recenzji o "cudacznych machinach oblężniczych". Tymczasem nie ma w nich niczego cudacznego, były normalne. A Ty podniosłeś to jako zarzut, po raz któryś mijając się z prawdą.\neses pisze: Znaczy ktoś ma ochotę na dyskusję o recenzjach i recenzowaniu, czy po napiętnowaniu Malakha wszyscy pójdą do domu? ;)\nNo jego recenzja jest dość dobrym przykładem :) Ja nie mam zamiaru nikogo piętnować, dyskusję wywołał sam malakh wzywając mnie do przedstawienia swoich argumentów. Przykładowe przedstawiłem. Odpowiadając na jego podstawowy zarzut, nie wymienię go nawet z nazwiska/ nicka. Co nie znaczy, że nie zostanie natychmiast skojarzony... Światek fantastyczny jest niewielki.\nOstatnio zmieniony ndz, 17 lut 2008 21:21 przez Navajero, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: eses » ndz, 17 lut 2008 21:18\nPost autor: malakh » ndz, 17 lut 2008 21:27\nCo do pojedynków, to pierwotnie był tylko fragment o ich realizmie, a to wiązało się z nadużywaniem magii, ale także z porówaniem dwóch scen (które to porównanie, niestety, zostało wycięte przez Dział korekty).\nNapisałem tam o fakcie, iż w jednej scenie Picard dwoma niedbałymi ruchami powstrzymuje atak de Sarnaca i królowej (jakby odganiał muchy), aby w innej scenie wrócić poobijanym z treningów z Adamem. To mnie zdziwiło: swobodnie daje radę dwójce, a jak de Sarnac jest sam to ma problemy?\nCo do ilości szczegółów, to przyznaję, sformuowanie niefortunne. A to dlatego, że odnosi się tylko do części pojedynków. W niektórych Navajero zadbał o bogactwo "terminów", ale niekiedy kwitował walkę kilkoma zdaniami. Z tego co pamiętam, najbardziej niespodobała mi się oszczędność w pierwszych rozdziałach książki. Np w scenach walki w pałacu francuskim. Oczywiście, wpłynęło to znacznie na ogólną ocenę pojedynków, bo było to na samym początku powieści.\nCo do strony językowej, to pisząc "słaba" bynajmniej nie miałem na myśli błędów ortograficznych. Pisałem już, że porównywałem język "Pierwszego kroku" z innymi książkami, które czytałem.\nAle tego argumentu nikt nie honoruje, bo ja nie lingwista;p\nA szersze uzasadnienie tego w recenzji się nie znalazło, bo zostało wycięte.\nCo do machin, to nie wyjmuj zdań z kontekstu i nie łap za słówka.\n...z dziełem twórcy ze wschodu [Nika Pierumowa] ma ta powieść tyle wspólnego, że w walkach można spodziewać się wszystkiego. Bomby, rakiety, magiczne bramy, cudaczne machiny oblężnicze, wspomagające tabletki (przypominające eliksir, którym raczył się Asterix), armie z innych wymiarów…\nChodziło mi nie tyle o ich cudaczność w sensie: dziwne, zmyślone, tylko o ich mnogość. W sensie, że ilość i różnorodność bronii niewele ustępowała scenom ze "Śmierci Bogów".\nPost autor: Karola » ndz, 17 lut 2008 21:42\nmalakh pisze: Co do pojedynków, to pierwotnie był tylko fragment o ich realizmie, a to wiązało się z nadużywaniem magii, ale także z porówaniem dwóch scen (które to porównanie, niestety, zostało wycięte przez Dział korekty).............\nA szersze uzasadnienie tego w recenzji się nie znalazło, bo zostało wycięte\nBardzo wygodne tłumaczenie - to raz.\nDwa - proszę Cię o wskazanie słabej strony językowej - bez porównania do setki czy tysiąca innych autorów.\nNapisz mi chociaż, czym dla Ciebie jest "słaba strona językowa". Co to pojęcie dla Ciebie znaczy.\nJeżeli nie jesteś w stanie tego wykazać, uzasadnić, ziterpretować to należałoby albo pozbyć się nieszczęsnego sformułowania z recenzji, albo 'dozasadnić' szczegółowo - żeby nikt, kto czytał Twoją opinię o utworze Przechrzty nie miał cienia wątpliwości, że rzeczywiście Przechrzta ma "słabą stronę językową".\nW innym przypadku będę uważała, że to, co napisałeś, to potwarz.\nPost autor: Navajero » ndz, 17 lut 2008 21:47\nNo tak, tylko, że w pierwszej scenie de Sarnac nie był w pełni sił. I to jest wyraźnie, bardzo wyraźnie zaznaczone.