Sałatka z grillowanymi warzywami i kurczakiem | Nietylkowprawo.pl\n5 listopada 2014 12 kwietnia 2016 Zwyczaj-nie-zwyczajna 0 Komentarzy kurczak, sałatki, warzywa\ndowolną sałatę (u mnie roszponka)\ncukinię (zużyłam ¼ średniej cukinii)\n2 pomidory (u mnie raczej małe)\n1-1,5 pierś z kurczaka\nDodatkowo: natkę pietruszki, nasiona słonecznika\n1. Pierś kroimy na mniejsze kawałki, nacieramy solą, pieprzem i papryką. Odstawiamy do lodówki.\n2. Warzywa kroimy: cukinię na plasterki (nie za grube), paprykę w paseczki, pomidory w dowolny kształt.\n3. Na rozgrzany grill (patelnię grillową) z jednej strony układamy warzywa: cukinię i paprykę, z drugiej kurczaka. Cukinię delikatnie oprószamy solą, świeżo zmielonym pieprzem i tymiankiem. Grillujemy warzywa przez kilka minut z każdej strony. To samo robimy z kurczakiem*.\n4. Na talerzu rozkładamy umytą roszponkę, i polewamy przygotowanym z oliwy, octu i cytryny dressingiem (możemy go także doprawić świeżo mielonym pieprzem). Odrobinę dressingu zostawiamy na koniec do polania sałatki.\n5. Układamy cukinię oraz pozostałe warzywa, nakładamy kurczaka, a całość obficie posypujemy natką pietruszki oraz słonecznikiem. Polewamy pozostałością dressingu.\n* żeby kurczak nie był za suchy jego wierzch pędzelkiem smaruję olejem bądź oliwą (często wykorzystuję do tego oliwę pozostałą z pomidorów suszonych)\n← Kaszotto z warzywami\nGotuj sprytnie jak Jamie, czyli mój idealny pomysł na prezent →\n26 maja 2013 Zwyczaj-nie-zwyczajna 0\nCiasto z kruszonką z rabarbarem i wiśniami\n30 czerwca 2013 Zwyczaj-nie-zwyczajna 0\nPrawie wegetariańska pizza ze szpinakiem, jajkiem i oliwkami\n4 czerwca 2013 Zwyczaj-nie-zwyczajna 0\nKomentarze dla: “Sałatka z grillowanymi warzywami i kurczakiem”\n23 listopada 2014 at 21:11\nGratuluję pomysłu na bloga 🙂 Fantastyczna hybryda i na pewno będę tu zaglądała. Zapraszam też do mnie, przepisu prawnego u mnie się nie znajdzie za to na pewno parę fajnych kulinarnych 🙂 Jeszcze raz gratuluję i z chęcią porzucę własne pomysły na tematy, a później z wypiekami na twarzy przeczytam 🙂\n23 listopada 2014 at 23:03\nBardzo dziękuję za miłe słowa, które niewątpliwie dodają skrzydeł ! Zapraszam do śledzenia bloga 😉 Pozdrawiam !


Ten artykuł dotyczy organizacji. Zobacz też: Al-Ka’ida – miasto w Jemenie.\nod 2009-05 → zweryfikować treść i dodać przypisy,\nod 2011-05 → zaktualizować na podstawie najświeższych informacji.\nWażne osoby Ajman az-Zawahiri\nopis dżamala al-fadla\nkwestionowanie istnienia al-ka’idy\nWedług deklaracji wojny ogłoszonej przez Osamę bin Ladena celem Al-Ka’idy jest radykalizacja istniejących ugrupowań islamskich i utworzenie ich w miejscach, gdzie nie występują; powstrzymanie ekspansji Stanów Zjednoczonych, których polityka zagraniczna i zasady moralne postrzegane są jako główne przeszkody w reformowaniu muzułmańskich społeczeństw; porozumienie o nieagresji z Europą; popieranie muzułmańskich wojowników w Afganistanie, Algierii, Bośni, Kosowie, Pakistanie, Somalii, Tadżykistanie i Jemenie. Dąży do usunięcia wojsk amerykańskich z terytorium Arabii Saudyjskiej, na którym znajdują się święte miejsca islamu.


Nasz salon znajduje się na ulicy Ptasiej 4 w Poznaniu obok stadionu Lecha. W naszym salonie znajdą państwo modele seryjne wszystkich typoszeregów limuzyn, kombi, coupé, kabrioletów, roadsterów, off-roaderów i vanów marki Mercedes. Oprócz salonu w Poznaniu mamy salony:\n- we Wrocławiu na ulicy Olsztyńskiej 1\n-w Lesznie na ulicy Balonowej 55\nZajmujemy się nie tylko sprzedażą samochodów, ale też serwisowaniem ich. Wykonujemy naprawy blacharsko-lakiernicze oraz sprzedajemy oryginalne części Economy Line i akcesoria. W naszym salonie możecie państwo wypożyczyć samochód marki Mercedes.\nSłowa kluczowe: samochody używane, serwis, samochody nowe, salon samochodowy, Mercedes-Benz


Pasztet z zielonej soczewicy • DayliCooking|Małgorzata Kijowska\nby Małgorzata Kijowska 6 listopada 2015\nNapisane przez Małgorzata Kijowska 6 listopada 2015\nPasztet z zielonej soczewicy – prosty, szybki, zdrowy i smaczny.\nPasztet z zielonej soczewicy – mam jednak opory przed nazywaniem tego pasztetu pasztetem. Jakoś mi to nie pasuje, bo pasztet kojarzy się z mięsem, a tu mięsa nie ma ani grama, są same roślinne produkty. Soczewica jest jednak idealnym zamiennikiem mięsa, gdyż jest bogata w białko, potas (reguluje ciśnienie krwi i wspomaga serce), kwas foliowy (ważny dla kobiet w ciąży i planujących ciążę). Żeby jednak tego białka przyswoić jak najwięcej wystarczy solić soczewicę pod koniec gotowania. W moim domu mięso gości coraz rzadziej.\nKiedyś, kiedy czytałam zachwyty wegetarian, to uśmiechałam się. Teraz jednak zauważyłam, że lepiej się czuję nie jedząc mięsa. Staram się zastępować je w wielu potrawach, choć są jednak takie, gdzie bez mięsa się nie da. Jeśli jednak chodzi o wartość i przyswajalność białka, soczewica jest na drugim miejscu, zaraz po soi. Soja jakoś nie przemawia do mnie, a soczewica jak najbardziej. Dużą jej praktyczną zaletą jest szybkość gotowania i to, że nie ma konieczności namaczania wcześniej. Szybko, smacznie i zdrowo. Dzisiaj chcę Was zaprosić na pasztet-niepasztet z soczewicy. Jak zwał, tak zwał, ważne, że jest dobre.\n400 g soczewicy (użyłam zielonej)\n1 średnia papryczka chili (lub 2 jeśli ktoś lubi ostrzejsze dania)\nolej – około 1/3 – 1/4 szklanki\nSoczewicę wypłukać, zalać niewielką ilością wody i ugotować do miękkości. Przestudzić. Cebulę i czosnek obrać i posiekać. Paprykę i papryczkę chili opłukać, wyciąć gniazdo nasienne i pokroić w drobną kostkę.\nNa 2-3 łyżkach oleju poddusić cebulę, czosnek, a na końcu dodać paprykę. Krótko, na większym ogniu całość podsmażyć. Przestudzoną soczewicę podusić tłuczkiem do mięsa lub zblendować, ale nie całkowicie. Niech zostanie trochę grudek.\nDodać paprykę z czosnkiem i cebulą, przyprawy i sól. Oleju wlać tyle, aby masa miała niezbyt zbitą konsystencję. Powinna przypominać miękką plastelinę.\nWszystko razem wymieszać i przyprawić ostatecznie do smaku.\nPrzełożyć do natłuszczonej i obsypanej bułką tartą foremki, wstawić do piekarnika nagrzanego do temperatury 190 stopni. Zapiekać przez około pół godziny.\nTen pasztet to dość podstawowa wersja.\nJego konsystencja jest dość delikatna, mało zbita, łatwo się rozsmarowuje na pieczywie. Niebawem pokażę Wam wersję bardziej zbitą, która jest idealna do pokrojenia. Na pewno takie pasztety (choć jakoś mi dziwnie nazywać je pasztetami) są zdrowe, pożywne i mają wysoką zawartość białka. Myślę, że zasmakuje tym, którzy nie jadają lub unikają mięsa i jego przetworów.\nSpróbuj także innych dań z soczewicy\nPikantna pasta z czerwonej soczewicy – idealna do kanapek, naleśników i krokietów – dobrze przyprawiony, bez dodatku mięsa.\nZupa z czerwonej soczewicy, z warzywami i wędzoną papryką – sycąca, aromatyczna i rozgrzewajaca.\nWegetariański domowy burger z kotletem z czerwonej soczewicy – zdrowy, smaczny i bezmięsny fast food.\nPikantne risotto z dynią i rodzynkami


żarówki, TOYOTA DYNA - Motochemia\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników TOYOTA DYNA dla których mamy w ofercie dedykowane żarówki.\nżarówki wg rocznika TOYOTA DYNA:\nPo co szukać żarówki dedykowane dla TOYOTA DYNA?\nTOYOTA DYNA to świetne samochody, do których pasują określone żarówki. Jeżeli masz TOYOTA DYNA z rocznika 2001 - ... (KD, LY) lub 2001 - ... (KD, LY) to musisz wiedzieć, że odpowiednio dobrane żarówki wspomagają bezpieczną eksploatację pojazdu. Pamiętać trzeba, że TOYOTA DYNA z rocznika 2001 - ... (KD, LY) i 2001 - ... (KD, LY) mogą różnić się typami silników. Warto wówczas skorzystać z powyższej tabeli i wybrać rocznik (np. 2001 - ... (KD, LY)) a następnie doprecyzować model swojego auta. Aktualnie w sklepie mamy 15 produktów typu żarówki, które pasują do TOYOTA DYNA. Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe żarówki do TOYOTA DYNA


ORLIMAN One Plus Orteza (stabilizator) kciuka (duże rozmiary) OPL354/OPL355 - ORLIMAN - Sprzęt ortopedyczny - Sklep Medyczny i Zielarski dlapacjenta.pl\nkonopie siewne, cbd, paluch koślawy, cannabis, kannabidiol, konopie, codofix, odleżyny, świecowanie uszu, diabetyk, kannabinoidy, cukrzyca, profilaktyka odleżyn, kosmetyki przeciwodleżynowe, rękawiczki, siatka opatrunkowa, opieka nad pacjentem, terpeny, flawonoidy, fitokannabinoid\nKod produktu: [ 97901 ]\nRozmiar Wybierz1 (0,00 pln)2 (0,00 pln)3 (0,00 pln)\nKolor WybierzBeżowy (0,00 pln)Czarny (0,00 pln)\nWykonana z półsztywnego trzywarstwowego materiału orteza nadgarstka z szyną kciuka została zaprojektowana aby dopasować się do budowy anatomicznej ręki użytkownika i różnic w obwodach nadgarstka i dystalnej części przedramienia.\nMateriał z jakiego wykonano stabilizator zawiera rozwiązanie antybakteryjne i przeciwzapachowe ThermyTex oraz jest przepuszczalny dla ciepła i wilgoci.\nWewnątrz umieszczono wkładki ochronne w okolicy kciuka, delikatny materiał pozwalający na długotrwałe stosowanie bez obawy o powstawanie otarć i dodatkowych dolegliwości bólowych, co w połączeniu z zastosowaniem pianki z pamięcią kształtu, redukującej naciski i zapobiegającej powstawaniu bólu w strefach zwiększonego nacisku zwiększa komfort użytkowania. Zewnętrzna warstwa materiału jest wysoce wytrzymała na działanie czynników mechanicznych.\nskręcenia (kciuk narciarza)\nosteoartrozy (włączając rizartrozę) i stany zapalne stawów\nstany zapalne więzadeł i ścięgien\nleczenie pourazowe i pooperacyjne\nOrteza stabilizuje kciuk jako całość oraz jego poszczególne połączenia, staw siodełkowy kciuka.\nProdukt dostępny w rozmiarach od 1 do 3.\nStabilizator powinien być dobrany przez osobę odpowiednio wykwalifikowaną, według tabeli rozmiarowej. Zbyt duży ucisk może powodować utrudnienia w krążeniu i wpłynąć na zaburzenie pracy mięśni. Producent zaleca regulować ucisk do uzyskania uczucia optymalnego przylegania szyny do ciała.\nKolor: beżowy (OPL355) lub czarny (OPL354)\nUWAGA: W przypadku wyboru koloru beżowego czas oczekiwania wynosi ok. 7 dni.\nORLIMAN One Plus Orteza (stabilizator) stawu kolanowego z regulacją zakresu ruchów (duże rozmiary) OPL482/OPL483\nOrteza stawu kolanowego z regulacja zakresu ruchu zapinana z przodu zalecana np. przy urazach torebki stawowej i więzadeł czy przewlekłej niestabilności stawu.\nORLIMAN One Plus Orteza pooperacyjna (stabilizator) na całą kończynę z zegarami (duże rozmiary) OPL484\nPooperacyjna orteza na cała kończynę dolną z zegarem monocentrycznym zalecana do stosowania w leczeniu pooperacyjnym i pourazowym.\nORLIMAN One Plus Pas brzuszny - orteza kręgosłupa (duże rozmiary) OPL160/OPL162\nOrteza kręgosłupa do stosowania przy korekcji wad postawy, lumbago, w leczeniu pooperacyjnym, czy przy osłabieniu mięśni brzucha.\nORLIMAN Półsztywny długi stabilizator nadgarstka z szyną dłoniową MF-D90/MF-I90\nPółsztywny długi stabilizator nadgarstka z szyną dłoniową.\nORLIMAN Półsztywny stabilizator nadgarstka z szyną dłoniową 4 i 5 palca MF-D95/MF-I95\nPółsztywny stabilizator nadgarstka z dłoniową/grzbietową szyną 4 i 5 palca na prawa lub lewą dłoń.\ncena: 139,50 pln\nStabilizator nadgarstka - wykonany z idealnej grubości neoprenu podszytego mocną mieszanką bawełny i nylonu.\nCewnik Nelaton hydrofilowy dla mężczyzn LentisCath CH 14 - 101403\nCewnik hydrofilowy LentisCath chorwackiej firmy Lentismed przeznaczony do cewnikowania przerywanego u mężczyzn.\nTrener dłoni - standard /kuleczka/ - Thera-Band opór średni (czerwony) (26030)\nTrener dłoni - standard /kuleczka/ - Thera-Band opór średni (czerwony).\nTaśma Power Band - opór średni (żółta)\nTaśma Power Band o średnim oporze do stosowania podczas treningu siłowego.\nDuża mata do akupresury z poduszką 130x50cm czarno-pomarańczowa\nMata do akupresury pomagająca złagodzić ból, uczucie zmęczenia i prowadzący do relaksacji ciała.


