Mainframe kurs – wykres, gdzie kupić, kalkulator (MFT/PLN), notowania\nŚledź kurs waluty Mainframe w wykresie online lub skorzystaj z naszego kalkulatora w celu przelewu MFT na złotówki. Wiesz, gdzie kupić Mainframe?\nMainframe wykres rozwoju kursu\nHistoryczny kurs Mainframe\nAktualne dnia 27.05.2021 12:58\n1 Mainframe = 0,04 PLN 100 PLN = 2 559,48 MFT\n100 Mainframe = 3,91 PLN 10 000 PLN = 255 948,29 MFT\nMainframe wykres kursu MFT/USD\nW lewym górnym rogu możesz widzieć symbol waluty (obecnie MFT/USD), w prawo są do dyspozycji interwały 1 minuta, 30 minut, 1 godz. reprezentujące czas jednej świecy, możesz ją dowolnie zmieniać, klikając na wielokropek (w prawo od interwałów czasowych).\nAktualny kurs i wartość rynkowa waluty Mainframe(MFT) w USD i PLN\nAktualna cena w USD 0,01063\nCałkowita wartość rynkowa w USD 106 324 900\nCałkowita wartość rynkowa w PLN 390 703 924\nZmiana ceny w ciągu ostatnich 24 godzin 3.75%\nZmiana kursu w ciągu ostatnich 7 dni 1.41%\nAktualizacja 27.05.2021 12:58\nW ciągu ostatnich 24 godzin cena kryptowaluty Mainframe wzrosła o 3.75%. Ogólnie można mówić o wzrastającej tendencji kursu, ponieważ nawet w ciągu ubiegłych 7 dni wartość MFT wzrosła o 1.41%. Całkowita wartość rynkowa kryptowaluty Mainframe dnia 27.05.2021 12:58 wynosi 106 324 900 USD (w przybliżeniu 390 703 924 zł), dzięki czemu chodzi o 255. najbardziej cenną kryptowalutę świata.\nMainframe kalkulator do PLN\nPrzeliczyć na MFT\nWpisz kwotę do przeliczenia: MFT\nZa pomocą tego kalkulatora możesz obliczyć wartość kryptowaluty Mainframe na złotówki i odwrotnie cenę PLN na MFT. Pieniądze są przeliczone zgodnie z bieżącym kursem dnia 27.05.2021 12:58.\nHistoria kursu Mainframe\n( CZK) -13.44%\n( CZK) -10.66%\n( CZK) -23.09%\n( CZK) 10.98%\n( CZK) 10.25%\nCzy warto handlować Mainframe?\nPonieważ Mainframe należy do walut ze stosunkowo niską całkowitą wartością rynkową, może dochodzić do większych wahań cen w porównaniu z już przez dłuższy czas działającymi kryptowalutami.\nOsobiście mam złe doświadczenia z handlem altcoinami z niską wartością rynkową, kilkakrotnie już się spaliłem, wolę więc handlować kryptowalutami z pierwszej dwudziestki (według kapitalizacji rynkowej). Z mojego doświadczenia wynika, że wahania cen u najlepszych kryptowalut są zazwyczaj niższe, można je więc w prostszy sposób przewidzieć. Należy pamiętać o tym, iż cena BitCoinu/Ethereum ma podstawowy wpływ na wartość MFT. Polecam przeczytać artykuł – W co i jak inwestować.\nNajczęściej zadawane pytania dotyczące Mainframe\nJaki będzie kurs kryptowaluty Mainframe za dzień/tydzień/miesiąc?\nPrawidłowe przewidywanie kursu MFT nie jest proste. Mimo to przygotowaliśmy analizę techniczną, która pomoże Ci ustalić, czy lepiej sprzedać czy kupić kryptowalutę.\nJak kupić Mainframe?\nOpłaca się handlować monetą Mainframe, czy polecasz jakąś inną kryptowalutę?\nRealnie, nie możemy ocenić czy opłaca się handlować MFT,każda kryptowaluta jest specyficzna i musisz ją poznać wszystko, co wpływa na ich cenę. Uważamy jednak, że zawsze bezpieczniej jest handlować kryptowalutami o wyższej kapitalizacji rynkowej, z regułu mogą uniknąć takich wahań kursów, jak te o niższych cenach.\nJaka jest twoja opinia na temat kryptowaluty Mainframe?\nCzy warto interesować się Mainframe, rozważając zakup? Czy w ogóle ma jakąś przyszłość? Podziel się z nami swoją opinią.


Gorąco zapraszam Was do uczestniczenia w Radiowo-Internetowym Studium Biblijnym, które od pierwszej niedzieli października rozpoczyna kolejny rok swojej działalności. W ramach wykładów zostanie przybliżona tym razem tematyka zapowiedzi, powstania i budowania wspólnoty Kościoła.\nSerdecznie zapraszam tych, którzy jeszcze nie uczestniczyli w tego rodzaju spotkaniach, aby zapisali się drogą listowną lub elektroniczną. Audycje Studium Biblijnego będą emitowane na falach Diecezjalnego Radia RDN Małopolska oraz RDN Nowy Sącz w każdą niedzielę o godz. 14.30, a także powtarzane w poniedziałki po wiadomościach o godz. 20.00. Pliki dźwiękowe z wykładami będą zamieszczane również na stronie internetowej Tarnowskiego Gościa Niedzielnego.\nDrodzy Diecezjanie! Zachęcam Was do skorzystania z tej niezwykle cennej oferty oraz do osobistej regularnej lektury Pisma Świętego. Wszystkim Słuchaczom Radiowo- Internetowego Studium Biblijnego życzę pogłębienia wiedzy oraz wzrostu wiary poprzez osobiste spotkania z Bogiem obecnym w swoim Słowie.\nW tym duchu udzielam Wam pasterskiego błogosławieństwa!\nMisje to styl życia\nMiesiąc temu przeżywaliśmy na pielgrzymim szlaku dzień misyjny. Była to okazja do tego, by dowiedzieć się więcej o misjach i poczuć się częścią misyjnego mechanizmu Kościoła - poczuć się zobowiązanym do ewangelizowania. Udało nam się w tym dniu porozmawiać z księdzem prałatem Tomaszem Atłasem - misjonarzem, obecnym dyrektorem Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce i mimo licznych obowiązków, wciąż wytrwałym pielgrzymem Pieszej Pielgrzymki Tarnowskiej.\nKsiądz też pracował na misjach. Jak wygląda praca misjonarza?\nJa pracowałem w Republice Konga i myślę, że o tamtej części świata mogę się wypowiedzieć. Praca misyjna właściwie składa się z czterech elementów. Najpierw to zwykłe bycie z ludźmi w ich codzienności, w ich radościach, ich troskach. Po drugie staranie się o to, aby w ich codzienność, w ich kulturę, włączać Ewangelię, a więc ewangelizować poprzez osobiste świadectwo, poprzez katechezę. Ale z tą pracą wiążą się jeszcze dwa inne elementy. Mianowicie zawsze troska o edukację i podniesienie poziomu życia, a więc opieka medyczna, dzieła charytatywne. To jest zwykła misyjna codzienność.\nJakie są księdza obowiązki teraz, jako dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce?\nPapieskie dzieła misyjne są często nazywane przedłużeniem rąk Ojca Świętego. Naszym zadaniem jest budzenie misyjnej świadomości i konkretnego zaangażowania każdego ochrzczonego, bo przecież na mocy chrztu świętego każdy z nas jest zaproszony, powołany do tego, aby dzielić się Jezusem, aby innym nieść Jego Ewangelię, Jego miłosierdzie. I my, poprzez animację, poprzez nasze inicjatywy, poprzez koordynowanie współpracy misyjnej w Polsce, staramy się to dzieło właśnie rozwijać.\nIlu jest obecnie polskich misjonarzy i w jakich krajach oni posługują?\nPolscy misjonarze pracują w 90 krajach świata. Ich liczba, jeśli dobrze pamiętam, to ponad 2000 - dwa tysiące kilka osób.\nChciałby coś ksiądz przekazać pielgrzymom, szczególnie tym duchowym?\nChciałbym przekazać pielgrzymom duchowym, że moje misyjne powołanie między innymi kształtowało się tutaj - na pielgrzymce. Przed chwilą powiedziałem też, że bardzo dziękuję wszystkim pielgrzymom - i tym pielgrzymującym fizycznie, i tym pielgrzymującym duchowo - za to, że pamiętacie w waszych modlitwach o dziele misyjnym, że dzięki pielgrzymom - i tym duchowym, i tym obecnym tutaj - naprawdę dzieło misyjne ma ogromne wsparcie duchowe. Bardzo, bardzo dziękuję!\nRozpoczął się rok szkolny, skończyły urlopy. Wracamy do codziennej rutyny. Ale XXXV Piesza Pielgrzymka Tarnowska się nie kończy.\nNie pozwól by rutyna zabiła gorliwość twojej wiary. Nie pozwól, by XXXV PPT odeszła w niepamięć.Może zmagasz się z jakimś problemem, a może życie układa ci się jak nigdy.\nKażdy moment jest dobry by sięgnąć po Biblię!\nNie można coraz bardziej kochać kogoś, kogo się coraz bardziej nie poznaje. Dlatego też chcemy poznawać Tego, którego kochamy.\nPragniemy przełożyć to, co usłyszeliśmy w trakcie pielgrzymki, na praktykę naszego życia. W każdą niedzielę, począwszy od 17 września, na stronie internetowej i facebooku Pieszej Pielgrzymki Tarnowskiej będziemy udostępniać jeden rozdział z Dziejów Apostolskich. Zachęcamy do wczytywania się w Słowo Boże i rozważania Go w duchu lectio divina. To od ciebie zależy czy pozwolisz Chrystusowi działać poprzez to Słowo.\nPrzez dziewięć dni próbowaliśmy dowiedzieć się, kim jest Jezus. Poznawaliśmy Go z każdym kolejnym krokiem, szukaliśmy Go w drugim człowieku, słuchaliśmy Jego Słowa.\nMimo że trochę już znamy Jezusa, pragniemy odkrywać Go przez całe życie, aby tworzyć z Nim jeszcze trwalszą relację.\nA czy Ty już wiesz Kim On właściwie jest?\nKim jest dla Ciebie?\nDziękuję Błogosławiona Karolino za Twoje skuteczne wstawiennictwo\nPoniższe wydarzenia opisuję po to, aby szerzyć prawdę o Wielkim Bożym Miłosierdziu, którego sam doświadczyłem. Daję to świadectwo, aby ludzie wierzyli w Miłosierdzie Boże i zawierzali się Bożemu Miłosierdziu.\nKońcem lipca 2016 roku, zaniepokojony pewnymi dolegliwościami (jedna źrenica dużo większa od drugiej), udałem się do okulistki. Tam zlecono mi dodatkowe badanie tzw. pole widzenia. Badanie dwukrotnie wyszło źle. Dodatkowo wyniki krwi wskazywały nieprawidłowy poziom ważnego związku. Na podstawie tych wyników Pani Doktor poinformowała mnie, że podejrzewa guza mózgu / przysadki mózgowej.\nCzytaj więcej: Dziękuję Błogosławiona Karolino za Twoje skuteczne wstawiennictwo\nStatystyka XXXV PPT\nLiczba wszystkich pielgrzymów: 7.861\nCz. A: 3.381\nCz. B: 4.480\nCz. A – Gr. 5 – 368 osób\nCz. B – Gr. 19 – 428 osób\nCzytaj więcej: Statystyka XXXV PPT\nSłowo Boże i Eucharystia\nSłowo Boże i EucharystiaMszą Świętą na jasnogórskich wałach zakończyła się XXXV Piesza Pielgrzymka Tarnowska. W dziewiąty dzień modliliśmy się o gorliwość i szczerość naszej wiary. Eucharystii przewodniczył ordynariusz diecezji tarnowskiej ksiądz biskup Andrzej Jeż, który wygłosił również słowo do pielgrzymów.\nJasna Góra to miejsce, gdzie możemy czuć się bezpiecznie oraz nabrać sił. "Nie jesteśmy sami w cierpieniu. Są przecież wokół nas miłujące nas osoby. Jest z nami i w nas Jezus Chrystus. Niekiedy ciężkie doświadczenia, z którymi nie wiemy jak sobie poradzić, są przeszkodą której nie jest w stanie przeniknąć nasz wzrok. Dlatego też trzeba nam prosić Boga by stale budził wł nas swoją obecność, by Jego moc, którą złożył w naszych sercach, nie została stłumiona, zagrzebana przez muł różnorakich problemów i doświadczeń życiowych. Prośmy często o przenikliwe oczy dla naszych dusz i pałające serca, które wyczuwają w świecie Zmartwychwstałego Chrystusa."