Niemieccy dealerzy Volkswagena i Audi: "Obserwatorzy będą zaskoczeni, jak szybko wyprzedzimy Teslę z ID.3" • SAMOCHODY ELEKTRYCZNE – www.elektrowoz.pl\nNiemieccy dealerzy Volkswagena i Audi: „Obserwatorzy będą zaskoczeni, jak szybko wyprzedzimy Teslę z ID.3”\nby [all] · 31/08/2020\nPowiało optymizmem. Po dwucyfrowych spadkach wywołanych COVID-19, niemieccy dealerzy nie mogą się doczekać Volkswagena ID.3. Są przekonani, że będzie on sukcesem sprzedażowym i że dzięki niemu producent szybko przeskoczy Teslę. Dodajmy, że mówimy o autach z różnych segmentów, powszechnie przyjmuje się jednak, że ID.3 jest bezpośrednią odpowiedzią Volkswagena na Model 3. Przynajmniej na razie.\nPopyt na elektrycznego Volkswagena znacznie przekroczył oczekiwania\nCytowana w tytule wypowiedź o „szybkim wyprzedzaniu Tesli” pochodzi z portalu Merkur.de, któremu wywiadu udzielił Dirk Weddingen von Knapp, prezes jednej z największych organizacji dealerskich Volkswagena i Audi w Niemczech liczącej 2 400 członków. Zdradził on też, że popyt na VW ID.3 „znacznie przekroczył przewidywania”, choć nie ujawnił, co konkretnie ma na myśli. Dowiedzieliśmy się tylko, że czas oczekiwania na elektryka wydłużył się do około 4 miesięcy z pierwotnych kilku tygodni.\n> Ceny Volkswagena ID.3 jawne. Najtańszy 155,9 tys. zł (Pro Performance 58 kWh), najdroższy 214,5 tys. zł (Pro S Tour 77 kWh)\nOd stycznia do lipca 2020 roku Tesla sprzedała w Niemczech 4,5 tysiąca egzemplarzy Modelu 3. Volkswagen nie powinien mieć więc szczególnego problemu z pobiciem tego wyniku.\nVolkswagen ID.3 to auto kompaktowe, a więc dopasowane do sympatii (i możliwości) Europejczyków. Tesla Model 3 jest o segment większa oraz nieco droższa, co samo w sobie może zadecydować o ciepłym przyjęciu nowych modeli niemieckiego koncernu. A tych kilka będzie: start dostaw ID.3 zbiega się z premierami Skody Enyaq iV i Volkswagena ID.4, które od 2021 roku wraz z Audi Q4 e-tron będą walczyły o rynek crossoverów (segment C-SUV).\n> Skoda Enyaq iV – premiera live we wtorek, 1 września, od godz. 18.40 [link do transmisji]\nW drugiej połowie przyszłego roku do boju stanie Tesla Model Y (segment D-SUV), która równocześnie będzie się też siłowała z Volvo XC40 P8 Recharge (C-SUV), Mercedesami EQC i Jaguarem I-Pace (D-SUV).\nZdjęcie otwierające: pierwsza dostawa Volkswagena ID.3 do Irlandii. Podobne są już też w Norwegii (c) Volkswagen / Twitter\nTags: Sprzedaż Volkswagena ID.3Tesla Model 3 vs Volkswagen ID.3VAPSVW ID.3 vs Tesla 3


Posted by John_Creaven on 1 lipca 2016 in Newsy\nPochylmy się na chwilę nad podstawowymi informacjami o tym trybie, aby odświeżyć wam pamięć:\nPodobnie jak w przypadku wszystkich trybów gry w kolejce rotacyjnej, również tutaj tak dostosowaliśmy maestrię bohaterów, abyście mogli zdobywać do niej punkty. Możliwe będzie też zdobywanie kluczy za zwycięstwa oraz skrzyń z łupami za otrzymywane przez was (albo przez członków waszej grupy) oceny S-, S i S+. W przeciwieństwie do innych kolejek z włączoną maestrią bohaterów, w rotacyjnych trybach gry NIE OTRZYMACIE tokenów maestrii 6. i 7. poziomu.\nJak zawsze czekamy na wasze uwagi i opinie. Dajcie więc nam znać, co myślicie. Bawcie się dobrze i powodzenia — w ten weekend zapewnimy wam na Twisted Treeline dodatkowych graczy!


Richard Lang po polsku - wiedza Douglasa Harding w przystępnej formie\nRichard Lang czyli Droga bez głowy po polsku\nRichard Lang jest koordynatorem fundacji charytatywnej Shollond Trust założonej w 1996 roku w celu propagowania "Drogi bez głowy" najszerzej jak się da na świecie. Richard po raz pierwszy zobaczył kim naprawdę jest podczas warsztatu prowadzonego w 1970 roku przez Douglasa Hardinga. Misją Richarda jest, by to Widzenie było dostępne najszerzej jak jest to możliwe. Jeśli masz sposób, w jaki możesz wesprzeć to przedsięwzięcie lub gdybyś chciał zaprosić Richarda do prowadzenia warsztatu w twojej części świata, skontaktuj się z nim.\nPierwsza książka Richards "Widzenie kim naprawdę jesteś" została opublikowana przez wydawnictwo Watkins w 2003 roku. Jego druga książka, "Otwórz się na źródło - wybrane nauki Douglasa Hardinga" została wydana przez Inner Directions w roku 2005. Te książki można kupić online tutaj. Richard stworzył również wiele filmów na temat Widzenia, które są dostępne na kanale YT The Headless Way.\nNa stronie ClearMind.pl znajdziesz w jednym miejscu polskie tłumaczenia materiałów Douglasa Hardinga oraz Richarda Langa.


JAK WYGLĄDA WYROK W SPRAWIE O SZKODY GÓRNICZE?\nW postępowaniu cywilnym, w ramach którego rozstrzygane są sprawy o naprawę szkód górniczych, wyrok stanowi o zasadności dochodzonego przez powoda roszczenia. Powodem nazywana jest osoba, która wszczęła postępowanie poprzez sporządzenie i wniesienie do sądu pozwu. Wydając wyrok sąd bierze pod uwagę stan z chwili wyrokowania. Wyrok może być wydany jedynie przez sędziów, przed którymi odbyła się rozprawa poprzedzająca bezpośrednio wydanie wyroku. Wydawany jest po niejawnej naradzie sędziów, a jego ogłoszenie powinno nastąpić na posiedzeniu, na którym zamknięto rozprawę. Sądy okręgowe rozstrzygają sprawy, w których wartość przedmiotu sporu jest większa niż 75 000 złotych, natomiast sprawy poniżej tej wartości stanowią właściwość sądów rejonowych.\nPROCEDURA DOCHODZENIA ODSZKODOWAŃ ZA SZKODY GÓRNICZE\nKwestię odpowiedzialności za szkody górnicze reguluje ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2011 nr 163 poz. 981). Często jednak w gąszczu przepisów i procedur trudno jest nam się odnaleźć. Wchodząc w spór z kopalnią możemy czuć się przytłoczeni. Zasadniczo procedurę dochodzenia odszkodowania za szkody górnicze rozpoczyna skierowanie do zakładu górniczego odpowiednio przygotowanego wniosku o naprawę szkód górniczych.


Copy & Paste na pewno ucieszy pracowników ZAiKS-u. Będzie można wprowadzić wyższy podatek... | Gadżetomania.pl\nCopy & Paste na pewno ucieszy pracowników ZAiKS-u. Będzie można wprowadzić wyższy podatek...\nSkoro twórcy już teraz domagają się wyższej opłaty reprograficznej, to co się stanie, gdy Copy & Paste – przenośny, podręczny skaner – trafi do sprzedaży?\nCzy gdy Copy & Paste trafi do sklepów, ZAiKS zadba o to, by objąć to urządzenie opłatą reprograficzną?\nNo cóż, to przenośny, podręczny skaner. Wystarczy „przejechać” po fragmencie książki, który chcemy skopiować, a następnie przenieść go na czystą kartę papieru. Tak, to nic innego jak funkcja kopiuj–wklej. Tyle że działająca w rzeczywistości.\nStudenci pewnie już rozpoczęli zbiórkę pieniędzy na ten gadżet, wszak wreszcie skończyłoby się kłopotliwe przepisywanie notatek. Niestety, na razie Copy & Paste to melodia przyszłości. Choć urządzenie zostało nagrodzone na Red Dot Award, to na razie nie wiadomo, czy trafi do sprzedaży.\nPomysł jest na pewno ciekawy i oryginalny, ale do jego realizacji długa droga. Na szczęście jest i pozytyw – ZAiKS nie ma kolejnego argumentu, by domagać się wyższej opłaty reprograficznej.\nOpenID - czy to aby na pewno bezpieczne?\nKolejny komiks twórcy Wanted na dużym ekranie Wszyscy kochają Jigsawa Stań do walki o miano Juniora Internetu 2010! Xbox Live w komórkach z Windowsem Phone 7 (aktualizacja) Gigantyczne pojemniki na lód wygrywają eVolo 2012 Skyscraper Competition Francja: bez piratów spadają zyski branży muzycznej Crysis 2 z DX11 kontra Crysis 2 z Xboxa 360 Google uruchamia połączenia telefoniczne z Gmaila. Skype zyskał groźnego konkurenta? لعبة دانتي انفرنو تتجنب الشرق الأوسط (Dante nie odwiedzi Bliskiego Wschodu) Popierał SOPA, teraz ma problem. Internauci nie zapominają Tak mogła wyglądać Bayonetta Heath Ledger reżyserem teledysku - oto efekty


Gojdź też chce zostać aktorem? "Wiem ,że niektórzy zazdroszczą i hejtują. LEJĘ NA WAS!" - PUDELEK.TV\nGojdź też chce zostać aktorem? "Wiem ,że niektórzy zazdroszczą i hejtują. LEJĘ NA WAS!"\nKrzysztof Gojdź najwyraźniej uważa, że najwięcej rozgłosu przyniesie mu ciągłe narzekanie na krytyczne opinie oraz hejt skierowany w jego stronę. Choć w wywiadach zapewnia, że negatywne opinie po nim spływają, to cały czas podkreśla, że hejt jest miarą sukcesu. Z uporem podkreśla, że wszystko spływa po nim jak po kaczce. Niedawno w wywiadzie dla serwisu PrzeAmbitni wyznał, że życie celebryty… już mu zbrzydło. Celebryta nie wyklucza jednak jeszcze... kariery filmowej.\n152 Skomentuj »\ngość 05.10.2017 16:33\nSkonsultuj się pan z dobrym psychologiem.....\ngość 05.10.2017 16:34\ngość: Ja tez leje na zazdrosnych ludzi których zawsze wokół nas. Trzeba robić swoje\nJakies eleganckie słownictwo.... Żenada i trzy metry mułu.\nA po co epatować swoim płacąc, jak ten cały nieszczęśnik-hochsztapler gójdź, pudlowi za lans?!!\ngość 05.10.2017 11:35\nPo co zajmować się czyimś życiem?! Niech każdy żyje jak chce i robi co chce\ngość 05.10.2017 17:35\ngość 05.10.2017 12:14\nGość jest jaki jest, ale oprócz swojej medialnej odsłony jest świetnym cenionym specjalistą. Może to niech się bawi, swoje już na naukę i pracę poświęcił.\ngość 05.10.2017 12:41\nA żyj se jak chcezz. Nic nam do tego\ngość 05.10.2017 14:37\nPo co się ekscytować czyimś życiem. Każdy ma swoje\ngość 05.10.2017 15:39\nJa tez leje na zazdrosnych ludzi których zawsze wokół nas. Trzeba robić swoje\ngość 05.10.2017 16:05\nMega wypowiedz Brawo ;))\ngość 05.10.2017 16:06\nMoże robić to na co ma ochotę. Niech rzuci kamień ten kto by tak nie chciał ?!!\ngość 05.10.2017 16:39\ngość: A po co epatować swoim płacąc, jak ten cały nieszczęśnik-hochsztapler gójdź, pudlowi za lans?!!\nKomentarz do: Po co zajmować się czyimś życiem?! Niech każdy żyje jak chce i robi co chce\ngość 05.10.2017 17:33\nno przeciez mial juz zejsc... z mediow znaczy... pan doktor powinien zaczac leczyc swoje wlasne uzależnienie od eksponowania siebie a potem powinien przyjrzec sie jak bardzo jego ego nie miesci sie w normalnych rozmiarach\ngość 05.10.2017 17:37\nA to dobre. Przecież on nie zrobił specjalizacji.Po jego klientkach a raczej ofiarach (wiele gwiazdek TVN) jakoś nie widać tej wirtuozerii wręcz przeciwnie - o krok od kryminału.\ngość 05.10.2017 17:40\nTo przede wszystkim ceniony bardzo doświadczony i wybitny lekarz...a jak chce i zrobi mu to przyjemność to może dla mnie i tańczyć na rurze.\ngość 05.10.2017 17:41\nwidziałam grę w botoksie,ale niezgrabnie sie poruszasz pan.padaka\ngość 05.10.2017 17:43\nWypowiedź godna lekarza i doktora nauk medycznych. Gratulacje dla samozadowolonego dandysa z kompleksami.\nbabcia 05.10.2017 17:43\nbardzo pana lubie ale ten slownik wbil mnie w fotel\ngość 05.10.2017 17:44\ngość: To przede wszystkim ceniony bardzo doświadczony i wybitny lekarz...a jak chce i zrobi mu to przyjemność to może dla mnie i tańczyć na rurze.\nwybitny?... twoje kryteria wybitnosci to pewnie siwiec, a o Leonardo da Vinci slyszala???\ngość 05.10.2017 17:45\nSprawdź w słowniku co znaczy "wybitny", bo w tym przypadku nie ma ono na pewno zastosowania. To jedynie rzemieślnik a obecnie raczej celebryta i zarządzający kliniką niż lekarz. Wybitny na pewno nie jest!\na my lejemy na ciebie "aktorze"...\ngość 05.10.2017 17:47\nKoleś pokroju Rutkowskiego - mózg przeżarty kokainą :/\ngość 05.10.2017 17:49\nbabcia: bardzo pana lubie ale ten slownik wbil mnie w fotel\nto naprawde nie pierwszy raz kiedy pan gojdz "leje" publicznie\ngość 05.10.2017 17:56\nHamleta powinien zagrać!\nPopieram. Gowno ludziom do czyjegoś zycis\nCebulaki dawajcie hejt teraz\ngość 05.10.2017 18:00\nNie rozumiem ludzi którzy są zawistni.\nKażdy ma swoje zdanie, ma gadane to niech sie wypowiada. Głupi nie jest\nGojdz rób se co chcesz w życiu. Twoje życie twoja sprawa