Chcesz otworzyć własny biznes? To szkolenie jest dla Ciebie. | FunduszeNaFirme.pl | Dotacje, Szkolenia unijne, Dofinansowanie dla firm na rozpoczęcie i rozwój działalności gospodarczej\nStrona główna >> Finansowanie Dla Przedsiebiorstw >> Pomorskie >> Chcesz otworzyć własny biznes? To szkolenie jest dla Ciebie.\nChcesz otworzyć własny biznes? To szkolenie jest dla Ciebie.\n5 Kwiecień 2013, piątek\n"Sopocka Akademia Przedsiębiorczości" zaprasza osoby zamierzające założyć działalność gospodarczą oraz przedsiębiorców do uczestnictwa w bezpłatnym, trzydniowym szkoleniu, którego celem jest zaprezentowanie praktycznej wiedzy z zakresu administracyjno-prawnych aspektów prowadzenia działalności gospodarczej.\nPodczas szkoleń w przystępny sposób przybliżone zostaną aktualne zagadnienia z zakresu podatków i księgowości, a także dostępne możliwości finansowania działalności gospodarczej, m. in. z funduszy europejskich.\n- 9 kwietnia - „Forma prawna zorganizowania własnej firmy, finansowanie działalności gospodarczej”\n- 10 kwietnia - „Podatki w prowadzonej działalności gospodarczej – uproszczone formy oraz podatkowa księga przychodów i rozchodów”\n- 11 kwietnia - „Podatek VAT – rozliczanie, ewidencjonowanie, rozliczanie z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych”\nSzkolenia odbędą się w Urzędzie Miasta Sopotu, ul. Kościuszki 25/27, sala nr 36.\nSzkolenie jest skierowane zarówno do osób planujących założenie własnej działalności gospodarczej jak i do firm już istniejących.\nChętnych do udziału w seminarium prosimy o wypełnienie formularza zgłoszeniowego i przesłanie na adres:biuro@inkubator.sopot.pl do 8 kwietnia 2013.\nLiczba miejsc ograniczona! O udziale w spotkaniu decyduje kolejność zgłoszeń (przesłanych formularzy zgłoszeniowych)


Początkujące pytania | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nTemat na forum 'Dla świeżaków' rozpoczęty przez Mysciak, Maj 5, 2010.\n1. Czy jeżeli na początku pobawiłbym się trochę XBL to potem jakbym przerobił konsolę i nie grał online to dostałbym bana. Bo chyba jestem u nich na liście nie?\n2. Czy jakbym przerobił konsolę to gdzieś ludzie sprzedają pirackie gry na Xboxa 360. ( tak jak na kompa) Pytam się bo z moim netem byłaby to katorga. I czy widzieliście takie coś w Krakowie?\nMysciak, Maj 5, 2010\nlukni prywatna wiadomosc\nNemsik, Maj 5, 2010\nNie grozi ci ban pod warunkiem ,że po przeróbce nie podepniesz się pod neta.( Bana nawet można dostać po przez testowanie połączenia, nie trzeba nawet grać)\nGiełda elektroniczna na Balickiej\nI jeszcze mam ostatnie pytanie czy jeżeli ma się przeróbkę można mieć tą taką "sygnaturkę" jak ma Kak-tus pod nickiem?\nA jeżeli tak to trzeba założyć przed przeróbką i do tego celu trzeba łączyć się z netem?\nJeśli chcesz żeby na sygnaturka pokazywała bieżący stan twoich punktów G to musisz się łączyć z netem, a bezpieczna przeróbka do łączenia z netem to chyba tylko LT.\na bezpieczna przeróbka do łączenia z netem to chyba tylko LT.\nI 1.61 . Wiem bo od połowy lutego na niej non-stop gram .\nto teraz już są przeróbki na których można grać na piratach online i nie dostać bana? D:\nsory, ale dawno nie czytałem nic o tym.\nNiema czegoś takiego jak bezpieczna przeróbka.Wcześniej czy później dostaniesz bana. A jak masz nową konsolę i podłączysz się z netem i wykryją ci przeróbkę to nie koniecznie dostaniesz od razu bana. Mogą cię "oflagować" a bana dostaniesz jak będą banować większą ilość konsol (fala banów).\nOflagowanie konsoli = Brak gwarancji\nA jeżeli będę chciał zbierać punkty tylko dlatego żeby mieć je napisane na konsoli ( wiecie o co chodzi) to muszę się łączyć z netem?\nŻeby zbierać GS za gry nie musisz łączyć się z netem.\nPS Odświeżamy co 24h.\nJeżeli chcesz tylko zbierać to nie musisz być online. Ale punkty nigdzie ci się nie zaktualizuja. To znaczy jeżeli miałeś np. 2000 to nie będzie nigdzie poza twoja konsola wiecej niż wtedy kiedy byłeś podpiety.\nNo nie już nic nie kapuje.\nMoże mi ktoś to jasno wytłumaczyć\nCzy jeśli np. miałem 1500 G a w grze GTA IV zbiorę 500 to na mojej konsoli przy tym ludziku będzie pisać 1500 czy 2000? Jeżeli nie będę podpięty online to wtedy będę miał tyle G w podpisie na forum ( jak będę miał to) ile miałem w ostatniej aktualizacji online ??\nNa konsoli punkty się dodają cały czas. A jak się logujesz do Live to wtedy aktualizuje się podpis na forum. Czyli na forum masz tyle punktów ile miałeś przy ostatnim logowaniu się xbox na live.


