Ideologie w słowach i obrazach, Wrocław 2009\n„Ocet” i „Teleranek”,\nczyli o pamięci społecznej\nw dyskursie współczesnych\nJednym z głównych powodów, dla których podejmowane są badania nad pamięcią\nspołeczną, jest dążenie do poznania mechanizmów kolektywnego konstruowania\nteraźniejszości. Złudnym byłoby stwierdzenie, że ludzkość przechowuje pamięć\no wszystkich minionych zjawiskach, wydarzeniach, osobach, i to w niezmiennej postaci. W barwny sposób pisze o tym Peter L. Berger:\nZdrowy rozsądek całkowicie się myli, mniemając, że przeszłość jest niewzruszona, ustalona,\nniezmienna, w przeciwieństwie do wiecznie zmieniającego się strumienia teraźniejszości. Przeciwnie, przynajmniej w naszej świadomości, przeszłość jest kowalna, plastyczna i ciągle się zmienia\nw miarę tego, jak nasza pamięć reinterpretuje oraz na nowo objaśnia to co się zdarzyło. Mamy więc\ntyle żywotów, ile punktów widzenia. Reinterpretujemy nieustannie naszą biografię, bardzo podobnie, jak czynili to stalinowcy przerabiający ciągle »Wielką encyklopedię radziecką« – pewnym\nzdarzeniom nadawali decydujące znaczenie, natomiast inne skazywane były na haniebną śmierć.\n(Berger 1995: 60)\nA, jak zauważa Enrique Florescano:\nWybiórcza i pragmatyczna rekonstrukcja przeszłości jest tak stara jak sama historia człowieka.\nStaje się sposobem identyfikacji, wyjaśnia początki, uprawomocnia ustalony porządek, nadaje sens\nżyciu jednostek i narodów, wpaja wzory etyczne, usprawiedliwia panowanie jednych ludzi nad\ninnymi, tworzy podstawy rzeczywistości i projekty najbliższej przyszłości.\n(Florescano 1985: 71)\nTo, w jaki sposób pamięć społeczna konstytuuje obraz współczesnego świata,\nujawnia się na przykład w odpowiedzi na pytanie „kim jestem?” (por. np. Szafrańska 2005; Nijakowski 2004). Związek między kolektywnie tworzoną pamięcią a tożsamością jednostki następująco przedstawia Bronisław Geremek:\nSpołeczności nie mają wspomnień, ale potrafią wytworzyć pamięć (...). Pamięć nadaje sens\nnie tylko egzystencji człowieka, ale i całej wspólnocie. Poczucie, że ma się wspólną historię, tworzy więź narodową, uprawomocnia władzę państwową, jest bazą, na której rodzi się przywiązanie\nOblicza Komunikacji 2, 2009\ndo ojczyzny. Pamięć historyczna jawi się zawsze jako warunek sine qua non tożsamości narodowej.\n(Geremek 1997: 11)\nCzęść uczonych, pisząc o funkcjach, jakie w konstruowaniu tożsamościowego\n„my” pełni pamięć społeczna, nie koncentruje się na wskazaniu konkretnych, „pożądanych” i stałych cech, których nośnikiem miałaby być pamięć. Podkreślają oni\njedynie, że jednostka zawdzięcza kolektywnej pamięci tożsamość rozumianą jako\nciągłość istnienia społecznego:\n[tożsamość] zawiera historię „ja”, łączącą indywidualne ze społecznym, poczucie ciągłości z dyskretnym porządkiem zmian. Paradoksalnie czas i pamięć czynią tożsamość stabilną, trwanie zaś\n(w atemporalnej identyczności) bezustannie stwarza podmiot.\n(Kordys 2006: 136)\nInnymi słowy, „ciągłość naszego istnienia polega całkowicie na pamięci” (Lowenthal 1985: 10).\nIstnienie zbiorowej pamięci niesie ze sobą nie tylko poczucie ciągłości istnienia\nczy przynależności społecznej. Jest to także sposób na uporządkowanie otaczającego jednostkę świata, przede wszystkim za pomocą konstrukcji (auto)biograficznych\n(por. np. Trzebiński 2002). Jak podkreśla Janina Labocha:\nStruktury narracyjne, pojawiające się w wypowiedzi autobiograficznej, odzwierciedlają nie tylko indywidualne postrzeganie zdarzeń, ale również wspólne doświadczenia pokoleń. Ze sposobu\nujmowania tych zdarzeń wyłania się pewna historia, określone widzenie świata i siebie w tym\nświecie. Należy tę historię pojmować nie jako czyjeś indywidualne przeżywanie, lecz jako pewną\nwiedzę modelującą świat, wspólną pewnej grupie społecznej. Tak rozumiana autobiografia może\nbyć dla socjologów i historyków źródłem wiedzy o społeczeństwie.\n(Labocha 2000: 91)\nAnaliza dyskursu (AD)1 jest jednym z podejść badawczych wyrastających z tradycji etnometodologicznej, zorientowanych na poznanie sposobów konstruowania\nprzeszłości przez „zwykłych” ludzi. Badacze stawiają m.in. pytania o mechanizm\n„przypominania sobie” lub „wspominania” zdarzeń niebędących częścią osobistych\ndoświadczeń jednostki (Middleton, Edwards 1990).\nZwolennicy AD stoją również na stanowisku, iż nie ma jednej, wspólnej postrzeganej przeszłości. Bo z jednej strony to, co istnieje w naszej pamięci, jest podzielane\nspołecznie i przedstawiane wedle wspólnych wzorów, lecz z drugiej strony, pamiętane obrazy kształtowane są przez środowisko życia, doświadczenie, wiek, wykształcenie, jak i wyznawane wartości. Dlatego też bardzo ogólnie można stwierdzić,\nże to, co i w jaki sposób pamiętają badani przeze mnie trzydziestolatkowie różni się,\nod wspomnień osób urodzonych zarówno wcześniej, jak i później.\nPrzedstawione poniżej analizy stanowią niewielki wycinek badań będących empiryczną podstawą przygotowywanej dysertacji doktorskiej. Niniejsze fragmenty\npochodzą z części materiału dotyczącej dyskursywnego rekonstruowania lat osiem1\nO założeniach teoretycznych analizy dyskursu piszą na przykład: Weiss, Wodak 2003; Widdowson 2004; Potter 1996.\n„OCET” I „TELERANEK” W DYSKURSIE TRZYDZIESTOLATKÓW\ndziesiątych. Wspomnienia badanych były wywoływane zdjęciami, obrazującymi\nróżne sytuacje, zarówno życia codziennego, jak i ważnych momentów historycznych.\nW wystąpieniu tym koncentruję się na fragmentach wypowiedzi, które zostały\nwywołane dwoma zdjęciami: jednym przedstawiającym pusty sklep, prawdopodobnie mięsny, oraz drugim, na którym uwieczniony został Wojciech Jaruzelski w momencie ogłaszania wprowadzenia stanu wojennego w Polsce 13 grudnia 1981 roku.\nZgodnie z narzuconą tematyką zdjęcia (sklep) narracje koncentrowały się na zagadnieniach, które można określić wspólnym mianem „problemów z zaopatrzeniem”.\nNa przykład, podkreślanym przez wszystkich badanych elementem rzeczywistości lat osiemdziesiątych były kolejki (mimo, że pokazywane zdjęcie takowych\nja pamiętam, takie sceny pamiętam, że te kolejki i pamiętam, że było te kolejki, taki był właściwie\nse (...) taki wyznacznikiem tego że czasy były ciężkie (30).\nRównie istotne jak kolejki jest uczestnictwo w nich narratorów:\npamiętam, że był tylko ocet, no i stałem w kolejkach, stałem jako mały dzieciak już w tych kolejkach (37);\nno to przypominam sobie, jak sam wielokrotnie w kolejkach do takiego sklepu stałem (38);\nja pamiętam, jeszcze gdzieś tam reminiscencje są gdzieś z dzieciństwa (...) też gdzieś właśnie w kolejkach się stało jako dziecko (31);\npamiętam takie kolejki długie (...) po masło na przykład gdzie było to dzielone (...) jako małe\ndziecko stałem (41).\nBadani koncentrują się na przedstawieniu przede wszystkim siebie jako uczestników opisywanych sytuacji: no i stałem w kolejkach, stałem jako mały dzieciak\njuż w tych kolejkach; sam wielokrotnie w kolejkach do takiego sklepu stałem. Wielu\nakcentuje swój ówczesny wiek, np.: jako małe dziecko stałem. Dwie osoby kreują\nsię na bardzo ofiarnych „kolejkowiczów”: rodzice mnie wysyłali (...) o godzinie tam\nczwartej rano w kolejce po mięso (40); w takiej kolejce też stałem jako, jako, jako dzieciak ileś tam, nie wiem, chyba osiem czy dziewięć godzin (45). Tworząc, na podstawie\nzebranych opisów obraz „rzeczywistości wypełnionej kolejkami”, można by wnosić,\nże w tych kolejkach stały ofiarnie przede wszystkim małe dzieci.\nCharakterystyczny jest również sposób mówienia o towarach, „za którymi” się stało.\nBadani skrupulatnie wskazują nie tylko, co można było kupić, ale i w jakiej ilości:\nja to odbierałem, no ciężko było te kartki kroić i mieć albo o jeden kilogram cukru mniej lub\npotrafił kilogram schabiku do domu przynieść (25);\nu mnie w domu nie praktykowało się zakupów trzech desek y... klozetowych tudzież całych pęt\npapieru toaletowego (29).\nReglamentacja towarów (za pomocą kartek i talonów) odcisnęła się na sposobie\nmówienia. Wskazywana jest ilość pożądanego towaru (kilogram, trzy sztuki, pęta).\nWypowiedzi skoncentrowane są na towarach, których (wedle moich rozmówców)\nnajbardziej wówczas brakowało – masło, żółty ser, schab, papier toaletowy, kawa\n– lub na tych, które pożądane nie były i leżały na półkach: smalec, słonina, ocet.\nkupowaliśmy to masło (41);\nbez kolejki można było ten serek żółty (31);\ncoś tam leży, ale nie wiem co, to jest jakaś tam słonina (39);\npamiętam, że był tylko ocet (37).\nZarówno to, co według badanych w sklepach było, jak i to, czego w nich nie było,\njest przedstawieniem utrwalonych i powielanych współcześnie klisz na temat lat\nosiemdziesiątych. Co ciekawe, mimo podkreślania, jak młodzi wtedy byli, badani „nie pamiętają” braku towarów czy przedmiotów ważnych z punktu widzenia\ndziecka. Nie wspominają o wyrobach czekoladopodobnych, reglamentacji słodyczy,\nowoców czy braku zabawek. Artykuły pamiętane (kawa, schab, papier toaletowy)\nnależą do świata potrzeb ludzi dorosłych. Wyjątkiem jest tylko następujący fragment: takie wspomnienia mam (...) pierwsze adidasy na kartki (41), odnoszący się\nbezpośrednio do pragnień dziecka.\nWażnym elementem obrazu lat osiemdziesiątych w dyskursie obecnych trzydziestolatków jest „powrót” do słownictwa, które straciło współcześnie swoją rację\nbytu. Badani opisują rzeczywistość lat osiemdziesiątych „jej” wyrażeniami:\nlatałem do sklepu, bo mieli rzucić kawę (32);\npuste sklepy (...) gdzie niczego nie można było (...) dostać (6);\nsmalec zawsze można było dostać (34).\nOcet jest leksemem, który wystąpił w kontekście problemów zaopatrzeniowych\nw większości narracji. Jest to jeden z tych niewielu towarów, które „pamiętają” wszyscy badani. Na przykład:\nbył zupełny brak artykułów, nie, kminek ocet i majeranek (32);\nno i tutaj pusty sklep, tak? nie ma octu, no jestem zaskoczona, no pamiętam tylko ocet był (42);\nnatomiast nie było (...) co kupić (...) jakiś ocet i to wszystko (24);\nno pamiętam tylko ocet był i te (...) kolejki, jak chodzili (...) na nockę stawać do supersamu (42).\nCo więcej, ocet pełnił podobną rolę w sferze symbolicznej lat osiemdziesiątych.\nJak wspominał Michał Głowiński:\nZ owych butelek z octem propaganda od dawna robi symbol – patrzcie, do czego doprowadziła\n„Solidarność”, nie ma mięsa, nie ma masła, nie ma sera, nie ma cukru, jest ocet – kwaśny i jakże\nniezdrowy! Staje się on jednym z PRL-owskich toposów”\n(Głowiński 1993: 335)2.\nAnalizowane wypowiedzi osób, które w latach osiemdziesiątych miały nie więcej\nniż kilkanaście lat, potwierdza słowa Głowińskiego – ocet stał się społecznie powielanym elementem, toposem rzeczywistości lat osiemdziesiątych.\nWyrażenie rzeczownikowe puste półki jest najpopularniejszym związkiem frazeologicznym przywoływanym w kontekście życia codziennego ósmej dekady ubiegłego\nświat, który widziałem z pustymi półkami (8);\nzdjęcie pustych półek (...) pamiętam takie półki (18);\nbył kryzys, półki były puste (22);\nostatnie zdjęcie puste półki sklep mięsny (24);\nnajbardziej mi bliskie są te puste półki (35);\npamiętam doskonale, jak były puste półki rzeczywiście (36);\nostatnie zdjęcie (...) puste półki (43).\nWyrażenie to podlega również transformacjom leksykalnym:\nno i tutaj pusty sklep, tak? (42);\nnie było towaru na półkach (9);\ntakie pustki w sklepie toooo (...) ja pamiętam jeszcze gdzieś tam reminiscencje są gdzieś z dzieciństwa (31);\nz tymi kartkami szło się do sklepu i jak już coś się na tych półkach znalazło, to można było\nTworzone są nawet określenia antonimicznie: teraz półki są pełne (21).\nMoc oddziaływania wyrażenia puste półki jest tak duża, że współcześnie służy\nono do opisu rzeczywistości istniejącej przed jego powstaniem3. Bo, co ciekawe,\n2 Ocet pojawia się również w relacjach młodzieży piszącej do „Świata Młodych” na początku lat\nosiemdziesiątych: „Marzena Sz. ze wsi Dzierążnia w woj. zamojskim sugerowała: »Każdy z nas wie, jak\njest obecnie w Polsce – brakuje wielu rzeczy z żywności i artykułów spożywczych. Mówi się, że w mieście jest tylko „ocet i herbata popularna”«. Jednak, co ciekawe, autorzy listów do „Świata Młodych”\nposługują się również innymi produktami, niewspominanymi we współczesnych narracjach: „Ewa\nz Działdowa pisała: »na sklepowych półkach można znaleźć jedynie wodę mineralną i ziele angielskie«” (Kosiński 2002: 102).\n3 Por. np. M. Jastrząb (2004): Puste półki. Problem zaopatrzenia ludności w artykuły powszechnego\nrównież ten związek leksykalny funkcjonował w socjalizmie, o czym świadczy następujący fragment: „Komuniści z taką natarczywością mówią o roku pustych półek, bo chcą, by rok 1981 kojarzył się w świadomości społecznej z tym, co nędzne\ni uciążliwe, jego symbolami mają być kolejki, ocet i puste półki. Partia od dziesięcioleci konsekwentnie zmierza do pozbawienia Polaków historii, a teraz pragnie,\nby się wyzbyli historii najnowszej, którą większość społeczeństwa doskonale pamięta. W roku 1981 półki rzeczywiście były puste, komuniści nie mają jednak szans,\nby z nich zbudować negatywną legendę »Solidarności«” (Głowiński 1993: 335).\nW drugiej części referatu pragnę nakreślić mechanizm dyskursywnego przedstawiania wydarzeń historycznych. Przytaczane poniżej fragmenty dotyczą wprowadzenia w Polsce stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku.\nPoniższe wypowiedzi były pierwszą reakcją badanych na zdjęcie przedstawiające\ngenerała Wojciecha Jaruzelskiego ogłaszającego stan wojenny w telewizyjnym wystąpieniu:\ntu brak Teleranka, czyli stan wojenny oczywiście (48);\ntak zamiast Teleranka były jakieś takie (...) no i tak (50);\nzdjęcie, które przedstawia (...) wydarzenie 13 grudnia, zamiast Teleranka 9 rano to są moje urodziny, dlatego pamiętam tak dokładnie, tutaj włączyłam telewizor, a tu się pojawił pan Jaruzelski\nktórejś pięknej niedzieli, kiedy się obudziłam, to zamiast Teleranka był właśnie on i jego przemówienie dotyczące tego, że właśnie wprowadzany jest stan wojenny (59);\nno brak Teleranka to (...) ewidentny [ze śmiechem], ewidentnie (72);\nmiałem wtedy lat sześć i jedyne, co pamiętam, to że nie było Teleranka, bo to była niedziela (74);\nee... tu się rozpoczął stan wojenny i nie było Teleranka [śmiech], bo wtedy Teleranek oglądałam\ni go nie było i pamiętam takie moje zdziwienie, niepokój, bardzo trudny czas bo właściwie takie\ntaka niepewność, nie wiadomo o co chodzi (76).\nCzęste użycie stwierdzeń brak Teleranka czy nie było Teleranka może być traktowane jako „głos pokolenia” rzeczywiście współdoświadczającego „zabrania” ulubionego programu telewizyjnego: generalnie łączy nas wspomnienie z dzieciństwa\njuż takie bardzo bezpośrednie [...] zamiast Teleranka był właśnie on i jego przemówienie (56). Siłę oddziaływania, zdawałoby się mało istotnego faktu wstrzymania\nprogramu telewizyjnego dla dzieci5 można tłumaczyć wartością, jaką dla dziecięcej\nwidowni mógł mieć Teleranek – jedna z nielicznych audycji przeznaczonych w tym\nokresie dla małoletniego widza.\nużytku. Lata 1945–1956, Warszawa.\n4 Teleranek to poranny niedzielny program telewizyjny dla dzieci i młodzieży.\n5 Po wprowadzeniu w nocy z 12 na 13 grudnia stanu wojennego wstrzymano nadawanie programu zarówno telewizyjnego, jak i radiowego – o 6 rano I program Polskiego Radia nadał wystąpienie\nJaruzelskiego, poprzedzone hymnem, sfilmowana wersja wystąpienia została wytransmitowana przez\nTelewizję Polską dopiero w południe 13 grudnia (Paczkowski 2005).\nJednak na podstawie analizy zebranego materiału badawczego przyjmuję, iż powtarzające się w wypowiedziach wyrażenie brak Teleranka nie jest tylko odzwierciedleniem „tego, jak było naprawdę”, lecz przed wszystkim utrwaloną społecznie\npraktyką językową – elementem dyskursu potocznego.\nPierwszą wskazówką świadczącą o tym, że brak Teleranka to coś więcej niż zwykłe wspomnienie tych, którzy doświadczyli momentu ogłaszania stanu wojennego,\nsą przysłówki: „oczywiście”, „ewidentnie”, podkreślające zrozumiałe (w odczuciu\nmówiącego) zarówno dla nadawcy, jak i odbiorcy, powiązanie – tu brak Teleranka,\nczyli stan wojenny oczywiście (48); no brak Teleranka to (...) ewidentny [ze śmiechem], ewidentnie (72). Zastosowanie tych leksemów jest wyrazem świadomego\nprzywołania presupozycji semantycznej: „wszyscy wiemy, że nie było Teleranka”.\nDrugim argumentem przemawiającym za umieszczeniem braku Teleranka\nwśród stałych cech dyskursywnego opisu stanu wojennego są wypowiedzi, w których przedstawiony schemat ulega przekształceniom: nie było dobranocki (49); czekałam na jakąś (...) na jakiś poranek (62). Przekształcony schemat wykorzystują\nrównież badani, którzy chcąc przedstawić siebie jako osoby nieposiadające żadnej\nwiedzy na wywołany zdjęciem Jaruzelskiego temat, intuicyjnie korzystają z dominującego wzoru narracji:\nnie pamiętam żadnych przemówień Jaruzelskiego wtedy, gdy wybuchał stan wojenny i nie było\ndobranocki, na przykład, czy jakiegoś innego Teleranka nie pamiętam (65);\nmoje osobiste doświadczenie do tego to (...) znaczy Teleranka nie pamiętam szczerze powiem\nto (...) czy on był, czy go nie było (71).\nRównież osoba nieodwołująca się w swej narracji do braku Teleranka opiera się\nna opisywanym wzorcu – wprowadzenie stanu wojennego to zawieszenie programu\nno pierwszego dnia to pamiętam bardzo dobrze że (...) yy... rano yy... nie było żadnego programu\nyy... żadna stacja nie nadawała yy... i dopiero później, gdzieś kilka godzin później jakieś tam y...\nchyba orędzie, trudno to nazwać orędziem, ale wystąpił właśnie Jaruzelski, że wprowadzono stan\nwojenny (...) to pamiętam (60).\nBezpośrednio o kulturowym wymiarze braku Teleranka świadczyć może następujący fragment:\na mówię, a to był jeden dzień (...) ten występ (...) no i nie było Teleranka (...) czułem się zawiedziony\nKB: pamiętasz to, że nie było Teleranka?\nP14: nie [śmiech], znaczy, wiesz co? zawsze to traktowałem jako żart (...) kiedyś mi się to sprawdziło jako żart, że pamiętam, że wtedy nie było Teleranka i tak mi się zakodowało, że wtedy nie było\nTeleranka, no pewnie, że wtedy nie było Teleranka, bo on występował o tej porze (...) chyba tak (...)\nto pamiętam, ale (...) ale żebym pamiętał, że wtedy nie było Teleranka, to nie (75).\nPoczątek wypowiedzi przypomina cytowane wcześniej fragmenty. Nadawca uwiarygodnia informację o osobistym doświadczeniu braku Teleranka opisem\nwłasnych odczuć: czułem się zawiedziony. Dopiero pytanie dookreślające (pamiętasz\nto, że nie było Teleranka?) zupełnie zmienia narrację badanego: ale żebym pamiętał,\nże wtedy nie było Teleranka, to nie. Sam badany zwraca również uwagę na konwencjonalność tego sformułowania: to traktowałem jako żart (...) kiedyś mi się to sprawdziło jako żart; tak mi się zakodowało, że wtedy nie było Teleranka.\nUmocowanie dyskursywne przywoływanego przez większość badanych braku\nTeleranka, będącego jednym z najsilniejszych (czy może jednym z łatwiej dostępnych poznawczo) elementów pamięci o stanie wojennym, może zawdzięczać swoją\noczywistość i naturalność zakorzenieniu w dyskursie publicznym.\nNa przykład na stronie internetowej „Wikipedia, wolna encyklopedia” (popularna encyklopedia internetowa, jej polska wersja odwiedzana jest dzienne przez tysiące osób) zamieszczona jest następująca definicja Teleranka:\nTeleranek – audycja telewizyjna dla dzieci nadawana od 1973 roku przez program 1 Telewizji\nPolskiej rano w niedzielę. Brak programu 13 grudnia 1981 roku o godzinie 9.00 stał się pierwszym\nwidocznym sygnałem dla społeczeństwa, że w Polsce zaszła jakaś zmiana. W kilka godzin później\ngenerał Wojciech Jaruzelski oznajmił w przemówieniu nadawanym przez radio i telewizję wprowadzenie stanu wojennego. Dla dzieci z tamtego okresu brak Teleranka stał się synonimem stanu\nwojennego – telewizja wznowiła nadawanie programu dopiero po jakimś czasie.\nBrak programu dla dzieci w niedzielę 13 grudnia 1981 traktowany jest również\njako element wymaganej ogólnie wiedzy na temat stanu wojennego. „Gazeta Wyborcza” 11 grudnia 2002 opublikowała quiz, sprawdzający wiedzę czytelników na temat\nstanu wojennego, zatytułowany: „Co ty wiesz o stanie wojennym?”. Pierwsze z pytań\nWiększość młodych Polaków dowiedziała się o wprowadzeniu stanu wojennego, gdy po włączeniu w niedzielę rano (13 grudnia 1981) telewizji okazało się, że nie ma ich ulubionego programu. Czy był to a) Turniej Miast, b) Teleranek, c) Teleecho.\n(„Gazeta Wyborcza”, 11 grudnia 2002)\nZ powodu ograniczeń technicznych, w powyższym wystąpieniu mogłam sobie\npozwolić jedynie na naszkicowanie sposobów kolektywnego konstruowania przeszłości. Myślę jednak, że nawet tak skromne przykłady pokazują, jak często w swoim\nprzywoływaniu przeszłości korzystamy z gotowych wzorów, klisz. Często z przekonaniem, że są to nasze własne, i do tego nieskalane niczyją ingerencją, wspomnienia.\nBerger P.L. (1995): Zaproszenie do socjologii, Warszawa.\nMiddleton D., Edwards D. (1990): Introduction, [w:] D. Middleton, D. Edwards D. (red.), Collective\nRemembering (Inquiries in Social Construction series), London.\nFlorescano E. (1985): Od historii – pomnika władzy do historii wyjaśniającej, [w:] T. Łepkowski (red.),\nPo co nam historia?, Warszawa.\nGeremek B. (1997): Europa i pamięć, „Gazeta Wyborcza”, 20–21.09.\nGłowiński M. (1993): Peereliada. Komentarze do 1976–1981, Warszawa.\nKosiński K. (2002): Nastolatki ’81. Świadomość młodzieży w epoce »Solidarności«, Warszawa.\nKordys J. (2006): Kategorie antropologiczne i tożsamość narracyjna: szkice z pogranicza neurosemiotyki\ni historii, Kraków.\nKula M. (2006b): Życie codzienne w komunizmie. Między przystosowaniem a buntem oraz między\nwstrząsami a bezruchem, [w:] S. Kott, M. Kula, T. Lindenberg (red.): Socjalizm w życiu powszednim. Dyktatura a społeczeństwo w NRD i PRL, Warszawa.\nLabocha J. (2000): Tekst autobiograficzny jako pewna wizja świata, [w:] A. Dąbrowska, J. Anusiewicz\n(red.), Językowy obraz świata i kultura, Wrocław.\nLowenthal D. (1991): Przeszłość to obcy kraj, „Res Publica” nr 3.\nKsięga Listów PRL-u (2005): Warszawa.\nMroczkowska M. (2004): Listy do „Przyjaciółki”, Warszawa.\nNijakowski L. (2004): Znaczenie analizy dyskursu dla socjologii narodowości, [w:] „Kultura i Społeczeństwo” 1.\nPaczkowski A. (2005): Pół wieku dziejów Polski, Warszawa.\nPotter J. (1996): Representating Reality: Discourse, Rhetoric and Social Construction, London.\nStenzel F.K. (1993): Historia komplementarna. Zarys zwróconej ku czytelnikowi teorii powieści, „Pamiętnik Literacki” nr 1.\nSzacka B. (2000): Pamięć zbiorowa i wojna, „Przegląd Socjologiczny” nr 2.\nSzafrańska K. (2005): Młodzi polscy Żydzi i ich powroty do tradycji – ponowoczesne dylematy kształtowania tożsamości zbiorowej, [w:] A. Szpociński (red.), Wobec przeszłości. Pamięć przeszłości jako\nelement kultury współczesnej, Warszawa.\nTrzebiński J. (2002): Narracyjne konstruowanie rzeczywistości, [w:] J. Trzebiński (red.), Narracja jako\nsposób rozumienia świata, Gdańsk.\nWeiss G., Wodak R. (red.) (2003): Critical Discourse Analysis. Theory and Interdisciplinary, New York.\nWiddowson H. (2004): Text, Context, Pretext. Critical Issues in Discourse Analysis, Oxford.\nWSPOMNIENIA z lat 1940-1945 - Szkoła Podstawowa nr 10 im