\nCo do ilości szczegółów, to przyznaję, sformuowanie niefortunne.\nJa bym to nazwał trochę inaczej.\nmalakh pisze: Co do machin, to nie wyjmuj zdań z kontekstu i nie łap za słówka.\nmalakh pisze: Chodziło mi nie tyle o ich cudaczność w sensie: dziwne, zmyślone, tylko o ich mnogość. W sensie, że ilość i różnorodność bronii niewele ustępowała scenom ze "Śmierci Bogów".\nNie wiem o co Ci chodziło. Wiem natomiast co napisałeś i do tego się odnoszę. Mam rozumieć, że mnogość opisanych przeze mnie realnie istniejących machin, była dla Ciebie minusem książki? I powodem, aby porównać opisy bitew do gier RPG oraz stwierdzić, że takie sceny tracą na wiarygodności? Ciekawe podejście, szczególnie w kontekście tych "brakujących szczegółów" o których pisałeś odnośnie walk. Bo można by odnieść wrażenie, że wg Ciebie jest ich w książce za mało i to jest złe, kiedy szczegółów jest dużo, też jest źle... No i dalej niczym nie wyjaśniłeś sformułowania dziwaczne machiny oblężnicze. Niczym. Bo dziwaczne bynajmniej nie oznacza "mnogie".\nPost autor: inatheblue » ndz, 17 lut 2008 21:57\nDabliu pisze: 10 sposobów na zgnojenie książki ;)\nAno właśnie. Stare, ale jare.\nAbstrahując od niniejszej recenzji i niniejszej książki, pacholęciem będąc, pisywałam recenzje mang i anime. Warsztat był, jaki był, ale zawsze się starałam, żeby a) ocenić daną pozycję adekwatnie do gatunku i konwencji b) przeszukać wszystkie źródła, jeżeli coś wzbudziło moją wątpliwość i wyguglać nawiązania, którymi posługiwał się twórca c) zrozumieć, o co chodzi, nawet jeżeli to było bardzo trudne, d) dla mnie recenzja była o pozycji, którą należy polecić. Raz jeden zjechałam anime, które dostałam i później odmawiałam recenzowania tego, co mi nie przypadało do gustu.\nI myślałam wtedy, że wszyscy tak robią. A potem się dowiedziałam, że np. niektórzy recenzowali serię biorąc pod uwagę trzy odcinki. I nie zaznaczali tego w tekście. I mieli przewagę, bo pisali szybciej. Aż redaktor, zdaje się, ukrócił te praktyki.\nTo się tyle nawymądrzałam; a recenzent niech postąpi tak, jak zaleca autorowi i po prostu się doucza. Dobrych krytyków ze świecą szukać. Takich z czujem, z pasją, z szeroką wiedzą, takich buchlingów. Mnie brakuje bardzo w krytyce fantastycznej ludzi obytych pozafantastycznie, którzy potrafią się cieszyć smaczkami i drobiazgami, czytają percepcyjnie, a nie osądzająco.\nKrytyk też powinien kochać książki, bardziej niż siebie.\nA jak redaktorzy wycinają rzeczy ważne, walczyć jak lew.\nEDIT: żeby ktoś nie pomyślał, że uważam, że takich ludzi nie ma w ogóle. Są, są, tylko procentowość niezadowalająca.\nOstatnio zmieniony ndz, 17 lut 2008 22:17 przez inatheblue, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Navajero » ndz, 17 lut 2008 22:11\nChyba zakończę swój udział w tej dyskusji, przedstawiłem część swoich zastrzeżeń na wyraźną prośbę malakha, na inne zarzuty odpowiem gdzie indziej. Trochę mi przykro, że Recenzent mimo wcześniejszych deklaracji bynajmniej nie przyznał się nawet do oczywistych błędów, ale nie sądzę, aby mój dalszy udział w tej debacie cokolwiek zmienił. Tak więc EOT.\nPost autor: Meduz » ndz, 17 lut 2008 23:32\nPrzeczytałem sobie całą dyskusję. Jest niezmiernie ciekawa i pouczająca. Ale przy okazji jestem zniesmaczony postawą autora recenzji malakha. Pomimo wykazania mu przez kilka osób, że był nierzetelny w swojej recenzji, broni się rękami i nogami, przy okazji winę zwalając na innych, np. redakcje i redaktorów. Mam wrażenie, jakbym widział małego chłopca, który próbuje uniknąć "kary". A wystarczyło napisać: Przepraszam, zagalopowałem się. Ale żeby zauważyć, że popełniło się błąd, a potem jeszcze za niego przeprosić, trzema mieć jaja.