czterołapka z Sunsilka- archiwum i kontynuacja: Halloweenowo\nMimo, że Polacy to ponuracy i negują cudze zwyczaje, to ja Hallowen lubię. I wcale nie czuję się jakbym czciła kult szatana.\nOt dla starszych okazja do spotkania się i powygłupiania, a dla dzieciaków do bezkarnego pożebrania o trochę słodyczy. Nic strasznego....chociaż właściwie straszno powinno być!!!!\nW tym roku noga i ja spędziłyśmy hallowen przy ognisku, a jak dupki nam zmarzły, przenieśliśmy się w zacisze domowe, ale postaraliśmy się, żeby cicho nie było.\nNastrój w oparach dymu z ogniska\nNoga wepchała się na pierwszy plan, ważniara.\nKostek, kolega z imprezy\nTroi się w oczach?!! (Demi, Tosia i Tola)\nMężyk Jożin z Bażin\nI jako mutant\nCórcia- ponętna wampirzyca (atakowała na wyjeździe)\nps. W menu był prawdziwy amerykancki bizon, podobno smaczny. Nie wiem, nie jadam polskich zwierząt, więc to zza oceanu też mnie nie skusiło.\nwygląda, jak swojskie bitki w sosie\nDrzewiej bywało jeszcze atrakcyjniej. Chciało nam się więcej, był większy polot i fantazja.\nDla przebierańców zawsze były słodycze\nWieczór był okraszany licznymi zabawami i zadaniami. Z tamtych czasów zostały mi moje literackie pamiątki.\nTwórczość własna, która już dostatecznie długo leżała w szufladzie.\nJednego roku zadaniem Halloweenowym było stworzenie czegoś wierszowanego o mrocznej tematyce.\nMój wiersz powstawał etapami, w autobusie, pracy, w domu. Zapisywany fragmentami na chusteczkach, biletach sklecił się w taką oto sadystyczną wizję (co lepsze wrogów nie posiadam, ale jeśli by):\nPAŹDZIERNIK 2004 , B.O.\n„TY WROGU !!!”\nŻEBY CIĘ ROZBOLAŁ BRZUCH,\nŻEBYŚ WIŁ SIĘ,\nBY CI ZĘBY WYLECIAŁY\nW WIELKIM BÓLU, TAK POMAŁU.\nŻEBY NOGI CI SKRĘCIŁO,\nCAŁĄ GŁOWĘ WYŁYSIŁO,\nBY OBLAZŁY CIĘ ROBALE,\nŻEBYŚ ZASNĄĆ NIE MÓGŁ WCALE.\nŻEBYŚ, JAK STO ŚLEDZI ŚMIERDZIAŁ,\nŻEBYŚ W TOWARZYSTWIE PIERDZIAŁ.\nŻEBYŚ MIAŁ OGROMNE STOPY,\nNA JĘZYKU ROPNE CZOPY.\nŻEBY W GARDLE CIĘ SUSZYŁO,\nCOŚ ODPADŁO, COŚ ODGNIŁO.\nBYŚ MIAŁ BRZUCH, JAK BECZKA WIELKI,\nMIĘŚNIE, JAK GUMOWE ŻELKI.\nNOCHAL, CO BY SŁOŃ ZAZDROŚCIŁ.\nTWARDĄ SKÓRĘ, MIĘKKIE KOŚCI.\nCERĘ, JAK MIESIĘCZNE ZWŁOKI,\nNA POŚLADKACH CZARNE LOKI.\nPOD OCZAMI WIELKIE WORY,\nA NA USZACH DZIWNE TWORY.\nMÓZG WIELKOŚCI MAKU ZIARNKA\nW WIELKIEJ CZASZCE W KSZTAŁCIE GARNKA.\nBYŚ PARCHATY BYŁ, JAK ŻABA,\nŻEBY CI TRZESZCZAŁO W STAWACH\nI ŁUPAŁO W KRĘGOSŁUPIE,\nŻEBYŚ NIE MÓGŁ SIĄŚĆ NA …PUPIE.\nBY OD SMRODU, GDY SIĘ SPOCISZ\nSTADO GĘSI ZDECHŁO W LOCIE.\nBY CIĘ MDLIŁO I SWĘDZIAŁO,\nŻEBY WSZYSTKO CIĘ BOLAŁO.\nBY CI SIĘ NASKÓREK ZŁUSZCZAŁ,\nBYŚ W GALOTY WCIĄŻ POPUSZCZAŁ.\nABY CAŁE TWOJE CIAŁO\nWCIĄŻ W KONWULSJACH STRASZNYCH DRŻAŁO.\nŻEBYŚ STRACIŁ OSTROŚĆ WZROKU,\nBY CIĘ UWIERAŁO W KROKU,\nŻEBYŚ SKRZECZAŁ, JAK ROPUCHA,\nBY CIĘ MAJTY PIŁY W BRZUCHAL.\nŻEBYŚ JĘZYK MIAŁ JAK KROWA,\nŻEBY NIKT CIĘ NIE ŻAŁOWAŁ,\nŻEBYŚ WADY MIAŁ OKRUTNE\nI NA ZAWSZE RYŁO SMUTNE.\nBY WĄTROBA CI WYGNIŁA,\nROPA Z UCHA SIĘ SĄCZYŁA.\nBYŚ CO ZJESZ WYRZYGAŁ ZARAZ,\nBYŚ MIAŁ BIODRA NICZYM GARAŻ.\nŻEBY KROSTY, JAK UKWIAŁY\nTWOJE CIAŁO POKRYWAŁY\nBYŚ MIAŁ WĄGRY I ZAJADY,\nBYŚ BYŁ CAŁY SINOBLADY.\nŻEBYŚ MIAŁ NA GŁOWIE ŁUPIEŻ,\nPRYSZCZ NA PRYSZCZU, STRUP NA STRUPIE.\nBY DOTKNĘŁO CIĘ UBÓSTWO,\nŻEBYŚ NIE MÓGŁ SPOJRZEĆ W LUSTRO\nBEZ ZAWAŁU I PANIKI.\nŻEBYŚ MIAŁ NERWOWE TIKI\nI NA WIDOK SWOJEJ TWARZY\nO PRZESZCZEPIE GŁOWY MARZYŁ.\nWIĘC MÓJ WROGU ZAPAMIĘTAJ!\nMIEJ SIĘ ZŁOTKO NA BACZNOŚCI,\nBO DOPISZĘ BEZ LITOŚCI\nTAKĄ DŁUGĄ LITANIJĘ,\nŻE CI OKO PRĘDZEJ ZGNIJE,\nNIŻ DOCZYTASZ JĄ DO KOŃCA.\nDO SPRAW MOICH SIĘ NIE WTRĄCAJ\nI OMIJAJ MNIE Z DALEKA,\nBO SAM WIDZISZ CO CIĘ\nInnego roku napisałam opowiadanie "ONA".\nTeż było zadaniem, do którego trzeba było się starannie przygotować. Powstało dla córki przyjaciółki, która zaprosiła koleżanki na Halloween. Miało być strasznie i się udało. Jedna osoba czytała tekst, a reszta w mroku, z zawiązanymi oczami dostawała do rąk rekwizyty, o których była mowa w tekście:\nByła nowa. Była nieświadoma, podatna, zależało jej. Potrafili to wykorzystać. Była rówieśnicą najstarszego i pomimo drobnej budowy ciała, górowała nad nim o pół głowy, ale to i tak ich nie zniechęcało.\nByła nowa. Musiała wkupić się w ich łaski, jeśli chciała zaistnieć w ich świadomości, więc to oni byli górą, oni rządzili i szalenie im się to podobało.\nWmówili jej, że tak było od zawsze, że każde z nich musiało spełnić wymagania, przejść próbę, a to było dla nich jednoznaczne z czymś niezwykłym, strasznym, groźnym. Była dla nich spełnieniem marzeń, nieoczekiwanym podarunkiem gwiazdkowym w środku upalnego i jakże nudnego lata. Nie brakowało im swobody, ani pomysłów, ale wszystko zaczęło się już powielać, jak starta od ciągłego słuchania płyta. Była tym, czego się nie spodziewali, a jednocześnie pragnęli najbardziej na świecie. Była wyzwaniem.\nDługo nie mogli się zdecydować. Prześcigali się w pomysłach, ale wszystkie były za banalne, za mało ważne, za szybko poszłyby w zapomnienie, a to musiało starczyć im na kolejne, długie, głodne wrażeń tygodnie. Musieli mieć co rozpamiętywać, rozdrabniać na kawałki każdego dnia, chcieli delektować się wspomnieniami, rozszarpywać i przeżuwać, jak smakowite kąski.\nPomysł przyszedł z wiatrem, duszny odór intrygował i niepokoił, zanikał i pojawiał się ze zdwojoną siłą drażniąc zmysły, gdy odkryli jego przyczynę, szok i obrzydzenie mieszały się z fascynacją. Decyzja zawisła w powietrzu. Nikt nie oponował. Postanowili.\nSpotkali się przy gruzowisku. Przyszła. W jasnej, letniej sukience wyglądała delikatnie i świeżo. Od razu zarzucili jej na głowę ciemny worek z szorstkiej tkaniny. Sprawdzili, nie przepuszczał światła i śmierdział zjełczałym olejem i metalem. To dodawało powagi całemu zadaniu. Tak musiało być.\nPoprowadzili ją, bezbronną, do lasu. Dróżka wydeptana wcześniej przez ich stopy, tylko nieznacznie odznaczała się w gęstym poszyciu. Potykała się, pod stopami czuła miękki mech i nierówności podłoża, bolały ją mięśnie napięte do granic wytrzymałości lękiem, który powoli zakradał się do jej umysłu. Czuła się bezbronna, ale bała się powiedzieć „nie”. Nie mogła się wycofać, nie mogła zostać nową, obcą już na zawsze. Przecież, jeżeli oni kiedyś tak musieli, potrafili, to ona też. Nie wiedziała, że kłamali. Była pierwszą.\nProwadzili ją, trzymając za wyciągnięte do przodu nadgarstki. Nie odzywali się. Worek słabo przepuszczał powietrze, oddychała ciężko i głośno. Z każdym krokiem smród stawał się gęstszy, nie był już tylko smrodem worka, dołączył do niego obcy, intensywny, przyprawiający o mdłości zapach rozkładu.\nKtoś zachichotał cienkim, nerwowym głosem. Powiedzieli, że nic wielkiego, że ma tylko dotykać. Pociągnęli ją jeszcze kilka kroków do przodu, fetor był nie do wytrzymania, wyraźnie słyszała nabrzmiałe podnieceniem brzęczenie much, żołądek ścisnął się jej boleśnie. Musiała być dzielna, musiała wytrwać.\nNajstarszy wyjął z kieszeni stare, robocze rękawice, były za duże, ale i tak cieszył się, że o tym pomyślał. Podszedł niepewnie do padliny. Przez chwile patrzył z chorobliwą fascynacją, a potem mocno wcisnął palec do oczodołu. Mętna, pożółkła gałka wytrysnęła nagle. Pozostali przyjęli to pełnym obrzydzenia okrzykiem. Nowa drgnęła i odruchowo sięgnęła ręką do worka na głowie. Powstrzymali ją. Próba dopiero się zaczynała.\nMiał jeszcze jedną szansę. Posłużył się patykiem, delikatnie podważył gałkę i pociągnął do góry. Oko wypadło na trawę. Podniósł je i podszedł do nowej. Zmusili ją, by wystawiła dłonie do przodu, spodem do góry. Ostrzegli- jeżeli to ,co jej dadzą rzuci na ziemię, odejdą, a ona zostanie sama w lesie. Musi wytrzymać.\nNajstarszy położył oślizgłą, mętno- żółtą kulkę na jej drżących dłoniach. Wytrzymała.\nPrzekazywali sobie rękawice i pojedynczo podchodzili do truchła po kolejne zdobycze. Sino- brunatne serce wyglądało na ogromne w jej małych rękach. Było miękkie. Proces rozkładu robił swoje.\nDługi ozór trzeba było wyciąć, na szczęście mieli scyzoryk. Nie krwawił, krew dawno skrzepła w galaretowatą, śmierdzącą maż. Język był gąbczasty, pokryty zielonoszarym nalotem, cuchnął i rozpadał się.\nJeden z nich wyszarpał garść splątanych jelit, podszedł do nowej i zarzucił jej na szyję jak wieniec kwiatów. Nogi ugięły się jej w kolanach i osunęła się na trawę. Wyglądała, jakby dusiły ją wielkie, sino- krwiste glisty. Zaczęła płakać. Nie reagowali. To nie był koniec.\nKtóryś wyszarpał z wnętrza spory płat mętnoszarej błony. Przylgnęła do rąk nowej, jak dopasowane rękawiczki.\nUsłyszała głuchy trzask, jakby złamanej gałęzi, a po chwili trzymała w dłoniach długi, lepki, lekko płaski, twardy kształt. Domyśliła się, że to żebro.\nNajwiększym problemem było dostanie się do mózgu. Musieli kilkakrotnie uderzać sporym kamieniem zanim roztrzaskali czaszkę. Nowa przyjęła potulnie i tę ofiarę.\nByli zmęczeni, oddychali ciężko, smród wypełniał każdą najmniejszą cząsteczkę ich ciał. Ubrania, dłonie, włosy, a nawet twarze pokrywały drobiny śluzu, krwi i mętnych wydzielin, dookoła roiły się oszalałe muchy.\nNajgorzej wyglądała jej sukienka. Jasny, delikatny materiał stał się sztywny i rozkwitł barwami zgnilizny i rozkładu. Blada skóra rąk stanowiła niesamowity kontrast z szarobrunatną mazią mózgu wyciekającą z pomiędzy kurczowo zaciśniętych palców.\nNagle świat rozbłysł kolorami. Zerwano worek z jej głowy. Dłuższą chwile mrugała, zanim oczy odzyskały ostrość widzenia. Pożałowała tego momentu. Jej wzrok padł na rozczochrane, spocone, czerwone z wysiłku i podniecenia twarze, a potem zobaczyła rozszarpane, toczone przez larwy, oblepione muchami, gnijące ciało zwierzęcia.\nUdało się. Była jedną z nich.\nRekwizyty do opowiadania:\nHektolitry ugotowanego kisielu\nOko- ugotowane żółtko, albo całe jajko umazane kisielem\nJęzyk- kawałek wątróbki\nSerce- worek wypełniony kisielem\nJelita- rajstopy pończochowe, powypychane lekko np.kaszą, bułką tartą i obśluzowane oczywiście kisielem\nBłona- upaprany w kisielu worek foliowy, albo stylonowa chusta\nŻebro – płaski kij upaprany w kisielu\nMózg- gąbka, oczywiście wykisielowana\nSpoko, wiem, przerażam samą siebie.\nAutor: Łapka o 14:53\nSiłaczka 1 listopada 2015 10:51\nCelowo pusty post? Bo się zaciekawiłam tytułem, a tu nic... :(\nŁapka 1 listopada 2015 17:45\nPrzycwaniaczyłam. Na post nie było czasu, a data by się, przeterminowała. Taki myk :)\nSiłaczka 2 listopada 2015 22:10\nO, to już kumię.\nJaaa! Nie wiedziała żech, żeś taka twórcza! Wiersz i opowiadanie rewelka!\nHalloweenowa maniaczka :)\nŁapka 13 listopada 2015 12:54


Śpiwór High Peak Easy Lite Pak 600 zielono-czerwony lewy w EverTrek.pl\n» Śpiwór High Peak Easy Lite Pak 600 zielono-czerwony lewy\nCena: 196,79 zł 239,99 zł 196.79\nŚpiwór High Peak Easy Lite Pak\nŚpiwór High Peak Easy Lite Pak sprawdzi się podczas najbardziej wymagającej wyprawy. Śpiwór można wykorzystać również jako kołdrę w domu. Idealny wybór na lato, późną wiosnę i wczesną jesień. Warstwa zewnętrzna została zaimpregnowana w technologii Bionic-Finish Eco, która jest przyjazną dla środowiska technologią hydrofobową, odporną na zabrudzenia i uszkodzenia mechaniczne. Wnętrze śpiwora jest przyjemne w dotyku. Wypełnienie Dura Loft Density, które wyróżnia się lekkością i dba o utrzymanie odpowiedniego poziomu ciepła w różnych warunkach. Śpiwór posiada ściągany kołnierz, podniesiony kaptur. Pokrowiec w postaci worka kompresyjnego w zestawie.\nwypełnienie: Dura Loft Density, 100% poliester 2 x 60 g/m2 – 210 g\nwymiary: 210x75/50 cm\nwymiary po złożeniu: 24 cm x ø 13 cm\nzakres temperatur: comfort +13°C , limit +9°C , extreme -2°C\nwaga: +/- 700 g + 65 g pokrowiec\nzamek dwukierunkowy po lewej stronie\nprać w pralce w temperaturze 30 ° C


Lisa - Dom - Locarno\n5-pokojowy dom 200 m2 na 2 poziomach. Wygodne i przytulne umeblowanie: otwarty salon/jadalnia z TV (satelitarna) i TV z płaskim ekranem. Wyjście do ogrodu, na taras. 1 pokój 2-osobowy z 1 łóżkiem podwójnym (2 x 90 cm, o długości 200 cm), prysznicem/WC i TV (satelitarna). Otwarta kuchnia (piekarnik, zmywarka do naczyń, 4 palniki – kuchenka z płytą ceramiczną, ekspres do kawy, grill typu Raclette zestaw do fondue (serowy)). Łazienka/WC. Na piętrze: 1 pokój 2-osobowy z 1 łóżkiem podwójnym (2 x 100 cm, o długości 200 cm). 1 pokój z 1 łóżkiem podwójnym (2 x 90 cm, o długości 190 cm). 1 pokój z 2 łóżkami (90 cm, o długości 190 cm). Z ogrodem zimowym z TV (satelitarna). Łazienka/bidet/WC, podwójna umywalka, prysznic z hydromasażem, wanna jacuzzi. Taras, patio ogrodowe, mały ogród. Meble ogrodowe, grill, leżaki (4). Do dyspozycji: Internet (bezprzewodowy LAN [WLAN], gratis). Informacja dodatkowa: dom dla niepalących. Jacuzzi z sauną parową.Ascona: Ładny, przytulny, komfortowy dom jednorodzinny "Lisa", 2 piętrowy, wybudowany w roku 1973, odnowiony w roku 2009. W miejscowości 800 m od centrum Ascona, 800 m od jeziora, 800 m od plaży, przy ulicy. Do indywidualnego użytku: działka (ogrodzona), mały ogród - krzewy. Patio, taras, meble ogrodowe, grill. W domu: centralne ogrzewanie, pralka, suszarka do ubrań. Miejsca parkingowe (dla 2 samochodów) obok domu. Sklep wielobranżowy 500 m, sklep spożywczy 300 m, supermarket 1 km, centrum handlowe 6 km, restauracja 200 m, przystanek autobusowy 100 m, stacja kolejowa "Locarno" 6 km, basen odkryty 800 m, kryty basen 6 km, publiczne kąpielisko 800 m. Przystań 1.8 km, pole golfowe (18 dołków) 1 km, tenis 1.8 km, korty kryte 1.8 km, minigolf 400 m, plac zabaw dla dzieci 650 m. Informacja dodatkowa: właściciel trzyma na terenie psa.


