Czerwiec 17 2019 10:59:20\nBo to twój dobry kumpel 1\nNota odautorska: „Bo to twój dobry kumpel” wchodzi w skład rozbudowanego projektu, nad którym pracuję na własnym żurnalu. W założeniu każdy z publikowanych tam tekstów ma być w pewnym stopniu samodzielny, w pewnym zaś uzupełnia inne teksty i zostaje przez nie uzupełniony. Jestem jednak ciekawa, jak akurat ta konkretna historia poradzi sobie niezależnie od pozostałych i na zupełnie nowym terenie.\n„Przyjaciele są tyle warci, ile po nich pozostaje.”\nSiedzisz w McDonaldzie i pożerasz swojego hamburgera w błyskawicznym tempie, popijając go co chwila coca-colą. Zaraz po przyniesieniu do stolika zamówień wyjąłeś słomkę i zdjąłeś pokrywkę napoju. Nie masz zamiaru bawić się w jakieś pedalskie pociąganie ze słomki, bierzesz porządne, wielkie łyki - prosto z tego dużego, czerwonego kubka z białymi napisami, kubka czy z pojemnika, bo to chyba plastikowe, zresztą nie wiesz i gówno cię to obchodzi.\n- Ja pierdzielę - odzywasz się, gdy po hamburgerze nie ma już śladu. Został ci jeszcze cheeseburger, ale musisz chwilę odsapnąć. - Na fizie myślałem już, że zdechnę z głodu. Jak Kozioł zaczął jeszcze z tymi swoimi przykładami na bułkach, to mało kurwicy nie dostałem.\n- No, Skała, co jest? - pytasz i kopiesz go przyjacielsko w glana swoim glanem. - Chciałeś gadać, to się produkuj i szybciej żryj te frytki, bo ja ci je zeżrę.\n- Chciałem ci coś powiedzieć - odzywa się wreszcie Michał; skoro już zaczął, trzeba się przygotować na dłuższy monolog, więc z czystym sumieniem wgryzasz się w cheeseburgera i pomrukujesz zachęcająco. Jezu, jaki dobry. - Bo wiesz... jesteś moim kumplem, takim naprawdę dobrym kumplem - wyjaśnia zdecydowanym głosem, cholera wie, po co, bo ty przecież doskonale wiesz, że jesteś jego dobrym kumplem, a on twoim. Ale Michał musi zawsze zrobić jakiś wstęp i ładnie wszystko ubrać w słowa, to dlatego polonistka tak się nad nim rozpływa. Słusznie się rozpływa, bo Michał pisze takie wypracowania, że jak je potem czytasz, to tylko się zastanawiasz, skąd mu się takie rzeczy wymyślają i co bierze, by mu się tak wymyślało. - I uważam... - Michał zagryza na moment usta, jakby walczył sam ze sobą, splata palce uniesionych dłoni i opiera na nich podbródek. - Uważam, że masz prawo wiedzieć - mówi wreszcie. - Bo wiesz, to jest integralna część mnie - o, już czujesz, że gadka będzie długa, Skała wyskakuje z poważnymi słowami, naprawdę zeżresz jego frytki - to jest coś, co po prostu jest i ja tego nie zmienię, tylko będę z tym żył, i to najzupełniej normalnie, bo to dla mnie jest najzupełniej normalne - kończy dobitnie.\n- Kurwa - odzywasz się z cheeseburgerem w ustach, tknięty nagle niedobrym przeczuciem. - Masz raka czy coś?\n- Nie - zapewnia, jeszcze ubawiony, po czym szybko poważnieje. - To nie jest... kwestia żadnej choroby. - Kładzie ręce na stoliku i uderza palcami w tackę. Patrzy na ciebie uparcie, w taki trochę męczący sposób, nie dziwisz się, że samo to spojrzenie wyprowadzało księdza z równowagi, gdy Michał przyszedł w zeszłym roku raz na religię, by przez czterdzieści pięć minut kłócić się z księdzem o chrześcijaństwo, celibat i, jak to określił, „wszystkofobię” kościoła katolickiego. Ale były jaja. Chociaż nie, nie dla Michała, on to traktował poważnie. - To jest po prostu coś, w czym ja się od ciebie różnię, tak jakbym się różnił kolorem skóry czy rasą, ale to nie znaczy, że już przestaję być człowiekiem.\n- Czyli? - pytasz po chwili, bo Michał milknie. Czasami tak się zacina i wtedy trzeba go pociągnąć za język, żeby gadał dalej. Cisza trwa jeszcze przez moment.\n- Czyli jestem gejem - odpowiada wreszcie, wyrzucając z siebie te słowa prosto w twoją twarz. Minę ma zaciętą, głos twardy, spojrzenie uważne. Ręce trzyma na stoliku, przy swojej tacce, i gdybyś był w stanie, to czułbyś z tego powodu wdzięczność, bo miałbyś odpychające skojarzenia, jakby je trzymał pod stolikiem albo bliżej ciebie.\n- Pierdolisz - mówisz wreszcie cicho; w tym słowie jest i pytanie, czy to tak naprawdę, i prośba, by Michał zaprzeczył, i ostrzeżenie, że nie zamierzasz przyjmować z miejsca do wiadomości czegoś takiego.