Trio w Kawasaki i Suzuki – MOTOGP.PL\nHome / MotoGP / Trio w Kawasaki i Suzuki\nTrio w Kawasaki i Suzuki\n20 września 2007\t0 162 Razy\nPodczas zbliżającej się, już piętnastej rundy Motocyklowych Mistrzostw Świata, która odbędzie się w Japonii zobaczymy, aż 3 zawodników z kraju kwitnącej wiśni jeżdżących z dzikimi kartami.\nPierwszy z nich będzie zastępował zwolnionego po incPodczas zbliżającej się, już piętnastej rundy Motocyklowych Mistrzostw Świata, która odbędzie się w Japonii zobaczymy, aż 3 zawodników z kraju kwitnącej wiśni jeżdżących z dzikimi kartami.\nPierwszy z nich będzie zastępował zwolnionego po incydencie, do którego doszło podczas GP Portugalii, Alexa Hofmanna. Shinichi Itoh, bo o nim mowa, był testowym jeźdźcem Bridgestone’a i będzie bez wątpienia silnym punktem ekipy Luisa d’Antina. W miejsce Hofmanna początkowo miał pojawić się Chaz Davies, jednak drobna kontuzja ręki pozbawiła go szansy występu na torze Motegi ale prawdopodobnie to właśnie on będzie reprezentował satelicki zespół Ducati w pozostałych rundach mistrzostw świata.\nKolejnym zawodnikiem z dziką kartą będzie testowy jeździec Suzuki GSV-R 800cc — Kousuke Akiyoshi, który w teamie Rizla Suzuki wystartuje razem z Johnem Hopkinsem i Chrisem Vermeulenem. Będzie to jego trzeci występ w klasie królewskiej. Rok temu na tym torze zakwalifikował się na 12. pozycji, a linię mety minął na 13. miejscu.\nOstatnim jeźdźcem z dziką kartą będzie trzeci zawodnik teamu Kawasaki — Akira Yanagawa, który aktualnie jest liderem serii All Japan Superbike Championship, będzie wspomagał swoich kolegów w zespole „zielonych”. 36 — letni Japończyk debiutował w MotoGP na torze Motegi w 2002 roku na motocyklu Ninja ZX-RR 990cc. Jednak ówczesnego występu na pewno nie mógł zaliczyć do udanych, ponieważ się wywrócił. W tym sezonie Yanagawa ma szanse na rewanż.\nNiniejsza strona internetowa korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Dowiedz się więcej w Polityce prywatności. 115 zapytań w 0,361 sek