Ile kalorii ma dorsz w 100g? - KalkulatorKalorii.net\nIle kalorii jest w 100 g dorsza?\nNa tej stronie sprawdzisz kaloryczność i wartości odżywcze w 100 g dorsza oraz dowiedz się czy ten produkt powinien znaleźć się w Twojej codziennej diecie.\nDorsz atlantycki filet Złota Rybka (mrożony) - Biedronka\nDorsz bałtycki filety - Tesco\nPotas 356 mg 10% Utrzymuje równowagę elektrolitową organizmu, wspomaga trawienie, bierze udział w skurczach mięśni.\nOgółem 0.67 g 1%\nFilet dorsza waży 100 g i ma 82 kcal\nPorównanie kaloryczności dorsza:\nPorównaj co ma mniej kalorii - Dorsz czy Dorsz atlantycki (polędwica)?\nCzy dorsz to dobry składnik Twojej diety?\nDorsz jako reprezentant kategorii ryb i owoców morza jest idealym źródłem białka - bardzo ważnego elementu diety dla osób odchudzających się i sportowców. Jednocześnie ten produkt ma stosunkowo niedużo kalorii oraz w przeciwieństwie do czerwonego mięsa ma przeważającą ilość zdrowych kwasów tłuszczowych nienasyconych nad ilością niezdrowych tłuszczy nasyconych.\nDorsz jest źródłem białka (15 g), najbardziej sycącego spośród wszystkich składników odżywczych.\nDorsz w 100 g ma 82 kcal to tyle samo kalorii co:\nPrzepisy zawierające dorsz\nOto nasze propozycje dietetycznych przepisów, zawierających dorsz. Przepisy pochodzą, z naszej Diety Extra Smacznej. Jeżeli chcesz możemy ułożyć Ci taką dietę »


Wysłany: 2008-02-17, 17:43\nmi przypomina :) . Całkiem niezłe...\nWysłany: 2008-02-17, 21:02\na co to za trawka pod drzewkiem-producent i numer?\nJaka trawka...kolega złośliwy... - znaczy karton spod łóżka, po nocy, poszukać etc.\nWyszło szydło spod łóżka:\nAuchagen 75 591 Streufasern 2mm Wiese hell\nAuchagen 75 591 Streufasern 2mm Wiese dunkel\n+ czarny tzw. flok z zakładu produkującego bombki choinkowe (zlikwidowany).\nWiem cholerstwo ma ten sam numer, ale to są oryginalne etykietki z opakowań.\nZ dwojga złego stawiam na brokuły.\nNastępne podejście może będzie rzadsze....\nDrzewka z siateczki mnie się nie podobają...\nNo może w H0?\nbardziej ją porozciągaj, żeby nie było takich pączusiów.\nNo i zanim rozpędzisz się z ilością drutów w pniu mierz czasem jego grubość i przeliczaj na 1:1\nTechnika pokrycia listowiem nie bazuje na siateczce, więc nie ma możliwości rozciągnięcia.\nGałęzie zostały opryskane klejem i "zanurzone" w posypce Fallera...potem jeszcze raz i jeszcze raz....\nPojedyncze końcówki gałązek, te "za grube", są oblepione posypką...więc ich nie widać.\nUzyskane kępy brokułów są nazbyt zbite i nad tym muszę popracować.....\nWysłany: 2008-02-19, 16:49\n...I właśnie dlatego uzyskałeś taki efekt kalafiora, brokułów ze zbitej, sklejonej\ngąbki. Ponadto Twoja misterna praca przy kształtowaniu korony idzie na marne,\ngdyż jej przez to nie widać.\nTylko materiał na osnowie z siateczki pozwoli Ci uzyskać lekkość i odpowiednie prześwity między konarami. A poza tym znacznie skróci czas wykonania samego drzewa.\nWysłany: 2008-02-19, 21:33\nOdnalazłem w kartoniku cóś takiego:\nHEKI-Mikro-Flor Nr. 1602 dunkelgrun\nHEKI-Mikro-Flor Nr. 1601 mittelgrun\n(Nr. - pisownia oryginalna)\nCzy i ewentualnie jak kleić siateczkę do reszty drzewka?\nWysłany: 2008-02-20, 06:02\nnakładasz fragmenty a potem kropelką woodland'owego cementu, albo rozbełtanymm wikolem - przy gałązkach. Jak wyschnie to całosc jeszcze rzadszym mozesz spryskać.\nWysłany: 2008-02-20, 10:07\nCzyli generalnie tak jak z tą nieszczęsną gąbką: 1 cz. Wikolu + 9 cz. wody + kilka kropli detergentu.\nTyle tylko, że to cholerstwo zostawia nieznaczny białawy nalot...\nMam też butlę Woodland/NOCH - czuć zwykłym wikolem, a po dłuższym staniu rozwarstwia się jak moja mieszanka....\nSprawdzę jak się zachowuje "markowy" produkt....\nAaaaa...Jaką metodę oddzielania fragmentów siatki zastosować?\nCzy daje się ją rozrywać (bez obsypania gąbeczki), czy też szlachtować nożyczkami/skalpelem w jakieś fantazyjne kształty?\nWysłany: 2008-02-20, 13:50\nOdcinasz nożyczkami niewielkie fragmenty siateczki np.1x1, 2x2cm, następnie taki kawałek rozciągasz na boki , ja to robię przy użyciu dwóch pęset, nadając nieregularny kształt. Tak przygotowany kawałek wplatasz pomiędzy konary, pamiętając aby zaczynać od tych wewnętrznych, a kończąc na zewnętrznych gałązkach.