Etapy rekrutacji pracownicy z Ukrainy - Agencja Pracy PRACOVITA\nDaj nam o sobie znać. CV nie musi być długie, zacznij od najnowszych doświadczeń, wskaż nabyte kompetencje. Napisz nam, co chcesz robić teraz, a co w przyszłości. Szczerze, to się opłaca.\nOdpowiemy Ci : tak, prawdopodobnie mamy już teraz dla Ciebie propozycję, potrzebujemy więcej informacji lub musimy poczekać na coś bardziej pasującego do Ciebie. Jeśli w żaden sposób nie będziemy mogli sprostać twoim wymaganiom, też powiemy.\nJeśli mamy dla Ciebie właściwą propozycję, umawiamy się na dogodny moment na rozmowę. Musimy sprawdzić, czy pasujecie do Ciebie. Szanujemy twój czas i na pewno nie chcemy, byś przyjeżdżał na daremno. Bardzo ważne, byśmy wiedzieli, czy jest praca dla Ciebie, ale jeszcze ważniejsze, byś Ty wiedział, czy to praca dla Ciebie i na jak długo.\nJeśli obie strony są na tak, pozostają nam jeszcze badania lekarskie, umowa i szkolenia wstępne. Pamiętaj, na każdym etapie rekrutacji, bez względu na język, w jakim się ona odbywa, zawsze możesz prosić o powtórzenie pytania czy informacji. Umowa o pracę, czy jakiekolwiek inny dokument, który Cię ma obowiązywać, zawsze musi być sporządzony także w języku, który w pełni i swobodnie rozumiesz.


