Kilka słów od autora - Strategie\nDzisiaj jest środa, 23 czerwca 2021, 17:14\nPost autor: WarHammster » wtorek, 1 września 2015, 10:44\nTak, jestem autorem a to tych kilka słów ode mnie:\nGra, którą prezentuję w tym podręczniku (wybaczcie, jeszcze nie udostępniam), należy do gatunku gier bitewnych z użyciem figurek i kości. Tego typu gry zwane są również wargamingiem. Jako gracz przyjmujesz na siebie rolę dowódcy armii jednego z plemion zamieszkujących w X-XII w. wybrzeże Morza Bałtyckiego oraz ziemie położone na południe - w dorzeczach Warty, Odry i Wisły.\nGniazdo nie jest grą sensu stricto historyczną, ale stara się oddać klimat pewnej epoki. Jej tłem są wydarzenia odległe i słabo opisane w źródłach, a jednak niezwykle ważne i ciekawe. Był to burzliwy okres, kiedy w wyniku dynamicznych przemian społeczno-politycznych, z barwnej mozaiki wspólnot plemiennych zaczęły wyłaniać się pierwsze państwa narodowe, w tym Polska. Gniazdo jest zaproszeniem w podróż w odległe, mroczne czasy, kiedy na polach bitew, wśród kurzu, krwi, krzyków i szczęku oręża ważyły się losy ziem, na których obecnie żyjemy. A szale zwycięstwa chyliły się raz w jedną, raz w drugą stronę…\nStojąc na czele armii będziesz brał udział w różnych bitwach – począwszy od małych potyczek, a kończąc na starciach z udziałem setek wojowników. Sukces w tych przedsięwzięciach będzie wymagał od ciebie znajomości sztuki wojennej oraz opracowania przemyślanej strategii i taktyki zarówno przed grą, jak i w jej trakcie.\nWargaming to dla wielu nie tylko gra towarzyska, ale pełnoetatowe hobby. Żeby móc rozegrać bitwę, gracze zbierają i własnoręcznie malują figurki oraz przygotowują makiety, które urozmaicają pole bitwy (drzewa, grody, budynki etc.). Wzbogacają też swoją wiedzę dotyczącą określonej epoki, co pozwala im rozgrywać batalie stanowiące odwzorowanie prawdziwych wydarzeń historycznych. Wymaga to sporo czasu i niekiedy pociąga za sobą dość znaczne koszty, ale daje wiele satysfakcji, więc chyba warto żebyś spróbował.\nZasady gry opisałem szczegółowo i w sposób – mam nadzieję - nie budzący wątpliwości. Większość informacji umieściłem w rozdziałach poświęconych konkretnym zagadnieniom związanym z prowadzeniem rozgrywki (np. Organizacja armii, Faza ruchu, Faza walki w zwarciu etc.). Pozostałe zasady, dla których nie udało mi się znaleźć odpowiedniego działu, wyjaśniłem w rozdziale „Zasady regulujące”.\nJeśli jesteś nowym entuzjastą gier bitewnych niech cię nie zrazi ilość i złożoność zasad opisanych w podręczniku. Jestem przekonany, że już po pierwszym czytaniu, będziesz wiedział, o co w tym wszystkim chodzi. Aby gra była jeszcze bardziej przejrzysta i zrozumiała, umieściłem w tekście sporo przykładów oraz schematów graficznych. Zdarzyć się może, że w trakcie lektury pojawią się terminy nie do końca dla ciebie zrozumiałe, nie przejmuj się - ich wyjaśnienie znajdziesz w kolejnych rozdziałach. Jeśli jesteś starym wyjadaczem gier bitewnych, proszę cię abyś przeczytał zasady, rozegrał grę a uwagi przesłał drogą elektroniczną. Będę ci wielce wdzięczny.\nZarówno na etapie tworzenia armii, jak i prowadząc bitwy gracze powinni kierować się strategią, która pozwoli im na uzyskanie i wykorzystanie nawet chwilowej przewagi. W grze Gniazdo przewagę można budować na różne sposoby, np. poprzez właściwy wybór i rozmieszczenie jednostek, wykorzystanie form ukształtowania terenu, stosowanie manewrów taktycznych, takich jak chociażby wprowadzenie przeciwnika w błąd poprzez sprowokowanie ataku, atak z ukrycia, pułapki etc.\nAby rozgrywać emocjonujące pojedynki nie trzeba być ekspertem z dziedziny historii, ale posiadanie przynajmniej podstawowej wiedzy o przebiegu średniowiecznych bitew, pozwoli znacznie je urozmaicić. Taktyka jak wiadomo jest znana i stosowana od tysięcy lat. Gracze powinni wiedzieć, że główną ich siłą w bitwach rozgrywanych w realiach tej gry będzie ciężka piechota. Jednak jeśli nie zabezpieczą jej odpowiednio (wykorzystując do tego inne jednostki lub ukształtowanie terenu), to przeciwnik na pewno wykorzysta ten błąd poprzez oskrzydlenie jej jazdą. Aby tego uniknąć warto mieć na skrzydłach lekką piechotę lub lżejszą jazdę, która de facto może też posłużyć do takich samych manewrów oskrzydlających względem wojsk nieprzyjaciela. Łuczników natomiast dobrze jest ustawiać na wzniesieniach. Inspirując się opisami dawnych bitew można próbować stosować w grze pułapki w postaci wilczych dołów, ukrywać oddziały w miejscach, gdzie drugi gracz się ich nie spodziewa lub pozorować ucieczkę danego oddziału, a kiedy wrogie jednostki rzucają się za nim w pogoń, nagle zawrócić i podjąć walkę, gdy w tym czasie nasza jazda na skrzydłach zamknie oszukany oddział w kotle. Jak wiemy ze źródeł, ten ostatni manewr był chętnie stosowany przez Mieszka I, który wykorzystał go w bitwie z Wichmanem (967 r.) i w bitwie pod Cedynią (972 r.). Co ciekawe, piastowski książę nie mógłby tego dokonać, gdyby podobnie jak ówcześni władcy Zachodniej Europy dowodził swoją armią z pierwszego szeregu. Słowiańscy wodzowie, na wzór ludów koczowniczych, wydawali rozkazy z miejsc, które dawały im pełny podgląd na pole walki, dlatego w grze Gniazdo gracze nie muszą posyłać swoich dowódców w strefę bezpośrednich walk i tym samym narażać ich na śmierć.\nGry bitewne, w odróżnieniu od prawdziwych starć, pozwalają graczom podejmować na bieżąco decyzje i sprawować osobiste dowództwo nad całą walczącą armią: mogą dowolnie przesuwać po stole wszystkie swoje jednostki, które jedynie w wyjątkowych sytuacjach (np. rozbicie oddziału) działają niezależnie od ich woli. Gracze mogą też w dowolnym momencie przerwać rozgrywkę, np. gdy zwycięstwo jednej ze stron jest już przesądzone lub – jeśli mają taki kaprys - walczyć do samego końca i z czystym sumieniem pozwolić, by ich armia została całkowicie pogromiona. W prawdziwych bitwach przeprowadzanych w otwartym terenie strony nie mogły pozwolić sobie na przerwanie walki i wycofanie się, gdy sytuacja stawała się dla nich niepomyślna. We wczesnym średniowieczu klęska w jednej bitwie wielokrotnie oznaczała klęskę ostateczną (przegranie wojny), a nawet śmierć dowódcy lub możnowładców. Przykładem katastrofalnych skutków przegranej bitwy może być śmierć wspomnianego już Wichmana, który na czele połączonych sił Wieletów i Wolinian zaatakował ziemie Mieszka, a po przegranej bitwie mimo próby ucieczki nie zdołał ocalić życia. Wygrana bitwa pozwoliła księciu Polan rozciągnąć hegemonię nad Pomorzem Zachodnim. Kilka lat później, również w walkach o Pomorze Zachodnie, druzgoczącą klęskę w bitwie pod Cedynią zakończyła się wyprawa Hodona, margrabiego Marchii Wschodniej. W boju stoczonym przeciwko polskiemu księciu Mieszku wspieranemu przez brata – Czcibora, zginęli wszyscy niemieccy rycerze oprócz margrabiego oraz gryfa Zygfryda von Walbeck.\nPrzykłady, kiedy jedna bitwa decydowała o całej wojnie można mnożyć. Dlaczego tak się działo? Przyczyn zapewne było wiele. Kluczowe wydaje się przekonanie głównodowodzących o posiadanej przewadze nad przeciwnikiem. Czasem była to prawda, ale bardzo często zbytni optymizm prowadził do ich rychłej porażki tudzież śmierci. Problem ten zostawiam pod rozwagę graczy.\nJak już wspominałem, bitwy w średniowiecznej Europie często wygrywał ten, kto skutecznie oszukał rywala co do swoich zamiarów, liczby wojsk etc. Ofiara podstępu była zazwyczaj pewna własnych sił i wygranej, zatem nie obawiając się przeciwnika stawiała wszystko na jedną kartę, co czyniło porażkę jeszcze dotkliwszą. Zwycięzca natomiast starał się zadać wrogowi jak największe straty, zatem nie oszczędzano rannych czy pojmanych: pokonanych ścigano i wycinano niemalże do ostatniego. We wczesnym średniowieczu prawdopodobnie każdy mężczyzna mający powyżej 15 lat był uważany za zdolnego do noszenia broni i wojaczki. Mężczyźni byli jednocześnie rolnikami i rzemieślnikami a kiedy zachodziła potrzeba stawali się wojownikami. W owym czasie sztuka walki była znana praktycznie każdemu, dlatego wodzowie nie liczyli się specjalnie z życiem szeregowego żołnierza. Wyjątkiem byli drużynnicy możnowładców, którzy stanowili zdyscyplinowaną armię zawodową i ich strata mogła być dla władcy bolesna. Zwycięzca zagrabiał co tylko mógł i rzadko brał jeńców. Kiedy w 1136 roku Słowianie pod dowództwem pomorskiego księcia Racibora przeprowadzili udaną inwazje na skandynawski gród Konungahelę, po jego zdobyciu (złupieniu i spaleniu) większa część obrońców została wymordowana, a oszczędzono tylko tych, którzy mogli się wykupić i zmieścili się na łodziach najeźdźców.\nBitwy i potyczki to chleb powszedni tamtych czasów, ponieważ nawet jeśli możnowładca nie musiał wypowiadać wojny to i tak nie rezygnował z okazji, by napaść na sąsiada, złupić i ograbić jego ziemie, a czasem zająć je lub narzucić trybut. Takie czyny zapewniały władcy prestiż i rozgłos (jak w przypadku złupienia Konungaheli). Wojny zaś wypowiadano wtedy, kiedy to się opłacało i mogło przynieść korzyści (głównie te dalekosiężne), np. w postaci odzyskania ziemi, do której miało się jakieś prawa. Wypowiadano je w sytuacjach sprzyjających zwycięstwu: nikt nie rzucał się na swojego sąsiada bez odpowiedniego zabezpieczenia od wewnątrz i zewnątrz. Pozyskiwaniu sprzymierzeńców sprzyjały odpowiednie mariaże oraz wręczanie godnych prezentów. Przed wspomnianą już bitwą z Wichmanem, Mieszko I zapewnił sobie wsparcie w postaci dwóch hufców czeskiej jazdy za sprawą małżeństwa z czeska księżniczką Dobrawą.\nKażdy gracz wcielając się w postać wodza może postawić sobie za punkt honoru czystą walkę lub dążyć do zwycięstwa wykorzystując podstęp lisa. Jakiego bohatera stworzysz i jak będziesz walczyć zależeć będzie wyłącznie od ciebie.


