Astroturfing po polsku, czyli spacerowicze z identycznymi świeczkami. Kariera jednego terminu - Dziennik.pl\n24 lipca 2017, 14:28 Ten tekst przeczytasz w 3 minuty\nAstroturfing zawrotną karierę robi od soboty, a jest niczym innym jak eufemistycznym określeniem używanym na nazwanie pozornie spontanicznych działań, których celem jest wyrażenie poparcia lub sprzeciwu dla polityka, idei, produktu, firmy, a nawet wydarzenia.\nTermin pochodzi od angielskiego słowa astroturf – marki sztucznej trawy popularnej w Stanach Zjednoczonych. Z czasem jej nazwa usamodzielniła się na tyle, że dziś z powodzeniem używana jest w marketingu (także politycznym) jako synonim siania sztucznej trawy. Olgierd Annusewicz, politolog z Uniwersytetu Warszawskiego: Innymi słowy to działanie grupy ludzi, którzy za kasę i w sposób zorganizowany podjęli się popularyzacji danej idei, by osiągnąć założony cel.\nInnym określeniem tego typu działań są też: green marketing, czyli zielony marketing (wbrew pozorom nie ma nic wspólnego z działaniami z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu) czy np. buzz marketing lub marketing szeptany - oba oparte przede wszystkim na rekomendacjach.\nW astroturf marketingu obowiązuje kilka podstawowych mechanizmów. Najważniejszy z nich wykorzystuje bardzo stary mechanizm: bazuje na przekonaniu, że jeśli coś zostało zainicjowane spontanicznie, to musi być prawdziwe i – co równie istotne – mieć szczytne cele. A to oznacza, że zarówno motywy, jak i personalia inicjatorów mają, co do zasady, pozostać ukryte. Czytaj: działania mas mają wydawać się niekontrolowane.\n- To część szerszego zjawiska, które nazywam spindoktoryzm, polegającego na wywoływaniu pewnego rodzaju napięć w społeczeństwie, a to poprzez wprowadzanie do obrotu pewnych inicjatyw, tworzenie wydarzeń i wpisów w mediach społecznościowych czy np. kontrolowanie źródeł informacji – tłumaczy w rozmowie z dziennik.pl Sebastian Drobczyński, ekspert od marketingu politycznego. Jak podkreśla, równie skutecznymi narzędziami w tym przypadku mogą być: black magic, zwany w Polsce czarnym PR czy np. przykrywanie wpadek polityków poprzez natychmiastowe przywoływanie co najmniej dwóch ich sukcesów.\nW czasach kiedy internet nie był jeszcze tak popularny, były to także akcje masowego wysyłania listów, organizowania pikiet czy np. inspirowania publikacji w mediach.\nJak do tej pory jednym z najgłośniejszych (książkowych) przykładów była aktywność grupy Working Families for Wal-Mart i jej fałszywy blog Wal-Marting Across America. Rzekomo oddolna organizacja miała wspierać opór sieci handlowej przeciwko związkom zawodowym. W rzeczywistości utworzona została – jak się potem okazało – przez sam Wal-Mart i agencję PR Edelman.\n- Jeśli chodzi z kolei o marketing polityczny, to przypominam sobie inną amerykańską aktywność. Kiedy John McCain walczył z Barackiem Obamą o fotel prezydenta Stanów Zjednoczonych, wyciągnięto mu m.in. fakt, że był dużo od niego starszy i nie miał skrzynki mailowej – mówi Sebastian Drobczyński. – A jak nie ma skrzynki, to nie ma też bieżącej wiedzy, co dzieje się na świecie i jest niezdatny do rządzenia - taki był przekaz powielany potem na nowo tworzonych blogach, jak i np. w mediach społecznościowych. Wszędzie, gdzie się dało – dodaje.\nW Polsce takim przykładem, jak podejrzewa dr Olgierd Annusewicz z Uniwersytetu Warszawskiego, może być np. kampania Andrzeja Dudy w mediach społecznościowych; dokładnie ten jej element, który wymierzony był w Bronisława Komorowskiego. Wytykano mu wtedy m.in. problemy z ortografią czy np. (nad)używano określenia "strażnik żyrandola".\n- A trwające nadal protesty przeciwko reformie sądownictwa? – dopytuję.\n- Noszą co prawda znamiona przemyślanej strategii protestów, bo nie wykorzystują logo partii – ktoś musiał na to wpaść – ale daleki jestem od stwierdzenia, że nadzorowane są przez zagranicznych manipulantów albo przedstawicieli opozycji oderwanych od koryta.\n- To jedyny argument?\n- Nie. Bo o ile mogą sobie wyobrazić sztuczny tłok wywołany w Internecie, choćby poprzez publikację komentarzy, to jednak wyjście dziesiątek tysięcy osób w całym kraju jakoś nie mieści mi się w mojej definicji siania sztucznej trawy. Polacy przecież nie są tacy głupi, żeby protestować po przeczytaniu nawet 100 tys. wpisów w sieci – kwituje.\nZdaniem TVP protesty przeciwko reformie sądownictwa są w Polsce organizowane przez amerykańskiego miliardera George'a Sorosa i za jego pieniądze – to on miał opłacać opozycję, by obalić rząd Prawa i Sprawiedliwości. Manifestacje miały być odgórnie przygotowane, czego dowodem ma być fakt, że jej uczestnicy trzymają w rękach podobne świeczki.\nsąd polityka sianie sztucznej trawy astroturfing PiS astroturf marketing protesty tvp


Buty NANDO MUZI - Ekskluzywne obuwie - Kolekcja 2022 | Apia\nSandały S476MK7 14263 Beige\nSneakersy A240F67 Star Nero\nKlapki S646F51 Bianco\nSneakersy A240F67 Vel. Star Nero\nObuwie Nando Muzi\nNando Muzi jest jedną z najlepszych, włoskich marek obuwniczych. Nando Muzi od wielu lat specjalizuje się w projektowaniu i produkcji damskich butów oraz akcesoriów, których perfekcyjna jakość znacznie przewyższa ogólnodostępną konkurencję.\nNando Muzi to rodzinna firma z długą tradycją, założona w 1963 roku przez rzemieślnika i pasjonata sztuki szewskiej Nando Muzi (jego imię i nazwisko stało się nazwą marki). Siedziba fabryki z luksusowym obuwiem dla kobiet znajduje się w sercu włoskiego przemysłu obuwniczego w rejonie Marche w miasteczku Sant'Elpidio a Mare.\nElegancja, wyrafinowany design i nienaganna jakość to nieodłączne cechy wszystkich butów i torebek z kolekcji Nando Muzi. Obecnie nad kolekcjami Nando Muzi pracuje Michele Muzi, kolejny reprezentant artystycznej rodziny szewców który, przy pomocy ponad 80 rzemieślników, pracuje nad każdym modelem indywidualnie.\nButy Nando Muzi to ekskluzywne, niepowtarzalne buty, które przyciągają uwagę niebanalnym designem i najwyższą jakością. Szlachetne skóry, precyzyjnie dopracowane konstrukcje wysokich obcasów, modne kolory oraz ekskluzywne detale, np. kryształy Swarovski sprawiają, że każdy model butów Nando Muzi jest dziełem sztuki szewskiej.


Dla domu – Strona 2 z 8 – KupujSprzedaj.\nNasza firma powstała z myślą o Klientach indywidualnych oraz firmach, które chcą cieszyć się nienaganną czystością w swoich obiektach. Czyszczenie wykładzin biurowych to nasza specjalność […]\nProducent imitacji drewna Plastmaker wykonuje i poleca belki rustykalne na wymiar. W ofercie: – ceowniki, – kątowniki, – profile płaskie i przelotowe. Maksymalna wysokość boków […]\nPLASTMAKER wykonuje i poleca elastyczne deski elewacyjne PlasterTynk. Wykonujemy również imitację drewna na wymiar, belki rustykalne sufitowe styropianowe Telefon – 44 786 15 99 oraz […]\nALKOHOL ETYLOWY 96 % ELMAX-STERIL Preparat przeznaczony do dezynfekcji małych, trudno dostępnych powierzchni, urządzeń i sprzętów w obszarze medycznym, kosmetycznym oraz w gospodarstwach domowych. Przeznaczony […]\nNasza firma oferuje wysokiej jakości okleiny, które zwykłym przedmiotom nadają nowego charakteru i potrafią odmienić rzeczy użytkowane latami. Dajemy naszym Klientom możliwość stworzenia czegoś zupełnie […]\nW Dąbrowski Duh od ponad 20 lat ciężko pracujemy na to, by zapewnić ci kompleksowe usługi oraz najlepsze produkty, niezbędne do wykończenia domu. U nas […]\nWitam. Mam do sprzedania sadzonki buka zwyczajnego w doniczkach 2l. Dobrze ukorzenione, wysokość ok. 70cm. Rośliny takie można sadzić przez cały rok. Więcej informacji na […]\nWitam. Mam do sprzedania sadzonki forsycji w doniczkach 2l. Roślina wykorzystywana na żywopłoty, szpalery i do pojedynczych nasadzeń. Dobrze ukorzenione, wysokość ok. 60cm. Rośliny takie […]


Wspomnienie błogosławionego ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego | Niedziela.pl\nWspomnienie błogosławionego ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego\nNiedziela toruńska 8/2004\nBł. ks. Stefan W. Frelichowski\nO śmierci, dobry jest sąd twój. Patrząc na śmierć, nie tylko spostrzegamy to, co przeminie; to, do czego ona ma prawo, ale i to, do czego prawa nie ma, i to pielęgnujmy w życiu i o to się starajmy. Nie przeminie życie Boże, jakie w nas jest, a my w nim. Życie, to jest piękne i dusza w łasce jest piękniejsza od pierwszej piękności świata. I ta piękność duszy pozostanie zawsze.


Kodeks prawa kanonicznego KSIĘGA VII - TYTUŁ V. Sprawy wpadkowe | inne przepisy Polskie Kodeksy Kodeks prawa kanonicznego\tkodeks|kodeks.wirt.pl\tHOME\nszukaj w ustawieaktualizacjaCywilnyPrawo drogoweKarnyKarny SkarbowyKarny WykonawczymorskiKonstytucjaPracyPostępowania administracyjnegoPostępowania CywilnegoPostępowania KarnegoPostępowania o wykroczeniaRodzinny i OpiekuńczySpółek HandlowychWykroczeńWyborczy\tUjednolicone najważniejsze ustawy polskie\tHome / Inne przepisy / Kodeks prawa kanonicznego / KsiĘga vii. procesy / CzĘŚĆ ii. proces sporny / Sekcja i. zwykły proces sporny / TytuŁ v. sprawy wpadkowe\nKodeks prawa kanonicznego KSIĘGA VII. ProcesyCZĘŚĆ II. Proces spornySEKCJA I. Zwykły proces sporny TYTUŁ V. Sprawy wpadkowe\nKan. 1587 – Sprawa wpadkowa ma miejsce, ilekroć po rozpoczęciu procesu przez wezwanie, zostaje przedstawiona kwestia, która chociaż nie jest wyraźnie zawarta w skardze powodowej wprowadzającej spór, niemniej tak należy do sprawy, że najczęściej musi być rozstrzygnięta przed sprawą główną.\nKan. 1588 – Sprawę wpadkową przedstawia się wobec sędziego właściwego do rozstrzygnięcia sprawy głównej, na piśmie lub ustnie, ze wskazaniem związku, jaki zachodzi między nią a sprawą główną.\nKan. 1589 – § 1. Sędzia, po przyjęciu prośby i po wysłuchaniu stron, powinien jak najszybciej rozstrzygnąć, czy przedstawiona sprawa wpadkowa wydaje się mieć podstawę i związek ze sprawą główną, czy też powinna być na wstępie odrzucona; a jeśli ją dopuszcza, czy jest tak ważna, że powinna być rozstrzygnięta wyrokiem przedstanowczym czy dekretem.\nKan. 1590 – § 1. Jeśli sprawa wpadkowa winna być rozstrzygnięta wyrokiem, należy zachować przepisy ustnego procesu spornego, chyba że sędzia, biorąc pod uwagę ważność sprawy, sądzi inaczej.\nKan. 1591 – Zanim zostanie zakończona sprawa główna, sędzia lub trybunał może uchylić albo poprawić dekret lub wyrok przedstanowczy, dla słusznej przyczyny, czy to na prośbę strony czy z urzędu, po wysłuchaniu stron.\nRozdział I. Niestawiennictwo stron Kan. 1592 – § 1. Jeśli strona pozwana nie stawi się na wezwanie ani nie przedstawi wystarczającego usprawiedliwienia nieobecności albo nie odpowie zgodnie z przepisem kan. 1507, § 1, sędzia winien orzec jej nieobecność w sądzie oraz zarządzić, by sprawa, przy zachowaniu tego, co należy zachować, była prowadzona aż do wydania ostatecznego wyroku i do jego wykonania.\nRozdział II. Udział trzeciej osoby w sprawie Kan. 1596 – § 1. Ten, kto jest zainteresowany, może być dopuszczony do udziału w sprawie, w każdej instancji sporu, czy to jako strona, która broni własnego prawa, czy też dodatkowo, aby wspomagać kogoś z procesujących się.


Podsumowanie najważniejszych wydarzeń roku liturgicznego - Radio Warszawa\nHome / Bez kategorii / Podsumowanie najważniejszych wydarzeń roku liturgicznego\n31 grudnia to siódmy dzień w oktawie Bożego Narodzenia. Patronuje nam św. Sylwester I, papież. Tego dnia udziela się odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami wszystkim wiernym, którzy w kościele lub kaplicy będą nabożnie uczestniczyć w śpiewie albo recytacji hymnu „Ciebie Boga wysławiamy”.\nPodkreśla się, że był to szczególny rok. Świat dotknęła pandemia, przez co wiele codziennych spraw, wydarzeń wyglądało inaczej niż dotychczas. Pomimo tego, w ostatni dzień roku, warto podziękować za wszystkie dobrodziejstwa, które przyniósł nam ten pamiętny 2020.\nW audycji „Kościół na fali” na antenie Radia Warszawa redaktor naczelny tygodnika „Idziemy” ks. Henryk Zieliński podsumował wydarzenia liturgiczne mijającego roku. Przekazał słuchaczom również pewne rady, co zrobić, aby w tej izolacji, odosobnieniu nie tracić relacji z Bogiem, ale przeciwnie – wykorzystać ten czas na jeszcze większe zbliżenie się do Niego.\n– Mnie cisną się na usta słowa Jezusa Chrystusa z Ewangelii św. Jana: potrzeba, by prawdziwi czciciele Boga dawali mu cześć w duchu i w prawdzie. Kiedy pojawiają się różne ograniczenia zewnętrzne to wówczas trzeba, abyśmy pogłębili w sobie duchowe przeżycie obecności.\nZawieszono beatyfikację Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, wprowadzono zmiany w uczestnictwie we Mszach Świętych, inny wymiar miały piesze pielgrzymki na Jasną Górę. Wielu zasłużonych ludzi odeszło z tego świata i również możliwość ich pożegnania była ograniczona. Miało to miejsce w przypadku m.in. ks. Piotra Pawlukiewicza, dzięki któremu wiele osób dostrzegło rolę Kościoła w swoim życiu lub ponownie wróciło na ścieżkę wiary. Wyjątkowymi wydarzeniami w Diecezji Warszawsko-Praskiej były również 100. rocznica Bitwy Warszawskiej oraz 100-lecie urodzin papieża Polaka Jana Pawła II.\nDuchowny w rozmowie z Katarzyną Supeł-Zaboklicką wspomniał także o komunii duchowej, o której mówiono już od dawnych czasów, a którą przypomniano przy okazji epidemii koronawirusa.\n– W Kościele już od 1 wieków, kiedy przeżywano prześladowania i były to bardzo trudne czasy, istniało pojęcie „chrztu pragnienia”. Mówiono także o „chrzcie prześladowanych” i o „chrzcie krwi”. Bywało, że ci, którzy pragnęli przyjąć chrzest, nie mogli wówczas tego dokonać z wielu powodów. W tym kontekście mówi się także o „komunii pragnienia – komunii duchowej”. Myślę, że wielu ludzi wzbudziło w sobie w tym czasie wielki głód Eucharystii – dodał ks. Zieliński.\nNa koniec rozmowy ks. Henryk Zieliński złożył serdeczne życzenia noworoczne słuchaczom, wszystkim wiernym i zaznaczył, że żyjemy w czasach, kiedy pożegnanie „do zobaczenia” nabiera innego wymiaru.