Kebab Jastrzębnik | Najlepsze jedzenie, sprawdź Kebab Jastrzębnik\nKebab Jastrzębnik - Lista polecanych kebabów w Jastrzębniku\nSprawdź polecane przez nas restauracje. Kebab Jastrzębnik to szybka, tradycyjna kuchnia. Tradycyjne tureckie potrawy, czyli sztuka robienia kebaba udoskonalana już od wielu lat. Zobacz spis lokali z całego miasta. Zamów kebaby praktycznie w ciągu całej doby, zadzwoń aby uzyskać szczegółowe informacje, lub udaj się do konkretnej zakładki restauracji.\nKebaby, które oferują polecane restauracje, dostępne są w atrakcyjnych cenach oraz w wielu wariantach. Można w nich dobrać kebaba dla każdego, z mięsem z kurczaka, z baraniny, z tortillą, w bułce, z sosami łagodnymi lub ostrymi. Dzięki szerokiej ofercie dań, kebab w Jastrzębniku to idealny pomysł na posiłek.\nKebaby w Jastrzębniku - Sprawdź nasz Ranking kebabów\nSporych rozmiarów porcje, składniki z najwyższej półki, szeroki wybór potraw dopasowujący się do gustów wszystkich klientów oraz dowóz na terenie miasta i okolic – tym cechują się nasze wyróżnione restauracje. Sprawdź i zakochaj się w pysznym kebabie w Jastrzębniku.


Home > Okulary korekcyjne > Tom Ford > FT5304 (001)\nJeszcze 1 FT5304 na magazynie\nGwarantowana dostawa do 22 lutego 2018:\tProsimy zamówić w ciągu 13 godzin i 39 minut i wybrać UPS-Express przy kasie.\nFT5304/001 Okulary od projektantów.\nTego, że okulary nadają stylu, jest oczywiście świadomy każy klient Edel-Optics. Taki dodatek nadaje elegancji zarówno w podróży, w pracy, jak i w czasie wolnym. W przypadku modelu FT5304 dostępne są rozmiary 52 mm, 54 mm, 56 mm. W razie wątpliwości, można je bezpłatnie do nas odesłać. Okulary FT5304 marki Tom Ford z kolekcji 2017 oraz 2018 są dostępne w sklepie internetowym Edel-Optics także w innych wariantach.\nOprawka jest specjalnie zaprojektowana dla mężczyzn. Styl Newscool Coll łączy się tutaj z tradycyjną jakośią. Wybierając pełną oprawkę, pokazujesz, że idziesz na całość. Kwadratowe oprawki akcentują kształt twarzy i dlatego są perfekcyjnym elementem dla pewnych siebie osobowości. Okulary z tworzywa sztucznego, tak jak te, łączą trwałość z komfortem noszenia. Model FT5304 układa się niezwykle przyjemnie na nosie i uszach. Czarne okulary powinien posiadać każdy. Można je ze wszystkim połączyć i uszlachetniają każdy styl. W pracy, w klubie czy podczas fashion week - czarny zawsze pasuje.