\n- Nie - odpowiada sucho. I tylko tyle, nic więcej, po prostu „nie”, które niesie za sobą cały szereg „tak”: tak, jestem pedałem, tak, napalam się na facetów, tak, wolę pomacać twoją dupę niż jakiejś laski, tak, jak się przebierasz w szatni, to może się na ciebie gapię, żeby się podjarać, tak...\n- I po co mi to mówisz? - pytasz naraz ze złością. - Zabujałeś się we mnie i chcesz sprawdzić, czy dam ci się przelecieć?\n- Nie - mówi Michał z wyraźnym zdziwieniem. - Powaliło cię?\n- Chyba, kurwa, ciebie - warczysz, bo złość w tobie narasta. - To po cholerę mi to mówisz?\n- Bo jesteś... - zaczyna w końcu i natychmiast się poprawia: - Bo uważałem, że jesteś moim bliskim kumplem, więc chciałem, żebyś wiedział.\n- Nie potrzebuję - ucinasz. - Gówno mnie to obchodzi.\n- Nie miałbym nic przeciwko takiemu podejściu - mówi powoli - tylko chciałbym wiedzieć, w którym kierunku cię to gówno obchodzi.\n- W sensie? - pytasz niepewnie, bo Skała zawsze potrafi zagmatwać sytuację i w tej chwili naprawdę nie wiesz, o co mu chodzi.\n- W sensie - podejmuje, nie zmieniając ani pozycji, ani miny, ani tonu, i całym swoim wyglądem oraz zachowaniem przeczy wszelkim obrazom, które przychodzą ci na myśl po usłyszeniu słowa „ciota” - czy gówno cię to obchodzi, bo nadal jesteśmy kumplami i nie przeszkadza ci, z kim sypiam, czy gówno cię to obchodzi, bo już nie jesteśmy kumplami i nie interesuje cię nic, co dotyczy jakiejś cioty.\nTo słowo brzmi w jego ustach co najmniej dziwnie - i tak jakby złośliwie, bo on z pewnością dobrze wie, że do niego nie pasuje. Wzruszasz ramionami.\n- Nie wiem - odburkujesz, chociaż tak w zasadzie to chyba całkiem dobrze wiesz. - Nie wiem, jak mam się kumplować z kimś, kto by mi chciał wsadzić ręce w gacie. I nie wiem, po co mi to mówisz, mam ci dać jakieś pieprzone błogosławieństwo na drogę czy co?\n- Nie potrzebuję twojej zgody na to, by być sobą - odpowiada Michał zimno, kładąc dłonie na stoliku i lekko się nad nim pochylając ku tobie. - Mówię ci to, bo nie mam ochoty przez cały czas udawać, że wolę dziewczyny, tylko chwilowo z żadną nie jestem czy że nie mam nikogo, czyli właśnie dziewczyny, czy że jakaś mi się podoba. I nie mam ochoty udawać, że nikogo nie mam, gdy właśnie kogoś mam, i że czuję inaczej, niż czuję. Paweł, zrozum - mówi nagle zmęczonym i znacznie łagodniejszym głosem - ja nie żądam, żebyśmy gadali o tym, który chłopak mi się podoba, tak jak gadamy, która dziewczyna tobie się podoba czy żebyś wysłuchiwał jakichś moich zwierzeń o związku, łóżku czy innych, czy żebyś w ogóle poznawał kogoś mojego. Chcę po prostu, żebyś wiedział, żebym mógł ci szczerze powiedzieć, gdy mam zły humor, że coś mi nawala z moim chłopakiem, zamiast wymyślać nie wiadomo co, i żebyś z Moniką nie próbował mnie zainteresować jakąś waszą koleżanką, tylko szanował to, że ja kogoś mam. I żebyś - dodaje nagle, a w jego tonie pobrzmiewa irytacja - przestał na słowo „gej” reagować miną albo myślą: „O boże, ta ciota na pewno chce mnie przelecieć”. - Prostuje się na krześle i poprawia przekrzywioną na stoliku tackę, nie odrywając od ciebie oczu. - To naprawdę nie jest tak, że gej chce się dobrać do każdego faceta, który nie spieprzy przed nim na drzewo...\n- To co? - pyta niemile obojętnym tonem i patrzy na ciebie z nieosobową uprzejmością. - Podsumujmy to szybko: jestem gejem, więc bądź łaskaw mi powiedzieć, czy jestem też dalej twoim kumplem, czy mam zmienić ławkę.\n- Zmień, cioto - odpowiadasz z obrzydzeniem, bo właśnie naszło cię wyobrażenie, jak on próbuje cię pod tą ławką obmacywać po nodze. Michał patrzy na ciebie przez chwilę z dość wyraźnym niedowierzaniem, po czym zagryza wargi, unosi lekko brwi, jakby chciał powiedzieć: „No to cóż...”, i wstaje.\n- W porządku - mówi spokojnie, dalej nie odrywając od ciebie spojrzenia, a w jego głosie słychać raczej smutek niż złość. Spuszczasz wzrok, bo nie podoba ci się wyraz jego oczu, a on zarzuca sobie na ramię plecak, który dotąd wisiał na krześle. - Zmienię.\n- Tak jakoś - odmrukujesz, wzruszając ramionami, ale to jest Monika, która wie, że nie ma „jakoś tak” i pewnie widzi co nieco na twojej twarzy. I której po prostu przyzwyczaiłeś się już opowiadać o swoich sprawach, bo twoja dziewczyna naprawdę umie słuchać.\n- Naprawdę tak ci to przeszkadza?\n- Jest pedałem - mówisz obronnie. - I...