Kolizja na skrzyżowaniu Głogowska/Hetmańska i zderzenie auta z tramwajem na Grunwaldzkiej - .:LAZARZ.PL->poznański portal dzielnicowy:. Łazarz w z@sięgu myszki\nKolizja na skrzyżowaniu Głogowska/Hetmańska i zderzenie auta z tramwajem na Grunwaldzkiej\n16-09-2020 10:29 Janusz Ludwiczak\nDo zderzenia samochodu z motocyklem doszło na skrzyżowaniu ulic Głogowskiej i Hetmańskiej. Z kolei na skrzyżowaniu Grunwaldzkiej ze Śniadeckich auto wjechało w tramwaj.\nDo kolizji na skrzyżowaniu ulic Głogowskiej i Hetmańskiej doszło przed godz. 10.\nZ kolei na skrzyżowaniu ulic Grunwaldzkiej i Śniadeckich auto zderzyło się z tramwajem.\nW obu zdarzeniach nikomu nic się nie stało. Obecnie ruch w obu miejscach odbywa się już normalnie.\nFot: Dawid/MotoSygnały Radio Poznań\nWypadki zawsze były i będą. I tak nie masz nic do gadania.\nGdyby był zakaz jazdy dla tych trucicieli, to by nie było kolizji, gdyby nie było kolizji, to by nie było ofiar wypadków, gdyby nie było ofiar wypadków, to by nie było tylu traumatycznych przeżyć rodzin po stratach bliskich przez mordercze pojazdy! Apeluję, w imieniu mieszkańców łazarza, aby Rada zajęła się wreszcie tym, co obiecała(!) - wyprowadzić, pozbawić ruchu truciceli z naszych ulic!!!


W piątek, 13 października 2017 roku, w trakcie zbiórki kadry i pracowników Dowództwa Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej ze strukturami lotnictwa Marynarki Wojennej pożegnała się kpt. Agnieszka Spyra-Głowala, oficer sekcji operacyjnej S-3 i nawigator śmigłowca pokładowego SH-2G. Kpt. Spyrę - Głowalę pożegnał dowódca BLMW kmdr pil. Tadeusz Drybczewski.\nW strukturach Lotnictwa Morskiego kpt. Agnieszka Spyra-Głowala rozpoczęła służbę w roku 2005, po ukończeniu Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych na kierunku nawigator statku powietrznego, w Dęblinie. Zajmowała kolejno stanowiska służbowe: nawigatora, oficera sekcji operacyjnej, młodszego specjalisty szkolenia lotniczego i oficera sekcji zastosowania bojowego w 28 eskadrze lotniczej MW, a następnie 43. Bazie Lotnictwa Morskiego w Gdyni Babich Dołach. Nieustannie kontynuowała szkolenie w zakresie nawigacji lotniczej, wykonując loty w składzie załóg śmigłowców pokładowych SH-2G. W styczniu 2012 roku objęła obowiązki młodszego specjalisty w sekcji szkolenia lotniczego Dowództwa Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej. Od 2016 roku pełniła obowiązki oficera sekcji operacyjnej S-3.\n16 września kpt. Spyra-Głowala rozpoczyna pełnienie obowiązków w strukturach Centrum Operacji Morskich – Dowództwa Komponentu Morskiego.\nŹródło informacji i zdjęć: http://blmw.wp.mil.pl/pl/1_371.html\nCzytany 2218 razy\tOstatnio zmieniany niedziela, 15 październik 2017 15:25\nWięcej w tej kategorii: « Dwie kolejne maszyny M-346 Master zostały dostarczone do Dęblina. Żołnierze z Powidza w ćwiczeniu Swift Response. »


12 powodów, dla których warto czytać książki ~ Literutopia.pl\n12 powodów, dla których warto czytać książki\nPedagodzy, profesorowie, literaci - wszyscy trąbią: "Czytajcie!", a odzew społeczeństwa brzmi: po co mamy to robić? Według badań 38% Polaków w ogóle nie czyta książek. Zaciekli przeciwnicy czytelnictwa nie wiedzą co tracą. Istnieją poważne przesłanki do czytania. Oto 12 powodów, dla których warto czytać książki.\n12 powodów do czytania\nPoszerzenie słownictwa.Czytając, obojętnie co by to było, czy specjalistyczne branżowe czasopisma, czy książki, czy nawet codzienne brukowce - poszerzasz swój zasób słownictwa. Powód jest prosty, stykamy się z niezliczoną liczbą autorów. Każdy z nich ma swój własny styl pisania, odrębną wiedzę, inne podejście. Autorzy wręcz prześcigają się o lepsze sformułowania i błyskotliwsze określenia, a to skutkuje bogatą paletą słów, które Ty, jako czytelnik, możesz wprowadzić do swojego języka.\nRozwój wyobraźni. Czytając skomplikowane, żywe opisy scen znajdujących się w książce, jesteś zmuszony do wyobrażani sobie tego, o czym pisze autor. Regularne czytanie rozwija Twoją wyobraźnię i sprawia, że łatwiej Ci stworzyć w umyśle coraz bardziej abstrakcyjne obrazy. W konsekwencji łatwiej jest Ci "zobaczyć" dany przedmiot lub sytuacje, jeszcze zanim powstanie/nastąpi.\nNauka myślenia. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Książki uczą myśleć, zmuszają Twój mózg do aktywności, przez co powstają nowe wiązania neuronalne w mózgu. Czytając, z tygodnia na tydzień zauważasz, że jesteś produktywniejszy, a Twoja aktywność myślowa przynosi Ci coraz więcej korzyści.\nRelaks i odprężenie. Nic tak nie koi skołatanych nerwów jak wieczór z dobrą książką i aromatyczną kawą. Kiedy czytasz troski dnia codziennego odchodzą w dal, przestajesz myśleć o pracy, finansach, problemach rodzinnych. To wszystko jest poza Tobą, gdyż wkraczasz w świat, który stworzył dla Ciebie autor i w którym Twoje osobiste rozterki nie istnieją. Taki relaks ułatwia Ci zasypianie i odniża poziom hormonów stresu.\nZasady pisowni. Kiedy czytasz, automatycznie zapamiętujesz sposób zapisu danych słów i zwrotów. Osoby, które regularnie czytają, nie mają problemów z ortografią, bo ich mózgi opatrzyły się z poprawnym zapisem i starają się go automatycznie odwzorować.\nLepsze wysławianie. Zasada ta sama jak przy rozwoju słownictwa lecz jednocześni, słowa, które zapamiętujesz wprowadzasz do swojego codziennego języka.Wysławiasz się logicznie, inteligentnie i w przyjemny dla uch sposób.\nPodnoszenie kwalifikacji zawodowych. Załóżmy, że pracujesz w sektorze informatycznym, technicznym, menagerskim lub podobnym, wymagającym ciągłego doskonalenia się. Czytając książki związane tematycznie ze swoim zawodem, jesteś stale na bieżąco, podążasz z duchem rozwoju i nie obce Ci żadne rynkowe nowinki. W takiej sytuacji jesteś na rynku pracy "towarem" cenniejszym, niż Twój kolega, posiadający takie samo wykształcenie, ale nie zgłębiającym swojej wiedzy na bieżąco.\nKreatywność. Książki dostarczają mnóstwo pomysłów. Możesz podpatrzyć coś u bohatera książki i wcielić w swoim życiu, ale też najzwyklej w świecie zainteresowany tym, co czytasz stworzyć własny, oryginalny pomysł. W świecie książki nie ma barier, jeśli oswoisz się dobrze z tym światem, zrozumiesz, że stać Cię na pomysły równie dobre, jak Twojego ulubionego bohatera.\nOszczędność pieniędzy. Załóżmy, że musisz się czegoś nauczyć - do szkoły, do pracy, obojętnie. Masz do wyboru dwie opcje: drogie szkolenie lub naukę na własną rękę, przy pomocy niezbędnej literatury. Co wybierzesz? Oczywiście, niektórzy mogą stwierdzić, że nie wszystkiego można nauczyć się samemu z książki, zgoda, ale nie zmienia to faktu, że i tak ogrom wiedzy teoretycznej możesz posiąść na własną rękę, dzięki odpowiednio dobranym książkom bądź czasopismom. Czas poświęcony, właściwie taki sam, ale jaka oszczędność.\nPodniesienie samooceny. Udajesz się na przyjęcie, podczas którego zostajesz wciągnięty w dyskusję. Dobrze się składa, bo temat rozmowy jest Ci dobrze znany - czytałeś o nim ostatnio. Jak się czujesz w tej dyskusji? Dobrze, prawda? Rozmówcy nie są w stanie Cię niczym zaskoczyć i nie masz się co obawiać, że wyjdziesz na ignoranta. Znasz temat, czujesz się swobodnie, Twoje poczucie własnej wartości wzrasta, jesteś doceniony w grupie. Być może to Ty inicjujesz rozmowę, błyszczysz elokwencją i znajomością pewnych tematów. Na pewno istnieje dziedzina, w której to inni mogą się uczyć od Ciebie, dzięki czytaniu, takich dziedzin może być więcej.\nKształtowanie charakteru. Młodzież czytając książki obyczajowe, psychologiczne itp. uczy się kształtować charakter, rozróżniać pozytywne i negatywne zachowania. Perypetie książkowych bohaterów niejednokrotnie bardzo dobrze odzwierciedlają nasze codzienne życie. Pokazują jakie konsekwencje mają poszczególne życiowe wybory i co w społeczeństwie jest akceptowane a co negowane. Nawet dorosły czytelnik może wynieść wiele z takich z pozoru prostych historii. Życie zaskakuje nas każdego dnia, w pewnym sensie przez te wszystkie lata piszemy swoją własną książkę i my, jako jej główni bohaterowie, zmagamy się z codziennością tak samo jak ci fikcyjni. Czasami znajomość ich życia może pomóc nam we własnym.\nPoprawa pamięci. Czytając i wyobrażając sobie poszczególne sceny tworzysz nowe ścieżki neuronalne i tym samym wpływasz na rozwój swojego mózgu. Owocuje to poprawą pamięci, zwiększeniem zdolności koncentracji, łatwością kojarzenia faktów i analizowania. Jednym słowem regularne czytanie sprawia, że z dnia na dzień stajesz się inteligentniejszy i efektywniejszy.\nZnasz inne, zabawne albo poważne powody, dla których warto czytać? Podziel się nimi w komentarzu.\nTen tekst jest notorycznie kradziony z mojego bloga, zarówno przez szkoły, jak i innych blogerów. Przekopiowanie tekstu bez podania autora to plagiat i czyn niezgodny z prawem. Jeżeli chcesz wykorzystać ten tekst, rób to śmiało, ale pamiętaj o dodaniu linku do tego artykułu a w postaci gazetek, druku itd. umieszczeniu adresu www.literutopia.pl jako źródła.\nAnonimowy 29 sierpnia 2013 16:06\nKlawe 10 powodów :)\nAnonimowy 5 maja 2016 09:51\nBardzo dobry tekst dla dzieci i młodziezy, chciałabym go wykorzystać podczas zajęć. Czy mogę?\nAnonimowy 10 grudnia 2013 10:14\nBardzo mi się te 10 powodów podoba :) Pozwolę je sobie troszę przerobić (dostosować do poziomu "podstawówkowicza") i wykorzystać na szkolnym apelu.