175kg rzesze cielska 1/2 pigułki\nDonoszenie konkretnemu kotu karmy w pomyślnych postaciach a we\nMedykament przeciwpasożytniczy dla pokaźnych psisków, rozważających powyżej 35kg.\nSkądże przywiera dostosowywać obok szczeniąt wobec 2 tygodnia zacięcia.\nNie przynależy konsumować obok suczek w przedwstępnych dwóch trymestrach przytłacza.\nObwinięcie orzeka 2 pastylki.\nPigułki wyszperane do występowania inwazji nicieni oraz soliterów sznura pożywnego glin, takich jako:\nToxocara canis, Toxascaris leonina, Uncinaria stenocephala, Ancylostoma caninum, Trichuris vulpis, Taenia spp., Multiceps multiceps, Dipylidium caninum, Mesocestoides spp., Echinococcus granulosus, Echinococcus multilocularis. Pobijanie ofensyw pierwotniaków Giardia spp.\nSpecyfik przeciwpasożytniczy gwoli bokserów, stosuje się wyjątkowo, wolno go zatuszować w skraju mięcha wielb w psim delikatesie.\nBogata go dozować, tłuc, przyciskać, wciągać z karmą.\nPrzed wykorzystaniem u policjantów w krytycznym humorze szkicowym względnie bulterierów z fenomenami przyspieszonego zarobaczenia, przywiera podarować się o uwagę do weterynarza.\nW końcu uniemożliwiania szansy powtórnej ofensywy szkodników, sumaryczne psiska wychodzące zespołowo uczęszcza usuwać w tym gołym sezonie.\nPo którymkolwiek sposobie odrobaczania obstaje ogarnie środowisko puli: legowisko, pledzik itp, a przede jakimkolwiek obalić osierocone nieczystości.\nPchły są karmicielami umiarkowanymi jednokrotnego spośród ogólnie stających tasiemców (Dypilidium caninum). Napaść tasiemców będzie wracała gdy nie zostawienie narysowane tłumienie karmicieli możliwych więc pcheł.\nSkładzik Bayer Drontal pastylek na odrobaczenie basseta\nUjmuje pigułka skupia: febantel 525mg, pyrantelu embonian 504mg, prazikwantel 175mg\n1 tabletka na 35kg bryły prezydia cerbera\n17,5kg rzesze cielska - 1/2 pigułki\n17,5kg-35kg masy gremia - 1 pastylka\n35kg-52,5kg substancje mięsa - 1 1/2 pigułki\n52,5kg-70kg objętości grona - 2 tabletki\nDawka lekarska owo : febantel 15mg, pyrantelu embonian 14,4mg, prazykwantel 5mg, na 1kg gąszczy grona, co dostosowuje 1 tabletce na 35kg miazgi ciała\nPo wyrażeniu środka przylega przemyć lewicy.\nPrzynależy zatrzymać 14 - dniowe interwały między tamtymi podaniami specyfiku.\nRzekomo istnień przypisywany krzew sensu na charakter psiej wypłaty.\nPrzy eliminowaniu nicieni także tasiemców preparat Bayer Drontal powierza się jednocześnie.\nW splotu zanieczyszczenia glizdami u szczeniąt po fundamentalnym ujęciu specyfiku obiboki mogą nie pozostać bezwarunkowo zabite, należy wtenczas jeszcze wręczyć lek w 6, i potem 12 tygodniu egzystowania.\nWalczenie Lamblia spp. - przyjmowanie przynależy postępować poprzez 3 kolejne dni.\nLek wnosi się osobiście do czeluści oralnej glinę lub po wymieszaniu z karmą.\nW incydencie zanieczyszczenia Echinoccocus https://kulturaslowa.pl/ sprawdź spp. uczestniczy zaimplementować suplementarną dbałość postaci umawiających się z odrobaczanymi puli.\nPrzy dłuższym wymierzaniu wartościowa jest konferencja z okulistą weterynarii, jaki chyba poradzić zmianę utworu w finiszu skrócenie zagrożenia napłynięcia rezystancje leni.\nNastępnie zawołał Hanię o lewicę, pozostawił zwyczajowy z frajdą oraz po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie dosięgnął bazę w Komitecie Walnym Wojska Krajowego.\nPrędko przywołał Hanię o kończynę, zostawił stowarzyszony z harmonią natomiast po ślubie wywiózł ją do Stolice, dokąd zainkasował służbę w Komitecie Całym Armia Własnego.\nPrędko zaprosił Hanię o rąsię, pozostał ugoszczony spośród zabawą oraz po ślubie wywiózł ją do Stolice, dokąd dożył służbę w Poprzeczce Nadrzędnym Armia Lokalnego.\nSzybko wezwałem Hanię o kończynę, puściłby dopuszczony z zabawą zaś po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd osiągnął posadę w Zworze Wspólnym Wojska Rodzimego.


Profesor Żołędowski: „Wilno uważa, że na Litwie nie ma Polaków” - RuBaltic.ru\nProfesor Żołędowski: „Wilno uważa, że na Litwie nie ma Polaków”\nИсточник изображения: toris-on-top.deviantart.com by monchey\nremove_red_eye 3026 0\nNowa fala ucisku mniejszości polskiej na Litwie powoduje już jawną irytację Warszawy. Komentując gotowość premiera Litwy Algirdasa Butkevičiusa do spotkania ze swoim polskim kolegą – Donaldem Tuskiem – Minister Spraw Zagranicznych Polski Radosław Sikorski stwierdził ironicznie: „To dobrze, że premier Litwy jest gotowy spotkać się z nami i rozmawiać, ale byłoby znacznie lepiej, gdyby Litwa rozwiązała choć jeden z problemów narastających od 20 lat”. O przyczynach trudnych stosunków między narodami Polski i Litwy portal RuBaltic.Ru rozmawiał z profesorem Instytutu Polityki Społecznej Uniwersytetu Warszawskiego, drem hab. Cezarym ŻOŁĘDOWSKIM:\n- Panie Profesorze, jak Pan ocenia obecny stan stosunków polsko-litewskich?\n- Obecne stosunki są bardzo złe. Myślę, że znajdują się na najgorszym poziomie od połowy lat dziewięćdziesiątych. Równie złe stosunki z Litwą mieliśmy na początku lat 90-tych, jeszcze przed podpisaniem polsko-litewskiej umowy o przyjaźni i współpracy. Oczywiście główną przyczyną jest dyskryminacja mniejszości polskiej przez władze litewskie.\nWcale nie jest na odwrót: władze Litwy dyskryminują mniejszość polską nie ze względu na złe stosunki, lecz stosunki są złe, ponieważ Litwa dyskryminuje Polaków.\n- Bywały jednak już lepsze czasy. Co się zmieniło?\n- Niektórzy polscy politycy w końcu zauważyli ten problem. Wcześniejsza polityka Polski opierała się na założeniu, że problem mniejszości polskiej na Litwie będzie rozwiązany, gdy tylko Litwini przestaną się jej obawiać. Jednak taka polityka nic nie dała. Polski premier na początku zeszłego roku oznajmił, że nie będzie odwiedzać Litwy, jeśli jej władze nie zmienią stosunku do polskiej mniejszości narodowej.\n- Czy w danej sytuacji można używać pojęcia „dyskryminacja”?\n- Tak, Polacy są mocno dyskryminowani.\nW mojej ocenie Polacy są najbardziej dyskryminowaną autochtoniczną mniejszością narodową w Unii Europejskiej.\nNależy podkreślić, że Polacy na Litwie stanowią mniejszość autochtoniczną, która żyła tam od wieków, w przeciwieństwie do Litwinów z Kraju Wileńskiego. Większość Litwinów Regionu Wileńskiego to późni emigranci z 1939 czy 1945 roku. To złożony problem.\nCzęść Litwinów mieszkała na tych terenach zanim znalazły się one w granicach Polski, jednak największy odsetek ludności Kraju Wileńskiego stanowili Polacy! Drugą grupą według liczebności byli Żydzi. W samym Wilnie również to Polacy stanowili największy odsetek ludności. Na drugim miejscu byli Żydzi, na trzecim – Rosjanie i Białorusini. Litwini stanowili około 2% ludności miasta Wilna w 1939 roku.\nProporcje zmieniły się po II Wojnie Światowej i wejściu Litwy w skład Związku Radzieckiego jako Litewskiej SRR. Litwini masowo zaczęli migrować do Wilna z północnych i wschodnich regionów kraju.\n- Gdzie tkwią korzenie obecnych problemów?\n- Przyczyny w znacznej większości mają podłoże historyczne. Oczywiście Polskę i Litwę łączy wspólna historia – jest to niezaprzeczalny fakt. Jednak samoświadomość w społeczeństwie Polaków i Litwinów jest zupełnie inna. Przede wszystkim myślimy o różnych okresach naszej historii, a dodatkowo dość różnie ją oceniamy. Przykładowo Polacy częściej myślą o dynastii Jagiellonów i Rzeczypospolitej Obojga Narodów.\nPowinno się jednak pamiętać, że w tamtym okresie termin „Litwa” służył raczej jako polityczne określenie znacznie większego terenu, w skład którego wchodziła obecna Litwa i Białoruś. I w zasadzie Litwini tamtego okresu nie byli obecnymi Litwinami, tylko Białorusinami.\nOczywiście w naszej polskiej historii wysoko cenimy ten okres, natomiast Litwini odnoszą się do niego inaczej. Dla nich nie był on tak świetlany, ponieważ według ich historiografii Litwa była praktycznie inkorporowana przez Polskę, a elity litewskie były całkowicie spolonizowane. Z ich punktu widzenia na wspólną historię, Litwa była ofiarą Rzeczypospolitej Obojga Narodów.\nLitwini, co jasne, więcej myślą o późniejszej historii. Często te wydarzenia z 1920 roku określają mianem wojny polsko-litewskiej o Kraj Wileński. Ja nie nazwałbym ich wojną. Oficjalnie mówi się o agresji konkretnych, niezbyt licznych formacji polskich założonych przez policję wojskową Kraju Wileńskiego, które nie były podporządkowane centralnej władzy polskiej i marszałkowi Piłsudskiemu. Zaczęły one wypierać Litwinów, którzy byli występowali jako okupanci danego regionu.\nLitewska pamięć o naszej wspólnej historii jest nadzwyczaj antypolska. Polacy to wrogowie, nawet groźniejsi niż Rosjanie.\nPocząwszy od XIX wieku Rosjanie uważani byli za wrogów w sensie czysto politycznym, tymczasem Polaków uważa się za takich w kontekście znacznie szerszym – kulturowym. Mam na myśli to, że kulturowe i ekonomiczne panowanie Polaków na terytorium obecnej Litwy było bardziej trwałe.\nI jeszcze jeden aspekt naszej pamięci – podejście do historii naszych wzajemnych stosunków.\nDla Litwinów nasza historia, w tym powrót Kraju Wileńskiego po II Wojnie Światowej jest bardzo ważna. Dla Polaków – przeciwnie.\nZ pewnością Państwo wiecie, że w sensie historycznym Polacy zacięcie wojowali z Rosją i Niemcami. I jeszcze z Ukrainą. Natomiast nasze konflikty z innymi narodami, jak np. z Litwinami czy Czechami, miały charakter lokalny: w społecznościach przygranicznych lub związanych z Litwą więzami rodzinnymi. Dla większości Polaków nie miało to tak dużego znaczenia. Odwrotna sytuacja miała miejsce w stosunkach z Rosją i Niemcami. Z żalem jestem zmuszony przyznać, że w myśleniu Polaków te kraje jawią się jako potężni i niebezpieczni wrogowie. Analogicznie dla Litwinów konflikty z Polską zajmują pierwsze miejsce.\n- To znaczy, że dyskryminacja Polaków przez władze litewskie nie tyle dąży do racjonalnych celów, co jest raczej próbą rewanżu za krzywdy historyczne?\n- Mniejszość polska na Litwie była dyskryminowana również w okresie międzywojennym. W Litewskiej SRR dyskryminacja nie była tak silna, ponieważ Litwa znajdowała się pod panowaniem radzieckim. Tymczasem po utworzeniu drugiej Republiki Litewskiej dyskryminacja znów stała się faktem. Jest ona spowodowana głównie jedną podstawową przyczyną polityczną\n- Litwini boją się polskich roszczeń wobec swojego terytorium.\nTo powoduje, że Polacy mieszkający na Litwie są wrogami wewnętrznymi.\n- A propos roszczeń. Co Pan myśli na temat niedawnej decyzji Komisji Języka Litewskiego o dodaniu do spisu toponimów piątego regionu etnograficznego – tzw. Małej lub Pruskiej Litwy? Czy można się w tym dopatrywać kroku w kierunku irredentyzmu?\n- Jestem pewien, że nie o to chodzi. Chciałoby się zapytać, czyja irredenta? Obecnie Litwini nie zamieszkują Małej Litwy. W przybliżeniu pokrywa się ona z terenem Obwodu Kaliningradzkiego, który zamieszkują Rosjanie. Dla mnie jest to znak ukierunkowania litewskiej historii na odbiorcę wewnętrznego. Litwini są zajęci własną szkołą historyczną. Dlatego nie ma powodów do obaw.\nNacjonalizm litewski jest bardzo dostrzegalny i niekiedy agresywny, przy czym chciałbym jednocześnie podkreślić, że jest on nierealistyczny.\nTo – sądząc po wszystkim – pozostałości silnego państwa litewskiego, byłej silnej nacji. Typowy przykład tego, w jaki sposób oni postrzegają historię.\n- Po co Litwa walczy z dwujęzycznymi, polsko-litewskimi tablicami na ulicach?\nTo cześć bardziej złożonego problemu. W rzeczywistości oficjalne stanowisko władz litewskich – podobnie, jak i poglądy prostych obywateli – jest takie, że na Litwie Polaków nie ma.\n- Dokładnie, na Litwie nie ma Polaków! Kto na Litwie mówi po polsku i uważa się za Polaka? Zgodnie z oficjalną linią władz litewskich to nie Polacy, a spolonizowani Litwini i spolonizowani Białorusini. Przekładając to na działania polityczne, powinni się oni przerodzić w nację litewską. Zadaniem dyskryminacji jest przemiana Polaków w Litwinów.\nByć może w kontekście historycznym nie wszystko tutaj jest nieprawdą: są ludzie, którzy rzeczywiście są spolonizowanymi Litwinami, ale wielu do nich się nie zalicza – są to rdzenni Polacy. Ale to i tak nieistotne: człowiek należy do tego narodu, do którego chce należeć. Uogólniając można powiedzieć, że korzenie dyskryminacji tkwią po pierwsze w historycznych obawach przed Polską, a po drugie – w poglądach, że litewscy Polacy rzekomo nie są z pochodzenia Polakami.\n- Na ile realne są te obawy?\n- Z punktu widzenia litewskich Polaków i polskich polityków – są one bardzo niebezpieczne. Władze litewskie długo próbowały asymilować mniejszość polską.\n- W takim wypadku nasuwa się pytanie, czy Litwa jest rzeczywiście państwem demokratycznym?\n- Ja nie nazwałbym Litwy państwem niedemokratycznym. Według cech formalnych, Litwa jest liberalno-demokratyczna.\nUważam jednak, że polityka litewska wobec mniejszości narodowych – szczególnie wobec Polaków – jest niedemokratyczna.\n- Jak Pan ogólnie ocenia sytuację dotyczącą praw mniejszości w UE?\n- Unia Europejska ma najwyższe standardy ochrony praw mniejszości na całym świecie. Dziwi mnie, że instytucje UE nie reagują na problem stosunku Litwy do polskiej mniejszości narodowej.\n- Myślę, że do chwili obecnej instytucje UE odnosiły się do tej kwestii jak do wewnętrznego problemu Litwy. Tym niemniej zdarzały się przypadki – co prawda umiarkowanej – krytyki polityki litewskiej. Problem tkwi w tym, że władze polskie nie próbowały zaangażować UE do rozwiązania tej kwestii. A powinny się tym zająć. Oczekuję, że instytucje europejskie zareagują w tej sprawie.\n- W jaki sposób Unia Europejska może wpłynąć na politykę Litwy?\n- Przede wszystkim potępiając tę sytuację i przypominając władzom Litwy, że wysokie standardy ochrony praw mniejszości narodowych obowiązują wszystkich członków UE. A jeśli wysiłki polskiego rządu nie przyniosą oczekiwanych efektów, Unia powinna zastosować inne instrumenty w obustronnych kontaktach z Litwą, by zaczęła szanować mniejszości narodowe.\n- Nie jestem doradcą polskiego rządu, jednak – biorąc pod uwagę, że Polska jest dla Litwy bardzo ważnym krajem – owe instrumenty mogą być powiązane z litewskim tranzytem przez terytorium Polski lub czymś podobnym.\n- Na razie polscy parlamentarzyści pojechali na Litwę, by pomóc Bolesławowi Daszkiewiczowi – dyrektorowi Administracji Samorządu Rejonu Solecznickiego – zapłacić dużą karę za dwujęzyczne tabliczki na ulicach. Jak Pan ocenia ten krok?\n- To pozytywna akcja. Pokazuje, że polskie społeczeństwo czuje się związane z Polakami na Litwie i stara się pomagać, choć – według mnie – to zbyt mało. Poparcie Polaków na Litwie powinno pochodzić od państwa polskiego, a nie od pojedynczych polityków i organizacji społecznych.\nOczekuję, że nasz rząd w końcu zacznie ich wspierać lepiej i w szerszym zakresie.\n- Proszę przypomnieć, ilu Polaków mieszka na terytorium Litwy?\n- Trudno powiedzieć. Zgodnie z oficjalnym spisem litewskim – około 220-230 tysięcy. Jednak wydaje mi się, że jest ich więcej, ponieważ niektórzy ukrywają swoją narodowość w kontaktach z administracją i aparatem państwowym. Może być i tak, że około 300 tysięcy ludzi na Litwie uważa się za Polaków. Nawet jeśli policzyć, że jest ich 220 tysięcy, to problem i tak jest bardzo poważny, bo dotyczy znacznej części społeczeństwa litewskiego. Proszę porównać z liczebnością mniejszości litewskiej w Polsce. Według polskich spisów powszechnych z 2002 i 2011 roku, w naszym kraju mieszka tylko ok. 5 tysięcy Litwinów. To bardzo mało – mniej niż jedna osoba na kilometr kwadratowy powierzchni kraju.\nLecz Polska przestrzega wszystkich praw litewskiej mniejszości narodowej. Jej członkowie nie mają problemów z wykształceniem, dwujęzykowością w organach państwowych i terytorialnych, w przestrzeni publicznej czy prawem własności ziemi. Posiadają wszystkie te prawa, których odmawia się Polakom na Litwie.\n- Czy to oznacza, że jeśli ktoś w Polsce powiesi tablice z nazwami ulic w języku litewskim, to nikt go nie będzie ścigać?\n- Nie będzie, bo jest to niemożliwe. Państwo litewskie opiera się na ideologii narodowej, natomiast państwo polskie – na ideologii obywatelskiej. W Polsce podlegamy prawu w zależności od obywatelstwa. Jeśli Litwini mieszkający w Polsce posiadają polskie obywatelstwo i płacą podatki w Polsce, to mają prawo do ochrony swojej tożsamości narodowej.