\n- Od samochodu czy od roweru? - przerywa Monika, a tobie przypomina się od razu Michał, który od pierwszej klasy walczył z całą szkołą, sprzeciwiając się mówieniu o gejach „pedały” czy „cioty”, o złodziejach „Cygany” i w drugą stronę, o czarnych „czarnuchy”; Michał, który sam twierdził, że może to i walka z wiatrakami, domagać się, by ludzie nie używali określenia czyjegoś pochodzenia, religii, koloru skóry, orientacji czy narodowości jako obraźliwego epitetu, ale woli prowadzić tę swoją walkę i być śmieszny, niż wtapiać się w gromadę tak mówiących i być żałosną szmatą. Michał, który tym oświadczeniem trochę cię rozśmieszył, trochę zmusił do szacunku, a trochę zaniepokoił, bo zaraz zacząłeś się zastanawiać, jakich ty określeń używasz i czemu jest w nich tak dużo słowa „Rumun”, rzucanego pod adresem żebraków na ulicach.\n- Gejem - poprawiasz się posłusznie. - Cholera, no jasne, że przeszkadza - dodajesz, ale niezbyt pewnym tonem.\n- No zwyczajnie - mówisz, sięgając po następny naleśnik. - Woli facetów, więc w jego towarzystwie zawsze się będę zastanawiał, czy właśnie na mnie nie leci i czy jak na przykład zasnę obok niego przed telewizorem, to czy się do mnie nie dobierze. Albo do jakiegoś mojego kumpla. Albo czy w szatni nie gapi się na mój tyłek. Albo czy na WF-ie ociera się o mnie przypadkiem w czasie ćwiczeń, czy robi to specjalnie, bo się napalił. Albo czy...\nWyliczasz następne „albo”, następne i następne; Monika słucha ich bez słowa, patrząc na ciebie uważnie, a ty z każdym kolejnym „albo” jesteś mniej pewny swego. Bo w zasadzie faktem jest, że nigdy dotąd Michał nie dobierał się do ciebie, śpiącego czy nie; do twoich kumpli też nie, przecież byś wiedział, nie daliby mu za coś takiego żyć; w szatni to Michał się gapi, ale na ścianę, bo przebiera się tyłem do was wszystkich, w kącie, i dopiero teraz zaczynasz rozumieć, czemu on sobie ten kąt tak upodobał, dotąd myślałeś, że się wstydzi; na WF-ie to nie on się o ciebie ocierał, tylko ty na niego wpadłeś, gdy próbowałeś odebrać komuś piłkę przed koszem, i obaj wylądowaliście na podłodze, ty zakląłeś, a Michał po raz setny na tej lekcji jęknął, że koszykówka to debilna gra i on chce na ławkę rezerwowych.\n- Masz koleżanki - odzywa się wreszcie, tym swoim ładnym, przyjemnym głosem, który nie jest ani zbyt niski, ani zbyt wysoki. - Nie napalasz się na każdą i nie próbujesz do każdej się dobrać. One też, o ile są rozsądne, nie zakładają, że każdy facet, który z nimi rozmawia, leci na nie. Boże - dodaje z komicznie udręczoną miną - przecież tak by się nie dało żyć, gdyby każdy podejrzewał każdego o napalanie się na niego.\n- A tobie to nie przeszkadza? - pytasz ze szczerym zainteresowaniem, myśląc jednocześnie, że tak na dobrą sprawę Monika ma rację.\n- Nie - odpowiada ona po krótkim namyśle, podpierając dłonią lewy policzek. - Wiesz, ja zawsze uważałam, że nie mam żadnych fobii wobec ludzi, ale dopiero w takich sytuacjach człowiek naprawdę się przekonuje, czy je ma, czy nie, właśnie gdy się dowiaduje, że ktoś z jego znajomych jakoś odbiega od normy. Od tak zwanej normy - poprawia się. Wygląda ślicznie, gdy mówi z taką powagą, gdy patrzy na ciebie swoimi jasnoniebieskimi oczami, gdy przesuwa językiem po trochę wąskich wargach. Wygląda ślicznie i przypomina ci się jej spódnica oraz twoje ręce pod materiałem, ale dość szybko przywołujesz się do porządku.\nRozmowa jest długa, bardzo długa; gdy rodzice Moniki wracają, przenosicie się do jej pokoju i rozmawiacie dalej. Siedzicie na łóżku, obejmujesz Monikę w pasie jedną ręką, drugą gładzisz smukłe łydki, ale rozmawiacie i to jest świetne, że można jednocześnie dotykać Moniki i z nią rozmawiać, i to o czymś poważnym. Szkoda tylko, że ma na sobie rajstopy, bo wolałbyś poczuć pod palcami jej skórę niż ten śliski materiał.