\nNawiązując do Ewangelii wyznaczonej na dziewiąty dzień biskup Andrzej bmówił: "Serca uczniów z Emaus pałały wtedy kiedy Jezus mówił do nich i Pisma im wyjaśniał. Oczy otworzyły im się i poznali Go przy łamaniu chleba. Z tego faktu płynie dla nas konkretna mądrość: nie ma innej drogi do rozpoznania obecności Chrystusa w naszym życiu i świecie jak tylko dzięki Jego słowu, dzięki Eucharystii, w której pozostał z nami. Nie rozpoznamy Go, jeśli nie otworzymy się na Jego słowo. Nie znajdziemy w sobie siły, by pomimo różnych ciężkich doświadczeń iść dalej z nadzieją przez życie, jeżeli nie przyjmiemy daru Eucharystii - pokarmu pielgrzymów w drodze ku wieczności."\n"Drodzy pielgrzymi! Historia uczniów zmierzających do Emaus to historia poznania kim właściwie jest Jezus Chrystus. To także historia o tym w jaki sposób można Go poznać. Przez 9 dni pielgrzymowania stawialiśmy sobie pytanie: "Kim On właściwie jest? Kim On jest osobiście dla mnie?". Odpowiedź rodziła się w spotkaniu z tekstem Pisma Świętego i w spotkaniu z Jezusem żyjącym w Eucharystii." Odpowiedzią na to pytanie musi być nasze życie przepełnione Słowem Bożym, obecnością Boga.\n"Ikona częstochowska w wyjątkowy sposób streszcza to wszystko, co rozważaliście w czasie pielgrzymki. Kiedy patrzymy na cudowny obraz […] widzimy Maryję, która prawą ręką wskazuje na Jezusa, na lewym ramieniu trzyma Jezusa Chrystusa, a On z kolei w lewej ręce trzyma księgę - Księgę Życia. Maryja wskazuje wprost na Jezusa. On jest żywym Słowem, które mówi do nas przez księgę Pisma Świętego. Czytanie i rozważanie Pisma Świętego prowadzi do spotkania i poznania żywego Słowa - Jezusa Chrystusa. Kiedy wrócimy do naszych domów czy dalej będą pałały serca, kiedy będziemy otwierać tekst Pisma Świętego? Czy na trwałe powróci on na biurka naszych urzędów, na stoły naszych domów? Czy będziemy często otwierali tę Księgę Życia, aby napełnić się życiem, aby mocą Jezusa Chrystusa dobrze, pięknie przeżyć życie? Wpatrzeni w Maryję, która przyjęła Słowo i za sprawą Ducha Świętego to Słowo stało się ciałem, chcemy rodzić Jezusa, tak jak Maryja, we współczesnym świecie."\nEwangelia świętego Łukasza, którą rozważaliście podczas drogi jest otwarta dwoma zwiastowaniami: Zachariasza, który otrzymuje słowo w świątyni i Maryi, która jak przyjmuje chrześcijański wschód, otrzymała słowo zwiastowania przy studni. Co to oznacza? Bóg mówi do człowieka w świątyniach, w sanktuariach, w których doświadczamy mocniej Jego obecności, ale mówi też przy najprostszych czynnościach. Dzisiaj słuchamy Jego słowa na Jasnej Górze, ale ono nie zamilknie także wtedy, gdy wrócimy do naszych domów, do codziennego rytmu życia - jest jak studnia jakubowa, z której czerpiemy wodę życia."\n"Drodzy siostry i bracia pielgrzymi pragnę wam gorąco podziękować za wasze świadectwo wiary głoszonej światu podczas 9 dni pielgrzymowania. Uczyniliście waszą wiarę widzialną i słyszalną.\nCzy może się to dziać teraz, gdy wracamy do domu?\nCóż nam w tym przeszkadza, aby głosić Jezusa Chrystusa z głęboką wiarą, nadzieją i miłością. Trwajcie na drodze pielgrzymowania za Chrystusem i Jego Matką. Pielęgnujcie na codzień osobisty kontakt z Bogiem przez modlitwę, lekturę Pisma Świętego i życie sakramentalne. Zaufajcie Mu jak Maryja i pozwólcie się prowadzić Jego słowem i mocą Jego łaski. Wracajcie szczęśliwie i z radością do waszych domów i odpowiadajcie o tym co was spotkało w drodze. Bądźcie świadkami Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego."\nWiesz Kim On jest?\nJeśli tak to idź i głoś Go!\nKoniec – trasy, nie pielgrzymowania\nTo nie żarty – XXXV PPT na Jasną Górę to już historia. Tylko czy do końca tak jest? Choć pielgrzymka już się zakończyła, nasze pielgrzymowanie nigdy się nie kończy. Wracamy do domu, by żyć tą radością na co dzień, by się nią dzielić, dając świadectwo prawdziwej wiary.\nOstatnie kilkadziesiąt godzin jest jak błądzenie w pięknym śnie i to wcale nie dlatego, że wciąż próbujemy nadrobić nieprzespane noce. Wszystko jest tak nieprawdopodobne, okraszone setkami emocji, pogłębione ogromnym wzruszeniem. Czas jakby zatrzymuje się na chwilę, a zarazem pędzi jak szalony, pozostawiając człowieka z pewnego rodzaju niedosytem. Ale właśnie o to chodzi, by czuć potrzebę ciągłego szukania Miłości, by zawierzać swoje problemy Mamie każdego dnia, nie tylko podczas wejścia na Jasna Górę.\n9 dni lepszych i gorszych momentów, wzrastania i upadków, słońca i deszczu. 9 dni wędrówki, by paść w ramiona Mamy, by rzucić się na twarz oddając hołd swojej Królowej. Cały trud, każdą ranę, zadrapanie na duszy, wszystkie łzy, krzyk, ciężar życia zostawić u Jej stóp – tak naprawdę to nie wyzwanie, to dar. Każda odparzona stopa to kolejna osoba, która zaufała Słowu. Każda osoba, która wybrała trud pielgrzymowania zamiast urlopu na leżaku, to kolejny powód do radości. Tak rodzą się nowi rycerze Boga, tak zwycięża chrześcijaństwo. Prawdziwa miłość to wolność. Tę wolność można dostrzec w każdym pielgrzymie, który zaufał Bogu i kocha. Przejawia się także w wyborach, których dokonujemy. Bóg zawsze stawia na człowieka, ale człowiek nie zawsze wybiera Boga. Pątnicy już wybrali – i wolność, i Boga.\nTo piękna opowieść: Królowa stojąca na straży wielkiego mocarstwa, Jej Syn – Wspaniały Książę, w którego oczy chcesz wpatrywać się bez końca, i my – obrońcy Jej skarbu, obrońcy wiary, a zarazem Jej kochane dzieci. Możemy nawet pokusić się o żartobliwe stwierdzenie: Jesteśmy księżniczkami i książętami, bo naszą Mamą jest Jasnogórska Królowa.\nKrólowa jest tylko jedna – Matka Boża, moja Mama. Pielgrzymi mają trudne zadanie, bo ich wędrówka trwa całe życie. Chodzi o to, żeby po pielgrzymce nie została nam jedynie schodząca skóra, czy nawet piękna opalenizna, ani jakieś fizyczne ślady wędrówki, ale aby pozostał w nas największy i najważniejszy ślad pielgrzymowania – ten w sercu. Niech znakiem pątniczego nawrócenia będzie ogrom miłości – miłości, jakiej uczymy się od Tego, który sam jest Miłością i miłości, którą dzielimy się z drugim człowiekiem.\nTrochę NAS było!\nKim On właściwie jest? Ewangelia na dzień #9


Ciemność | ZUTARA\nArchiwa kategorii: Ciemność\nRozdział 18 – Świt\nOpublikowano 06/09/2011 Autor: Painted Lady\nDaso wydawała rozkazy demonom ognia, każąc zniszczyć im wszystko, co stanęło im na drodze. Niestety, ich przewaga gdzieś stopniała. Było ich coraz mniej. Coraz większa rzesza ulegała rebeliantom i żołnierzom Narodu Ognia…\nStarała się jak mogła, wykorzystując całą wiedzę zdobytą od Wojowników Słońca. Tkała z ognia różne stwory – smoki, węże i sokoły, uderzała piorunami… Wtem ktoś zagrodził jej drogę.\nSłowa nie były potrzebne. Skoczyli ku sobie, wymieniając się ciosami. Silny podmuch wiatru odepchnął kobietę, ta jednak podniosła się szybko i zrewanżowała się piorunem. Błyskawica rozświetliła niebo, gdy Aang ją przekierował. Zrobił to z trudem, a Daso wykorzystała ten czas, by wystrzelić kulami ognia. Ogniste bicze smagały Aanga, kiedy podnosił głazy z ziemi i ciskał nimi w stronę Daso. Na jego rękach pojawiły się wodne rękawy. którym udało się na moment ugasić płomienie.\nDaso szybko utkała kolejne płomienie. Już miała nimi cisnąć w stronę Avatara, gdy nagle ujrzała nadlatującego smoka.\n- Ciemność! – ucieszyła się.\nJednak Kenaia nie było na jego grzbiecie. Był pusty, a smok ryczał przeraźliwie, szybko machając skrzydłami.\nAang tez się zatrzymał, zdumiony.\nKenai. Cos mu się stało.\nJej wzrok padł na gotowego do dalszego pojedynku Avatara, a potem przeniósł się na coraz mniej liczne demony ognia zaściełające niebo i ziemię.\nSpojrzała na pałac.\nNa symbol umierającej monarchii…\nNie wahała się już dłużej. Wskoczyła na grzbiet smoka i pozwoliła mu się ponieść, nie zważając na zdumienie Aanga.\nNa płonące królestwo, które zostawiała za sobą…\nDym drażnił jej nozdrza. Pospieszyła smoka, czując, że serce bije jej tak mocno, jak nigdy. Paradoksalnie dopiero w tej strasznej chwili zdała sobie sprawę z tego, co to znaczy żyć.\n- Proszę, żyj – wyszeptała. Głos jej się załamał. – Na Agni… Kenai, musisz jeszcze żyć!\nCiemność doleciał na Półksiężycową Wyspę tak szybko, jakby popędzała go sama Agni. Wzrok Daso padł na zgliszcza, jakie pozostały po bazie dowódców rebelii, i na zakrzepłą lawę na zboczach wulkanu. Domyśliła się, że musiał nastąpić wybuch.\nCzarny smok wylądował na skalnym ustępie dryfującym po lawie, która jeszcze nie zakrzepła. Leżał na nim człowiek.\n- Kenai! – krzyknęła Daso, pochylając się nad chłopakiem. Odwróciła go na drugi bok i wtedy…\nZaniemówiła, odsuwając się odruchowo.\nCała twarz Kenaia była poparzona. Gdyby nie wiedziała, że to on, nigdy nie rozpoznałaby w nim nie tylko Władcy Ognia, ale człowieka w ogóle.\nZaciskając zęby, nachyliła się nad nim.\nOstrożnie przerzuciła go na grzbiet Ciemności, po czym sama wskoczyła na smoka i rozkazała mu podlecieć do jednej z maszyn latających należących do buntowników. Znalazła taką, która jeszcze nie spłonęła, i przeniosła do niej Kenaia.\n- Leć za nami. Gdybym miała go przewozić na twoim grzbiecie, mógłby spaść. To by było zbyt niebezpieczne.\nCiemność fuknął groźnie, ale nie zaprotestował.\nDaso usiadła za sterem i wzbiła się w górę. W sama porę, gdyż kawałek skały, na którym stała maszyna, właśnie potoczył się w dół i został pochłonięty przez lawę.\nStarała się zachować zimną krew. Powstrzymać drżenie rąk. W głowie miała tylko jedną myśl.\nOn musi przeżyć.\nPoczuła, że jej policzki zrobiły się mokre.\nTo nie mogły być łzy. Daso nigdy nie płakała.\nBył już ranek, kiedy Hinniemu udało się dotrzeć do stolicy Narodu Ognia. Blady świt rozjaśnił puste pole bitwy. Wszystko pokrywał czarny popiół, a ci, którzy przeżyli, kładli ciała poległych na noszach. Nie było już różnic między antymonarchistami i tymi, którzy walczyli w obronie królewskiej dynastii.\nJuż po chwili Sorela leżała w miękkim łóżku w jednej z pałacowych komnat. Hinni klęczał przy niej, trzymając ją za rękę i obmywając czoło mokrą szmatką, a Renna odbierała poród.\n- To dziewczynka – powiedziała zmęczonym głosem. Podała zawiniątko Hinniemu, a sama powróciła do uzdrawiania Soreli.\n- Masz córeczkę – powiedział Hinni, mocniej ujmując Sorelę za rękę. – Jest śliczna. Tylko popatrz! Proszę, Sorela. Spójrz…\n- Zabiliśmy go – wychrypiała, znowu zanosząc się łzami. Balansowała na krawędzi jawy i snu. Była wyczerpana, fizycznie i psychicznie. – On nie zmienił się do końca. Kiedyś… Kiedyś będzie znowu… dobry…\n- Sorela, nie nadwerężaj się. Nie mów nic. Trzymaj się, proszę – wyszeptał.\n- Kenai. Gdzie jest Kenai?! Muszę go zobaczyć. Przyprowadźcie go…\n- Czy nie możesz czegoś z tym zrobić?! – ponaglił Rennę Hinni.