Pierniczki wegańskie na święta (także bezglutenowe) · Jak naturalnie\nStrona główna → Zdrowa żywność → Pierniczki wegańskie na święta (także bezglutenowe)\nHej, kochani! Dzisiaj mam dla was kolejny przepis na pyszne i zdrowe danie- pierniczki wegańskie, świetne nie tylko na świąteczny stół czy jako ozdoba od powieszenia na choince. Jest to niezawodny przepis, wiele razy przeze mnie wypróbowany. Są chrupiące, pachnące i pyszne, bo mało słodkie, a korzenne, idealne do gorącej czekolady czy grzańca.\nRobi się je łatwo i w naprawdę szybkim czasie, więc jest to dobry przepis nawet dla początkujących kucharek. Dodatkowo możemy ten przepis łatwo modyfikować- zrobić je bez cukru, mniej słodkie, z mąki bezglutenowej lub bardziej dietetycznie. Możemy je także ozdabiać polewami czy posypkami, wyglądają wtedy bardzo efektownie. Pierniki zawsze wychodzą, pięknie wyrastają, są wilgotne, chrupiące i pyszne. Moja rodzina zjada je tuż po wyjęciu z piekarnika. Polecam moje pierniczki wegańskie, znikają z talerza w mgnieniu oka!\nPierniczki wegańskie na święta- przepis, jak wykonać\n1/2 kg mąki (zwykła, bezglutenowa lub z dodatkeim razowej)\nok. 200 g słodu jęczmiennego\n6 łyżek cukru/ zamiennika\nłyżka stołowa przyprawy do pierników\nłyżka cynamonu (lub mieszanki z wanilią, kardamonem itd.)\new. na wierzch: polewa/ posypka/ cukier cynamonowy\nPotrzebny czas: 1 dzień.\nOdmierzamy wszystkie składniki. Wrzucamy do małego rondelka masło, słód i cukier, roztapiamy na małym ogniu. Mieszamy podczas gotowania.\nPo rozpuszczeniu dorzucamy przyprawy i mieszamy, nieco chłodzimy, aby pozostało w stanie płynnym. Przesuwamy mąkę do miski, wrzucamy resztę składników i mieszamy aż do dokładnego połączenia.\nOdstawiamy ciasto do lodówki na minimum godzinę -może być też na całą noc lub dłużej.\nNastępnie włączamy piekarnik na 180° C. Ciasto wyjmujemy na stolnicę, wałkujemy dosyć cienko cały czas podsypując mąką. Na końcu wykrawamy pierniczki w dowolne kształty i pieczemy dokładnie 7 minut. Dłuższy czas spowoduje, że się przypieką.\nStudizmy pierniczki i ozdabiamy według uznania. Odkładamy w ciemne meijsce do swiąt przykryte bawełnianą sciereczką np. w metowej puszce na ciastka.\nPodobne: Wegańskie muffiny – jak zrobić? Najlepszy przepis\nPierniczki wegańskie- uwagi:\nZamiast kakao można dodać kawy rozpuszczalnej czy karobu a zamiast cukru- miodu czy dowolnego syropu czy słodzisza.\nNajlepsze są nieco twarde, kiedy zrobi się je jakiś czas przed świetami i schowa, aby nabrały aromatu i stwardniały. Ale uwaga- pięknie pachną świętami i trzeba zawsze zrobić ich więcej, bo domownicy wyjadają jeszcze ciepłe, prosto z blachy!\nSmacznego! I wszystkiego zdrowego 🙂\npoprzednieWegańskie muffiny – jak zrobić? Najlepszy przepis\nDalejGrzaniec z jabłkami, miodem i imbirem | bez cukru i alkoholu\n1 komentarz do “Pierniczki wegańskie na święta (także bezglutenowe)”\nprawo cywilne 6 grudnia 2021 o 18:21\nRewelacyjne pierniczki. Wyglądają naprawdę fajnie. Ciekawie się prezentują.


Wiadomości: Arthur Szwarc: Bardzo chciałbym zagrać w Polsce\nStrona Główna > Aktualności > turnieje światowe > Arthur Szwarc: Bardzo chciałbym zagrać w Polsce\nArthur Szwarc: Bardzo chciałbym zagrać w Polsce\n12 sierpnia 2017 11:41\nW meczu inaugurującym XV Memoriał Huberta Jerzego Wagnera reprezentacja Kanady uległa kadrze Rosji 1:3. Siatkarze z Kraju Klonowego Liścia nie zdołali powtórzyć wyniku odniesionego w fazie finałowej nad reprezentantami Sbornej. – Nasza drużyna do pierwszego meczu memoriału wyszła świadoma tego, że skoro w Kurytybie zdołaliśmy pokonać reprezentację Rosji, stąd i teraz widzieliśmy swoje szanse. Niemniej jednak obecność kilku gwiazd rosyjskiej siatkówki i świetna dyspozycja tej drużyny przesądziły o jej zwycięstwie – mówił w rozmowie ze Strefą Siatkówki Arthur Szwarc, środkowy reprezentacji Kanady.\nPana nazwisko określa się mianem wschodzącej gwiazdy kanadyjskiej siatkówki. Czy zdołał już pan przyzwyczaić się do takiego określenia?\nArthur Szwarc: – Nie do końca. To całkowicie nowa sytuacja dla mnie. Jestem drugim najmłodszym zawodnikiem w tej drużynie i to mój pierwszy sezon w reprezentacji seniorskiej. O pozycję w niej trzeba walczyć i myślę, że póki co wszystko idzie w dobrym kierunku i jestem na dobrych torach.\nW tym turnieju mierzycie się z drużynami europejskimi. Dla nich jest to dobry test przed zbliżającymi się mistrzostwami kontynentu oraz okazja do zmierzenia się z potencjalnymi przyszłymi rywalami. Jaką wartość ma memoriał dla waszej reprezentacji?\n– W naszej drużynie jest sporo młodych chłopaków i każdy z nich ma w tej ekipie już nieco inną rolę, do której musi się zaadaptować i złożyć w jedną, spójną całość. Chcemy, żeby każdy czuł się w niej komfortowo i ten turniej umożliwia nam sprawdzenie, czy udało bądź udaje nam się do tego celu odpowiednio kroczyć. Dodatkowo jest to okazja do wypróbowania nowych elementów naszego szkolenia.\nKońcem września czekają was kwalifikacje do mistrzostw świata. Memoriał Huberta Jerzego Wagnera na tym etapie przygotowań będzie wam pomocny?\n– Dla mnie chociażby jest to dobra okazja do sprawdzenia swoich umiejętności. Byłem zawodnikiem, który skakał po różnych pozycjach od lewej, przez środkową strefę do prawej strony. To był dobry test dla mnie i możliwość spojrzenia na boisko z wielu perspektyw, a takie coś wiele zawodnikowi daje, co mam nadzieję było widać na boisku. Teraz już inaczej postrzegam pewne rzeczy i ten turniej pozwala to też zweryfikować.\nMusicie bardzo lubić Europę, bo na pewno sprzyja wam granie tutaj, co było widać po fazie grupowej Ligi Światowej, gdzie wszystkie mecze rozgrywaliście na starym kontynencie. W rezultacie brąz wywalczyliście już na brazylijskiej ziemi.\n– Dokładnie. W Lidze Światowej nie mieliśmy nic do stracenia, nadal jesteśmy drużyną, która dopiero się buduje i tworzy. Trenowaliśmy bardzo ciężko, żeby potem pokazać to wszystko na boisku i tak też zrobiliśmy. Byliśmy grupą całkowicie nową, świeżą i to chyba opowiedziało się na naszą korzyść. Do tamtych rozgrywek przystąpiliśmy od początku tak, jak zaplanowaliśmy.\nJak układa się współpraca z trenerem Stephane’em Antigą?\n– Jeśli chodzi o porozumiewanie się, to oczywiście rozmawiamy po angielsku, ale ze względu na to, że trochę mówię po polsku, to zdarza mi się czasem i w tym języku komunikować z trenerem. To na pewno wpływa pozytywnie na naszą relację. Współpraca układa nam się bardzo dobrze. Stephane zmienił trochę dotychczasowy program treningowy, wprowadził kilka nowych elementów, które z początku stanowiły pewne trudności, ale już idzie nam coraz lepiej i wszystko zmierza w całkiem dobrym kierunku.\nMemoriał Wagnera: Kanada – Rosja (galeria)\nJeśli miałby pan porównać reprezentację Kanady tę z pierwszych tygodni treningów do tej obecnie, jak się ona zmieniła?\n– Tak naprawdę cały czas się zmieniamy. To za sprawą właśnie tych nowych zawodników, których w naszej drużynie jest dużo. Liga Światowa była doskonałym przetarciem, bo były wzloty i upadki, ale wiele nam to dało.\nMoże pan przyznać, że ten brązowy medal podniósł trochę waszą pewność siebie?\n– Oczywiście. Przystępując do rozgrywek Ligi Światowej, nastawialiśmy się raczej na dwa czy trzy wygrane mecze. Nie mieliśmy absolutnie nic do stracenia. Szło nam bardzo dobrze w trakcie tamtego turnieju. Dobrze wypełnialiśmy założenia, co przekładało się na wygrane spotkania. Z meczu na mecz rosła nasza pewność siebie i wiedzieliśmy, że jeśli tylko będziemy chcieli, to wygramy każde kolejne spotkanie, a to nam się udawało.\nPrzed wami mecz z reprezentacją Polski. Jak podejdziecie do spotkania z gospodarzem?\n– Ja osobiście jestem głodny meczów i czerpię maksimum z każdej okazji, którą daje mi trener, do zaprezentowania swoich umiejętności. Mentalnie mogę zapewnić, że jestem nastawiony bardzo pozytywnie i wiem, że będzie to dobre spotkanie. Nasza drużyna do pierwszego meczu memoriału wyszła świadoma tego, że skoro w Kurytybie zdołaliśmy pokonać reprezentację Rosji, stąd i teraz widzieliśmy swoje szanse. Niemniej jednak obecność kilku gwiazd rosyjskiej siatkówki i świetna dyspozycja tej drużyny przesądziły o jej zwycięstwie. Z tego meczu wyciągniemy wnioski, które pozwolą nam poprawić element ataku i bloku, bo tutaj dziś było dużo błędów czy niedociągnięć.\nTo będzie dla pana ciekawy mecz, bo wiele pana z Polską łączy.\n– Owszem. Mam polskie korzenie, ponieważ moja mama pochodzi z niewielkiej miejscowości niedaleko Kielc. Jest tam niecała godzina drogi od Krakowa. Mam tam kilku kuzynów od strony mamy. Nie wiem, czy tutaj są, ale na pewno oglądali ten mecz.\nPerfekcyjnie mówi pan po polsku.\n– Próbuję mówić dużo (śmiech) i staram się.\nJakie są pana oczekiwania na drodze rozwoju siatkarskiej kariery?\n– Na ten moment już wiem, w jakim kierunku mam zmierzać. Jestem zawodnikiem ofensywnym i to moje zadanie, żeby w tej ofensywnej roli odnaleźć się na boisku. Dlatego staram się nadal szkolić w elemencie bloku czy obrony. Może nie do końca to wychodziło tym razem i koledzy mogą być trochę niezadowoleni. (śmiech) Jednak uważam, że jako całość jesteśmy bardzo dobrze przygotowani zarówno od mentalnej strony, jak i fizycznej.\nCzy zobaczymy pana kiedyś na polskich parkietach?\n– O tak, to moje ogromne marzenie. Mam nadzieję, że w niedalekiej przyszłości i nie będzie to później niż za trzy lata. Teraz czeka mnie gra we Francji, gdzie spędzę dwa sezony, a potem bardzo chciałbym przyjechać do Polski i tu spróbować swoich sił.\nArthur Szwarc, Kanada, Memoriał Huberta Wagnera, turnieje światowe


W kieleckim parku po zmroku wyświetlane będą zdjęcia dawnych Kielc – FaktyKielce24.pl\nW kieleckim parku miejskim, w okolicach muszli koncertowej, będzie można obejrzeć zdjęcia dawnych Kielcach. Będą wyświetlane z projektora, gdy tylko zrobi się ciemniej. W piątek, 20 lipca, spotkanie pod hasłem „Zaginione Kielce na dawnej fotografii” rozpocznie się o godzinie 19, a poprowadzi je Krzysztof Myśliński z Muzeum Historii Kielc.\nWydarzenie jest elementem cyklu „Letnie prelekcje w Parku Miejskim”, którego organizatorem jest wspomniane muzeum. W ramach tego cyklu, 3 sierpnia odbędzie się z kolei spotkanie poświęcone historii Krakowskiej rogatki w Kielcach, natomiast 17 sierpnia przedstawione będą fotografie kieleckich pomników.\nRelated Topics:Muzeum Historii KielcPark miejskiPark Miejski w Kielcach