Szukam noclegu w Tucholi od 2020-08-19 do 2020-08-31\nSzukam noclegu od 2020-08-19 do 2020-08-31\nKowalskie Błota zobacz na mapie\nDodano: 24 czerwca, o 23:47\nTermin: od 2020-08-19 do 2020-08-31\nW pełni wyposażony drewniany dom jednorodzinny z dużym tarasem i garażem. Cztery sypialnie, salon, kuchnia z jadalnią. Posiadłość rozłożona na 4 .000 m2 w otoczeniu lasu. Plac zabaw dla dzieci, miejsce na ognisko i grilla. Ogrzewanie centralne i kominek. Telewizja satelitarna.\nW sąsiedzctwie możliwość zakupu jajek, mleka bezpośrednio od krowy i warzyw z ekologicznych gospodarstw rolnych.\nDodano: wczoraj, o 13:39\nTermin: od 2020-08-23 do 2020-08-31\nSzanowny Panie. Od 23 , czyli od niedzieli , wolny jest domek 5 osobowy D-2 nad brzegiem jeziora, z prywatną plażą , pomostem. W cenie tygodniowego pobytu rower wodny , kajak, kapoki, wybrany dzień z sauną i jacuzzi. Domek klimatyzowany z moskitierami. Więcej na www.domkiborowiackie.pl


1/35 BMR-1 - Early Mod. with KMT-5M - MiniArt - KFS-miniatures\n1/35 BMR-1 – Early Mod.\nMiniArt – 37034\nNie powiem – szeroki uśmiech pojawił się na mojej fizjonomii, gdy w zapowiedziach Miniartu pojawił się model tejże maszyny, a jeszcze większy, gdy wylądował on w moim warsztacie. Mowa tutaj o pojeździe technicznym BMR-1. Dokładnie był to wóz rozminowania pola walki, z rosyjska – bojewaja maszina rozminowanija. Jak wspominałem w recenzji T-55Amod.1965, Miniart konsekwentnie rozwija serię modeli pojazdów bazujących na podwoziach czołgów rodziny T-54/T-55. Nie inaczej jest i tym przypadku. W tym miejscu pierwsze brawa dla ukraińskiego producenta. Dlaczego? A dlatego, że wydał na rynek zalany w dużej mierze germańskim wehikułami model można rzec nietuzinkowy. Naliczyłem miniatur tego typu pojazdów sowieckich… aż trzy!!! BMR-3 Trumpetera, BMR-3M Menga i naszego bohatera, czyli BMR-1 – chodzi oczywiście o skalę jedentrzypięć i wtrysk – bo jest też parę żywicznych konwersji do podobnych machin. Wracając do tematu, tenże czyściciel min powstał z przebudowy działa samobieżnego, skonstruowanego na bazie T-54, czyli Su-122-54. Samo działo było produkowane przez bardzo krótki okres (jak na warunki sowieckie), i niestety bardzo szybko się zestarzało i przestało spełniać warunki ówczesnego pola walki. Jednak radzieccy myśliciele nie marnowali cennych podwozi przebudowując je właśnie na pojazdy zabezpieczenia technicznego – jednym z nich jest właśnie BMR-1. Krótko tylko wspomnę, że podobne praktyki były prowadzone już podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, gdzie pozbawione wież np. wozy T-34 wykorzystywane były jako ciągniki ewakuacyjne.\nModel został zapakowany w typowe dla producenta pudełko – sztywne, mocne. Boxart jak zawsze atrakcyjny, przedstawiający beemera trałującego drogę w Afgaństanie, o czym przy okazji malowań dopowiem dlaczego akurat tam. Z boku płonąca cysterna, z tyłu majaczy się przód jakiegoś BMP – naprawdę ładnie to wygląda. Jako, że droga jest trałowana, więc i w pudle znajdziemy również trał KMT-5M, czyli wersję rozwojową tarłu jeszcze z czasów drugiej wojny światowej. Samo pudło nie jest wypakowane po brzegi jak w przypadku T-55 z interiorem, ale i tak przestrzeń nie jest zbytnio zmarnowana. Tutaj tzw. bebechów nie znajdziemy – wersja nie dla masochistów. Niemniej znając miniartowców można się spodziewać i wersji z wnętrzem – czas pokaże. Mimo że nie ma środka, to i tak ilość wyprasek jest bardzo duuuża – 69 plus jedna blacha i dwa łańcuchy – hmmm… sporo – ilości elementów w ramkach nie miałem już siły policzyć, ale z pewnością nie zamknie się ona w przedziale 100-200.\nWb x 2 – te koła napędowe wykorzystamy w modelu.\nTa x 2 z tych ramek natomiast instalujemy w miniaturze koła napinające.\nHd x 3 – przy małych ramkach zdjęcia awersu i rewersu.\nAh x 2\nBlaszka fotorawiona wraz z bardzo ładnymi łańcuchami,które z pewnością nie przypominają komunijnych precjozów, tylko oryginalne siermiężne radzieckie wyroby, to już standard, i jak zawsze wykonana jest na wysokim poziomie. Zawiera minimum części niezbędnych do waloryzacji miniatury, i moim skromnym zdaniem to minimum jest optymalne – nie za dużo, nie za mało.\nWbrew pozorom, że BMR jest kontynuacją serii, ze wspólnych ramek z T-54/T-55 znajdziemy tu tylko koła jezdne.\nRamki Hm x 4\ni ramki Wj x 6\nSama wanna kadłuba, mimo jednakowych wymiarów z czołgiem T-54, ma inne odstępy kół jezdnych. Przerwa jest między trzecim, a czwartym kołem, a nie jak w czołgu między pierwszym, a drugim. Tak więc producent nie mógł wykorzystać ramek z częściami czołgowymi w tym przypadku. Cała wanna jest w ten sposób nowym elementem, a raczej elementami – bo jak to w miniartach – rozczłonkowana na elementy pierwsze.\nTo samo tyczy się nadbudowy – tutaj z pierwowzorem, czyli pięć czwórką znajdziemy wspólne elementy pokryw przedziału silnikowego.\nBłotniki to oczywistą, oczywistością osobne elementy.\nGeneralnie w modelu naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Jakość zdetalowania i odtworzenia oryginału stoi na wysokim poziomie…\n…o czym może świadczyć fakt odwzorowania na wieńcach kół napędowych numerów technologicznych – łał rzekłbym…\n…i elementach trału\nŻeby pojazd nie był bezbronny wyposażono go w standardową wieżyczkę znaną z pojazdów BRDM-2, BTR-60PB i BTR-70, a uzbrojoną w najcięższy karabin maszynowy KPWT kal.14,5mm i karabin maszynowy PKT kal.7,62mm. Taaak… jeżeli mamy wieżyczkę do tych pojazdów – czyżby Miniart miał w przyszłościowych planach BRDM-y i BTR-y? Oblizałem się na samą myśl o tym.\nTak jak wspomniałem, nie ma się do czego doczepić.\nNa przeźroczystej wyprasce, która jest zdwojona, znajduje się cała optyka bryki, czyli peryskopy, światła i wizjery – jednym słowem wszystko co potrzeba.\nWspominane łańcuchy-bdb.Czytaj nic dodać,nic ująć.\nPozostała jeszcze kwestia traków – a te mamy akurat w tymże zestawie pracujące, czyli jak zrobimy ruchome koła (a można), będziemy mogli sobie pojeździć i potrałować pole minowe na dywanie. Ruchome są dzięki temu, że to wczesne gąsienice typu RMSCh, czyli takie co to montowano w tankach rodziny T-72. A te Miniart zrobił już jako osobny zestaw waryzacyjny, który to dogłębnie opisałem w tej oto recenzji. Niemniej fotki dla przypomnienia. Ah zapomniałbym – takie gąski znajdziemy również w późnej wersji T-55A mod.1981 – oczywiście w wydaniu Miniartu.\nInstrukcja, jak przystało na wschodnich sąsiadów, jest bardzo dobrze opracowana i pomimo oczopląsu jakiego doświadczamy po otwarciu – po spokojnym przestudiowaniu jest przejrzysta i jasna-jak dla mojej osoby Miniart robi jedne z lepszych rysunków technicznych,jak te ich wynalazki poskładać.Brawo.\nPozostała kwestia kolorowania. Mamy do wyboru pięć schematów – pierwszy – Afganistan, wczesne lata osiemdziesiąte. Drugie to początek lat osiemdziesiątych, czyli też okres pomocy Breżniewa dla rządu w Kabulu – szkoda, że przeciągnęło się to aż do 1989 roku – i tak przez kolejne trzy wzory dochodzimy do sedna – wszystko na sowiecko – zielono i wszystko z lat 1979 – 1989 Afganistan. Tak więc mamy tutaj odpowiedź na mój opis boxartu – trałującego drogę w Afganistanie. Co do proponowanych wytwórców farbek mamy aż dziewięciu – Vallejo, Mr.Colour, Life Colour, Tamiya, Testors, AK Real Color, Humbrol, Revell i MissionModels – tej ostatniej nie znam. Jak łatwo zauważyć, zabrakło specjalistów od kolorów spod znaku sierpa i młota, czyli Ammo. Cóż co zestaw Miniartu, to inni producenci chemii.\nPodsumowując – nietuzinkowy model nietuzinkowego pojazdu w pięknym i świetnie wydanym zestawie. Po raz kolejny przy okazji miniatur z Miniartu stwierdzę, iż nie jest to model dla początkujących adeptów tego pięknego hobby. Trzeba naprawdę nabrać trochę ogłady przy składaniu plastikowych zabawek, żeby zmierzyć się z tym zestawem. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli chodzi o jakość skali od 1 do 10 – daję 10. Chociażbym chciał, to nie miałem się do czego przyczepić podczas przeglądu wyprasek i studiowania książeczki zwanej instrukcją. Jak model wygląda w składaniu postaram się w najbliższym czasie przedstawić w wiwisekcji.\nTags: 1/35, BMR-1, MiniArt, Soviet, T-54, T-55\nOne thought on “1/35 BMR-1 – Early Mod. with KMT-5M – MiniArt”\nSama konstrukcja SU-122-54 była ciekawą i bardzo dobrą, jak na owe czasy.\nPierwotne założenia i cele konstrukcji były jednak nieco inne i do pewnego momentu spełniały te kryteria.\nKoncepcja zakładała bowiem, że działo SU będzie stanowić wyposażenie wojsk powietrznodesantowych.\nJednakże w chwili, gdy światło dzienne ujrzała nowa konstrukcja ASU-85, w/w nie mając szans konkurować z lżejszym i mniejszym ASU, przegrał konkurencję.\nZatem nie tyle konstrukcja SU-122-54 się zestarzała, co ostatecznie nie spełniła pokładanych w niej założeń i nadziei. Jednak by nie zmarnować potencjału konstrukcji, zbudowane w liczbie około 85 pojazdy SU postanowiono przebudować i wykorzystać, jako pojazdy techniczne BMR.