\n- Staram się! – wykrzyczała, nie przerywając uzdrawiania. – Ale ona jest taka słaba… Ja…\nNie dokończyła, mdlejąc z wysiłku. Na szczęście w porę Meiji złapał ją w ramiona.\n- Jak śmiałeś na nią krzyczeć?! Zrobiła wszystko, co w jej mocy! – skrzyczał go Król Ziemi, sam ciężko ranny.\nHinni nachylił się nad Sorelą.\n- Hinni? – wyszeptała dziewczyna. – Dobrze, że jesteś. Nigdy o tobie nie zapomnę. Przysięgam…\n- Nie mów tak! – załkał. – Urodziłaś dziecko! Będziesz żyć!\n- Dam jej na imię Valje. Świt, bo przyszła na świat o świcie… Moje zapiski… W szufladzie, w mojej komnacie… Trzeba przekazać jej dziewczynie, która będzie miała iskrę magii ducha. Moi rodzice… Kenai… Gdzie jest Kenai…\nDziecko zapłakało, a Sorela wydała ostatnie tchnienie.\nAang wziął maluszka z rąk Króla Biegunów odsunął się, pozwalając Hinniemu na wybuch niekontrolowanej rozpaczy. Chłopak łkał jak małe dziecko, pochylony nad ciałem Soreli. Potrząsał jej dłonią, całował i szeptał, aby wstała. Aby nie zostawiała jego i dziecka. Że wszystko będzie dobrze… Niech tylko wstanie, niech tylko otworzy oczy…\nNie wiedział, kiedy zrozumiał, że to już koniec. Musiało minąć sporo czasu. Renna zdążyła już się ocknąć, a słońce schować za widnokręgiem.\n- Antymonarchiści złożyli broń. Zawarli z nami rozejm, ponieważ pomogliśmy im w walce z demonami ognia – oznajmił Aang. Na jego twarzy pojawił się słaby uśmiech. – Nie ma już co dłużej zwlekać z założeniem Zjednoczonej Republiki. Wojna się skończyła.\n- Nawet nie wiedziałem, że w Królestwie Ziemi też planowano mnie obalić – rzekł Meiji. – Na szczęście skończyło się na deklaracjach… Ale fakt faktem, że pod Ba Sing Se powstała fabryka, z której dostarczano broń rebeliantom z Narodu Ognia. I to wszystko pod moim nosem! To chyba rzeczywiście zmierzch ery monarchii. Czas na zmiany.\n- Będziemy musieli urządzić pogrzeb i spalić jej ciało – rzekła cicho Renna.\n- Nie – sprzeciwił się nagle Aang. – Jej ciało musi powrócić na Nowy Galean w nienaruszonym stanie. Tam zostanie zakopane w ziemi i pochowane.\nNikt nie zapytał, skąd Avatar wie o takim dziwnym zwyczaju. On po prostu zawsze wiedział takie rzeczy.\n- A co z dzieckiem? – spytał nieśmiało Meiji.\n- Nie może zostać na Nowym Galeanie – powiedział cicho Hinni. Wziął małą Valje w swe ramiona. – Ja się nią zajmę.\n- Jesteś dobrym człowiekiem, Hinni – rzekła łagodnie Renna, kładąc mu dłoń na ramieniu.\nSzamani Wojowników Słońca pochylali się nad zwijającym się z bólu Kenaiem. Odzyskał już przytomność.\n- Te okłady nic nie dają – powiedziała Daso. – Gdyby mógł go uzdrowić któryś z magów wody…\n- Przecież wiesz, że to niemożliwe – odparł chłodno wódz. – Ale Kenai i tak będzie żył.\nW starożytnej świątyni Wojowników Słońca na pozór nic się nie zmieniło. Czarny smok spoczywał na ziemi, ogrzewając swe błyszczące łuski, a wieczny ogień płonął nieprzerwanie.\n- Przywiązanie do tego chłopca cię zgubiło, Daso – kontynuował wódz. – Zgubiło ciebie i monarchię. Przegraliśmy, bo dałaś się ponieść uczuciom i opuściłaś pole bitwy, aby go ratować. Tak nie robi Wojowniczka Słońca! Powinnaś zostać i walczyć do ostatniej kropli krwi! A poświęcenie Władcy Ognia nie byłoby zapomniane! Nie musiałby żyć z… z… – przerwał, nie wiedząc, jak nazwać obrażenia Kenaia.\nKobieta zacisnęła pięści, ugniatając spódnice na kolanach. Wiedziała, że postąpiła nieodpowiednio. Wódz miał rację. Powinna pozwolić Kenaiowi umrzeć. Wszak to właśnie było jego przeznaczeniem. Od początku był skazany na śmierć. To Wojownicy Słońca mieli przejąć władzę i utrzymać monarchię. Kenai był jedynie narzędziem, którego należało się pozbyć, kiedy tylko stanie się niezdatny do użytku…\nAle Daso nie mogła tego zrobić. I chciało jej się wyć, bo nie mogła sobie nawet pozwolić na to, by zadrżała jej powieka. Stała, na pozór całkiem obojętnie przyglądając się mękom poparzonego Władcy Ognia.\n- Monarchia już nigdy się nie odrodzi. Zawiodłaś, Daso. Zawiodłaś nas wszystkich.\nWódz odszedł. Kobieta została sam na sam z Kenaiem, który jakoś zdołał się podnieść. Pomogła mu się ubrać i zarzucić płaszcz na ramiona. Podała mu maskę z wyrytymi na niej symbolami i pomogła mu ją włożyć.\nKenai dotknął ostrożnie powierzchni maski. Zdawał sobie sprawę z tego, jak wygląda.\nNie był już człowiekiem.\nBył wrakiem człowieka.\n- Wódz miał rację. Powinnaś pozwolić mi umrzeć – wyszeptał ochrypłym głosem. – Powinnaś uratować monarchię.\n- Wiem. Ale nie mogłam – odparła. Ujęła jego maskę w dłonie i spojrzała na niego z uczuciem. Przez gardło nawet nie przeszły jej słowa, o których pomyślała.\n- A Sorela? Co z nią? – spytał Kenai nagle.\nOstatnim, co zapamiętał Kenai, była Sorela stająca miedzy nim a Hinnim, na chwilę przed tym, jak zamierzał się go pozbyć.\n- Obawiam się, że ją zabiłeś – odrzekła Daso. Tak naprawdę wcale nie była tego pewna… Ale tak było prościej.\nKenai zaczął ciężko oddychać. Zacisnął pieści i krzyknął z rozpaczą.\n- Kiedyś się zemścimy, Kenai – uspokoiła go Daso. – Monarchii już nie da się uratować, ale znajdziemy inny sposób na walkę z tymi, którzy pragnęli utworzyć Zjednoczona Republikę. Obiecuję ci to.\nObjęła go ostrożnie, uważając, by nie urazić jego oparzeń. Kenai po chwili wahania też ją objął, szorstką dłonią gładząc jej czarne włosy.\n- Zemścimy się – powtórzył, patrząc w jej ciemniejsze od najciemniejszej nocy oczy. – Ty mnie kochasz, Daso. Kochasz obalonego Władcę Ognia, oszpeconego mordercę w masce, którą będzie musiał nosić aż do kresu swych dni.\nSłowa zawisły w powietrzu. Daso nic nie powiedziała. Nie potwierdziła ani nie zaprzeczyła, dokładnie tak, jakby znowu byli w pałacu i prowadzili miedzy sobą grę.\n- Jeszcze nie jest za późno na to, abyśmy stali się nieśmiertelni. Wieczny ogień wciąż płonie – rzekła tylko, pozwalając sobie utonąć w jego objęciach.\nCały Nowy Galean płakał, gdy spuszczano ciało ich jedynej Aeiti Ajaa do ziemi, na szczycie wzgórza znajdującego się za świątynią Nomadów Powietrza. Galeańczycy stali nad grobem. Każdy z nich wrzucał garść piasku do dołu, w którym spoczęła Sorela. Jedni pamiętali ją jeszcze ze szkolnych lat, kiedy jeszcze nie była Aeiti. Inni wspominali o jej mądrości, jeszcze inni o jej odwadze. Spoglądali jednak krzywo na Hinniego. Nikt nie powiedział tego głośno, ale to właśnie jego Galeańczycy obarczyli odpowiedzialnością za śmierć Soreli.\nKról Biegunów po uroczystościach pogrzebowych udał się do świątyni. Otworzył szufladę, o której w przedśmiertnych majakach mówiła Sorela, i wyjął z niej oprawiony w skórę notes. Pełno w nim było zapisków dotyczących magii ducha, wędrowania po świecie snów i obowiązków Aeiti Ajaa. Powinnością Aeiti Ajaa jest służyć swemu ludowi, głosił jeden z nich. Stawiać jego dobro ponad swoje. Nie myśleć o sobie, nie dać się porywom przemijających namiętności…\nAle ja nie potrafiłam tego zrobić, głosił dopisek sporządzony nie dalej jak przedwczoraj. Atrament jeszcze dobrze nie wysechł, a pismo było zakrzywione, sporządzone drżącą ręką.\nI dlatego wszyscy cię tak kochaliśmy, dopisał Hinni, po czym szybko opuścił świątynię.\nWszystko przypominało mu o Soreli. Nie był już w stanie dłużej tu przebywać…\nRodzice Soreli czekali na lądowisku, trzymając w rękach zawiniątko.\n- Valje jest śliczna. Niczym świt, na którego cześć otrzymała imię. My… – matka Soreli otarła łzę, która spłynęła jej po policzku. – Wychowalibyśmy ją, gdybyśmy tylko mogli! Ale Valje nie może tu pozostać. Jest dzieckiem Aeiti Ajaa, dzieckiem, które nigdy nie powinno było przyjść na świat.\n- Ale my ją kochamy całym sercem – zapewnił ojciec Soreli.\n- Ja też ją kocham – powiedział Hinni. – Tak, jak kochałem Sorelę i Kenaia, tak będę kochał ją. Zadbam o to, by na Biegunie Południowym niczego jej nie brakowało…\n- Biegun! Tam jest tak zimno!\n- Przyzwyczai się. Ta mała jest silna. Płynie w niej potężna krew.\n- Będziesz świetnym ojcem – rzekła matka Soreli.\nDziadkowie po raz ostatni ucałowali swą wnuczkę w czoło, a Hinni zaniósł ją do wysłużonego już Smoka 4. Wiedział, że gdyby nie Valje, nie miałby już po co żyć. Obiecał sobie, że wychowa tę małą najlepiej, jak będzie potrafił. Będzie dla niej lepszym ojcem, niż Sokka był dla niego. Nie popełni jego błędów. Nie opuści jej.\nPoza tym opieka nad Valje była jedynym, co mógł uczynić dla Kenaia i Soreli. Dla ludzi , których kochał.\nNie przypuszczał nawet, jak wiele miał racji, kiedy wspomniał o potężnej krwi płynącej w żyłach kilkudniowej dziewczynki, pierworodnej córki Soreli i Kenaia, czarodziejki ducha i maga ognia, Aeiti Ajaa i Władcy Ognia.\nNie wiedział, że Valje w przyszłości zostanie matką kogoś ważnego.\nKogoś, kogo misją będzie po raz kolejny uratować świat, tylko że w innym wcieleniu.\nKogoś, kto po śmierci sędziwego już Aanga stanie się kolejnym Avatarem, mistrzem czterech żywiołów.\nMatką dziewczyny, której na imię będzie Korra.\nP.S. No i koniec. Było pełno zwrotów akcji, trup ściełał się gęsto… Miałam niezłą frajdę, pisząc to opowiadanie. Szczególną przyjemność sprawiło mi wykreowanie postaci Daso. Prawdziwa femme fatale, która niespodziewanie odkrywa, że jest zdolna do uczuć. Zamiast władzy i potęgi, jaką mogłaby zdobyć, zostając na polu bitwy z demonami ognia, wybiera życie Kenaia i postanawia go uratować.\nWładczyni W&A postanowiła zrobić komiks na podstawie moich tekstów. Wnioskując z maili, jakie otrzymałam, innym tez spodobał się ten pomysł Dlatego bardzo Was zachęcam do przesyłania swoich prac! Nie tylko komiksów, mogą to też być pojedyncze rysunki. Kto wie, być może zrobię jakiś konkurs… A jak konkurs, to i nagroda, prawda?\nWasze prace wysyłajcie na adres jeancia5@wp.pl.\nA co do kolejnego opowiadania… Obiecałam, że zajmę się dalszymi losami Sokki, Suki, Aanga i Toph, dlatego bądźcie cierpliwi!\nKategorie: Ciemność, Sadzawka Projekcji\t| 12 Komentarze\nRozdział 17 – Półksiężycowa Wyspa\nOpublikowano 05/09/2011 Autor: Painted Lady\nWykonałam dziś okładkę do opowiadania. Możecie zobaczyć ją tutaj:\nZapraszam do lektury przedostatniego rozdziału!