Krucyfiks. Robert Hunter. Tom 1 - Carter Chris | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nKrucyfiks. Robert Hunter. Tom 1 (okładka miękka)\n60 oceny i 32 recenzji\nTytuł: Krucyfiks. Robert Hunter. Tom 1\nTytuł oryginalny: The Crucifix Killer\nWymiary produktu [mm]: 144 x 27 x 209\nWłaśnie zrecenzowałem Krucyfiks. Robert Hunter. Tom 1\nPrzyprawiający o dreszcze, mroczny i niepokojący thriller, który wbija w fotel i długo nie pozwala zasnąć. W głębi parku narodowego Los Angeles National Forest, w opuszczonej chacie, ...\n07-01-2017 o godz 11:42 Karolina MAREK dodał recenzję:\nNim udało mi się dorwać we własne ręce książkę Cartera to zdążyłam o nim wiele usłyszeć. Niestety osobiście przygodę z Chrisem zaczęłam nie po kolei, ale jak widać wszystko naprawiam. Już po pierwszej jak dla mnie książce wiedziałam, że nie odpuszczę mu żadnej. Czym mnie tak omotał? Wieloma rzeczami, a z każdą szło mu zdecydowanie coraz lepiej. "Przeżegnaj się i módl, by umrzeć. Szybko"* Detektyw Robert Hunter pracuje w specjalnej jednostce wydziału kryminalnego. Dwa lata temu razem z poprzednim partnerem prowadził sprawę seryjnego mordercy zwanego Krucyfiksem. Został on złapany i stracony mimo, że sam Robert nie był przekonany o winie skazanego. Czy miał powód by tak uważać? Nie długo po zakończeniu sprawy Scott Wilson jego ówczesny partner ginie w wypadku, w którego przypadek Hunter również nie wierzy. Pewnego poniedziałku detektyw wraz z nowym partnerem Carlosem zostaje wezwany na miejsce zbrodni znajdujące się w głębi lasu w parku narodowym LA - National Forest. Zamordowana zostaje dwudziestokilkuletnia dziewczyna. Przed śmiercią była okrutnie torturowana, ale to co najbardziej szokuje Huntera to tajemniczy symbol podwójnego krzyża. Identyczny jak ten sprzed lat zostawiany przez Krucyfiksa, ale przecież on został złapany i stracony... Musi wprowadzić we wszystko Carlosa i wytłumaczyć mu o co chodzi z zostawianym przez mordercę znakiem. Pisząc książkę Chris poprzez Roberta Huntera wypowiedział bardzo ciekawe i prawdziwe słowa odnoszące się do pracy policji... "[Robert] Pomyślał w jakiej błogiej nieświadomości pozostaje większość społeczeństwa, nie zdając sobie sprawy z czyhającego za rogiem zła. Jego praca po części polega też na tym, by w tej nieświadomości pozostali." ** Ile osób zginie? Jak bardzo wymyślne metody zbrodni wymyśli morderca? Czy Hunter i Garcia złapią tym razem prawdziwego winnego? Ile będzie ich to kosztowało sił nie tylko fizycznych, ale i psychicznych? Po przeczytaniu "Rzeźbiarza śmierci" pojawiła się u mnie myśl co Chris Carter ma w głowie, że tworzy coś takiego. Teraz po zaliczeniu innej jego książki, a przy okazji jego debiutu ta myśl się pogłębiła. A moje jedyne wytłumaczenie to to iż studiował psychologię i zaburzenia kryminalne, a jako psycholog kryminalny badał i rozmawiał z tak wieloma zbrodniarzami i seryjnymi mordercami, że chyba z wymyśleniem czegoś takiego nie mógł mieć po prostu problemu. Z drugiej strony mi daleko do takiego wykształcenia, a to co mam w głowie niewiele różni się ode tego co ma Carter... A między nami czytelnikami! Chciała bym tę książkę polecić dosłownie każdemu - niestety nie mogę tego zrobić. Pozycja jest zbyt drastyczna, zbyt krwawa, zbyt przerażająca. Za dużo w niej bezwzględnego zła i okrucieństwa. I jeśli brak Ci mocnych nerwów to nie przebrniesz nawet kilku pierwszych stron. Jeśli jednak lubisz takie właśnie klimaty to nie waż się nawet ominąć pozycji Cartera! Nie zawiedziesz się! A tak jak i inne jego powieści zafundują nam przejażdżkę rollercoasterem i to bez trzymanki! * -Cytat z "Krucyfiks" Chris Carter, okładka ** - Cytat z "Krucyfiks" Chris Carter, str. 159\n08-06-2018 o godz 11:51 ANETA dodał recenzję:\nAMAZING! UNBELIEVABLE! UNIMAGINABLE! P E R F E C T😵. „Facet zna się na zabijaniu lepiej niż ktokolwiek, z kim miałem do czynienia”. A Chris Charter to mistrz thrillera. Dalej się po tej książce zbieram. To było tak dobre, że aż nie wiem jak wam to opisać. UWaGA! To bardzo mocna i drastyczna książka - nie dla widzów o słabych nerwach 😈. W trakcie czytanie lektury musiałam zerknąć co tam pisze o tym autorze w internecie. I taka ciekawostka, Chris ma tego samego wydawcę co Martina Cole ( natknął się gdzieś na jej wywiad i wyniuchał .. i na szczęście się sprzedał). O M. Cole jeszcze wam napiszę. Wracam.. autor był psychologiem policyjnym, a nic tak nie cenię jak zawód połączony z hobby❤. Miał ochotę na pisaninę, i jak przyznał, stara się pisać krotko i treściwie (miał na myśli krótkie rozdziały, żeby czytelnik mógł mieć przerwy w czytaniu😂dobre sobie.. NIE DA SIĘ ICH MIEĆ!!!!!!). Nie miałam w ogóle pojęcia co to za gatunek, o czym pisze, dosłownie nic. Zaczęłam wczoraj, więc myślę z kilka dni poczytam. NIE! Ja to musiałam skończyć. To jest okropne, to jest złe, to jest krwawe, to co tam się dzieje jest chore. Ale to wszystko jest iluzją tak wciągającą tak cholernie dobrą, że Carter zdobył mnie jako fankę. Jeśli szukacie lektury, która dosłownie wbije was nie tylko w fotel czy kanapę ale wyniesie na wyżyny hardcore to jest to właśnie ta książka!!! Kilka tomów przede mną...\n02-06-2020 o godz 11:45 Anonim dodał recenzję:\nNa książki Cartera natknęłam się przypadkiem gdy rozglądałam się po Empiku. Zaintrygowały mnie samym opisem i kupiłam dwie pierwsze części. Pochłonęłam je w ciągu dwóch dni i od razu pobiegłam po kolejne. Przeczytałam już całą serię, włącznie z ,,Polowaniem na zło". Kreatywne zbrodnie, zwroty akcji, klimat Los Angeles, mnóstwo wiedzy z dziedziny psychologii i kryminalistyki, humor no i wspaniali bohaterowie (Huntera i Garcii nie da się nie pokochać). To wszystko sprawiło, że uzależniłam się od twórczości Cartera i teraz czytam całą serię po raz trzeci. Dla takich książek po prostu się oddycha. Nie jestem już w stanie czytać innych autorów, bo seria o Hunterze całkowicie mnie pochłonęła. Oczywiście, że nie każdemu te książki się spodobają, w końcu każdy ma prawo do własnego zdania. Ja jednak polecam je każdemu miłośnikowi kryminałów. Radzę zacząć od Krucyfiksa - jeśli on Ci się nie spodoba, reszta serii również nie przypadnie Ci do gustu.\n20-05-2020 o godz 00:13 Maria Janicka dodał recenzję:\nSwietny wciągający kryminał z wartką akcją i niespodziewanym twistem na koniec .Serdecznie polecam\n29-04-2020 o godz 13:53 Anonim dodał recenzję:\nBardzo dobrze napisana książka. Bardzo wciąga. Zresztą jak cała seria.\n29-03-2021 o godz 21:47 Urszula dodał recenzję:\nRobert Hunter, detektyw z wydziału zabójstw policji w Los Angeles właśnie patrzy na swojego partnera Carlosa Garcię. Policjant jest ranny, a do tego zamknięty w kuloodpornej klatce. Robert ma przed sobą cztery przyciski. Każdy jest innego koloru. Jeden z przycisków otwiera klatkę, pozostałe – niestety nie. Co więcej: głos mordercy puszczony z taśmy uprzejmie informuje Roberta o tym, jak brzemienne w skutkach będą konsekwencje podjęcia przez niego niewłaściwej decyzji. Chris Carter nie byłby sobą, gdyby zostawił czytelnika w takiej niepewności ❤ I nie, to nie koniec. Błędny wybór to także śmierć Roberta. Morderca pozostawia mu wybór. Robert może więc zaryzykować życie swoje i partnera lub poświęcając partnera, po cichutku udać się do wyjścia. Pozostaną jednak po tym zdarzeniu wyrzuty sumienia, ale będą to wyrzuty jeszcze nadal żywego człowieka. i nagle, Pstryk! Cofamy się o pięć tygodni. Robert Hunter żyje. Carlos Garcia też. Mniej szczęścia ma jednak pewna młoda kobieta, świadcząca usługi luksusowej prostytutki, której śmierć będzie jedną z zagadek do rozwiązania. Detektywi zostają wezwani na miejsce zbrodni. Ofiarą jest wspomniana wcześniej młoda kobieta. Zwłoki są nieziemsko okaleczone, tożsamość ofiary nie jest ustalona, a pewien szczegół, wycięty na karku ofiary sprawia, że koszmar sprzed lat uderza w Huntera ze zdwojoną mocą. A dlaczego? Otóż swego czasu po ulicach Los Angeles grasował seryjny morderca, zwany Krucyfiksem. Początkowo wydawać by się mogło, że sprawa jest zamknięta, a zabójca – nie tylko schwytany, ale też i martwy. Jednak nic bardziej mylnego. Uznany za Krucyfiksa mężczyzna okazuje się niewinny, a prawdziwy zbrodniarz powraca. Mężczyzna jest niesamowicie sprytny, a na miejscu zbrodni nie pozostawia po sobie jakichkolwiek śladów. A co ważne, mężczyzna staje się coraz bardziej bezwzględny, okrutny, wynaturzony. O tak, Krucyfiks wrócił, a tego podpisu nie można pomylić z żadnym innym. O naśladowcy też nie może być mowy. Na biurku detektywa Huntera na powrót pojawiają się znajome akta. Raz jeszcze musi powrócić do zdawałoby się zamkniętych spraw, znaleźć pomiędzy nimi punkty wspólne, jakiś klucz, schemat i powstrzymać psychopatę, który - nie przebierając w środkach - morduje i okalecza swoje ofiary. Krucyfiks to debiut Chrisa Cartera. Debiutem niezwykle udanym. Książka od pierwszych stron trzyma w napięciu i właściwie dopiero po przeczytaniu ostatniej strony czytelnik ma szansę na to, by wziąć głębszy oddech. Opisy są mocne, postaci interesujące, a akcja szybka, wartka i nie zwalniająca nawet na moment. Autor w powieści ukazuje też psychologiczną wojnę toczoną pomiędzy psychopatą a detektywem. Krucyfiks zaprasza Roberta do gry i wie, że detektyw tego zaproszenia nie odrzuci. Robert ściga się z czasem, ściga się też z samym sobą, odbiera kolejne telefony i ogarnia go coraz większe poczucie winy oraz rozpacz. Muszę przyznać, że dużą zaletą powieści są jej bohaterowie. Galeria przedstawionych postaci jest tu spora, a przy tym nie są to sylwetki w żadne sposób jednoznaczne czy szablonowe. Główny bohater, czyli Robert Hunter z jednej strony onieśmiela swoją wiedzą i inteligencją, z drugiej – bardzo daleko mu do miana nudnego detektywa - intelektualisty. Hunter jest bystry, wykształcony (zrobił dwa doktoraty w wieku dwudziestu trzech lat), przystojny, uroczy, z własnym kodeksem wartości, staje się bohaterem, który wzbudził moją sympatię i którego obdarzyłam zaufaniem. Jeśli więc nie boicie się ciemnej strony miasta aniołów, mroczne zakamarki ludzkich dusz są Wam niestraszne, okrutne zbrodnie i przekraczające granice wyobraźni okrucieństwo wzbudzają w Was fascynację, to sięgnijcie po debiut Chrisa Cartera. I dajcie się porwać. Warto ❤ Po więcej wpadajcie na bloga: https://ksiazkimojamilosc.wixsite.com/mojeksiazki Recenzja: @moje_ksiazki_moja_milosc\n27-04-2018 o godz 14:56 BartoszCzyta dodał recenzję:\nLos Angeles, opuszczona chata, zmasakrowane ciało. Po morderstwie kobieta ułożona była na wzór podwójnego krzyża. To nie wszytko. Całe to morderstwo bardzo przypomina sprawę sprzed niecałych dwóch lat tzw. Krucyfiksa, który w identyczny sposób podpisywał swoje ofiary. Jednak jak to możliwe skoro po jego aresztowaniu poddany został karze śmierci? Czy mamy do czynienia z naśladowcą? Dla kogo? Krucyfiks to książka kompletna. Zawiera wszystko to co powinien zawierać dobry thriller. Morderstwo, ciało, niewyjaśnione okoliczności, tajemniczy morderca, i ciekawa postać naszego detektywa. Spodoba się zarówno osobą, które chcą zacząć przygodę z czytaniem thrillerów z powodu bardzo szybkiej akcji już od pierwszych stron. Ta książka po prostu zabiera życie. Powoduje, że czytamy, czytamy a po skończeniu się zachwycamy. Dla prawdziwych koneserów tego gatunku również Carter przypadnie do gustu, ale wątpię w to, aby takie osoby jeszcze nie znały autora! Moim zdaniem: Przyznam się szczerze, że nie miałem pojęcia o istnieniu tego autora. Wszystko przez Dominikę z bookstagrama @domsonczyta, która namówiła mnie na Krucyfiksa argumentując, że Carter jest tak dobry jak Coben. Ta dziewczyna nie rzuca słów na wiatr, więc szybko ściągnąłem e-booka i przepadłem. Tak naprawdę od pierwszych stron wpadamy w prawdziwy rollercoaster wydarzeń co skutkuje np. w moim przypadku zarwaną nocą. Kojarzycie na pewno blurby Stephana Kinga "NIEODKŁADALNA"? Tutaj pasowałby idealnie :) Od samego początku jesteśmy wplątani w wir wydarzeń. Kilka niewyjaśnionych spraw które czynią książkę nieodkładalną. Co stało się z byłym partnerem Huntera? Kim jest Krucyfiks? O co w tym wszystkim chodzi? I kto jest mordercą? Morderca dzwoni często do detektywa. Bawi się z nim w kotka i myszkę. On zdecydowanie jest psychopatą. To m.in ich rozmowy czynią książkę bardzo dobrą. Krucyfiks to jedna z nielicznych książek przez które miałem ciarki. I to nie chodzi mi tutaj o opisy zbrodni. To ten całokształt jaki stworzył Chris Carter. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego jak rozegrał całą powieść - chociaż teraz przejdziemy do jedynego minusa tej książki. Nawet nie dobrnąłem do połowy, a wiedziałem kto jest zabójcą. Jednak jak widzicie po moich zachwytach jakoś to mi nie przeszkadzało. Przecież pewności nie miałem. Chociaż wydaje mi się, że większość z was mogłaby się nie domyśleć. Prawdziwą gratką w tej książce są opisy podczas znalezienia ciał, czy samej sekcji zwłok. Coś czego brakuje mi często w tego typu książkach. Hunter to dobry detektyw, który zawsze ma swoje przeczucia oraz dysponuje dużą wiedzą na wiele tematów. Kiedy każdy pyta skąd on to wie - zawsze odpowiada "Dużo czytam". To tak jak ja Robert . Mam zamiar w ciągu trzech tygodni w przerwach od egzemplarzy recenzenckich nadrobić całą serię. Obecnie jestem podczas czytania drugiego tomu, który okazuje się być jeszcze lepszy. Dlatego bardzo dziękuje Dominice, że pokazała mi tak wspaniałą serię ! Jeżeli kochacie przygody Huntera to bardzo dobrze, jeżeli nie? - koniecznie nadróbcie zaległości. Na chwilę obecną Coben musi podzielić się moją miłością z Carterem!\n12-04-2020 o godz 11:13 justus dodał recenzję:\nDzięki booktourowi u @dragonreadsaswell miałam możliwość poznać twórczość Chrisa Cartera i powiem jedno - to była miłość od pierwszego wejrzenia... no może nie wejrzenia a przeczytania :P już wcześniej słyszałam, ze książki tego autora są dobre ale nie spodziewałam się, że aż tak... jak wcześniej myślałam, że Max Czornyj pisze bardzo mocne historie - tak teraz zmieniłam zdanie, Carter pisze jeszcze lepsze :P Gdy zaczęłam czytać "Krucyfiks" i napotkałam na nazwisko Hunter, pomyślałam, że przecież taka postać już gdzieś była... od razu pomyślałam o "Chemii śmierci" Simona Becketta i o Davidzie Hunterze. Ale w książce Cartera główną postacią jest detektyw Robert Hunter i raczej za dużo ze sobą wspólnego nie mają, oprócz tego, że nieodłącznym elementem ich życia są zwłoki ;) "Krucyfiks" jest genialny! Świetny thriller, który na długo pozostanie w mojej pamięci. To dopiero początek mojego zachwytu i uwielbienia do tej serii bo ma ona jeszcze trochę części :) co bardzo mnie cieszy i już nie mogę doczekać się kolejnej przygody z detektywem Hunterem. Jeśli lubicie sprawy, przy których momentami opadnie Wam szczęka i nie będziecie wiedzieli co robić dalej albo nawet co dalej myśleć - to ta książka jest idealna dla Was. Pochłonie Was tak mocno, że nie będziecie chcieli jej kończyć. Bynajmniej ja tak miałam. Makabryczne opisy, krew, zwłoki, niespodziewane zwroty akcji, wydarzenia przechodzące ludzkie pojęcie. Wszystko to znajdziecie właśnie w "Krucyfiksie" :) powiem Wam szczerze, że przy niektórych opisach zwłok nawet mnie ciarki przechodziły. Były wręcz obrzydliwe, ale przez to historia coraz bardziej mnie wciągała bo za wszelką cenę chciałam poznać tożsamość zwyrodnialca, który mógł dopuścić się takich czynów. Wyobraźnia autora po prostu jest ogromna i nie wiadomo czy to dobrze czy źle :P Zakończenie było dla mnie totalnym zaskoczeniem - jedno wielkie WOW - nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Do tej pory czuje niedosyt i chce więcej. Czekam na kolejną część w booktourze, ale kto wie czy nie uda mi się jej już wcześniej przeczytać ;P jedno jest pewne - całą serię koniecznie muszę mieć w swojej biblioteczce <3 ja Wam polecam ale też ostrzegam - tylko dla ludzi o mocnych nerwach :P\n15-05-2018 o godz 20:58 kryminalnakuchnia.com dodał recenzję:\nPANIE CARTER, KŁANIAM SIĘ W PÓŁ, TO BYŁO GENIALNE! Pierwsze moje spotkanie z nieznanym mi dotąd autorem, uważam za kapitalne i w pełni udane. Chris Carter zabrał mnie w niesamowitą podróż, bardzo mroczną, zaskakującą, pełną zwrotów wydarzeń. Nieprzewidywalną i jednocześnie przerażającą. Podróż, która powodowała porządny dreszcz emocji. "Krucyfiks" zawładnął mym światem w niedzielne popołudnie. Spowodował szybsze bicie serca, by finalnie zwalić mnie z nóg. "Krucyfiks", to w moim odczuciu powieść dopracowana w najmniejszym szczególe. Krótkie, zwięzłe i konkretne rozdziały czyta się wręcz błyskawicznie. Carter operuje językiem prostym i dosadnym, bez zbędnych ozdobników. Akcja książki toczy się nieprzewalenie od pierwszych stron. Nie brak w niej makabrycznych opisów, które w mojej ocenie, jeszcze mocniej akcentują, że czytelnik ma przed sobą ostry jak brzytwa thriller, a nie powieść obyczajową z wątkiem kryminalnym w tle. Bohaterowie książki, kapitalnie wykreowani. Bardzo realni i rzeczywiści. W szczególności na uwagę zasługuję Robert Hunter, którego pokochałam od pierwszych stron. Inteligentny, błyskotliwy, zdystansowany do własnej osoby. Jego cięty język i sarkastyczny żart tworzą książkę wręcz idealną. Polecam z czystym sumieniem, a ja tymczasem dodaję Pana Cartera do listy ulubionych autorów. Jak dla mnie BOMBA :-) Zapraszam https://kryminalnakuchnia.com/krucyfiks-chris-carter/\n20-03-2020 o godz 20:03 16agniecha15 dodał recenzję:\nHmm wszyscy wkoło zachwycają się Carterem… Czy i Aga się zachwyciła? A i owszem.! :) Jak mi się to podobało! Coś czuję, że narodzi się nowa miłość czytelnicza. To jest naprawdę świetna książka. Dostałam wszystko to, co oczekiwałam. Trupy, krew, grozę, niewiadomą, napięcie, strach i najważniejsze intrygującą zagadkę do rozwikłania. Co prawda miałam swój typ mordercy-psychopaty i okazał się trafiony, ale absolutnie nie zmieniło to pozytywnego odbioru książki. Nawet autorowi udało się mnie w pewnym momencie zaskoczyć i to całkiem nieźle. Reasumując - książka jak najbardziej godna uwagi, ale dla takich o mocniejszych nerwach. :) Czekam z niecierpliwością, aż złapię się za kolejne części! Polecam ogromnie! :)\n13-10-2019 o godz 17:06 anonymous dodał recenzję:\nBardzo wciągająca książka, która do samego końca jest intrygująca, cały czas chce się czytać dalej i dowiedzieć się kto jest Krucyfiksem, a zakończenie jest zaskakujące w największym tego słowa znaczeniu. Uwielbiam książki z serii Robert Hunter, czytam już 6 z kolei, bez przerwy jednego dnia od dwóch tygodnii. Każda kolejna jest tak samo tajemnicza i ciekawa, polecam ♥\n23-04-2019 o godz 14:58 Andzia dodał recenzję:\nKsiążkę kupiłam przypadkiem, ponieważ leżała przy kasie i była przeceniona :) Już teraz wiem, że nie będzie to ostatnia książka tego autora. Nie pamiętam kiedy ostatni raz miałam ciarki jak czytałam książkę. Polecam, polecam, polecam!! Do ostatnich stron trzyma w napięciu.\n10-09-2017 o godz 11:21 kuzio79 dodał recenzję:\nChris Carter zabrał mnie w niesamowitą podróż, bardzo mroczną, zaskakującą, pełną zwrotów wydarzeń. Nieprzewidywalną i jednocześnie przerażającą. Podróż, która powodowała porządny dreszcz emocji\n21-02-2018 o godz 20:33 Kasia_84_08_07 dodał recenzję:\nCarter zabiera czytelnika w pełną napięcia podróż do wnętrza umysłu mordercy Jak każda książka Cartera trzyma w napięciu do końca a czytelnik zastanawia się jak on mógł to wszystko wymyślić???\n26-05-2021 o godz 12:46 Justyna dodał recenzję:\nSuper. Świetna książka. Szybko się czyta a wręcz nie można się oderwać. Wciąga od pierwszej strony i nie puszcza aż do ostaniej. Polecam jak również pozostałe przygody Roberta Huntera.\n06-06-2020 o godz 11:32 Anonim dodał recenzję:\nKsiążka od pierwszego momentu trzyma w napięciu. Postacie są zarysowane bardzo plastycznie i realnie. Pochłonęłam ją w dwa dni. Polecam dla wielbicieli gatunku.\n29-12-2020 o godz 10:17 Anonim dodał recenzję:\nRewelacyjna książka trzymająca we napięciu.Jeśli ktoś lubi czytać o seryjnych mordercach i ich gierkach serdecznie polecam.Nieoczywiste zakończenie\n16-11-2019 o godz 17:51 Mirosław Ostrowski dodał recenzję:\nInteresująco napisana ciekawa żywa akcja interesujący autor akcja wciąga i zachęca do kupowania pozostałych prac autora\n14-10-2020 o godz 07:54 Ryszard Bitner dodał recenzję:\nPrzyzwoite rzemiosło, ale po przeczytaniu dobrych opinii spodziewałem się więcej. Moim zdaniem średniak.\n05-02-2019 o godz 08:43 Sandra Greń dodał recenzję:\nUwielbiam serię z Robertem Hunterem! Brutalność, dostępny język i wciągająca do ostatniej kartki akcja.