Czas Relaksu - komiks.gildia.pl - komiks, recenzje, newsy, galerie, konkursy\nRok 1976. W kioskach pojawia się nowy magazyn komiksowy "Relax". Pomiędzy literkami tytułu pisma można dostrzec groteskową postać człowieczka, który wygląda jak karykatura obdarzonego nadnaturalnymi mocami herosa, znanego z rysunkowych opowieści amerykańskich: ma maskę na twarzy, tajemniczy symbol na piersi, rękawice i pelerynę. Ten sam człowieczek pojawia się na drugiej stronie okładki po to, by powiedzieć Czytelnikom "Witam!". Ulokowanie Orient Mena na okładce "Relaksu" namaściło tę komiksową postać na reprezentanta redakcji magazynu. Był to trafny wybór.\nKomiks Orient Men zamieszczono na III i IV stronie okładki pierwszego numeru, przez co stanowił jego domknięcie i pełnił funkcję swoistej puenty. Historyjka była parodią amerykańskich opowieści o niezwykłych herosach (takich jak Superman i Batman), a jednocześnie nawiązywała do polskich realiów oraz naszej własnej tradycji humorystycznej. Orient Men "śmieszył, tumanił, przestraszał" niczym Pan Twardowski w znanej każdemu uczniowi balladzie Adama Mickiewicza. Autorem Orient Mena był Tadeusz Baranowski, który wcześniej rysował komiksy dla harcerskiej gazety "Świat Młodych".\nOrient Men był dowcipny i świetnie narysowany. Od razu też zaczął być kojarzony z "Relaksem" (o co chyba chodziło redaktorom magazynu). Niestety, na łamach tego pisma bohater Baranowskiego wystąpił tylko trzy razy. Jego autor, zapytany o przyczyny takiego stanu rzeczy, stwierdził, że kiedy odszedł Henryk Kurta (pierwszy redaktor naczelny magazynu), nikt nie był zainteresowany kontynuowaniem współpracy.\nPo rozstaniu z "Relaksem" Baranowski nie porzucił komiksu. Rysował historyjki dla "Świata Młodych" i magazynu "Razem". Publikował albumy komiksowe. Współpracował z Belgami, ale czuł się skrępowany wymaganiami, jakie stawiali mu zachodni wydawcy komiksów. Baranowski narysował i opublikował wiele komiksowych historii i wylansował cały szereg pamiętanych do dziś bohaterów. Wielokrotnie jednak powracał do postaci Orient Mena, wymyślonego dla "Relaksu" i niezmiennie z "Relaksem" kojarzonego. Przypomniał go w 1980 roku w albumie Na co dybie w wielorybie czubek nosa Eskimosa i przypomniał raz jeszcze, gdy w 1998 wydawnictwo Egmont Polska startowało z nowym magazynem komiksowym "Świat Komiksu".\nObecność Orient Mena w "Świecie Komiksu" była znakiem, iż wydawca nowego magazynu komiksowego, wprowadzanego na rynek w rzeczywistości diametralnie różnej od świata, w którym ukazywał się "Relax", pragnął podkreślić ciągłość między dawnymi i nowymi laty, apelował do pamięci czytelników, zaznaczał trwałość polskiej tradycji komiksowej. Znamienne jest przy tym, że komiksy Baranowskiego ukazywały się na łamach "Świata Komiksu" równie krótko jak w "Relaksie". Zniknięcie Orient Mena ze stron magazynu, w którym chętniej publikowano prace importowane z Zachodu niż prace polskich rysowników, było prawdziwym znakiem nowych czasów. Czasów, w których czytelnicy pamiętali o tym, co było i pragnęli kontynuacji tego, co najlepsze, wydawcy zaś pragnęli być nowocześni, rynkowi, kapitalistyczni i zachodni w dwustu procentach.\n"Relax" pojawił się nieoczekiwanie i bez rozgłosu, ale od razu został uznany za pismo dokonujące przełomu na komiksowym rynku. Magazyn ten był bowiem zupełnie różny od komiksów, które ukazywały się w Polsce wcześniej, ale jednocześnie stanowił ich istotne uzupełnienie. Komiks, który w przedwojennej Polsce rozwijał się bujnie i docierał do czytelników zarówno w postaci przedruków prac zagranicznych, jak i w postaci rodzimej produkcji, po wojnie wkraczał kilkakrotnie na krajowy rynek. Pierwszą oficjalną datą jest rok 1946, kiedy to pojawił się "Nowy Świat Przygód" - pismo redagowane przez Igora Newerly'ego. Drugie (oficjalne) wkroczenie komiksu na polski rynek nastąpiło w 1956 roku, kiedy zaczęto wydawać pismo "Przygoda". Przed 1956 rokiem komiksy również się ukazywały. Istniały nawet wówczas, gdy oficjalnie uważano je za szkodliwe wytwory kultury kapitalistycznej. Zamaskowane oddzieleniem od siebie rysunków i tekstów (w wersji "praworządnej" publikowano je pod obrazkami), spokojnie funkcjonowały w prasie.\nKomiksy ukazywały się w polskich gazetach i czasopismach zarówno w latach pięćdziesiątych, jak i w sześćdziesiątych. Unikano jednak nazwy "komiks". Wykorzystywano je do celów dydaktycznych lub (wręcz) propagandowych. Naśmiewano się z ich jakości i rysowano parodie. Drukowano je jednak z powodzeniem i z niejakim zapamiętaniem. Nim w sprzedaży pojawił się "Relax", miłośnik komiksu mógł sobie kupować seryjnie wydawane zeszyty Podziemnego frontu, Kapitana Żbika i Kapitana Klossa, Tytusa, Romka i A'Tomka oraz Janosika. Mógł też oglądać komiksy na łamach satyrycznego magazynu "Szpilki", w którym prezentowano nie tylko prace rodzimych twórców, ale i przedruki z komiksów zachodnich, wybierane z niemałym (trzeba to przyznać) znawstwem.\nW sierpniu 1977 roku, wysokonakładowy tygodnik "Ekran", poświęcony kinu i telewizji, opublikował w trzech kolejnych numerach tekst Macieja Parowskiego, zatytułowany Komiks - chłopiec do bicia. Właściwie były to trzy teksty - niezbyt do siebie przystające, mówiące o tym samym - o historyjkach obrazkowych i tym, jaki stosunek mają do nich Polacy. Ich autor ogłaszał, że na rynku pojawiło się coś, czego dotąd nie było. I chwalił komiks, choć modne wówczas było jego ganienie. Obwieszczając pojawienie się "Relaksu" autor Komiksu - chłopca do bicia nie wymieniał jednak pism "Nowy Świat Przygód" i "Przygoda", nie wspominał o - narysowanych przez Szymona Kobylińskiego komiksach Kapitan Gleb opowiada i Czterej pancerni i pies, nie przywoływał w swoim tekście komiksów, które ukazywały się w "Nowej wsi", "Na przełaj" czy "Dookoła świata", nie mówił o historyjkach obrazkowych z takich lokalnych gazet, jak "Dziennik Bałtycki" i "Wieczór Wybrzeża" (wydawane w Gdańsku) oraz "Dziennik Wieczorny" (ukazujący się w Bydgoszczy). Jego milczenie na ten temat wynikło z niewiedzy, niewiedza zaś wynikała ze zbiorowego milczenia na temat komiksów, które ukazywały się w Polsce. Większość komiksów, które u nas przez lata rysowano i drukowano, objęła spontaniczna zmowa milczenia. Ani ich nie chwalono, ani nie ganiono. Faktu, że ignorowano ich istnienie, nie należy tłumaczyć jakimiś przyczynami politycznymi czy estetycznymi, ale najzwyczajniejszą ignorancją.\n“Komiks jaki jest - nie każdy widzi, a i mało kto wie” pisał Parowski i miał absolutną rację. Piszący o komiksie w latach siedemdziesiątych przykładali do niego rozmaite miary, ale żadna z nich nie służyła obiektywnej ocenie zjawiska. Ci, którzy go ganili, potępiali wszelkie historyjki obrazkowe, nie wnikając specjalnie w to, czy jest w nich coś dobrego, czy nie. Ci, którzy go chwalili, również nie szukali arcydzieł na własnym podwórku, ale wyrażali zachwyty nad tym, co ukazywało się na Zachodzie. W "Szpilkach" można było obejrzeć prace Roberta Crumba, Richarda Corbena, Wally'ego Wooda. W "Forum" pojawiały się historyjki Julesa Feiffera i Fistaszki Charlesa M. Schulza. "Literatura na świecie" oznajmiła, że we Włoszech ukazało się prawdziwe komiksowe arcydzieło (Poema a fumetti Dino Buzzatiego) i uraczyła swych czytelników kilkunastoma planszami, na których przedstawione były przede wszystkim roznegliżowane kobiety.\nW latach sześćdziesiątych pisarze i publicyści, którzy mieli to szczęście, że dostali paszport i zgodę na wyjazd na Zachód, po powrocie pisali gniewne teksty o tym, jaki okropny wyzysk robotnika tam panuje i krytykowali burżuazyjne zepsucie. W latach siedemdziesiątych w owych relacjach-rewelacjach nastąpiła znacząca zmiana. Miejsce oburzonych zajęli pisarze zachwyceni, dzielący się z czytelnikami swoimi wrażeniami z pobytu w wielkim świecie (dyskretnie przemilczający, kto im ów pobyt ufundował). Owa zmiana tonu spowodowana była tym, że wraz z dojściem do władzy ekipy Edwarda Gierka w oficjalnej polityce państwa nastąpiło radykalne wyjście naprzeciw oczekiwaniom społeczeństwa.\nPiotr Kowalski w pracy Parterowy olimp pisał, że w latach siedemdziesiątych w postawie państwowego mecenasa, (kontrolującego wszelkie kanały przepływu informacji i sprawującego totalny nadzór nad społeczeństwem) pojawiła się zgoda na tendencje konsumpcyjne, uzasadnienie ich konieczności, rozbudzanie potrzeb i nadziei konsumpcyjnych społeczeństwa, wzmożenie oddziaływania środków masowego przekazu, które dostarczyć miały odpowiednich motywacji dla postaw społeczeństwa, o takich właśnie «nowych» potrzebach - to zestaw elementów oznaczających istotną zmianę w polityce kulturalnej. Kultura masowa, która jeszcze niedawno nieśmiało i najczęściej w negatywnych kontekstach, pojawiała się w polskiej refleksji publicystycznej i naukowej, teraz mogła swobodnie rozpierać się w radiu, prasie, telewizji, w opracowaniach naukowych i popularnych wydawnictwach. Nie dość tego, że przyznawano, iż nie ma niczego dwuznacznego w fakcie znajdowania się w kręgu oddziaływania kultury masowej, tyle że inaczej «ukierunkowanej». Nastąpiła też prawdziwa eksplozja tekstów poświęconych analizom tych zjawisk zarówno na Zachodzie, jak i u nas. Przestawały one być domeną propagandowych porównań (choć te wciąż były aktualne), bądź naukowych wyłącznie badań, a stały się tematem popularnych, masowych publikacji. Polska kultura masowa zaczęła wytwarzać własną, do masowego użytku przeznaczoną, autorefleksję. Sama stawała się atrakcyjnym towarem-tematem, dostarczała pożywki własnej mitologii.\nPolak spragniony dostępu do kultury masowej niewiele mógł zobaczyć na własne oczy, ale mógł za to poczytać o rzeczach, które dla niego (i za niego) oglądali inni. Popularność owych popularnonaukowych opracowań i reportażowych doniesień była ogromna, a ich autorzy cieszyli się niemałą popularnością. To za sprawą owych tekstów rosło zainteresowanie popularną (acz trudno dostępną) rozrywką: literaturą fantastyczną, kinem akcji, komiksami (że o pornografii nie wspomnę). To właśnie owa fala wzmożonego zainteresowania sprawiła, że "Relax" przebojem zdobył rynek i zadomowił się na dobre.\nZaproponowaną w "Relaksie" nowością było to, że czytelnik dostał do ręki magazyn wypełniony komiksami, z których jedne stanowiły zamknięte na kilku stronach całości fabularne, inne były pierwszymi odcinkami cykli i seriali, kontynuowanymi w następnych numerach "Relaksu". Magazyn obiecywał różnorodność opowieści i sposobów ich rysowania. Otwierała go bowiem historyjka, której oprawę graficzną stworzył Szymon Kobyliński - rysownik w owym czasie powszechnie znany i ceniony, mający doświadczenie (o czym mało kto pamiętał) na polu komiksu. Autorem rysunków do drugiego komiksu był Grzegorz Rosiński, który wcześniej dał się poznać jako rysownik obrazkowego serialu opowiadającego o pracy milicji obywatelskiej - nazywanego przez wszystkich Kapitan Żbik, bo takie było nazwisko głównego bohatera. W pierwszym numerze "Relaksu" swe umiejętności zaprezentował też inny rysownik Kapitana Żbika - Bogusław Polch. Obok tej trójki wystąpił czwarty weteran - Janusz Christa - i dwaj rysownicy, którzy nie mogli wylegitymować się żadnym znaczącym dorobkiem: Tadeusz Baranowski i Bogusław Pawłowski.\nWokół "Relaksu" skupiło się wiele osób, które już wcześniej komiksy rysowały oraz ci, którzy dostrzegali pozytywne walory historyjek obrazkowych i chcieli zajmować się ich robieniem. A trzeba pamiętać, że były to czasy, w których o komiksie mówiono wyłącznie źle. Rosiński, Polch i Christa, wspominając początki swoich karier, równie mocno podkreślają, że zainteresowanie komiksem pojawiło się niejako na przekór marnej opinii, jaką cieszył się ten gatunek artystyczny w Polsce, i że rysowali swoje historyjki pomimo tego, że ich na różne sposoby od tego zajęcia odwodzono.\nW czasie, gdy w sprzedaży pojawił się "Relax", krytyka zaczęła już doceniać niektóre osiągnięcia komiksowe. Stało się to za sprawą dokonującego się na Zachodzie zwrotu ku czytelnikom dorosłym i bujnie rozwijającej się tam refleksji komiksologicznej. Z uznaniem spotkała się u nas jedynie twórczość satyryków: Czeczota, Mleczki, Dudzińskiego, postrzegana jako efekt nobilitacji "niskiego" gatunku w wyniku uszlachetnienia środków artystycznych i komplikacji światopoglądowych treści. Innymi słowy, doceniono satyryków za to, że rysowali antykomiksy, kontestując obowiązujące w ramach gatunku reguły. Nie doceniano natomiast takich rzeczy jak: sprawność narracji, ekspresja rysunków czy precyzja w konstrukcji przestrzeni. W czasie, gdy Parowski pisał, że na kompromitację polskiego komiksu pracowały dzieła w rodzaju Janosika, Włosi zapraszali Jerzego Skarżyńskiego (autora owego Janosika) na kongresy komiksologiczne w Lucce i do współpracy z prestiżowym magazynem komiksowym "Sgt Kirk". Niedoceniani w kraju Rosiński i Polch również nawiązali współpracę z wydawcami zachodnimi, którzy mieli znacznie wyższe mniemanie o ich umiejętnościach niż najzagorzalsi nawet zwolennicy komiksu w Polsce.\n"Relax" zdobył serca czytelników, ale nie krytyków. Ci drudzy narzekali na niego systematycznie (z wyjątkiem Macieja Parowskiego, którego głos był jednak odosobniony), co w żaden sposób nie mogło sprzyjać rozwojowi w jakimkolwiek kierunku. Oglądając prace opublikowane w trzydziestu jeden numerach magazynu, można dostrzec, że pracujący dla pisma rysownicy doskonalą swój styl lub próbują jakichś eksperymentów formalnych, albo też, że robią komiksy tak, jak umieją. Nie widać natomiast żadnego wpływu "uznanych specjalistów", którzy mieliby pieczę nad zawartością "Relaksu". Zresztą, trudno się dziwić, że go nie widać, skoro ani rysownicy, ani redaktorzy nie mieli większych doświadczeń w tworzeniu magazynu komiksowego. "Relax" był w gruncie rzeczy poligonem doświadczalnym, na którym wszyscy (z czytelnikami włącznie) uczyli się metodą prób i błędów, jak powinno wyglądać pismo komiksowe.\n"Relax" powstał z inicjatywy ówczesnego szefa Krajowej Agencji Wydawniczej - Dobrosława Kobielskiego, który uważał, że wydawanie komiksów będzie dochodowym interesem. Redaktorami magazynu zostali Henryk Kurta, Bolesław Kowalski i Adam Kołodziejczyk. To oni decydowali o tym, jaki pismo będzie miało kształt, co się w nim znajdzie i na co położony zostanie szczególny nacisk. Chodziło nie tylko o to, by zachować odpowiednie proporcje pomiędzy rozrywką i dydaktyką (czy wręcz propagandą) i niedopuszczanie na łamy treści niepożądanych, ale też o sprawy znacznie bardziej prozaiczne, jak uzyskiwanie przydziału papieru, na którym "Relax" miał być drukowany. W owych latach papier na druk książek i czasopism był przyznawany wydawnictwom odgórnie i odbywało się to na szczeblu ministerialnym. Urzędnicy decydujący o tym, kto i na co dostanie przydział papieru, brali pod uwagę walory artystyczne dzieł, ich zgodność z socjalistycznym modelem wychowania czy propagandową użyteczność. Zła opinia, jaką cieszył się komiks w Polsce, łatwo mogła przełożyć się na odmowę przyznania papieru na wydawanie takiego pisma jak "Relax". Kobielski zdobył jednak dla magazynu poparcie szefa Urzędu Rady Ministrów Janusza Wieczorka, który był wielkim entuzjastą budowy Centrum Zdrowia Dziecka, bo obiecał ministrowi, że dziesięć procent wpływów ze sprzedaży magazynu będzie przekazywane na Centrum. Zobowiązał się również do jego promowania na łamach pisma (i słowa dotrzymał).\nOsoby, które nad "Relaksem" pracowały, wspominają pierwsze spotkanie redaktorów i współpracowników nowego magazynu jako meeting jedyny w swoim rodzaju. Zebrało się wówczas wiele osób - niektórzy znali się skądinąd, inni zaś pojawili się nie wiadomo skąd. Zapraszał ich Henryk Kurta, kierując się swoim rozeznaniem rynku komiksowego w Polsce i... marzeniami. Według Bogusława Polcha najosobliwszą postacią na tym pierwszym spotkaniu był Jan Wołek - śpiewający poeta i malarz, który nigdy z komiksem nie miał nic wspólnego. Miał za to wiele pomysłów i składał liczne obietnice, ale ostatecznie nie narysował do "Relaksu" ani jednej planszy.\nW trzecim numerze "Relaksu" pojawiła się pierwsza praca Witolda Parzydły, a w czwartym opublikowane zostały rysunki kolejnego "starego wiarusa": Jerzego Wróblewskiego. Obaj rysownicy mieli współpracować z magazynem aż do końca jego istnienia. Innym stałym współpracownikiem "Relaksu" stał się Marek Szyszko, którego pierwsza praca (Na surowym korzeniu) ukazała się w numerze 10. Pojawiali się też i inni twórcy, najczęściej na krótko. Był wśród nich nawet znany satyryk Edward Lutczyn, który próbował rysować komiks kryminalny, będący zarazem zagadką dla czytelników. W "Relaksie" publikowano też komiksowe plansze Andrzeja Mleczki. Od początku jednak były one wtłaczane w ramy strony, na której prezentowano zestawienie dowcipów rysunkowych różnego autorstwa. Choć były komiksami, to jednak miały inny status niż historyjki Baranowskiego, Christy czy Rosińskiego. W dodatku były utrzymane w innej poetyce niż reszta prac. Nic dziwnego zatem, że ukazały się tylko trzy razy.\nWspominając tamte czasy, Tadeusz Baranowski stwierdził, że w PRL-u komiks musiał mieć jakieś usprawiedliwienie swojego istnienia. W "Relaksie" takim alibi było podejmowanie tematyki historycznej, czyli edukowanie młodego pokolenia przy pomocy obrazków. Pojawiała się ona nie tylko w komiksach o najdawniejszych dziejach Polski i o wydarzeniach z II wojny światowej, ale i w postaci rozmaitych artykułów oraz w formie cyklu ilustracji ukazujących uzbrojenie i umundurowanie wojsk polskich w różnych wiekach. Na przychylność władz partyjnych, od których zależało, czy magazyn w ogóle będzie się ukazywał, "zapracowywał" "Relax" także i tym, że wciąż intensywnie propagował budowę Centrum Zdrowia Dziecka.\nZawartość "Relaksu" była efektem kompromisu pomiędzy obowiązkami, wynikającymi z konieczności podporządkowania się linii programowej pisma (wyraźnie istniejącej, choć, jak twierdzą dawni współpracownicy magazynu, nigdy wprost nie sformułowanej) i chęciami, by po prostu rysować historyjki obrazkowe. W "Relaksie" rysownicy, którzy pragnęli robić komiksy, mogli znaleźć więcej miejsca na prezentację swoich możliwości, talentów i pomysłów niż gdziekolwiek indziej. Skorzystali z tej szansy, prezentując się z jak najlepszej strony, ale to, co pokazywali, w dużej mierze zależało od scenarzystów, z którymi przyszło im współpracować.\nOpublikowane w "Relaksie" prace można podzielić na trzy grupy. Pierwszą stanowią komiksy w pełni autorskie, zrobione od początku do końca przez osobę, która sama wymyślała fabułę i przenosiła ją na papier. Tak postępowali Janusz Christa, Tadeusz Baranowski, Andrzej Mleczko i nikt prócz nich. Druga grupa to adaptacje tekstów literackich, wykonane albo przez rysownika, albo przez kogoś, kto z nim współpracował. W niektórych wypadkach adaptatorem opowiadania był jego autor we własnej osobie. Były też w "Relaksie" komiksy narysowane do scenariuszy dostarczonych rysownikom przez redakcję, opowiadających historie, które powinny być opowiedziane z przyczyn dydaktycznych i propagandowych. W większości przypadków trudno dziś ustalić, kim byli ich autorzy, bo nie bardzo wiadomo, gdzie szukać innych przejawów ich twórczej aktywności. Rekrutowali się zapewne z kręgu pracowników i współpracowników KAW-u, mogli też być przyjaciółmi rysowników i redaktorów. Jedno jest pewne. Jako twórcy komiksów byli oni zupełnymi amatorami.\nLeszek Moczulski (działacz politycznej opozycji; późniejszy przewodniczący Konfederacji Polski Niepodległej) pisał scenariusze do komiksów historycznych, ponieważ cenzura wydała zakaz publikowania jego tekstów. Niewątpliwie to on był pomysłodawcą opowieści i od niego zależał stopień wierności historycznym realiom w komiksie. Raczej jednak nie on planował układ strony, następstwo i zestawienie rysunków. Nie od niego zależało to, jakie obrazki wykona rysownik. Wystarczy porównać prace Kobylińskiego i Rosińskiego, by się o tym przekonać. Każdy z grafików rysuje inaczej, w inny sposób prowadzi narrację, proponuje odmienne punkty spojrzenia na to, co się dzieje. Ich komiksy diametralnie się od siebie różnią, chociaż scenariusze do nich pisał ten sam człowiek.\nNajpłodniejszym z pisarzy, którzy zaangażowali się w pisanie scenariuszy komiksowych, był Stefan Weinfeld. Pierwsze prace przez niego podpisane (historia Tam, gdzie słońce zachodzi seledynowo i cykl Opowieści nie z tej ziemi), były przeróbkami jego fantastycznonaukowych opowiadań. Później jednak pisarz zasmakował w projektowaniu historyjek obrazkowych. Rozwinął też swój warsztat. Dla "Relaksu" napisał jeszcze scenariusz do sensacyjnej Czarnej róży i okolicznościowego Polaka w kosmosie. Po zamknięciu magazynu pozostał jednak stałym współpracownikiem Krajowej Agencji Wydawniczej, dostarczającym scenariuszy do najrozmaitszych odmian komiksów. Wśród autorów skupionych wokół "Relaksu" był jedynym (poza rysownikami, którzy sami tworzyli fabuły swych historyjek) twórcą, który nie uważał pisania scenariuszy do komiksów za zajęcie przypadkowe i doraźne.\n“Nie zawsze słowo jest sprawnym, posłusznym instrumentem dla tego, kto pragnie wyrazić swoje odczucia, swoją wizję świata. Gdyby tak było, prawdopodobnie nie istniałyby sztuki plastyczne, film czy telewizja” - tymi słowami zwracali się twórcy "Relaksu" do swoich czytelników. – “W celu przedstawiania otaczającego go świata, człowiek zawsze posługiwał się - obok słowa - obrazem. Wiedział, początkowo podświadomie, z biegiem stuleci coraz bardziej świadomie, że rysunek jako środek wyrazu ma tę przewagę nad słowem, iż jest zrozumiały przez wszystkich - i to niezależnie od stopnia wyrobienia artystycznego czy poziomu nabytej wiedzy. W naszych czasach, być może z powodu zalewu słów, następuje jak gdyby renesans obrazka, będącego po trochu zaczarowanym zwierciadłem rzeczywistości”.\nSłowo wstępne było zapowiedzią inwazji obrazków, próbą nobilitacji komiksu w oczach wymagających odbiorców i jednocześnie obietnicą zaspokojenia potrzeb tych czytelników, których stopień wyrobienia artystycznego i poziom nabytej wiedzy zniechęcał raczej niż zachęcał do obcowania ze słowem. Cały "Relax" - od pierwszej do ostatniej strony - był obietnicą nowych czasów. Czasów, w których rozrywka będzie lekka, łatwa, przyjemna, podana w formie kolorowych obrazków oraz ...połączona z treściami dydaktycznymi i propagandowymi. Komiksowa forma magazynu stanowiła istotny składnik owej obietnicy, gdyż historyjki obrazkowe były w Polsce postrzegane jako wytwór kultury Zachodu czy wręcz amerykański wynalazek, obcy naszym tradycjom (i przez długi czas absolutnie nie do przyjęcia na rodzimym gruncie).\nW eseju Era wizji, publikowanym w trzech kolejnych numerach "Relaxu", Henryk Kurta opowiadał o randze przekazów wizualnych, opowiadał historię komiksu, przedstawiał jego najsłynniejszych bohaterów, a nawet sugerował, że być może niebawem doczekamy się polskiego wydania przygód dzielnych Galów, walczących orężem i dowcipem przeciw legionom Cezara, wędrujących po krajach Europy sprzed dwóch tysięcy lat. "Relax" zdawał się być idealnym miejscem do zaprezentowania takiego komiksu jak Asterix a czytelnicy pisali o tym, że chcieliby zobaczyć go na łamach magazynu. Ich nadzieję na to, że zobaczą polską wersję znanych na świecie seriali komiksowych rozbudzał fakt, że już w drugim numerze "Relaksu" pojawiły się przedruki prac zagranicznych. Była to pierwsza część opowieści Zamach, narysowana przez Czecha Karela Saudka, i węgierska historyjka Świątynia słońca. Numer ósmy z kolei przyniósł pracę rysownika belgijskiego, przedstawionego jako autora pracującego dla magazynu "Spirou", który tym razem narysował komiks specjalnie dla czytelników "Relaksu". Komiks nosił tytuł Szczęki i składał się z dwóch plansz, z niewyjaśnionych przyczyn oznaczonych numerami: 5 i 6.\nKomiksy węgierskie były drukowane w magazynie opowieści rysunkowych aż do końca jego istnienia. Publikowano je wówczas nie tylko w "Relaksie", ale i w postaci odcinków w "Świecie Młodych", a nawet wydawano w formie albumów. Korzystano z nich obficie, chociaż niespecjalnie podobały się czytelnikom. Natomiast na łamy "Relaksu" nie trafiły już więcej żadne komiksy zachodnie, z jednym wyjątkiem. Był nim Thorgal, rysowany przez Grzegorza Rosińskiego do scenariusza Jeana Van Hamme'a, oryginalnie publikowany (od 1976 roku) na łamach belgijskiego magazynu "Tintin". W "Relaksie" pierwszy odcinek Thorgala pojawił się w numerze dziewiętnastym, wydanym w 1978 roku, ostatni - w numerze dwudziestym trzecim z 1979. The World Encyclopedia of Comics pod redakcją Maurice'a Horna podaje, że to właśnie prace opublikowane w "Relaksie" zwróciły uwagę belgijskich wydawców na polskiego rysownika i sprawiły, że zaproponowano mu współpracę - najpierw z magazynem "Spirou", a potem z "Tintinem".\n"Relax" ukazywał się do 1981 roku. Kres jego istnieniu położyło ogłoszenie stanu wojennego, wyznaczające kres epoki, w której wszystko miało być lekkie, łatwe, przyjemne i na zachodnią modłę. Kiedy Krajowa Agencja Wydawnicza publikowała jego pierwszy numer, stanowił propozycję nowego wydawnictwa komiksowego. Był obietnicą dostępu do komiksów innych niż Kapitan Żbik, Kapitan Kloss czy Podziemny front. Choć sam "Relax" nie do końca był taki, jak się zapowiadał, to jednak stanowił impuls zachęcający do tworzenia i publikowania komiksów bliskich temu, co było prezentowane na jego łamach.\nW latach osiemdziesiątych polskie wydawnictwa publikowały jeden po drugim albumy tworzone przez rysowników związanych z "Relaxem": kolejne historyjki o Kajku i Kokoszu autorstwa Janusza Christy (oraz dwa tomy - znanych z "Relaksu" przygód Gucka i Rocha), humorystyczne opowiastki Tadeusza Baranowskiego, historyczne i sensacyjne komiksy Jerzego Wróblewskiego, prace Marka Szyszki i Zbigniewa Kasprzaka, który zadebiutować na łamach "Relaksu" już nie zdążył (choć The World Encyclopedia of Comics Maurice'a Horna przypisuje mu współpracę z magazynem). Wśród rzeczy wydanych w latach osiemdziesiątych w Polsce znalazły się także pierwsze albumy Thorgala i serial Według Ericha von Dänikena, który Bogusław Polch narysował dla niemieckiego wydawnictwa Econ Verlag. Można było wówczas narzekać na jakość druku lub nieregularność pojawiania się komiksowych publikacji, ale sama oferta obrazkowych historyjek była niezwykle obfita i różnorodna. Część z nich jest wznawiana do dziś. Inne są jedynie wspominane z sentymentem. Jeszcze inne zostały - jak najsłuszniej - zapomniane.\nPolscy krytycy na ogół nie byli życzliwi dla rodzimego komiksu. Narzekali na niską jakość rysunków i na obecność wtrętów propagandowych w fabułach. Zwracali uwagę na niedociągnięcia scenariuszowe i na dublowanie w komentarzach słownych tego, co dostatecznie wyraźnie pokazuje obrazek (zdarzało się również narzekanie na to, że słowo dopowiada to, czego nieudolnie wykonany obrazek nie pokazuje). Pojawiało się nawet twierdzenie, że polski komiks jest takim samym produktem zastępczym jak polskie dżinsy i że charakteryzuje go taka sama (niewiarygodnie niska) jakość. W zarzutach krytyków było wiele racji, ale równie wiele było w nich zacietrzewienia, które nie pozwalało na dostrzeganie jakości artystycznych tam, gdzie chodziło o propagandę. Dziś, kiedy PRL-u już nie ma, a poza oficjalnym obiegiem ukazują się jedyne wydawane przez młodych twórców i miłośników komiksów fanziny, w których pojawiają się pełne atencji wspomnienia o "Relaksie" i skupionych wokół niego rysownikach, warto spojrzeć na prace Christy, Kobylińskiego, Polcha, Rosińskiego, Wróblewskiego i innych nieuprzedzonym okiem. Warto zapytać, o to, co było i co pozostało w nich dobre.