\nKenai przymrużonymi oczyma spoglądał na plujący lawą wulkan na Półksiężycowej Wyspie. Niegdyś, jak opowiadała mu Daso, oprócz krateru znajdowała się na niej wspaniała Świątynia Ognia, którą tworzyła pięciopoziomowa pagoda. Zarządzali nią Mędrcy Ognia. Starożytna świątynia wykorzystywała mechanizmy wymagające magii ognia. Avatar Roko zwykł nazywać to miejsce swym domem. To tu spędził długie lata, szkoląc się do roli Avatara. Jego niecierpliwość w żmudnej nauce sprawiła, iż pewnego razu, wchodząc w stan Avatara, zniszczył świątynię. Od tego czasu wyspa stała się bezludna, a z krateru stale wypływała lawa. Świątynię udało się odbudować, jednak została zniszczona ponownie przez kolejne wcielenie mistrza czterech żywiołów, Avatara Aanga, w obliczu zagrożenia czyhającego na niego właśnie w tej świątyni. Daso w swych historiach zawsze potępiała ten czyn. Nazywała Avatarów barbarzyńcami, którzy przyczynili się do zaniku ich kultury. Nienawidziła wszystkich, którzy mieli jakikolwiek związek ze zniszczeniami w Narodzie Ognia, a zwłaszcza tych, którzy poważyli się tknąć cos tak ważnego i cudownego, jak Świątynia Ognia. Kenai niemal słyszał jej aksamitny, przesycony jadem głos. Zniszczyli ją, zbezcześcili… I to właśnie Avatarzy, ci, którzy powinni ją chronić! W którymś z kolejnych wcieleń dosięgnie ich za to kara, mój mały. Sam zobaczysz…\nTeraz jednak wyspa nie była bezludna. Na wzgórzu niedaleko krateru, tam, gdzie niegdyś stała świątynia, ktoś wybudował parodiującą ją niską, okrągłą budowlę. Kenai nie mógł znieść tego widoku. Buntownicy pragnęli całkowitego zniszczenia monarchii, co wyrażało się również przez zerwanie z lansowanymi przez dynastię wzorcami architektonicznymi. Ale ta… Budowla… Wyglądała jak spodek. Jak gliniany talerz, na którym najubożsi zwykli spożywać swe skąpe posiłki…\n- Zastanawiałeś się już nad wejściem, Ciemność? – zapytał smoka, zbliżając się do lądowania. Smok wypuścił dym z nozdrzy w odpowiedzi i mocniej machnął skrzydłami. – Kule ognia, pioruny, czy może…\nDo głowy wpadł mu nagle pomysł, który uznał za niebywale zabawny. Wylądował więc, naciągnął mocniej kaptur długiego, łopoczącego płaszcza na głowę i… zapukał do drzwi. Te po chwili otworzyły się.\n- To ty jesteś tym nowym człowiekiem Daso, tak? – spytał już mocno posunięty w latach mężczyzna, uchylając drzwi.\n- Można tak powiedzieć – odparł Kenai. Nie mógł powstrzymać uśmiechu cisnącego mu się na usta.\n- Nowy szpieg w pałacu zawsze się przyda. To zaszczyt gościć cię tutaj, panie. Walka trwa… Ale dochodzą do nas sprzeczne informacje. Nasi ludzie twierdzą, że armia Narodu Ognia z Avatarem na czele opowiedziała się po ich stronie, i że wspólnie walczą z czymś, co nazywają „demonami ognia”. Brzmi niesamowicie, prawda?\n- Zupełnie jak jedna z historii opowiadanych dzieciom do snu – przytaknął Kenai, omiatając wzrokiem pomieszczenie. Wszyscy dowódcy rebelii zgromadzili się przy wielkim stole. Za nim stał rząd nadajników, dzięki którym komunikowali się i wydawali rozkazy na odległość.\nSpojrzał na ich twarze. Nie wyróżniali się zupełnie niczym. Gdyby któregoś razu spotkał ich na ulicy, nawet nie zwróciłby na nich uwagi. Ale to właśnie ci niepozorni są najniebezpieczniejsi, przypomniał sobie słowa Daso. Gdy ktoś jest głośny i nerwowy, od razu wiesz, czego się spodziewać. Jednak nigdy nie wiesz, co tak naprawdę tkwi w kimś cichym i spokojnym. To ich się strzeż, mój mały. Ich się strzeż…\n- Podobno demonom ognia przewodzi smok – rzekła jakaś kobieta. – Czarny jak noc, cały…\nPrzerwała, gdy smok dokładnie taki, jak w jej opisie, wpadł do sali, burząc dach swym ogonem. Dowódcy zerwali się z siedzeń, krzycząc ze strachu.\n- Przywitajcie Ciemność – oznajmił Kenai, głaszcząc smoczą paszczę.\n- Kim… Ty… – wychrypiał buntownik.\nKenai zdjął kaptur. Dowódcy zaniemówili, łowiąc jego złote spojrzenie.\n- Lord Kenai! – wydusili.\n- Zamordowaliście moich rodziców – syknął Władca Ognia. – Wybierajcie: wieczny ogień z paszczy smoka, kule ognia czy uderzenie piorunem? Polecam to ostatnie. Jest wyjątkowo widowiskowe.\nDowódcy poczęli w panice potrząsać głowami.\n- To nie tak. Porozmawiajmy. Ten zamach… To Daso…\n- Wszystko naraz? Cóż, jeśli taka jest wasza wola… To proszę bardzo.\nKenai nie słuchał już dłużej skomleń i błagań o litość. Uderzał idealnie wymierzonymi kulami ognia w przeciwników, którzy nawet nie próbowali się bronić. Ciemność poszedł za jego przykładem.\n- Błagam, ulituj się!\n- Już ostatni? – zdumiał się Kenai. Przez chwilę nie mógł uwierzyć w ton zawodu w swoim głosie… Ale kto mógł przypuszczać, że zabijanie rebeliantów będzie taka przednią rozrywką? Jak mógł podejrzewać, że spodoba mu się widok ich rozciągniętych, leżących bezwładnie ciał?\n- Jesteś ostatni – rzekł spokojnie, obnażając zęby. – A więc mam dla ciebie niespodziankę.\nUtkał piorun, a ruiny bazy dowódców antymonarchistów rozjarzyły się bladoniebieskim światłem. Piorun trafił mężczyznę prosto w serce. Odbił się i uderzył również w nadajniki, przerywając sygnał.\nZadowolony z siebie Kenai poklepał smoka po grzbiecie.\n- Pora iść – powiedział.\nWygrzebał się z ruin, przechodząc nad ciałami zmarłych, i otrzepał płaszcz z sypiącego się wszędzie wulkanicznego pyłu. Wtem jego wzrok padł na właśnie lądującą maszynę u podnóża wulkanu. Maszynę, która wydawała się dziwnie znajoma.\n- Zaczekaj tu na mnie – przykazał smokowi. Sam puścił się pędem na dół.\nZe Smoka 4 wysiadła… Sorela.\n- Kenai! – krzyknęła, rzucając mu się w ramiona. Przytulił ją, mając nadzieję, że nie czuje odoru krwi tych, których ciała leżały w ruinach bazy antymonarchistów.\n- Co ty tu robisz? – spytał, całując ją. – Nie powinnaś tu przylatywać.\n- Ale musiałam – przerwała mu. Uczucie żarzyło się w jej oczach. – Był u mnie Hinni. On… Naopowiadał mi o tobie takich strasznych rzeczy! Mówił, że wymordowałeś tych, którzy zabili Zuko i Katarę, i że próbowałeś zabić Meijiego! Że to ty stałeś na czele armii demonów ognia…\nSorela zawiesiła głos. Teraz czekała już tylko na nieco zdziwione, uspokajające słowa Kenaia. Żartujesz, Sorela? Ja? Ja w życiu bym czegoś takiego nie zrobił! Znasz mnie przecież…\nOn jednak zapytał tylko:\n- To Meiji jeszcze żyje?\nOdsunęła się. Teraz wiedziała już, że to nie była gra świateł. Jego oczy nie były już niebieskie. Były złote i płonęły nienawiścią.\n- Kenai, chodźmy stąd. Proszę.\n- Niedługo to wszystko się skończy – powiedział jakimś dziwnym głosem. Głosem, którego Sorela też nie poznawała. – Dowódcy rebelii pokonani. Wrócę teraz do stolicy i pomogę Daso pokonać Avatara… Musisz mi pomóc, Sorela. Z twoją magią ducha spętamy jego wolę, tak, jak to chciały uczynić pokolenia twoich poprzedniczek z wyspy Galean! A potem zasiądziemy razem na tronie. Będziemy władać nie tylko Narodem Ognia. Wkrótce opanujemy cały świat i wybudujemy wszystko od nowa. Wszyscy będą postępować tak, jak uznamy za stosowne. Ustalimy nowe prawa. Zdrajców będzie czekała śmierć, a lojalnych nagroda. Nikt nie stanie nam na przeszkodzie. Staniemy się nieśmiertelni i będziemy panować wiecznie…\nAeiti Ajaa coraz bardziej cofała się do tyłu, cały czas potrząsając głową z niedowierzaniem.\n- Hinni miał rację – wyszeptała. – Ty się zmieniłeś. Ja… Ja w ogóle cię nie poznaję! Kim ty jesteś, Kenai? Kim ty się stałeś… I co zrobiłeś?!\n- Hinni. Nieustannie o nim mówisz! – warknął. – To zdrajca!\n- Nie! To nasz przyjaciel! – zaprotestowała.\nKenai nie miał ochoty jej dłużej słuchać. Zapomniał, że ma przed sobą kobietę, która kochał od dekady, i która niebawem urodzi jego dziecko. Podniósł rękę w jej stronę i już miał cisnąć w nią kulą ognia, gdy nagle ze Smoka 4 wyskoczył Hinni.\n- Kenai, zostaw ją! – krzyknął.\n- A więc to tak? Przyprowadziłaś go tutaj, by mnie zabił?! – wrzasnął Władca Ognia. – A ja ci zaufałem… Daso miała rację. Nie dostrzegałem tego, co się dzieje. Ty i Hinni od dawna działacie razem. Spotykaliście się za moimi plecami, szepcząc czułe słówka…\n- Kenai, co ty wygadujesz?! – wychlipała Sorela. – Przecież wiesz, że cię kocham. Ja nigdy…\n- Hinni zawsze był o ciebie zazdrosny. Ale teraz przesadziliście. Obydwoje.\nHinni zareagował zbyt późno. Wściekły Kenai uderzył kulą ognia w Sorelę, a ta upadła. Nim straciła przytomność, pomyślała jeszcze, że przecież mogła go powstrzymać, pętając jego wolę. Tak, jak mówił jej Hinni.\nAle nie była w stanie tego zrobić.\nZa bardzo go kochała…\n- Sorela! – krzyknął Król Biegunów. Pochylił się nad dziewczyną. Ku swej uldze wyczuł puls – słaby, ale jednak był.\nPodniósł się i spojrzał Kenaiowi prosto w oczy.\n- Ja też nie chciałem uwierzyć – wyszeptał. – Ale Aang miał rację. Wybacz, przyjacielu.\nWyciągnął miecz i zamachnął się nim w tym samym momencie, w którym Kenai wystrzelił w jego stronę kula ognia. Hinni odpychał ciosy stalową klingą, próbując dosięgnąć Kenaia. Ten cofnął się, zrobił unik i uderzył piorunem. Tym razem to Hinniemu udało się uskoczyć.\nCały czas miał świadomość, że jego szanse są nikłe w tym pojedynku. On nie był nawet magiem, a moc Kenaia się zwiększyła.\nAle musiał walczyć…\n- … i nie poddam się, choćby to miała być ostatnia rzecz, jaką uczynię w życiu!\n- Co tam mamroczesz? – zapytał drwiąco Kenai. – Czy widzisz, co zrobiłem z bazą dowódców rebelii? Idź i popatrz sobie na ich ciała, jeśli wciąż nie wierzysz, że za chwilę zrobię to samo z tobą!\n- Chełpisz się morderstwem? Naprawdę nisko upadłeś – zrewanżował się Hinni, uderzając mieczem tak, że Kenai osunął się o kilka stopni w dół. Podniósł się jednak szybko i odgarnął włosy z czoła.\n- Zdradziłeś mnie – wysyczał. – A ja myślałem, że jesteś moim przyjacielem!\n- Ja też tak myślałem, Kenai. I żałuję, że już nie stoimy po tej samej stronie.\nZnaleźli się niebezpiecznie blisko krateru. Żar był tak wielki, iż Hinni myślał, że zemdleje. Dla kogoś, kto wychował się na Biegunie Południowym, taka temperatura była nie do zniesienia. Nie mógł jednak o tym myśleć – odpychał kolejne ciosy, które Kenai oddawał w jego stronę. Parę razy zbliżył się na tyle, że gdyby chciał, mógłby przeszyć go mieczem na pół i zakończyć sprawę. Nie był jednak w stanie tego uczynić.\nUświadomił sobie, że jego przyjaciel stał się tym, z czym zawsze walczył. Zdrajcą i mordercą, gotowym zabijać dla samej przyjemności… Nie patrzącym na to, że rani tych, których kocha…\nBo mimo tego, co się stało, Hinni wciąż go kochał. I nie mógł go zabić.\n- Boisz się tego, prawda? – spytał Kenai, zupełnie jakby odczytał jego myśli. – Spróbuj. Sam zobaczysz, jakie to proste. Klinga twego miecza zatopi się w mych piersiach, tryśnie krew… Staniesz się bohaterem, być może większym nawet niż sam Avatar!\n- Nigdy nie pragnąłem sławy – odparł przez zaciśnięte zęby. – A zabijanie nigdy nie będzie czymś dobrym.\n- Przecież jesteś wojownikiem – żachnął się Władca Ognia, podchodząc bliżej. – No dalej. Zrób to. Zabij mnie.\nHinni zacisnął mocniej ręce na trzonku miecza. Oddychał ciężko.