Jabłoński: Podróże z historią – Cień XX wieku nad Lwowem : Myśl Konserwatywna\nJabłoński: Podróże z historią – Cień XX wieku nad Lwowem\nArkadiusz Jakubczyk | 19 lipca 2017\t| 1 Komentarz\nLwów jest po prostu miastem ukraińskim, aż do przesytu. Króluje tu mowa ukraińska, wszelkie napisy takoż są w niej, łacinka jak już się pojawia, to jako zapis angielskiego. Jedyną ostoją Polskości wydaje się być katedra rzymskokatolicka, gdzie pojawia się nawet logo Senatu RP jako sponsora remontu. Jeszcze na jednej kamienicy o dziwo zachował się napis „galicyjska kasa oszczędności”. Również pamiątek przedstawiających jakiekolwiek polonica nie uświadczysz na licznych skądinąd straganach, za wyjątkiem może czarnobiałych grafik ze zdjęciami różnych budynków czasów Królestwa Galicji i Lodomerii, podpisanych Lemberg [tak to miasto zwali Austriacy] – Lwów. Co można za to nabyć? Pozostałości po ZSRR w formie różnego rodzaju odznak i innego żelastwa. Symbole narodowe Ukrainy, jak również koszule ludowe zdobione charakterystyczną wyszywką. Papier toaletowy z Putinem. Wreszcie – wizerunki Stepana Bandery oraz niesławne czerwono-czarne flagi Organizacji Ukraińskich Narodowców.\nDla Polaków taka sytuacja wydaje się być manifestacją jawnego antypolonizmu i szowinizmu. Czy tak jest w istocie? Wydaje się, że nie. Nastroje istotnie są mocno nacjonalistyczne, czemu zresztą trudno się dziwić w czasie wojny, ale raczej zdecydowanie antyrosyjskie, o czym świadczy wspomniany choćby wyżej „putin toaletowy”. Do Polaków natomiast Ukraińcy odnoszą się serdecznie, komunikacja zasadniczo wygląda następująco – my mówimy do nich po naszemu, oni po ukraińsku i jakoś się rozumiemy, w złym tonie jest natomiast używanie mowy Dostojewskiego i mu podobnych. Kim tedy jest dla Ukraińców Bandera i jego naśladowcy? Jak obrazoburczo by to nie brzmiało, kimś w rodzaju naszych żołnierzy wyklętych-niezłomnych. Co za tym świadczy? Po pierwsze, warto przypomnieć, że samemu Banderze trudno przypisać odpowiedzialność za zbrodnię wołyńską, bowiem w tym czasie przebywał w niemieckim więzieniu, a potem i obozie koncentracyjnym. Pomimo początkowego entuzjazmu wobec Niemiec Nazistowskich (co akurat istotnie różni podziemie ukraińskie od polskiego), wkrótce jednak okazało się, że władze hitlerowskie (na własna zresztą szkodę) nie są zainteresowane niepodległą Ukrainą, kierując się, swoją droga absurdalnymi, uprzedzeniami rasowymi. Powstała w 1942 r. Ukraińska Armia Powstańcza walczyła przeciwko tak Niemcom, jak i Sowietom, acz z tymi pierwszymi również czasem współpracowała, zwłaszcza pod koniec wojny. Nie sposób jej odmówić zaangażowania antykomunistycznego. W 1946 r. doszło nawet do wspólnej akcji UPA oraz Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość (głównej organizacji polskiego podziemia antykomunistycznego) przeciwko siłom MO i UB w Hrubieszowie. Po wojnie Bandera uchodził za żywy symbol niezależnej od ZSRR Ukrainy, współpracował z nim nawet wywiad brytyjski. Ostatecznie został zresztą zamordowany przez KGB, dzięki czemu zyskał pewien nimb męczeństwa. Za „minionego ustroju” nie wolno było o nim mówić ni publikować. Nic tedy dziwnego, że po upadku państwa radzieckiego świetnie się wpasował w zapotrzebowanie na niepodległościowego, antysowieckiego bohatera.