Chcesz nauczyć się budować inteligentne domy? Oto studia dla ciebie\nJeżeli jesteś licealistą i swoją przyszłość wiążesz z nowoczesnymi rozwiązaniami, powinieneś poważnie rozważyć studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. To właśnie tam będą kształceni najlepsi polscy inżynierowie specjalizujący się w tematyce inteligentnego budownictwa.\nUczelnia ta dzisiaj oficjalnie otworzyła Laboratorium Inteligentnej Infrastruktury Przemysłowej, które zostało wyposażone przez firmę APA Innovative. Studenci będą mogli poznawać w nim sposób działania systemu Vision BMS, projektować własne rozwiązania i testować je w autentycznym środowisku. W laboratorium znajdzie się 12 kompletnych stanowisk dydaktycznych, zawierających tablice szkoleniowe z elementami systemu, 24 komputery oraz pełna automatyka pomieszczenia laboratoryjnego sterowana przy użyciu smartfonów, tabletów, komputerów oraz dotykowych paneli.\nKażde ze stanowisk przygotowanych dla studentów łączy się z komputerem centralnym.\nIntegruje on zarządzanie wszystkimi systemami w laboratorium od systemu wizyjnego, poprzez instalację alarmową i monitoring, aż po kontrolę dostępu, sterowanie oświetleniem, roletami oraz żaluzjami. Dodatkowo system monitoruje bieżące zużycie energii oraz steruje klimatyzacją sali. W ten sposób przyszli pracownicy i kadry naukowe będą mieć możliwość uzupełnienia swojej wiedzy teoretycznej praktycznymi umiejętnościami. W ten sposób będą mogli na własnej skórze poznać, czym tak naprawdę jest automatyka budynkowa i jak może ona wyglądać.\nStudenci w ramach przedmiotów dotyczących automatyki przemysłowej będą poznawać kulisy programowania systemów BMS. Będą projektować własne systemy i realizować je w praktyce przy użyciu aktualnych rozwiązań technicznych. W ten sposób zajęcia dotychczas teoretyczne, staną się sposobem na praktyczne pogłębianie wiedzy i nabywanie cennych umiejętności. To będzie praca na żywym organizmie – przekonuje Artur Pollak, Prezes firmy APAInnovative i fundator laboratorium.\nStudenci będą mogli samodzielnie uczyć się poprzez eksperymentowanie. Do ich zajęć będzie należało też łączenie ze sobą elementów systemu, programowanie automatyki budynkowej oraz rozszerzanie możliwości systemu poprzez dołączanie do niego samodzielnie stworzonych czujników lub innych urządzeń. Żacy korzystający z tych rozwiązań zyskają mnóstwo praktycznych umiejętności, które zaowocują podczas poszukiwania pracy. W końcu nikt nie ma wątpliwości, że sektor Internetu rzeczy oraz inteligentnego budownictwa będzie się dynamicznie rozwijał, a osoby z praktycznymi umiejętnościami w tej dziedzinie będą rozchwytywane.\nWarto docenić fakt, że APA Innovative nie chce zostawić projektu samopas i cały czas będzie go rozwijać.\nPrzykładowo, w niedalekiej przyszłości jego możliwości mają zostać rozszerzone o integrację klimatyzacją sali oraz zdalnym sterowaniem projektora. Dalsze plany przewidują podłączenie odnawialnych źródeł energii, takich jak panele fotowoltaiczne oraz elektrownie wiatrowe, do gotowej już infrastruktury pomiarowej VisionBMS. Następnie firma wprowadzi możliwość sterowania zaworami grzejników w sali. Artur Pollak jednak zapewnia, że to dopiero początek i jego firma zamierza w dalszym ciągu wspierać polską naukę.\nMa on też nadzieję, że na polskich uczelniach technicznych powstanie jeszcze więcej takich laboratoriów. Jest to słuszny apel. Jako student kierunku technicznego zdaję sobie sprawę z jakości nauczania na polskich uczelniach technicznych, który, delikatnie mówiąc, nie jest najlepszy. Inicjatywy taka jak tu opisywana mogą sprawić, że ukończenie Politechniki będzie nie tylko powodem do dumy, ale też, tak jak kiedyś, zapewni znalezienie dobrej pracy od razu po studiach lub nawet jeszcze w czasie ich trwania.\nCzytaj również: Nie wiesz od czego zacząć tworzenie inteligentnego domu? Oni ci chętnie pomogą\nTagi: dobre studia techniczneinteligentne budownictwoLaboratorium Inteligentnej Infrastruktury PrzemysłowejPolitechnika Śląskasmart homestudia smart homeWydział Elektryczny Politechniki Śląskiej