\n- Cóż… Zawsze byłem od ciebie lepszy – wyszeptał Kenai. – Jesteś tchórzem. A tchórze zawsze przegrywają.\nKról Biegunów zamachnął się mieczem. Wpadł w trans. Tańczył figury, jakich nauczył go jeszcze jego znienawidzony ojciec, starając się posługiwać mieczem tak, jak należało. Kenai musiał się cofnąć. Przywołał smoka i wskoczył na jego grzbiet. Z góry miał lepszy widok na Hinniego. Oddawał ciosy, otaczając go ogniem. Pierścień zawężał się z każdą chwilą.\nHinni próbował wyskoczyć z obręczy. Wydostać się i zaczerpnąć głębszego oddechu, ale nie mógł. Płomienie były zbyt blisko.\nKenai zaczął się śmiać. Był to śmiech tak pusty i okrutny, że Król Biegunów był pewien, iż już zawsze będzie mu dźwięczał w uszach. Nawet, jeśli teraz zginie, ten śmiech będzie prześladował go w zaświatach…\nKenai zeskoczył z grzbietu smoka i podszedł do Hinniego, nakazując płomieniom, by się rozstąpiły. Kopnął duszącego się od dymu Hinniego, a ten upadł na ziemię. Zrozpaczony Król Biegunów próbował jeszcze dosięgnąć miecza, który leżał tuż obok niego, jednak Kenai nastąpił mu ciężkim butem na rękę.\n- Chciałbyś coś powiedzieć przed śmiercią, Hinni?\nZdumiony Kenai odwrócił się, podążając za spojrzeniem Hinniego. Jego umysł zdążył jednak zarejestrować tylko obecność kobiety, którą kiedyś chyba kochał. Trzymając się za okrągły brzuch i powłócząc nogami, aż pociła się z wysiłku. Jej ręka uniosła się, a Kenai zatrzymał się w poł kroku. Kula ognia, którą zdążył utkać, zgasła.\nWyswobodzony Hinni chwycił miecz i pchnął nim Kenaia. Nie starczyło mu odwagi, by zadać śmiertelny cios, jednak Władca Ognia niefortunnie upadł dokładnie tam, gdzie przepływała lawa. Sorela oswobodziła zaklęcie, a Kenai wrzasnął, nagle zdając sobie sprawę z tego, że płonie. Chciał powstrzymać ogień – przecież to był jego żywioł! – ale nie mógł. Było go zbyt wiele. Wypalał mu twarz, powodując ból, który był nie do zniesienia.\nZiemia zaczęła się trząść, a lawa bryznęła z krateru.\n- Zaraz wybuchnie! Uciekajmy! – wrzasnął Hinni. W biegu chwycił Sorelę za rękę. Kobieta była tak słaba, że niemal osuwała mu się w ramionach. Jej policzki pokryte były popiołem i łzami.\n- Kenai… – wychlipała, nim straciła przytomność.\nHinni nadludzkim wysiłkiem doniósł ją do Smoka 4. Starał się ignorować wrzaski Kenaia.\n- Żegnaj, przyjacielu – wyszeptał.\nOn też nie mógł powstrzymać łez.\nKategorie: Ciemność, Sadzawka Projekcji\t| 2 Komentarze\nRozdział 16 – Wierność\nOpublikowano 04/09/2011 Autor: Painted Lady\nPalve kątem oka obserwował Sorelę. Odkąd Władca Ognia odleciał na tym dziwnym stworzeniu – inni powiedzieli mu, że nazywano go smokiem – Aeiti Ajaa chodziła podenerwowana. Był lojalnym służącym i próbował jakoś ulżyć jej udrękom. Proponował wodę, odpoczynek, nawet odważył się zaproponować jej wspólną przechadzkę połączoną z miłą, niezobowiązującą pogawędką! Jednak Sorela wciąż chodziła strapiona, jakby głęboko się nad czymś zastanawiała. Obejmowała rękoma swój brzuch i gładziła go, od czasu do czasu szepcząc czułe słowa.\nPalve był niemal pewien, że to Władca Ognia jest ojcem dziecka, i miał ochotę rozszarpać go za każdym razem, kiedy tylko zjawiał się na Nowym Galeanie. Niemal, bo równie dobrze ojcem mógł być Król Biegunów… W takim układzie Palvemu nie pozostawało nic innego, jak rozszarpać oboje. Był na nich wściekły! Początkowo tłumaczył to sobie tym, że jeden z nich pogwałcił prawa panujące wśród Galeańczyków. Aeiti Ajaa nie powinna zachodzić w ciążę. i wszyscy byli tego samego zdania. Z tym że im dłużej przebywał w jej otoczeniu, tym bardziej przekonywał się, że to nie galeańskie prawa są dla niego najważniejsze. Najważniejsza była ona, Sorela. Była piękną, delikatną kobietą, a przy tym cechowała ją wielka odwaga. Pamiętał naradę, jaka odbyła się po wyjściu na jaw odmiennego stanu Aeiti Ajaa. Zebrano wszystkich najstarszych Galeańczyków, którzy byli gotowi przemocą zmusić ją do usunięcia ciąży. Sorela jednak się nie ugięła. Nie potrzebowała nawet magii ducha, nie musiała pętać niczyjej woli. Osiągnęła kompromis tylko i wyłącznie dzięki swej nieugiętej postawie. Palve niezmiernie ją za to podziwiał. Wiedział, że nigdy nie mógłby pojąć jej za żonę – wszak była Matką Przewodniczką – ale gdyby choć mógł zbliżyć się do niej… Niestety, nigdy nie odważył się, by wyznać jej swoje uczucia. To nie uchodziło. Gdyby zechciała, aby stał się kimś więcej niż przyjacielem, sama by mu to zaproponowała. Niestety, nic takiego się nie wydarzyło. Mimo to Palve wciąż nie tracił nadziei. Aeiti Ajaa będzie żyła jeszcze długo… Być może kiedyś dostrzeże jego starania i doceni przyjazną duszę, którą ma na wyciągnięcie ręki. Choć wcale tego nie dostrzegała… Nie dostrzegała, a winowajcą mógł być tylko jeden osobnik: Władca Ognia lub Król Biegunów…\nNiestety, Palve nawet nie zdążył dobrze odetchnąć z ulgą po odlocie Kenaia, a już pojawił się kolejny nieproszony gość. Na lądowisku, który kazała wybudować Sorela, pojawiła się czarna, warcząca maszyna. Palve wzdrygnął się mimowolnie. Co za ohyda. Latające stwory z metalowej blachy? Jak można było ufać czemuś, co nawet nie miało własnego mózgu, i swobodnie przemieszczać się w jego wnętrzu?\n- Witaj, Królu Biegunów – przywitał go chłodno i ukłonił się sztywno.\n- Czy był tu może Władca Ognia? – zapytał mieszkaniec Bieguna Południowego.\n- Tak, panie. Odleciał na… Na smoku. Ledwo kilka godzin temu.\n- Muszę pomówić z Aeiti Ajaa. To ważne…\nChłopak obejrzał się. Sorela już biegła ku niemu. Zarzuciła mu ręce na szyję.\n- Tak się cieszę, że cię widzę! Chodź, wejdź do środka.\nPalve postanowił na wszelki wypadek nie spuszczać Króla Biegunów z oczu. Nie był pewien co do zamiarów tamtego. Wiedział, że nie powinien, ale podsłuchał fragment rozmowy Kenaia i Soreli. Niewiele z niej zrozumiał. Władca Ognia dużo mówił o polityce. O jakichś antymonarchistach, Radzie Unii… Jednak jedno zrozumiał na pewno: Kenai wyraźnie nazwał Hinniego zdrajcą i wrogiem. Wrogiem jego i Soreli.\nHinni rozsiadł się na jednej z szerokich, miękkich sof. Sorela przysiadła tuż koło niego. Nieco zbyt blisko, jak na gust Palvego.\n- Czy Kenai odwiedził cię może ostatnio? – spytał Hinni.\nSorela spuściła wzrok. Nie potrafiła kłamać.\n- Nie. Ostatnim razem spotkałam się z nim jeszcze przed śmiercią Zuko i Katary. A… Dlaczego pytasz?\n- On jest w wielkim niebezpieczeństwie. On, Naród Ognia… I ty również.\n- Kenai zaatakował antymonarchistów z armią demonów ognia. Sprzeciwił się woli Rady Unii, która proponowała pokojowe rozwiązanie. Opowiedzieliśmy się po stronie buntowników, aby wspólnie go powstrzymać, ale…\nSorela pokręciła głową.\n- Kenai kogoś zaatakował? On… – przerwała, przypominając sobie, jak jej ukochany mówił jej o konieczności policzenia się z dowódcami rebeliantów i przełknęła ślinę. – On nie jest taki, Hinni. Nie mógłby…\n- Sorela, wszystko się zmieniło! – powiedział Hinni, chwytając ją za ręce. – Kenai się zmienił. On… – przerwał na moment, nie mogąc wydusić ani słowa – On stał się mordercą. Własnoręcznie rozprawił się z łucznikami odpowiedzialnymi za zamach na jego rodziców. Nie oszczędził nikogo… Nawet kobiet… I dzieci.\nSorela zachwiała się. Nie pamiętała nawet, kiedy wstała, tak była roztrzęsiona. Upadłaby, gdyby Hinni w porę jej nie przytrzymał i nie usadził z powrotem na sofie.\n- To niemożliwe. Mów, co chcesz, ale ja w to nie uwierzę…\n- Kenai chciał zabić Meijiego! Ledwie uszedł z życiem. Sam też nie wierzyłem, dopóki nie ujrzałem jego obrażeń na własne oczy.\nJego wzrok padł na czarny ślad na ścianie komnaty Soreli. Wyglądał zupełnie jak jeden z śladów w sali obrad.\n- To zrobił Kenai, prawda? On był tutaj. Błagam, Sorela… Musisz mi pomóc. Powiedz mi, gdzie on jest.\n- Nie! – krzyknęła. – Po co chcesz go odnaleźć?\n- Musisz spętać jego wolę. Tylko ty jesteś w stanie powstrzymać go od dalszych morderstw…\n- Nigdy! Miałabym użyć na nim magii ducha?! Hinni, ja go kocham! Bez względu na to, kim jest… Kim się stał… Ja wciąż go kocham.\nŁzy pociekły z jej niebieskich oczu.\n- Czy myślisz, że mnie jest łatwo? – wyszeptał Król Biegunów.\n- A jeśli nie spętam jego woli… To co uczynisz? Zabijesz go?\nPytanie zawisło w powietrzu. Hinni milczał, co było dla Soreli wystarczającą odpowiedzią. Zaczęła niepowstrzymanie szlochać. Hinni próbował przytulić ją i uspokoić, ta jednak odepchnęła go tak gwałtownie, że mało brakowało, a byłby upadł na ziemię.\n- Może jeszcze nie jest za późno – wychlipała. – Może jeszcze uda się go uratować…\nSpojrzała na Hinniego.\n- Wcześniej cię okłamałam. Chciałam go chronić… On nazwał cię zdrajcą i ja… Nie wiem, komu mam wierzyć.\n- Ja nigdy bym cię nie okłamał, Sorela, i ty doskonale o tym wiesz – szepnął Hinni.\nAeiti Ajaa mocno zacisnęła powieki.\n- Dobrze. Powiem ci, gdzie on jest… Ale chcę lecieć z tobą.\n- To może być bardzo niebezpieczne – ostrzegł ją Hinni.\n- Nie boję się – rzekła pewnym głosem. Powróciła do niej siła.\n- Nigdzie nie polecisz, Aeiti!\nHinni i Sorela odwrócili się gwałtownie. Palve, jeden ze służących, zagrodził im przejście.\n- Jesteś Aeiti Ajaa! Nie wolno ci opuszczać wyspy… A już zwłaszcza dla kogoś tak niebezpiecznego, jak Władca Ognia! Ja… Nie pozwolę ci odejść! Jesteś dla nas zbyt ważna… Dla mnie… Nie pozwolę cię skrzywdzić!\n- Zawsze cię lubiłam, Palve – rzekła Sorela spokojnie. – Jesteś lojalnym sługą… I pewnie uczyniłabym cię swoim kochankiem, gdybym była taka, jak moje poprzedniczki. Ale ja jestem inna. Wybacz, Palve.\nSłużący nie zdążył niczego więcej powiedzieć, gdyż Sorela uniosła rękę. Zmarszczyła czoło, skupiając się, i już po chwili źrenice Palvego rozszerzyły się nienaturalnie.\n- Usuń się z drogi i… I idź do moich rodziców. Powiedz im, że ich kocham.\n- Tak, pani – przysiągł Palve. Dygnął z szacunkiem i oddalił się.\nHinni obserwował całą scenę w zdumieniu. Stał jak wryty, dopóki Sorela nie pociągnęła go za sobą za rękaw.\n- Chodź. Kenai jest na Półksiężycowej Wyspie.\nJakoś udało im się przedostać na lądowisko i wskoczyć do Smoka 4, nim służący Soreli zdążyli ich powstrzymać. Krzyczeli i odgrażali się Hinniemu, wrzeszcząc, że porwał ich Matkę Przewodniczkę.\nSorela oparła się ciężko o pulpit sterujący i ukryła twarz w dłoniach. Po chwili odjęła je i ostatni raz spojrzała na oddalający się Nowy Galean.\n- Mam dziwne przeczucie, Hinni.\nSpojrzał na nią zatroskanym wzrokiem.\n- Przeczucie, że już nigdy tu nie wrócę – wyszeptała zduszonym głosem.