\nCzy to jednak znaczy, że jego kult jest czymś godnym pochwały? Zdecydowanie nie. Jest to natomiast fragment większego problemu, a mianowicie szukania własnej tożsamości w historiach dwudziestowiecznych. Nie jest przypadkiem, że to ten wiek był świadkiem zbrodni na nieznaną wcześniej skalę. Doszło bowiem wtedy do wielkiego umasowienia społeczeństwa, w którym zaszczepiono z jednej strony ideologię klasową, która nakazywała się identyfikować według swojego stanu posiadania, z drugiej ideologię nacjonalistyczną, dzielącą ludzi na swoich i obcych według „etnosu”, czyli wspólnego języka i kultury, dawniej cechy drugorzędnej wobec przynależności narodowej, rozumianej jako przynależność do wspólnoty politycznej (stąd słynna samoidentyfikacja szlachty z województw ruskich: Gente Ruthenus, natione Polonus – ludu ruskiego, narodu polskiego). Obie zresztą tożsamości czasem się zlewały, gdy chłopi ukraińscy, białoruscy czy litewscy występowali przeciwko „polskim panom”. Wiele dziwactw przyniosła ta ideologia, począwszy od „Jugosławii”, czyli początkowo Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, powstałego w zasadzie tylko dlatego, że języki tych ludów były w miarę podobne, mimo iż ludy te nigdy nie stanowiły jednego organizmu państwowego. By zwiększyć to podobieństwo, nacjonaliści chorwaccy w XIX wieku dość arbitralnie uznali dialekt z południowo-wschodniej części kraju, zwany sztokawskim, w zasadzie tożsamy z językiem serbskim (zapewne ze względu na dość liczne osadnictwo szukających schronienia przed Turkami Serbów w tym regionie z czasów rządów habsburskich) za standard literacki swojego języka, a nie używany do dziś w okolicach Zagrzebia, czyli Chorwacji właściwej dialekt kajkawski, bardzo zbliżony do języka słoweńskiego. Podobnie powstała również ahistoryczna Czechosłowacja. Ten sam nacjonalizm 50 lat wcześniej odbił swoje piętno na Włoszech, z mozaiki wielu zróżnicowanych organizmów o silnej tradycji i pozycji tworząc jedno scentralizowane, antykatolickie państwo (uznane przez papieży dopiero za czasów Mussoliniego), jak również odrywając od Austrii Triest czy Trydent, które były związane z arcyksięstwem dużo dłużej (odpowiednio od XIII i XIV wieku) niż chociażby Salzburg (przyłączony dopiero w roku 1805). Co gorsza, w wypadku tak zwanych nowych narodów, do jakich niewątpliwie należy Ukraina, nacjonalizm ów zyskuje silny koloryt ludowy, staje się niejako ruchem mas chłopskich, pozbawionych elit i pewnego pozytywnego, afirmującego ethosu moralnego, który mógłby być atrakcyjny dla innych grup i dzięki tej inkluzywności pozwalał na koegzystencję i współpracę różnych grup. Taki ludowo-klasowy nacjonalizm staje się z konieczności szowinistyczny – jako afirmacja swojskości przeciwko obcości, na którą należy spoglądać z niechęcią i podejrzliwością. Być może tragedią Ukrainy w ogóle jest to, że poszła ona drogą samoidentyfikacji właśnie jako Ukraina – czyli tereny „u kraja” Rzeczpospolitej, jej południowo-wschodnie kresy kresów, a nie jako Ruś Kijowsko-Halicka. Traktowanie tego terenu w kategoriach politycznych jest bowiem dziełem Kozaczyzny, czyli niewątpliwie romantycznej, ale jednak dość barbarzyńskiej społeczności „lądowych piratów” (morskich zresztą też) znad Dniepru, którzy trudnili się głównie rozbojem, acz należy przyznać że głównie na szkodę pohańskich Turków i Tatarów. Niezależność uzyskali dzięki powstaniu Bohdana Chmielnickiego (swoją drogą szlachcica herbu Awdaniec), podczas którego Kozacy wraz z „czernią”, czyli ruskimi