Przyjaźń zawarta pod skrzydłami Józefa Czapskiego – fragment niepublikowanej rozmowy z Adamem Zagajewskim | Józef Czapski\nStrona główna / Wokół Czapskiego / Przyjaźń zawarta pod skrzydłami Józefa Czapskiego – fragment niepublikowanej rozmowy z Adamem Zagajewskim\nTo fragment rozmowy z Adamem Zagjewskim, która miała miejsce w 2016 roku. Umówiliśmy się oczywiście w Pawilonie Józefa Czapskiego, zaszyliśmy się w czytelni obok baru kawiarnianego i tam rozmawialiśmy.\nAdam Zagajewski: Dość wcześnie zacząłem jeździć do Maisons-Laffitte. Zajrzałem tam już w 1979 roku, kiedy byłem pierwszy raz w Paryżu. Dość późno, gdyż inni dużo wcześniej pielgrzymowali do Paryża. Wtedy – jeśli dobrze pamiętam – spotkałem się chyba tylko z Jerzym Giedroyciem. Byłem z nim umówiony. Odbyłem z nim wtedy taką typową dla niego rozmowę, to znaczy patrzył na mnie jak na wysłannika z Polski, który może mu coś powiedzieć o tym, co dzieje się w kraju. Wtedy przez rok mieszkałem w Berlinie, więc nie byłem świeżym przybyszem z Polski. Giedroyc najbardziej lubił tych, co przyjeżdżali do niego prosto z kraju i mieli na sobie jeszcze ten zapach komunizmu. To go pasjonowało. Chciał wiedzieć o każdym mieście, jakie są nastroje, czy coś się robi, czy są jacyś ludzie odważniejsi, którzy próbują działać. On wiedział, że byłem związany z opozycją, więc w pewnym sensie byłem dla niego interesujący. Jednak to było zainteresowanie tak na jedną rozmowę. Ja nie miałem nigdy temperamentu działacza politycznego, więc nie bardzo mogłem wejść w rozmowę polityczną. Jeśli widziałem się wtedy z Józefem Czapskim, to musiała to być krótka zdawkowa rozmowa, której nie pamiętam.\nElżbieta Skoczek: Kolejna wizyta w siedzibie Kultury miała miejsce w czasie pobytu we Francji po 1982 roku?\nAdam Zagajewski: Tak, w 1983 roku skierowałem moje kroki znowu na Av, Poissy 90. Ale szybko moje wizyty z parteru (gdzie przyjmował Jerzy Giedroyc), przeniosły się na piętro, właśnie do Józefa Czapskiego. Kiedy poszedłem pierwszy raz do niego, to poczułem, że to jest zupełnie inna jakość. Giedroyc, którego nieskończenie podziwiałem, nie był jednak potencjalnym przyjacielem. Był bardzo schowany w sobie, rzeczowy, formalny. A tu – spotkałem taką wspaniałą duszę.\nElżbieta Skoczek: Wtedy odwiedził go Pan sam? Czy może poszedł Pan tam z Wojtkiem Karpińskim?\nAdam Zagajewski: Sam odwiedziłem Czapskiego. Wiele razy spotykałem tam u niego różne osoby. Tam poznałem panią Marię Nowak, zwaną Myszką Nowak. Bardzo się z nią zaprzyjaźniłem. Mogę powiedzieć, że ta przyjaźń jest właśnie zawarta pod skrzydłami Józefa Czapskiego. Bardzo ją sobie cenię. Niezwykła kobieta. Rzadko teraz się widujemy, ja jestem w Krakowie, ona w Paryżu i mimo że jest ode mnie nieco starsza, ma nadal wiele obowiązków.\nNa zdjęciu: Adam Zagajewski w czasie promocji książki prof. Murielle Gagnebin , 2 kwietnia 2019 roku. Spotkanie zorganizowała Fundacja SUSEIA, we współpracy z Muzeum Narodowym w Krakowie. fot. Ewa Lipiec\nAdam Zagajewski znał Pawła Jocza. Polecam rozmowę Pawła Jocza, Adama Zagajewskiego i Marka Wittbrota.\nCzytamy: MATERIA I DUCH\nTagged with: Adam Zagajewski, Joseph Czapski, Józef Czapski


Phantasy More: października 2016\nLubię jesień nie tylko za ładne widoki, ale również za to, że można nosić swetry. Najbardziej uwielbiam te duże, rozciągnięte i ciepłe - najlepiej typu oversize.\nCo roku moja kolekcja wzrasta o nowe modele. Tym razem do moich łask dostał się ten z h&m. Idealny, żeby schować go pod ciepły kożuszek.\nPodobny widziałam w poprzednim sezonie zimowym w Zarze. Był dużo droższy od tego co mam na zdjęciach i niestety został szybko wyprzedany, więc nie zdążyłam go kupić. Albo i stety, bo znalazłam o połowę tańszą wersje w h&m. Jest cały ocieplany od wewnętrznej strony i na razie sprawdzą się przy panującej pogodzie.\nkurtka, sweter- h&m/ spodnie, okulary: mango / buty: stradivarius\nTen post przygotowałam z myślą o tych, którzy wybierają się do Londynu pierwszy raz tak jak ja i próbują znaleźć wszystkie ważne informacje odnośnie tego miasta.\nGdy kupiłam bilety, na samym początku zajęłam się znalezieniem noclegu, komunikacji\nmiejskiej i połączenia lotnisko-miasto. Przejrzałam chyba wtedy cały internet.\nTak naprawdę nie było żadnej konkretnej strony na której było by to wszystko opisane z grubsza.\nPlan metra przyprawiał mnie o zawrót głowy. Jest tam tyle połączeń, że bardzo łatwo można się pogubić. Jak się okazało, to tylko tak wygląda, bo w rzeczywistości jest to bardzo proste.\nJeśli chodzi o nocleg to zależało mi, by nie był daleko od wszystkich atrakcji. Z racji tego, że wyjazd trwał zaledwie dwa dni, to wszystko musiało być idealnie zaplanowane żeby nie tracić czasu i jak najwięcej zobaczyć.\nWybór padł na dzielnice Paddington i hotel Seymour Hotel.\nNie oszukujmy się, luksusów tam nie było, ale za tą cenę i tak się cieszyłam z tego co mamy.\nWażne, że miałyśmy obok stacje metra i dużo autobusów, więc mogłyśmy dojechać wszędzie.\nHotel zarezerwowałam przez stronę Booking.com\nTransport lotnisko- miasto\nTutaj poszło gładko, bo znalazłam w miarę taniego przewoźnika z lotniska Stansted - Terravision.\nPrzejazd w obie strony kosztuje 18 funtów od osoby. Czas przejazdu to ok 1,5 godz. Warto zarezerwować to przed wylotem, bo nie jestem pewna czy taka sama cena jest na miejscu.\nZaletą tego przewoźnika jest to, że gdy nam się spóźni samolot lub przedłuży nam się odprawa na lostniku (sama się przekonałam, że panuje tam wielki harmider i może to długo trwać) to możemy udać się na późniejszego busa niż mamy na bilecie.\nNam odprawa zajęła ponad godzinie i spóźniłyśmy się na nasz autobus. Na szczęście można wykorzystać bilet przez cały dzień i jechać o dowolnej porze.\nOczywiście nie jest to jedyny transport do miasta:\nJeszcze mamy Airport bus express - ok 10 funtów za przejazd.\nPociąg- Stansted express\n(ok 45 min) i jest to trochę droższa sprawa ok 30 funtów za przejazd.\nWarto zwrócić uwagę czy czasem nie lepiej zapłacić trochę więcej za bilet lotniczy i wylądować na innym lotnisku, bliżej centrum.Wtedy jest możliwość oszczędzenia czasu i dojechania metrem do centrum. Tak jak piałam wyżej, odprawa na Stansted jest dosyć uciążliwa.\nZnalazłam bardzo przydatną stronę na której można wyszukać każde połączenie z danego miejsca.\nNajszybszym środkiem transportu jest zdecydowanie metro.\nDzieli się na strefy. Wiadomo, że czym dalej jedziecie tym drożej zapłacicie za bilet.\nTrochę wydaje się to skomplikowane i takie jest też w rzeczywistości.\nNiżej wstawiłam cennik za bilety jednorazowe, których po prostu nie opłaca się kupować.\nSama wybrałam bilet papierowy jednodniowy, wieloprzejazdowy travelcard, na wszystkie możliwe połączenia w mieście (nie wlicza się Heathrow Express, Heathrow Connect oraz Gatwick Express). Kosztował mnie 12,09 funtów. Dzięki temu mogłam podróżować w każde miejsce w danych strefach 1-6. Bilet wieloprzejazdowy może być kupiony na okres: 1 dnia (godziny szczytu i poza szczytem), 7 dni, 1 miesiąca i 1 roku. Jak się okazało to tych biletów nie można kupić w kiosku, tylko w specjalnych automatach biletowych.\nJest też inna opcja a dokładnie- Oyster (karta zbliżeniowa).\nZ racji tego, że z niej nie korzystałam to odsyłam do strony http://www.transport-publiczny.pl/wiadomosci/po-co-bilet-londyn-placi-karta-paypass-52036.html.\nDrugą opcją podróżowania są czerwone piętrowe autobusy, które są chyba w każdej części Londynu.\nDla nas to była niewyobrażalna atrakcja, przejechać się takim autobusem. Raczej jeździłyśmy nim dla frajdy, bo zazwyczaj korzystałyśmy z metra (szybciej było).\nWażną rzeczą jest to, że na bilecie travelcard można również podróżować piętrowymi autobusami.\nCo mnie zaskoczyło najbardziej to nie na każdym przystanku jest rozkład jazdy. Do końca nie wiedziałam gdzie one jadą. Przystanki są również skierowane w odwrotną stronę niż u nas!\nZ racji tego, że nie było rozkładu to wsiadałyśmy to byle jakiego autobusu i jechałyśmy tam gdzie nas zawiezie. O dziwo jechał akurat tam gdzie chciałyśmy. :D\nMetro w Londynie jest najstarsze na świecie!\nZ lotniska dotarłyśmy do dzielnicy King Cross i od razu po męczącej podróży udałyśmy się coś zjeść. Ohh tak marzyło mi się angielskie śniadanie. Raczej w domu nie zdarza mi się jeść tak ciężko z rana, ale skoro już tu przyjechałam to trzeba było spróbować.\nGdzieś w uliczkach trafiłyśmy na mała, przytulną knajpkę o nazwie Oz. Wielki talerz tłustego i energetycznego jedzenia za jedyne 5 funtów! Cena bardzo przyzwoita i jedzenie pierwsza klasa!\nSzczęśliwe i najedzone udałyśmy się do metra i pojechałyśmy zobaczyć słynny Big Ben. Robi naprawdę niezłe wrażenie!\nNa tym wyjeździe skupiłyśmy się bardziej, by zobaczyć wszystko od zewnątrz. Resztę odłożyłyśmy sobie na następną wizytę.\nZ King Cross pojechałyśmy metrem do Green Parku i potem na stacje Westminster.\nJeśli chodzi o internet, to najbardziej opłaca się kupić starter. Jednak na miejscu ciężko było go znaleźć. Każdy sprzedawca w kiosku odsyłał nas do specjalnego sklepu. My sobie odpuściłyśmy i przeżyłyśmy bez tego. Wszystkie knajpy udostępniają wifi, gdy tylko u nich coś zamówisz.\nLondon eye- koszt ok 20 funtów. Najbardziej opłaca się rezerwować w pakiecie z inną atrakcją.\nRejs po Tamizie (często w pakiecie z London eye)\nWieża zegarowa Big ben ok 15 funtów\nPiccadilly Circus- plac i skrzyżowanie głównych ulic w samym sercu rozrywkowego Londynu. Jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc. Łatwo stąd można dojść do dzielnicy Soho.\nStacje metra obsługująca linie Bakerloo Line i Piccadilly line.\nOkazało się, że nie łatwo było dorwać budkę i zrobić sobie przy niej zdjęcia. Utrudniał to fakt, że chyba każdy wpadł na ten pomysł co ja, więc trzeba było czekać na swoją kolej.\nNo ale się udało! Obowiązkowa fotka musi być.\nJeśli chodzi o jedzenie, to najtaniej wyjdzie stołując się w fast foodach. Jeśli jednak jesteście smakoszami i chcecie zjeść trochę bardziej zdrowo, to na pewno znajdziecie tutaj coś dla siebie. Miasto roi się od przeróżnych restauracji.\nMnie zauroczyła restauracja na statku, zacumowana przy Tamizie. Niesamowite miejsce z pięknym widokiem, szczególnie w nocy.\nTutaj muszę koniecznie dodać, że zawsze marzyłam o tym żeby po wkurzać tych wartowników.\nNa filmach zawsze tak robili! A tu proszę.. tak daleko sobie stał.\nNa koniec zostawiłam sobie Oxford Circus, co było wielkim błędem! Myślałam sobie, że nie przyjechałam tutaj na zakupy i nie będę tracić czasu na chodzenie po sklepach, więc pojechałam tam tylko 1,5 godz przed wylotem na lotnisko.\nWpadłam oczywiście do Primarka i zwariowałam.\nChciałam tego uniknąć, dlatego tak odkładałam tę chwilę na potem. :P\nWzięłam w łapy bluzę i pobiegłam do kasy, nie przymierzając jej, bo już trzeba było wychodzić.\nNo cóż.. czas się leczyć. Ale tylko kobieta, kobietę zrozumie. :)\nW Londynie ludzie chodzą świetnie ubrani. Mogłabym siedzieć i patrzeć godzinami na mijających ludzi i czerpać z nich inspiracje. Tutaj można być sobą po prostu.\nTa pani np. chodzi w dwóch różnych butach. Ciekawe co by powiedzieli na to u nas w Polsce.\nPo intensywnych dwóch dniach, czas było wrócić do domu. Ta chwila zawsze jest najgorsza...\nNa szczęście wrócę tam niebawem. :)\nAutor: klaudia paula o 13:39 1 komentarz:\njak się spakować na weekend