Jak rozbudzać w dzieciach pasję? Tomasz Wełna\nJak rozbudzić w dzieciach pasję do malowania?\nCzy tablet graficzny może zastąpić nam kartkę i ołówek?\nI dlaczego warto mieć w życiu pasję?\nGościem 65. odcinka podcastu jest dr Tomasz Wełna, artysta, założyciel Szkoły Rysunku Malarstwa i Grafiki – Pracownia Oko w Krakowie, człowiek wielu talentów, a dla naszej rodziny osoba, która swoimi lekcjami rysunku prowadzonymi online pomogła nam przetrwać pierwszą wiosenną falę lockdownu.\nLekcje prowadzone przez Tomka są naprawdę wyjątkowe, bo bije z nich wiele prawdziwej radości z tworzenia, więc jeśli chcesz zachęcić do rysowania swoje dzieci albo samemu odnowić w sobie artystyczną pasję, to gorąco, gorąco polecam.\nA w dzisiejszej rozmowie szukamy odpowiedzi na to, jak znaleźć w życiu pasję i dlaczego warto to ją posiadać.\nZałożyciel Szkoły Rysunku, Malarstwa i Grafiki – Pracownia Oko w Krakowie. Człowiek wielu talentów. Tata Poli.\n     \nTomasz Wełna i Pracownia OKO\nJak pomóc dziecku odkryć pasję do malowania?\nCzy tablet graficzny może zastąpić kartkę?\nBłędy są nieodzowną częścią nauki kreatywności\nCzy warto posyłać dziecko do szkoły artystycznej?\nRola sztuki w naszym życiu\nŁącze się dzisiaj z Krakowem z Tomkiem Wełną z Pracowni OKO – Człowiekiem, który uratował nam kwarantannę, bo kiedy moja żona odkryła jego live’y na Facebooku to razem z córkami o 10:00 i czasami też o 19:00 siadały przy stole i malowały, rysowały. To był naprawdę świetny czas. Wielkie dzięki Tomku za Twoją pracę. Jakbyś mógł na samym początku, powiedzieć parę słów o sobie?\nJestem Tomek Wełna. Tak się składa, że od dziecka nie rozstaję się z ołówkiem, kredkami, farbami i ukierunkowało mnie to na to co będę chciał robić. Rodzice na szczęście bardzo mnie wspierali i pamiętam jak biegałem ze swoimi pierwszymi obrazkami:\n– Mamo, tato, patrzcie co namalowałem!\nJak się podobało to byłem cały w skowronkach i to napędzało do tego, żeby malować więcej.\nTakże to jest bardzo ważne, żeby rodzice pomagali.\nJakiś czas po tym, jak pokazywałem obrazki rodzicom, zacząłem studiować na Akademii Sztuk Pięknych. Jak tylko skończyłem studiować to zacząłem pracować na Akademii Sztuk Pięknych.\nPopracowałem tam 7 lat, po czym przeniosłem się na działalność własną i uczę od 14 lat w Pracowni OKO (wspólnie z Darią, z którą od początku prowadzimy pracownię razem). Kiedy przyszły czasy covidowe, trzeba było zamknąć drzwi pracowni na klucz i przenieść wszystko w Internet. Taki pomysł w mojej głowie się pojawił i jak widać, był to dobry pomysł. Dzięki temu poznałem Was wszystkich, Jarka i dzięki temu możemy się spotykać 2 razy dziennie.\nTo jest chyba taki jeden z nielicznych plusów Covidu, że otworzył nam świat online, dzięki któremu możemy poznawać wspaniałe osoby, z którymi być może wcześniej by nam się nie udało spotkać. A Ty dodatkowo jesteś takim bardzo pozytywnym przykładem tego, w jaki sposób pomimo nagłego zamknięcia Pracowni, udało Ci się odnaleźć. Także tu wielkie gratulacje, bo też po ilości widzów na Twoich live’ach widać, że to jest bardzo prężna i fajnie działająca społeczność – także gratuluję.\nChciałbym teraz wrócić do tego od czego zacząłeś, a więc do tych rodziców, którzy Ciebie wspierali, jak już od małego latałeś z ołówkiem i pokazywałeś im swoje dzieła. Jaka jest nasza, rodziców rola? Jak możemy zachęcać nasze dzieci do tego, żeby odkrywały w sobie jakieś artystyczne pasje?\nPomagać im w tym na różne sposoby, choćby od wyrazu uznania, zainteresowania obrazkiem, kotkiem wyciętym z papieru, namalowanym. Od tego się zaczyna. Oczywiście dajmy też naszym dzieciom materiały do rysowania i do malowania. Zróbmy im kącik. Nie bójmy się, że pochlapią podłogę albo ściany. Ściana pomalowana przez dziecko to jest piękna ściana.\nNie musi być biała i smutna, a może być na niej fantastyczny kotek. Pola takie kotki i inne zwierzaki rysowała w różnych miejscach na ścianach. Dajmy dzieciom duże papiery. Możemy okleić ścianę bristolami, zrobić z niej tapetę – dzieci od kiedy są w stanie stać z kredką, niech po tych ścianach sobie malują lub na podłodze.\nŚciany w domu nie muszą być białe i smutne, pozwólmy dzieciom ozdobić je rysunkami\nDuży format jest bardzo ważny, ponieważ pozwala na rozwinięcie gestu. Dziecko też może się obrysować dookoła, może się znaleźć w tym rysunku. Jeżeli to jest tylko mała karteczka A4 to jest strasznie biedny format dla dziecka. To jest najgorszy format na świecie. Małe dzieci lubią duże formaty i lubią malować całym sobą, rączkami, nóżkami i większe dzieci też. Myślę, że ten duży format, kredki, farby, folia na podłodze, jeżeli szkoda nam dywanu. Od samego początku to jest bardzo ważne.\nPozwólmy dzieciom rysować na dużym formacie, nie tylko na A4, na którym nie mają jak rozwinąć gestu\nPoza tym, wsparcie rodziców to, żeby zwrócili uwagę na rysunek, obrazek, na to co dziecko zrobi. Wiem po sobie, że to bardzo pomaga.\nWażna uwaga dla rodziców!\nNie starajcie się zbyt szybko nakłaniać dzieci do tego, żeby rysowali realistycznie. Realizm jest taką dyskusyjną sprawą, bo to jest tylko umowa kulturowa. W renesansie się zaczęło, że ma być realistycznie tak, żeby było jak żywe i od tamtego czasu nam się wydaje, że sztuka ma być realistyczna.\nW naszych głowach często jest takie przekonanie. Kiedy dorastamy i trafiamy do szkoły i nagle widzimy, że wszyscy zaczynają malować realistycznie, najpierw jakieś postacie komiksowe, mangi, disneye itd. to też zaczynamy. Tego się nie da uniknąć, bo my jesteśmy tak zrobieni, że chcemy się sprawdzić w różnych rzeczach. Więc jak widzimy coś nowego to chcemy spróbować.\nAle pamiętajcie rodzice, że rysunek wcale nie musi być realistyczny i absolutnie nie powinien być równo do krawędzi. Takie słowa jak: nie wychodź za kontur, pracuj dokładnie – niektórzy to lubią. Ja np. miałem takiego bzika i mam nadal, że jestem precyzyjny, lubię to i jest to wpisane w moją naturę. Ale druga część osób będzie malowała bardzo spontanicznie.\nW ogóle nie będzie znała takiego pojęcia jak „kontur”. I o to chodzi, bo to jest droga ekspresji. Więc, niech dzieci robią tak jak chcą i lubią i im później wejdą w etap naśladowania tego co kulturowo dookoła nas, tym lepiej. Tego się oczywiście nie da uniknąć, ale niech tu będzie dużo swobody i naturalności.\nNie każmy dzieciom rysować realistycznie i pozwólmy im wychodzić za linię\nChyba takiego trzymania się konturów i granic, dzieci na pewno zaczną się uczyć w szkole, więc może lepiej rzeczywiście, żebyśmy my jako rodzice ich nie wrzucali w te granice, tylko pozwolili na twórczą ekspresję. Jeszcze co do dużego formatu, to też jest świetna porada. My kupiliśmy ostatnio taką rozwijaną rolkę 10 m. Jeszcze się nie skończyła, jest długa. Co prawda tam jest wzór powtarzalny co kilka metrów, ona oczywiście ma kontury, potworki, różne wzorki, ale jak rozwijamy na podłodze to całą rodziną możemy rysować. Zaczynamy przeważnie ja z Sarą (czyli z naszą najmłodszą córką 4-letnią), a jak starszaki widzą, mają chwilę wolnego to też podchodzą i razem malujemy. To jest super sprawa dla mnie, taka jednocząca.\nTak, w dodatku taką rolkę można z jednej strony rozwijać, a z drugiej zwijać. Jak się skończy to przynieść nową i mieć później takie archiwum rolek z różnych lat wspólnego malowania. Świetny pomysł.\nW jakim wieku dzieci wykazują jakieś uzdolnienia czy talent w kierunku malowania? Bo gdy damy maluszkowi kredkę, którą ledwo trzyma to nie ma w tym dużo realizmu. Jest to jeszcze epoka przed renesansowa. Natomiast kiedy możemy powiedzieć, że dziecko ma talent czy uzdolnienie w kwestii rysunkowej?\nMyślę, że to przede wszystkim widać po tym, jak dziecko lubi często rysować. Jeżeli każdą wolną chwilę spędza na rysowaniu, malowaniu to to jest tak naprawdę wskazówka, że powinno to robić. Bo zwykliśmy mówić, że talent to jest 5-10%, reszta to jest po prostu regularna praca.\nJa myślę, że jest w tym wiele prawdy i osoby bardziej predysponowane, po prostu naturalnie lubią więcej rysować. Więc jeżeli widzicie, że wasze dzieci uwielbiają rysować, malować to najprawdopodobniej mają genetycznie już wpisane w siebie predyspozycje do bycia artystami. Zresztą jeżeli nasi rodzice, czyli dziadkowie naszych dzieci lub po prostu rodzice, mieli też takie predyspozycje to praktycznie na 100% dzieci odziedziczą. Z reguły dziedziczy się po dziadkach.\nJa np. miałem dziadka, który malował, rysował, był świetnym kaligrafem, także w 100% ja po nim mam talent, predyspozycje do tego. Rozmawiając z setkami osób w przeciągu tych wielu lat, pytałem często kto w rodzinie – dziadek, babcia malował? Odpowiedź często była, że dziadek, babcia, tata, mama. Także zawsze tak jest, że to przechodzi genetycznie. Ale myślę, że są też takie samorodki, gdzieś ten talent się zaczyna, bo musi się gdzieś zacząć.\nTalent to 5-10% sukcesu. Reszta to praca, więc pozwólmy dzieciom rysować, by już teraz zdobywały doświadczenie.\nJeszcze chciałbym zapytać odnośnie narzędzi. Coraz częściej pojawiają się takie pomoce XXI w., czyli tablety graficzne dla dzieci. Wiadomo, że zawodowi graficy, którzy projektują ciuchy, okładki to pracują na takich rzeczach, ale czy dla dziecka w przedszkole czy szkole podstawowej ma sens zakupić takie urządzenie? Czy lepiej jednak ta kartka i wolność ekspresji?\nKartka na pewno jest bardzo ważna i w zasadzie mogłaby wystarczyć. Natomiast jestem też za tym, żeby takie nowe technologie dzieciom pokazywać, zwłaszcza jak takie technologie jak tablet graficzny, podłączany do komputera lub iPad z możliwością rysowania bezpośrednio po ekranie to myślę, że można zacząć. Ty byłbyś lepszym specjalistą, w którym momencie taki sprzęt dziecku podarować. Pola ma tablet od bardzo wczesnych lat dzieciństwa i świetnie sobie z nim radzi. Świetnie się rozwija, używa go w dobry, kreatywny sposób. Więc trzeba tylko oczywiście zwracać uwagę w jakich celach ten sprzęt jest używany.\nTaki sprzęt elektroniczny też nie zastąpi doświadczeń na papierze ołówkiem, kredkami, pędzlem. Ponieważ ten sprzęt elektroniczny raczej naśladuje to co robi się na papierze pędzlami i kredkami. Więc trzeba go używać z tą świadomością, że tam są udawane efekty tego, co robimy często na papierze. Dlatego mimo wszystko farba, kredki to jest według mnie najcenniejsze, bo to jest też zmysłowe. Tam jest zmysł dotyku, czujemy dotyk farby, możemy malować palcami. Od tabletu dzieli nas zawsze szyba ekranu albo wyświetlacza i to jest inne doświadczenie.\nTablet graficzny może wspomagać naukę, ale nie zastąpi prawdziwego rysowania, bo jest pozbawiony zmysłu dotyku\nJest na pewno inne, bo tak jak mówisz, to naśladuje pierwowzór kredki czy pióra. Dodatkowo plusem jest to, że można zrobić „cofnij”. Np. coś nam nie wyjdzie, chcemy zrobić inaczej to sobie cofamy, wymażemy i możemy poprawić. Natomiast rzeczywiście minusem jest to, że nie mamy tego dotyku farby czy kredki, natomiast też nie brudzimy się, więc tak naprawdę są plusy i minusy, które też można rozważyć. Ale chyba jednak takie tradycyjne podejście, żeby zacząć od technik prawdziwych, do mnie przynajmniej, bardziej przemawia. Na te technologie zawsze jeszcze będzie czas. Zawsze możemy się tego zdążyć nauczyć, a wydaje mi się, że to istotne jest to, jakich nawyków nabierzemy, bo inaczej trzyma się tego pencila od iPada, który zawsze jest tym samym narzędziem (nie ważne czy używamy akurat kredki, pióra). A tu jednak mamy tę różnorodność sztuki i wydaje mi się, że to jest wielkie bogactwo eksperymentowania z prawdziwym rzemiosłem.\nPoza tym tam jest element przypadków. Element przypadków to jest najlepsze i najpiękniejsze co możemy mieć jako mali i całkiem duzi artyści i ja o tym często mówię. Komputer, iPad czy inne urządzenia elektroniczne często ten element przypadku odbierają. Jeżeli nam się farba rozleje – już to jakoś symulują, ale jest to tylko symulacja. Więc po co?\nElektroniczne narzędzia do rysowania próbują naśladować prawdziwe narzędzia, ale brak im przypadkowości\nŁatwiej po prostu wziąć farbę. I właśnie to co jest nieprzewidywalne to jest piękne. Z nieprzewidywalnych przypadków, wynikają najlepsze fragmenty rysunków, obrazów moich, innych rysowników, wszystkich osób z Pracowni, które oglądają naszego live’a. Dziękuję za komentarze, które wystawiacie. Dlatego ten przypadek jest niezastąpiony. Według mnie, ta możliwość cofnięcia się jest dość ciekawa z punktu widzenia psychologicznego, bo na kartce, na papierze przy farbie nie da się cofnąć.\nMożna próbować, ale to nie jest takie łatwe. Dzięki temu bardziej godzimy się z przypadkiem i jesteśmy w stanie wykorzystać go w obrazie. Ja mam takie poczucie, że to jest gdzieś głębiej zakorzenione i że twórczość bardzo głęboko w nas wnika. Jeżeli nam się później w życiu coś przydarza (a życie polega na przypadkach) to możemy te przypadki w jakiś sposób wykorzystać. Tak jak wykorzystaliśmy to w akwareli, którą dzisiaj rano wspólnie z Wami malowałem.\nMyślę, że z takiego psychologicznego punktu widzenia (chociaż to jest tylko moja teoria, bo nie jestem psychologiem) to jest ważna sprawa. Tak to czuję u mnie w środku, że rzeczy, których uczę się malując, bardzo często przekładam później na życie.\nDoświadczenie przypadkowości w rysowaniu, może pomóc nam przygotować się na różne przypadki w życiu\nWydaje mi się, że dotykamy takiej bardzo ciekawej rzeczy, bo cofamy się, jeśli coś nam się nie podoba, albo jak zrobimy błąd. Tutaj jest kwestia, na ile my powinniśmy akceptować swoje błędy i przypadki i próbować na nich zbudować coś nowego, a nie od razu wymazać, bo musi być idealnie. Bo chyba błędy są ważne w naszym życiu?\nBłędy są chyba najważniejsze w życiu. Zawsze ubolewam nad tym, że my jakoś odruchowo boimy się błędów. Ja np. zacząłem bać się błędów w szkole. Mam takie osobiste doświadczenia ze szkołą, niby dobre, lubiano mnie tam, ja innych też lubiłem, ale jakoś wewnętrznie ciężko zniosłem ten czas, dlatego że zacząłem bać się popełniać błędy.\nMiałem takie poczucie, że błąd to jest coś, za co gdzieś tam w przyszłości wisi kara nad nami. Bo dostajemy złą ocenę jak zrobimy błąd. Według mnie to jest niedobre i my później boimy się błędów też w obrazach, rysunkach. Ja często widziałem w Pracowni, jak młodsi rysownicy i trochę starsi natychmiast sięgają po gumkę.\nPostawią pierwszą kreskę na kartce i od razu ją zmazują. Jeszcze właściwie nie wiadomo czym ta kreska być, miała 3 cm, ale już jest takie poczucie, że to na pewno jest zła kreska, w złym miejscu i w ogóle wszystko jest nie tak. Myślę, że z tego powodu nie należy bać się błędów. Błędy trzeba popełniać. Z błędów trzeba nauczyć się cieszyć, bo przecież błędy powodują, że się rozwijamy.\nZ błędów trzeba nauczyć się cieszyć, bo przecież błędy powodują, że się rozwijamy\nA tak w ogóle czym jest błąd? Może nam się tylko wydaje, że popełniamy błędy. W przypadku obrazów i rysunków to bardzo często tak jest. Bardzo często właśnie pod przykrywką takich pozornych błędów, tkwią te nasze właściwe, nam tylko przypisane, fantastyczne cechy obrazu, rysunku.\nPonieważ my często staramy się naśladować kogoś i przez to wszystko co jest inne, traktujemy jako błąd i staramy się to skorygować. Właśnie przez te inności, bardzo często przejawia się nasz indywidualny, piękny charakter artysty (człowieka w ogóle). Myślę, że z błędami to właśnie tak jest. Po tym jakie błędy popełniasz, poznasz kim jesteś, prawda.\nJa jestem zapominalski i przez wiele lat słyszałem z otoczenia, że ja wszystkiego zapominam i tak się nauczyłem tego, że do dzisiaj jestem przekonany, że zapominam i jestem ekstremalnie wyczulony, żeby nie zapominać pewnych rzeczy, aby nie zawalić terminów. W tej sposób rekompensuje przekonanie, które gdzieś tam miałem.\nCzasem wydaje nam się, że popełniamy błędy, bo nie wychodzi nam naśladowanie innych, a tak naprawdę mamy szansę mamy poznać siebie\nMyślę, że wiele takich przekonań nabywamy w życiu i w rysunku, ale warto się nad nimi zatrzymać, zastanowić skąd one się wzięły i czy one bardziej pomagają, czy bardziej przeszkadzają.\nTutaj chciałbym przytoczyć jeden z komentarzy, który się pojawił od Angeliki:\n„Ciekawa kwestia dążenia do perfekcji, ideału. Nagle malowanie i rysunek przestaje być zabawą, a staje się testem, sprawdzianem umiejętności. A szkoda. Warto bawić się błędem.”\nAngelika ma rację, z tym, że warto pozwolić sobie na to, żeby coś było nie tak. Nie musi być idealnie, bo samo to słowo „idealnie” tak naprawdę jest według mnie uznaniowe. Biorąc przykład naszego rozwijanego wałka z różnymi konturami, które sobie zarysowujemy, historię z potworkami. Jakiego koloru są potwory? Czy są zielone, niebieskie, żółte czy różnokolorowe – nie wiemy jakie. Więc jakimkolwiek kolorem pomalujemy będzie spoko. Czy pomalujemy tło w takim samym kolorze, czy wyjedziemy za linię to też spoko.\nJa się staram przynajmniej zasiać w moich dziewczynach to, że nie ma tego przymusu, że coś musi być takie. Jest taki dowcip, który kiedyś słyszałem odnośnie dziecka, które na lekcji religii rysuje anioła i narysowało jakąś niestworzoną historię. Podchodzi nauczycielka i mówi:\n– Nie wiesz jak anioł wygląda? Jak człowiek i ma dwa skrzydła.\n– A Pani widziała kiedyś anioła, że tak mówi? – odpowiedział.\nWięc to też oddaje nasze podejście do tego, że my dorośli sobie coś wyobrażamy i często wtłaczamy w to dzieci, żeby one myślały, że to jest tak samo i że tak samo ma być. A może powinniśmy właśnie pozwolić im na twórczą ekspresję, zamaszystość, te ruchy pełne wolności, które tak naprawdę pozwolą im zdefiniować ich samych.\nTak, pomogą im zdefiniować ich samych, być może na całe życie. Definiujemy się każdego dnia i jest takie piękne stwierdzenie, które bardzo lubię:\n„Pamiętaj, jeżeli budzisz się rano to jesteś nowym człowiekiem. Możesz zrobić od tego dnia wszystko. Możesz zmienić swoje życie o 180 stopni.”\nPrzyjmij takie założenie, każdego dnia budzisz się jako zupełnie nowy człowiek i możesz wszystko. Nie definiujmy się, podobnie jak nie definiujmy tego jak powinien wyglądać nasz rysunek albo obraz. Bo tak naprawdę jest cała masa różnych przyczyn, z których z jakiś powodów on może albo powinien wyglądać. Ale tak naprawdę, nie ma żadnego musu, racjonalnego wyobrażenia, że on ma wyglądać tak, albo inaczej.\nKażdego dnia budzimy się nowym człowiekiem i możemy zmieniać swoje życie\nWedług mnie to jest piękne poczucie wolności i tego, że możemy zrobić wszystko na kartce i w życiu. Jeżeli to jest tylko dobre i służy to nie obawiajmy się.\nMyślę, że dlatego lubimy rysować i malować, bo to rozwija nas na innych poziomach, nie tylko artystycznych, ale rozwija nasze poczucie pewności siebie i poczucie tego, że przypadek jest czymś dobrym, co można wykorzystać, że możemy kształtować obraz tak jak chcemy. Dlatego rodziców zachęcam do tego, żeby obserwowali takie indywidualne cechy u dzieci, w tym jak one rysują i malują. Te indywidualne cechy to są właśnie one. Im mniej obrastamy taką kulturową skorupką, tego jak coś powinno wyglądać, tym lepiej. Tym bardziej jesteśmy twórczy i kreatywni.\nRysowanie i malowanie pomaga rozwijać pewność siebie i świadomość, że możemy kształtować świat dookoła\nTo ta samo przekłada się na sprawy dnia codziennego. Jeżeli jesteśmy przekonani albo wmówiono nam, że powinniśmy postępować tak, a nie inaczej, bo tak jest przyjęte. Oczywiście są jakieś normy, ale nie dajmy się pewnym normom zbyt skrępować. Jeżeli czujemy, że my byśmy chcieli inaczej, że zamiast pracować w biurze, może chcemy otworzyć schronisko w Bieszczadach. Albo wolimy robić wypieki i otworzyć cukiernię. Albo chcemy być artystami, takim wywrotowym zawodem, którego większość rodziców się boi:\n– Boże, artystą zostaniesz, z czego będziesz żył?\nTo jest ważny temat. Wiele takich smutnych przypadków przez te lata, kiedy uczę, kiedy z mojej pracowni, bardzo zdolne osoby, w pewnym momencie znikały. Znikały dlatego, że jakiś czas wcześniej, w rozmowie z takim człowiekiem dowiedziałem się:\n– Wie Pan, Panie Tomku ja uwielbiam malować, chcę to robić, ale moi rodzice chcą, żebym był… prawnikiem, lekarzem…\nW pewnym momencie ktoś taki znikał i pozostawała taka smutna pustka i wyobrażenie tego człowieka. Tylko zastanawiam się w takich przypadkach, czy uda mu się jednak znaleźć swoją drogę w życiu, czy być może podąży jakąś ścieżką, którą niekoniecznie chciałby iść.