chłopami dokonali dość imponującej rzezi szlachty („Lachów”) i… żydów (ten schemat powtórzył się oczywiście w latach 1943-44). Ostatecznie w wyniku buntu Ukraina oderwała się od korony i poddała władzy cara, pod którą istotnie przez kolejny wiek starszyzna kozacka mogła cieszyć się pewną swobodą, potem jednak została gwałtownie zduszona przez carycę Katarzynę (acz proces jej likwidacji zaczął się już za Piotra Wielkiego), ziemia kijowska została zaś poddana silnej „moskwizacji”. Bohdan Chmielnicki do dzisiaj uchodzi za jednego z głównych bohaterów Ukrainy, można rzecz, że razem z Banderą i XIX-wiecznym poetą Tarasem Szewczenką stanowi ichnią swoistą świętą trójcę.\nJak jednak mogłaby wyglądać alternatywna polityka historyczna Ukrainy? Najbardziej oczywistym wydaje się odwołanie do Rusi Kijowskiej, wraz z jej pierwszym chrześcijańskim władcą, Włodzimierzem Wielkim, świętym kościoła, czy jego wybitnym synem Jarosławem Mądrym. Taka samoidentyfikacja byłaby szczególnie użyteczna przeciwko Rosji – państwo ze stolicą w Kijowie jako prawdziwa kolebka Wielkiej Rusi, a nie spadkobierca pogranicznego państewka zbójców, którzy sami poddali się władzy cara. Za czasów carskich popularne było nazywanie Ukraińców „małorusami”, którzy wraz z „wielkorusami” (moskalami) i „białorusami” tworzyli „Trójjedyny Naród Ruski”. Istotnie, w XIV wieku ruskie ziemie podległe koronie polskiej źródła bizantyjskie nazywają „Małą Rusią”, w przeciwieństwie do „Wielkiej Rusi”, czyli Moskwy i Nowogrodu, acz niektórzy badacze widzą tu ciekawą analogię między starożytną „Małą Grecją”, czyli Grecją kontynentalną, kolebką, a „Wielką Grecją”, czyli bogatymi, niemniej jednak koloniami na Sycylii i w północnej Italii. W każdym razie, być może w Kijowie odwołanie to jest bardziej widoczne, we Lwowie jest jednak całkowicie niedostrzegalne. Włodzimierz i Jarosław są wprawdzie umieszczeni na banknotach, odpowiednio jedno i dwuhrywnowym, nie są to jednak zbyt prestiżowe nominały (warte odpowiednio 15 i 30 groszy), na wyższych zobaczyć możemy wizerunki wodzów kozackich (5 oraz 10 hrywien) oraz XIX-wiecznych pisarzy.\nPostacią niewątpliwie jednak związaną ze Lwowem, a przy tym idealnie pasującą do dzisiejszej sytuacji Ukrainy jest Daniel Romanowicz, książę najbardziej wysuniętego na południowy zachód ruskiego Księstwa Halicko-Włodzimierskiego (Wołyńskiego). Za jego czasów Kijów, który dostał się pod jego panowanie, przeżył ostatnie chwile swojej potęgi. Przede wszystkim jednak Daniel był jedynym księciem z dynastii Rurykowiczów, który przyjął koronę królewską i to z rąk legata papieskiego. Próbował w ten sposób uzyskać wsparcie przeciwko Mongołom, którym zresztą musiał kilkukrotnie ulec, ocalił jednak faktyczną niezależność swojej ziemi. Ponadto, co może w tym kontekście najważniejsze, to on założył miasto Lwów, według tradycji w 1250 r.. Potężny władca, który szuka na zachodzie wsparcia dla ochrony przed, wydawałoby się nieodpartym najeźdźcą ze wschodu, a przy tym wciąga swój kraj w przestrzeń kultury łacińskiej? To bohater idealnie spełniający obecne potrzeby Ukrainy, zdecydowanie niedoceniany należycie. We Lwowie jest wprawdzie jego pomnik, pod który mimo szczerych chęci nie udało mi się zresztą dotrzeć, lecz zdecydowanie przegrywa on konkurs na popularność z Banderą, Szewczenką czy nawet Chmielnickim. Nie uświadczysz jego podobizn, przedstawień jego wojów czy reprodukcji jego sztandarów czy herbu. Królują barwy banderowskie i koszule XIX-wiecznych chłopów. Wielka szkoda.