\nAnonimowy 3 lutego 2014 17:09\nAnonimowy 12 lutego 2014 16:46\ndzięki bardzo przydało ni się sam nie mogłem wykombinować tych powodów . podałbym mazwe ale nauczyciele obserwują te strony=)\nAnonimowy 9 marca 2014 18:50\nPrzydało mi się bardzo. Dziękuję. :)\nAnonimowy 8 kwietnia 2014 17:56\nPrzydałomi to sie bardzo dziękuje za to\nUnknown 9 kwietnia 2014 17:46\nDziękuję przydalo mi sie to\nAnonimowy 13 maja 2014 18:48\nWielkie dzięki za pomoc w odrobieniu pracy domowej :)\nAnonimowy 28 maja 2014 15:58\nto jest naprawdę mądre\nAgnieszka Dąbkowska 8 sierpnia 2014 20:57\nZ głową w chmurach: Dlaczego czytamy książki? Je je po prostu kocham.\nAnonimowy 11 września 2014 19:49\ndzięki przydatne i fajne\nUnknown 23 września 2014 14:01\nKtoś kopiuje Twoje posty\nAnonimowy 15 października 2014 15:27\nAnonimowy 20 października 2014 19:24\nAnonimowy 6 listopada 2014 15:48\nDzięki czytaniu zwiedzam cały świat, poznaje nowe kultury i odkrywam nieznane. Ja to kocham....\nKinga 6 listopada 2014 16:13\n@Anonimowy 15:48 oby tak dalej :)\nSzkoda ze nie moge tego przetlumaczyc moim kolegom xd w kazdym razie czytanie jest super zwlaszcza fantastka polecam "Miecz Prawdy" najlepszy cykl jaki w zyciu czytalem\nAnonimowy 1 grudnia 2014 23:02\nJa z kolei nie czytam i nie czuję się z tym źle. Przebywam w oczytanym towarzystwie. Zauważyłem, że moje słownictwo jest ubożesze, lecz nie ma to znaczenia w komunikowaniu się. Nie czuję się również od nich głupszy. Namawianie do czytania i szydzenie z osób nieczytających jest moim zdaniem nie na miejscu. Od danej osoby zależy czy chce czytać, czy nie. Są inne ciekawsze rzeczy od czytania, uwierzcie :)\nAnonimowy 10 grudnia 2014 18:29\nDzięki przydało się :) Oczywiście troszku zmienione ale podobne Thanks\nAnonimowy 12 marca 2015 17:25\nAnonimowy 13 maja 2015 17:50\nAnonimowy 14 maja 2015 09:22\nprzydalo się na polaku ;)\ntauihintzadewdagg 17 maja 2015 18:49\nhej. Chciałabym użyć fragmentów Twojego tekstu do prezentacji multimedialnej na lekcje ptb , mogłabym ? ;)\nKinga 17 maja 2015 18:54\n@tauihintzadewdagg - możesz to zrobić, pod warunkiem, że podasz informację, iż treść pochodzi z bloga Literutopia.pl.\nAnonimowy 28 maja 2015 11:30\nCzy mogę użyć tego tekstu do prezentacji multimedialnej na lekcję? (podam informację że pochodzi z tego bloga)\nKinga 28 maja 2015 11:40\nMożesz pod warunkiem, że podasz autora i adres strony.\nAnonimowy 1 czerwca 2015 15:12\nKinga 1 czerwca 2015 15:16\nDzięki wielkie, dostałam piątkę !!!\nKinga 3 czerwca 2015 16:33\nAnonimowy 5 października 2015 06:36\nJa tam i tak potrzebowałam pd myślników po fakcie 😸 ale bardzo pomocne, dzięki.\nAnonimowy 23 listopada 2015 10:05\nCzy mogę użyć części tekstu do wykorzystania na zebraniu?\nKinga 23 listopada 2015 10:07\nZ podaniem autora i adresu bloga.\nAnonimowy 16 grudnia 2015 13:27\nJa kocham czytać, szkoda, że są ludzie, którzy tego nie rozumieją.\nUnknown 17 lutego 2016 16:00\nCzy mogę wykorzystać tę twórczość?\nKinga 17 lutego 2016 16:08\nTylko z podaniem adresu bloga.\nAnonimowy 18 lutego 2016 17:08\nUwielbiam czytać książki. Mogę zamknąć się na świat i być w moim małym świecie. Bardzo pomocne :)\nAnonimowy 23 lutego 2016 07:31\nJeśli wykorzystam Twoje zwięzłe i trafne przemyślenia - powołam się na Twój blog zgodnie z prawem do własności. Podobają mi się Twoje myśli.\nAnonimowy 15 marca 2016 21:59\nCzy mogę użyć fr tekstu, oczywiście podam źródło bloga\nKinga 16 marca 2016 11:39\nZ podaniem źródła owszem.\nAnonimowy 22 marca 2016 19:02\nCzy mogłabym użyć podanych informacji w prezentacji multimedialnej ? Prezentację zobaczy kilkanaście osób. Oczywiście podane zostanie źródło, z którego korzystałam. Tekst bardzo przydatny, i przede wszystkim zrozumiały nie przesycony samymi suchymi faktami.\nJeśli pojawił się wcześniejszy mój komentarz przepraszam, ale nie wyświetlają mi się nowe.\nKinga 23 marca 2016 08:27\nPodaj adres bloga i wykorzystaj.\nAnonimowy 5 maja 2016 17:49\nczy mogłabym wykorzystac niektore fragmety do mojej prezetacji do SQL ?\nAnonimowy 5 kwietnia 2016 19:18\nGenialne! Pozwolę sobie je wykorzystać w moim przemówieniu.\nAnonimowy 5 maja 2016 13:12\nMogę wykorzystać do gazetki szkolnej? Podam oczywiście autora i adres:)\nKinga 17 maja 2016 06:27\nAnonimowy 10 maja 2016 19:07\nBardzo ciekawie to napisałaś. Czy mogę wykorzystać Twój tekst do prezentacji przeznaczonej dla rodziców uczniów i umieścić na stronie szkoły? Oczywiście podam adres i autora.\nKinga 17 maja 2016 06:28\nZ podaniem źródła.\nAnonimowy 26 sierpnia 2016 16:26\nCzy można wykorzystać Pani materiał na spotkaniu z Rodzicami-oczywiście z podaniem Autora i źródła?Wykonałabym pezentację PP i gazetkę ścienną w bibliotece:-) Odpowiadają mi sformułowania, bo mogą trafić do młodzieży... Z pozdrowieniami. Bibliotekarka :-)\nUnknown 14 września 2016 19:21\nDzięki pomogło z zadaniem :)\nAnonimowy 26 września 2016 15:37\nChciałabym prosić o pozwolenie na wykorzystanie tekstu do przemówienia :)\nAnonimowy 6 października 2016 21:15\ndzięki bardzo mi się przydało do zadania\nAnonimowy 17 października 2016 16:05\nAnonimowy 23 października 2016 13:34\nAnonimowy 23 października 2016 13:33\nNajlepsza odpowiedź :)\nAnonimowy 6 listopada 2016 19:53\nBardzo mi się podoba, jest świetnie napisane.Chciałabym wykorzystać na spotkaniu z rodzicami w szkole, w której pracuje.\nAnonimowy 9 listopada 2016 12:33\nJestem kolejną, -entą pewnie osobą proszącą o pozwolenie wykorzystania Pani tekstu na spotkaniu z rodzicami. Ale to nic dziwnego, jest świetny. Oczywiście podam źródło w przygotowanej prezentacji.Pozdrawiam\nKinga 10 listopada 2016 07:18\nW takim razie proszę korzystać.\nAnna Kotowska 13 listopada 2016 12:30\nPani Kingo, czy mogę wykorzystać Pani tekst na gazetkę szkolną?\nolivka.a 26 listopada 2016 12:13\nCzy mogłabym wykorzystać tekst o logicznym wyslawianiu do opowiadaniaa?\nKarpiu101 20 grudnia 2016 19:33\nCzy mógłbym wykorzystać ten tekst do gazetki szkolnej. Bardzo proszę.\nKinga 21 grudnia 2016 07:44\nZ podaniem źródła i autora.\nAnonimowy 5 stycznia 2017 10:20\nProszę o zgodę na umieszczenie części materiału na stronie internetowej szkoły. Oczywiście podam źródło. Mam nadzieję, że uczniowie i rodzice skorzystają z Pani porad.\nmadzenta.m 8 stycznia 2017 17:11\nCzy mógłbym wykorzystać ten tekst do prezentacji?! Bardzo proszę.\nmadzenta.m 8 stycznia 2017 17:32\nCzy mogłabym wykorzystać ten tekst do prezentacji, trochę go zmodyfikuję do swoich potrzeb. Bardzo proszę\nAnonimowy 14 stycznia 2017 15:37\nMogę użyć niektórych przykładów do prezentacji multimedialnej wystawiając ją w szkole?(nie będę miała z tego jakichkolwiek korzyści)\nAgnieszka 📚 30 stycznia 2017 20:32\nCzytanie wpływa też na ogólną kondycję naszego mózgu - u osób czytających demencja starcza rozwija się wolniej, a szansa na zapadnięcie na Alzheimera jest dużo mniejsza :)\nAnonimowy 1 lutego 2017 07:51\nDziękuję, skorzystam na lekcji poświęconej promowaniu czytania.\nOczywiście podam adres bloga.\nDobrego dnia ;-)\nAnonimowy 1 lutego 2017 09:48\nczy moge kilka z wymienionych punktów napisać w prezentacji :-)\nNatalia 6 lutego 2017 17:19\nKazałeś/aś pytać, więc pytam XDD Mogę użyć do pracy domowej? XDD\nKinga 6 lutego 2017 17:26\nMożesz, z podaniem adresu i autora.\nAnonimowy 20 lutego 2017 15:11\nCzy mogę zamieścić kilka punktów na gazetce ściennej w szkole?\nUnknown 5 marca 2017 23:08\nSuper, pomogło mi w przemowie na temat plusów książki :)\nUnknown 7 marca 2017 11:23\nCześć, czy mogę wstawić te podpunkty na wewnętrzną stronę firmowej biblioteki? Podam źródło i imię i nazwisko autorki :)\nAnonimowy 24 maja 2017 18:10\nczy mogę to wykorzystać w szkole na pogadance o książkach:)?\nAnonimowy 25 maja 2017 14:59\nCzy mogę użyć tej informacji do pracy domowej proszę grzecznie :-)\nmarcninhf 27 maja 2017 12:32\nŚwietny tekst, czy mogę użyć kilka punktów w prezentacji? :-)\nAnonimowy 29 maja 2017 19:12\nCzy mogę wykorzystać częsć tekstu, ale nie tak dokładnie\ndo prezentacji multimedialnej na lekcję?\nUnknown 24 września 2017 22:47\nŚwietny tekst. Chciałam zapytać czy mogę wykorzystać Pani tekst do prezentacji na zebraniu z rodzicami oraz do projektu edukacyjnego "Warto czytać", który przygotowuję z gimnazjalistami. Oczywiście podam adres Pani bloga oraz jego autora. Pozdrawiam serdecznie :)\nAnonimowy 2 listopada 2017 12:41\n"Ten tekst jest notorycznie kradziony z mojego bloga, zarówno przez szkoły, jak i innych blogerów."\nRybko miła, jeżeli publikujesz w sieci, to dlaczego żałujesz innym by z tego korzystali? Nie bardzo rozumiem...\nKinga 14 listopada 2017 17:06\nNikomu nie żałuję, ale kiedy korzysta się ze źródła, gdzie autor jest znany, podaje się informacje o autorze podczas korzystania z tekstu, a nie bierze jak swój. :)\nAnonimowy 4 września 2018 19:18\nSuper jutro mam z tego kartkówkę.\nThx za pomoc :))\nWybaczcie mi - po co komu ta książka?\nGraham Masterton - twórca doskonały\nKrótka historia książki i pisma