21.01- Dzień Babci\n21 stycznia jest to 21. dzień roku. Pierwsze promienie słońca pojawiają się na niebie o 7:33, a ostatnie nikną za horyzontem o 16:02.21 stycznia obchodzimy imieniny: Agnieszki, Agusta, Epifaniego, Inezy, Jarosława, Jarosławy, Juliana, Karola, Ludwika, Marceli, Nory. Wszystkiego najlepszego!Dzień trwa: 8 godzin 29 minut.\nWażne wydarzenia z 21 stycznia:\n21.01.41 - Klaudiusz został wybrany cesarzem rzymskim.21.01.1775 – w Moskwie odbyła się publiczna egzekucja Jemieliana Pugaczowa, przywódcy antyfeudalnego powstania kozackiego.21.01.1793 – rewolucja francuska: za zdradę stanu zgilotynowano króla Ludwika XVI.21.01.1833 – w Paryżu został utworzony Związek Jedności Narodowej z księciem Adamem Jerzym Czartoryskim na czele.21.01.1863 – powstała firma Opel.21.01.1911 – rozpoczął się pierwszy Rajd Monte Carlo.21.01.1919 – Józef Piłsudski wydał rozkaz specjalny o nadaniu weteranom powstania styczniowego uprawnień żołnierzy Wojska Polskiego.21.01.1920 – zakończyła się paryska konferencja pokojowa, podczas której podpisano traktat wersalski.21.01.1960 - 437 górników zginęło w katastrofie w kopalni Coalbrook w RPA.21.01.1968 - 31 - północnokoreańskich komandosów zaatakowało pałac prezydencki w Seulu; 29 z nich zginęło, jeden został ujęty, a drugiemu udało się zbiec do Korei Północnej. Po stronie południowokoreańskiej zginęło kilkudziesięciu żołnierzy, w tym 3 Amerykanów.21.01.1985 - Andrzej Czok i Jerzy Kukuczka dokonali pierwszego zimowego wejścia na ośmiotysięcznik Dhaulagiri.21.01.1991 – został ustanowiony Ordynariat Polowy Wojska Polskiego. Biskupem polowym został ks. Sławoj Leszek Głódź.21.01.1998 – papież Jan Paweł II rozpoczął podróż apostolską na Kubę.21.01.2001 - Niemka Jutta Kleinschmidt jako pierwsza kobieta wygrała Rajd Dakar w kategorii samochodów.\nAlfred Hawthorn Hill czyli popularny Benny Hill (ur. 21 stycznia 1924 )Miał niewielu przyjaciół i mimo, że zaręczał się dwukrotnie, nigdy się nie ożenił. Był bardzo skromnym człowiekiem. Podobno nie posiadał własnego mieszkania a nagrywać skecze jeździł autobusem.\nBenny Hill (urodzony 21.01. 1924).\nBenny Hill – brytyjski aktor, komik. Nigdy się nie ożenił, choć dwa razy się oświadczał. Nie przywiązywał się do dóbr materialnych, wynajmował mieszkania, często podróżował. Wystąpił w wielu krótkich skeczach odgrywając rolę pożądliwego, lubieżnego, nigdy do końca nie osiągającego zamierzonego celu osobnika, który mimo tego był uroczym protagonistą. Jego skecze krytykowano za nadmierny seksizm. W 1989 roku Thames Television przestała puszczać programy Benny’ego , podobno ze względu na spadek oglądalności. Mówiło się jednak nieoficjalnie, że widzom nie podoba się starzejący komik gapiący się pożądliwie na kobiety.\n1850 – Józef Ostrowski 1882 – Włodzimierz Zagórski 1905 - Christian Dior 1912 - Alfred Szklarski 1924 - Benny Hill 1941 – Plácido Domingo 1950 - Billy Ocean 1953 – Paul Allen 1971 - Jarosław Dymek 1977 – Phil Neville Logowanie:\nImieniny: Agnieszki, Jarosława, Inez


Forum WirtualneMedia.pl - Opinie i komentarze - Witold Kołodziejski wybrany do sejmiku mazowieckiego, a Diduszko-Zyglewska i Jurkiewicz do rady Warszawy\nRe: Witold Kołodziejski wybrany do sejmiku mazowieckiego, a Diduszko-Zyglewska i Jurkiewicz do rady Warszawy\nBrawo Śro Paź 24, 2018 5:59 pm\nDiduszko to ta od tego co udawał martwego w czasie puczu a ona robiła mu zdjęcia które obiegły świat? No i się wylansowała kobita na radną\nhmm Śro Paź 24, 2018 6:17 pm\n"Brawo" napisał(a): Diduszko to ta od tego co udawał martwego w czasie puczu a ona robiła mu zdjęcia które obiegły świat? No i się wylansowała kobita na radną\nciekawe czy mieszkańcy zacnego grodu stołecznego wybrali ją na poważnie czy dla jaj?\nAndreas Śro Paź 24, 2018 7:19 pm\nDziwna ta polska ordynacja, która pozwala, by wybierano tych, którzy już pełnią urząd, zostali nań mianowani lub wybrani.\nBsrt Śro Paź 24, 2018 10:11 pm\nWitek pokaż że masz jaja i odejdź z KRRiT. Zdecyduj się chłopie.\nO.S. Śro Paź 24, 2018 11:09 pm\nDworakowi PiS ciągle zarzucał że był kiedyś członkiem PO a jest szefem krritv. A teraz obecny szef krritv startuje z listy PiS z nr 1. Cudne\no so chozi?\no so chozi? Śro Paź 24, 2018 11:57 pm\nDiduszko w TVN24 jeszcze przed wyborami mówiła, że będzie walczyć o prawa kobiet. Co ma wspólnego samorząd i Rada Warszawy z prawami kobiet? Nie wiem. Ale jej nowy lider Grzegorz Schetyna przyznał (również przed wyborami), że postulaty Barbary Nowackiej nie będą realizowane przez PO. Także pani Diduszko, szef rzekł - sługa musi.\non Czw Paź 25, 2018 9:22 am\n"O.S." napisał(a): Dworakowi PiS ciągle zarzucał że był kiedyś członkiem PO a jest szefem krritv. A teraz obecny szef krritv startuje z listy PiS z nr 1. Cudne\nTylko czekać jak na dokładkę dostanie stanowisko sp. SP w radzie nadzorczej, lub Zarządzie. Pogodzi spokojnie :lol\nJack Czw Paź 25, 2018 9:37 am\n"Wdowie" po zabitym pod sejmem bohaterze, mandat radnej się po prostu należał\nB. Krzyk Czw Paź 25, 2018 12:29 pm\nPiS wolno więcej ?\npena Czw Paź 25, 2018 6:25 pm\nRany wdowa po Diduszce radną ciekawe czy będzie walczyć o więcej zbiorowych penisów jak nazwała (czy też jej koleżanka) komunikację miejską.\nJózek Sob Paź 27, 2018 1:32 pm\nKołodziejski co masz wspólnego z Guziałem? Tańczysz jak ci zagra?


Jewels of Ocean – biżuteria dla wybranych | Artbizu.pl\nStrona Główna Ciekawostki Jewels of Ocean – biżuteria dla wybranych\nJewels of Ocean – biżuteria dla wybranych\nJewels of Ocean to nie tylko biżuteria. To także symbol i znak charakterystyczny dla prawdziwego, elitarnego grona ludzi.\nBiżuterii Jewels of Ocean nie można kupić nawet w najbardziej ekskluzywnych butikach. By ją nosić, trzeba otrzymać zaproszenie od kogoś, kto już jest klientem marki. To jednak nie wszystko – następnie trzeba jeszcze zostać zaakceptowanym, zupełnie jak w elitarnym klubie dla dżentelmenów. Wszyscy, którzy nie posiadają odpowiednich koneksji muszą zapisać się na długą listę oczekujących. W tym wypadku jednak trzeba uzbroić się w anielską wręcz cierpliwość, niejednokrotnie w kolejce trzeba bowiem spędzić około roku.\nWedług fanów marki jest jednak na co czekać – każdy drobiazg z niewielkiej kolekcji Jewels of Ocean wykonany jest z najlepszych materiałów, przez najbardziej uzdolnionych jubilerów. Nie trzeba chyba dodawać, że każda sztuka tej biżuterii to jedyne w swoim rodzaju dzieło sztuki.\nJewels of Ocean nie jest reklamowane w żaden oficjalny sposób, firma nie informuje nawet prasy o swoich najnowszych wyrobach. Brak medialnego szumu to jednak najlepsza strategia marketingowa. Każdy z właścicieli tak trudno dostępnej biżuterii ma poczucie przynależności do elitarnego klubu miłośników czystego luksusu. I nie oszukujmy się – na pierwszy rzut oka jest to niezwykle pociągająca wizja.\nNie można jednak zapominać, że posiadaczem unikatowej biżuterii najwyższej klasy można stać się również w tradycyjny sposób. Na przykład podczas odwiedzin w galerii BiżuBizarre.\nŹródło i fot: luxurylifestyle.com\nOpracowała: Aleksandra Tokarska/cs\nBursztyn w Wieliczce


Marzec | 2013 | Andrzej Malinowski – lotnictwo, fotografia, podróże.\nWAW-NYO-WAW 4-5.06.2012 Kolejna noc w Szwecji\nMarzec 30, 2013 Andrzej Malinowski\tDodaj komentarz\nBył początek maja, a moja głowa była zaprzątnięta ostatnimi przygotowaniami do zbliżających się egzaminów maturalnych. W wolnych chwilach przeglądałem internet, w tym stronę poświęconą taniemu lataniu, którą Wam polecam – http://www.fly4free.pl – macie tu dostęp do najświeższych i bardzo ciekawych promocji lotniczych(i nie tylko), jakie użytkownicy tego portalu wynajdują w różnych zakamarkach internetu. Ostatnio znaleźli promocję na przelot z Paryża do Rio de Janeiro, następnie do Limy, a wracając do Londynu za „bagatela” 650zł… Przy czym regularna cena tej trasy, jest minimum 4 razy większa.\nAle wracając do tematu, pewnego razu przeglądając ów portal, trafiłem na nowy artykuł mówiący o nowej promocji w Wizzairze. Szybko przejrzałem dostępne terminy oraz miejsca i mój wybór padł na Sztokholm Skavstę. Bilet w obie strony kosztował mniej więcej 20zł (nie pamiętam zbyt dokładnie).\nPrzy zakupie biletu, aby uzyskać jak najniższą cenę, należy dokonać płatności odpowiednią kartą, lecz z pomocą przychodzi ponownie fly4free, gdyż na forum, możemy wyszukać osoby które dysponują właściwą kartą, napisać na GG do niej, albo wysłać maila ze szczegółami podróży i po przelewie, bilet dla Ciebie zostanie zarezerwowany.\nMatura się skończyła, 4 miesiące wakacji przede mną! Lepiej nie mogłem ich zacząć. Wylot o 19:25 z warszawskiego Okęcia, stawiłem się na lotnisku 1,5h przed odlotem, również zapakowany tylko w plecak.\nCo z reguły mam w plecaku, gdy wybieram się na taki wylot? Z reguły połowę plecaka zajmuję torba fotograficzna z aparatem i obiektywem, do tego dorzucam kilka kanapek, czekoladę, kabanosy (bardzo przydatne!), dmuchaną poduszkę podróżną, coby gdzieś przysnąć ;), jakąś ksiązkę/gazetę do czytania, i podstawowe przybory do higieny. Tak zapakowany plecak mieści się w wymiarach wymaganych przez linię lotniczą i nie przekracza dopuszczalnego limitu wagi – 10kg. Security bez problemu przeszedłem i oczekiwałem na swój lot do Szwecji. Tym razem autobus lotniskowy zawiózł nas pod HA-LWB Airbus A320. Start z pasa 29, i po chwili obraliśmy kurs na północ. Po niespełna półtora godzinnym locie, wylądowałem w Szwecji, która już po raz drugi przywitała mnie pochmurną i lekko deszczową pogodą.\nKokpit A320 HA-LWB\nTuż po deboardingu w NYO\nPomimo czerwca, ciepło za bardzo nie było, lecz jednak jest to Skandynawia, więc nie byłem zbyt zdziwiony tym faktem. Było już po 21, lecz tutaj ciągle widno. Postanowiłem skorzystać jeszcze z ostatnich promieni słonecznych i wybrałem się na spacer wokół lotniska, aby poszukać jakichś ciekawych miejsc do fotografowania. Pokręciłem się w pobliżu płotu lotniska, gdyż chciałem uchwycić Bombardiera Dasha Q400 Szwedzkiej Straży Przybrzeżnej. Wzbudziłem jednak zainteresowanie miejscowego SOLu i po chwili przyjechała do mnie strażniczka aby zobaczyć kim jestem i co robię. Wywiązała się pomiędzy nami krótka i przyjemna rozmowa, nie było żadnej nagonki, że powinienem odejść stąd jak najszybciej – nic z tych rzeczy. Zamiast tego pani strażnik, uprzejmie poinformowała, że Straż Przybrzeżna nie życzy sobie fotografowania ich samolotu, a następnie zapytała się kim jestem, skąd przyjechałem po co itd.\nMitsubishi MU-2B LY-ZDV\nTrochę była zdziwiona, że wpadłem tu tylko na jedną noc i następnego dnia będę wracał, lecz odchodząc życzyła mi miłego pobytu. Ściemniło się już porządnie i około 23 byłem ponownie na terminalu aby poszukać jakiegoś miejsca do spania. Niestety lotnisko Skavsta nie jest przyjazne dla noclegu. Nie ma ani jednego dobrego miejsca, chyba że ktoś ma własną karimatę i może się rozłożyć. Od 23 do mniej więcej 2 w nocy przespałem, albo raczej starałem się przespać w części koło checkinów. Jednakże moje starania były daremne, pozycja półsiedząca nie była zbyt wygodna, co więcej nie byłem tutaj sam – obok mnie noc również spędzała niezwykle hałaśliwa rodzinka Włochów – 4 dorosłych i 3 dzieci – oraz para z Japonii(tak sądzę). Nadeszła godzina 2 w nocy, więc postanowiłem wyjść trochę na zewnątrz, może jak odetchnę świeżym powietrzem to jak wrócę to się uda przespać. Na dworzu było strasznie zimno, podejrzewam że temperatura w nocy oscylowała w okolicy 0C (czerwiec), lecz był to wynik czystego i pięknie ugwieżdżonego nieba. Długo na zewnątrz nie wytrzymałem, gdyż nie byłem na taki spadek temperatury przygotowany i poszedłem szukać jakiegoś nowego miejsca do spania. Tym razem zaszedłem do części w której znajdowały się restauracje – i to tu powinienem od razu przyjść, gdyż było względnie cicho, ale także były krzesła, które odpowiednio ustawione tworzyły jako taką powierzchnię, na której można było w pozycji leżącej trochę odpocząć 😀\nNadszedł ranek, godzina 5 rano(warto nadmienić iż przez całą noc można było zaobserwować łunę słoneczną na horyzoncie, więc nie było zupełnie ciemnej nocy) i wyruszyłem w stronę przystanku autobusowego aby udać się do pobliskiego miasteczka Nykoping. Jadąc w stronę miasta, zaobserwowałem fantastyczną mgłę, która rozpościerała się pośród pola, lecz była na tyle niska, że było widać jej szczyt, i wyłaniające się z niej korony drzew – w połączeniu z przepięknym porannym światłem dawało to niesamowity efekt.\nPo 15 minutach jazdy dotarłem do miasteczka. Słońce świeciło już od dobrej godziny, lecz miasto nadal było pogrążone we śnie. Jedynie od czasu do czasu z jednej strony ulicy na drugą przebiegały, pokaźnych rozmiarów zające – nieco mnie to zdziwiło, lecz potem jak się okazało było to tutaj całkiem normalne.\nPierwszym punktem jakie chciałem odwiedzić w tym mieście była przystań. Gdy do niej dotarłem – oniemiałem, i nie ma tu ani krzty przesady. Widok jaki zastałem, wyrył mi się w pamięci bardzo głęboko. Czysta, nietknięta wiatrem tafla wody, która stała się dosłownie lustrem, lekka mgła unosząca się tuż nad nią, ciepłe kolory porannego słońca oraz przymocowane żaglówki do pomostu utworzyły magiczny widok.\nNastępnie udałem się wzdłuż brzegu, dalej w głąb miasta.\nMinęło kilka godzin, miasto zaczęło ponownie tętnić życiem, zrobiło się przyjemnie i ciepło, więc ponownie poszedłem w okolice przystani. Znalazłem niewielką ławkę, na której mogłem chwilę poleżeć i powygrzewać się we wczesnoletnim słońcu. Dawno nie czułem się tak dobrze jak wtedy – niezależny od nikogo, mogę zrobić, pójść gdzie tylko zechcę, czułem że życie należy do mnie, że korzystam z niego do końca. Po około półgodzinie odpoczynku, wstałem i ponownie obszedłem miasteczko, tym razem obserwując jak wygląda w pełni życia.\nAfter takeoff 😉\nPrędko czas zleciał do godziny 14 i postanowiłem wracać na lotnisko. Była to dobra decyzja, gdyż parę minut po wejściu do autobusu powrotnego, zaczęło padać. Jak się potem okazało, nie był to pierwszy deszcz tego dnia. Gdy dotarłem na lotnisku, rozpętała się porządna ulewa, pogoda dramatycznie się zmieniła, jeśli patrzeć kilka godzin wstecz, gdy było czyste, niebieskie niebo. Miałem nadzieję, że deszcz dość szybko ustanie, i będę mógł pójść porobić trochę zdjęć samolotom na krótkiej prostej do lądowania. Jednak, za każdym razem gdy wychodziłem na zewnątrz, deszcz znów dawał o sobie znać. Podjąłem 3 takie próby, każda zakończona niepowodzeniem .Na moje szczęście, znalazło się w końcu pewne okienko w chmurach, które pozwoliło mi złapać kilka Ryanairów. Przy okazji, przy lądowaniu, tworzyły się bardzo ładne smugi kondensacyjne, powstałe w skutek natarcia z dużą prędkością ostrej krawędzi w wilgotnym powietrzu.\nLotnisko w Skavsta, jeśli chodzi o atrakcyjność spotterską jest na szarym końcu – poza Ryanairem i Wizzairem nie ma tu żadnej innej linii regularnie latającej. Mimo to, tuż przed progiem pasa istnieje górka z której można fotografować, co więcej stoi także stolik i ławki do siedzenia.\nOstatnie kilka godzin przed odlotem minęły dość szybko, pewnie dlatego iż nie mogłem się doczekać ciepłego, domowego łóżka i o godzinie 21:30 wystartowaliśmy w drogę powrotną do Warszawy. Również i tym razem wiózł nas HA-LWB. Podczas lotu usiadłem po prawej stronie, coby mieć dogodny widok na zachodzące słońce. Zniżając na Okęcie przelatywaliśmy nad samym centrum Warszawy.\nCentrum Warszawy w nocy.\nParę minut przed godziną 23 nasz samolot szczęśliwie i bezpiecznie dotknął pasa 33 i odkołowaliśmy na płytę postojową.\nPodsumowując. Był to pierwszy taki wyjazd, który odbyłem sam. Jednakże był to jeden z ciekawszych i bardziej udanych wylotów, ponieważ tutaj naprawdę odczułem sens podróżowania i poznawania nowych miejsc, niekoniecznie tych najpopularniejszych wśród turystów. „Popełniłem” kilka zdjęć z których jestem bardzo zadowolony, i które z pewnością jeszcze przez wiele lat będą mi przypominać o tej wycieczce. Co prawda nazwa lotniska sugerować że byłem w stolicy Szwecji – Sztokholmie, lecz prawda jest taka, że do samego centrum miasta brakowało mi jakichś 100km. Odwiedziłem tylko pobliskie miasteczko – może następnym razem uda się dotrzeć gdzieś dalej.\nGorąco zapraszam do komentowania, tymczasem już w następny weekend, przedstawię relację z trzydniowego wyjazdu do Mediolanu; będzie on bardzo obszerny w zdjęcia, a także tekst, dlatego prawdopodobnie zostanie podzielony na 2 części i opublikowany zarówno w sobotę jak i niedzielę.\nA z okazji Świąt Wielkanocnych, życzę moim czytelnikom Wesołych Świąt, odpoczynku od spraw codziennych oraz tylu lądowań ilu startów 😉\nDo miłego! 😉\nWitajcie na moim blogu. Będzie on poświęcony tematyce lotniczej i podróżniczej, tak jak tytuł bloga sugeruje. Będę starał się publikować relacje z podróży (jeśli będzie możliwość, to będę robił relacje „na żywo”) oraz umieszczać wszelkie zdjęcia lotnicze jak i typowo wycieczkowe. Początki zawsze są trudne, lecz mam nadzieję szybko przejść ten etap, i regularnie dodawać nowe posty 🙂