\n- Mam przyjaciółkę - mówi w pewnej chwili Monika - znasz ją zresztą, Ewelinę, i ona jest jehową. Jehowi zawsze się kojarzą tylko z chodzeniem od domu do domu i wpychaniem ludziom swojej religii, nie? Ja sobie kiedyś nawet nie umiałam ich wyobrazić tak na co dzień, poza tym chodzeniem po domach. - Kręci głową, aż sięgająca brwi grzywka śmiesznie się kołysze. - Jak mi Ewelina powiedziała, że jest jehową, to najpierw pomyślałam, że pewnie za chwilę wyciągnie którąś z tych ich ulotek i będzie mnie nawracać. I ona chyba była przyzwyczajona do takiego podejścia - dodaje z zamyśloną miną - bo zaraz powiedziała, że nie, nie roznosi po szkole gazetek i nie rozmawia teraz ze mną, żeby mnie do czegoś przekonać. Tak nam się na początku ciężko kolegowało, bo chociaż była fajna, to ciągle miałam jakieś dziwne odczucia przez to jej wyznanie. Czekaj, niewygodnie mi - stwierdza nagle i poprawia się na łóżku, tak że teraz jedna jej noga leży na twoich udach. - Ale w końcu naprawdę się zaprzyjaźniłyśmy, ona mi niczego swojego nigdy w ręce nie wpycha, ale z drugiej strony rozmawiamy czasem o tym, jak jej rodzicom bywa nieprzyjemnie, gdy zapukają grzecznie do czyjegoś domu, a ktoś ich równo zbluzga. Tak sobie kiedyś pomyślałam - dodaje, patrząc na ciebie - że ona do mojej religii może podchodzić tak samo, jak ja do jej, i to jest w sumie głupie, zakładać, że tylko to, co moje, jest właściwe i poprawne, a wszystko inne to jakieś odchylenie od normy.\n- Ale jehowa i gej to nie to samo - mówisz, raczej po to, by usłyszeć kolejne argumenty Moniki, niż dlatego, że zdecydowanie tak uważasz.\n- Trochę tak samo - odpowiada. - Bo tak samo odbiega od tego, co uważamy za normalne i właściwe.\nPrzed rozmową z Moniką również go unikałeś - wczoraj, po tej piątkowej długiej rozmowie i jeszcze po krótszych powrotach do tego tematu przez weekend, chciałeś z nim pogadać. Chciałeś - ale się krępowałeś, denerwowałeś i trochę bałeś, bo czułeś się głupio, nadal się czujesz. Wczoraj więc nie pogadałeś, to był chyba najbardziej męczący poniedziałek w twoim życiu. Dzisiaj nie jest lepiej - od rana zastanawiasz się, co i jak powiedzieć, i w ogóle w jaki sposób zacząć. Poza tym zirytowało cię parę ciekawskich pytań, o co się pożarliście - no tak, prawie dwuletnie wielkie kumplowanie i naraz zmiana ławek, to mogło kogoś zainteresować. Odburknąłeś, że założyliście się, czy Michał wytrzyma w ławce z Łukaszem dłużej niż tydzień, bo co miałeś powiedzieć?\n- Zaraz - odpowiadasz. - Jedziemy na Grunwaldzki, dobra?\nLubisz Plac Grunwaldzki, tę niedużą wysepkę między odnóżami ulic, ten mikroskopijny niby-park między Placem Sprzymierzonych, gdzie mieszka Michał, a Placem Rodła, jedną ze swoistych baz docelowych centrum. Siadacie na ławce, bo znajdujące się po lewej stronie przystanku, na którym wysiedliście, punkty szachowe są zajęte. Naprawdę fajnie to wygląda, otoczone czterema krzesełkami stoliki z wymalowaną na blatach szachownicą. Przy pierwszym siedzą dwa dziadki, powoli przestawiają figury i od czasu do czasu wyciągają coś do jedzenia ze swoich reklamówek, leżących na dwóch wolnych krzesełkach; przy drugim stoi cała grupka takich samych dziadków, wykłócająca się o każdy kolejny ruch na szachownicy. Co prawda ani ty, ani Michał nie umiecie grać w szachy, ale lubicie siadać przy tych stolikach, gdy się nadarzy okazja i akurat nie ma dziadków. Teraz jednak siedzicie na ławce pod drzewem, ładnych parę metrów od szachów, i dobrze, bo blisko was nie ma nikogo, więc można porozmawiać. Michał nic nie mówi; usiadł pierwszy, pewnie specjalnie, pozostawiając tobie wyznaczenie dystansu; położył plecak między tobą a sobą, oparł się prawym łokciem o boczną poręcz ławki i dalej tak siedział, gdy usiadłeś obok niego - wcale nie daleko, tylko tak jak zwykle siadałeś; nie odezwał się wtedy, ale wreszcie na ciebie spojrzał, krótko, za to już nie tak wrogo. Zrzuciłeś swój plecak na ziemię, pod nogi, i kopnąłeś go parę razy dla zebrania myśli. Wiesz, co chcesz powiedzieć, tylko z tym „jak” masz kłopoty i zastanawiasz się, od czego zacząć.\n- Gówno mnie to obchodzi - mówisz wreszcie; zaczynasz, rzecz jasna, od środka. - Kurwa, Michał, jesteś moim kumplem, sypiaj sobie, z kim chcesz.\n- Dzięki - mówi Skała wreszcie, podnosząc głowę. - Od dzisiaj przestanę wykopywać kota z łóżka.\n- Dzięki - powtarza Michał, ale teraz zupełnie innym, poważnym tonem, patrząc na ciebie uważnie. Pochylasz się, jak on, do przodu, opierasz ręce na kolanach i spoglądasz na kilka wydziobujących coś z piasku gołębi, podskakujących niedaleko waszych butów.\n- Sorry - mówisz, zwracając ku Skale twarz. - Tak mnie wtedy jakoś... nie wiem, chyba się spietrałem.