\nTakże, bycie artystą czy człowiekiem kreatywnym jest naprawdę fantastyczną sprawą. Pozornie może się wydawać, że to jest trudny, niepewny zawód, ale jaki zawód jest pewny?\nDzisiaj chyba nie ma żadnego.\nNatomiast bycie człowiekiem kreatywnym, ma tę fantastyczną zaletę, że sami decydujemy o sobie, o swoim życiu każdego dnia i przede wszystkim mamy poczucie, że możemy bardzo wiele od siebie dać. Możemy wytwarzać masę rzeczy, dawać frajdę innym ludziom. Możemy uczyć innych ludzi, możemy bardzo elastycznie decydować o tym, co chcemy robić, jak chcemy robić i z takiego życia płynie wielka satysfakcja. Myślę, że z każdego życia płynie satysfakcja pod warunkiem, że ono jest takie, jak rzeczywiście chcemy i robimy to co kochamy całym serduchem. Do tego namawiam przede wszystkim.\nBycie człowiekiem kreatywnym daje ogromne poczucie wolności i sprawczości\nTakże, rodzice – pozwalajcie dzieciom robić to co one kochają, nawet jeżeli Wam wydaje się to dziwne, abstrakcyjne albo niedorzeczne to pamiętajcie, że to nie Wy tylko ten mały człowiek (a to już jest inny człowiek) i on może zrobić fantastyczne rzeczy. Czy Elon Musk przejąłby się, gdyby ktoś mu powiedział:\n– Co ty, zgłupiałeś? Na Marsa będziesz leciał? Nie da się.\nGdyby się z tym zgodził to nie wypuszczałby teraz rakiet w kosmos. Oczywiście on jest przykładem ekstremalnym, ale potwierdzającym tą prostą regułę, że możemy zrobić bardzo wiele, o ile tylko po pierwsze – pozwolimy sobie sami na to, a po drugie – jeżeli wcześniej rodzice Ci na to pozwolą, bo od rodziców bardzo wiele zależy.\nTen przykład, w którym podałeś, że ktoś odchodzi z Pracowni, bo ma zaplanowaną inną karierę przez rodziców to chciałbym myśleć, że potem się odnajdzie być może w taki sposób, że te lata wyćwiczonej kreski, przydadzą mu się np. jako chirurgowi plastycznemu. Może będzie w stanie taką karierę zrobić. Albo będzie mistrzem grafiki wśród prawników. Różne mamy drogi i każdy podąża inną.\nPozwólmy robić dzieciom to, co kochają, nawet jeśli do końca tego nie rozumiemy\nAle skoro poruszyliśmy temat nauki…. Moje 6-letnie dziecko ładnie rysuje i widzę, że podoba jej się. Czy jest sens posyłać dziecko do normalnej podstawówki i na jakieś zajęcia typu Dom Kultury czy pracownia? Czy może znaleźć szkołę plastyczną? Albo poczekać np. do średniej szkoły plastycznej? Jak ta edukacja może wyglądać? Jak najlepiej wygląda z Twojego wieloletniego doświadczenia?\nMoże ja opowiem jak to było u mnie. Ja rysuje i maluje od dziecka i mając już lat kilkanaście (ok.13-14) bardzo mocno w to wszedłem i wiedziałem, że to jest rzecz, w której będę chciał się specjalizować. To był też taki moment, kiedy ewentualne pytania o liceum plastyczne czy zwykłe liceum, jak pogodzić pasję ze szkołą?\nJa poszedłem do zwykłego liceum, skończyłem zwykłe liceum ogólnokształcące i później bez problemu dostałem się na Akademię Sztuk Pięknych. Oczywiście ćwicząc wcześniej i przygotowując się, pod okiem kilku zacnych osób. Tu pozdrawiam Pana Michała. I to wystarczyło.\nWydaje mi się, że w przypadku szkoły plastycznej, pasja staje się w pewnym momencie też obowiązkiem. Bo nagle przedmioty artystyczne w szkole, są przedmiotami – musimy, mamy terminy itd. Myślę, że wiele zależy tutaj od osobowości. Myślę, że warto z dzieckiem porozmawiać w taki sposób:\n– Słuchaj, możesz pójść do szkoły plastycznej jeżeli chcesz, albo do zwykłej ogólnokształcącej szkoły. Tutaj będzie tak, a tutaj będzie tak. Tutaj rysowanie, malowanie będzie Twoim obowiązkiem. Będziesz musiał to robić na termin, zaliczenie, temat itd. Czy chcesz? Wyobraź sobie w tej sytuacji siebie. A tutaj będziesz najprawdopodobniej jedną osobą w klasie, która ma talent.\nW szkole artystycznej pasja staje się obowiązkiem\nJa tak miałem i wszyscy się trochę tak zachwycają:\n– Tomek, fajnie rysuje. Tomek narysuj mi coś.\nI Tomek rysował. Ja rysowałem i dawało mi to straszną frajdę. I też na pewno mnie to ukształtowało w jakiś sposób i wyrobiło we mnie takie poczucie, nie że jestem jednym z wielu w klasie, tylko jestem jedną osobą, która może coś komuś pokazać, narysować. Pewnie teraz dlatego uczę rysować, bo się przyzwyczaiłem do tej roli.\nMyślę, że to inaczej ukształtowało by mnie, gdybym poszedł do liceum plastyczne. Inaczej mnie ukształtowało to poczucie trochę takiej indywidualności na tle liceum ogólnokształcącego. Oczywiście, były też jakieś osoby inne, które fajnie rysowały, malowały, ale to jest inne środowisko niż szkoła stricte plastyczna.\nMyślę, że to jest dosyć wczesny moment na decydowanie tak naprawdę o tym, czy chcemy być artystami w przypadku np. liceum plastycznego. To już trochę redefiniuje to co później będziemy robić. Jednak tam jest więcej przedmiotów plastycznych. Pytanie, czy to nie jest za wcześnie? Czy na pewno będziemy chcieli być artystami później, przez całe życie, czy może jednak gdzieś nam się zmieni, bo znam wielu ludzi, którzy świetnie rysują, malują, ale zajmują się jakimś innym zawodem, również świetnie. Tacy multi utalentowani ludzie mają najgorzej i najtrudniej, bo im trudniej jest się zdecydować na to co chcą robić.\nTak bym podszedł do tematu i tak go przedstawił dzieciom jako rodzic.\nJa patrząc z perspektywy rodzica dzieci, które są w szkole muzycznej to tak myślę w tej chwili, że w szkole muzycznej granie jest przyjemnością, ale jest też obowiązkiem. Bo tak jak mówisz, są przedmioty, egzaminy i przynajmniej na początku w szkole podstawowej, bardzo trudno by mi było (zwłaszcza, że ja nie jestem wykształconym muzykiem) zachęcić dzieci do tego, zmobilizować je, poprawiać im błędy. Więc tu chyba jednak oko osoby zewnętrznej, która jest mistrzem jest niezbędne do tego, żeby się dobrze rozwijać. Tylko nie trzeba iść do szkoły muzycznej, można iść na przykład na lekcje prywatne czy też do ogniska. Więc tutaj podobnie, można wybrać szkołę albo jakieś pracownie, w których się kierujesz tylko pod jednym kątem.\nTak, dobrze, że o tym wspominasz, ponieważ ja rzeczywiście uczęszczałem do pracowni plastycznej Centrum Młodzieży w Krakowie. Fantastycznie się tam czułem. Też była to dla mnie taka forma kontaktu z artystami, którzy prowadzili zajęcia z innymi młodymi ludźmi, którzy byli uzdolnieni. Zresztą wielu z nich później, spotkałem na Akademii Sztuk Pięknych. Także te pasje i te osoby się jednak kierują później w kierunku wykształcenia artystycznego. Także zdecydowanie polecam takie zajęcia dodatkowe, np. w centrach kultury.\nZajęcia artystyczne w centrach kultury pomagają dziecku rozwijać zainteresowania bez natłoku obowiązków szkolnych\nPolecam też muzykę. Ja od dziecka uwielbiałem grać. Jak dorwałem tylko jakikolwiek instrument to od razu chciałem na nim grać i cieszę się właściwie, że nie poszedłem do szkoły muzycznej, bo być może bym teraz miał jakąś lekką awersję znając mu charakter. Oczywiście nie gram tak dobrze, jakbym grał po szkole muzycznej, tylko to jest cały czas zupełnie amatorskie, ale mi to pasuje i cieszę się z tego.\nMyślę, że to są bardzo indywidualne sprawy i czasami trzeba spróbować, żeby się przekonać. Jeżeli ewidentnie źle się czujemy w liceum plastyczny to jest szansa je jeszcze zmienić. To nie jest cyrograf, nieodwracalna decyzja w naszym życiu. Jest takie ryzyko czasami i spotkałem też trochę takich osób, że właśnie się jakoś zablokujemy np. w szkole plastycznej.\nBardzo dużo zależy tutaj od nauczycieli, z którymi będziemy się spotykać. To jaką wiedzę oni nam przekażą i jak nam przekażą swoją wiedzę – czy powiedzą, że coś trzeba robić tylko tak, a nie inaczej i to jest niedobre. Spotykałem takie osoby, które były strasznie wewnętrznie pozamykane, pokaleczone z przekonaniem, że w ogóle nie potrafią malować.\nPóźniej praca z takimi osobami, np. przez rok na moim zajęciach to było takie otwieranie i wracanie do ich charakteru. Często kończyło się łzami radości i stwierdzeniem:\n– Znowu kocham malować. Dziękuję! Bo gdzieś zgubiłem tą frajdę.\nTakie ryzyko w szkole może się przydarzyć. Ja wierzę, że naturalnie sami sobie poradzimy i w przypadku takich artystycznych działalności, jakieś wsparcie (nawet nieduże) osoby, od której możemy troszkę wiedzy takiej bardziej zaawansowanej przejąć -często wystarcza.\nŻeby przekonać się, czy coś stanie się naszą pasją, trzeba tego najpierw spróbować\nTeż niektóre osoby się zraziły do malowania, a niektóre nie miały szansy tego, żeby spróbować w szerszy sposób nauczenia się, bo nie miały możliwości np. finansowych, lokalowych, nie było takiej osoby blisko. Znam takie osoby i zresztą takie też u Ciebie na live’ach i na fanpagu pojawiają się głosy, że ktoś właśnie (jakaś dorosła osoba, mająca już swoje dzieci) dzięki Twoim nagraniom zaczął malować. Zaczął spełniać swoje marzenie z dzieciństwa, którego nie mógł zrobić wcześniej. To jest w ogóle wielkie WOW dla mnie. Niesamowita wartość, jaką dajesz światu, że ktoś nagle, będąc 30, 40, 50-letnią osobą, zaczyna odkrywać swoją pasję. Coś, co nie było mu dane, mając lat naście, robi teraz. To po prostu pokazuje też, jak ważną rzeczą w naszym życiu jest pasja, robienie czegoś, co lubimy robić. Powiedziałeś chwilę wcześniej o tym, że nie grasz na instrumencie jak zawodowy muzyk, ale Ci to pasuje, sprawia Ci to przyjemność. Tu chyba jest to samo – odkrywajmy te nasze pasje.\nZdecydowanie. Pasja jest według mnie najcenniejszym co możemy w życiu mieć, tak bardzo osobiście i w środku. Niech to będzie jakakolwiek pasja. To może być pieczenie babeczek, granie nawet nieporadnie na ukulele lub gitarze. To może być zbieranie znaczków, zbieranie grzybów, to może być cokolwiek. Ale pasja to jest nasz oddech, taka szansa na nasz restart wewnętrzny. Ja sobie nie wyobrażam życia bez pasji. Ja mam za dużo pasji.\nPasja jest najcenniejszą rzeczą jaką możemy mieć w życiu\nWidziałem, że na live’ach nie tylko malowałeś, ale jest i gra na instrumencie, pieczenie pizzy, więc dużo rzeczy tam się u Ciebie pojawia.\nOczywiście, właśnie upiekłem genialne ciasto dyniowe i chętnie bym podał przepis. Pasję warto mieć. To są dla mnie też najbardziej wzruszające historie, kiedy ktoś pisze na live’ie albo prywatnie do mnie, że zaczął rysować, malować, bo kiedyś rysował, malował i przestał. Zobaczcie, jako dzieci myślę, że 99,99% ludzi uwielbia rysować i malować. Wszyscy, jako dzieci potrafimy rysować i malować.\nNatomiast „przestajemy umieć” rysować i malować jak dorastamy. My tak naprawdę nie przestajemy. Cały czas jesteśmy w stanie rysować i malować, tylko w pewnym momencie zaczyna nam się wydawać albo ktoś nam powiedział, że nam nie wychodzi albo sobie sami wmówiliśmy, że nam nie wychodzi, albo się boimy, że się wygłupimy czy coś nam nie wyjdzie. Według mnie, to się przenosi na każdą inną dziedzinę życia. W pewnym momencie po prostu przestajemy sobie na pewne rzeczy pozwalać. To jest wielki błąd. Na przykład nie upieczemy ciasta, bo się będziemy bali, że się spali. Czasem się spali, ale przeważnie wyjdzie.\nDużym błędem dorosłości jest to, że gdy dorastamy, zaczynamy sobie wmawiać, że nie potrafimy wielu rzeczy, które jako dzieci robiliśmy bez problemu i strachu\nDlaczego ja zacząłem grać np. na flecie poprzecznym? Bo 3 lata temu spotkałem Daniela (którego serdecznie pozdrawiam), świetny flecista i dyrygent. Daniel powiedział mi:\n– Tomek, słuchaj flet poprzeczny wcale nie jest takim instrumentem, na którym się nie da grać.\nJa przez całe życie byłem w takim przeświadczeniu, bo usłyszałem jako dziecko, że to jest tak trudny instrument. A Daniel powiedział dwa proste słowa:\n– Po prostu spróbuj.\nDzień później, pobiegłem do sklepu, kupiłem używany flet poprzeczny i wieczorem już grałem.\nZajęło mi to prawie 40 lat, żeby podjąć tą decyzję.\nPo prostu spróbowałeś.\nU nas z gotowaniem jest podobnie, bo obie starsze córki uwielbiają gotować. Pooglądały sobie na YouTubie różnego rodzaju przepisy. Jak mamy urodziny to nie mamy potrzeby iść kupować tort, bo pieką sobie wzajemnie. Też się podzieliły pewną specjalizacją, bo starsza wybiera konkretny przepis, dba o bryłę główną i smak, a młodsza specjalizuje się w robieniu ozdób z masy cukrowej. Więc też się u nich jakaś tam specjalizacja dokonuje.\nCzasem wystarczy spróbować czegoś nowego, pomimo obaw i wieloletnich uprzedzeń\nW kontekście tego o czym mówiliśmy, o rodzicach wspierających pasje dzieci i nie tylko to taką okazją też jest zbliżający się Mikołaj i Święta. Na przykład rok temu, Mikołaj naszej córce przyniósł zestaw barwników spożywczych, a drugiej zestaw małych narzędzi do rzeźbienia w masie cukrowej. To jest niesamowite, że one potrafią siedzieć 2, 3 godziny nad tym. To jest dla mnie niesamowite, bo nawet w kontekście lekcji, żeby przesiedziały i czegoś się pouczyły to tylko tyle co trzeba, a potem game over, koniec.\nAle tutaj to się staje trochę ich pasją. Nie wiem czy one pójdą w tę stronę dalej czy nie, w jaki sposób to pójdzie, ale my ich nie zniechęcamy. To jest też trudne dla rodzica, bo jeżeli one robią tyle babeczek i ciast to siłą rzeczy, ja się przestaje w drzwiach mieścić, więc muszę bardzo uważać. Ale to jest dla mnie super, że im to sprawia taką radość, że po prostu pozwalam im to robić.\nOtóż to, pozwalajmy sobie i pozwalajmy dzieciom robić takie różne rzeczy.\nTu jeszcze chciałbym przeczytać jeszcze jeden komentarz:\n„Z perspektywy psychologa i przyszłego arteterapeuty, akceptacja siebie zdobywana przez swobodną ekspresję w sztuce jest niezwykle istotna. Może stanowić jedyną drogę dotarcia do pozamykanych dzieci i dorosłych.”\nJa nie jestem psychologiem, ani nie jestem artystą, ale lubię sobie pograć na gitarze i wtedy czuję, że jest mi lżej, przyjemniej i fajnie. Tak, staram się rozwijać i też jest takie moje niespełnione marzenie ukończenia szkoły muzycznej, więc moje dziewczyny chodzą. Poprosiłem je kiedyś o to, żeby mnie zaczęły uczyć muzyki. Więc pierwszą klasę ze mną przerobiły, mam nadzieję, że pójdzie to dalej, bo chwilowo nie było kiedy. Ale rzeczywiście takie pozbycie się ograniczeń, daje naprawdę wielką przyjemność i radość.\nJeszcze dodam z mojej strony, że mam wrażenie, że zdecydowanie za mało doceniamy rolę sztuki i wrażliwości w naszym życiu. Bo świat się tak poukładał i zwariował, że staliśmy się tacy bardzo konkretni, bardzo zadaniowi.\nMam wrażenie, że wiele osób żyje bez miejsca i czasu na swoją pasję, na świadomość tego, że każdy ma większą lub mniejszą potrzebę zrobienia czegoś dla siebie. Zrobienia czegoś kreatywnego na różne sposoby. Powinniśmy znacznie więcej uwagi poświęcać sobie samym czy też naszym dzieciom (udostępniać im różne możliwości).\nNie zmuszajmy dzieci do tego, żeby grały na wszystkich instrumentach i malowały. Są takie momenty, kiedy po prostu skupiamy się na innych rzeczach. Być może nie są one specjalnie kreatywne, ale czas też jest potrzebny – dzieciom, nam. Więc bez nadmiernego ciśnienia i nadmiernej presji, ale zdecydowanie szukajmy czasu dla siebie. Szukajmy swoich pasji, bo będziemy dzięki temu, bardziej szczęśliwymi ludźmi.\nCzas jest nam bardzo potrzebny, więc zwolnijmy i zacznijmy go szukać dla siebie\nI nie da nam tego szczęścia żadna inna sprawa, żadna premia w pracy, jeżeli wypracujemy więcej nadgodzin. To jest radość krótkotrwała, którą wydamy na najbliższych zakupach, a frajda i satysfakcja, którą będziemy mieli z czasu, w którym nawet niewiele robimy, tylko może pójdziemy do lasu albo pójdziemy do lasu ze szkicownikiem i przyniesiemy parę szkiców, zbierzemy parę kamyków, żeby zobaczyć jakie one mają kształt, pogramy chwilę na instrumencie (chociaż może nie będzie to gra pierwszej klasy).\nDzięki tym chwilom, zrozumiemy coś co jest według mnie w życiu najważniejsze, czyli to, że w życiu liczy się poczucie wewnętrznego szczęścia. A takie poczucie daje nam tylko doświadczanie życie tak jak chcemy. Takiego życia, jakie nam jest pisane albo jakie odkrywamy przed samym sobą. Ale trzeba sobie najpierw dać czas na to.\nW życiu liczy się poczucie wewnętrznego szczęścia. Pozwólmy sobie go doświadczyć\nWszyscy tak naprawdę, gdzieś w głębi serca, mówimy czy chcemy, żeby nasze dzieci były szczęśliwe. Moim marzeniem jest to, żeby moje dziecko było szczęśliwe. Abstrahując już od tego, że czasami zapominamy, żeby samemu sobie to szczęście najpierw zapewnić to właśnie czasem też zakładamy, że my wiemy w jaki sposób zrealizować to, żeby dziecko było szczęśliwe na nasz sposób, a nie dajemy im przestrzeni na to, żeby one rozwijały się same. Tutaj w tych komentarzach to się właśnie przewija bardzo mocno:\n„Trzeba dać przestrzeń w swoim świecie”.\nJakbyś mógł powiedzieć jeszcze Tomku, gdzie można Cię znaleźć w sieci?\nMożna mnie znaleźć dwa razy dziennie na żywo na Facebooku i na YouTubie. Jest to Pracownia Oko. Także, jeśli wpiszecie Pracownia Oko to znajdziecie moje zajęcia, które już od ponad 8 miesięcy odbywają się codziennie, przez 6 dni w tygodniu.\nJuż tych lekcji było jakieś 550. Wszystko to jest zapisane na Facebooku przede wszystkim, bo YouTube później troszkę wszedł. Zapraszam na Facebooka, tam zupełnie za darmo można oglądać wszystkie lekcje, rysować, malować ze mną, z Darią, z Polą, bo ona też prowadzi swoje zajęcia w soboty.\nPojawił się komentarz:\n„Tomek jest już wszędzie”.\nCzasem nawet 3 razy dziennie się pojawiasz. To chyba musi być z Twojej strony pasja rzeczywiście, bo nie męczy Cię to i nie czujesz się jakoś z tym zmęczony, wypalony. Jak żyć pasją? Jak ją odnaleźć, ale jak też nią żyć po to, żeby ona dawała tą radość, żebyśmy się nie wypalili?\nŻyć pasją na całego, nie bać się, żyć odważnie pasją przede wszystkim. Jeżeli będziemy pozytywnym wariatem na jakimś punkcie to dojdziemy tam gdzie chcemy dojść, odkryjemy po drodze rzeczy, których nawet byśmy się nie spodziewali odkryć.\nTak naprawdę nigdy się nie dowiemy, dokąd nas to zaprowadzi, bo różne rzeczy mogą się przydarzyć, ale przede wszystkim obserwujmy co się dzieje dookoła, bo jestem głęboko przekonany, że dostajemy masę sygnałów od rzeczywistości, które być może interpretujemy, tylko może tu nie ma jakiejś takiej tajemniczej siły, która nam te sygnały wysyła, ale będziemy czytać.\nNigdy nie dowiemy się dokąd nas może zaprowadzić droga, dopóki na nią nie wejdziemy\nSzukajmy sygnałów, mając pasję, które podpowiadają nam, co możemy, co powinniśmy zrobić, może czego powinniśmy spróbować. Jeżeli chcemy czegoś spróbować nowego to próbujmy. Bo pamiętajmy, że nasza pasja się zmienia, tak jak zmieniamy się my. To jest ważne. A jeżeli nasza pasja jest też naszym zawodem, (czego oczywiście życzę serdecznie i z całego serca każdego, bo to jest najlepsze połączenie) to tak naprawdę nie ma rozgraniczenia między pasją a zawodem.\nWydaje mi się, że to jest to do czego powinniśmy zmierzać, bo wiadomo, że trzeba też jakoś funkcjonować i jestem głęboko przekonany, że każda pasja jest w stanie przerodzić się w sposób na życie. Funkcjonowanie i życie tą pasją i dawanie światu od nas tego, co z naszej pasji wynika. Zatem pozwalanie sobie i naszym dzieciom mieć pasję to jest według mnie przepis na naprawdę fajne, pasjonujące życie.\nPomóżmy dzieciom mieć pasjonujące życie\nTaką myśl kiedyś słyszałem, że jeżeli kochasz to co robisz, czym się zajmujesz to nie przepracujesz ani jednego dnia w swoim życiu.\nJest to prawda, chociaż czasami jest oczywiście zmęczenie, bo każda pasja potrafi męczyć tak czysto fizycznie, ale frajda jest niesamowita. I paść ze zmęczenie, ale mieć z tego frajdę to jest najpiękniejsze doświadczenie, jakie można mieć w życiu. Życzę każdemu, żeby właśnie wieczorem czuł ten rodzaj zmęczenia, że było warto.\nTym życzeniem możemy chyba zakończyć. Życzę tego każdemu, kto nas ogląda teraz, kto nas będzie oglądał, słuchał w przyszłości, wszystkim Twoim fanom, którzy oglądają Twoje lekcje i Tobie również tego właśnie, żeby ta pasja zawsze w nas była.