Nieletnie ujęte na kradzieży cieni do powiek i szminek – Mieszkaniec\nNieletnie ujęte na kradzieży cieni do powiek i szminek 24 sierpnia 2018, 09:53\nSąd rodzinny i nieletnich zdecyduje o dalszym losie dwóch nastolatek ujętych na gorącym uczynku kradzieży. Do zdarzenia doszło w galerii handlowej na Białołęce. Łupem 15- i 14-latki padły cienie do powiek i szminki o łącznej wartości prawie 740 złotych. Sprawą nastolatek zajęli się policjanci z Wydziału ds. Nieletnich i Patologii z komendy rejonowej policji na Pradze Północ.\nPolicjanci z wydziału patrolowo-interwencyjnego z Białołęki interweniowali w galerii handlowej przy ul. Światowida. Zgłoszenie dotyczyło kradzieży. Pracownice jednej z drogerii ujęły dwie nastolatki podejrzewane o kradzież markowych kosmetyków o łącznej wartości prawie 740 złotych. W plecaku 15-latki kierowniczka sklepu ujawniła dwie palety cieni i dwie szminki. Moment kradzieży zarejestrowała sklepowa kamera.\nTowar został odzyskany i wrócił do dalszej sprzedaży, a 15- i 14-latkę mundurowi po niezbędnych czynnościach procesowych przekazali rodzicom. Mimo młodego wieku dziewczyny nie unikną odpowiedzialności. Całość zebranego materiału policjanci przekażą do sądu rodzinnego i nieletnich, który zdecyduje o dalszym losie nastolatek.


Jak wymienić filtry paliwa i powietrza? - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Moto porady » Eksploatacja auta » Zrób to sam » Jak wymienić filtry paliwa i powietrza?\n27 sierpnia 2010, 10:57\nRegularna wymiana filtrów paliwa i powietrza w naszym samochodzie może mieć duży wpływ na żywotność silnika i osiągi auta. fot. Newspress\nKażda część samochodu, która wykorzystuje do działania płyny lub powietrze, powinna być zabezpieczona filtrem separującym zanieczyszczenia. Filtr powietrza powinniśmy wymieniać średnio raz do roku lub po przejechaniu 15 000 kilometrów, natomiast filtr paliwa dwa razy rzadziej.\nFiltr powietrza znajduje się zazwyczaj w plastikowej obudowie na szczycie lub z boku silnika. Obudowa to dużej wielkości element pod maską samochodu. Pokrywa filtra zazwyczaj przymocowana jest do reszty obudowy za pomocą metalowych klipsów lub zatrzasków. Można odgiąć je płaskim śrubokrętem lub nożem. Czasem pokrywa zabezpieczana jest śrubami.\nGdy usuniemy pokrywę, zobaczymy filtr, który może mieć kształt walca lub prostopadłościanu. Zazwyczaj ma jasny kolor, co ułatwia ocenić skalę zabrudzenia. Jest wykonany z miękkiego materiału lub papieru, więc jego wyjęcie nie powinno sprawić problemu. Po usunięciu filtra powinniśmy sprawdzić w jakim jest stanie. W tym celu wystarczy kilka razy wygiąć go i obserwować, czy wydostaje się z niego dużo kurzu/brudu. Jeśli tak, powinniśmy go wymienić.\nFiltr powietrza można zakupić w dowolnym sklepie motoryzacyjnym. Jego koszt to od około 20 do 200 złotych, w zależności od typu, marki i modelu samochodu. Przy kupnie nowego filtra warto mieć ten zużyty przy sobie w celu porównania. Nowy filtr umieszczamy w obudowie i zabezpieczamy ją, aby się nie otworzyła. Najprostszymi filtrami powietrza są filtry typu papierowego, ich koszt to zwykle kilkanaście do kilkudziesięciu złotych. Można też zainwestować we wkładki filtrowe wyższej klasy, np. firmy K&N, które wystarczy okresowo czyścić i smarować.\nWymiana filtra paliwa jest nieco bardziej skomplikowana, gdyż samo odnalezienie go może być wyzwaniem. W większości samochodów nowej generacji filtr paliwa znajduje się w baku paliwowym. W takim przypadku polecamy skorzystać z usługi fachowca.\nJeśli jednak filtr paliwa jest w zasięgu ręki, możemy z powodzeniem zabrać się do jego wymiany. Filtr raczej rzadko znajduje się w komorze silnika, zaś najczęściej montuje się go w okolicy baku paliwa. Jeśli nie jest widoczny lub nie umiemy go rozpoznać, możemy poszukać przewodu paliwowego, który jest miękki, mniej więcej o grubości palca, poprowadzony z tylnej części samochodu. Przewód powinien nas doprowadzić do filtra paliwa. Te dwa elementy zazwyczaj połączone są z pomocą małej, metalowej opaski, którą należy rozgiąć śrubokrętem lub odkręcić w zależności od typu zamontowanej opaski.\nFiltr podłączony jest do przewodów prowadzonych z baku do silnika. Odłączamy go, a przewody zabezpieczamy tak, aby nie wyciekała z nich benzyna. Możemy zrobić to np. zatykając je dwoma ołówkami. Zastępując stary filtr nowym, upewnijmy się, że kierujemy go w dobrą stronę. Zazwyczaj na filtrze jest strzałka, informująca o kierunku przepływu paliwa. Jeśli jednak jej nie ma, radzi się zapamiętać ułożenie starego filtra przed ściągnięciem. Przy montażu ważne jest, aby naciągnąć przewody na króćce filtra tak głęboko, jak to tylko możliwe, a następnie założyć opaski zaciskowe. Powinny one być w zestawie z filtrem, o ile w naszym modelu samochodu producent zastosował jednorazowe. Jeśli nie, możemy użyć starych opasek.\nFiltry paliwa i powietrza są bardzo ważnym elementem funkcjonowania silnika naszego samochodu. Regularne kontrole i wymiany mogą poprawić osiągi auta oraz przedłużyć żywotność silnika. Dbajmy więc o to, aby filtry były zawsze w dobrym stanie.


Nairobia – miejska dżungla\nTak więc, wyruszyliśmy w drogę. Ponownie, jednak tym razem w stronę cywilizacji. Po raz ostatni mijamy puste, rozległe tereny. Żegnają nas zebry pasące się tuż przy drodze, sawanna staje się coraz rzadsza a jej miejsce zajmują osiedla ludzkie. Mijamy małe wsie czy wręcz pojedyncze domy stojące przy drodze. Coraz częściej jednak mijamy ciężarówki zapakowane po same dachy. Niewątpliwie to znak, że zbliżamy się do miasta. Asfaltowa droga coraz częściej przecina osiedla i domy. Tłumy ludzi albo idą drogą albo siedzą na krawężnikach. Kolorowy, pierwotny świat zwierząt zostaje za nami. Jesteśmy podekscytowani czekającym nas spotkaniem z największym miastem tej części Afryki, jednak żal nam tego wszystkiego co zostawiliśmy za sobą. Na pewno jeszcze wiele razy będziemy opowiadać o wrażeniach jakie w nas wywoływały spotkania z dzikimi zwierzętami niemal oko w oko.\nPo kilku godzinach jazdy dojechaliśmy do Nairobi, stolicy Kenii. Po raz pierwszy od ponad tygodnia jesteśmy w dużym mieście. Po takim czasie przebywania w buszu miło znowu poczuć atmosferę dużego miasta. Jednak jestem „zwierzęciem” miejskim. Niestety w stolicy nie spędziliśmy zbyt dużo czasu. Właściwie oglądaliśmy to miasto wyłącznie przez szyby naszego samochodu. Mimo tego, że Nairobia ma bardzo złą reputację , mam nadzieję, że kiedyś uda się poznać to miasto. Można na pewno wiele tam zobaczyć i wiele przeżyć (i wcale nie mam namyśli tutaj kradzieży czy rozboju). Jest to przecież główne centrum ekonomiczno – kulturalne wschodniej Afryki i jedną z czterech głównych siedzib ONZ.\nNairobi to największe miasto Afryki Wschodniej, jest też miastem o którym niemal w nieskończoność można mówić, że jest naj. Najmłodsze, najnowocześniejsze, najwyżej położone, najbardziej zielone itd. No i jeszcze czasami jeszcze jedno naj – „najrozbój”. We wszy kich przewodnikach turyści są ostrzegani przed niebezpieczeństwami tego miasta. Niestety rozboje, kradzieże a nawet strzelaniny są tutaj częste, nie wspominając już o zamachach bombowych. Cóż w każdym wielkim mieście trzeba uważać, wiedzieć gdzie można pójść a gdzie nie należy się zapędzać. Pamiętam miny moich towarzyszy podróży, który byli przerażeni ulicami Mombasy. Dla tych, którzy nigdy jeszcze nie znaleźli się w takim miejscu naprawdę może być to wstrząsające przeżycie. Jednak nie prawdą jest to, że na każdym kroku czyha niebezpieczeństwo. Trzeba po prostu zachować zdrowy rozsądek a najlepiej zwiedzać takie miejsca z kimś miejscowym.\nNairobi to przede wszystkim znakomita baza wypadowa na safari zarówno na tereny Kenii jak i Tanzanii czy Ugandy. Miasto liczy około 3 milionów mieszkańców. Nairobi założono w maju 1899 roku jako przystanek dla robotników, którzy budowali linię kolejową Mombasa – Uganda. Utworzono tutaj skład materiałów oraz osiedla dla robotników. Osada powstała na bagnistych terenach, w miejscu, w którym przerwano prace, aby inżynierowie mogli wyznaczyć kolejny etap budowy. Obecna nazwa pochodzi od masajskiej nazwy tej okolicy „Enkare narobi” – miejsce zimnej wody, jednak początkowo teren nazywano Nakusontelo – początek wszelkiego piękna. W 1907 roku Brytyjczycy uczynili z Nairobi stolicę Brytyjskiej Afryki Wschodniej. Osiedliło się tutaj wielu przybyszy z Europy. Tak zatem, zaledwie sto lat temu powstała obecna stolica Kenii.\nNawet tylko oglądając to miasto zza szyb samochodu rzuca się w oczy ogromny kontrast. Obok wysokich szklanych wieżowców i pięciogwiazdkowych hoteli, mijamy slumsy i ogromna biedę. Jak w każdym mieście Afryki na ulicach tłumy ludzi coś sprzedaje. Stoimy w potężnym korku i właściwie już żałujemy, że bezkresne równiny pozostały już za nami. Ogromna ilość spalin wdziera się przez okna do wnętrza samochodu, gdy je zamykamy to rozpływamy się, bo nie mamy klimatyzacji. Kierowca ostrzega nas, żeby jednak okna były zamknięte przede wszystkim gdy stoimy w korku a samochód jest oblegany przez tłumy ulicznych sprzedawców.\nWiele budynków w centrum wskazuje na wyraźnie wpływy arabskie. Jednak obecnie przeplatają się one z nowoczesną architekturą. Centrum, w którym skupia się biznes, otaczają rozległe przedmieścia: bogate na zachodzie i północy, biedniejsze na południu, zaś najbiedniejsi mieszkańcy mieszkają w slumsach na wschodzie. Jedziemy a właściwie „suniemy” w wielkim korku po Kenyatta Avenu, głównej ulicy stolicy, która została zaprojektowana tak, aby można było zawrócić na niej zaprzęg złożony z 12 wołów. Nie przewidziano jednak, że woły kiedyś zostaną zastąpione samochodami i już nie będzie tak łatwo przejechać tą ulicą. Ulica jest szeroka, wielopasmowa, obsadzona kwitnącymi drzewami i krzewami. Jadąc właśnie tą ulica dostrzegamy jeden z najbardziej charakterystycznych budynków Nairobi – kompleks Kenyatta Conference Center. Okrągły, liczący 27 pięter wieżowiec tworzy współczesny wizerunek stolicy i jest jednym z najbardziej znanych centrów konferencyjnych w Afryce i na świecie. Niedaleko znajduje się budynek parlamentu z charakterystyczną wieżą zegarową i nieopodal widać również wieżowiec Kanu Tower – kiedyś główna siedziba partii rządzącej. Oglądając te wszystkie wysokie wieżowce, tłumy ludzi, typowy rozgardiasz dla dużego afrykańskiego miasta dojechaliśmy do dzielnicy Kibera.\nJadąc drogą dostrzegamy ogromne slumsy. Kiebera to druga największa dzielnica nędzy w Afryce (największe slumsy znajdują się w RPA). Ten rozległy obszar nędzy znajduje się zaledwie kilka kilometrów od bogatego centrum Nairobi. Początki tej dzielnicy sięgają końca II wojny światowej. Była to wioska, w której zatrzymali się zdemobilizowani afrykańscy żołnierze. Następnie w miarę migracji ze wsi do miasta, napływała tam ludność cywilna. Dzisiaj w tej dzielnicy mieszka blisko 1,5 miliona mieszkańców Nairobi – prawie 50% ludności miasta. Większość z nich żyje w prowizorycznych chatach. W typowym domu w dzielnicy Kibera o powierzchni 3m2, mieszka średnio 5 osób. Dostęp do prądu, wody i urządzeń sanitarnych jest znikomy – na każde od 50 do 500 osób przypada jedna latarnia. Ulice to nieskończona plątanina kanałów, ścieżek otwartych ścieków. Ponad 20% mieszkańców jest zarażona wirusem HIV, 80% miejscowej młodzieży nie pracuje, wzrasta ilość sierot, brakuje opieki społecznej. Serce się kroi na widok mijających miejsc i nie sposób sobie nawet wyobrazić jakbyśmy się poczuli wchodząc pomiędzy te lepianki. Niestety rząd nie umie sobie poradzić z tym problemem i chyba jeszcze długo nie znajdzie się pomoc dla tych ludzi. Przygnębiające.\nJadąc dalej mijamy jeden z wielu parków Nairobi. Park Uhuru położony jest w centrum miasta. Niemal wszystkie krzewy i drzewa zdobiące ulice tego miasta zostały tutaj przywiezione z daleka. Eukaliptusy, akacje i grewille pochodząc z Australii, a jaskrawe bugenwille i krzewy palsandrowe przywieziono z Brazylii. Zza drzew w niebo wzbija się 24 metrowy, strzelisty pomnik pokoju. Park Uhuru znajduje się w miejscu gdzie 12 grudnia 1963 roku w deszczową noc na prowizorycznym placu nazwanym “Placem Niepodległości” zebrały się nieprzebrane tłumy. Ludzie przybyli z najdalszych zakątków kraju, mieli ze sobą radia. Wreszcie doczekali się upragnionej wolności – Uhuru. O północy – w momencie ogłoszenia wiadomości – światła zgasły, a kiedy zapaliły się ponownie, nie było już brytyjskiego sztandaru, a na maszcie powiewała czarno – czerwono – zielona flaga niepodległej Kenii.\nJak smakuje żyrafa? »