\n- Bo to wszystko popierdolone - stwierdzasz z irytacją i wyjaśniasz, widząc jego zdziwione spojrzenie: - Oglądasz film i jak widzisz tam geja, to to jest jakaś lamerska półbaba, piszcząca i machająca łapami, jakby fiuta zgubiła. - Michał znów się śmieje, zgina się w pół, tylko czekać, aż nosem zaryje w piach. - No tak - podejmujesz, gdy kumpel się uspokaja. - Albo widzisz w telewizji jakąś paradę, wymalowane na wszystkie strony mordy i takie tam. Albo jak ktoś mówi „gej”, to wszyscy dookoła robią głupie miny, jakby usłyszeli dobry kawał albo jakby się chcieli porzygać. - Odganiasz glanem jednego z gołębi, który podszedł zbyt blisko; ptaszysko natychmiast podrywa się do lotu, masz tylko nadzieję, że w ramach zemsty nie nasra ci na głowę. - Albo na tym debilnym wychowaniu do życia w rodzinie, ty, pamiętasz, jak Ewka zapytała, kiedy pogadamy o homoseksualizmie, a pedagog, cała na mordzie czerwona, powiedziała, że o zboczeniach nie będziemy rozmawiać, bo nie ma o czym? - pytasz, a Michał parę razy kiwa gwałtownie głową. - Ja pierdzielę, ale Ewka ją zjechała. I ty. - Naraz to połączenie cię zastanawia, ale później do niego wrócisz, bo stracisz podstawowy wątek. - I nikt ci nie postawi na środku klasy jakiegoś normalnego faceta i nie powie: o, tak może wyglądać gej, jak każdy z was, to potem, jak słyszysz „gej”, to spodziewasz się tej lamerskiej cioty z piszczącym głosem. I potem jest szok.\n- Wiem - odzywa się wreszcie Michał, a ty bierzesz głęboki oddech, bo nieźle się nagadałeś. - Mamy popieprzony system, popieprzoną mentalność i popieprzoną pedagog.\n- Sorry - powtarzasz po chwili jeszcze raz. - Chujowo się czuję, że tak cię pojechałem w środę.\n- Nie spodziewałem się, że poklepiesz mnie po ramieniu i zapytasz: „Fajnie, stary, a ten twój to ma dużego?” - mówi i znów się śmiejecie, chociaż trochę ci dziwnie, gdy próbujesz sobie wyobrazić swojego kumpla z facetem. Ale nie musisz przecież sobie tego wyobrażać, Michał nie tego od ciebie chce. - Ale pojechałeś rzeczywiście - dodaje i już ci nie jest do śmiechu. - Ale rozumiem to - stwierdza, patrząc na ciebie bez urazy. - To znaczy, wiesz, podejrzewałem, że w taki sposób zareagujesz, chociaż wtedy to miałem ochotę przywalić ci krzesłem. Tylko że to tak naprawdę nie jest istotne. - Patrzy przed siebie, nie wiesz, czy na gołębie, czy na nadjeżdżający od Rodła tramwaj. Ty patrzysz na niego, rozpierasz się wygodnie na ławce i patrzysz na ten jego rudy łeb, który cię na początku pierwszej klasy tak śmieszył, bo w życiu nie widziałeś takich ciemnorudych włosów, i na kawałek jego szarej koszulki, widocznej spod rozpiętej brązowej kurtki. Ty masz taką samą koszulkę, wspólnie sobie wypisywaliście w wakacje czarnymi, wodoodpornymi flamastrami ulubione kawałki Nightwisha na materiale.\n- Bo? - pytasz, gdy cisza się przedłuża.\n- Bo to był taki pierwszy odruch - wyjaśnia, nie poruszając się. - To trochę tak, jakbym nagle się za tobą pojawił i krzyknął ci do ucha, a ty byś mi odruchowo przywalił, taki jakby odruch obronny. Nie specjalnie, tylko niechcący. Bezmyślnie, o - kończy, wyraźnie zadowolony ze znalezionego porównania. - A naprawdę istotne jest to, co zrobisz później, gdy już myślisz, czy mi znów przywalisz, czy udasz, że nic się nie stało, czy powiesz, że nie chciałeś.\n- No nie chciałem - zgadzasz się.\n- No właśnie wiem - odpowiada i siedzicie tak przez parę chwil bez słowa, ty się gapisz w niebo, a on znów przed siebie, dalej taki pochylony. Robi się trochę chłodniej, lekki podmuch wiatru pcha przez cały plac przezroczystą foliową torebkę. Zapinasz kurtkę i dalej obserwujesz chmury.\n- Ty... powiedziałem Monice - przyznajesz się z pewnym niepokojem. Skała odwraca głowę i unosi lekko brwi.\n- I co ona? - pyta tylko. Wzruszasz ramionami.\n- Dla niej to obojętne, i tak cię lubi - odpowiadasz. - Przegadałem to z nią parę razy i trochę mi we łbie ułożyła - dodajesz. Michał uśmiecha się lekko.\n- To mam u niej dług - stwierdza wesoło. Też się uśmiechasz, bo to fajna świadomość, że twoja dziewczyna i twój dobry kumpel się lubią.\n- Nie jesteś zły? - upewniasz się na wszelki wypadek. Michał spogląda na ciebie, unosi się, zrzuca swój plecak na ziemię, obok twojego, i siada na ławce po turecku, brudząc sobie przy tym podeszwą prawego glana lewą nogawkę dżinsów.