Skipper jachtu „Buena” tym razem mówi pas Skipper jachtu „Buena” tym razem mówi pas\nSkipper jachtu „Buena” tym razem mówi pas\ndol, Władysław Chmielewski\nRegaty Silverrudder Challenge of the Sea mają tylko 7-letnią historię, ale urosły w tym czasie do rangi najliczniejszych na świecie regat samotników. W tym roku Polskę reprezentowały dwa jachty – „Buena” z Władysławem Chmielewskim w grupie Small i „Hadron” z Piotrem Parzy.\nTegoroczna edycja uważana jest za najtrudniejszą w swojej historii. Bardzo silny porywisty wiatr zdziesiątkował startujących. Stosunkowo krótka trasa regat 134 Nm, dokoła duńskiej wyspy Fyn ze startem i metą w pobliżu portu Svendborg, w tym roku okazała się wyjątkowym wyzwaniem.\nZapisy do tegorocznej edycji ruszyły 3 listopada ubiegłego roku. Zaledwie po 48 minutach zamknięto listę 430 zgłoszonych jachtów. Start, jak co roku, odbyć się miał w 3 piątek września. Prognoza dla Cieśnin Duńskich, o wyjątkowo sztormowym wietrze, wprowadzała poczucie realnego zagrożenia. Sytuacja zmieniała się jak w kalejdoskopie, sporo jachtów nie dopłynęło do Svendborga, część z przyprowadzonych wcześniej wracała do domu na dwa dni przed startem. Końcowa weryfikacja list startowych, inspekcje bezpieczeństwa oraz potwierdzenie zgłoszeń przez zawodników wykazały 156 żeglarzy gotowych do startu w wyścigu odroczonym o jeden dzień. Była wśród nich „Buena”. Prawoskrętna trasa regat, bezpośrednio po starcie prowadzi jachty pod jedyne żeglowne przęsło mostu Svendborgsundbroen. Porywisty zachodni wiatr oraz prąd płynący z prędkością do 3,5 węzła na zachód, pod wiatr zgotowały żeglarzom prawdziwą kipiel. Dodatkowo mielizny tuż za farwaterem i promy płynące w obie strony były przyczyną wielu stłuczek, pierwszych podartych żagli, osadzeń na mieliźnie.\n– Płynąc z małym fokiem i dwoma refami na grocie, bezpiecznie wystartowałem jako jeden z pierwszych – relacjonuje Władysław Chmielewski. – Zaraz po starcie pod wiatr, silny prąd porwał moją „Buenę” w kierunku mostu. W ostatniej chwili minąłem przęsło i przepłynąłem pod mostem. Zrobiłem zwrot na granicy mielizny i na lewym halsie przecinałem farwater, tuż przed promem płynącym z przeciwka. Chwilę potem przyszedł silny szkwał i znalazłem się na kursie innego zawodnika, który poluzował grota i przepuścił mnie. Sytuacja zdawał się być opanowana, a to był dopiero początek naszych zmagań. Co chwilę mijały mnie jachty które się wycofały i szybko płynęły z wiatrem. Widać było porwane lub zwinięte bezładnie żagle, czasami złamany maszt. Halsowanie przebiegało sprawnie, choć często zmieniający kierunek prąd oraz podmuchu do 30 węzłów, utrudniał żeglugę. Zgodnie z prognozą, za półwyspem Soenderhjoerne, wiatr miał się ustabilizować poniżej 20 knotów i umożliwić żeglugę pod wiatr, ale już jednym halsem. Niestety wiatr obrócił się i zwiększył prędkość. Pod wiatr o sile 36 knotów i pod prąd „Buena” płynęła tylko 1,5 węzła do przodu. Po kolejnej godzinie walki zdecydowałem wycofać się z wyścigu. W tym czasie dopłynął do mnie „Hadron”. Kiedy pomachaliśmy sobie, porywisty szkwał wyrwał wózek szotów foka i Piotr też zdecydował się wycofać. Wracaliśmy z wiatrem rozwijając duże prędkości, doganiały nas porywy wiatru powyżej 40 węzłów. Po drodze minęliśmy wysztrandowany jacht, z którego duński Costguard zdejmował żeglarza. Przed zapadnięciem ciemności bezpiecznie zacumowaliśmy w Svendborgu, praktycznie bez strat. Nie wszyscy mieli tyle szczęścia. Oglądaliśmy złamane maszty i uszkodzone jachty. Tegoroczny wyścig ukończyły zaledwie 53 jachty.


Akcesoria do sterylizacji i dezynfekcji - sprawdź w Constanza\nKażda kosmetyczka doskonale wie, że najwyższa jakość i skuteczność oferowanych usług, a także uprzejma obsługa to niejedyne cechy, które powinny charakteryzować profesjonalny gabinet kosmetyczny. Kluczowe znaczenie ma również dbanie o odpowiedni poziom higieny w salonie. Do tego niezbędne są torebki oraz inne akcesoria do sterylizacji przyborów i narzędzi. Oferujemy produkty do dezynfekcji, które pozwolą Ci zapewnić klientom właściwe warunki, a także komfort.\nAkcesoria do sterylizacji – torebki, paski i pojemniki\nNasza oferta obejmuje niezawodne torebki do sterylizacji stanowiące niezbędny element wyposażenia salonu kosmetycznego, pozwalający na zachowanie higienicznych warunków. Ponadto proponujemy również plastikowe pojemniki do dezynfekcji narzędzi jak głowice do mikrodermabrazji czy pilników. Poza torebkami i wanienkami znajdziesz u nas też test chemiczny do kontroli sterylizacji parą wodną. Zapraszamy do zakupów!\nTorebki do sterylizacji 200 szt. wymiar 9 cm x 23 cm\nTorebki do sterylizacji 200 szt. wymiar 13,5 cm x 25 cm\nTorebki do sterylizacji 200 szt. wymiar 5,7 cm x 10 cm\nTorebki do sterylizacji 200 szt. wymiar 9 cm x 13,5 cm\nWanienka, pojemnik do sterylizacji plastikowy


Sektor młodzieżowy Milanu zawiesił działalność na ponad tydzień. Powodem pandemia - ACMilan.com.pl - AC Milan\n399 oddanych głosów\nUżytkownicy online: chareck, tommyb1, Kuba(Inzaghi), Ginevra, robert703, Sone7, HaLi, Filip1009, Rocker, fallen, lyndonmilan, Nelson_Dida, Gol, Gianni Rivera, Uzxx, szfarceneger, milanese55, picio22, xodos, FossaDeiLeoni, Maxiu, Lomaxini, ACMgaara, michalmisiu, Majkel69, dysha1992, _GAHU_, murzynACM, Gullit80, Deus , AdrianoGalliani, Kiuro_ACM, Шева, gelooo18, wojtas03, acmilan95, kamilos822, Hoop, OLRevan, SICKBOY, BlackOut, FanACM, karrom13, Serious Sam, Bentos325, LaMancha 98, dykt4tor, FranekBtm, Rossu, Purysta, serginho83, TR3V0R, MishaA, kamillo14, KrzysieKSC98, Maxwarka, Kamciu, Konrad1275, Aper, Książę Mroku, chory, Oti, AprzemoC1899, R93k, Szafot, Mlotson\nSektor młodzieżowy Milanu zawiesił działalność na ponad tydzień. Powodem pandemia\n23 października 2020, 17:41, cinassek Aktualności\nAC Milan w oficjalnym komunikacie poinformował, że zawiesił działalność sektoru młodzieżowego klubu do 2 listopada. Ma to związek z pandemią koronawirusa i wykryciem zakażeń COVID-19 pośród członków poszczególnych drużyn. Decyzja obejmuje także drużynę Primavery, której dwa najbliższe spotkania ligowe zostały przeniesione na inny termin.\nsektor młodzieżowy koronawirus pandemia covid-19\nGiveMeReason ostatnio aktywny: 51 minut temu\nO akurat tematycznie. Miałem okazję dzisiaj rozmawiać z Panem co sobie sędziuje po okręgówkach i młodzikach to mówił że dograją sezon do połowy listopada a co później to nikt nie wie xd\nNuda... dajcie już tę apokalipsę zombie ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n23 października 2020, 18:29\nMasakra jakaś jak sprzedaż alkoholu do 20\nbecoccos ostatnio aktywny: 3 godziny temu\nMęczy już to...


Piąty Dzień Tygodnia vol. 6 | Never Ending Freestyle Voguing\n2. Lanvin w ruchu\nNajpierw były zdjęcia a teraz jest film. Bardzo nietypowy. Krótkie wywiady zrealizowane z udziałem „zwykłych” ludzi (w wieku od 18 do 82 lat) opowiadających swoje historie. Koncepcja jest bardzo ciekawa i niebanalna. Uwielbiamy sposób w jaki Lanvin wybija się ponad konwencje. W zeszłym sezonie była piosenka Pitbulla w tle a teraz ta kampania. Czym zaskoczy nas Alber Elbaz w przyszłym sezonie?\n3. Barbie Goes Drag!\nOto i ona. Pierwsza lalka Barbie, która przyznała się oficjalnie do bycia Drag Queen, czyli panem przebranym za panią. Niemożliwe? Niestety tak. Okazało się, że była to tragiczna pomyłka. Nowy model plastikowej piękności był niesamowicie podobny do znanej Drag Queen – Phillipe Blond. Media podchwyciły temat i wszyscy wieścili zmasowany atak na hetero-normatywne społeczeństwo i jego niewinne dzieci. Cathy Cline, vice prezes Mattel powiedziała na temat całego zamieszania: Barbie doesn’t worry about what other people think. Zgadzamy się z nią w stu procentach. Wcześniejsze modele lalki też wyglądały jak Drag Queen, więc po co robić takie zamieszanie? I tak wszyscy wiemy, co Barbie ma w majtkach…\n4. House of Deréon…\n…ma nową kampanię, której twarzą jest oczywiście sama Beyoncé. Czemu to takie oczywiste? Bo firma należy do piosenkarki i jej mamy – Tiny Knowles. Kolekcja jest inspirowana stylem boho i modą festiwalową. Efekt zapowiada się dość ciekawie, a zdjęcie pełne ciepłego światła jest bardzo bardzo ładne.\nKorzystając z okazji podrzucimy wam miły kawałek Cazwella, który opowiada jak spotkał Beyoncé w\nA wy gdzie spotkaliście ostatni raz Beyoncé?\n5. Odkrycie tygodnia – VANITAs\nDopóki nie zobaczyliśmy na własne oczy nie mogliśmy uwierzyć. Jest to jednak fakt – mamy w naszym kraju blogera / szafiarza (?!), który nie dość, że jest przystojny, dobrze się ubiera to na dodatek potrafi składać sensowne zdania. Zapraszamy serdecznie na jego stronę i polecamy wszystkim nudziarzom czerpać z niej inspiracje, bo udowadnia, że można wyglądać męsko i ciekawie. Trzeba się tylko trochę postarać.\n(zdjęcia wzięte bez pytania, przepraszamy!! – http://www.vaniitas.blogspot.com/)\n6. Kocie Szaleństwo\nKoty wprowadzają w życie swój diaboliczny plan, mający na celu zawładnięciem naszą zbiorową świadomością. To co wyprawia Choupette przechodzi ludzkie pojęcie. Sprowadziła Karla do roli nosidełka i doi jego kasę jak luksusowa metresa. Kolejny koci akcent powstał za sprawą Grace Coddington, która narysowała swojego kota o wdzięcznym i bardziej swojskim imieniu Pumpkin w ubraniach Balenciagi z ostatniej dekady. Te rysuneczki trafiły na dyniowo-pomarańczową torbę, oczywiście Balenciagi i oczywiście w limitowanej serii. Torba jest urocza, ale nie dajcie się zwieźć. Koty są niebezpieczne!\n7. Optyczne nowości u Hawrot\nNowa limitowana kolekcja Optyka prosto od krakowskiej projektantki Joanny Hawrot. Bardzo specyficzny i rozpoznawalny styl a do tego ciekawe materiały – papierowe ortaliony, jedwabie i lamy. Wielbicielom oryginalnych projektów i lekkiej awangardy bardzo polecamy.\nDavid Robert Joseph Beckham, mąż swojej żony, ojciec dzieciom, celebryta, model, gwiazda i piłkarz również, postanowił po raz kolejny zrobić nam przyjemność i się rozebrać! Jednak inaczej niż do tej pory, bo w całkowitym 3D. Odziany jedynie w obcisłe gatki, z wyprężonym torsem i napiętym bicepsem został odlany w srebrze, powielony 10 razy i wystawiony ku uciesze gawiedzi. Ok, może nie jest to srebro srebro, ale błyszczy się nieziemsko i robi całkiem miłe dla oka wrażenie. Akcja została zrealizowana przez H&M z okazji wprowadzenia drugiej kolekcji, którą sygnuje piłkarz. Figury zostaną rozesłane po całym USA do 10 sklepów, gdzie będą pełnić rolę lepu na klientki. Jak długo będą tam stały? Co się z nimi stanie później? Mamy nadzieję, że trafią na eBay. Właśnie robimy w redakcji tak zwaną zrzutkę…\nA oto reakcja przeciętnej, amerykańskiej kobiety na krocze DB\n(zdjęcie – http://www.starpulse.com/)\nMyślicie, że pocieranie krocza Davida przynosi szczęście równie dobrze jak klepanie Buddy po brzuszku?