Jak szukać ofert pracy jako opiekunka seniora? – SoWoman\nby Maja 20 stycznia, 20224:18 pm\nJak szukać ofert pracy jako opiekunka seniora?\nPosiadasz kompetencje i wiedzę o tym, jak zajmować się seniorem? Chcesz podjąć pracę w zakresie opieki nad osobą starszą, jednak nie wiesz, gdzie szukać ogłoszeń i na jakie aspekty anonsu zwrócić uwagę? Oto poradnik, który Ci w tym pomoże!\nGdzie szukać ofert pracy jako opiekunka w Niemczech?\nDziś znalezienie pracy jako opiekunka seniora w Niemczech nie jest zadaniem trudnym. Anonsy proponujące zatrudnienie pojawiają się na wielu znanych portalach związanych z pracą. Spotkać można je też na dedykowanych temu tematowi grupach na Facebooku. Jeśli jednak szukasz sprawdzonego pracodawcy, legalnego zatrudnienia i dobrych warunków pracy, lepiej skorzystaj z profesjonalnej agencji pośredniczącej.\nZagwarantuje ona przejrzystą rekrutację, jasne warunki współpracy, legalną umowę, ubezpieczenie i różnego rodzaju dodatki. Będzie ona również wsparciem przypadku wszelkich problemów, które mogą się pojawić na miejscu. Sprawdzone oferty pracy dla opiekunek znajdziesz m.in. opieka.felizajob.pl/oferty-pracy-dla-opiekunek-osob-starszych/. Możesz z nich korzystać, szukając zatrudnienia w różnych częściach Niemiec. Co ważne, anonse proponują zatrudnienie zarówno dla osób władających językiem niemieckim, jak i bez niego.\nNa jakie elementy ogłoszenia warto zwrócić uwagę?\nIm więcej informacji zawiera ogłoszenie, tym lepiej. Jego treść pomoże ci bowiem określić, czy dana oferta jest dla ciebie. Elementem, na który warto zwrócić uwagę w pierwszej kolejności, jest zakres obowiązków – nie zawsze musi ci on bowiem odpowiadać. Wielu niemieckich pracodawców zastrzega, że opiekunka oprócz zajmowania się seniorem będzie też musiała dbać o dom lub ogród. Wykaz zadań pozwoli ci też ocenić, czy podołasz opiece nad seniorem – możesz np. nie czuć się na siłach, a by opiekować się osobą z zaawansowanym Alzheimerem lub leżącą. Jeśli zakres obowiązków ci nie odpowiada, poszukaj innej oferty, praca opiekunki jest ciężka i nie warto podejmować się zadań, co do których nie jest się pewnym swoich kompetencji i umiejętności w danym zakresie.\nW ogłoszeniu o prace opiekunki warto też sprawdzić dokładne wymagania pracodawcy. Oczywiście nie ma kandydatów spełniających wszystkie kryteria, jednak lepiej jest aplikować na oferty pracy dla opiekunek, spełniając minimum połowę z nich. Warto też sprawdzić, które umiejętności i kwalifikacje zostały wskazane jako priorytetowe. Dla wielu rodzin bardzo ważna będzie np. znajomość niemieckiego czy czynne prawo jazdy, natomiast mniej istotne będzie doświadczenie czy kierunkowe wykształcenie.\nNie zapomnij też sprawdzić, czy oferta odpowiada ci pod względem warunków finansowych i pozapłacowych. Szczególnie ważne są te ostatnie. Podjęcie pracy zagranicą samo w sobie jest ciężkie, jeśli trafisz do miejsca, w którym będziesz się źle czuła, wykonywanie obowiązków może stać się prawdziwym utrapieniem. Zweryfikuj też miejsce zatrudnienia, warunki zakwaterowania, ilość dni wolnych, formę zatrudnienia, ubezpieczenie.\nJak wybrać materac 100×200 dostosowany do swoich potrzeb?\nMaterac o wymiarach 100×200 cm jest powszechnie wykorzystywany w sypialniach jednoosobowych. To często spotykany rozmiar, do którego bez trudu można dobrać pasującą ramę i stelaż. Taki materac sprosta oczekiwaniom dzieci, osób młodych, ale również dorosłych. […]\nCzym charakteryzuje się makijaż lata 20?\nLata dwudziestego ubiegłego wieku są nazywane przełomowymi. Zakończenie I Wojny Światowej dało społeczeństwom poczucie ulgi chwilowej oraz pozwoliła na wzięcie o wiele głębszego oddechu. Tenże moment wyjątkowy w historii wykorzystały oczywiście kobiety. To w tym […]\nJak zrobić refleksy na ciemnych włosach w warunkach domowych?\nRefleksy na ciemnych włosach dodają fryzurze objętości, to również świetny wybór dla kobiet, które chcą odświeżyć fryzurę i nadal wyglądać naturalnie. Jak zrobić refleksy na ciemnych włosach w warunkach domowych? O czym pamiętać podczas aplikacji […]


śr 16 sty, 2013 15:57\nTemat: Lekarz z Trójmiasta\nPani Maria Janiak z AMG, tylko w tej chwili długo się czeka, ja byłam wczoraj i na nastepną wizytę rejestrowali już n a czerwiec. Ja leczę się już dwa lata i nie zmienię lekarza, zawsze jest chętna pomóc, nie ma problemu z poradą bezpośrednio na oddziale. Ja ją polecam.\nsob 20 paź, 2012 23:31\nTemat: Konferencja w Gdańsku\nJa też byłam i też jestem bardzo zadowolona. Nie mieszkam w Gdańsku i musialam dojechać ale było naprawdę warto! Mieszkam w małej miejscowości i w swoim otoczeniu nie znam nikogo chorego na celiakię a w grupie zawsze rażniej, miło wiedzieć że nie jest się samemu ! A pani dr Janiak jest moim lekarzem...\npn 15 paź, 2012 11:16\nTemat: leki sterydowe na oporną dietę ?\nJa biorę Metypred od czerwca , jestem na diecie od trzech lat, niestety nie było żadnej poprawy a wręcz przeciwnie, jestem pod kontrola dermatologa i alergologa, gastroskopię mam robioną co 3-5 miesięcy, skóra po Metypredzie się trochę uspokoiła ale niestety znowu pojawił się reflus tzn. nasilił się...\nśr 10 paź, 2012 13:53\nTemat: Emanera tabletki\nCzy ktoś bierze tabletki Emanera? Lekarz mi wczoraj przepisał zamiast controlocu, czy lepiej działa?\nczw 20 wrz, 2012 14:22\nTemat: refundacja kosztów jedzenia\nJa się z tym zgadzam i popieram, wiem że w innych krajach żywność b/glutenową można kupić w aptekach. W przypadku nietolerancji laktozy a chyba większość z nas nie toleruje laktozy i produktów mlecznych jest b.duży problemy,zbożowe zamienniki mleka są b.drogie, jogurty bez laktozy są b.drogie. A czy...\nczw 20 wrz, 2012 10:10\nNajczęściej celiakii towarzyszą inne choroby przewlekłe i co w tedy? Koszty najczęściej rosną, a gdy są małe dzieci jeszcze bardziej, a zamienniki mleka które są b.drogie???\nwt 11 wrz, 2012 14:23\nTemat: Czym zastąpić ser żółty - proszę o radę?\nNie jem jogurtów,sera,twarogu i mleka, piję za to mleko ryżowe wzbogacone w wapń, bardzo dobre ale niestety drogie. I bardzo lubię kaszkę Nestle Sinlac, tym zastępuję nabiał.Jajka jem i lubię.\nwt 11 wrz, 2012 09:51\npt 07 wrz, 2012 09:51\nA ja jestem farmaceutkąi pracuję w aptece.\nśr 05 wrz, 2012 10:11\nTemat: Podejrzenie o celiakię, kilka pytań o diagnozę, objawy itp.\nWitam! Przede wszystkim nie można przechodzić na dietę przed postawieniem diagnozy bo wyniki nie będą prawdziwe.Najpierw trzeba zrobić gastroskopie i pobrac wycinki z jelita i powtórzyc wszystkie p/ciała i to dopiero da jakiś obraz. Wrażliwość na gluten iest sprawa indywidualną, niektórzy reagują na...\nndz 02 wrz, 2012 21:13\nTemat: celikia oporna na dietę\nMam artykuł, wydrukowałam go sobie,intensywnie myślę,dam znać co z tego wyjdzie,DZIEKUJĘ\nsob 01 wrz, 2012 22:53\nMiałam dużo badań bo byłam w klinice alergologii , IgE też i wcześniej sama robiłam,całkowite z tego co pamiętam było za wysokie a potem jescze bardziej urosło,miałam też robioną pokarmówkę z krwi, bo od niedawna robią na NFZ.Przyznaję że już sama głupieję a każdy lekarz zajmuje się tylko swoją dzie...\nsob 01 wrz, 2012 15:41\nTelfast biorę ok 1,5 roku, jak mam nasilone objawy to dwa razy dziennie,tak kazał lekarz. Z tego co pamietam na crohna badania miałam robione ale kortyzolu jeszcze nikt mi nie badał , a do endokrynologa trudno sie dostać, leczę sie w AM w Gdansku. Na tarczycę badania musze zrobic , moja mama ma Hash...\nsob 01 wrz, 2012 13:04\nCholesterol mam wysoki chociaż jestem chuda, mam niedowagę, zimno tez mi jest, mam objawy Reyno, i często jestem przymulona a ostatnio doszły bóle kolan, nie wiem skąd. Odkąd biorę Telfast 180 obrzęków nie było.\npt 31 sie, 2012 10:22\nNa diecie jestem od trzech lat,przeciwciała bardzo ładnie spadły ale jelita są w bardzo złym stanie plus stany zapalne żołądka.Na początku diety była poprawa a potem tzn. tak po ok. roku zaczeło sie wszystko psuć, pojawiły się obrzeki twarzy, rózne wysypki, stad dieta salicylanowa. Mam tez odtawione...


mDP->HDMI->TV czy USB->TV - mva.pl\nmDP->HDMI->TV czy USB->TV\nCo w praktyce powinno dać lepszy obraz na wyjściu?\nMam Macbooka Air 2015 z mDP, adapter mDP na HDMI i kabel podpięty pod telewizor Samsunga (podpięty pod HDMI, jest też HDMI/DVI). Telewizor ma też port USB, przez który odtwarzam pliki.\nMam wrażenie, że pomimo lekkich przycięć przy używaniu USB jakość obrazu jest trochę lepsza, ale odpada streaming, większe pliki potrafią się wyłączyć w trakcie odtwarzania, placebo czy jest taka możliwość?\nRe: mDP->HDMI->TV czy USB->TV\n9 wrz 2018, o 10:24\nRóżnica wynika zapewne z innej obròbki zdekodowanego sygnału przez procesor w TV. W telewizorach zwykle są specjalizowane procesory do tego celu. Jeśli to telewizor LCD, to ma zapewne słaby rzeczywisty kontrast. Wiedząc to, projektanci telewizora tak dobierają algorytmy, aby procesor podbijał sztucznie kolory i zmieniał gammę, dając subiektywne wrażenie wyższego kontrastu. Dalej są algorytmy wyostrzania, usuwania przeplotu, upłynniania i wiele innych, których nie ma w laptopiku. Podsumowując, obraz przez USB obrabiany przez TV może się sporo różnić od tego dostarczanego z zewnątrz. W skrajnym przypadku może być zupełnie źle dobrana dynamika 0-255, zamiast 16-235.\nDzięki. Czy któreś z tych rozwiązań jest generalnie preferowane?\n10 wrz 2018, o 10:46\nMiniDP na HDMI lub MiniDP na DVI? Nie ma różnicy.\n10 wrz 2018, o 10:52\nMiałem na myśli HDMI z komputera czy USB w telewizorze\n10 wrz 2018, o 11:11\nUSB to nie jest złącze sygnałowe (oprócz USB-C) - nie transmituje sygnału wizyjnego.\n10 wrz 2018, o 11:14\nJak Max wyjaśnił, pliki podane przez USB traktuje jakiś wewnętrzny odtwarzacz, nad którym nie mamy żadnej kontroli. Podłączenie do komputera daje pewną nadzieję na neutralne zachowanie telewizora, choć oczywiście to zależy od tego jakie regulacje udostępnia sam telewizor.\n10 wrz 2018, o 12:14\nOk, wszystko jasne. Dziękuję za pomoc.