dietą wyhodować geniusza?\nGrudzień 06, 2021, 12:48:55\nForum Medicina Sportiva > Medycyna aktywności ruchowej dla wszystkich > Dieta dla aktywnych > dietą wyhodować geniusza?\nAutor Wątek: dietą wyhodować geniusza? (Przeczytany 5091 razy)\n« : Luty 27, 2010, 11:17:37 »\nPomijam aspekty moralne , ale czy można byłoby stosowaniem odpwiedniej diety nakreślić predyspozycje przyszłego człowieka , karmiąc w jakieś szczególny sposób?Np. chcemy geniusza naukowego w naukach ścisłych , chcemy artystę muzyka , czy plastyka. A może tylko wielkiego sportowca w dyscyplinie gdzie potrzebna jest duża wydolność tlenowa ( sporty wytrzymałościowe) , albo beztlenowa( sporty siłowe). No bo jeśli nie mamy za dobrych trenerów , to może zadziałajmy na innym poziomie i znacznie wcześniej . Niech nauka pomoże na tym etapie , a może jeszcze szybciej , karmiąc odpowiednio ciężarną przyszłą mamę przykładowego geniusza?\n« Ostatnia zmiana: Luty 27, 2010, 12:02:40 wysłane przez viva.ad7 » Zapisane\nOdp: dietą wyhodować geniusza?\n« Odpowiedz #1 : Luty 28, 2010, 20:14:46 »\nPewnie dietą można zrobić wiele.\n« Odpowiedz #2 : Marzec 01, 2010, 10:46:11 »\nNa razie to jest fantastyka. Nutrigenomika czyli nauka o związkach genów z dietą, na razie nie zajmuje się wpływem diety na wydolność, wytrzymałość czy szybkość. Oprócz leczenia fenyloketonurii (i kilku innych chorób genetycznych), reszta w powijakach, mimo poznanego już genomu człowieka. Wiadomo, że ekspresja genów zależy od warunków środowiska i poniekąd od diety, stąd np wiadomo, że materiał genetyczny górali czyni z nich wszechstronnie uzdolnionych sportowców (Małysz, Kowalczyk, Fortuna, Bielczyk). Trzeba tez pamiętać, że w Polsce w górach i na pogórzu selekcja materiału genetycznego była ogromna, kto był słaby umierał z głodu, chorób i wycieńczenia. Został najsilniejszy materiał genetyczny, z których mamy teraz mistrzów. Podobnie (chyba) odbywa się produkowanie sportowców w Chinach. Małe dzieci poddawane są torturom treningowym. Kto przeżyje, zostaje wielki. Z kolei analizując dietę maratończyków z Kenii, można się przestraszyć: treningi 3 x dziennie, a zamiast power food kawa z mlekiem, chleb z margaryną, czasem ser. Podobno żaden biały człowiek nie wytrzymał nawet tygodnia w Ithem, mecce maratończyków na tej diecie i z takim treningiem. Z kolei dieta sprinterów amerykańskich, przypomina dietę body building czyli białka, białka i jeszcze raz białka. Teraz najnowszy trend żywieniowy u wytrzymałościowców to tłuszcze, jako paliwo. Ma to ręce i nogi co spraktykowałam na sobie. Jak widać jeszcze trochę trzeba poczekać na odkrycia w dziedzinie nutrigenomiki.\n« Odpowiedz #3 : Lipiec 13, 2013, 09:11:07 »\n,,Niedobór jodu w ciąży\nNiedobór jodu to problem z hormonami: tyroksyną i trójjodotyroniną oraz powstawaniem tzw. wola tarczycy u osób starszych, ale także wrodzonego zespołu niedoboru jodu, czyli niedorozwoju umysłowego u dzieci. Dlatego tak ważne jest, by przyszłe mamy dbały o odpowiedni poziom jodu w diecie. „Jedź nad morze, powdychać trochę jodu”. To częsta rada dla osób, którym doskwierają problemy z tarczycą. I nic dziwnego, bo zarówno gleba, jak i woda okolic nadmorskich są najbardziej bogate w ten pierwiastek. Im dalej od morza, tym stają się one bardziej ubogie. Najgorzej sytuacja wygląda w rejonach górskich. Niedobór jodu to problem z hormonami: tyroksyną i trójjodotyroniną oraz powstawaniem tzw. wola tarczycy u osób starszych, ale także wrodzonego zespołu niedoboru jodu, czyli niedorozwoju umysłowego u dzieci. Dlatego tak ważne jest, by przyszłe mamy dbały o odpowiedni poziom jodu w diecie.\nCiało zdrowego człowieka zawiera 30-50 µg jodu. Norma dla osoby dorosłej to średnio 200 µg. Kobiety w ciąży powinny jednak przyjmować znacznie więcej, około 230 µg, a matki karmiące około 260 µg. Jeśli jesteś w ciąży, przy każdym badaniu pamiętaj o skontrolowaniu zawartość jodu w swoim organizmie, by móc zareagować i podjąć odpowiednie kroki w celu nadrobienia ewentualnych braków.Niedobór jodu nie tylko staje się przyczyną niedoczynności tarczycy czy niedorozwoju umysłowego. U kobiet noszących dziecko może powodować również znacznie częstsze poronienia, a także deformacje płodu. Może być przyczyną nie tylko zaburzeń rozwoju centralnego układu nerwowego, ale również mieć negatywny wpływ na rozwój kośćca u dziecka.\nSpożywanie soli jodowanej jest jednym z działań, które podejmuje się, aby zapobiec zaburzeniom niedoboru jodu. Płaska łyżeczka zawiera, według różnych danych, od 300 µg do 420 µg. W ostatnich latach przestrzega się jednak przed nadmiernym spożywaniem soli, upatrując w niej jeden z głównych czynników zwiększających ryzyko zaburzeń sercowo-naczyniowych, problemów z gospodarką wodno-elektrolitową, chorób krążenia. Kobietom w ciąży zaleca się stosowanie soli z umiarem. Zarówno jej nadmiar, jak i niedobór oddziałują negatywnie na prenatalny rozwój nerek. Zbyt duże ilości z kolei nie pomagają samej kobiecie, zwłaszcza w ostatnich miesiącach ciąży, gdy coraz dotkliwiej doskwierają im obrzęki. "


Dell Latitude 5500 N036L550015EMEA, i5-8265U, 15,6" FHD, 8GB, 512GB, Win10 Pro | Sklep ITnes.pl, IT for BUSINESS\n> Laptopy>Laptopy Dell>Laptopy Dell Latitude>Laptopy Dell Latitude 15>Laptopy Dell Latitude 15 5500>Dell Latitude 5500 N036L550015EMEA - i5-8265U/15,6" Full HD/RAM 8GB/SSD 512GB/Windows 10 Pro\nSzczegółowy opis notebooka Dell Latitude 5500 N036L550015EMEA\nLaptop Dell Latitude 5500 N036L550015EMEA należy do cenionej serii notebooków biznesowych Dell Latitude 5500.\nSercem modelu jest jednostka centralna Intel Core i5 (model i5-8265U). Wynik CPU w aplikacji PassMark to 8262 punktów. Jednostkę centralną wykonano w technologii 14 nm. Procesor dysponuje pamięcią cache o pojemnności 6 MB. Procesor jest taktowany zegarem 1,60 GHz (3,90 GHz w trybie turbo/boost). Komputer oferuje zintegrowaną kartę graficzną Intel UHD 620. GPU uzyskał wynik 1235 punktów w aplikacji PassMark.\nModel oferuje dysk SSD (NVMe) o pojemności 512 GB.\nProducent wyposażył komputer w 8 GB pamięci operacyjnej. Producent zainstalował pamięć SODIMM DDR4 z częstotliwością taktowania na poziomie 2666 MHz.\n15,6-calowy ekran laptopa wyświetla obraz w rozdzielczości maksymalnej 1920x1080 punktów (Full HD). Do wyświetlania obrazu wykorzystano matrycę TN zapewniającą doskonały obraz. Producent matrycy zastosował matową powłokę.\nUżytkownik laptopa ma do dyspozycji podświetlaną klawiaturę z dodatkowym blokiem numerycznym. Do dyspozycji użytkownika notebooka oddano także TouchPad i TrackPoint.


CENTRUM ZDROWIA MDM | ZnanyLekarz - Badania\nul. Polna 30B, Warszawa Mapa\nZadzwoń 22 470 08 75\nNiepubliczna placówka medyczna w Centrum Warszawy wykonując konsultacje i zabiegi w systemie ambulatoryjnym. Wykonujemy procedury endoskopii gastrologicznej u pacjentów bez ograniczeń wiekowych, także u dzieci. Zabiegi gastroskopii i kolonoskopii mogą być wykonane w znieczuleniu miejscowym i znieczuleniu ogólnym w trybie ambulatoryjnym (pacjent po zabiegu opuszcza placówkę).\n
Niepubliczna placówka medyczna w Centrum Warszawy wykonując konsultacje i zabiegi w systemie ambulatoryjnym. Wykonujemy procedury endoskopii gastrologicznej u pacjentów bez ograniczeń wiekowych, także u dzieci. Zabiegi gastroskopii i kolonoskopii mogą być wykonane w znieczuleniu miejscowym i znieczuleniu ogólnym w trybie ambulatoryjnym (pacjent po zabiegu opuszcza placówkę).
\nCena ze znieczuleniem miejscowym: 250 zł\nCena ze znieczuleniem miejscowym: 650 zł\nCena ze znieczuleniem miejscowym: 400 zł\n"Metro ( stacja Politechnika ), tramawaj: przystanek Trasa Łazienkowska: 4, 10, 14, 15, 18, 35 W kier. Pl. Unii Lubelskiej\nPrzystanek Plac Zbawiciela: 4, 10, 14, 15, 18, 35 W kier. Centrum, autobus: Przystanek Marszałkowska: 138, 143, 151, 182, 187, 188, 411, 502, 514, 520, 523, 525 "\nPacjent do badania musi pozostawać na czczo (bez jedzenia ani picia, bez cukierków ani gumy do żucia) przez okres minimum 6 godzin. Pacjent nie może mieć infekcji dróg oddechowych. Przed badaniem pacjent musi podpisać zgodę na badanie.\nWykonanie kolonoskopii wymaga skutecznego oczyszczenia jelita grubego. Uzyskuje się to poprzez doustne podanie środków przeczyszczających ( receptę można otrzymać po zapisie na badanie ) Wspomagające znaczenie może mieć zastosowanie diety płynnej, nie zawierającej błonnika oraz wypicie dodatkowej ilości płynów lub wlewki czyszczące.\nŚrodki przeczyszczające są niesmaczne, a objętość wypijanych płynów musi być znaczna, dlatego przygotowanie do badania wymaga wysiłku ze strony pacjenta.\nPrzed badaniem pacjent musi podpisać zgodę na badanie.\nCeny dodatkowych usług:\nGastroskopia w znieczuleniu ogólnym 650 zł plus konsultacja z anestezjologiem 150zł\n- pobrane + badanie histopatologiczne wycinków ( jeden pojemnik) - 90zł\n- pobranie + badanie histopatologiczne wycinków ( każdy kolejny pojemnik ) - 90zł\n- test ureazowy na obecność helicobacter pylori - 50 zł\n- wycięcie pierwszego i następnych polipów 250 zł\n- badanie histopatologiczne polipa 90 zł\nKolonoskopia w znieczuleniu ogólnym 750 zł plus konsultacja z anestezjologiem 150 zł\nPan profesor, więcej chyba nie trzeba dodawać. Polecam z pełną odpowiedzialnością. więcej\nBardzo miła i profesjonalna obsługa, polecam. więcej\nJestem bardzo zadowolony z wizyty w placówce. więcej\nMiła obsługa łatwość w nawiązania kontaktu z lekarzem i obsługą. więcej\nWspaniała kadra lekarska i personel placówki. więcej\nBałem się tego badania ale dzięki pracownikom okazało się, że niepotrzebnie się bałem. więcej\nDobra lokalizacja, co prawda w strefie płatnego parkowania, ale można znaleźć miejsce dla samochodu. Personel bardzo uprzejmy, wizyta odbyła się o planowanej godzinie. więcej\nProfesjonalna obsługa gastroskopii. więcej\nBardzo profesjonalny stosunek do pacjenta, lekarz dokładnie wyjaśnił sposób postępowania, był empatyczny. Polecamy. więcej\nUżytkownik zweryfikowany 04.07.2021\nProfesjonalna i adekwatna informacja przed, w trakcie badania i na koniec. więcej\nPan prof. Marek W. Bardzo miły i rzeczowy profesjonalista!!! Polecam. więcej\nPodejście do pacjenta bez zarzutu od samego umówienia badania po wyjście z gabinetu. więcej\nProfesjonalne podejście do pacjenta, dokładne wyjaśnienie przebiegu badania, komfortowe warunki. więcej\nBardzo miła obsługa i profesjonalne podejście do pacjenta. więcej\nUżytkownik zweryfikowany 02.04.2021\nBez zastrzeżeń, badanie odbyło się w miłej atmosferze, profesjonalna obsługa. więcej\nWszystko w porządku, badanie przebiegło bez żadnych komplikacji w miłej atmosferze. więcej\nPlacówka godna polecenia, profesjonalna i miła obsługa. więcej