May, 2008 - You Can Dance\nArchiwum z miesiąca May, 2008 You Can Dance\nIII edycja You Can Dance\nData: May 30, 2008\nNie udało Ci się zaprezentować wystarczająco dobrze podczas castingów do 1. i 2. edycji programu You Can Dance? Do trzech razy sztuka! Szefowa stacji TVN, Joanna Górska, potwierdziła plany kontynuacji programu ze względu na jego dotychczasową popularność.\nPinnawela – You can dance\nData: May 22, 2008\nJakiś czas temu Pinnawela, czyli Paulina Przybysz z duetu Sistars, nagrała utwór do You Can Dance, w którego teledysku wystąpili tancerze z drugiej edycji programu. Video można zobaczyć poniżej.\nKto wygra II edycję programu\nPo dzisiejszym odcinku w programie zostały już tylko 4 osoby, a finał zbliża się dużymi krokami. Kto jest Waszym ulubieńcem i powinien wygrać II edycję programu You Can Dance? Zapraszamy do komentowania.\n12 odcinek – 21 maja\nJesteśmy już po kolejnym świetnym odcinku drugiej edycji You can dance – Po prostu tańcz. Ponownie byliśmy świadkami znakomitych występów coraz mniejszego grona uczestników. Ze względu na to, że zostało już tylko sześciu uczestników, wszystkich czekała solówka oraz wcześniej podwójne występy w duetach.\nData: May 21, 2008\nGieorgij Puchalski – Urodzony w Gruzji 19-latek. Imię nadane przez rodziców na cześć patrona Gruzji (Św. Gieorgija) przez cale życie naszego bohatera przechodziło różne modyfikacje: w swojej ojczyźnie nazywany Gija, w Anglii Greg, a w Polsce Grzegorz. Metamorfozy jego imienia szły w parze ze zmianami w jego życiu.\nJustyna Białowąs (21-letni strzelec z Wrocławia) to dama z klasą o idealnie wyrzeźbionej figurze, dzięki której sprawiła, że męska część jury podczas jej występu skupiała się głównie na nogach. Sam Michał Piróg powiedział, że był to jeden z najbardziej przykuwających występów, jaki dotychczas widział.


Współcześnie bardzo dużo osób posiada własny ogród wraz z trawnikiem, o który trzeba odpowiednio dbać poprzez, między innymi, regularne podlewanie. Właściwe nawadnianie ogrodu ma duże znaczenie, szczególnie la\nDodane: 31-03-2021 01:14\ntem, kiedy rzadziej występują opady deszczu, a dnie są słoneczne. Inteligentne systemy nawadniania pozwalają na jak najbardziej optymalne wykorzystanie wody, ponieważ zużywają jej tylko tyle, ile jest potrzebne do utrzymania właściwego poziomu wilgoci gleby. Ponadto systemy nawadniania korzystające ze specjalnych zraszaczy pozwalają na równomierne rozprowadzenie wody, co pozwala uzyskać lepszy efekt nawadniania. Przeprowadzenie specjalnych badań wykazało, że korzystanie z inteligentnych systemów nawadniania pozwala na zużycie znacznie mniejszej ilości wody, niż przy tradycyjnym podlewaniu. Z badań wynika więc, że korzystanie z automatycznych systemów nawadniających jest korzystne zarówno z ekologicznego, jak i ekonomicznego punktu widzenia. Inteligentne systemy nawadniania pozwalają więc na zużycie znacznie mniejszej ilości wody przy utrzymywaniu odpowiedniej wilgotności gleby.\nCoraz droższa energia. Czy warto produkować ją na własnym dachuCzy są jakieś wady posiadania sauny w ogrodzieRozwiązania dla ogrodzeniaO kostce, budowie domu i wykończeniu ogrodu11 Pomysłów Aby dostać dotację na fotowoltaikęDopłaty na fotowoltaikęJakie są najnowsze trendy w urządzaniu ogrodu?O kostce, budowie domu i wykończeniu ogroduTańsza energia słonecznaCoraz droższa energia. Czy warto produkować ją na własnym dachuKładzenie kostki, wykończenie elewacji i inne istotne sprawyCzy można cyklinować parkiet samemu?Kąpiel w saunie a potem w balii we własnym ogrodziePanele słoneczne dla domu. Co musisz wiedziećJak dostać dopłaty na fotowoltaikęDom i wykończenie goMaty na podczerwień - z czym to się je?Dobre strony jacuzzi w domu5 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby Kupić BramęKrok Po Kroku Instrukcja Aby Mieć Saunę w OgrodzieCzy panele słoneczne się opłacają?11 Pomysłów Aby dostać dotację na fotowoltaikęNowy trend na ogrodowy relaks?Lepsze metody jak nawadniać ogródLepsze od basenu? Jacuzzi!Dobry i zły tarasCzego jeszcze nie wiesz o ogrodzeniachW 2020 można dobrze kupić fotowoltaikę ale czy za za 10 lat też?Oto Plan Od A Do Z Aby Mieć Saunę w Ogrodzie W 6 DniLepsze metody jak nawadniać ogród


Polar Pacer teraz jako sportowy zegarek - Smartniej.pl\nPolar Pacer teraz jako sportowy zegarek\nMichał Sitnik, 3 miesiące temu 0 2 min czytania 639\nRegularni użytkownicy urządzeń marki Polar mogą kojarzyć serię Pacer z czytników tętna na klatkę piersiową, które pomagały śledzić puls podczas aktywności. Fińska marka postanowiła ją odświeżyć i skojarzyć z aktualniejszymi rozwiązaniami. Nowe Pacer i Pacer Pro otrzymały format „smartwatcha” i ponownie zostały skierowane specjalnie do biegaczy (tych nie potrzebujących najdroższych flagowców z oferty producenta).\nPolar Pacer i Pacer Pro dla biegaczy\nNapisałem wyżej, że nowemu duetowi bliżej do smart zegarków, ale w rzeczywistości to przede wszystkim zegarki sportowe. Niższy próg cenowy udało się uzyskać właśnie w ograniczaniu inteligentnych funkcji. Polar chce dotrzeć z taką ofertą do osób, którym potrzebne są po prostu funkcje i tryby śledzące bieg. Bez niepotrzebnych dodatków.\nJak przed laty, wychodząc pobiegać mamy martwić się jedynie o odpowiednie obuwie, nawodnienie, wygodny strój i monitor na nadgarstek, który skoncentruje się na najważniejszym. Polar proponuje oczywiście zaawansowane metryki, odczyty i funkcje związane z analizami biegu. Oba modele są przy tym lekkie (40-41 gramów), szybkie (z odpowiednim układem SoC) i z ekranami typu Memory In Pixel do przekazywania najważniejszych danych w trakcie treningu.\nPacer jako pulsometr PPG\nOba nowe Polary obiecują zaawansowane pomiary tętna przy użyciu optycznych czujników (PPG). Potrafią wykrywać formę i aktualny stan pracy serca, by sugerować regenerację, gotowość do kolejnych treningów oraz obciążenia. W czym Pro będzie lepszy od modelu bazowego? Na jego pokładzie znajdzie się barometr przydatny do precyzyjniejszych analiz przy zmianach wysokości. Jest też więcej pomocy w postaci przewodników prosto z nadgarstka. Widzę też dwie dodatkowe diody LED w ramach dokładniejszego Precision Prime. Z ciekawszych nowości w Pacerach zwrócił bym uwagę na tryb Walking do testowania organizmu na podstawie 15-minutowego spaceru.\nNie zabraknie podstawowych powiadomień ze sparowanego telefonu. Większym zainteresowaniem powinny cieszyć się opcje integracji wyników z popularnymi serwisami third-party (biegowymi). Cenowo jest nieźle. Polar Pacer został wyceniony na 199.90€, a Pacer Pro na 299.90€, czyli znacznie mniej od Vantage M2 i V2.\nGarmin Instinct 2 w kilku edycjach\nTagi\t#Android\t#fitness\t#GPS\t#inteligentny zegarek\t#iOS\t#Polar\t#praca serca\t#smart watch\t#Sport\t#sportowy zegarek\t#zegarek


Opinie o: Eveline Cosmetics, Fresh & Soft - Matujący krem nawilżający - kobietamag.pl\nOpinie o kosmetyku: Eveline Cosmetics, Fresh & Soft – Matujący krem nawilżający\nSeria Fresh & Soft od Eveline Cosmetics to przełomowy program zaspokajający potrzeby cery wymagającej intensywnego nawilżenia i odżywienia. W skład serii wchodzi: Matujący krem nawilżający na dzień i na noc, Odżywczy krem nawilżający na dzień i na noc, Oczyszczający Płyn micelarny 3 w 1, Oczyszczający Płyn micelarny 3 w 1 do cery wrażliwej Fresh & Soft Eveline Cosmetics.\nKrem niepozorny, ale w tym 50ml słoiczku kryją się dobre składniki:)\n* Mimo, że to krem, to jego konsystencja przypomina bardziej żelową, dzięki temu dobrze się wchłania\n* Jest bardzo lekki dla skóry, dobrze nawilża, w sam raz na lato!\n* Delikatnie matuje przez ok 2-3h\n* Ładnie pachnie owocami\n* Cena dobra\n* Opakowanie, ładne, wygodne w użyciu, można produkt zużyć do samego końca\nNie zauważyłam zmniejszenia widoczności porów (co obiecuje producent) ale wydaje mi się, że mało który krem może to zrobić więc mu wybaczam:) Cena: ok 14zł\nDodatkowo moje oceny szczegółowe: nawilżanie 5 gwiazdek, efekt matujący 4 gwiazdki\n(164 głosów, średnia: 4,78 z 5)\nKolejna sieciówka przygotowała już kampanię na nadchodzący sezon. Przedstawiamy nową kampanię Diverse wiosna-lato 2015 - "Youthful Outdoors”. Atmosferę "Youthful Outdoors”, idealnie oddały ulice i przedmieścia słynnego, amerykańskiego Los Angeles, na którego tle, w scenerii zachodzącego słońca\nMicelarne rozwiązanie dla skóry - najnowsza seria Fresh & Soft od Eveline Cosmetics. Potrójny efekt - dokładnie oczyszcza, usuwa makijaż oraz tonizuje i nawilża. Przełomowy program zaspokajający potrzeby cery wymagającej intensywnego nawilżenia i odżywienia. Matujący\nKmakolagwa 24 kwietnia 2015 15:34\nNiestety nie dla mnie. Nie ten typ cery, do której jest przeznaczony.\nStrona główna → Opinie o kosmetykach → Eveline Cosmetics, Fresh & Soft – Matujący krem nawilżający