Pogoda dla Kalet na 26 października 2019 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Kalet na 26 października 2019\nPiątek, 25 października 2019 (04:20) Aktualizacja: Sobota, 26 października 2019 (04:14)\nW sobotę 26 października, w Kaletach będzie częściowo słonecznie.\nCzeka nas bardzo ciepły dzień. Najniższą temperaturę nad ranem zanotujemy około godziny trzeciej, wyniesie ona tylko 5 stopni Celsjusza. Od tego momentu będzie ona rosła i około godziny siódmej wynosić ona będzie 7 stopni. Maksymalną temperaturę 20 ºC termometry wskażą o godzinie piętnastej, a odczucie ciepła będzie nieznacznie, o 1 stopień niższe. Po południu temperatura zacznie spadać i o 22:00 termometry pokażą tylko 11 stopni Celsjusza.\nPrognozuje się łagodny wiatr o prędkości 13 km/h. Rano powieje z północnego wschodu, a później z południa. Najsilniejsze porywy mogą dochodzić do 22 km/h, zwłaszcza między godziną czternastą a szesnastą.\nSłońce wstanie o 7:24, a zajdzie o 17:31. Dzień potrwa 10 godzin i 6 minut i będzie dłuższy od najkrótszego dnia w roku o 2 godziny i 8 minut.\nKsiężyc pojawi się na niebie o 4:36, a zajdzie o 17:15. Jego widoczność dwa dni przed nowiem wyniesie 4%. Nasz naturalny satelita znajdzie się w perygeum.