Mistycyzm popkulturowy: Komisja śledcza ds. afery Gwiezdnych Wrót\nKomisja śledcza ds. afery Gwiezdnych Wrót\nfragment grafiki autorstwa Cama Ocanoma, całość tutaj.\nObiektywnie rzecz biorąc, Stargate Atlantis jest serialem słabszym od swojej macierzystej serii. Odtwórczy (w zasadzie ten sam schemat), stosujący recykling starych pomysłów (Replikatory!), ze znacznie słabiej zaprojektowanymi postaciami (poza McKay’em i Carsonem Beckettem nikt się nie wybija) i wpadkami w obsadzie. Pewnie mógłbym ciągnąć tę wyliczankę naprawdę bardzo długo, ale i tak nie zmieniłoby to faktu, że… po prostu SGA bardziej lubię. Powodów takiego stanu rzeczy jest kilka, dotąd jednak nie starałem się ich w jakiś sposób określać, podświadomie uznając SG-1 za serial bardziej udany, ale jednak z pewnych względów to właśnie spin-off o wiele bardziej do mnie przemawiał. W tej notce postaram się samemu sobie odpowiedzieć na pytanie, czemu właściwie tak jest?\nPierwsza rzecz, która mi przychodzi do głowy – demilitaryzacja Gwiezdnych Wrót. Jako zatwardziały pacyfista nader niechętnie spoglądam na wszelkie wojskowe służby mundurowe, zaś U.S. Air Force to ostatnia frakcja, jakiej powierzyłbym eksplorację obcych planet zamieszkanych przez inteligentne cywilizacje. Oczywiście, w serialu amerykańskie lotnictwo zostało przedstawione w sposób jednoznacznie dobry, zaś wszelkie starające się kontrolować poczynania armii organizacje cywilne – w sposób jednoznacznie zły. Bardzo mi to przeszkadzało podczas oglądania pierwszych sezonów Stargate SG-1, na szczęście w drugiej połowie serialu sytuacja przestała być aż tak jednowymiarowa (pojawili się cywilni bohaterowie pozytywni), ale i tak wciąż daleka od doskonałości. Nie mogę tu też nie wspomnieć o amerykańskim szowinizmie, który przez bardzo długi czas blokował innym narodom dostęp do technologii Gwiezdnych Wrót najpierw poprzez zatajenie, a potem na gruncie dyplomatycznych machinacji. Impas przełamało dopiero odnalezienie stanowiska obronnego Pradawnych na eksterytorialnej i zdemilitaryzowanej Antarktydzie. Gdyby ta placówka umieszczona była, dajmy na to, w Utah, Amerykanie byliby do tej pory trzymali łapę na programie Stargate i spokojnie kontynuowali dublowanie innych zawodników w międzynarodowym wyścigu zbrojeń.\nTymczasem atlantydzka ekspedycja od początku była planowana jako akcja cywilna, międzynarodowa akcja prowadzona ku wspólnemu dobru, z cywilem (i to na dodatek kobietą) w roli dowódcy, któremu podporządkowane są wszelkie sekcje ekipy (z militarną włącznie). Właśnie ten na każdym kroku podkreślany międzynarodowy charakter wyprawy badawczej tak bardzo mnie ujął. To już nie jest opowieść o wesołych jankesach zaprowadzających pokój i porządek na prymitywnych planetach, na których można znaleźć ropę (tutaj zastąpioną minerałem o nazwie naquadah), a nad którymi władzę sprawuje jakiś Saddam (czy tylko mnie Baal chowający się za swoimi klonami kojarzy się z Husseinem, który korzystał z dublerów w tym samym celu?). Stargate Atlantis to serial o naukowcach, którzy polecieli do innej galaktyki, żeby badać zapomniane dziedzictwo Pradawnych. I to właśnie naukowcy (Wier, McKay, Beckett, Zelenka) są trzonem ekspedycji i humanistyczny duch całego przedsięwzięcia jest wyczuwalny już od pierwszego odcinka.\nRóżnicę widać też w podejściu do głównych antagonistów. O ile w SG-1 są oni metaforą potężnych dyktatorów (Goa’uldowie) czy fanatyków religijnych mających na celu zdominować ziemski (czyli amerykański) styl życia i narzucić własną kulturę (Ori), o tyle w Atlantis obie główne wrogie rasy są nieudanymi eksperymentami. Wraith to przecież ludzie, którzy, na wskutek doświadczeń biologicznych Pradawnych, zmienili się w krwiożercze potwory. Z Replikatorami sprawa była podobna – eksperyment pradawnych, który wymknął się spod kontroli. Widać to także w próbie zneutralizowania zagrożenia. O ile w SG-1 wroga trzeba po prostu odeprzeć, zniszczyć, pokonać i wetknąć flagę w podbite terytoria, o tyle podejście z Atlantis jest znacznie bardziej humanistyczne. Ekipa z SGA odbiera zagrożenie nie jako przeciwnika, zaś ciężko chorą rasę, która wskutek eksperymentów Pradawnych uległa degeneracji. Szukają więc lekarstwa, nie zaś sposobu wdeptania przeciwnika w glebę.\nOczywiście nie mogę nie wspomnieć o udziale naszych dzielnych rodaków w atlantydzkiej ekspedycji. Kiedy w jednych z odcinków mignęła mi polska flaga, od razu zaświtało mi w głowie pytanie – „Nasi tam są? Jakim cudem?”, zaś kołek do zawieszenia niewiary zatrzeszczał nieprzyjemnie, kiedy wyobraziłem sobie, przez jak wielki burdel organizacyjny i biurokratyczny musiał się przedrzeć nasz rodak, by w końcu trafić na listę członków ekspedycji. No bo, poważnie – Polacy w programie Stargate? Wyobrażacie sobie powoływanie komisji śledczej do sprawy tzw. „Afery Gwiezdnych Wrót”? Albo tajne więzienia CIA czy innego IOA na terenie naszego kraju, w których przetrzymuje się pojmanych Goa’uldów? Bo ja bez problemu. Te wizje skutecznie zepsuły mi radochę i patriotyczne uniesienie z powodu obecności naszej „husarii” w Galaktyce Pegaza. Choć uczciwie trzeba przyznać, że na Atlantydzie bez przerwy coś wybucha, psuje się, wali na głowy, zaś placówka praktycznie co tydzień znajduje się na krawędzi zagłady – to nieomylny znak, że biało-czerwona frakcja ekspedycji musi być całkiem liczna. No nic – przynajmniej, w wypadku, gdyby Wraith podbili Atlantydę, przybysze mogą liczyć na dobrze zorganizowaną partyzantkę.\nAutor: Misiael o 12:19\nEtykiety: science-fiction , seriale , Stargate , Stargate SG-1 , Stargate: Atlantis\nninedin 11 marca 2013 13:19\nBrawo! Świetny wpis, od rana mi zapewnił dobry humor!\nMisiael 11 marca 2013 13:43\nPS: Czekam na dalszy ciąg Twojego cyklu recenzji SG-1\na. 11 marca 2013 14:56\nSG:A zawdzięczam jeden z najlepszych (w moim prywatnym rankingu oczywiście) odcinków SG. To ten, w którym chcąc nie chcąc kibicowałem czarnemu charakterowi, ponieważ pozytywni bohaterowie ten jeden raz zachowywali się nieco podle. Owszem, z jak najlepszych chęci, ale jednak weszli w rolę łajdaków, oszustów i manipulatorów.\nNie piszę wprost, bo może jednak ktoś nie oglądał?\nMoreni 11 marca 2013 18:55\nCo prawda SG znam tylko z filmu pełnometrażowego i kilku przypadkowo obejrzanych odcinków, ale wizja biało-czerwonej partyzantki na podbitej przez wraże siły Antarktydzie bardzo poprawiła mi humor.;)\nMisiael 11 marca 2013 19:22\nMoreni 11 marca 2013 23:19\nUps, wybacz.^^' Choć trochę szkoda - już cieszyłam się wizją tajnych, partyzanckich baz w wykutych lodowych jaskiniach...\nAnonimowy 12 marca 2013 14:08\nPodejście z SGA bardziej humanitarne? :D\nŚwietny dowcip. Uwielbiam Atlantis, uwielbiam estetykę i fangerluję Toddowi, ale dude, akurat bycia humanitarnym, to bym im nie zarzuciła.\nBardziej to widać, jeżeli ogląda się wszystko hurtem albo miesza pierwsze sezony SG-1 z Atlantisem. Na starcie tej całej ekspedycji nikomu by przez myśl nie przeszło, żeby przeprowadzać eksperymenty medyczne na świadomym i inteligentnym bycie (Steve, Michael i koledzy), poważnie rozważać ksenocyd (rozprowadzenie wirusa i misz-masze z kodem Replikatorów, podejście pierwsze), odgórne założenie, że do momentu udowodnienia niewinności koleś jest winny (Critical Mass) i multum innych bajerów. Im dalej w las, tym lepiej w scenariuszu wychodził rzut moralnością przez okno.\nCzęściowo pewnie dlatego, że rzecz musiała ewoluować, coby się lepiej wpasować w gusta odbiorców, którzy chcieli bohaterów robiących coś konkretnego i podejmujących radykalne kroki. Ostatnio twardziele wrócili do mody.\nMisiael 12 marca 2013 15:08\nNie napisałem "humanitarne" tylko "humanistyczne". Nigdzie w notce nie padło słowo "humanitarne" bo bohaterowie SGA oczywiście mają sporo za kołnierzem (eksperymenty medyczne na jeńcach wojennych, zezwolenie na tortury w celu wymuszenia informacji) i ich działania niekiedy są naprawdę kontrowersyjne (i zdecydowanie niehumanitarne). Zauważ jednak, że zawsze, kiedy bohaterowie podejmują takie działania, w końcu zostają za to w taki czy inny sposób ukarani. Morał jest jasny - niehumanitarne zabiegi mogą się wydać dobrym rozwiązaniem na krótką metę, na dłuższą są jednak katastrofalne.\nZupełnie inaczej sprawa ma się w militarnym SG-1, gdzie amerykańska armia radośnie zaprowadza demokrację na prymitywnych planetach typu Irak, Iran czy Afganistan (no, w serialu nazywają się trochę inaczej, ale przecież wszyscy wiemy, o co chodzi). Poza tym, oni też mają niemało za kołnierzem - eksperymentowali na pojmanych jednostkach wroga (Kull, Kapłani Ori), ale nie w celu uzyskania jakiegoś długofalowego rozwiązania pokojowego, tylko poznania słabości wroga, by go zniszczyć. Oczywiście, ekipa z Atlantis także zachowywała się niekiedy niedopuszczalnie, ale nimi kierowały przynajmniej humanitarne pobudki.\nAnia 14 marca 2013 22:11\nJak ładnie ujął to Beckett w drugim odcinku - tam nie obowiązują konwencje :)\nI ps., czekałam na wpis i przegapiłam. Shame on me.\nGeneralnie się zgadzam, mnie też jakoś bardziej podoba się SGA, między innymi właśnie przez to pomieszanie kwestii dobra i zła, i ukryciem pod rozrywkową fabułą znacznie ciekawszych problemów moralno-etycznych - jak wspomniane eksperymenty, problem z odcinka [tajemniczo opisanego powyżej, ps też go wielbię] ale i poniekąd granic rozwoju nauki [wysadzanie planet, kwestia mostu]. Wydaje mi się, że pomimo wtórności schematów ściągniętych z SG1 właśnie niejednoznaczność moralna sprawia, że ogląda to się dużo lepiej. Dodajmy do tego lepsze zdjęcia i stan ciągłego napięcia, słodko rozładowywanego przez marudzenie McKaya a otrzymujemy coś szczerze wyjątkowego.\nPs. Do twojej listy ciekawych postaci dodałabym jednak Johna i Toda. To też są dobrze rozpisane postacie, a może czuję się po prostu zwiedziona ich chemią. No i John wzrusza mnie za każdym razem, gdy poobijany biegnie ratować swoją "rodzinę".\nMisiael 14 marca 2013 22:24\nJohn dobrze skonstruowaną postacią? To przecież zagrany na jednej twarzy blady klon O'Neilla, ale bez macgyverowskiego uroku osobistego i tego cudnego prześmiewczego cynizmu Jacka. Błyszczy może tylko w kilku epizodach, a i wtedy starania scenarzystów niweczy brak umiejętności aktorskich Flaningana.\nAnia 15 marca 2013 15:40\nŹle zagrana kopia, no może masz rację, ale w porównaniu do np. Teyli to jak "niebo i ziemia", a po za tym jest coś w tej Flanniganowej manierze grania, że przyciąga a konsekwencja w nijakości, przynajmniej w moich oczach, nadaje mu jakiegoś unikalnego charakteru.\nMisiael 28 grudnia 2014 22:20\nIIRC osoba z polską naszywką zginęła od wybuchowego nowotworu, ale głowy nie dam...\nMisiael 28 grudnia 2014 22:34\nWłaśnie wyobraziłem sobie shitstorm uczestniczących w ekspedycji Polaków upierających się, że w sali Wrót musi wisieć krzyż.