Dom samowystarczalny energetycznie wyprodukował nadmiar energii - construction news\nDom samowystarczalny energetycznie wyprodukował nadmiar energii\nPrace badawcze nad domem, produkującym niezbędną energię potrzebną do jego utrzymania trwają. Dom testowy to swoiste laboratorium, idea to stworzenie domu którego użytkowanie nie będzie wymagało zapłaty rachunków za energię dostarczoną z zewnątrz (przyp. autora).\nDom testowy samowystarczalny energetycznie (The net-zero energy test house) znajduje się w Narodowym Instytucie Normalizacji i Technologii (National Institute of Standards and Technology – NIST) w obszarze aglomeracji miasta Waszyngton w USA.\nNie dość, że wygenerował wystarczającą ilość energii do utrzymania domu w sezonie zimowym, to ponadto w pierwszą rocznicę powstania (1 lipca 2014) osiągnął nadwyżkę wyprodukowanej przezeń energii, wystarczającą do zasilenia napędu samochodu elektrycznego podczas jazdy na odległość około 2 300 kilometrów ! (samochód elektryczny przejedzie 4,74 kilometrów zużywając jedną kilowatogodzinę do napędu, zgodnie z danymi Agencji Ochrony Środowiska z 2012 roku).\nPomimo pięciu miesięcy poniżej średniej temperatury w tychże miesiącach oraz dwukrotnie większych opadów śniegów niż zazwyczaj, zakończono roczny okres badań domu testowego samowystarczalnego energetycznie (Net-Zero Energy Residential Test Facility - NZERTF) z osiągnięciem dodatkowo 491 kilowatogodzin wyprodukowanej energii w roku.\nZamiast płacić prawie 14 tysięcy złotych za energię elektryczną (szacunkowy średni roczny koszt rachunku za elektrykę dla nowoczesnego domu w Maryland) w przypadku wirtualnej czteroosobowej rodziny zamieszkałej w testowym domu zasilanym całkowicie z energii elektrycznej, uzyskana nadwyżka tego rodzaju energii może zostać eksportowana do lokalnego dostawcy.\n„ Stworzyliśmy coś takiego, i to z przekonywującą rezerwą” stwierdzil Hunter Fanney, inżynier kierujący badaniami w testowym domu (NZERTF).\n„Od teraz naszym zadaniem będzie rozwój badań i pomiarów, które pomogą poprawić efektywność energetyczną w budownictwie mieszkaniowym w kraju. Dzięki temu nastąpi rozwój i przyjęcie projektów i technologii pozwalających na budowę domów samowystarczalnych energetycznie oraz obniżenie kosztów ich utrzymania, a także opracowania metod budowy obiektów oraz adaptacja tych założeń w przepisach budowlanych.”\nDom samowystarczalny energetycznie produkuje co najmniej tyle energii, ile zużywa w przeciągu roku. Powiększa się liczba stanów USA które podejmują kroki w kierunku wspierania lub nawet wprowadzenia konieczności budowy w przyszłości domów w tym standardzie. W stanie Kalifornia wprowadzono wymóg, aby od 2020 roku wszystkie nowobudowane domy spełniały wymagania dotyczące samowystarczalności energetycznej budynków.\nDom ten to piętrowy budynek z czterema sypialniami i trzema łazienkami. Zarówno jak w laboratorium, tak jak i w terenie, budynek będzie ładnie się komponował w nowej podmiejskiej zabudowie. Został zaprojektowany i zbudowany, aby był o 60 procent bardziej energooszczędny niż domy budowane według wymagań zawartych w Międzynarodowym Kodeksie Poszanowania Energii przyjętych w stanie Maryland w 2012 roku.\nPowierzchnia domu wynosi 252 metry kwadratowe, zbudowano go zgodnie z najwyższymi standardami dla budownictwa ekologicznego w USA, a więc zgodnie z U.S. Green Building Council LEED Platinium Standards. Dom cechuje energooszczędność konstrukcji i urządzeń, jak również jego technologie do wytwarzania energii, np. instalacji solarnej dla ogrzewania wody, systemu z użyciem paneli fotowoltaicznych.\nPomimo 38 dni w roku, w których panele słoneczne były zakryte śniegiem i lodem, system produkcji energii słonecznej wytworzył 13 577 kilowatogodzin energii. To o 491 kilowatogodzin więcej, niż wykorzystywane na potrzeby energetyczne dla domu i jego mieszkańców. Komputerowo symulowano użytkowanie przez rodzinę z dwojgiem pracujących rodziców i dwójką dzieci w wieku 8 i 14 lat.\nW pierwszym roku zużycie energii wyniosło 13 086 kilowatogodzin, co było o około 3 000 kilowatogodzin prognozowanego zużycia więcej, niż w roku z typową pogodą. W standardowym roku porównywalny dom mieszkalny spełniający wymagania norm energooszczędności w stanie Maryland potrzebuje 27 000 kilowatogodzin energii.\nW zakresie zużycia energii na jednostkę powierzchni stosuje się wskaźnik intensywności wykorzystania energii . Dom samowystarczalny energetycznie osiąga wynik około 70 procent bardziej wydajnego, a niżeli przeciętny dom w Waszyngtonie i pobliskich stanach.\nOd lipca do października zaobserwowano miesięczne nadwyżki energii. W listopadzie, kiedy zapotrzebowanie na energię jest zwiększone i odnotowuje się spadek kąta nachylenia promieni słonecznych, zmniejszona została wydajność energetyczna zamontowanych 32 paneli słonecznych, rozpoczął się proces deficytów w energii.\nDo końca marca, kiedy deficyt w energii spadł do 1 800 kilowatogodzin (w przybliżeniu ilość ta odpowiada łącznej ilości energii, jaką potrzebuje lodówka i suszarka wykorzystywana w trakcie roku) stała uśredniona temperatura jest poniżej obowiązujących norm.\nOd kwietnia rozpoczął się przypływ energii powodujący nadwyżki energii i z domu nastąpił jej eksport do sieci elektrycznej przez większość następujących dni.\n„Najważniejsza różnica pomiędzy tym domem, a przepisami stanu Maryland dotyczącymi standardów budowy budynków to ulepszenie termicznej osłony obiektu, a więc izolacji termicznej i bariery powietrza.” – stwierdził inżynier Mark Davis.\nPrzez prawie całkowitą eliminację niezamierzonej infiltracji powietrza oraz podwojenie grubości izolacji na ścianach i na dachu, znacznie zmniejszono zapotrzebowanie na ogrzanie i chłodzenie w domu. Pod względem kosztów wirtualni mieszkańcy tego domu oszczędzili rocznie około 14 tysięcy złotych na opłatach za energię elektryczną, a więc ponad tysiąc złotych miesięcznie.\nJednakże koszty związane z zakupem paneli słonecznych, zwiększeniem grubości izolacji, potrójnym szkleniem szyb w oknach oraz użyciem pozostałych technologii i ulepszeń mających na celu osiągnięcie zerowej charakterystyki energetycznej są znaczne, zgodnie z analizą Joshua Kneifela ekonomisty NIST.\nW sumie Kneifel szacuje, iż uwzględnienie wszystkich technologii związanych wykonaniem domu samowystarczalnego energetycznie, poprawiających efektywność modernizacji podobnego obiektu spełniającego wymagania przepisów budowlanych w stanie Maryland dodatkowo zwiększy koszt jego wykonania o około 500 tysięcy złotych.\nPlanowane pomiary związane z badaniami domu samowystarczalnego energetycznie zapewnią wiedzę i odpowiednie narzędzia aby zmniejszyć tą różnicę kosztów. Wyniki również będą pomocne w określeniu niezbędnych działań potrzebnych do określenia najbardziej skutecznych metod zmniejszenia zużycia energii w budynku.\nBadania przyczynią się do opracowania testów i norm będącymi wiarogodnymi punktami odniesienia w zakresie efektywności energetycznej i pełnej ochrony środowiska, dostarczając informacje przydatne dla firm budowlanych, osób kupujących domy, organów regulujących przepisy oraz innych zainteresowanych.


Idź w ślady najlepszych • News • Eurodesk-Polska\n„Erasmus dla młodych przedsiębiorców” to współfinansowany przez UE transgraniczny program wymiany, dający przyszłym i początkującym przedsiębiorcom możliwość uczenia się za granicą od doświadczonych przedsiębiorców, prowadzących małe firmy.\nBy wziąć udział w programie, należy się zarejestrować i zgłosić do lokalnego punktu kontaktowego. Po przyjęciu do programu uzyskuje się dostęp do katalogu internetowego, który pozwala przedsiębiorcy oraz wybranemu lokalnemu punktowi kontaktowemu odnaleźć właściwego partnera wymiany. Same projekty trwają od jednego do sześciu miesięcy.\nTermin przyjmowania zgłoszeń mija 3 czerwca 2015 r.\nWięcej informacji na stronach programu oraz w bazie Eurodesku.