\nWydaje się, że sama Ukraina najwięcej traci na takiej, a nie innej polityce historycznej i samoidentyfikacji, niejako spychając się do roli nowego, chłopskiego i „wiecznie ciemiężonego” narodu, miast dawnej potęgi, a przy tym konkurenta, lecz i częstego sojusznika Polski (wkrótce umieszczę wpis na temat historii tych relacji), bynajmniej niemuszącego budować swojej tożsamości na wrogości wobec Lachów. Być może idealnym byłoby, gdyby kraje takie jak Ukraina, ale też Litwa czy Białoruś potrafiły pójść drogą choćby Belgii, która uważa swoich burgundzkich, a potem habsburskich, „austriackich” i „hiszpańskich” władców za faktycznie swoich, którzy bronili ją przed bezbożną Francją i heretycką Holandią i upamiętnia ich, począwszy od nazw ulic, a na markach piwa skończywszy. Byłoby lepiej i dla nas, i dla Ukraińców, gdyby włączyli oni w poczet swych bohaterów monarchów Rzeczpospolitej, jak również przedstawicieli jej szlachty, jak choćby Stanisława Żółkiewskiego, którego rodowe włości można oglądać ledwie 40 kilometrów od granicy z polską, zarazem bez konieczności negowania ich polskości. Z całą pewnością, tak dla wspólnych relacji, jak i dla samej świadomości Ukraińców byłoby lepiej, gdyby zechcieli dzielić z nami swoją tożsamość historyczną, bez konieczności jej wymazywania i pomijania milczeniem wszystkiego między upadkiem Kijowa, a Chmielnickim. Przecież Ruś, tak kijowska (w wyniku unii krewskiej, horodelskiej i wreszcie lubelskiej), jak i halicka (której bojarowie po wygaśnięciu lokalnej linii Rurykowiczów w XIV wieku wybrali Bolesława Jerzego, syna księcia piastowskiego Mazowsza na swojego władcę, po jego zaś bezpotomnej śmierci ziemie te przejął Kazimierz Wielki) dobrowolnie dołączyła do korony, zachowując swoje prawa, czy wręcz zyskując szereg nowych.\nCo wynika jednak z powyższych rozważań dla nas, mieszkańców Polski? Nie możemy przecież narzucić Ukraińcom ich tożsamości historycznej. Możemy jednak zrobić dwie rzeczy. Po pierwsze zachęcać ich do przyjmowania tego co wspólne w naszej historii. Ciekawym pomysłem z jakim niedawno się zetknąłem jest tu chociażby postulat zbadania, co tak naprawdę kryło się pod wspomnianym wyżej samookreśleniem Gente Ruthenus, natione Polonus. Wydaje się, że takie zaakcentowanie wspólnej historii jest nawet ważniejsze niż w zasadzie wymuszanie rozliczenia zbrodni wołyńskiej. Przy kozacko-chłopskiej samoidentyfikacji stawianie UPA na piedestale będzie w zasadzie nieuniknione. Ponadto, generalnie działania pozytywne, afirmacyjne są bardziej skuteczne niż negacyjne.\nDruga natomiast konsekwencja, jaką możemy i powinniśmy przyjąć dotyczy naszej polityki historycznej. Otóż my, Polacy, mając własną jakże bogatą historię tym bardziej nie powinniśmy się dawać łapać w pułapkę „młodego narodu” i nie opierać naszej tożsamości na dwudziestym wieku. Owszem, był to czas wielkiego męczeństwa naszego narodu, wobec których należy zachować ogromny szacunek, ale tym bardziej nie mogą one stanowić mitu państwotwórczego, który, jak wskazano wyżej, musi być afirmatywny i inkluzywny. Również historia odrodzenia Państwa Polskiego po 123 latach niewoli nie bardzo się do tego nadaje. Był to bowiem również czas walk z właściwie wszystkimi naokoło i autoidentyfikacji przez negację tychże innych. Do dziś