W naszej ofercie krzesła, fotele - Zakupomania\nW naszym sklepie istnieje możliwość zamówienia nieodpłatnych próbek...\nMeble Jest 40 produktów.\nZADAJ PYTANIE O CENĘ : sklep@morrion.eu Czas realizacji: 3 -4 tygodnie Tapicerka i kolor nogi do wyboru Koszt dostawy: 0 zł KURIER Gwarancja: 24 miesiące PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nCzas realizacji: 1-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Nowoczesne, oryginalne i przykuwające wzrok. PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nZAPYTAJ PYTANIE O CENĘ: sklep@morrion.eu Czas realizacji: 1-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nZADAJ PYTANIE O CENĘ: sklep@morrion.eu Czas realizacji: 1-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Baltic – Funkcjonalność i prosta forma to atuty tego krzesła. Obniżone oparcie nie zabierze dużo przestrzeni w mieszkaniu.\nCzas realizacji: 3-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Patrycja – Proste, klasyczne krzesło, będzie eleganckim wyposażeniem każdego wnętrza. PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nCzas realizacji: 3-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Roma – Wygodne, nowoczesne krzesło. Może być wykonane na pasach tapicerskich lub na płycie Md lub hdf PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nCzas realizacji: 1-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Marco - Wygodne, nowoczesne krzesło. Może być wykonane na pasach tapicerskich lub na płycie Md lub hdf PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nZADAJ PYTANIE O CENĘ: sklep@morrion.eu Czas realizacji: 3-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Madryt - Proste krzesło z tapicerowanym siedziskiem. Idealne do kuchni i salonu. PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nCzas realizacji: 3-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Vip - Lekkie i praktyczne w przenoszeniu. Idealne do tradycyjnych jak i nowoczesnych wnętrz. PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nCzas realizacji: 3-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Zawil - Wygodne, nowoczesne krzesło. Może być wykonane na pasach tapicerskich lub na płycie Md lub hdf PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nCzas realizacji: 3-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Aston – Nowoczesne, oryginalne i przykuwające wzrok. PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI\nCzas realizacji: 1-4 tygodnie Gwarancja: 24 miesiące Krzesło tapicerowane Atos - Lekkie i praktyczne w przenoszeniu. Idealne do tradycyjnych jak i nowoczesnych wnętrz. PONIŻEJ SKONFIGURUJ SWÓJ PRODUKT WYBIERAJĄC Z DOSTĘPNYCH OPCJI


① Villa Avangarda Szklarska Poręba - tanie noclegi w Szklarskiej Porębie z rezerwacją online\nW apartamencie do dyspozycji Gości jest jadalnia oraz aneks kuchenny z kuchenką mikrofalową, tosterem i lodówką. Jego wyposażenie obejmuje także czajnik i płytę kuchenną. W cenę zakwaterowania wliczono ręczniki.\nObiekt Villa Avangarda Apartment 5 dysponuje tarasem słonecznym.\nWodospad Kamieńczyka jest oddalony od posesji o 2,3 km.


Gdynia. Wyniki konkursu dla teatrów i twórców offowych w ramach VII Festiwalu Pociąg do Miasta | e-t\n10.05.2021, 10:56 Wersja do druku\nGdynia. Wyniki konkursu dla teatrów i twórców offowych w ramach VII Festiwalu Pociąg do Miasta\n„Warunki zabudowy” to projekt z pogranicza teatru plastycznego i performansu. Osią przekazu, która zdominowała tę eksperymentalną, artystyczną fuzję, jest malarstwo i choreografia. Motywami przewodnimi spektaklu są kwadrat i linia metaforycznie przedstawiające plac i mur jako umowne plany architektoniczne podziałów i selekcji. Obie 'figury' są punktem wyjścia do opowiedzenia historii budowli, które służyły zagładom. Twórcy w swoim spektaklu wykorzystują dynamikę procesu budowania. Ujawniają przy tym strategie i metody architektonicznego kreowania rzeczywistości, którego efekty wpływają nie tylko na krajobraz, ale też na relacje społeczne. To historia szamana, budowniczego placów i murów podziałów, próbującego odczarować wydarzenia z Placu Niebiańskiego Spokoju 89’, Trzech Kultur 68’, Murów: berlińskiego, palestyńskiego, chińskiego, meksykańskiego.\nprowadzona jest przez aktorkę Teatru Nowego w Poznaniu, Dorotę Abbe. Powstała w 2013 roku przy Ośrodku dla Bezdomnych w Szczepankowie. Wszyscy członkowie grupy byli wówczas mieszkańcami Ośrodka. Ich pierwszy spektakl "Powrót Wikingów" (premiera w styczniu 2014, w Teatrze Nowym w Poznaniu) opowiadał o kolejach losu ludzi bezdomnych, o różnych przyczynach bezdomności, o ich marzeniach i planach. Panowie poprzez swój spektakl chcieli pokazać, że nie są ludźmi drugiej kategorii, chociaż często tak właśnie się ich postrzega. Drugie przedstawienie, "Nibylandia"(grudzień 2014, Teatr Nowy w Poznaniu), mówi o wychodzeniu z bezdomności. Zagubieni Chłopcy, zasiedziali w tytułowej Nibylandii, odkrywają, że są już dorośli i dojrzewają do decyzji, by wydostać się z przeklętego miejsca, w którym tkwią od lat. Rozumieją też, że sami tę decyzję muszą podjąć, że nikt za nich tego nie zrobi. Scenariusz „Nibylandii” okazał się proroczy. Większość członków grupy opuściła Ośrodek, pracują, usamodzielniają się.\nAutor tekstu: Zbiorowy - pod redakcją Szymona Turkiewicza\nScenariusz: Zbiorowy - pod redakcją Szymona Turkiewicza\ndźwięku; twórców kultury i pedagogów; lokalny i uniwersalny. Zbieramy historie słyszących i g/Głuchych i, bazując na głębokiej wiedzy antropologicznej, teatralnej i choreograficznej oraz doświadczeniu związanym z różnymi elementami kultury, łączymy je z baśniami i opowieściami z różnych stron świata i opowiadamy w dwóch językach polskich: tym, którym mówimy oraz w Polskim Języku Migowym. Nasz zespół tworzą performerki: Madi Rostkowska i Katarzyna Jackowska-Enemuo oraz reżyser Grzegorz Grecas. W spektaklu "Kopakonan - opowieść o kobiecie foce" do obsady dołączyła niesłysząca aktorka\nWarunki zabudowy (reż. Zbigniew Szumski, Teatr Cinema)


Goście z Kaukazu w Starych Babicach\nWe wtorek 28 września naszą gminę odwiedziła grupa liderów społecznych z regionu kaukaskiego. Nasi goście spotkali się z Wójtem Krzysztofem Turkiem oraz pracownikami referatu rozwoju gminy: Jolantą Pieńkowską, Beatą Tuzimek i Jarosławem Płóciennikiem. Spotkanie to było częścią realizacji projektu "Samodzielność - tworzenie systemu pomocy osobom niepełnosprawnym w Armenii i Gruzji" prowadzonego przez Fundację Ari Ari.\nSytuacja osób niewidomych w poszczególnych republikach po rozpadzie Związku Radzieckiego uległa drastycznemu pogorszeniu. Na skutek upadku zakładów pracy zatrudniających niewidomych i słabowidzących zniknęły centra życia społecznego tego środowiska. Nieliczne organizacje społeczne, które próbują zintegrować i zaktywizować niepełnosprawnych pilnie potrzebują wsparcia doradczego i organizacyjnego. Tę pomoc spodziewają się otrzymać w ramach współpracy z polskimi specjalistami. W ramach wizyty studyjnej od 21 do 30 września prawie 30-osobowa grupa z Kaukazu odwiedziła wiodące w Polsce ośrodki i organizacje prowadzące rehabilitację osób niepełnosprawnych a także spotykała się z przedstawicielami polskich organizacji pozarządowych i samorządów je wspierających.\nW gminie Stare Babice działa aktywnie 19 organizacji pozarządowych. Część z nich współpracuje z gminą w ramach zawiązanego w 2009 roku partnerstwa. Nasi liderzy społeczni uczestniczą w szkoleniach, warsztatach i wyjazdach studyjnych. Gmina stara się promować działalność organizacji m.in. poprzez swoją stronę internetową, artykuły w Gazecie Babickiej czy możliwość prezentacji swoich działań podczas imprez gminnych. Siedem organizacji korzysta z dofinansowania samorządowego podczas realizacji swoich projektów.\nO tym jak w praktyce wygląda współpraca pomiędzy gminą a organizacjami opowiadała gościom p. Beata Tuzimek.\nW drugiej części spotkania p. Agnieszka Kaczurba zaprezentowała kaukaskim liderom założenia polskiego systemu wolontariatu. Temat wzbudził ogromne zainteresowanie i wiele pytań o praktyczne aspekty współpracy z wolontariuszami.\nSpotkanie przebiegło w bardzo miłej i sympatycznej atmosferze. Gruzini i Ormianie wielokrotnie podkreślali, że bardzo podoba im się nasza babicka gościnność i nasza otwartość na ich problemy. Sadząc po ilości zapisanych podczas spotkania notatek, przyczyni się ono do zwiększenia efektywności działania kaukaskich organizacji.\nTekst i zdjęcia Agnieszka Kaczurba


Mieszkania na sprzedaż ul. Dywizjonu 303 - Warszawa - Domiporta.pl\nMieszkania na sprzedaż: ul. Dywizjonu 303 - Warszawa\nNa sprzedaż apartament na trzecim piętrze, w nowoczesnym budynku na ul. Dywizjonu 303 127. Bardzo duży potencjał do aranżacji według własnych potrzeb. Możliwość zarówno 3, 4 oraz wersji 5 pokojowej. W...\n134,91 m2 3 8 154 zł/m2\nAgencja REVI HOME oferuje na sprzedaż przytulną kawalerkę na warszawskim Bemowie. Idealna dla singla, pary bądź pod inwestycję Mieszkanie 1-pokojowe mieści się na 3 piętrze w bloku z 2013r. przy ...\n134,91 m2 4 8 154 zł/m2\n134,91 m2 5 8 154 zł/m2\nIDEALNE MIESZKANIE DO WŁASNEJ ARANŻACJI. Do sprzedania rozkładowe, trzypokojowe mieszkanie położone na trzecim piętrze w trzypiętrowym budynku z windą. Lokal znajduje się na zamkniętym osiedlu przy ...\nNa sprzedaż 3-pokojowe mieszkanie o powierzchni 62,21 m2. Gotowe do zamieszkania i nie wymagające nakładów finansowych. Mieszkanie odnowione, wykończone w wysokim standardzie z klimatyzacją i balkon...\n62,21 m2 3 12 056 zł/m2\nNa sprzedaż duże, trzy pokojowe mieszkanie na trzecim piętrze. Duży living z aneksem kuchennym. Duża garderoba.Duży pokój kąpielowy. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB...\n134,91 m2 3 7 338 zł/m2\nmieszkanie Warszawa, Bemowo, okolica Dywizjonu 303\nGROTY W pobliżu przedszkola, szkoły, żłobek, apteka, poczta, Wojskowa Akademia Techniczna, Zdrofit, Galeria Tesco, bardzo dużo terenów zielonych (doskonałe miejsce na spacery, wycieczki rowerowe, tra...\nJedno z najładniejszych nowych osiedli mieszkaniowych w dzielnicy Bemowo . Osiedle zamknięte z ochroną , dużo zieleni . Osiedle wybudowane w 2017 , z wielką stara...\n39,80 m2 2 12 400 zł/m2\nMieszkanie na Bemowie,korzystna lokalizacja. Trzy niezależne pokoje, przedpokój, łazienka i oddzielne WC, kuchnia z pomieszczeniem gospodarczym doświetlona ścianą z luksfer. Mieszkanie z ekspozycją po...\nApartament z dużym tarasem przy metrze Lazurowa Przestronne mieszkanie na warszawskim Bemowie z klimatycznym 16 m2 tarasem. Świetna komunikacja, doskonały rozkład pomieszczeń i atrakcyjna cena, t...\n614 999 zł 599 000 zł\n57,41 m2 2 10 434 zł/m2\nDo sprzedania duże, gotowe do zamieszkania i nie wymagające nakładów finansowych 3-pokojowe mieszkanie na Warszawskim Bemowie przy ul. Dywizjonu 303 , które w pierwotnej wersji było 4-pokojowe.Po niew...\n88 m2 4 10 114 zł/m2\nZgrabne mieszkanie, widne (pomieszczenia oświetlone przez wysokie i szerokie okna wychodzące na Zachodnią stronę Świata ). UKŁAD POMIESZCZEŃ (na podłogach parkiet oraz gres w przedpokoju, łazie...\n36,40 m2 2 11 538 zł/m2\nLokalizacja mazowieckie, Warszawa, Dywizjonu 303\ndywizjonu 303 mieszkanie\nmieszkania dywizjonu 303 warszawa\ndywizjonu 303 149 warszawa\ndywizjonu 303 mieszkania\nul dywizjonu 303 warszawa\nwarszawa ul dywizjonu 303\ndywizjon 303 warszawa