Powstawał 30 lat, a finalnie ukradł go Disney! Niesamowity "The Thief and the Cobbler" - Animated Brain\nPowstawał 30 lat, a finalnie ukradł go Disney! Niesamowity „The Thief and the Cobbler”\nBy Lukrecja Michałowska 23 maja 2020 8 sierpnia 2020\nLeave a Comment on Powstawał 30 lat, a finalnie ukradł go Disney! Niesamowity „The Thief and the Cobbler”\nNigdy nie powstała animacja, która w swoim wizualnym szaleństwie i perfekcji mogłaby stanąć obok tego dzieła.\nRichard Williams to kanadyjsko-brytyjski artysta, malarz, animator, który znany jest przede wszystkim jako twórca oscarowych animowanych sekwencji do Kto wrobił Królika Rogera? i nieukończonego filmu The Thief and the Cobbler. Wielokrotnie nagradzany wizjoner animacji przez trzy dekady pracował nad filmem, który miał być jego opus magnum, jednak nie dane mu było go dokończyć.\nThe Thief and the Cobbler, czyli po polsku Złodziej i Szewc, to pełnometrażowa animacja w reżyserii Richarda Williamsa. Prace nad filmem rozpoczęły się w latach 60., jednak przez problemy finansowe i produkcyjne obraz nigdy nie został ukończony tak, jak planował to Williams. Po 30 latach swoją premierę miał Złodziej z Bagdadu, czyli film dokończony, przemontowany, a zarazem zniszczony, przez innego reżysera i dystrybutora. Złodziej był zupełnie innym obrazem, niż planował to Williams, zarówno pod kątem fabuły, kreacji bohaterów, czy samego zamysłu artystycznego. Film dostał fatalne recenzje i okrzyknięto go plagiatem Aladyna Disneya, kiedy tak naprawdę, to Disney oparł swój film o projekty Williamsa.\nJak do tego doszło? O tym przeczytacie poniżej, jednak ja wiedząc tyle, co Wy teraz, obejrzałam film, a dopiero potem zagłębiłam się w historię jego powstania. Jeśli również wolicie najpierw zapoznać się z obrazem, to jego najbardziej kompletną wersję (uzupełnioną o storyboardy) najbliższą oryginalnej wizji Richarda Williamsa, znajdziecie na samym dole tekstu. Podczas seansu pamiętajcie o jednym – film to 100% ręcznej animacji. Zero komputerów. Miejcie to zwłaszcza na uwadze oglądając sceny wykorzystujące iluzje optyczne oraz kulminacyjny moment filmu – wielką bitwę. Zero komputerów. Tylko ręce, głowa i gargantuiczna praca.\nNajlepszy film animowany świata, który nigdy nie powstał. 30 lat pracy nad dziełem absolutnym. Historia powstania The Thief and the Cobbler\nW 1964 roku Williams prowadził studio animacyjne. Animator wykonał ilustracje do serii książek autorstwa Idriesa Shaha, które stanowiły zbiór opowieści o Mulla Nasrudinie, który był filozoficznym „mądrym głupcem” znanym w bliskowschodnim folklorze. Williams rozpoczął prace nad The Amazing Nasrudin – filmem animowanym opartym o serię opowieści, a Shah i jego rodzina byli zaangażowani w produkcję. Idries Shah zażądał 50% zysków z filmu, a jego siostra Amina, która dokonała niektórych tłumaczeń, utrzymywała, że historie należą do niej.\nPo prawej Richard Williams.\nAby sfinansować film, Williams pracował przy innych projektach telewizyjnych i filmowych, co paradoksalnie uczyniło z jego filmu projekt poboczny.\nGłównym animatorem w The Amazing Nasrudin został legendarny artysta Warner Bros., Ken Harris (Różowa pantera, 1963, Miś Yogi: Jak się macie – Misia znacie?, 1964). Na początku lat 70. liczba pracowników studia podczas prac nad filmem wzrosła do 40 osób. Williams zyskał dodatkową uwagę, gdy wraz ze studiem wyprodukował telewizyjną adaptację Opowieści wigilijnej dla Chucka Jonesa, która zdobyła Oscara za najlepszy animowany film krótkometrażowy.\nW tym czasie nagrano dialogi do filmu, który zmienił nazwę na Nasrudin. Legendarny aktor Vincent Price został zatrudniony do roli złoczyńcy, ZigZaga, a Sir Anthony Quayle do roli Króla Noda. Warto wspomnieć, że Williams był wielkim fanem Price’a, a postać ZigZaga była oparta o dwóch ludzi, których animator nie cierpiał.\nPo obejrzeniu Księgi dżungli (1967) Disneya, Williams zdał sobie sprawę, że jego umiejętności nie są na poziomie, który pozwoliłby mu na stworzenie swojej wizji, zatem zatrudnił weteranów złotej ery animacji – Arta Babbitta (Fantazja, 1940, Dumbo, 1941), Emery’ego Hawkinsa (Woody Woodpecker, 1940, Looney Tunes, Merrie Melodies) i animatora Fleischer Studios, Grima Natwicka (kreskówki Betty Boop, Felix the Cat). Giganci nie tylko pracowali nad filmem, ale również uczyli Williamsa i jego animatorów sztuki animacji. Williams dodatkowe nauki czerpał od disnejowskich mistrzów Milta Kahla, Franka Thomasa, Olliego Johnstona i Kena Andersona, których odwiedzał co roku. Dzięki niesamowitemu talentowi i wiedzy Williams wyszkolił nowe pokolenie animatorów, którzy przeszli u niego ciężką szkołę, ale, jak sami mówią, dzięki temu stali się prawdziwymi artystami.\nDo 1972 roku stworzono trzy godziny materiałów do Nasrudina, jednak przez fatalnego księgowego rodziny Shah, który nie śledził wydatków studia, Williams zaczął podejrzewać, że producent Omar Shah defraudował pieniądze. W rezultacie animator popadł w konflikt z rodziną Shah, a Paramount wycofał umowę, którą negocjowali. Williams musiał porzucić Nasrudina, ponieważ rodzina Shah miała prawa do jego ilustracji, a jedyną postacią, która należała do animatora, był Złodziej.\nWilliams zamówił nowy scenariusz u Howarda Blake’a, który w 1973 roku zaprezentował treatment o tytule Tin Tack. Występowali w nim niezdarny szewc o imieniu Tack, Złodziej Williamsa z Nasrudina, śpiący król oraz zły wezyr. W kolejnych latach Williams przepisywał scenariusz ze swoją nową żoną, Margaret French. Poprzednie małżeństwo z Catherine rozpadło się prawdopodobnie z jego winy – animator całe dnie spędzał w studiu, a po powrocie do domu przesiadywał w domowym warsztacie. Pracował cały czas.\nW 1973 roku zaczęły się poważne problemy finansowe, które zmusiły studio do łapania się projektów komercyjnych. Aby nie splajtować studio musiało zająć się tworzeniem reklam i sekwencji wykorzystywanych w filmach i reklamach live-action. Williams nie miał wyboru, pracował komercyjnie, by mieć pieniądze na pracę artystyczną. Animatorzy mieli swoje sceny, nad którymi pracowali, gdy tylko zdarzały się przerwy między zleceniami reklamowymi.\nWilliams zapowiadał film jako „100 minut epickiej animacji z ręcznie rysowanymi tysiącami postaci”. Animator mówił, że nie zamierza „podążać ścieżką Disneya”, a animacja będzie zasadniczo „filmem niemym, ale z masą dźwięku” – ZigZag mówił dużo (i to rymem), ale Tack i Złodziej, na wzór gwiazd kina niemego, mieli nie odzywać się przez cały film. Williams był absolutnie przeciwny piosenkom w filmie, co było bardzo odważnym posunięciem w czasach, kiedy niemalże każdy film był musicalem (Mała syrenka, 1989, filmy Disneya z Ery Brązu) . Ponadto kreacja prostych bohaterów w nieskomplikowanej fabule miała swoje uzasadnienie – twórcy chcieli położyć nacisk na animację.\nZ biegiem lat projekt stawał się coraz bardziej ambitny. Williams powiedział, że „chodzi o stworzenie najlepszego filmu animowanego, jaki kiedykolwiek powstał”. Wyobrażał sobie, że obraz będzie pełen bardzo szczegółowej i złożonej animacji, której nie odważyłoby się podjąć żadne inne studio. Co więcej, Williams chciał, by większość animacji została nakręcona „na jedynkach”, co oznacza, że każdy obraz wyświetlany jest na jednej klatce, a przypomnijmy, że na sekundę filmu przypadają 24 klatki. Efekt jest taki, że do nagrania jednej sekundy animacji wykonano aż 24 rysunki. Zwiększenie ilości animacji na sekundę skutkuje większą płynnością ruchów, naturalnością, której pragnął Williams.\nWiększość studiów animacyjnych kręci filmy „na dwójkach” (i więcej), a im wyższy numer, tym ruch jest mniej płynny. Przykładem takiego poszarpanego ruchu jest Yellow Submarine (1968).\nW 1978 roku książę z Arabii Saudyjskiej, Mohammed Feisal, zainteresował się Złodziejem i przeznaczył 100 tysięcy dolarów na stworzenie testowych 10 minut animacji. Williams wybrał do testów złożoną scenę bitewną, której stworzenie zajęło rok, zaliczyło dwa opóźnienia w deadline’ach i kosztowało finalnie 250 tysięcy dolarów. Mimo tego, że scena była bardzo wysokiej jakości, książę wycofał się z projektu przez przekroczenie terminów i budżetu.\nSkąd opóźnienia i przekroczony budżet? Zwróćmy uwagę na to, że Williams był artystą prowadzącym firmę – czy ktoś słyszał, żeby taki układ się kiedyś sprawdził? Dodajmy, że Złodziej i Szewc nie był dla niego kolejną “pracą za pieniądze”, tylko ukochanym projektem artystycznym, dziełem, które miało przekroczyć granice animacji.\nWilliams wydawał gigantyczne pieniądze na materiały, których nigdy nie użył. Bohaterowie byli przeprojektowywani, stworzone już animacje tworzone od początku, scenariusz stale zmieniany.\nByło to niezwykle kosztowne i czasochłonne, ale Williams był perfekcjonistą. Animator wymagał od swojego zespołu doskonałości w każdym najmniejszym pociągnięciu ołówka. Tę cechę dobrze obrazuje opowieść jednego z jego pracowników: artysta kolorował ujęcia sztuczki karcianej ZigZaga przez trzy miesiące, jednak Williamsowi nie spodobały się kolory, więc praca poszła do kosza, a artysta musiał zacząć wszystko od początku.\nDla Williamsa miesiące pracy nad jedną sekwencją oraz związane z tym koszty materiałów i pensji nie były zagadnieniem – ten film był jego dzieckiem, które kochał miłością wręcz fanatyczną, wszystko zatem musiało być idealne.\nW 1982 roku zmarł Ken Harris, który pracował przy projekcie 14 lat. Miał 83 lata.\nWspółpraca z Warner Bros.\nW 1986 roku zabudżetowany na 28 milionów dolarów Złodziej dostał 10 milionów od firmy producenckiej Jake’a Ebarta, Allied Filmmakers. Wieści o entuzjastycznej reakcji na 20-minutowy pokaz filmu dotarły do Roberta Zemeckisa i Stevena Spielberga, którzy sami zapragnęli zobaczyć animację. Panowie byli pod takim wrażeniem klipu oraz reklam tworzonych przez Williamsa, że poprosili go o wyreżyserowanie animowanych sekwencji do filmu łączącego animację z live-action, czyli Kto wrobił Królika Rogera? (Disney).\nWilliams zgodził się, aby otrzymać finansowanie na dokończenie Złodzieja, a Disney i Spielberg obiecali animatorowi, że w zamian za Królika pomogą mu w dystrybucji. W 1988 roku kryminał trafił na ekrany kin i stał się gigantyczny hitem, który przyniósł Williamsowi aż dwa Oscary i udowodnił, że potrafi on tworzyć genialne animacje na czas i w ramach budżetu. Dzięki sukcesowi animator podpisał umowę na finansowanie i dystrybucję z Warner Bros. jeszcze w tym samym roku. Był tylko jeden haczyk – deadline.\nDzięki nowym funduszom film w końcu wszedł do pełnej produkcji. Williams zaprosił do swojego londyńskiego studia najlepszych młodych artystów z całego świata, których kariera dopiero miała się rozpocząć. Williams nie chciał, by nad filmem pracowały osoby „spaczone” przez Disneya lub inne studia – chciał sam ich ukształtować, by jego wizja przełomowego filmu idealnego w końcu się ziściła. Młody zespół zajął miejsce twórców, którzy do tego czasu zdążyli już umrzeć lub przejść do innych projektów. Wśród nowego pokolenia animatorów znalazł się także syn Williamsa, Alexander.\nWarner Bros. podpisał również umowę z The Completion Bond Company, która gwarantowała, że gdyby Złodziej nie powstał na czas, Warner Bros. dokończy film pod ich kierownictwem. Williams był oddany projektowi, ale nawet będąc pod presją nie spieszył się – wszystkie sekwencje musiały być idealne.\nStworzenie 5 sekund animacji zajmowało 3 miesiące. Dyscyplina była surowa. By ukończyć film animatorzy pracowali po 60 godzin tygodniowo, często od 8 rano do północy. Jeden animator odwiedzał swoją żonę, która miała zapalenie opon mózgowych, tylko podczas przerw na lunch. Inny miał żonę w ciąży, więc odmówił pracowania 60 godzin – został natychmiast zwolniony i wyprowadzony z budynku.\nJeden z pracowników wyznał, że „Richard zwolnił setki ludzi. Lista nazwisk jest tak długa, jak ramię – zwolnienia były regularnym wydarzeniem. Był nawet jeden facet, którego zwolnił na samym progu.” Inny pracownik dodał, że Williams był równie surowy dla samego siebie – był w studiu pierwszy rano, a wieczorem wychodził ostatni. Jednym z jego powszechnych zdań było „Tam są drzwi”.\nMimo nieustannej pracy Richard nigdy nie przejawiał znudzenia tematem, nigdy nie przestawał wierzyć w swój wielki projekt.\nO ile Williams był wizjonerem animacji, to jeśli chodzi o kwestię scenariusza i storyboardów sprawy miały się gorzej. W 1988 roku stwierdził, że storyboardy są zbyt kontrolującą metodą, co wprawiło jego pracowników w konsternację. Jak tworzyć film pełnometrażowy, fabularny, kiedy nie ma storyboardów? Jeśli nie chce się mieć luk fabularnych, to jest to mało możliwe. Na tym etapie zaszły kolejne zmiany w scenariuszu – usunięto kilka wątków i postaci, w tym ogra i smoka, który był zbyt trudny do animowania. Ostateczne projekty postaci powstały dopiero wtedy, gdy fundatorzy domagali się ukończonych scen z głównymi bohaterami, aby móc wypuścić zwiastun.\nPerfekcjonizm Williamsa był nie tylko błogosławieństwem, ale i przekleństwem. W dniu narzuconego przez Warner Bros. deadline’u do ukończenia filmu brakowało jeszcze 15 minut animacji, co przekładało się na kolejne pół roku pracy. W międzyczasie Disney rozpoczął prace nad Aladynem (1992), który swoim tonem, fabułą oraz charakterem, wyglądem i kostiumami bohaterów przypominał The Thief and the Cobbler. Przez studio Williamsa przez 20 lat przewinęły się dziesiątki animatorów, którzy pewne pomysły po prostu zabierali ze sobą. Disney natomiast nie ukrywał, że Złodziej bardzo mu się spodobał. Animatorzy Williamsa mówili, że “Disney po prostu go ukradł”. Cóż, patrząc na poniższe grafiki nie można nie odnieść wrażenia, że mieli sporo racji – piękna Yum-Yum i Dżasmina, podły ZigZag i Dżafar, sęp – papuga oraz okrąglutki i łatwy do okręcenie wokół palca sułtan. Nawet niebieski Dżin wydaje się być zainspirowany ZigZagiem.\nPo lewej Dżasmina z Aladyna, po prawej Yum-Yum z The Thief and the Cobbler\nPo lewej Dżafar i Sułtan z Aladyna, po prawej ZigZag i Król z The Thief and the Cobbler\nWarner Bros., przestraszone potencjalną konkurencją mogącą zmniejszyć wpływy z filmu, na początku 1991 roku zarządziło inspekcje. Do Londynu podróżował kilkukrotnie producent animacji telewizyjnych, Fred Calvert, który miał sprawdzać postępy w pracach. Jego werdykt był straszny. Calvert doszedł do wniosku, że film był „żałośnie opóźniony i zdecydowanie przekroczył budżet”, a Williams wprawdzie miał scenariusz, ale nie tworzył zgodnie z nim. Animator został poproszony o przedstawienie inwestorom filmu z brakującymi scenami uzupełnionymi o storyboardy. Jak wiemy, Williams nie miał gotowych plansz, ale wykonał je w rekordowym tempie – powstały w zaledwie dwa tygodnie.\nPo 28 latach pracy Williams traci swój film\nNiestety, całość zaprezentowana 13 maja 1992 roku nie spodobała się Warner Bros. Inwestor wycofał się z projektu przez obawy, że Złodziej nie zostanie ukończony w kolejnym terminie, a nawet jeśli, to nie odniesie sukcesu. Po 28 latach pracy wielkie dzieło Williamsa zostało mu odebrane – projekt został przejęty przez Completion Bond Company, które odsunęło animatora i całe jego studio od dalszych prac.\nSue Shakespeare z Creative Capers Entertainment oferowała rozwiązanie problemów fabularnych poprzez konsultacje z Terrym Gilliamem oraz zaproponowała, aby Williams ukończył film pod jej nadzorem. Jej rozwiązanie zostało odrzucone przez Completion Bond na korzyść tańszej oferty Calverta. Jego zadaniem było dokończyć film tak szybko i tanio, jak to możliwe. „Naprawdę nie chciałem tego robić, ale gdybym się tego nie podjął, to projekt zostałby przekazany innemu, tańszemu wykonawcy. Zgodziłem się, aby spróbować ocalić to, co zostało już stworzone, i żeby film trafił na ekrany” – wyznał Calvert.\nUkończenie filmu zajęło Calvertowi 18 miesięcy, w ciągu których Złodziej i Szewc przemienił się w typowy disnejowski musical, jednak z piosenkami słabej jakości. Nowe sceny zostały stworzone po taniości przez animatorów-freelancerów i byłych animatorów Williamsa. Na przykład studio Dona Blutha, byłego animatora Disneya, animowało pierwszą piosenkę, She Is More. Prace związane z kolorowaniem zlecono studiom podwykonawczym w Tajlandii, na Tajwanie i na Węgrzech, inne zadania przypadły studiu w Korei. Jakość nowych scen była postrzegana jako „niezaprzeczalnie i żałośnie gorsza” od tych stworzonych przez Williamsa.\nPoniżej She Is More i cały film w wersji Allied Filmmakers:\nFabuła również znacznie się różniła – oprócz tego, że oryginalnie niemi Złodziej i Tack mieli mnóstwo kwestii dialogowych, to z filmu wycięto znaczną część gotowych materiałów Williamsa, które były zbyt powtarzalne.\n„Przebudowaliśmy film najlepiej, jak umieliśmy, sprowadziliśmy kilku scenopisarzy i przeszliśmy przez całą pracę Richarda Williamsa, znaleźliśmy części, których nie wykorzystał, a my uznaliśmy za wspaniałe… próbowaliśmy wykorzystać jak najwięcej jego materiałów, ile tylko się dało.” – wyznał Calvert.\nWycięto około 18 minut gotowej animacji stworzonej przez Williamsa. Calvert powiedział również, że „Nie mogliśmy pogodzić się z tym, że cała ta piękna animacja wylądowała na podłodze montażowni, ale to był jedyny sposób, aby stworzyć z niej historię. Jednym z problemów, a było kilka takich sytuacji, było to, że w scenariuszu były dwa czy trzy zdania opisujące, jak złodziej wchodzi po rynnie. Ale to, co zostało animowane i było na ekranie, to pięć minut w górę i w dół tej rury, co normalnie byłoby pięcioma stronami scenariusza… (…) Nie sądzę, aby Williams był w stanie nabrać dystansu, stanąć z boku, i spojrzeć na całość jako historię.”\n“Williams jest niesamowitym animatorem. Niesamowitym. Jednym z największych problemów, jakie mieliśmy, było desperackie próbowanie zrobienia wszystkiego, co się dało, by nowy materiał osiągnął poziom jakości, który wytyczył Williams” – przyznał Calvert. Niestety, mimo dobrych chęci, nie udało się. Gołym okiem widać, że dodatkowe sekwencje nie mogą równać się z tymi, które stworzył wizjoner.\nOryginalnie film nie miał być kierowany do młodszych widzów – obecne w nim były sceny insynuujące kontakty natury seksualnej, przedstawiające wykorzystywanie kobiet i dużą brutalność. W wersji Calverta stonowano wątki „dla dorosłych”. Wycięto dźwięki wydawane przez Damę z Mombassy oraz wszystkie odniesienia do jej postaci oraz usunięto dzidę wbitą w klatkę piersiową posłańca, który resztką sił pędzi do pałacu, by ostrzec Króla przed atakiem. Film został ugrzeczniony i stawał się coraz bardziej produkcją w disnejowskim stylu.\nThe Thief and the Cobber\nPo ukończeniu filmu Allied Filmmakers wraz z Majestic Films nabyło prawa do dystrybucji od Completion Bond Company. Wersja Calverta trafiła na ekrany kin w Południowej Afryce i Australii jako The Princess and the Cobbler 23 września 1993 roku. Disnejowski Aladyn miał swoją premierę w Stanach Zjednoczonych niemalże rok wcześniej, 25 listopada 1992.\nW grudniu 1994 roku Miramax Films (filia Disneya) kupił prawa do dystrybucji w Ameryce Północnej. Zanim Miramax zdecydował się na zakup, film został odrzucony przez wielu innych dystrybutorów. Pierwotnie planowano wydać wersję Calverta, jednak Harvey Weinstein postanowił jeszcze bardziej pociąć film. Nowa wersja nazwana Arabian Knight dostała nową obsadę głosową i jeszcze więcej dialogów, ponadto usunięto sceny z roznegliżowanymi niewolnicami mrocznego władcy Mighty One-Eye’a oraz wycięto jeszcze więcej scen z kulminacyjnego momentu filmu, w którym znajdują się niesamowite sceny bitewne. Jakby tego było mało, Golden City zamieniono na Bagdad.\nArabian Knight doczekało się cichej premiery 25 sierpnia 1995 roku. Podczas seansów w 510 kinach film zarobił ledwo ponad 300 tysięcy dolarów przy budżecie wynoszącym około 24 miliony. Dwa lata później film wydano na VHS jako The Thief and the Cobbler. To właśnie ta wersja filmu, znana jako Złodziej z Bagdadu, była dostępna w Polsce w latach 90.\nThe Thief and the Cobbler był w produkcji od 1964 roku do 1995, czyli łącznie przez 31 lat. Ustanowił tym rekord Guinnessa.\nRichard Williams nie zobaczył żadnej z wersji jego umiłowanego projektu. W jednym z nielicznych wywiadów powiedział “Nie jestem zainteresowany, ale mój syn, który również jest animatorem, powiedział mi, że jeśli kiedyś będę chciał skoczyć z mostu, to powinienem je zobaczyć.”\nThe Recobbled Cut: Mark 4 (2013)\nFan filmu i Richarda Williamsa, Garrett Gilchrist, stworzył The Recobbled Cut, czyli film non-profit będący najbliższy wizji Williamsa. Animacja uzupełniona o storyboardy i sekwencje testowe wykorzystuje też większość oryginalnej ścieżki dźwiękowej. Aby całość była pełniejsza, Gilchrist dodał fragmenty muzyczne (niektóre z wydanych wersji filmu) oraz gotowy materiał, który nie pojawił się w wersjach Calverta i Miramax. Większość zmian wprowadzonych przez Calverta i Miramax nie jest obecna, jednak Recobbled Cut zawiera kilka mniejszych scen z wersji Calverta, które posłużyły jako zamienniki bądź składowe niedokończonych scen lub dlatego, że Gilchrist czuł, że sceny te są przydatne dla fabuły. W związku z powyższym Gilchrist nie nazywa swojej wersji “reżyserską”.\nRecobbled Cut był kilkukrotnie poprawiany, a każda kolejna wersja zawiera więcej materiałów przekazanych przez animatorów, którzy na przestrzeni 30 lat mieli okazję pracować nad projektem. Najnowsza wersja to Mark 4 z 2013 roku, do której link znajdziecie na dole tekstu.\nKanał Gilchrista na YouTube „TheThiefArchive” służy teraz jako nieoficjalne archiwum filmów, reklam, wywiadów, materiałów, słowem wszystkiego, co tworzył lub w czym brał udział Richard Williams. Animator powiedział, że chociaż nigdy nie widział wersji Gilchrista, zdaje sobie sprawę z wielkiej roli, jaką jego wersja odegrała w poprawie reputacji filmu.\nW 2012 roku powstał dokument Kevina Schrecka Persistence of Vision, który przedstawia kulisy powstawania The Thief and the Cobbler. Richard Williams odmówił wzięcia udziału w projekcie, jednak znajdziecie w nim wiele jego wypowiedzi nagranych podczas prac nad filmem.\nArtysta otrzymał kopię dokumentu, ale powiedział, że nie planuje go oglądać. Do końca życia unikał tematu swojego filmu.\nW 2010 roku Williams nakręcił krótkometrażowy Circus Drawings będący eksperymentem filmowym do muzyki jazzowej. Animacja była w zawieszeniu od 1964 roku, odkąd Williams zaczął prace nad projektem, który finalnie przeobraził się w The Thief and the Cobbler.\nThe Animator’s Survival Kit to książka Richarda Williamsa będąca biblią animacji. Podręcznik doczekał się również wydania DVD. Wiele nagrań z Richardem Williamsem nauczającym sztuki animacji znajdziecie na YouTube, np. tu.\nW 2015 roku powstał nominowany do Oscara Prologue. Przed premierą Williams mówił, że jest to “inne niż ktokolwiek kiedykolwiek stworzył”.\nRichard Williams zmarł 16 sierpnia 2019 roku w wieku 86 lat.\nJego syn, Alexander Williams, podczas swojej kariery jako animator pracował przy takich filmach jak Król Lew (1994), Stalowy gigant (1999), Droga do El Dorado (2000), Mustang z Dzikiej Doliny (2002), Sindbad: Legenda siedmiu mórz (2003), Looney Tunes znowu w akcji (2003) czy Sezon na misia (2006).\nPrevious Entry Powstanie drugi sezon serialu „Tuca i Bertie”. Adult Swim ratuje produkcję\nNext Entry “BoJack Horseman”: Popkulturowy tygiel i ogrom wzruszeń! Niekwestionowany król Netflixa?