zresztą polityka przyjęta i prowadzona przez bohaterów tamtych czasów wywołuje kontrowersje, tak wewnątrz kraju, jak i na zewnątrz. Nie znaczy to oczywiście, że Dmowskiemu czy Piłsudskiemu nie należy się szacunek, niepozbawiony oczywiście zdrowego krytycyzmu tam, gdzie nań zasłużyli, lecz że nie powinni być centralnymi punktami naszej tożsamości. Jak sztampowo by to nie brzmiało, miejsce to powinna jednak zajmować inkluzywna Rzeczpospolita (oczywiście również wraz z krytyką wszelkich jej wad), czy nawet pluralistyczne średniowiecze, wraz z bogactwem polski dzielnicowej, niesłusznie deprecjonowanej przez centralistyczną i wrogą wszelkiej różnorodności ideologię PRLu. Apel o taką polityką historyczną wydaje się być szczególnie zasadny pod adresem polskich narodowców, środowiska mimo wszystko dość licznego i wpływowego na polskiej prawicy, zwłaszcza wśród młodzieży. Czy chcą oni rozumieć naród w sposób nowożytny, ekskluzywny, kulturowo-lingwistyczny i wykluczający, krystalizujący się w opozycji do innych, czy w sposób tradycyjny, inkluzywny, opaty na wspólnocie politycznej i rządzącym nią ethosie moralnym, który nie jest dobry, bo swój, lecz swój, bo dobry i nie „dobry dla nas”, w znaczeniu etyki utylitarnej, lecz dobry w ogóle, zgodnie z obiektywną i racjonalną etyką chrześcijańską? Mam nadzieję, że to drugie rozumienie, jeśli jeszcze nie przeważyło, to kiedyś przeważy, z korzyścią dla dobra wspólnego.\nKategoria: Historia, Inni autorzy, Polityka, Prawa strona świata, Publicystyka\nŁadna propagandówka UPAińska. I jeszcze lokowanie produktu.\nJa odniosłem inne wrażenia. We Lwowie niechcieli mi wymienić pieniądze w trzech kantorach, a problem pojawiał się wtedy gdy odzywałem się po polsku. Dopiero w czwartym kantorze mi się udało. W zwykłym barze też było nieprzyjemnie.\nAle gorzej jest w Stryju. Tam wolałem po poslku się nie odzywać. A zastraszani są też Ukraińcy, którzy nie są banderowcami. Bandera był terrorystą w II RP. Autor go zaś usprawieldiwia, bo w trakcie ludobójstwa siedział w obozie (ale w części przeznaczonej dla więźniów specjalnych, czyli warunki miał znośne). On stworzył podwaliny pod działania ludobójcze. Ktoś mentalnie Ukraińców do tych okrucieństw przygotował. I gdyby nie Sowieci, to żadnemu zbrodniarzowi ukraińskiemu, po wojnie włos by z głowy nie spadł.\nI do dzisiaj liczy się antypolska trójca: Chmielnicki, Szewczenko (polecam jego antypolskie wierszyki) i Bandera.\nA co do cen, to w Stryju mieszkałem u ukraińskich znajomych (boją się bo stanowią propolską, antybanderowską mniejszość w okolicy). U nich bieda, ale za noclego pieniędzy nie chcieli. To kupowałem żywność. I karkówka bliska cenom polskim. A zarabiają dużo gorzej. Majdan ich zubożył. Jedni złodzieje pogonili drugich złodziejów.\n« marsz. Humberto Castelo Branco\nFrancisco Tadeo Calomarde »


Kubek ceramiczny z napisem KRÓLOWA 400ml - Sklep internetowy PRYMUS-AGD\nZdobiony zabawnymi sentencjami: KRÓLOWA JEST TYLKO JEDNA.\nProdukt zapakowany w ozdobne pudełko prezentowe, świetnie nadaje się na upominek dla kumpeli czy koleżanki z pracy!\nWykonany z porcelany bardzo dobrej jakości.\nPiękny kobiecy kubek o niebanalnym kształcie. Zdobiony zabawnymi sentencjami: KRÓLOWA JEST TYLKO JEDNA . Produkt zapakowany w ozdobne pudełko prezentowe, świetnie nadaje się na upominek dla kumpeli czy koleżanki z pracy! Wykonany z porcelany bardzo dobrej jakości.