W kinie „Kopernik” w Olsztynie odbyło się spotkanie zorganizowane z okazji 40-lecia sportu na Warmii i Mazurach. Jednym z głównych punktów uroczystości było ogłoszenie wyników plebiscytu, Komitetu Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego, Wojewódzkiej Federacji Sportu i redakcji „Gazety Olsztyńskiej” NA NAJLEPSZYCH SPORTOWCÓW MINIONEGO 40-LECIA. W spotkaniu prócz zasłużonych działaczy, trenerów i zawodników udział wzięli przedstawiciele władz politycznych, administracyjnych i sportowych Olsztyna i regionu\nPunktualnie o godz. 18 na podium wkroczyły poczty sztandarowe klubów, organizacji i stowarzyszeń sportowych. Po odegraniu hymnu narodowego głos zabrał dyrektor WKKFSiT Wojciech Linow, który omówił w krótkim zarysie historię sportu olsztyńskiego.\nRozwój kultury fizycznej na Warmii i Mazurach był i jest ściśle związany z przeobrażeniami społeczno-gospodarczymi. Minione 40-lecie obfitowało w wiele osiągnięć i to we wszystkich sferach życia. Sport stał się jednym z głównych czynników integrujących ludzi przybyłych tu po wojnie z różnych stron Polski. Na początku 1945 r. Zastali ziemię warmińsko-mazurską opustoszała zniszczoną okropnościami II wojny światowej. Mimo to nikt nie załamywał rąk. Przeciwnie, wszyscy ze zdwojoną energią zabrali się do pracy, by po blisko 6-letniej niewoli żyć wreszcie w normalnych warunkach. I jest paradoksem, że mimo ogromnych problemów rozwijał się w Olsztynie sport. Powstawały pierwsze kluby i stowarzyszenia otoczone gruzami boiska zagęszczały się zawodnikami . W niespełna pół roku po wyzwoleniu na Stadionie Leśnym rozegrano pierwszą imprezę sportową. 15 lipca 1945 r. W rocznicę bitwy pod Grunwaldem odbył się mecz piłkarski pomiędzy Warmią i Społem, wygrany przez kolejarzy 2:1. Nie wynik był tu jednak najważniejszy. Liczył się przede wszystkim symbol, fakt, że ludzie potrzebują sportu i bez niego nie wyobrażają sobie życia.\nTe początkowe lata miały szczególne znaczenie. Dzięki organizatorom kultury fizycznej w tym okresie możliwe były późniejsze sukcesy, których przecież w ostatnim 40-leciu nie brakowało. Zawodnicy Warmii i Mazur od razu włączyli się do rywalizacji krajowej, chcieli i uczestniczyli w odbudowie polskiego sportu.\nNa Ziemi Olsztyńskiej wychowało się wielu zawodników najwyższego formatu, którzy dostarczyli swym rodakom niezapomnianych chwil radości i wzruszeń. Właśnie tu trenowali i występowali mistrzowie olimpijscy, medaliści mistrzostw świata i Europy. Ich osiągnięcia były i są naszym wspólnym dorobkiem, z którego jesteśmy dumni.\nW sali kina „Kopernik” znaleźli się sportowcy kilku pokoleń. Ci najstarsi mieli łzy w oczach, gdy sięgali pamięcią do tych czasów, kiedy piłka, łódka czy strój sportowy były czymś nieosiągalnym. A mimo to, ci pasjonaci potrafili przezwyciężyć największe trudności i swym zapałem zachęcali innych do kontynuowania ich pracy.\nSiedzący wśród nich najmłodsi zawodnicy patrzyli na swych poprzedników z podziwem. Gdyby tak w przyszłości przejęli choć cześć tego zajęcia, hartu i sportowej bezinteresowności.\nUchwałą Rady Państwa najbardziej zasłużonym działaczom przyznano medale 40-lecia. Otrzymali je: Feliks Andrzejczak, Cezary Bortkiwicz, Tadeusz Dreszler, Tytus Gielig, Albin Kaltenberg, Jerzy Konecki, Stanisław Kot, Stanisław Leokajtis, Janusz Malinowski, Tadeusz Markowicz, Marceli Mielka, Stanisław Myśliwy, Feliks Polak, Marian Rapacki, Roman Ruszkowski, Tadeusz Smaga, Andrzej Siennicki, Leopold Szczerbicki, Kazimierz Troicki, Tadeusz Wajs, Feliks Wołochowicz, Jan Załuska, Edmund Zańczak i Ryszard Konieczny.\nNastąpił punkt kulminacyjny spotkania – ogłoszenie rezultatów plebiscytu na najpopularniejszych sportowców 40-lecia na Warmii i Mazurach. W ciągu kilku ostatnich miesięcy do redakcji „Gazety Olsztyńskiej” napłynęło tysiące kuponów. Świadczy to o ogromnym zainteresowaniu, a jednocześnie sympatii jaką darzą olsztyńskich sportowców ich wierni sympatycy.\nPierwsze miejsce zajęła lekkoatletka olsztyńskiej Gwardii, wielokrotna mistrzyni i rekordzistka Polski w biegu na 800 m Danuta SOBIESKA- WIERZBOWSKA. W pierwszej dziesiątce znaleźli się ponadto: Stanisław OLSZEWSKI (motocross), Mirosław RYBACZEWSKI (siatkówka), Andrzej GRONOWICZ (kajakarstwo), Bronisława LUDWICHOWSKA (lekka atletyka), Piotr BURCZYŃSKI (bojery), Roman SZADZIEWSKI (żeglarstwo), Ireneusz KLUCZEK (lekka atletyka), Ryszard SZPARAK (lekka atletyka), Włodzimierz NALAZEK (siatkówka).\nDrugą dziesiątkę otworzyła Barbara Kopyt (strzelectwo), następne lokaty zajęli: Danuta Piecyk (lekka atletyka), Andrzej Dobrowolski (koszykówka), Janina Klucznik (wioślarstwo), Janusz Rejewski (żeglarstwo), Kazimierz Nikin (kajakarstwo), marian Bublewicz (automobilizm), Urszula Styranka-Szubzda (lekka atletyka), Eugeniusz Bartochowski (piłka nożna) i Jerzy Sikora (tenis stołowy).\nNie wszyscy mogli przybyć na spotkanie. Niektórych nie ma już wśród nas, inni kontynuują karierę sportową za granicą, a kilku zatrzymały obowiązki reprezentanta kraju. Zawodnicy stali na środku podium i nie kryli wzruszenia. Czuli wielką satysfakcję, nie mniejszą niż podczas odbierania medali podczas imprez najwyższej rangi. Uhonorowano również wychowawców naszych najwybitniejszych sportowców. Ich wkład w sportowe sukcesy jest przecież równie ogromny jak podopiecznych. Wśród laureatów znaleźli się: Janusz MALINOWSKI (lekka atletyka), Marian RAPACKI (kajakarstwo), Leszek DOROSZ (siatkówka), Zbigniew ŻOŁNIEROWICZ (gimnastyka sportowa) i Ludwik JACZUN (podnoszenie ciężarów). Srebrną odznakę „Zasłużony działacz kultury fizycznej” udekorowany został trener olsztyńskich kolarzy Ginter Szulc.\nWszyscy laureaci: działacze, trenerzy i zawodnicy otrzymali piękne pamiątkowe puchary i dyplomy, a od młodzieży kwiaty. Te pamiątki na pewno będą jednym z najcenniejszych trofeów w domowej kolekcji sportowych osiągnięć.\n* Tekst ukazał się w „Gazecie Olsztyńskiej 13 maja 1985 roku i podobnie jak zdjęcie pochodzi z archiwum Janusza Poryckiego\ngala sportowa Olsztyn sport seniorski


Roberta Invernizzi na Festiwalu Goldbergowskim - Dwójka - polskieradio.pl\nRoberta Invernizzi na Festiwalu Goldbergowskim\nOstatnia aktualizacja: 06.11.2012 21:11\nWłoska sopranistka wystąpiła w recitalu pieśni włoskich kompozytorów żyjących na przełomie XVI i XVII wieku. Towarzyszył jej teorbanista Craig Marchitelli.\nRoberta Invernizzi i Craig MarchitelliFoto: materiały promocyjne\n"La Bella Piu Bella"\nGiulio Caccini Dolcissimo sospiro, Torna, Deh torna, Dalla porta d’oriente\nGirolamo Kapsberger Capona\nGiacomo Carissimi Piangete aure, piangete\nGirolamo Kapsberger Kapsberger\nLuigi Rossi La bella piu Bella, Mio core languisce, A quel dardo\nSigismondo D’India Intenerite voi lagrime, Cruda Amarilli\nAlessandro Piccinini Toccata, Chiaccona\nClaudio Monteverdi Eri gia tutta mia, Ecco di dolci raggi, Quel sguardo sdegnosetto, Si dolce il torment\nWyk. Roberta Invernizzi – sopran, Craig Marchitelli – teorba\n7 listopada (środa), godz. 19.30\nZobacz więcej na temat: ecco Gdańsk\nOpera "Wierność pośród zdrady" w Dwójce\nOstatnia aktualizacja: 21.06.2011 20:30\nFabio Biondi, znany dyrygent, przypomina operę znakomitego włoskiego kompozytora Attilio Ariostiego. Do niedawna nikt nie pamietał nawet jego nazwiska, gdyż pani Historia jest damą kapryśną. Teraz chyba łaskawszym okiem nań spojrzała.\nOpera Attilio Ariostiego "La fede ne'tradimenti" ("Wierność pośród zdrady") zawiera wiele cudownych arii, świetnych recytatywów i wartką akcję. Napisana została w roku 1701 dla teatru dworskiego w Berlinie. Utrzymana jest w typowo włoskim stylu, kojarzącym się zwykle ze sztuką Alessandro Scarlattiego. Arie mają zróżnicowaną strukturę, kompozytor tworzy też sceny, łącząc kilka niewielkich rozmiarami arii w większą całość. Opera jest typowo solistyczna – duety tym silniej zdają się oddziaływać na słuchacza, im są oszczędniej przez kompozytora stosowane.\nLibretto Girolama Gigli było w swoich czasach dosć popularne; Ariosti nie był pierwszym kompozytorem, który skomponował doń muzykę. Akcja zajmuje się drobnym epizodem z wojen pomiędzy władcami Kastylii i Nawarry. Król Kastylii Fernando ożeniony jest z Anagildą. Brat dziewczyny nie jest tym faktem zachwycony, gdyż Fernando zabił ojca Anagildy. Fernando zostaje uwięziony, ale jego wierna małżonka uwalnia go.\nWiele scen wykazuje niebotyczny brak prawdopodobieństwa. Na przykład siostra Fernanda, Elwira, pojawia się w komnatach brata przebrana za sługę afrykańskiego maga – oczywiście brat nie rozpoznaje rodzonej siostry. Trudno tu nie dostrzec wątków, które będą obecne w operze przez całe stulecie, z kulminacją nieprawdopodobnych przebieranek w Mozartowskim Cosí fan tutte. Tym większe uczucie jamais vu, że w dziele Ariostiego znajdujemy też arię Garcii, który radzi, by nigdy nie wierzyć łzom kobiety.\nZapomniane dzieło zapomnianego kompozytora wydobył z mroków historii i odkurzył niezawodny Fabio Biondi. Koncertowe wykonanie dzieła w wiedeńskim Konzerthaus, które przypomnimy w środę na naszej antenie, zostało bardzo dobrze przyjęte przez krytykę. Europa Galante pod kierunkiem swego szefa wykazała się raz jeszcze cechami, które są jej znakiem firmowym: świetnym wyczuciem frazy i znakomicie realizowanym continuo. Również soliści zebrali same pochwały.\nAttilio Ariosti La fede ne tradimenti dramma per musica w trzech aktach\nWyk. Ann Hallenberg – mezzosopran, Roberta Invernizzi – sopran, Anagilda Lucia Cirillo – mezzosopran, Johannes Weisser – baryton, Europa Galante, Fabio Biondi - dyrygent\n22 czerwca (środa), godz. 19:00\nZobacz więcej na temat: Berlin Europa Jacek Hawryluk opera Wiedeń\nKrólowa barokowej kantaty\nOstatnia aktualizacja: 25.04.2012 13:20\nZapraszamy na występ Roberty Invernizzi zarejestrowany na tegorocznym wiedeńskim festiwalu Resonanzen.\nRoberta InvernizziFoto: materiały promocyjne\nRoberta Invernizzi edukację muzyczną rozpoczęła od nauki gry na fortepianie i kontrabasie, ale śpiew zwyciężył. Jej nauczycielką została Margaret Heyword w Mediolanie. Obecnie Invernizzi sama wykłada w Scuole Civiche w Mediolanie i jest jedną z najchętniej zapraszanych do współpracy włoskich sopranistek, specjalizujących się w wykonawstwie muzyki XVI i XVIII wieku.\nWspółpracowała m.in. z Tonem Koopmanem, Gustavem Leonhardtem, Jordim Savallem, Andrew Parrotem, Fabiem Biondim, Nikolausem Harnoncourtem, Rinaldem Alessandrinim, Antoniem Florio oraz z zespołami Amsterdam Baroque Orchestra, Concentus Musicus Wien, Cappella della Pietà de’Turchini, Europa Galante, I Sonatori de la Gioiosa Marca, Concerto Italiano i Il Giardino Armonico.\nAntonio Cesti kantata Speranza Ingannatrice\nAntonio Caldara kantaty: La rosa; Che Prodigo\nAlessandro Poglietti Suita "Sopra la Ribellione di Ungheria"\nJerzy Fryderyk Haendel kantata Allor ch'io dissi addio\nFrancesco B. Conti kantaty L'inverno; Lasciami Amor; La primavera\nWykonawcy: Roberta Invernizzi – sopran, Craig Marchitelli – lutnia, Francesco Moi – klawesyn, Marco Testori – wiolonczela\n25 kwietnia (środa), godz. 19:30\nZobacz więcej na temat: Amsterdam Europa Mediolan Wiedeń