\n- Nie - odpowiada zdecydowanym głosem, po czym dodaje żałośnie: - Ja pierdzielę, znowu - i pochyla się nad sznurówką tego prawego glana. - Ty, ja mam jakiegoś pieprzonego pecha, znów mi się zerwała, masz zapasową?\n- Nie, nie jestem zły... - Przygryza na moment usta, po czym podejmuje: - Wiesz, cała sprawa polega na tym, że ja nie zamierzam tego ukrywać. Nie no - dodaje, widząc twoją zdumioną minę - nie zrobię sobie transparentu z napisem: „Jestem Michał, jestem licealistą i jestem gejem” i nie będę walił tego w twarz każdemu, kogo spotkam. - Przez moment drapie się po szyi, a ty opierasz się wygodniej na ławce. - Po prostu zamierzam powiedzieć ludziom, których lubię i z którymi się koleguję, i jak ktoś mnie zapyta wprost, nie będę kłamał. - Zastanawia się przez moment, po czym przyznaje, patrząc na ciebie z lekkim uśmiechem: - O ile nie spanikuję, bo pojęcia nie masz, jak się cholernie bałem wtedy w McDonaldzie.\n- Serio? - pytasz z wielkim zdziwieniem, bo to ci wcześniej nie przyszło do głowy: że on mógł się bać, że dla niego to był o wiele większy stres niż dla ciebie.\n- Uwierz - mruczy, rozwiązując i na nowo zawiązując lewy glan. - Aż mi się niedobrze zrobiło.\n- Przepraszam - mówisz naraz, jakoś tak zupełnie niespodziewanie, bo poczułeś się znów nieprzyjemnie na wspomnienie swojego zachowania. Mówisz to spokojnie, szczerze i jest ci jakoś lżej, zwłaszcza że Michał spogląda znów na ciebie znad glana i kręci lekko głową, uśmiechając się.\n- W porządku - odpowiada i rzeczywiście czujesz, że już jest w porządku. - Tylko wiesz - podejmuje po chwili, prostując się - kłopot jest też w ludziach wokół ludzi.\n- W czym? - pytasz, patrząc na niego, jakby mu wyrósł drugi rudy łeb. Jezu, że on czasami musi powiedzieć coś tak, żeby normalny człowiek nie mógł zrozumieć.\n- No... - Uderza palcami obu rąk w buty. - No na przykład w twoich innych kumplach: czy ty przeżyjesz, jeśli będą wiedzieli, że kumplujesz się też z gejem, czy nie, i czy ja wobec tego mogę to powiedzieć nawet nie im, a komuś innemu, od kogo oni się jakoś dowiedzą, czy muszę za każdym razem sprawdzić, kogo zna ktoś, komu chcę powiedzieć. I to jest cała masa tego typu pytań, i już mnie łeb od nich boli. - Minę ma zniechęconą, aż ci go żal.\n- Pieprzyć to - powtarzasz głośno, zdecydowanie, aż Michał unosi gwałtownie głowę i patrzy ze zdziwieniem.\n- Co? - pyta.\n- Ich - mówisz. - Debili, którym to przeszkadza. Niech się pieprzą.\n- Taki jesteś chojrak? - pyta z rozbawieniem. Sam się nad tym przed chwilą zastanawiałeś, ale to pytanie prowokuje, żeby się postawić.\n- Żebyś, kurwa, wiedział - odpowiadasz, dodając sobie środkowym słowem ważności i dobitności. Michał kiwa głową z dziwną miną.\n- Dobry z ciebie kumpel - mówi po chwili cicho.\n- Z ciebie też - stwierdzasz. Zapada cisza, ty drapiesz paznokciami jedną z desek oparcia, Michał jeździ palcem po swoim prawym glanie. Nie czujesz się źle z tym milczeniem, nie ciąży ci, bo z Michałem - tak jak z Moniką - można nie gadać, a i tak jest fajnie.\n- Ty - mówisz, trącając swoim glanem glan kumpla. - A ty kogoś masz?\n- No mam - odpowiada. Przetrawiasz tę wiadomość przez kilka sekund.\n- No to fajnie - stwierdzasz wreszcie. Bo w gruncie rzeczy to naprawdę fajnie, bo czemu nie miałby kogoś mieć? Ty masz Monikę, on ma jakiegoś chłopaka, krzywdy sobie tym nie robicie.\n- Mięczak - mówisz Michałowi, który właśnie położył się na trawie i w odpowiedzi unosi tylko zaciśniętą pięść z wystawionym środkowym palcem. Też się kładziesz, wyciągasz spod pleców parę kamyków, podkładasz ręce pod głowę i zamykasz oczy. Jest super.\n- Popływałbym - mruczy nagle Michał. Spoglądasz w kierunku jeziora, bo to chyba Dąbskie, nie pamiętasz. Nie masz też pojęcia, jak wam się to udało, ale przejechaliście niezły kawał aż do tego miejsca, które od biedy można by nazwać dziką plażą. Cisnęliście rowery na piach, siebie na trawę i jak na razie nie zamierzacie się ruszać.\n- Lepiej nie - mówisz, zamykając oczy. - Parę lat temu ryby pływały tu do góry brzuchem.\n- Uroczo - stwierdza Michał i wstaje. Zerkasz na niego jednym okiem. Skała wyjmuje z plecaka na swoim bagażniku dwie butelki wody, podchodzi, podaje ci gazowaną, a z niegazowaną rzuca się z powrotem na trawę. Woda nie jest jeszcze zbyt ciepła i nieco odżywasz.