JPK_VAT a mikroprzedsiębiorstwo | Blogownik Podatkowy\nJPK_VAT a mikroprzedsiębiorstwo\nObowiązek przesyłania informacji o ewidencji VAT wynika z art. 82 § 1b Ordynacji podatkowej. Informacje te należy przesyłać w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej JPK, za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc, którego ta informacja dotyczy.\nTermin, od kiedy należy przesyłać informację o ewidencji VAT został uzależniony od statusu przedsiębiorcy, czy jest to duży, mały, średni a może mikroprzedsiębiorca.\nDuże przedsiębiorstwa przesyłają już informacje o ewidencji VAT JPK_VAT począwszy od rozliczenia za lipiec 2016 r., z pewnymi wyjątkami dla jednostek z sektora finansów publicznych, dla których pierwszy termin przesłania informacji upłynął 31 stycznia 2017 r.\nDla małych i średnich przedsiębiorstw obowiązek przysyłania po raz pierwszy JPK_VAT upływa w dniu 27 lutego 2017 r. (za styczeń br.).\nMikroprzedsiębiorcy są zobowiązani przesłać informacje od miesiąca stycznia 2018 r. Pierwszą ewidencję JPK_VAT prześlą więc za styczeń 2018 r. do 25 lutego 2018 r.\nAby prawidłowo wywiązać się z nałożonych obowiązków należy ustalić jednak status przedsiębiorcy, czyli przyporządkować firmę do kategorii podmiotów, o których mowa w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej.\nZ praktyki wynika, iż najwięcej wątpliwości budzi przyporządkowanie do kategorii małego i mikoroprzedsiębiorcy, gdzie z uwagi na nałożone obowiązki związane z przesłaniem JPK_VAT od 2017 r. czy też 2018 r. istnieje ryzyko pomyłki, skutkującej sankacjami. O ile oczywiście przedsiębiorca nie zostanie ukarany za wcześniejsze rozpoczęcie przesyłania informacji JPK_VAT, to w przypadku uznania, że powinien wysłać a nie wysłał może zostać ukarany, a tym samym narazi się na sankcje karnoskarbowe.\nJak wynika z definicji warunki wystarczy spełnić w jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych aby mieć status mikroprzedsiębiorstwa w roku 2017.\nStatus mikro, małego lub średniego przedsiębiorcy powinien być określany po zakończeniu każdego roku obrotowego. Aby ustalić obowiązki w roku 2017 należy wziąć pod uwagę dane za rok 2015 i 2016.\nŚrednioroczne zatrudnienie określa się w przeliczeniu na pełne etaty. Przy jego obliczaniu nie uwzględnia się pracowników przebywających na urlopach macierzyńskich, urlopach na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopach ojcowskich, urlopach rodzicielskich i urlopach wychowawczych, a także zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego. W przypadku obliczania średniorocznego zatrudnienia pracowników nie zaokrągla się wyniku do pełnej osoby.\nJak wskazano powyżej obowiązek przesyłania informacji JPK_VAT nie dotyczy w roku 2017 przedsiębiorców, którzy w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:\nPrzykład 1 – Czy przedsiębiorca, który w roku 2016 zatrudniał średnio 11 osób a w 2015 zatrudniał średnio 8 osób oraz zarówno obrót jak i suma bilansowa nie przekroczyły równowartości 2 mln euro jest zobowiązany do przesyłania JPK_VAT?\nW mojej ocenie z uwagi na spełnienie łączne warunków w roku 2015 (zatrudnienie + parametry finansowe) przedsiębiorca w roku 2017 jest mikroprzedsiębiorcą, i JPK_VAT przesyłać będzie od stycznia 2018 r.\nPrzykład 2 – Czy przedsiębiorca, który w roku 2016 zatrudniał średniorocznie 6 osób, natomiast obrót i suma bilansowa przekroczyły 2 mln euro a w roku 2015 zatrudniał średniorocznie 15 osób i obrót oraz suma bilansowa wynosiły poniżej 2 mln euro jest mikroprzedsiębiorcą w roku 2017 r?\nW mojej ocenie przedsiębiorca z przykładu w żadnym roku nie spełnia warunków do uznania go za mikroprzedsiebiorcę i zobowiązany jest wysyłać JPK-VAT od stycznia 2017 r.\nPrzykład 3 – Czy przedsiębiorca, u którego zarówno w roku 2015 jak i 2016 średnioroczne zatrudnienie przekroczyło 10 osób ale obrót i suma bilansowa wynosiły poniżej 2 mln euro jest mikroprzedsiębiorcą?\nW mojej ocenie przedsiębiorca nie spełnia kryteriów do uznania go za mikroprzedsiębiorstwo i od stycznia 2017 r. jest zobowiązany przesyłać JPK-VAT.\nPrzedsiębiorcy działający krócej niż rok\nKary za nieterminowe przesłanie JPK_VAT\nPrawidłowe ustalenie statusu przedsiębiorcy, będzie określało termin przesłania JPK_VAT. W przypadku nieterminowego przesłania JPK_VAT podatnik będzie narażony na sankcje karne skarbowe.\nJPK-VAT stanowi informację podatkową, a zgodnie z art. 80 § 1 ustawy Kodeks karny skarbowy. Nieprzesłanie informacji w terminie może być zakwalifikowane jako wykroczenie skarbowe lub jako przestępstwo skarbowe.\nKara grzywny za wykroczenie skarbowe może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia, czyli od 200 zł do 40.000 zł. Natomiast jeżeli grzywna zostanie nałożona w trybie mandatowym to jej maksymalna wysokość wynosić będzie 4.000 zł.\nKara grzywny za przestępstwo skarbowe wynosi od 10 do 120 stawek dziennych, które w wynoszą w roku 2017 od 666,60 zł do 26.664,00 zł. Maksymalna grzywna może więc wynieść prawie 3,2 mln złotych.\nW przypadku wątpliwości w określeniu posiadanego przez podatnika statusu jako przedsiębiorca, na potrzeby ustalenia istnienia obowiązku do złożenia pliku JPK_VAT, jak czytamy w komunikacie Ministra Finansów „należy zwrócić się o pomoc do właściwego urzędu skarbowego”. Ministerstwo Finansów stara się wyjść naprzeciw podatnikom i umieszcza na swojej stronie wyjaśnienia. Trzeba jednak zwrócić szczególną uwagę na fakt, że stanowisko MF w tych wyjaśnieniach ulega zmianie a to może niestety skutkować błędem przedsiębiorcy, który zastosuje się do opublikowanych informacji.\nZwrot VAT za materiały budowlane wniosek w 2013 czy w 2014?\nOgraniczenie kwot płatności gotówkowych za transakcje\nZ końcem 2015 roku przedawniają się zobowiązania podatkowe\nW nowy rok, z nowymi zasadami opodatkowania ruchomości firmowych\nTagi: jednolity plik, JPK, VAT\nNowszy : Doświadczenie życiowe a praca doradcy podatkowego\nStarszy : Doradztwo podatkowe to szczególny zakres działalności prawniczej


Praca: Inżynier Tyniec Mały, gm. Kobierzyce, Dolnośląskie - 306 ofert pracy | Jooble\npracownik kontaktu Tyniec Mały, gm. Kobierzyce, Dolnośląskie\npracownik podjęcia Tyniec Mały, gm. Kobierzyce, Dolnośląskie\npracownik umowy Tyniec Mały, gm. Kobierzyce, Dolnośląskie\npracownik zmiany Tyniec Mały, gm. Kobierzyce, Dolnośląskie\nPraca Inżynier Tyniec Mały, gm. Kobierzyce, Dolnośląskie\nO WABCO: WABCO jest liderem innowacji i globalnym dostawcą technologii poprawiających bezpieczeństwo oraz efektywność działania pojazdów ciężarowych. Od ponad 150 lat WABCO niezmiennie pozostaje pionierem przełomowych produktów i systemów hamowania, stabilizacji jazdy,...\nRecruit Europe Ltd. - Wrocław\ninżynier, Tyniec Mały, gm. Kobierzyce, Dolnośląskie