Człowiekowi, który nie odczuwa upływu czasu, może się ona wydawać zbyt abstrakcyjna; przeżywającym niedawną rozłąkę czy nieugaszoną tęsknotę za bliską osobą może z kolei sprawiać przykrość. Dla innych prawda ta może być po prostu wyrzutem sumienia w obliczu straconego czasu bądź zachętą, aby coś zmienić i naprawić. Może być też przypomnieniem najgłębszej tęsknoty za poczuciem sensu, zrozumienia i akceptacji ze strony bliskich. Jakie znaczenie przemijanie ma w moim życiu?\nOdwieczne plany Ojca\nUmiłowany uczeń Pański rozpoczyna swoją Ewangelię od prostego zdania: „Na początku było Słowo…” (J 1,1). Stwierdzenie to wiąże się z pierwszym wersetem Biblii: „Na początku Bóg stworzył...” (Rdz 1,1). Stworzenie dokonuje się przez wypowiedziane słowo, co dla nas jest zapowiedzią prawdy objawionej w Nowym Testamencie. Św. Paweł pisze, że umiłowany Syn Ojca, Jezus Chrystus, jest „obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi (...). Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone” (Kol 1,15–16). Autor Listu do Hebrajczyków dopowie, że Bóg ustanowił Chrystusa „dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat” (Hbr 1,2). Ten „dziedzic” – podobnie jak syn właściciela winnicy z przypowieści o dzierżawcach – został odrzucony i zabity (zob. Mt 21,38). Mając na myśli wspólnie przeżyte z Jezusem chwile oraz dzień Jego męki i śmierci, św. Jan zapisał, że Słowo „przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli” (J 1,11). Całe życie Wcielonego Syna Bożego wpisało się w odwieczny plan Ojca, który powzięty został „przed założeniem świata” (Ef 1,4). W planie tym człowiek zajmuje wyjątkowe miejsce, gdyż Ojciec „przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym” (Ef 1,5–6). Obiecany nam i zesłany na nas Duch Święty czyni nas zdolnymi do odkrycia miłości Ojca i życia duchem „przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»” (Rz 8,15). W mocy Ducha poczynamy się do życia nowego (por. J 3,3.5–6), przez co upodabniamy się do Umiłowanego Syna (zob. Łk 1,35).\nWydarzenie Krzyża jest podsumowaniem i dopełnieniem dzieła Syna posłusznego Ojcu, w Nim bowiem „mamy odkupienie przez Jego krew – odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski” (Ef 1,7). Wszystko służy zamysłom Bożej woli, choć na różnych poziomach i w odmienny sposób: życie i śmierć, radość i cierpienie, łzy szczęścia i krew męczeństwa, powodzenia i odrzucenie. Łaska Boża, której najwznioślejszym imieniem jest miłosierdzie, jawi się nam jak ocean, w których zanurzone jest całe stworzenie. Takie jest odwieczne pragnienie naszego Boga, który zechciał, aby w Synu Dziewicy-Matki „zamieszkała cała Pełnia i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego – i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża” (Kol 1,19–20). Miłosierdzie Boże wiedzie nas zatem ku początkowi mocą krwawej ofiary Tego, który jest „Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych” (Kol 1,18).\nPowtórne przyjście Tego, który jest Początkiem\nIstnieje związek między życiem wiecznym człowieka a zwycięstwem Syna Bożego nad śmiercią i grzechem, którym zostało dotknięte całe stworzenie. W Apokalipsie św. Jan zapisał słowa Jezusa Chrystusa: „Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia” (Ap 21,6). Zatem nasze życie dopełni się w spotkaniu z Tym, który mówi o sobie: „Jam Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec” (Ap 22,13). Droga ziemskiego życia jest przygotowaniem na spotkanie z Nim w wieczności. Wówczas zobaczymy owoc naszych wyborów i dzieł, który będzie miał kształt czynów miłosierdzia i najdrobniejszego dobra: „Oto przyjdę niebawem, a moja zapłata jest ze mną, by tak każdemu odpłacić, jaka jest jego praca” (Ap 22,12). Z drugiej jednak strony nagroda nieba wiąże się przede wszystkim z naszym uczestnictwem w owocach Męki Pańskiej: „Błogosławieni, którzy płuczą swe szaty, aby władza nad drzewem życia do nich należała i aby bramami wchodzili do Miasta” (Ap 22,14). Już wcześniej Apokalipsa poucza nas, że szaty świętych są opłukane i wybielone „w krwi Baranka” (Ap 7,14). Oznacza to, że nie wystarczy być „dobrym człowiekiem”, aby wejść do Miasta Świętego, ale potrzeba oddania i miłości do Baranka Bożego, który był umarły, a żyje.\nUdział człowieka w owocach Krzyża Chrystusa jest elementem tajemniczego planu Boga Ojca, dzięki któremu będziemy istnieć „ku chwale Jego majestatu – my, którzyśmy już przedtem nadzieję złożyli w Chrystusie” (Ef 1,12). W Nim także zostaliśmy „naznaczeni pieczęcią Ducha Świętego” (w. 13). Według postanowienia Ojca, powziętego już wcześniej w Chrystusie, nastąpi pełnia czasów. Do niej zbliżamy się poprzez nasze ziemskie życie wypełnione modlitwą, pracą, oddaniem Bogu i szukaniem Go, gdy ciemności grzechu spowodują nasze zagubienie. W pełni czasów urzeczywistni się odwieczne pragnienie Ojca, aby „wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi” (Ef 1,10). Ojciec bowiem wszystko poddał Synowi, rzucając pod Jego stopy. „Gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich” (1 Kor 15,28).\nGdy odmawiamy modlitwę Pańską, jednoczymy się w pragnieniach z odwiecznymi zamiarami Ojca: „Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie” (Mt 6,10). Razem z Ma- tką Jezusa, wsparci działaniem Ducha Świętego, dzieci Kościoła wołają: „Przyjdź, Panie Jezu!” (Ap 21,20). Gdy Pan przyjdzie, oczom Jego przyjaciół ukaże się „niebo no- we i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma” (Ap 21,1). Wówczas wszyscy uwielbią Tego, który uczynił „wszystko nowe” (w. 5) dla swoich umiłowanych stworzeń.\nJak mądrze przemijać?\nBóg Stwórca jest naszym Ojcem, który każdego ranka, dając nam nowy dzień, dzieli się swoją miłością. Dla Niego każdy dzień jest inny, piękny, gdyż prowadzi do spotkania z nami, Jego umiłowanymi dziećmi. A dla nas – czym jest dar nowego dnia? Nie wolno zapominać, dla kogo żyjemy. Przecież „nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie” (Rz 14,7). Skoro istnieję z Miłości, to znaczy, że z Niej muszę czerpać, aby mieć siłę dobrze żyć, aby być sobą i się nie zagubić. Nie jest nam łatwo przekonać się, że przeznaczeniem naszym jest wieczność. Zawsze się gdzieś spieszymy, mamy wiele do załatwienia, gdzieś się spóźniamy, czegoś już nie możemy nadrobić. Boleśnie przeżywany stratę czasu, okazji do spotkania z kimś ukochanym czy ważnym dla nas. Czy to kiedyś się zmieni? Czy nastanie taki czas, kiedy już każdy z nas nie będzie zabiegany?\nCzas, który płynie i przemija nieodwracalnie, jest polem działania odwiecznej miłości Boga i realizacji Jego planów. Tak było z dniem i godziną poczęcia i narodzenia Syna Bożego: „Gdy (...) nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mo- gli otrzymać przybrane synostwo” (Ga 4,4–5). Często powtarzamy, że nie mamy czasu. To prawda. W dosłownym tego słowa znaczeniu tylko wieczny Bóg ma czas. On jest jego Stwórcą. W liturgii Wigilii Paschalnej Kościół do Chrystusa, który jest „wczoraj i dziś, ten sam także na wieki” (Hbr 13,8), odnosi słowa: „do Niego należy czas i wieczność” (Mszał Rzymski). Choć „wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem” (Koh 3,1), to nasz Przedwieczny Bóg potrafi czekać. Czeka na nawrócenie człowieka, na powrót do domu córek i synów marnotrawnych. Miłosierny czekaniem się nie nuży, choć marnotrawnym czasu przecież ubywa. „Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca” (Ps 90,12), Ojcze nasz Miłosierny!\nNa początku była Miłość, przedwieczna i bezkresna. To z Niej żyjemy, w Niej umieramy i ku Niej przemijamy. Tak spełniają się słowa Zbawiciela: „A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie” (J 12,32). Niepokalana Matka Odkupiciela, stojąc pod Krzyżem Syna, usłyszała Jego poprzedzające śmierć wołanie: „Wykonało się!” (J 19, 30). Ona również najwyraźniej ze wszystkich stworzeń, tak widzialnych, jak i niewidzialnych, słyszy słowa dobiegające od „tronu Boga i Baranka” (Ap 22,1), a pośród nich wołanie: „Stało się. Jam Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia” (Ap 21,6). To życie nigdy nie przeminie, bo jest życiem Miłości Ukrzyżowanej. Ogólnie człowiek współczesny nie ma czasu, aby normalnie żyć. Może nawet chciałby, ale nie wie, jak zacząć. Czy my wiemy? Pewnie, najlepiej zacząć od początku, gdy Miłość była wszystkim. W Jej świetle widać, że śmierć jest nie tylko naszym wyjściem z życia ziemskiego ku wieczności w Bogu, ale także przyjściem Chrystusa, naszego Pana i Odkupiciela, w to wszystko, co było nasze. Może się okazać, że śmierć nie będzie stanowiła aż tak dalekiej wędrówki, jeśli już teraz Chrystus będzie naszym najbliższym domownikiem, Jego Ciało pokarmem codzienności, a nasze szaty pachnieć będę miłą Ojcu wonią Jego krzyżowej ofiary.\nTrzeba bardziej liczyć na Boga, na Jego Ojcowską miłość, a mniej na siebie i na realizację swoich planów, na znaczenie własnych przeczuć czy swoje zdolności. Czyż przeżyte przez nas wydarzenia jeszcze nie pouczyły nas w tym względzie? Czy tylko w hymnie „Te Deum” odnajdujemy słowa: „W Tobie, Panie, zaufałem, nie zawstydzę się na wieki”, czy także w naszej osobistej modlitwie jest dla nich miejsce? W obliczu doznawanych trudów i krzywd uwierzmy jeszcze głębiej, że „niewielkie (...) utrapienia naszego obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku” (2 Kor 4,17). Czyż wiara nie pozwala nam dostrzegać, że to, „co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie” (w. 18)? O, Niepokalana, ucz nas, jak mądrze przemijać, ku życiu wiecznemu!\nKs. Sławomir Kunka/Pielgrzym nr 22/2017


Madonna - kolejna trasa kameralnie?\nMadonna niezaprzeczalnie jest królową wielkiej sceny kiedy przyjrzymy się jej trasom koncertowym. Kiedy tylko wypracowała sobie silną pozycję w muzyce rozpoczęła zmianę koncertu w formę przedstawienia. Do dziś podążają za nią kolejni artyści.\nMadonna tymczasem zaczyna mieć kolejny pomysł na prezentację sceniczną swoich utworów i przekaz wiadomości do fanów. Przy okazji premiery komercyjnej zapisu trasy koncertowej opowiada BBC o swoim kolejnym pomyśle.\nZrobiłam tyle show - światowych tras, stadiony, areny sportowe- sam je wymień. To daje mi uczucie, że muszę teraz to stworzyć na nowo. Lubię grac intymne koncerty, gdzie mogę mówić bezpośrednio do publiczności. Teraz właśnie zajmuje mnie taki pomysł: koncert, który nie wędruje po świecie, ale zostaje w jednym miejscu i wykorzystuje nie tylko zabawę, ale muzykę w bardziej intymnej oprawie, ale muzykę innych ludzi także i inną formę rozrywki. - komentuje Madonna.\nCoś w rodzaju obrotowych drzwi, niesamowitych, utalentowanych i jedynych w swoich rodzaju talentów - tancerzy, muzyków, piosenkarzy, komików, mnie, zabawy. Sama `nie wiem. Próbuje teraz to wymyślić.\nKoncert za pewne będą miały podobna oprawę i atmosferę jak te, które Madonna miała okazję dawać przy okazji swoich wielkich tras koncertowych np. we paryskiej Olympii czy też podczas ostatniej trasy koncertowej - Tears of a Clown. Ten ostatni później w zmienionej wersji stał się pomysłem na zbierani funduszy na Raising Malawi. Madonna wtedy przebrana za clowna, jeździła na trójkołowym rowerku nie tylko śpiewała prze-aranżowane na te okazję utwory, ale rozmawiała z publicznością i opowiadała kawały.