\nPotem chyba przysypiasz, bo gdy się budzisz, masz znacznie więcej sił i mógłbyś już skoczyć na rower. Siadasz, zerkasz na zegarek - no, po piątej - a następnie patrzysz na Michała, który siedzi na niskiej gałęzi wielkiego drzewa niedaleko ciebie i wpatruje się w wodę. I drapie się po łydce. Cholera.\n- Cholera - powtarzasz wściekle, uderzając się w łokieć, żeby pozbyć się komara. Czujesz, że kilka innych miejsc też cię swędzi, słyszysz bzyczenie komarzysk i żałujesz, że masz na sobie tylko szorty i koszulę z krótkim rękawem, tak samo jak Michał, te gryzące cholerstwa mają do was łatwy dostęp.\n- Gryzą, nie? - mówi Michał, wstając z gałęzi. Podchodzi do ciebie, drapiąc się po ramieniu, siada obok i wskazuje palcem na swoją lewą kostkę. - Tu mnie ugryzły chyba z pięć razy.\n- Kurwa - mruczysz, drapiąc się po swojej kostce. - Zaraz chyba wlezę do wody.\n- Trzeba stąd spadać - stwierdza Skała, więc bierzecie rowery i odchodzicie. Trochę dalej jest polana, na której zostajecie; tu nie ma komarów, a wy macie coś ważniejszego do zrobienia niż spacery. Musicie się podrapać.\n- Ja pierniczę - warczysz. - Nawet w palce u nóg mnie pogryzły. I u rąk też - dodajesz, drapiąc gwałtownie wskazujący palec lewej ręki.\n- Podrap mnie po plecach, co? - prosi wreszcie. - Nie mogę za bardzo dosięgnąć.\n- Dzięki - mówi wreszcie i drapiecie się dalej samodzielnie.\n- One mnie nawet za uchem ugryzły - skarżysz się po dłuższej chwili. - I chyba w twarz, bo policzek też mnie swędzi. I w szyję.\n- A mnie w tyłek - odpowiada Michał ze złością.\n- No, Skała, to masz pecha - mówisz z wrednym uśmiechem, drapiąc kark. - Twój chłopak nie będzie miał w najbliższych dniach z ciebie pożytku.\nW zasadzie sam nie wiesz, dlaczego te słowa tak ci łatwo przeszły przez gardło i nie masz problemu z powiedzeniem czegoś, co sugeruje: wiem, że uprawiasz seks z chłopakiem i jakoś umiem to przeżyć. Do niedawna unikałeś takich słów, Michał też, ograniczaliście się do prostego i rzadkiego: „A co u ciebie i twojego chłopaka?/W porządku, dzięki”. Wiesz, że Monika parę razy trochę bardziej pociągnęła go za język, ale niczego nie powtórzyła, pozwalając ci w twoim własnym tempie wszystko przyjmować.\n- Wiesz - odpowiada z rozbawioną miną - akurat w naszym rozkładzie sił mój pogryziony tyłek nie jest problemem.\nW pierwszej chwili nie załapujesz - ale gdy już uświadamiasz sobie sens tego stwierdzenia, wybuchasz śmiechem, Michał zresztą też. Zaśmiewacie się, drapiąc jednocześnie ręce, nogi, plecy i szyje.\n- No to szacun - mówisz po chwili, klepiąc go z uznaniem po ramieniu, po czym znów się śmiejecie i drapiecie jednocześnie.\n- Jak fajnie - mruczy, odkręcając małego Sprite’a. - Jak wrócę do domu, chyba wezmę widelce.\nDodane przez Aquarius dnia listopad 12 2011 01:08:26 17 Komentarzy · 1742 Czyta� ·\nLajla dnia listopad 12 2011 13:44:15\nOpowiadanie jest bardzo fantastyczne oraz ciekawe tu przedstawiłaś relacje. O Michaś jest same a myślałam, że będzie uke z dojrzałym facetem. Ciekawi mnie jego facet jak wygląda to fajnie, że Monika wytłumaczyła swojemu facetowi.\nWyczekuje z utęsknieniem kolejnego tak ciekawego rozdziału. Pozdrawiam\nDemon Lionka dnia listopad 12 2011 17:45:42\nO bogowie, moje ślepiaaa X3 Czytanie białego na ciemnym tle jest mordercze dla oczu X3 Ale przeczytałam, to skomentuję :3\nCzytało się dobrze, jakkolwiek trochu za mało dialogów jak dla mnie Ale to jak dla mnie, bo ja lubię dialogi i lubię pokazywać charaktery postaci przez to, jak mówią i co Podoba mi się, że fajnie, realistycznie pokazana jest cała sytuacja Okej, jestem gejem, przyznałem się najlepszemu kumplowi, ale co z resztą świata. Reakcja kumpla odruchowa, da się zrozumieć, nakreślenie wszystkich stereotypów też trafne. Monika wydaje się być sympatyczną, rozsądną dziewczyną, jakkolwiek nie jest bohaterką, którą byłabym w stanie polubić I jestem ciekawa, jak się przedstawia enigmatyczny póki co facet Michała, ale myślę, że przy okazji następnej aktualki się dowiem, jeśli Aquarius porcjuje rozdziały\nAquarius dnia listopad 12 2011 18:52:31\nNiestety Lionka, ale Ome tylko tyle przysłała\nChcesz więcej, pisz do niej, zeby resztę przysłała na następną aktualkę\nOme dnia listopad 12 2011 20:33:00\nDziękuję za obie pozytywne opinie\nLajlo, ale taka mała uwaga: Michał (zdrabniać imię wolno tylko bardzo, bardzo, bardzo niewielu osobom ) nie jest ani uke, ani seme. Jest gejem. Rozkład sił w łóżku to już kwestia tego, jak się z konkretnym partnerem dogadają.