\n9. Kobiety, które rządzą światem\nPrzeglądamy coroczny ranking magazynu Forbes, przedstawiający najpotężniejsze kobiety na ziemi. Świat mody ma silną reprezentację. Jednak ciężko jednoznacznie stwierdzić, która z pań jest najważniejsza. Teoretycznie na 33 miejscu jest Diane vn Frustenberg, ale na 14 pozycji błyszczy królowa wszystkich innych – Lady Gaga, która znana jest z miłości do świata fashion, więc chcąc nie chcąc do niego należy. Dalej na liście odnajdujemy Annę Wintour na skandalicznie dalekim, 51 miejscu. Za nią jest Miuccia Parda – 67 pozycja a listę zamyka Gisele Bundchen z 83 lokatą. Na pierwszych miejscach są jakieś panie związane z polityką i biznesem, ale one nas raczej nie interesują. Zastanawiamy się kogo na liście zabrakło. Macie jakieś pomysły?\n10. Usta Chanel\nLinia szminek Rouge Allure wzbogaciła się o nowe kolory. Z tego powodu powstał bardzo przyjemny dla oka film, stworzony przez Sølve Sundsbø.\nAle zaraz! Cóż te usta mówią w 45 sekundzie? Men hate women who read. Hmm… Ciekawe! Warto też dodać, że film jest swoistym hołdem dla Erwina Blumenfeld, który w dawnych czasach (kiedy nikt nawet nie śnił o wyprzedażach w Zarze), tworzył znakomite okładki dla Vogue’a.\n11. Cekinowe Cudeńka\nTopshop atakuje kolejną współpracą. Tym razem z londyńską projektantką – Louise Gray, znaną z kolorowego i pozytywnego stylu. Efekt? Mega optymistyczne, cekinowe ciuszki – idealne na imprezę! Co ciekawe projektantka wystąpiła również w kampanii promującej współpracę. Swoją drogą przypomniał nam się paradoks kolekcji Mary Katrantzou dla Topshopu. W USA ubrania sprzedały się w jeden dzień. W naszym warszawskim butiku wisiały na wieszakach przez dłuuugi czas. Daje nam do myślenia na temat naszych rodzimych fashionistek.\nJako dodatek do kolekcji powstała też seria kolorowych kosmetyków, również zaprojektowanych przez Louise Gray. Jest to pierwsza taka akcja w historii marki.\n12. Tyra Banks & P’Trique\nZnacie P’trque? Na pewno, w końcu jest „znanom blogerkom modowom”. Albo blogerem. Ewentualnie czymś pomiędzy. Ostatnio zjednoczył siły z Tyrą Banks przy okazji 19, nie to trzeba napisać tak: D Z I E W I Ę T N A S T E J edycji America’s Next Top Model. Razem wpadają na cudowny temat przewodni. Modelki idą do Koledżu!\nI być może na początku ten brodaty grubas w peruce obśmiewający świat mody był nawet zabawny ale jakoś straciliśmy do niego sympatię.\n13. Mikro Rąbek Odkryty\nGatunek młodych-zdolnych ,mimo ciężkich warunków atmosferycznych, nadal rezyduje w naszym kraju. Jednym z jego przedstawicieli jest Jakub Pieczarkowski, który postanowił podzielić się małym teaserem nadchodzącej kolekcji SS 2013. Zaintrygowani tym projektem włączamy go do Piątego… Nowa kolekcja pana Pieczrakowskiego zapowiada się bardzo ciekawie! Ażurowa kurtka, nabijana ćwiekami i (szokujące!) niezawierająca w sobie „zwiewnych szyfonów” i „połyskliwych satyn” (do których nas przyzwyczaili rodzimi kreatorzy) jest tak mało polska, że to aż niemożliwe. Przecieramy oczy!\n14. Sesja Tygodnia\nTym razem jesteśmy mroczni, tajemniczy, nostalgiczni i trochę obsceniczni. A wszystko dzięki pięknej sesji Le Noir, którą zrealizował genialny duet Mert&Marcus. Piękne stylizacje to dzieło Emmanuelle Alt. Szczęśliwą posiadaczką tego pięknego ciała jest Daria Werbowy.\n15. Do Poczytania\nMichał Zaczyński sprowokowany „aferą łydkową” wsadził kij w mrowisko i w tekście Alchemik Dress Code’u wszedł w ciekawą polemikę na temat atrakcyjności (lub ich braku) męskich nóg, którą rozpoczął Jacek Żakowski w Polityce. Jako komentarz napiszemy tyle – Tobiasz ma dzisiaj na sobie szorty.\nMęskie łydki nie są sprawą tylko polską. Mają zasięg ogólnoświatowy. Jak to robią w USA? Dowiecie się na stronie NY Times.\nMilles Of Fashion przedstawia swój osobisty przewodnik po plskich szafiarkach na portalu wp.pl. Ładne Dziewuchy, dobra selekcja, ciekawe stylizacje. Czego chcieć więcej?\nNieustająco i z ręką na sercu polecamy traumatyczną historię zwaną przez nas vitkAc horror drama shopping disaster. Uprzedzamy osoby o wrażliwych żołądkach. Treść jest nadal szokująca i nic nie straciła na jakości od ostatniego tygodnia.\nNa The Cut (na który wchodzimy z bólem ale jednak) ciekawa galeria – 50 modelek kiedy były dziećmi. Jest to niewątpliwe pocieszenie dla wszystkich matek, które obawiają się o urodę swoich dzieci. Nigdy nic nie wiadomo!\nBardzo egoistycznie polecamy też tekst I wish I was there, w którym Tobiasz opisuje swoje ulubione pokazy, na których nigdy nie był.\n16. Cytat Tygodnia\nTom Ford, bożyszcze tysięcy kobiet i mężczyzn, licencjonowany przystojniak biorący pięć kąpieli dziennie, role model dla rodzimych stylistów rzekł w wywiadzie dla VMan Magazine:\nI want to live in the desert with my dog and sculpt things.\nUrocze. Jest nam absolutnie obojętne gdzie będzie mieszkać Tom Ford tak długo jak będzie robić fantastyczne kolekcje.\n17. Goście Goście\n16-A. Nasza serdeczna koleżanka i świetna blogerka Harel, ostatnio (zainspirowana miłością Karla do Choupette) oderwała się od promowania swojego psa i napisał dla nas news!\nMam wrażenie, że w czasie wakacyjnym wszelkie możliwe wiadomości mnie omijają i trafiają wprost do redaktora Kujawy. Więc dziś trochę z przeszłości oraz trochę z przyszłości (niedalekiej). Chciałabym przedstawić swoje kolejne odkrycie: stronę Retronaut. Można tam znaleźć takie cuda jak zdjęcie Alberta Einsteina w kosmatych kapciach, Agathę Christie podczas surfingowych wakacji na Hawajach w roku 1922 albo reklamy Levisa z lat siedemdziesiątych!\nJeśli chodzi o przyszłość, pamiętajmy, że na piątym dniu tydzień się nie kończy. Już jutro w Warszawie w Tymczasowym Butiku odbędzie się Bazar Tiszertów. Chętnie bym napisała, jak było, ale cóż, na szóstego dnia tygodnia dziś nie przewidzę.\n16-B. Last but not least – Gabriela Czerkieiwcz z przepisem na zmysłowe perfumy.\nZjawiskowo piękna Małgosia Bela po raz kolejny w kampanii Potion Dsquared 2. Po zmysłowych męskich perfumach sprzed roku przyszedł czas na zapach dla kobiet.\nPrzepis i jego przygotowanie:\n2 skórki bergamotki\n3 owoce świeżo zebranej dzikiej porzeczki\n1 szczypta fiołka\n7 płatków róż okrytych rosą\n3 kwiaty jaśminu\n2 pąki konwalii\n1 kropla rabarbaru\n3 1/2 miarki białego i czarnego piżma\n2 dozy barnego byrsztynu\n1 liść paczuli\n1 1/2 strączka złotej wanilii\nPrzygotowanie: Późną nocą zbierz 3 owoce czarnej porzeczki, 2 skórki bergamotki i zmieszaj je we flakonie z dużą ilością złotego płynu. Gdy błysk naparu stanie się jaśniejszy dodaj jedną szczyptę fiołka i poczekaj jedną lub dwie godziny, aby napar nabrał uwodzicielskiej mocy.\nNie możemy doczekać się efektu!\nA nam wypada tylko dodać, że według tradycji, rośliny w nocy należy zbierać nago! I tym optymistycznym akcentem kończymy dzisiejszy Piąty.\nTagi: Balenciaga, Barbie, Beyoncé, Chanel, Choupette, Daria Werbowy, David Robert Joseph Beckham, Diane vn Frustenberg, Dsquared2, Emmanuelle Alt, Forbes, Gabriela Czerkieiwcz, Gisele Bundchen, Grace Coddington, Harel, House of Deréon, Jakub Pieczarkowski, Joanny Hawrot, Książę Harry, Lady Gaga, Lanvin, Louise Gray, Marta Mitek, małgosia bela, Mert&Marcus, Michał Zaczyński, Milles Of Fashion, Miuccia Parda, P'Trique, Tobiasz Kujawa, Topshop, Tyra Banks, VANITAs\n← Konkurs – podejście trzecie – Great Gatsby & Make-up!\nKrytyk-amator i Stylista-hobbysta czyli o najpopularniejszej działalności charytatywnej w internecie →\nKomentarzy 6 to “Piąty Dzień Tygodnia vol. 6”\nHelena 24 sierpnia, 2012 @ 16:47 #\nCóż moi drodzy, wyrabiacie się z przekopami internetu niesłychanie, po raz pierwszy z pięciu o jakiejś połowie pojęcia nie miałam najbledszego.\nU mnie wygrywa zdecydowanie tzw. Debby Pieczarkowski, jest rewelacyjny, chociaż to na widok srebrzystego Dejwitka zadławiłam się herbatą, hmm.\nI fajnie, że jest trochę z rejestrów niskich i nieco z wysokich, inaczej zrobiłoby się chyba nie-zjadliwie.\nEee i ten, jak zmienialiście wersję o kąpielach Forda nie skasowaliście pierwszej, więc jest podwójnie. Tak na marginesie nie dowierzam w owe pięć kąpieli, Tom oblazłby już niechybnie ze skóry od takiej częstotliwości\nTobiasz K. 24 sierpnia, 2012 @ 17:20 #\nTo wszystko przez ten pośpiech 🙂 cieszymy sie, że jesteśmy w stanie zaskoczyć czytelników! Tak ma właśnie być 🙂\nmika 24 sierpnia, 2012 @ 18:34 #\nDo tej listy proponuje dodac te urocze podrobki legginsów Agnieszki Maciejak http://www.facebook.com/photo.php?fbid=408596939187327&set=a.118838334829857.10090.118835658163458&type=1&theater do kupienia w sklepie MISBEHAVE 🙂\nx.x 24 sierpnia, 2012 @ 18:45 #\nDużo jest już blogerów męskich http://modefriends.blogspot.com/\nnp, ten : miało być\nmaja 24 sierpnia, 2012 @ 19:49 #\nVANITAs jest dla mnie fenomenem!\nOdpowiedz na x.x Anuluj pisanie odpowiedzi