Działka Sprzedaż, Lędziny, 1406.00 m2, 176000 zł\nDziałka w Lędzinach!\nOferujemy do sprzedaży piękną parcelę budowlaną położoną w Lędzinach. Powierzchnia działki wynosi 1406 m2. Nieruchomość kształtem zbliżona jest do prostokąta o wymiarach 22x67m. Dojazd do nieruchomości odbywa się gminną drogą asfaltową. Przez działkę przechodzi linia wysokiego napięcia.\nPołożenie nieruchomości w centrum Lędzin zapewnia komfort życia. Bezpośrednie sąsiedztwo działki stanowi zwarta zabudowa jednorodzinna, a z drugiej strony mamy otwartą przestrzeń. W niedalekiej odległości znajdują się liczne punkty handlowo-usługowe, restauracja, przychodnia, a do najbliższego przystanku autobusowego mamy jedynie 450 m.\nDla działki wydane zostały warunki zabudowy dla budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego!\nwoda - w granicy,\ngaz - działki sąsiednie,\nkanalizacja - w drodze dojazdowej,\nprąd - przechodzi przez działkę.\nSymbol oferty LDR-GS-4275


Przepis na szczęście: 456. Ciasto marchewkowe z patelni.\nwhiness22 września 2015 07:39Cudowny omlet <3 Ja marchewkowe do tej pory robiłam tylko placki ;)OdpowiedzUsuńMagdalena Kuchaja22 września 2015 07:59mmmm taki start dnia musiał być udany i pełen energii!OdpowiedzUsuńMaja Wierzbicka22 września 2015 08:01o ja cie!! pysznosci OdpowiedzUsuńporannie22 września 2015 08:03Jeśli masz determinację-koniecznie to wykorzystuj i sięgaj wysoko, byleby nie popaść w skrajny perfekcjonizm w każdej dziedzinie. Marchewkowe ciasto robię od... ponad roku. I zrobić nie mogę :P To może omleta chociaż.. :)OdpowiedzUsuńWeronika B.22 września 2015 08:09Oj wiesz, że ja też lubię połączenie marchewki z masłem, a banana z masłem to już szczególnie. A skoro też miałaś dziś na 2 lekcję, to okazja akurat żeby zaszaleć :P trzymam kciuki za realizację marzeń i ambicji, potrzebne książki Ci podrzucę, ale pamiętaj żeby te ambicje nigdy nie stanęły wyżej niż zdrowie i dovre samopoczucie kochana :*OdpowiedzUsuńDaria22 września 2015 08:10takie pozytywne posty chcę tu czytać! spełnianie marzeń jest czymś cudownym co daje motywację do życia! :)marchew, banan i masło orzechowe to jedno z moich ulubionych połączeń (jak wiele innych jeszcze, ale co tam!:D) - idealnie! <3OdpowiedzUsuńWiktoria B.22 września 2015 08:54Ja tak dawno takiego "ciasta" nie jadłam..marchewkowego prawdziwego nigdy nie robiłam..taki omlet kusi!Mam nadzieję, że będzie u Ciebie coraz lepiej! Buziaki! :**OdpowiedzUsuńPatrycja K22 września 2015 09:25Jak dla mnie bez tego połączenia smakowego nie ma jesieni, choć w ciągu roku też smakuje no ale teraz najlepiej <3OdpowiedzUsuńKinga Kornacka22 września 2015 09:30Ja planuję marchewkowe ciasto zrobić właśnie niebawem dla współlokatorek. Choć bez dodatku orzechów (przez alergię), ale mam nadzieję, że już sam smak marchewki w pulchnej masie w pełni to wynagrodzi :)OdpowiedzUsuńAgnieszka22 września 2015 12:23A ja uśmiecham się nie tylko na widok tego cudownego śniadania, ale też słów pod spodem i wysyłam kolejną dawkę motywacji, bo wierzę w Ciebie ogromnie :)OdpowiedzUsuńPatrycja T22 września 2015 12:31Marchewkowe ciasto chodzi za mną już tak długo :D Jutro jestem u Ciebie na takim śniadaniu :D Zacznij trzeć marchewkę :DOdpowiedzUsuńMagda Lena22 września 2015 12:45Bardzo podoba mi się Twoje nowe tło do fotografowania :) Sama bym chętnie takie sobie skombinowała. A co do połączenia marchewki i banana - to muszę spróbować :)OdpowiedzUsuńPam.22 września 2015 14:07Nie pamiętam kiedy o ile w ogóle łączyłam banana z marchewką. w wypieku. Muszę spróbować :)Ja trzymam kciuki za realizację wszystkich Twoich marzeń i planów :*OdpowiedzUsuńaĝ.22 września 2015 14:08Tez uwielbiam połączenie banana, marchewki i masła orzechowego. Takie jesienne, takie pyszne <3Powodzenia, mocno trzymam za Ciebie kciuki! :* Ambicje w życiu to ważna rzecz, warto je urzeczywistniać, być wytrwałym i pracowitym :)OdpowiedzUsuńKasia22 września 2015 14:51Spełnienie marzeń, ambicje itd - ważne ważne, ale uważaj na siebie, bo chyba cierpisz na tą samą przypadłość co ja, zwaną perfekcjonizmem. Nie mniej jednak gorącą trzymam kciuki i życzę powodzenia, bo sama też nie umiem z czegoś tak po prostu zrezygnować ;) :* A omleciora dawno nie jadłam, muszę w końcu zrobić coś na patelni :DOdpowiedzUsuńPatrycja K22 września 2015 15:26Jak dla mnie bez tego połączenia smakowego nie ma jesieni, choć w ciągu roku też smakuje no ale teraz najlepiej <3OdpowiedzUsuńPaulina22 września 2015 16:11Ja uwielbiam to zestawienie! <3Małymi kroczkami, jednak zawsze do przodu! :)OdpowiedzUsuńNatalia x22 września 2015 16:45o jak ja dobrze wspominam tego omleta! *,* Genialnie Ci wyszedł :D Mam nadzieję, że dasz ze wszystkim radę, pamiętając również o odpoczynku :*OdpowiedzUsuńmuffintime22 września 2015 17:01Uwielbiam marchewkowe :) Omlecik wyszedl Ci pysznie :* OdpowiedzUsuńMadzia22 września 2015 17:06Ale puszysty <3 Życzę powodzenia w realizacji celu ;>OdpowiedzUsuńDuchBuhh22 września 2015 20:46Te słowa równie dobrze mogą zadawać ból nie do opisania :)Eh, ale omlecik wyszedł pierwsza klasa, i muszę się przyznać, nigdy tak nie łączyłam smaków :Phttp://worshipingmornings.blogspot.com/OdpowiedzUsuńSonia Walla22 września 2015 21:27to prawda, marchew i masło orzechowe są idealnym duetem :)OdpowiedzUsuńNatalie22 września 2015 23:45Ambicja to super cecha, ale nie można z nią przesadzać. Mam nadzieję, że Twoje ambicje i marzenia się spełnią ''po normalnemu'' :)OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Instrukcja obsługi ARCHOS 101E NEON laptopy i notebooki - 18 opinii o ARCHOS 101E NEON Obejrzyj testy, próby i porównania z Laptopy i notebooki ARCHOS 101E NEON\nDiplotop – porównanie produktów - gromadzi opinie i testy użytkowników ARCHOS 101E NEONDzięki nieocenionej bazie danych, 18 opinii o Laptopy i notebooki ARCHOS 101E NEON, Diplotop porównuje Laptopy i notebooki ARCHOS 101E NEON z jego konkurentami, aby wybrać najlepszy produkt.\nPobierz przewodnik lub podręcznik użytkownika dla ARCHOS 101E NEON.\nOpinia o ARCHOS 101E NEON\nUżytkownicy ARCHOS 101E NEON uważają, że jest bardzo łatwy w obsłudze.Przeciętnie użytkownicy uważają, że produkt jest dużo bardziej niezawodny niż produkty konkurencji., W tej kwestii użytkownicy są jednomyślni. Jeśli chcesz się upewnić, że ARCHOS 101E NEON spełnia wszystkie Twoje wymagania – wykorzystaj doświadczenie innych użytkowników Diplofix.\nWydajność została oceniona przez użytkowników jako średnia., Oraz wielu użytkowników podziela to zdanie. Użytkownicy twierdzą, że cena jest odpowiednia w stosunku do oferowanych usług Znajdziesz odpowiedź na wszystkie pytania w instrukcji dla ARCHOS 101E NEON (informacje, specyfikacje, rozmiar, akcesoria, itp).\nCzy 101E NEON jest łatwy w użyciu?\n18 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że ARCHOS 101E NEON jest bardzo łatwy w obsłudze.\nCzy 101E NEON jest bardzo wydajny?\n18 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że ARCHOS 101E NEON jest w swojej kategorii na najwyższym poziomie technicznym, oferuje najwyższą jakość lub możliwości.\nCzy 101E NEON jest solidny i wytrzymały?\n18 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że uważasz ARCHOS 101E NEON jako produkt bardzo solidny, który będziesz mógł używać długo zanim się uszkodzi.\nCzy 101E NEON ma dobry stosunek ceny do jakości?


Rocznicowe remanenty blo(a)giera – Tatulowe opowieści\n2 lipca 2009 Tatul\n17 uwag do wpisu “Rocznicowe remanenty blo(a)giera”\nWszystkiego dobrego z okazji 1 rocznicy blogowania ,dalszych ciekawych opwieści oczekjemy ,za dotychczasowe WIELKIE DZIĘKI I SLOWA UZNANIA .Udanego wypoczynku z rodzina zycze pozdrawiamy .\n2 lipca 2009 o 5:40 pm\nWszystkiego najlepszego z okazji 1 rocznicy blogowania i dalszych sukcesow w pisaniu .Dziekujemy za dotychczasowe piekne opowiesci plynace prosto z serca .Pozdrawiam z pieknych choc mokrych Myslowic i zycze milego dalszego wypoczynku w gronie rodziny.\n2 lipca 2009 o 6:43 pm\nDziękuję za słowa uznania i życzenia. Czy będą jakieś podpowiedzi co do przyszłych tematów?\n3 lipca 2009 o 3:41 am\nWszystkiego najlepszego z okazji 1 rocznicy pięknego blogu długich lat pisania ku radości czytających Dla mnie jest to piękna lektura do czytania i nauka od Ciebie i gości często wspomnienia z młodości Pozdrawiam Ciebie ,Ele i całą rodzine\n3 lipca 2009 o 4:44 am\nOdnośnie podpowiedzi temetów ,myśle że jesteś Czesiu skarbnicą ,która w zakamarkach ma ich bardzo dużo i tak szybko się nie wyczerpią .Póżniej będziemy podpowiadać .\n3 lipca 2009 o 12:40 pm\nW.Z. Dzięki. Poczekam zatem w nadziei, że jest O.K.Pozdrawiam\n3 lipca 2009 o 4:05 pm\nGratulacje z okazji I-szej rocznicy.Zawsze z ciekawością tu zaglądam znajdując ciekawe tematy,interesujące komentarze i najnowsze nowinki z rodzinnych stron.Czytając posty mozna czegoś się nauczyć i inaczej spojrzeć na poruszane w nich zagadnienia. Czekam na następne życząc miłego pobytu za oceanem.Pozdrowienia dla rodzinki. A tak swoją drogą ciekaw jestem jak wygląda Polska z drugiej strony,z oddali. Jak postrzegają ją Amerykanie,czy są wzmianki w telewizji,prasie,jak Polskę postrzega polonia amerykańska itp..A może był by to temat na posta już po powrocie do Polski?\n5 lipca 2009 o 12:08 am\n~Stanisław,Serdecznie dziękuj za wielce inspirujący komentarz. Miło mieć taką informację zwrotną o wartości moich opowieści. Jak zawsze z wielkim zainteresowaniem patrzę na otaczający mnie świat i zbieram wszelkie informacje przydalne do objaśniania tego co dostrzegłem. Później pozostaje w miarę przystępnym językiem to opisać i …czekać na komentarze. Tematy jakie Pan zakreślił mam i ja w polu swoich zainteresowań. Będę o tym pisał.Pozdrawiam serdecznie\n5 lipca 2009 o 1:49 pm\nRazem uczciliśmy rocznicę bloga – kawą, a wieczorem mohito. Bardzo się cieszę, że udało mi się odkryć talent Tatula. Ucałowania rocznicowe,\n5 lipca 2009 o 1:08 am\n~Alusia 51 pisze:\nWszystkiego najlepszego z okazji roczku w blogowaniu! Co takiemu piszącemu jubilatowi kupić na pamiątkę? Dawniej to może eleganckie pióro, a teraz co nowa klawiaturę? Czekam na pomysły zrealizuję, pozdrawiam wraz z odgłosem fajerwerków –\n5 lipca 2009 o 3:34 am\n~Alusia 51, Dziękuję za życzenia. Na prezenty stanowczo za wcześnie. Zbyt małe zasługi. Będę się jednak starał zasłużyć na prezenty w dalszej pracy nad blogiem.Pozdrawiam serdecznie\n6 lipca 2009 o 3:26 am\nRoczek Panu stuknął, myślę, że to dużo. Gratuluę\n5 lipca 2009 o 7:38 pm\n~maleńka_pń, Bardzo dziękuję za słowa uznania. Czy mógłbym jednak prosić o wypowiedż odnoszącą się do pytań jakie postawiłem w remanentowych obrachunkach? Mało kto zwrócił na nie uwagę, a ja pozostałem bez odpowiedzi na nurtujące mnie pytania.Pozdrawiam\n6 lipca 2009 o 2:21 pm\nMi bardzo podoba się to co Pan robi. A co do tematów, które powinien Pan poruszć hm napewno muszą być ważne, ponadczasowe, czasami kontrowersyjne, ale bez względu na wszystko ja i tak będę Pana stałą czytelniczką.\n6 lipca 2009 o 11:09 pm\nmaleńka_pń. Dziękuję za odpowiedź. Teraz wiem,że mam trzymać dotychczasowy kurs, czy tak? Cieszę się z deklaracji pozostania w kręgu czytelników i komentatorów.Pozdrawiam serdecznie\n6 lipca 2009 o 11:34 pm\nJa jestem spozniona, ale zyczenia wysylam najcieplejsze. To jest jedyny dzien, kiedy mam dostep do komputera. W Polsce dziala to troche wolniej, ale przeciez jak wroce do domu- znow bede Pana zanudzala dlugimi komentarzami :-)) , bo moj wlasny komputer dziala jak blyskawica. Nic to-pozdrawiam Pana i cala rodzine.\n12 lipca 2009 o 6:23 pm\n`Brzoza, Dziekuje za zyczenia.Czekamy wszyscy na komentarze z wyprawy do ojczyzny.Pozdrawiamy\n12 lipca 2009 o 6:54 pm


Toruń, Skarpa, Ślaskiego, TANIE MIESZKANIE od zaraz\nTANIE MIESZKANIE od zaraz\nToruń, Skarpa, Ślaskiego\nSprzedaż 195 000 zł\nSzukasz niedrogiego mieszkania od zaraz? Mam dla Ciebie propozycję lokalu Na Skarpie. W pobliżu znajdziesz przychodnię, szkoły z basenami, punkty handlowo usługowe, targowisko. Niewątpliwym atutem jest też lasek miejski z placami zabaw dla dzieci oraz ławkami. W pobliżu znajdują się korty tenisowe, boiska sportowe oraz siłownia na wolnym powietrzu. Osiedle jest dobrze skomunikowane z pozostałymi dzielnicami Torunia.\noraz przedpokoju o łącznej powierzchni 48,4 m2 . Ekspozycja okien południe północ powoduje ,że jest ono odpowiednio nasłonecznione. Jest idealne dla osób, dla których to będzie pierwsze samodzielne lokum.\nCię moja oferta chętnie przekażę Ci dodatkowe szczegóły oraz zaproponuję obejrzenie mieszkania w dogodnym dla Ciebie czasie.\nCena za m2: 4 029 zł / m2\nCzynsz zł: 383