FurmanKa pełna poezji - - 2012-05-27\nFurmanKa pełna poezji\nI Ogólnopolski Konkurs Literacki im. Kazimierza Furmana „FurmanKa” i I Ogólnopolski Festiwal Poetycki im. Kazimierza Furmana zorganizowała Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa przy współpracy z RSTK, MCK i Jazz Clubem „pod Filareami”. W sobotę, 26 maja, nastąpiła kulminacja festiwalu w miejscu Furmanowi bardzo bliskim, bo „Pod Filarami”.\nSobotnie przedpołudnie zostało oddane Karin Wolf, znakomitej tłumaczce literatury polskiej na język niemiecki, która specjalnie przyjechała na Festiwał Furmana do Gorzowa, bo tłumaczyła jego wiersze i była z nim zaprzyjaźniona. Spotkanie „Pod Filarami” okazało się ciekawym zderzeniem twórcy i odbiorców kultury.\nZanim w bloku popołudniowym ogłoszono wyniki konkursu literackiego, odbył się Konkurs Jednego Wiersza. Zaprezentowało się w nim 17 autorów. Jury w składzie: Karol Samsel – przewodniczący, Dorota Rys i Beata Klary I nagrodę przyznało Agnieszce Tomczyszyn-Harasymowicz, II nagrodę Barbarze Janas-Dudek oraz trzy wyróżnienia: Agnieszce Moroz, Aleksandrze Słowik i Pawłowi Łęczukowi.\nOto najlepszy w ocenie jury wiersz:\nWoda w kranie kapie krwi, udaje odgłosy deszczu, zwierzęta siedzą cicho\nobok Alicji, mamy dzieciństwo. Lustra odbijają światło, nie widać w nich\nnaturalnych obrazów Mrożka, a pompowanie słonia nikogo nie zastanawia:\ntrudno odróżnić gęstą niewiedzę od rzadkiej groteski. Od jakiegoś czasu\nkartkuje się ludzi, wycina z papieru ich przyszłość; lampasy na spodenkach\nchłopców pasują do szlaczków na otokach. Noc już – woda siąpi,\nw kaloryferach; gorące przesłanie wyszarpuje oddech; kap, kap.\nJasna Matka Boska wysyła promienie, gwiezdne wojny wytaczają\nsię z plakatu. W taka noc nie usypia się zwierząt, głaszcze się\nich futra, by zedrzeć je, gdy nadejdzie moda na kożuchy.\nMiędzy prezentacją wierszy o ogłoszeniem wyników jury swój program zaprezentował Paweł Łęczuk, który przez krótki czas był gorzowianinem, a obecnie mieszka i działa w środowisku literackim Warszawy. Przedstawił on projekt multimedialny „Migawki”, na który składały się wiersze, muzyka gitary oraz wyświetlane na wielkim ekranie slajdy.\nKonkurs literacki ogłoszony przez PWSZ wzbudził duże zainteresowanie środowisk w całym kraju. Wpłynęły 374 zestawy, 19 z nich nie rozpatrywano ze względów formalnych. Jury w składzie: Anna Makowska-Cieleń (polonistka), Beata Patrycja Klary (poetka), Agnieszka Kopaczyńska-Moskaluk (literatka, dziennikarka), Wojciech Kuska (dziennikarz) oceniało 193 zestawy poetyckie oraz 162 zestawy prozatorskie, ogółem: 355 zestawów. 15 maja zdecydowano o przyznaniu nagród.\nW kategorii prozy I miejsce przyznano Ewie Przemyskiej z Krakowa za „Oczy królowej mrówek", II nagrodę Tadeuszowi Michrowskiemu z Radomia za „KM 223”, III Andrzejowi Kozickiemu z Sandomierza za „Orientuj się, magister!” oraz dwa wyróżnienia: Justynie Wałoszek ze Skwierzyny\nza „Za wcześnie” i Annie Czujkowskiej-Włodarskiej z Lublina za „Pięćset gramów kobiecości”.\nW kategorii poezji I nagrody nie przyznano, II nagrodę otrzymała Marta Kapelińska z Torunia za zestaw „Mielizna”, „Zimne kraje”, „Flashback”, III nagrodę Karol Graczyk z Torunia za zestaw „Agonia i pszczoły”, *** (Oboje wiemy mamo…), „Śmierć w pełnym słońcu” a wyróżnienia Dariusz Eckert z Krakowa za zestaw „Penelopa I”, „Penelopa II”, „Itaka” i Michał Witold Gajda z Wrześni za zestaw „Noc polarna X”, „Wstawał dzień II”, „Morderstwo”.\nNagrodę specjalną, książkową, za zestaw: Renifer jury przyznało Renacie Suchodolskiej z Włoch za oryginalność i pomysł postaci pustelnika.\nBukiety kwiatów z własnego ogrodu skomponowała dla laureatów Krystyna Caban, która również uczestniczyła w Konkursie Jednego Wiersza. Wieczór zakończył koncert wokalistki Joanny Worbrods z zespołem.


Mrs. Berry: Cieszyn.\n"Jedziemy, nic nie musimy, byle pogoda dopisała !"\nCzyli bez pośpiechu, z planem bliżej nieokreślonym, wybrałyśmy się do Cieszyna, żeby przekonać się, co ominęło nas poprzednim razem, kiedy to z ciężkimi torbami przebiegałyśmy przez jego centrum , by zdążyć na pociąg do Pragi.\nPogoda, jak widać, była po naszej stronie. Znalazłyśmy bardzo fajną piekarnię i jeśli dobrze pamiętam, to nazywała się "Bagietka". Na metalowych wózkach wyłożone były świeże bochenki chleba, a my skusiłyśmy się na mięciutkie, drożdżowe jagodzianki :-)\nZaczęłyśmy krążyć po okolicy , trochę bez celu, z nadzieją, że największe atrakcje same nas znajdą. Same natomiast znalazłyśmy kawę.\nKierując się na Wzgórze Zamkowe minęłyśmy antykwariat - ja próbowałam zrobić zdjęcie, a z wewnątrz wyłonił się właściciel i "zaciągnął" nas do środka. Dzielni wysłuchałyśmy wykładu z historii Śląska :-) W jednej ze skrzynek znalazłam stos.. sztućców , zapytałam się o cenę ; "to niech Panienka, wyłoży na stół, to co jej się podoba, a potem ustalimy..". Więc "Panienka" buszowała dalej, aż do momentu, kiedy na jednym z widelców nie zobaczyła ceny "101zł" :-)\nBajki nie są tylko dla dzieci i sprawiają radość w każdym wieku. Prawda?\nMałe "kuku" na palcu, to powód dla którego nic kulinarnego się tu nie dzieję. Na szczęście mój aparat z łatwością opanować można prawą dłonią.\nWidok z Wieży na polski Cieszyn, a poniżej na czeską stronę.\nZależało mi na zobaczeniu opuszczonego, żydowskiego cmentarza. Mimo, że leży tuż przy jednym z osiedli, ma się wrażenie, że od kilkudziesięciu lat nikt o nim nie pamięta. Stare nagrobki z uszkodzonymi płytami przechylają się co raz to bliżej ziemi. Bluszcz pnie się po nich, po drzewach, właściwie jest wszędzie.\nEtykiety: Cieszyn, cmentarz żydowski, podróże małe i duże, Polska


Czytanie książek to najwspanialsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła. - Szkoła Podstawowa w Tuliszkowie\nCzytanie książek to najwspanialsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła.\nWe wrześniu 2020 r. w świetlicy Szkoły Podstawowej obchodzono Ogólnopolski Dzień Głośnego Czytania. Z tej okazji uczniowie klasy III, przebrani za postacie z bajki, czytali głośno Jasia i Małgosię. W rolę lektorów wcielili się także wychowawcy świetlicy, którzy oprócz głośnego czytania wybranych utworów, rozmawiali z dziećmi o zaletach książek.


Autor: Natalia Tw w dniu lipca 20, 2015\nW codziennym zabieganiu nie zawsze mamy czas na zadbanie o siebie - a właściwie poświęcenie sobie więcej uwagi, którą zawsze przyciąga coś ważniejszego. W końcu po zabieganym dniu czy tygodniu zawsze warto poświęcić kilka chwil na relaks.\nNie wiem jak Wy, ale ja jak mam więcej biegania i załatwiania spraw niż zwykle to zdarza się, że nie mam siły zrobić sobie nawet wieczornej pielęgnacji. Jednak ostatnio postanowiłam to zmienić tym bardziej, że w najbliższym czasie dużo częściej będę przebywać wśród ludzi.\nChcąc wynagrodzić mojej skórze ostatnie zaniedbania postanowiłam w końcu sięgnąć po żelową maseczkę do twarzy, szyi i dekoltu od Eveline.\nPowyższa maseczka ma doskonale pielęgnować suchą skórę, a silnie skoncentrowana formuła pobudza komórki skóry do intensywnej odnowy. Dodatkowo ma głęboko i długotrwale nawilżać i wygładzać oraz redukować zmarszczki, linie mimiczne oraz bruzdy. Poza tym doskonale liftinguje, ujędrnia i napina.\nJest to jedna z tych maseczek, która się wchłania i jej ewentualny nadmiar ściągamy wacikiem z twarzy. Z moją skórą było tak źle, że wchłonęła się ona niemal całkowicie. Przed nałożeniem kremu tylko lekko przetarłam twarz wacikiem z tonikiem, żeby krem mi się nie zrolował.\nDla mojej skóry powyższa maseczka była dodatkowym zastrzykiem nawilżenia i sprawiła, że krem nie miał już tyle roboty, co miałby, gdybym jej nie użyła. Naturalnie, żeby powiedzieć coś więcej musiałabym wypróbować kilka saszetek tego kosmetyku, ale myślę, że jeszcze będzie okazja, bo mam zamiar do niej wracać.\nEveline pielęgnacja specjalna pielęgnacja twarzy recenzje kosmetyków\nVela 20 lipca 2015 10:44\nEveline ma fajne, tanie produkty muszę przyznać.\nVersatile Corner 20 lipca 2015 13:50\nniestety nie dla mojej skóry, ale nie używałam też jeszcze zadnych masecek z eveline jakos nie wiem czemu nie zwróciłam na nie uwagi wcześniej ;) Pozdrawiam\nAnonimowa A. 20 lipca 2015 21:29\nZnasz się na rzeczy, mogłabyś otworzyć domowy salon piękności :D


5017612 Sagaform Sagaform\nPojemność 0,4 l + 0,7 l\nWstrząśnięte zawsze smakuje lepiej niż mieszane! Tradycyjny shaker bostoński od marki Sagaform to prosty sposób na przygotowanie ulubionych drinków – bez wychodzenia z domu. W zestawie znajdują się dwa elementy: stalowy kubek oraz wkładana do niego pod niewielkim kątem szklanka. Shaker będzie pasował do innych elementów zastawy stołowej. Szczególnie dobrze zaprezentują się w towarzystwie szklanek koktajlowych oraz wiaderka na lód z tej samej kolekcji – Club. Taki komplet to dobry prezent dla barmana albo osoby, która uwielbia przygotowywać wyszukane koktajle.\nBar / Akcesoria barowe / Shakery i miarki\nKarnawał / Akcesoria do wina i szampana / Karnawał\nŚwietny shaker, na pewno niezawodny dla każdego barmana.\nKupiłem przed sylwestrem, polecam!


3 Edukacja 24-05-2017 W Bajce festyn rodzinny z mistrzem więcej\n23 maja w Przedszkolu Miejskim nr 15 „Bajka” w Kutnie odbył Festyn Rodzinny dla dzieci z najmłodszych grup wiekowych oraz ich rodzin. Imprezę rozpoczęła cześć artystyczna w wykonaniu przedszkolaków z okazji Dnia Mamy i Taty. Następnie uczestnicy wydarzenia mieli okazję poznać Łukasza Wójcika, utytułowanego pilota z naszego miasta. Nie lata atrakcją był szybowiec kutnowskiego mistrza.\n0 Edukacja 05-12-2016 „Zdrowo jem, więcej wiem” więcej\nO tym, jak ważnym posiłkiem dla każdego jest śniadanie, nie trzeba nikogo przekonywać. Ale dla młodego człowieka i jego zdrowia równie ważne jest drugie śniadanie spożywane w szkole. Przekonali w tym względzie uczniowie klasy III e Szkoły Podstawowej nr 6 w Kutnie, którzy w piątek 2 grudnia sami dla siebie śniadanie przygotowali.\nWszystko odbyło się w ramach realizacji zadania Ogólnopolskiego Konkursu „Zdrowo jem, więcej wiem”.\n1 Edukacja 26-11-2016 Zdrowe odżywianie w "Szóstce" więcej\nW środę 23 listopada na zebraniu rodziców klasy III e Szkoły Postawowej nr 6 w Kutnie gościli nauczyciele i uczniowie Zespołu Szkół Zawodowych nr 2 im. dr A. Troczewskiego: pani Elżbieta Olejniczak – nauczycielka przedmiotu chemia i technologia żywności, pani Małgorzata Nowak – Kaczorkiewicz – nauczycielka języka angielskiego, oraz Klaudia Kucharska i Klaudia Bentryn.\nPanie przygotowały i wygłosiły prelekcję na temat: „Planowanie posiłków – zasady i błędy” połączoną z prezentacją multimedialną i degustacją produktów zdrowej żywności przygotowaną przez w/w uczennice. Całość przedsięwzięcia odbyła się w ramach realizacji kolejnych zadań w konkursie „Zdrowo jem, więcej wiem”, do którego we wrześniu przystąpili uczniowie klasy III e z wychowawczynią Agatą Andrych. Goście przybyli do „Szóstki” na zaproszenie jej dyrektora - pani Anity Lemańskiej.\n0 Edukacja 22-11-2016 O zdrowym żywieniu ucznia w Imielnie więcej\nW dniu 21 listopada w siedzibie Szkoły Podstawowej w Imielnie odbyło się spotkanie przedstawicielek Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Kutnie - Ewy Rojewskiej-Kozik i Jolanty Dudkiewicz z rodzicami uczniów.\nTematyka przeprowadzonej pogadanki dot. m.in. zdrowego żywienia dzieci, znaczenia dla zdrowia spożywania I i II śniadania oraz omówiono „Telarz Zdrowia”, czyli co należy jeść i jakie są proporcje poszczególnych grup produktów.