Maluch na basenie | ABC Dobrej Mamy\nKażde dziecko od momentu narodzin ma ogromny potencjał rozwoju swoich umiejętności, począwszy od doskonalenia ruchów poszczególnych części ciała, zdolności komunikowania się, wyrażania swoich emocji, aż po rozwijanie indywidualnych talentów. Czemu zatem nie wykorzystać tak ogromnych możliwości dziecka i wzmocnić je w trakcie zajęć na basenie?\nKażdy rodzic powinien poświęcić trochę czasu na wizytę ze swoim maluchem na pływalni. Jeśli wydaje Ci się, że to karkołomne przedsięwzięcie ze względu na logistykę, ilość rzeczy do zabrania czy pogodę za oknem, jesteś w błędzie! To naprawdę nic trudnego, wystarczy tylko przygotować się odpowiednio do takiej wizyty.\nPływalnie powinny spełniać wszelkie standardy bezpieczeństwa, czystości i wygody. Woda w basenie powinna być czysta i regularnie sprawdzana. Oczywiście basen powinien być wyposażony w specjalne przebieralnie dla rodziców z dziećmi lub chociaż bezpieczne miejsca do przewijania niemowląt. Odpowiedni ubiór dla dzieci to podstawa, by zminimalizować ryzyko zanieczyszczenia wody. Mogą to być pieluszki jednorazowe lub wielokrotnego użytku. Ciepły basen ze stałym poziomem temperatury pozwala na osiągnięcie wysokiego komfortu pływania. Rekomendowana temperatura wody dla maluszków to 31-340 Celsjusza. Jeśli temperatura wody jest niższa od zalecanej lub jeśli dziecko wykazuje zwiększone tendencje do marznięcia, można wyposażyć je w neoprenowe pianki, które pomagają w utrzymaniu ciepła w wodzie i poza nią. Pamiętajmy o zabraniu nawet dwóch ręczników dla dziecka. Ręcznik może służyć jako miękka podkładka na przewijak lub inne miejsce, na którym będziemy przewijali malucha. Warto być na pływalni wcześniej, by zdążyć z przebraniem siebie i dziecka. Po zakończeniu pływania należy jeszcze chwilę pozostać na pływalni, by dziecko nieco ochłonęło i ewentualnie miało czas na drobny posiłek. Jeśli pogoda na dworze jest wietrzna lub mroźna, pamiętaj o odpowiednim ubiorze dziecka i kremie ochronnym na twarz, szczególnie po wyjściu z basenu. Kiepska aura za oknem nie powinna być jednak przeciwwskazaniem do wyjścia na basen, a wręcz przeciwnie! Systematyczne uczestniczenie w zajęciach na basenie wzmacnia naturalną odporność dziecka i chroni je przed infekcjami.\nNa co zwracać uwagę podczas lekcji pływania?\nTo, czy wybierzesz indywidualne wyjścia na basen z dzieckiem, czy też uczestnictwo w grupowych zajęciach z instruktorem, zależy tylko od Ciebie. Pamiętaj jednak o kilku istotnych kwestiach, które zapewnią komfort i bezpieczeństwo Twojemu maluchowi.\nWizyta na basenie powinna odbywać się w radosnej atmosferze i bezpiecznym otoczeniu, co pozwoli w pełni pobudzić społeczny, intelektualny, fizyczny i emocjonalny rozwój dziecka.\nNauka pływania powinna być zindywidualizowana. Dzieci powinny uczyć się pływania w systemie jeden na jeden (z jednym nauczycielem, z udziałem rodzica lub bez jego obecności w wodzie) lub w grupie, gdzie każdemu dziecku towarzyszy rodzic.\nLekcje nauki pływania powinny być prowadzone przez wykwalifikowanych nauczycieli pływania, którzy przeszli specjalistyczne szkolenia w zakresie nauki pływania dzieci i niemowląt, rozwoju dzieci oraz ratownictwa wodnego. Dzieci w różnym wieku różnią się znacznie potrzebami i poziomem rozwoju – nauczyciele powinni umieć dostosowywać się do indywidualnych potrzeb danej grupy wiekowej.\nNależy przestrzegać wszelkich procedur bezpieczeństwa, związanych np.: z zanurzaniem dziecka w wodzie. Takie zanurzenia muszą być ograniczone w liczbie i czasie trwania, zwłaszcza w przypadku młodszych dzieci. Lekcje pływania dla maluchów nie powinny trwać dłużej niż 30 minut.\nWielość korzyści, jakie płyną z uczestnictwa w zajęciach na basenie dla Ciebie i Twojego malucha, jest nie do przecenienia! Rozwój ruchowy i umysłowy, a przede wszystkim radość i poczucie bliskości z dzieckiem, warte są każdego wysiłku, a przyjemne doświadczenia w wodzie wyzwalają w dziecku poczucie bezpieczeństwa i szczęścia, które procentują w późniejszym życiu.\nLekcje na basenie organizowane są dla dzieci już od trzeciego miesiąca życia. Podstawowe zalety kontaktu dziecka z wodą:\nzbawienny wpływ na siłę, wytrzymałość dzieci i ich ogólną\nodporność na infekcje,\npozytywny wpływ na rozwój koordynacji ruchowej oraz\npobudzanie świadomości ruchowej,\npobudzanie świadomości i czujności maluchów wobec\nniebezpieczeństw pochodzących ze świata zewnętrznego,\nkorzystny wpływ na stymulację wszystkich zmysłów,\npoprawa komunikacji rodzica z dzieckiem oraz pogłębienie więzi.\nTekst: Beata Morawska, mama Klaudii i Marianki, specjalista Splash About Polska\nDNA genetyczne mieszanki\nPsychoruchowy rozwój dziecka w pierwszym roku życia


Ludowy antykomunizm. PSL-u spacer po linie | Jagielloński24.pl\nBartosz Wójcik | 30-06-2017 11:37:16 | zajmie Ci przeczytanie tego artykułu\nNienawidzili ich komuniści, potępiał „Polski Londyn”. Propagandowo - z wzajemnością - występowała przeciw mikołajczykowskiemu PSL także część antykomunistycznego podziemia. Nie godząc się na sowiecką dominację, negowali sens zbrojnego oporu przeciwko narzuconej władzy. Prawdziwie ludową Polskę osiągnąć zamierzali jawnie, w oparciu o masowe poparcie i wynikające z porozumień jałtańskich gwarancje Zachodu. Mimo ogromnego ryzyka, z jakim wiązała się przynależność do ugrupowania, w szczytowym momencie liczyło ono osiemset tysięcy członków. Nie tylko ludowców.\n17 października 1947 roku sekretarz ambasady Stanów Zjednoczonych w Warszawie odebrał pilną notę z prośbą o natychmiastowy kontakt. Jej nadawcą był Stanisław Mikołajczyk - były premier emigracyjnego rządu, a przez ostatnie dwa lata lider niezależnego od komunistów Polskiego Stronnictwa Ludowego, stanowiącego do niedawna ostatnią realną zaporę przed ich całkowitą dominacją. Jeszcze tego samego dnia wieczorem doszło do nieplanowanej narady kierowników placówki, od rana zaś rozpoczęły się prace nad możliwymi wariantami przerzucenia opozycyjnego polityka na Zachód.\n„Zdecydowano - napisze niebawem George D. Andrews w ściśle tajnym memorandum dla Waszyngtonu - że w świetle odpowiedzialności moralnej, którą ponosimy z Anglikami w związku z tym, że skłoniliśmy Mikołajczyka do powrotu do Polski w 1945 roku, musimy [...] podjąć kroki w celu ocalenia go przed opanowanym przez komunistów rządem polskim”. Po cichu dokonywał się ostatni akt, tyleż brawurowego co karkołomnego politycznego projektu, którego celem miało być swoiste odwrócenie „konieczności dziejowej”. Jego schyłek poprzedziły dwa lata ryzykownych, często śmiertelnie niebezpiecznych, zmagań. Ich niedoszłym zwieńczeniem miała być prawdziwie demokratyczna Polska.\nGdy w pierwszych miesiącach ostatniego roku wojny społeczeństwa wolnego świata odliczały dni do upadku hitlerowskich Niemiec, sytuacja walczącej od samego początku w obozie Sprzymierzonych Polski rysowała się coraz tragiczniej. Trudne od dawna położenie, w obliczu postanowień konferencji jałtańskiej, stawało się beznadziejne, rodząc poważne rozdźwięki między ostentacyjnie protestującym przeciw krymskim decyzjom Rządem RP na Uchodźstwie a domagającym się od niego konkretnych posunięć kierownictwem Polski Podziemnej. „Na co Rząd liczy odrzucając postanowienia? Jaki ma dalszy plan? [...] Milczenie Wasze jest zgubne” - alarmowało Londyn to ostatnie, nawiązując do braku pozytywnych wskazówek dalszego postępowania. Liderzy konspiracyjnych stronnictw coraz poważniej rozważali konieczność wzięcia sprawy w swoje ręce i przejścia do jawnego działania w nowej rzeczywistości. Koncepcja ta szczególną popularność zyskiwać zaczęła w szeregach najliczniejszej z krajowych sił politycznych - w Stronnictwie Ludowym (SL).\nGdy rząd w osamotnieniu występował przeciwko krymskiemu dyktatowi mocarstw, pozostający na emigracji Stanisław Mikołajczyk coraz wyraźniej skłaniał się ku innej drodze. Postulował powrót do opanowanego przez komunistów kraju, wierząc, że przy poparciu Anglii i Stanów Zjednoczonych - to, w przeciwieństwie do ignorowanego przez sojuszników legalnego gabinetu, posiadał - uda mu się stworzyć siłę polityczną, będąca w stanie zmusić komunistów do przeprowadzenia wolnych wyborów. Gwarantowała je stronie polskiej konferencja jałtańska.\nPodjęta przez przywódcę ludowców gra musiała budzić poważne zastrzeżenia. Od początku kolidowała bowiem ze stanowiskiem legalnego rządu, a jej tłem były narastające w kraju prześladowania, dotykające także wybitnych działaczy ruchu ludowego. Depesze nadchodzące z Polski nie pozostawiały co do tego wątpliwości. Jedna z nich, odczytana przez Londyn w ostatnich dniach kwietnia, informowała: „Na Plantach w Krakowie zamordowany przez NKWD Wiatr Narcyz, [...] jeden z najlepszych dowódców i organizatorów Batalionów Chłopskich, kawaler Virtuti Militari”. Znamienne, że gdy w czerwcu 1945 roku w Moskwie podpisywano długo negocjowane porozumienie o utworzeniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej (TRJN) z Mikołajczykiem jako wicepremierem, kilka ulic dalej odbywał się ponury spektakl „sądu” nad przywódcami Polski Podziemnej. Z perspektywy „Polskiego Londynu” określany mianem „kapitulanta” i „kawalera jałtańskiego” polityk swoją decyzją legitymizował władzę komunistów, jednak znaczna część polskiego społeczeństwa przyglądała się rozpoczętej przez niego grze z ogromną nadzieją.\nAutorytet Mikołajczyka, ale także pozostałych, często - jak w przypadku byłego Delegata Rządu na Kraj Stefana Korbońskiego, komendanta Batalionów Chłopskich (BCh) Franciszka Kamińskiego czy powracającego z moskiewskiego „procesu szesnastu” Kazimierza Bagińskiego - wychodzących z podziemia z piękną kartą przywódców, wsparty powszechnym entuzjazmem społeczeństwa, okazywał się zbyt silny. Impetu akcji nadawał także symboliczny raczej, ale mający swoją wagę, patronat Wincentego Witosa - premiera Rządu Obrony Narodowej z 1920 roku, formalnie pełniącego funkcję prezesa stronnictwa.\nJednak jawna działalność w nowych realiach niosła za sobą określoną cenę. Tę stronnictwo płacić zaczęło bardzo szybko. Jeszcze przed oficjalnym powołaniem PSL, które nastąpiło 22 sierpnia, podpisany został traktat, na mocy którego TRJN ostatecznie uznawał nową granicę wschodnią. Ludowcy brali tym samym na siebie współodpowiedzialność za niepopularną decyzję, stanowczo potępianą przez „Polski Londyn”, ale także dużą część usposobionego niepodległościowo społeczeństwa. Kolejne miesiące przynosiły następne, mniej lub bardziej istotne taktyczne kompromisy. Ich negatywny wydźwięk potęgowało ostentacyjne - zdaniem wielu przesadnie - odcinanie się i piętnowanie rządów przedwrześniowych oraz emigracji. Elementem budzącym liczne kontrowersje, nie będącym jednak - jak się zdaje - ustępstwem taktycznym, lecz świadomym posunięciem politycznym ruchu, była akcja ujawnieniowa, firmowana przez zasłużonych zwierzchników BCh.