Awantura w studiu. Posłanka PiS Joanna Lichocka zaskoczyła gości i prowadzącego - WP Wiadomości\njoanna lichockaminęła 8\nZłe proporcje - to powód, dla którego posłanka PiS Joanna Lichocka zamiast komentować spotkanie Donalda Trumpa z Kim Dzong Unem, zwróciła uwagę prowadzącemu program Minęła 8 w TVP Info. Nie podobało jej się, że wśród gości jest za dużo przedstawicieli Koalicji Europejskiej i tym samym za mało PiS.\nZaskoczyła wszystkich w studiu. Do tej pory bowiem słychać było głosy, że w telewizji publicznej promowany jest obóz rządzący, a nie opozycja.\nZdaniem Lichockiej zaproszenie gości w takiej konfiguracji to promowanie Koalicji Europejskiej przed wyborami do Parlamentu Europejskiego. A zaproszono Joannę Lichocką z PiS, Agnieszkę Ścigaj z Kukiz'15, Miłosza Motykę z PSL i Mirosława Pampucha z Nowoczesnej. Przypomnijmy, że KE tworzą właśnie PSL, Nowoczesna oraz PO, SLD, Teraz i Zieloni.\nZwrócenie uwagi to nie jedyne odważne posunięcie Lichockiej w czwartkowym programie. KE nazwała też "Zjednoczoną Tęczową Postkomuną".\n"Zarzuty opozycji są nieprawdziwe"\nW rozmowie z WP Lichocka zaznaczyła, że nie doszukuje się "politycznych intencji" w działaniach TVP Info. - Będąc w studiu, uświadomiłam sobie, w jakiej konfiguracji jestem. Że będę miała do czynienia z proporcjami 3:1, a także z nieróżnorodnością punktów widzenia - powiedziała. Jak tłumaczyła, miała przez to mniejsze szanse przekazać widzom stanowisko Zjednoczonej Prawicy.\n- Nie śledzę dokładnie, jak to jest we wszystkich programach w tym paśmie, ale wydaje mi się, że jest to dosyć częsty zabieg. Że ta formuła sprawia, że widz ma wrażenie, że większość to Koalicja Europejska - oceniła. Zaznaczyła przy tym, że chce, by KE miała możliwość przekazywania swojego punktu widzenie w telewizji publicznej i to robi.\n- Zarzuty, które podnosi opozycja wobec tej telewizji, są nieprawdziwe - zaznaczyła. To nie wszystko. Zdaniem Lichockiej "błędem było wprowadzenie głosu Romana Giertycha bez możliwości odniesienia się do tego uczestników programu".\nPosłanka PiS zaznaczyła, że TVP Info ma swobodę w doborze gości. A sama zwróciła uwagę na proporcje, bo chciała to zasygnalizować widzom.\nZobacz też: Po awanturze w TVP Info: Program "Studio Polska" dawno powinien zniknąć z anteny


15 nowości z oferty polskich i zagranicznych marek, które zachwyciły nas w tym sezonie. Będą idealnym prezentem świątecznym - ELLE.pl\nBody Magic Touch, Undress Code\nSygnet Terra, Rosa Chains\nSukienka Poem, Karolina Naji\nTorebka Capri Cappuccino, Lobos\nSweter Rizonr, Mango\nZegarek Silver Glistar Too, Swatch\nKomplet bielizny z linii Zero Feel, Sloggi\nPluszowy płaszcz, Ugg na Sportofino\nAstro rajstopy, Fiore\nBluza Line Gray, Karger\nTote Bag od Mako\nPiżama w muszelki, She is Sunday\nKaszmirowy komplet, Elementy\nSweter Warm, Chiara Wear\nMuszkieterki w wersji XL, Jenny Fairy\nZaczynamy najbardziej romantyczną propozycją z całego zestawienia. Co więcej, jedną z najbardziej romantycznych jakie w ogóle znajdziecie w tym sezonie na rynku. Body Magic Touch od Undress Code, choć bardzo oryginalne, wyraźnie nawiązuje do aktualnych trendów. Zmysłowe przezroczystości czy wiktoriańskie detale w podobnym stylu widziałyśmy na wybiegach takich marek jak Versace, Dolce & Gabbana czy Christian Dior. Do noszenia (nie tylko) na randki.\nTerra Signet to nasz numer jeden z najnowszej kolekcji marki Rosa Chains. Nie tylko z resztą nasz. Sama projektantka przyznaje, że jest z niego wyjątkowo dumna, tłumacząc: „Przy projektowaniu pierścionków do tej pory zawsze wychodziłam od kamienia. Tym razem odwróciłam ten proces. Najpierw wyrzeźbiłam w wosku prototyp sygnetu, a onyks oddałam do szlifierni kamieni, tak by kształtem idealnie pasował do wymyślonego przeze mnie projektu”.\nTa dziewczyna nieźle namieszała na polskim rynku mody. Jeśli (jakimś cudem) nazwisko Naji słyszycie po raz pierwszy – czas najwyższy odrobić zaległą lekcję. Tym bardziej jeśli w waszej szafie króluje retro minimalizm. Karolina zaczynała od koszul, ale dziś za jej marką autorską kryje się wiele więcej. W tym „więcej” między innymi superkobieca sukienka Poem (dostępna w karminowej czerwieni i czerni), w której zakochałyśmy się od pierwszego wejrzenia. Ostrzegamy: z wami stanie się to samo.\nO marce Lobos zazwyczaj wspominamy tu w kontekście nietypowych współprac. Dotąd na ryku pojawiły się między innymi mini kolekcje zaprojektowane razem z ilustratorką Anią Halarewicz oraz marką Ora Studio. W zestawieniu sezonowych nowości przedstawiamy wam jednak coś bardziej klasycznego: Torebkę w kształcie portmonetki na chunky łańcuchu Capri Cappucino. Już sama nazwa absolutnie nas zauroczyła!\nPamiętacie bestsellerowy sweter w paski z metką Totême? Wraz z początkiem jesieni zaznaczał swoją obecność na każdym liczącym się w branży mody profilu na Instagramie. Jest idealnie skrojony, absolutnie ponadczasowy i… stanowczo za drogi. Spokojnie, teraz dobre wieści: w Mango właśnie pojawił się bardzo podobny model. Upolujecie go między innymi na Modivo.\nCekiny, brokat, kryształki, latekst i metallic. Tegoroczne jesień i zima należą do estetyki imprezy. Na przekór wszystkiemu. A co! Disco stylizację perfekcyjnie uzupełni błyszczący zegarek. Idealny wypatrzyłyśmy na stronie internetowej marki Swatch. Szukajcie go pod nazwą Silver Glistar Too.\nJednym z najważniejszych trendów sezonu AW 21/22 jest noszenie efektownej bielizny z koronki lub poł transparentnej siateczki z lamówkami nie pod a zamiast ubrania. Ale umówmy się, siedząc na kanapie owinięte w koc z laptopem na kolanach, ostatnie o czym myślimy to modna stylizacja. Na tę okazję koniecznie zaopatrzcie się w nowość od Slogii, czyli komplet bielizny z linii Zero Feel. Zapomnicie, że macie ją na sobie!\nMarka Ugg kojarzy wam się z uwielbianymi przez surferki i kalifornijskie it-girls śniegowcami? Słusznie! Ale i niewystarczająco. W nowej kolekcji wypatrzyłyśmy dla siebie puchaty płaszcz typu teddy w kolorze gorącej czekolady z cynamonem. Zimo: we’re ready!\nAstromania dopadła już chyba każdą możliwą gałąź rynku fashion. Odniesienia do numerologii, znaków zodiaków czy żywiołów pojawiają się jako motyw przewodni nowych kolekcji ubrań, dodatków i biżuterii. Na fali fascynacji kosmicznej magii popłynęła ostatnio także marka Fiore. Te rajstopy nadadzą charakteru każdemu sezonowemu outfitowi.\nKto powiedział, że nowości muszą być spektakularne i innowacyjne? Czasem to, czego najbardziej potrzebujemy od nowych kolekcji, to perfekcyjny basic. Swój znalazłyśmy w ofercie marki Karger. Ta szara bluza jest wszystkim, czego mogłybyście wymagać od klasyka z kategorii cozy chic.\nArtystycznie udrapowane uszy, ponadczasowy kształt, funkcjonalne wnętrze, precyzyjne wykonanie i naturalna skóra z najwyższej półki. Shopperka z nowej kolekcji Mako mówi sama za siebie. Nie możemy się tylko zdecydować czy bardziej podoba nam się czerń czy karmel.\nOdkąd Internet opanowały sety piżamowe z metką Sleeper, czekałyśmy aż któraś z polskich marek pokusi się o własną interpretację wyjściowego wcielenia mody z sypialnianych kuluarów. I doczekałyśmy się! Błękitny komplet z muszelkowym printem to nowa propozycja She is Sunday. Dodaj do wirtualnego koszyka za 3…2…\nKiedy temperatury spadają poniżej zera, nie ma nic lepszego niż kaszmir i wełna merynosa Serio. Szukajcie ich w składach swetrów, płaszczy czy dzianinowych sukienek, ale też czapek i szalików. Za odkrycie tych barwnych kompletów z oferty marki Elementy podziękujecie nam przy pierwszych przymrozkach.\nPamiętacie sweterki z suwakiem przy dekolcie, z którymi prawie nie rozstawał się serialowy Chandler Bing z „Przyjaciół”? Dziś z podobnymi nie rozstają się najbardziej stylowe dziewczyny z branży, a kupują je między innymi w Chiara Wear. Bardzie widzicie się w beżu czy w niebieskościach?\nJeszcze do niedawna uważane za nudny symbol mody z korporacyjnych korytarzach. W 2021 muszkieterki i skórzane kozaki na obcasie z wysoką cholewką, bo o nich mowa, zyskują drugie życie. Są już nie tylko klasyczne, ale i doceniane przez stylistki, influencerki oraz redaktorki fashion. Jeśli nadal nie zaopatrzyłyście się w swoją parę, zajrzyjcie na Eobuwie, gdzie między innymi ta czekoladowa para od Jenny Fairy: piękna i łatwa w obsłudze.\nshopping moda Trendy 2021 trendy jesień-zima 2021 2022


Gruzja na długi weekend 2012 | Travelbit\nJesteś w: Travelbit » Relacje z podróży » Europa » Gruzja na długi weekend 2012\nGruzja na długi weekend 2012\nGruzja na długi weekend majowy\n4 osoby: Asia i Tomek Kusiak oraz Kacper (5 lat) i Nina (3,5 roku) Kusiak\nTermin: 27 kwietnia – 5 maja 2012 r.\nPrzelot: Wrocław – Warszawa – linie OLT Express, bilety w promocyjnej cenie: osoba dorosła 99 zł, dziecko – 49 zł;\nWarszawa – Tbilisi – Warszawa – linie LOT, bilety w promocyjnej cenie: osoba dorosła 370 zł, dziecko – 300 zł;\nWarszawa – Wrocław – linie LOT, bilety w promocyjnej cenie – koszt dla 4 osób wyniósł 200 zł.\nCzas przelotu Warszawa – Tbilisi – 3,5 godziny.\nRóżnica czasu: +2h.\nWaluta: 1 lari = 2 zł.\nNie pobiera się opłat za wstępy do kościołów. Pod wieloma z nich stoją żebrzące babcie, ale nie są zbytnio natarczywe. Z reguły datków nie dawaliśmy.\nTemperatura w dzień: +25 stopni C, Kazbegi – około +10 stopni C, na Kaukazie leżał śnieg, na górze Kazbek szalała burza śnieżna.\nCeny noclegów i jedzenia wysokie.\nBardzo smaczne jedzenie w cenach: 2 kinkali – 1 lari, sałatka z pomidorów i ogórków – 3 – 5 lari, chaczapuri – 8 lari, szaszłyk – 7 lari.\nWoda mineralna 1 litr – 1 lari, coca – cola 1 litr – 1 lari, sok w kartonie 1 litr – 2 lari, piwo w sklepie – 1,5 lari, masala (orzechy zatopione w syropie winogronowym) – 2 – 6 lari, 1 kg jabłek – 6 lari.\n1 dzień: Tbilisi – Telavi\nWylądowaliśmy w Tbilisi o nikczemnej porze w środku nocy (godz. 3.00). Skorzystaliśmy z dobrze poinformowanego i bardzo pomocnego pracownika lotniskowego punktu informacyjnego (mówił w języku angielskim, francuskim, rosyjskim), który zamówił nam taksówkę do Telavi – koszt 80 lari. Taksówkarze stojący pod lotniskiem żądali znacznie więcej. Minęliśmy senną stolicę i pomknęliśmy przez malownicze góry do Kachetii, do Telavi. Co jakiś czas zatrzymywaliśmy się przepuszczając przebiegające drogą stada krów lub owiec. Za 2 godziny, tuż przez godz. 6.00 byliśmy w Telavi pukając do domu Svietlany na ul. Nadikvari 15. Nie byliśmy wcześniej umówieni, ale nie było problemów z noclegiem. Za noc ze śniadaniem dla całej czwórki zapłaciliśmy 30 lari za pokój. Svietlana robiła przepyszne i obfite śniadania. Mówiła trochę po angielsku. Miała znajomego – Davida Luashvili (purgatorium@rambler.ru), który oferował usługi transportowe, można było go wynająć jako kierowcę i przewodnika po Gruzji. Znał angielski. Cenę ustalało się co do każdego wyjazdu. David był bardzo rzetelny, nigdy się nie spóźniał, nie jeździł pod wpływem alkoholu (co Gruzinom się zdarza), droga przebiegała nam bezpiecznie i w miłej atmosferze. Płaciliśmy tylko za przejazdy, David sam organizował sobie posiłki. Nigdy nas nie poganiał, mieliśmy do woli czasu na zwiedzanie.\nMy jeździliśmy razem z Davidem od dnia następnego, gdyż w dniu, w którym przyjechaliśmy był już zajęty jeżdżeniem z dwójką Polaków z Katowic.\nPo śniadaniu Svietlana zorganizowała nam kierowcę zastępczego – swego rosyjskojęzycznego sąsiada, który za 40 lari zawiózł nas do Akademii Ikalto, klasztoru Alaverdi, winnicy Napereuli i twierdzy Gremi. Wszystkie te miejsca zwiedzało się przyjemnie, bez tłumów turystów na karku. Pod Akademią Ikalto kręcił się samozwańczy przewodnik, emerytowany nauczyciel historii, który dostał od nas 5 lari za 3 minutową opowieść o historii zabytku. Trochę pomarudził, że mało, ale dał nam spokój.\nZa kosztowanie wina w Napereuli trzeba było zapłacić aż 30 lari. O gruzińskich metodach produkcji wina opowiedział po angielsku jeden z współwłaścicieli winnicy.\nNa wieczorny obiad wróciliśmy do Telavi do restauracji „Majdani”, której szyld widnieje tylko w języku gruzińskim. W poszukiwaniu tego pysznego adresu trzeba poprosić uczynnych miejscowych. Restauracja mieści się piwnicy przy głównej ulicy miasta. Zjedliśmy tam najsmaczniejsze posiłki podczas całego pobytu w Gruzji. Ceny: 10 kinkali – 5 lari, sałatka z pomidorów i ogórków – 3 lari.