\nTaktyka ta, pozwalając działać, nie zapewniała bynajmniej bezpieczeństwa. Struktury formalnie współrządzącego ugrupowania poddawane były nieustannym represjom, włącznie z działającymi szczególnie odstraszająco mordami politycznymi. Bliski współpracownik Mikołajczyka, Stefan Korboński, w czasie wojny stojący na czele Kierownictwa Walki Cywilnej, w grudniu 1945 roku notował: „Jatki są w pełnym toku. Kraj coraz bardziej przypomina rzeźnię”. Z rąk komunistów ginęli nie tylko szczególnie narażeni aktywiści z prowincji, jak lokalny bohater BCh mjr Stanisław Sokołowski, ale także ludzie „z organizacyjnej góry”, by wspomnieć wiceprzewodniczącego Okręgu Krakowskiego PSL, Władysława Kojdera. Co charakterystyczne, zabójstwa te często dokonywane były przy świadkach, tak, by z jednej strony „wybić z głowy PSL”, z drugiej - pokazać bezkarność „bezpieczeństwa”. Mimo wytwarzanej przez komunistów psychozy, Stronnictwo błyskawicznie rosło. Mikołajczykowi podporządkował się nawet dotychczasowy prezes „lubelskiego” SL - Stanisław Bańczyk, który stał się od tej pory jednym z wyróżniających się krytyków reżimu. „Co [komuniści] robią z byłymi żołnierzami Batalionów Chłopskich, co na wsi robi bezpieka - Bańczyk to wszystko mówił publicznie! To przenikało” - wspominał Jan Józef Lipski, wówczas niespełna 20-letni były AK-owiec.\nUgrupowanie, w początkowym okresie przyciągające głównie ludowców, coraz wyraźniej stawało się ruchem jawnego sprzeciwu wobec sowietyzacji Polski. Nie tylko sympatyzowali z nim, ale także wstępowali w jego szeregi ludzie o różnych rodowodach ideowych. Sytuację trafnie charakteryzowało Sprawozdanie Informacyjne pozostającego w podziemiu Stronnictwa Narodowego (SN): „Reżim rządzący został zaskoczony, zanim ocenił rozmiary akcji - PSL stało się siłą niemożliwą do zlikwidowania w drodze zwykłych represji. [...] W tej chwili toczy się otwarta wojna na śmierć i życie między PPR [...] a PSL, które może liczyć na kartki wyborcze nie tylko swych członków, lecz - mimo swe udowodnione grzechy i wady - także pozostałych kół społeczeństwa polskiego”. Związany z resztkami wchłoniętego przez mikołajczykowców „lubelskiego” SL „Zielony Sztandar” wołał w tym samym czasie: „Kto się pcha do PSL-u? [...] Czyż nie jest charakterystyczny fakt wysuwania w powiatach na stanowiska kierownicze ludzi, którzy jeszcze niedawno przebywali w bandach leśnych?”.\nZneutralizowanie rosnącej siły stawało się dla reżimu kwestią priorytetową. Nie zaprzestając represji, komuniści wzmożyli nacisk, by ludowcy poparli koncepcję Bloku Demokratycznego - wspólnej listy wyborczej, mającej zrzeszać wszystkie zalegalizowane partie. Zgoda Mikołajczyka na takie rozwiązanie oznaczałaby w praktyce rezygnację z fundamentalnego celu - doprowadzenia do wolnych wyborów. Mimo wielomiesięcznych rozmów, którym towarzyszyła nagonka propagandowa na partię „postępowaniem swym odcinającą się od obozu demokracji”, ludowcy wariant ten odrzucali, konsekwentnie dążąc do wyborów i wystawienia w nich własnej listy.\nPodczas kongresu mocno wybrzmiały postulaty dotyczące swobód obywatelskich. Ludowcy żądali przywrócenia wolności słowa, swobody zrzeszeń, wreszcie - zniesienia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i wyprowadzenia z Polski wojsk ZSRR. Jednak na tej samej imprezie - i właśnie to stało się motywem przewodnim w relacjach propagandowych - wybrany w miejsce zmarłego Witosa prezes Mikołajczyk jednoznacznie odciął się od podziemia zbrojnego. Zaznaczając, że PSL konsekwentnie opowiadał się za amnestią, mającą oddzielić „zbałamuconych i zastraszonych porządnych ludzi od pospolitych zbrodniarzy”, dodawał: „Potępialiśmy i potępiamy: NSZ, agentów Andersa, maruderów i pospolitych zbrodniarzy”.\nWarto w tym miejscu zwrócić uwagę na szczególnie złożony problem stosunku PSL do antykomunistycznego podziemia. Tak ostre stanowisko, niewątpliwie po części warunkowane „taktycznie”, poniekąd wynikało też z doświadczeń ludowców i rzeczywistych nastrojów panujących w szeregach PSL. W podobnym duchu Mikołajczyk występował już dwa miesiące wcześniej w Warszawie, gdzie piętnując „bratobójcze mordy NSZ”, sprytnie dodawał, że „przelanie krwi bratniej jest zbrodnią [...] i musi być potępione z którejkolwiek pochodziłoby strony”. Nie bez przyczyny też - jak się zdaje - zarówno w powyższej wyliczance, jak i w przemówieniu warszawskim, eksponowane miejsce zajmowało NSZ, nie było natomiast mowy o „zbrodniarzach z WiN-u” czy „mordercach spod znaku AK”.\nKierownictwo podziemia poakowskiego od samego początku do gry podjętej przez ludowców ustosunkowało się pozytywnie. Już dwa tygodnie po powrocie Mikołajczyka w zawierających wskazówki polityczne Delegatury Sił Zbrojnych (DSZ) Materiałach dla terenu nakazywano wsparcie jego akcji, zaznaczając: „Zaufanie, jakim naród obdarza prem. Mikołajczyka jest dzisiaj bardzo duże. Należy to zaufanie podtrzymywać”. Przywódcy DSZ, a następnie utworzonego w jej miejsce Zrzeszenia WiN wierzyli, że poprzez wzmocnienie pozycji ludowców w rządzie uda się znieść wszechwładzę znienawidzonej bezpieki, wzmocnić wpływy polskie w wojsku, a ostatecznie - doprowadzić do prawdziwie wolnych wyborów. I oni bowiem właśnie w gwarantowanych przez Zachód wyborach widzieli drogę wyjścia z powojennego impasu. Nie bez znaczenia pozostawała wreszcie konsekwentnie forsowana przez WiN-owską centralę kwestia „rozładowania lasów” i zastąpienia oporu zbrojnego, walką polityczno-propagandową.\nIstniała tu zatem względna zbieżność celów, przejawiająca się wspólną „grą na wolne wybory”. Choć listy z propozycją współpracy, nadesłane Mikołajczykowi przez Delegata Sił Zbrojnych płk. Jana Rzepeckiego, pozostały bez odpowiedzi (ten pierwszy traktował je chyba w kategoriach potencjalnego pocałunku śmierci), stosunek kierownictwa, a przede wszystkim - dołów stronnictwa, do struktur poakowskich był, jeśli nie relatywnie przychylny, to życzliwie neutralny. Inaczej wyglądały relacje z podziemiem nacjonalistycznym, z którym już w trakcie okupacji niemieckiej ludowcy mieli liczne zatargi. Odmienność koncepcji politycznych oraz strategii działania w nowej rzeczywistości jeszcze je pogłębiała.\nNarodowcy dalecy byli bowiem od kurtuazji wobec ludowców. „Po wejściu Mikołajczyka do TRJN podjęta była [przez Ruch Narodowy] bardzo silna akcja przeciw Mikołajczykowi i PSL, nazywająca Mikołajczyka zdrajcą” - donosiło sprawozdanie WiN-u. Działalność ludowców traktowali oni w kategoriach osłabiania pozycji legalnego rządu, widząc w ambicjach PSL zagrożenie dla własnych aspiracji. Stanowczo krytykowali też radykalizm społeczny „zdominowanego przez byłych wiciowców [Związek Młodzieży Wiejskiej „Wici” - radykalna organizacja ludowa - red.]” ugrupowania. Uważali ponadto, że funkcjonujące pod płaszczykiem opozycyjności PSL, w gruncie rzeczy przyjęło szczerą orientację prosowiecką i dąży do podporządkowania sobie życia politycznego w kraju. Autor cytowanego już wyżej Sprawozdania Informacyjnego Prezydium SN, powstałego na kilka tygodni przed kongresem, zauważał: „PSL jest wartościowszym kandydatem na agenturę Rosji niż PPR, ponieważ posiada wpływy w masach, których PPR jest pozbawiona”.\nNiechęć między obozami potęgował fakt, że podziemie narodowe z góry odrzucało obrany przez ludowców kierunek „na wolne wybory”, stawiając raczej na szybki wybuch kolejnego konfliktu, co wiązało się z podsycaniem - szczególnie w początkowym okresie - dalszej antykomunistycznej akcji zbrojnej. Odpowiedzialnością za nią propaganda komunistyczna obarczała ludowców.\nJednak referendum: Na pierwsze: NIE! - potem dwa razy TAK!\nPo kongresie szeregi PSL nadal rosły. Wykorzystując niezaprzeczalne poparcie mas, Mikołajczyk starał się naciskać reżim, by jak najszybciej zarządzone zostały wybory. Komuniści, nie mogąc „zmajoryzować” stronnictwa poprzez wciągnięcie go do Bloku Demokratycznego, postanowili grać na czas. Zaostrzające się relacje między patronującymi Mikołajczykowi zachodnimi demokracjami a Moskwą, zwiastowały, że walkę z PSL będzie można niebawem prowadzić bardziej stanowczo, nie oglądając się na opinię międzynarodową. Póki co, powołując się na niestabilną ciągle sytuację w kraju - jednym z głównych pretekstów było funkcjonowanie „licznych band” - utrzymywali status quo, zapowiadając, miast wyborów, nie przewidywane postanowieniami konferencji w Jałcie referendum ludowe. Czas ten zamierzali wykorzystać na osłabienie PSL. Sprawozdanie WiN-u z kwietnia 1946 roku alarmowało: „Ostatnio wydane przez KC PPR instrukcje kładą bardzo silny nacisk na opanowanie PSL, celem skruszenia jego siły liczbowej, przez robienie rozłamów. [...] Z próbą rozłamu w PSL należy się poważnie liczyć”.\nSprzeciw wobec referendum, w obliczu ogromnej dysproporcji „argumentów siły” na korzyść PPR, okazał się daremny, choć ludowcom - co wzięto za sukces - udało się wymusić publiczne zapewnienie premiera Osóbki-Morawskiego, że właściwe wybory odbędą się na jesieni. Tymczasem z końcem kwietnia wyznaczono termin referendum. Zamiast wybierać - Blok Demokratyczny czy PSL, Polacy mieli odpowiedzieć na pytania: „1. Czy jesteś za zniesieniem Senatu? 2. Czy chcesz utrwalenia w przyszłej konstytucji ustroju gospodarczego wprowadzonego przez reformę rolną i unarodowienie podstawowych gałęzi gospodarki narodowej z zachowaniem podstawowych uprawnień inicjatywy prywatnej? 3. Czy chcesz utrwalenia zachodnich granic na Bałtyku, Odrze i Nysie Łużyckiej?”.\nDobór pytań „zaproponowany” przez komunistów stawiał PSL w szczególnie trudnej sytuacji. Na każde z nich stronnictwo w normalnych okolicznościach odpowiedziałoby „TAK”. By odróżnić się od obozu PPR - optującego właśnie za głosowaniem 3 x TAK - ludowcy przyjęli stanowisko negatywne wobec „propozycji” zniesienia wyższej izby parlamentu.\nNajwiększą skalę osiągnęły sankcje administracyjne, polegające na rozwiązywaniu lokalnych kół ugrupowania, zakazywaniu wieców czy ograniczaniu możliwości wydawania prasy. W myśl nowej taktyki „bezpieczeństwa”, wielu działaczy aresztowano pod pretekstem rzekomej przynależności do „band”. Z terenu nadchodziły informacje o kolejnych przypadkach zabójstw szczególnie aktywnych PSL-owców. „Nacisk władz policyjnych i PPR na PSL wzmaga się z każdym dniem. Przejawia się to w nasileniu mordów politycznych, których ofiarą padają najwartościowsi i najczynniejsi działacze stronnictwa” - donosił sprawozdawca WiN-u.\nW okresie tym coraz wyraźniej ujawniać zaczęły się też - sygnalizowane przez podziemie - tendencje rozłamowe. Urzeczywistnią się one w okolicach plebiscytu, nie wyrządzając ostatecznie stronnictwu większych szkód.\nReferendum przeprowadzono 30 czerwca 1946 roku, jednak przez kolejne dni - mimo nacisków ludowców i opinii międzynarodowej - nie podawano jego wyników. Te ogłoszono dopiero 12 lipca, gdy przybyłej na tę okoliczność z Moskwy kilkunastoosobowej grupie pod dowództwem płk. Aarona Pałkina, udało się odpowiednio spreparować protokoły głosowań. Gdy komuniści ogłaszali zwycięstwo Bloku Demokratycznego, PSL protestował. Mikołajczyk zorganizował nawet konferencję prasową z udziałem zachodnich dziennikarzy, podczas której wprost powiedział o dokonanych fałszerstwach oraz terrorze, jaki towarzyszył referendum. Wbrew nadziejom PSL, przedstawione fakty nie wywołały większych reperkusji. Mimo dramatycznych okoliczności gra toczyła się dalej. Celem nadal pozostawały wolne wybory, a znane ludowcom orientacyjnie rzeczywiste wyniki głosowania, wzmacniały przekonanie o sile stronnictwa.\n„Polacy, Bracia Chłopi, Ludowcy - do wyborów!”\nChoć komuniści nie zamierzali dotrzymywać publicznej deklaracji złożonej w okresie przedreferendalnym, jesienią, po wielu miesiącach odwlekania decyzji, zarządzili wyczekiwane wybory. Ich termin wyznaczono na 19 stycznia 1947 roku. Nim jednak do tego doszło, na prześladowaną partię spadł cios z zupełnie nieoczekiwanej strony. Podczas głośnego wystąpienia, amerykański sekretarz stanu John Byrnes zakwestionował ostateczność zachodniej granicy Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej. Polacy przyjęli rzeczoną mowę ze zrozumiałym oburzeniem. Wydźwięk enuncjacji potęgował fakt, że słowa te padły w Stuttgarcie. Wypowiedź polityka stała się dla „prasy demokratycznej” znakomitym pretekstem do ataku na „reakcyjne”, „popierane przez zachodnich imperialistów” stronnictwo. Jednocześnie cenzurowano wszelkie, płynące z szeregów PSL, głosy atakujące stanowisko zachodniego dyplomaty, perfidnie oskarżając partię… o milczenie.\nW takiej atmosferze, pod koniec września, Mikołajczyk zdecydował się poprzeć głośną uchwałę o odebraniu obywatelstwa polskiego kilkudziesięciu oficerom polskim pozostającym na emigracji. Byli wśród nich generałowie Anders i Maczek. Decyzja ta, wypominana mu przez lata, usprawiedliwiana będzie często względami taktycznymi. Czy jednak stały za nią tylko one? Mikołajczyk dobrze pamiętał liczne wysuwane pod jego adresem przez niezłomnych oskarżenia. Niespełna rok wcześniej na warszawskim zjeździe stronnictwa grzmiał: „Panowie sanacyjni pułkownicy wyliczają jednym tchem wszystkie zdrady, popełnione w mym dość krótkim życiu, za to tylko, że przyjechałem do Polski, a jednocześnie zwalczają pomoc UNRRY i Polonii amerykańskiej czy inwestycje gospodarcze. To - ciągnął - jest zdrada, popełniana przez ludzi żyjących w wygodzie i dobrobycie na Narodzie Polskim”. Głosując nie wiedział, że rok później podobna uchwała dotyczyć będzie jego.\nPętla wokół Stronnictwa zaciskała się coraz mocniej. Dobrą - mimo wszystko - z perspektywy ludowców wieść o zarządzeniu wyborów szybko poprzedził następny krok reżimu, jakim było uchwalenie nowej ordynacji wyborczej. Zgodnie z przyjętym głosami Bloku Demokratycznego „prawem”, decyzje o składach komisji zapadać miały już nie na szczeblu powiatów - gdzie PSL stanowił jeszcze realną siłę - lecz w całkowicie opanowanych przez komunistów „województwach”.\nPodjęta przez reżim gra na czas procentowała - w wyniku narastającej polaryzacji na płaszczyźnie międzynarodowej, parasol ochronny roztaczany nad opozycją przez Anglosasów z każdym dniem tracił znaczenie. Mimo jawnych już w tym czasie prześladowań, stronnictwo zdecydowało się nie ustępować. Agitację „za Mikołajczykiem” prowadził niezależnie od struktur stronnictwa poakowski WiN. „W wyborach bierzemy czynny udział!” - wołał organ zrzeszenia, „Orzeł Biały”, dodając: „Manifestacją całego społeczeństwa wobec znienawidzonych komunistów, jak też i wobec zagranicy, będzie to masowe głosowanie na PSL”. Ludowców zalecała wesprzeć tym razem nawet część podziemia narodowego.\nSymboliczne wzmocnienie przyszło także „z lewa”. Po stronie Mikołajczyka stanął bowiem znany, cieszący się autorytetem, socjalista - Zygmunt Żuławski. Wcześniej podjął on próbę odwrócenia prokomunistycznego kursu PPS, której doły ciągle w wielu regionach zdominowane były przez niepodległościowców. Wobec fiaska akcji i niedopuszczenia do udziału w wyborach zaproponowanej przez niego listy niezależnych socjalistów, ostentacyjnie podjął współpracę z Mikołajczykiem, decydując się na start u boku ludowców. W lutym, już z mównicy sejmowej, Żuławski wykrzyczy: „To, co zobaczyłem, przekroczyło wszystkie moje oczekiwania i obawy. To nie były swobodne wybory, to w ogóle nie były wybory, lecz zorganizowana przemoc nad wyborcą i jego sumieniem!”.\nScenariusz z okresu referendum powtarzał się w jeszcze brutalniejszej odsłonie. Według oficjalnych wyników, na cieszące się ogromnym poparciem Stronnictwo oddało głos ledwie 10% uczestników „wyborów”. Największa przeszkoda na drodze do sowietyzacji Polski ulegała marginalizacji. Dawny entuzjazm, zastępowała postępująca atrofia. WiN-owski raport o nastrojach wewnętrznych informował: „Działalność [PSL] została zupełnie zduszona przez władze bezpieczeństwa. Przypływ członków zupełnie ustał. Odwrotnie - pojawia się w dołach ferment i odpadanie poszczególnych kół”. Cel, z którym wiązano tak duże nadzieje, okazywał się nieosiągalny. Wzmocnieni zwycięstwem komuniści w lutym ogłosili kolejną amnestię, której popularność potężnie uderzyła w struktury niepodległościowego podziemia. Sytuacja była względnie opanowana.\nPonawiane przez Mikołajczyka protesty nie przynosiły już żadnego skutku, tak samo, jak propozycje forsowane na forum Sejmu Ustawodawczego przez nieliczny klub parlamentarny PSL. Nie ustawały natomiast prześladowania, którym towarzyszyły coraz częstsze oskarżenia funkcjonujących nadal struktur stronnictwa o wspieranie „reakcyjnego podziemia”. Ich kulminacja nastąpiła latem, gdy ruszył głośny „Proces krakowski”. Na ławie oskarżonych zasiedli wspólnie członkowie II Zarządu WiN z płk. Franciszkiem Niepokólczyckim na czele oraz znani działacze PSL, wśród nich sądzony wcześniej w moskiewskim procesie przywódców Państwa Podziemnego - Stanisław Mierzwa.\nRównolegle komuniści rozprawiali się ze stronnictwami ludowymi innych krajów Bloku Wschodniego. Aresztowani zostali przywódca rumuńskiej Partii Narodowo-Chłopskiej Iuliu Maniu oraz Nikoła Petkov - lider analogicznego ugrupowania w Bułgarii. Ten ostatni po błyskawicznym procesie został skazany na karę śmierci i 23 września 1947 roku stracony. W tym samym czasie wezwanie do Ministerstwa Bezpieczeństwa Wewnętrznego otrzymał Stanisław Mikołajczyk. Przesłuchujący go stalinowski śledczy, Adam Humer, zapamięta głównie jedno - niewyobrażalnie się pocił, choć „to była dopiero jesień, [...] nie paliło się w kaloryferze”.\nUcieczka Mikołajczyka z Polski oznaczała faktyczny kres trwających ponad dwa lata zmagań ludowców. Zmagań, w których - mimo powszechnych represji, jakie wymierzono w PSL - bezpośredni udział wzięło ok. 800 tysięcy obywateli!\nNa tyle bowiem historycy szacują liczbę członków ugrupowania w kulminacyjnym momencie, latem 1946 roku. Wszyscy oni – także po jego wyjeździe, na który szeregowi członkowie nie mieli szans - narażeni byli na różnego rodzaju prześladowania. Tysiące trafiły do stalinowskich więzień i aresztów, co najmniej 140 – wg sporządzonej przez władze Stronnictwa listy - działaczy, podjętą u boku Mikołajczyka próbę odwrócenia biegu historii przypłaciło życiem.\nChoć nasza polityka pamięci od kilku lat skoncentrowana jest przede wszystkim na pierwszych latach powojennych, o bohaterstwie tych, którzy postanowili walczyć z sowietyzacją jawnie, ciągle mówi się niewiele. Ich gra, znacznie mniej atrakcyjna od romantycznego oporu zbrojnego, dodatkowo obfitująca w różne - z dzisiejszej perspektywy trudne do zaakceptowania - kompromisy, psuje dychotomiczny obraz powojennej Polski, w której naprzeciwko siebie stać miały dwa obozy: „Wyklętych” i „czerwonych”. Gdy zastanowić się - jaki bilans mogłyby mieć pierwsze lata Polski Ludowej, gdyby nie dwuletnia obecność patrzącego na ręce, nagłaśniającego, wreszcie - interweniującego PSL-u, wniosek może być tylko jeden: powinniśmy to zmienić.