\n2 dzień: Telavi\nTego dnia byliśmy już umówieni z Davidem. Przyjechał punktualnie i po naszym śniadaniu ruszyliśmy poczuć miejscowe klimaty na niedzielnym targowisku w Bodbiskhevi. Targ jak targ, szwarc mydło i powidło, żywe zwierzęta, ziarno, warzywa, mięso (w tym móżdżki). Zakupiliśmy tam sery kozie (4 lari za 30 dag) oraz pyszny olej słonecznikowy 1 litr – 5 lari. Produkty świeże, nieprzetworzone, naturalne, ekologiczne. Na targu to my stanowiliśmy atrakcję, a przede wszystkim nasza córka siedząca w nosidle na plecach Tomka. Stamtąd już było niedaleko do Sighnaghi – miasta na Światowej Liście Dziedzictwa Kultury UNESCO z uwagi na piękną kamienno – drewnianą zabudowę. Miasteczko zostało odnowione z funduszy UNESCO i prezentowało się bardzo uroczo. Należało tylko uważać na naciągacza – żebraka „urzędującego” w jednej z kamiennych wież. Na szczęście zadowolił się 1 lari.\nPo leniwej włóczędze po mieście wyruszyliśmy jeszcze do klasztoru Świętej Nino, 2 km od Sighnaghi, w miejscowości Bodbe. Po obejrzeniu kościoła i grobowca chcieliśmy jeszcze zobaczyć święte źródełko oddalone od monastyru jakieś 3 km. Przez chaszcze i wertepy dojechaliśmy tam samochodem, ale długa kolejka oczekujących do wejścia zniechęciła nas i wróciliśmy do Telavi na kolejną pyszną obiadokolację w „Majdani”. Wycieczka kosztowała nas 70 lari.\n3 dzień: Telavi – Davit Gareja – Tbilisi\nZ braku turystów w Telavi David postanowił zawieść nas do Tbilisi, spać tam u kuzyna i obwozić nas po innych zaplanowanych atrakcjach Gruzji. Na pierwszy ogień poszedł Davit Gareja, do którego jechaliśmy prosto z Telavi. Bez własnego transportu tam się nie dojedzie.\nNie płaciło się za wejście, bo stanowiła je wydeptana ścieżka pod stromą górę wśród traw, kamieni i krzaków. Nie było żadnych oznaczeń. Idąc trzeba było uważać na jadowite węże. W połowie drogi doszliśmy do urwiska skalnego będącego czymś na kształt platformy widokowej, z której widać część klasztoru. Warto się tu zatrzymać, zrobić zdjęcia i nabrać sił przed dalszą wspinaczką. Gdy dotarliśmy na szczyt przełęczy pokrytej głazami, po których czmychały jaszczurki, to okazało się, że droga pod górę to była „bułka z masłem”, a najgorsze dopiero przed nami. Czekała nas wędrówka bardzo wąską ścieżką na skaju przepaści. Szliśmy skalną półką pokrytą pyłem i trawą będącą jeszcze terenem Gruzji, a przepaść należała już do Azerbejdżanu. Widoki były przepiękne. Na szczęście dzieciaki wyczuły powagę sytuacji, wyjątkowo nie przepychały się między sobą i grzecznie szły prowadzone przez nas za rękę. Idąc co jakiś czas podziwialiśmy pieczary z ponad 1000 letnimi freskami, aż wreszcie dotarliśmy do zamkniętej kaplicy na szczycie. Droga powrotna odbyła się inną ścieżką, ale charakteryzującą się tą samą „jakością”. Mieliśmy też niebywałe szczęście spotkać dziko żyjące żółwie lądowe. Na koniec weszliśmy do klasztoru, który można zwiedzać tylko w niewielkiej części. Z perspektywy czasu uważamy, że wyprawa do Davit Gareja była najciekawszym punktem naszej podróży!\nZwiedzanie zajęło nam 3 godziny, ale będąc bez dzieci powinno się zmieścić w 2 godzinach. Koszt całodziennej wyprawy wraz z dojazdem do Tbilisi wyniósł nas 100 lari.\nProsto z Davit Gareja pojechaliśmy do Tbilisi. Tam zakwaterowaliśmy się na 5 nocy w hotelu Vere Inn w dzielnicy Vere, ul. Barnov 53, 15 minut na piechotę od centrum. Hotel rezerwowaliśmy wcześniej przez Internet. Jednocześnie wynegocjowaliśmy o 20 dolarów niższą cenę – czyli 72 dolary za noc za pokój ze śniadaniem. Nie skorzystaliśmy z tańszych hosteli, gdyż warunki w nich nie były odpowiednie dla małych dzieci. W tym hotelu mieliśmy też darmową nianię – pani Eka –\njedna z pracownic tak bardzo polubiła nasze dzieci, że codziennie wieczorem zajmowała się nimi!\n4 dzień: Tbilisi – Mtskheta – Tbilisi\nNasz kierowca z powodów rodzinnych na 1 dzień musiał wrócić do Telavi. Zatem my postanowiliśmy zwiedzić dawną, a potem obecną stolicę Gruzji na własną rękę. Metrem dojechaliśmy do dworca autobusowego Didube. W metrze należy kupić kartę, którą się doładowuje. Nie należy wyrzucać rachunku za tą kartę, bo tylko na jego podstawie oddają kaucję za kartę. Przejazdy metrem były tanie (0,5 lari za przejazd za osobę dorosłą), dzieci jeździły za darmo. Na dworcu autobusowym Didube kupiliśmy bilety tylko dla dorosłych na mikrobus do Mtskhety (dzieci jechały siedząc na naszych kolanach). Aby wysiąść koło kościoła Sveti Skoveli trzeba poprosić współtowarzyszy podróży o pomoc – wskażą odpowiedni przystanek. Zwiedziliśmy świątynie Samtavro i Sveti Skoveli. Wróciliśmy do Tbilisi wsiadając w marszrutkę zatrzymującą się przy głównej drodze w okolicy klasztoru Samtavro. Potem do późna włóczyliśmy się po Starym Mieście stolicy Gruzji oglądając kościoły różnych wyznań religijnych, w tym synagogę.\n5 dzień: Tbilisi – Uplistkhe – Gori – Tbilisi\nNasz kierowca wrócił do Tbilisi i zabrał nas do Uplistkhe. Po drodze znowu zajechaliśmy do Mtskhety by zobaczyć kościół Jvari, którego podczas poprzedniego pobytu, z uwagi na położenie poza centrum, nie udało nam się zobaczyć. Oprócz ciekawych wnętrz świątyni zobaczyliśmy piękną panoramę dawnej stolicy Gruzji. Potem pojechaliśmy do Uplistkhe, gdzie płaciliśmy za wstęp 5 lari za osobę dorosłą. To kamienne miasto warte było odwiedzenia.\nNastępnie udaliśmy się do Gori, do Muzeum Stalina. Samochód został zaparkowany w cieniu, z tyłu muzeum, dlatego też zwiedzanie zaczęliśmy nie od głównego wejścia, ale od strony wagonu kolejowego Stalina. Zanim zdążyliśmy zareagować dzieciaki były już w środku wagonu i rozpoczęły zwiedzanie. Kiedy my obejrzeliśmy już wszystko, podeszła do nas pracownica muzeum z pytaniem o bilety wstępu. Odpowiedzieliśmy, że nie mamy, ale zaraz kupimy. I byśmy to zrobili gdyby nie to, że bilety wstępu do wagonu (kupuje się je w budynku muzeum) okazały się strasznie drogie – 10 lari od osoby dorosłej, a oferta w wagonie przedstawiała się strasznie marnie. Z uwagi na to, że nikt więcej nie interesował się naszym bezbiletowym zwiedzaniem wagonu, kupiliśmy tylko bilety do Muzeum Stalina. Ich cena to był rozbój w biały dzień – 15 lari od osoby dorosłej. Cena w ogóle nie odzwierciedlała jakości eksponatów. Dawno nie widzieliśmy tak beznadziejnej ekspozycji. W 80% wystawę stanowiły reprodukcje starych zdjęć Stalina oraz wydane w różnych językach „dzieła” o nim. Podobno Gruzini mają plany zamknięcia tego muzeum, gdyż nie chcą, aby Gori słynęło tylko z ich niechlubnego rodaka.\nPo rozczarowujących doznaniach kulturalnych udaliśmy się do jedynej w centrum Gori restauracji, która mieściła się przy ulicy Stalina, około 500 – 800 metrów od muzeum. Każdy miejscowy wskaże, gdzie ona jest. Jedzenie było smaczne.\nKoszty transportu wyniosły nas 60 lari.\n6 dzień: Tbilisi – Kazbegi – Tbilisi\nO godz. 8.00 wyruszyliśmy samochodem w góry Kaukaz jadąc malowniczą „drogą wojenną”. Po drodze zwiedziliśmy twierdzę Annanuri i zbiornik Zhinvali. Wyjazd do Kazbegi wraz z powrotem kosztował nas 150 lari. Aby obejrzeć kościół Tsminda Sameba w Kazbegi położony malowniczo na tle szczytu Kazbek trzeba było wynająć kolejny samochód z napędem na 4 koła, który kosztował nas dodatkowo 100 lari w dwie strony. W celu wynajęcia samochodu trzeba pytać miejscowych. Nie było z tym problemu. Po powrocie z Tsminda Sameba zjedliśmy obiad w miejscowym barze i ruszyliśmy w długą drogę do Tbilisi.\nOd rana do wieczora włóczyliśmy się po Tbilisi według tras opisanych w przewodniku Lonely Planet. Odwiedziliśmy położony w centrum i wart zobaczenia lokalny targ „Suchoj Most” oferujący różnorodność pamiątek. Ze Starego Miasta do hotelu wróciliśmy metrem. Powrót do Warszawy był w środku nocy (godz. 4.40), a następnie lot do Wrocławia nad ranem (godz. 7.25).


Re: in vitro pazdziernik 2014 Natka, glowy do gory, czasami kobieta w ciazy w pierwszych miesiacach dostaje plamienia w dniach spodziewanej miesi�czki, wazne, zeby te plamienia nie byly czerwone jak krew, maga byc rozowe czy brazowe. Poczekaj kilka dni. Ariana czuje sie w Dole brzucha nadeta ?i dziwny ucisk, jest mi troche\n- in vitro pazdziernik 2014 Re: Dla nerwicowc�w...\nMalo mam dzis czasu, wiec bedzie nie wszystko. szklanapulapka2 ile z tych objawow masz/macie. Nie musisz dokladnie. Tylko wiekszosc, malo, wcale itp\nPoddenerwowanie (stale obecne, jak pole minowe)\nUcisk w klatce piersiowej (jakby garnek w woda na niej stal)\nChrypka lub tak jakby cos w gardle\n�ona ju� ni\n> e daje rady zwykle prosi�em o doko�czenie r�k� i wtedy sz�o wszystko ok.\n> Mo�e to kwestia chwilowej niewra�liwo�ci na bod�ce? Nie wiem, urqu pisa�, �e po\n> dobnie jest po zyrtecu.\nTepy ucisk w tyle glowy? No sorry ale to nie moze byc normalne. Nie konsultowales tego z


Eros i medycyna | Kiepscy Wiki | Fandom\nw: Odcinki, 2000, Odcinki o seksie, Seks\nSąsiedzi jako mnisi z Tybetu.\nEros i medycyna - 67. odcinek serialu Świat według Kiepskich\nRano dzwoni telefon, który odbiera Halina. Rozmawia z Dariuszem Bączkiem, redaktorem radia Beton, który próbował zakończyć konkurs, ponieważ inni jego uczestnicy mieli problem z odpowiedzeniem na jedno z pytań. Kiepska dobrze odpowiada na to pytanie - chodziło o arcyksięcia, który zginął w wyniku zamachu w 1914 roku, tym był Franciszek Ferdynand Habsburg. Tak więc jego drugie imię było dokładnie takie samo jak imię męża Haliny. Halina prosi Ferdka o pomoc przy tym pytaniu, krzycząc Ferdynand - i w tym momencie redaktor ogłosił zwycięstwo przez nią "nagrody-niespodzianki"! Tą nagrodą okazały się worki soli do kąpieli marki Sól Full, które przyszły do Kiepskich po południu. Ferdek odbiera w jej imieniu nagrodę. Dostawca nagrody uznaje Ferdka za Halinę, ponieważ tak zostało ustawione po zwycięstwie "nagrody-niespodzianki". Ferdek nazywa go grafomanem. Aby wykorzystać potencjał otrzymanej nagrody postanawia założyć z synem nowy interes. Halina nie mogła zająć się tym - poszła przed dostawą nagrody na strajk generalno-okupacyjny w szpitalu. Kiepski zamierza myć kobiety solą do kąpieli. W interesie bierze także udział Paździoch i Boczek, którzy wcześniej obejrzeli na kasecie film o tybetańskich mnichach. Waldek nie dostaje pozwolenia od ojca, gdyż ten uważa, że jest na to za młody, nazywa go nimfomanem i nakazuje mu się uczyć. Mimo to staje się pracownikiem w nowym biznesie - publikuje ogłoszenie w gazecie i obsługuje klientów wchodzących do gabinetu. W międzyczasie zaprasza również swoich dwóch kolegów, aby zobaczyć, jak wygląda typowy pokaz erotyczny.\nNowy biznes Ferdka został nazwany gabinetem niebiańskiego odmładzania mistrza Ful-Su-Lina i to on sam jest tu Ful-Su-Linem. Nazwa ta pochodzi od marki soli która była nagrodą w konkursie radiowym wygranym przez Halinę. Boczek przyjął nazwę Wu-Czek. Paździoch i Waldek prawdopodobnie też dostali chińskie imiona, których nie przedstawiono. Ferdek włącza kasetę z kolędami, odtwarzaną na odwrót aby było to tolerowane jako tradycyjna muzyka chińska. Również zaczyna mówić łamanym językiem polskim, aby uwierzyć wśród klientów, że jest prawdziwym Chińczykiem. Do gabinetu przychodzi pewna młoda kobieta. Ferdek, Paździoch i Boczek zaczynają ją myć. Tymczasem Waldek czeka na swoich kolegów. Gdy przychodzą, udają się w dyskrecji do gabinetu Ferdka i patrzą na wykonywaną przez Ferdka, Paździocha i Boczka pracę spod oczu Mao Zedonga, którego portret zawisł w dekoracji gabinetu. Jeden z nich przez pomyłkę zrzuca część dekoracji. Natychmiast po tym koledzy Waldka (nazwani przez Ferdka "uczniami") uciekają, aby nie stali się obiektami szykanowania ze strony klientki. Następnie klientka uderza w twarze Ferdka, Waldka, Paździocha i Boczka.\nPo tym wypadku gabinet Ferdka został zamknięty. Następnego dnia Ferdek ma żal do syna z powodu jego głupoty, który spowodował, że Ferdek spotkał się z obrazą ze strony klientki gabinetu. Tymczasem dzwoni telefon. Ponownie z radia Beton i z tym samym redaktorem. Odbiera Waldek. Redaktor informuje go o konkretnej nagrodzie w kolejnym konkursie. Tą nagrodą było 40 worków soli do kąpieli marki Sól Full. Redaktor pyta go o imię, ten robi dziwną minę, po czym akcja urywa się.\nW pomieszczeniu, gdzie odbywała się praca w gabinecie Ferdka honorowe miejsce zajmował portret Mao Zedonga - pierwszego przywódcy ChRL. Jego prawdziwe oczy zostały wycięte i wklejone do osobnego, wyciągalnego elementu, z czego skorzystali koledzy Waldka, przypatrując się za jego pomocą klientce gabinetu.\nKarolina Jóźwiak - Kobieta\nAndrzej Gałła - Mężczyzna\nJanusz Chabior - Redaktor\nWojciech Czarny - Koleś 2\nJarosław Strzała - Koleś 1\nHiperferdex Eros i medycyna\nTajemnica X muzy\nOdcinki o seksie