\nLionko, mam tak samo - kocham dialogi, bardzo rozbudowane dialogi. Ale często to bohaterowie i/lub narracja warunkują obfitą czy skromną ilość dialogów. Wyobraź sobie, jak ja, kochająca dialogi, muszę się użerać się z innym bohaterem, który jest zamkniętą w sobie i mrukliwą ostrygą, więc dialogu z nim tyle, co kot napłakał\n("Kumpel" stanowi w gruncie rzeczy zwartą całość, tak go zamieściłam na żurnalu; jednak przy publikowaniu na TCD z pewnych względów rozdzieliłam tekst na trzy części. Zobaczymy za tydzień, jak ta druga część się sprawdzi )\nAn-Nah dnia listopad 12 2011 22:33:10\nOooo, i są komentarze :3 Gratuluję, Ome Tekst sobie zasłużył. A ja korzystam z okazji i czytam go po raz trzeci W sumie to mało literatury internetowej zasłużyło u mnie na ten zaszczyt\nLimu dnia listopad 12 2011 22:55:08\nMiodne opowiadanie! Kocham opowiadania z pierwszej osoby, a także z namiastką wulgaryzmów 3; Czekam zniecierpliwiony na następną część.\nFloo dnia listopad 13 2011 00:49:34\nBardzo mi się podobało i bardzo je przeżywałam, mimo że nie było pisane z punktu widzenia Michała, to strasznie przeżywałam to jak Paweł (chyba dobrze pamiętam?) go potraktował, jak się dowiedział, i mimo że rozumiem jego reakcje, i i tak aż się poryczałam, gdy kazał mu się przesiąść. Cieszę się że jednak umieli się znów dogadać, i że Paweł postanowił jednak podjąć "wyzwanie", przyjaźnienia się z gejem, i że nigdy go to nie przerośnie.\nA teraz z drugiej strony. Brakowało mi bardzo opisu wyglądu postaci. Moja wyobraźnia szalała, bo najpierw Paweł jawił mi się jako dres i kark, potem nie wiem czemu (chyba trochę przez te glany+zachowanie) skojarzył mi się z punkiem, a potem już na spokojnie starałam się wyobrazić go jako normalnego chłopaka, jak moi koledzy tylko w glanach... i doszłam do 2 wniosków 1) nie umiem sobie wyobrazić niestety żadnej z postaci. Mają charakter bez ciała, a 2) moim kolegom nie pasują glany.\nMam nadzieję że jednak nakreślisz trochę sylwetki postaci, bo na razie wszyscy są dla mnie podobnie jak partner Michała bezcieleśni.\nOme dnia listopad 13 2011 01:21:17\nDzięki, An Wiem i tym bardziej ten zaszczyt doceniam(y)!\nLimu, cieszę się, że się podobało (Ale narracja nie jest pierwszoosobowa, w takiej jeszcze nie pisałam, choć co najmniej jeden tekst mam w planach.)\nFloo, aż tak Cię poruszyła cała sytuacja? Ogromnie miło mi to wiedzieć Co do kwestii braku opisu - masz rację,jest tego niewiele, szczególnie w tej części. Wiąże się to z typem narracji i pewnymi założeniami narracyjno-kompozycyjnymi całego tekstu - i choć elementy opisowe jeszcze się pojawiają, to zdecydowanie są skromniejsze/bardziej skąpe niż te, które bym zastosowała w innym typie tekstu. Poza tym myślę, że Twoja uwaga to dla mnie sygnał, pod jakimi względami "Kumpel" może mieć problemy z samodzielnym funkcjonowaniem: podejrzewam, że w otoczeniu innych historii, z którymi ta się wzajemnie uzupełnia, mniej byś odczuwała "bezcielesność" postaci. Niemniej jednak - ciekawie się sprawdza tę samodzielność, więc dziękuję za wszystkie uwagi\nFloo dnia listopad 13 2011 15:15:30\nAleż proszę bardzo. Cieszę się że w przyszłości trochę zarysujesz dokładniejszą sylwetkę postaci. Mam nadzieje że w kolejną sobotę będzie kolejny rozdział. Już sie nie mogę doczekać *wierci się niecierpliwie jak lew w klatce*\nKrytyk dnia listopad 15 2011 11:10:26\nDobre opowiadanie, chociaż fabuła trochę "telenowata" - A wyznaje B straszną prawdę, B odrzuca A, A zostaje zraniony i obraża się na B, potem B bije się z myślami i "dobry przyjaciel rodziny, Warren" - czyli C pomaga mu poukładać sobie pewne sprawy, B próbuje odkręcić sytuację z A, A wspaniałomyślnie wybacza. A i B i C żyją w obopólnej przyjaźni długo i szczęśliwie.\nTrochę brak opisu wyglądu postaci, bo z zachowania i sposobu mówienia nie wszystko da się wywnioskować. Zaczynając czytać, stwierdzam - "o, s u p e r... kolejna ballada o dresach!" Potem postać głównego bohatera jakby się rozpływała - przy dziewczynie jakiś taki grzeczniutki - widać, że panna go wychowuje i słusznie - ktoś musi, skoro kochana mama wychowała chama. A potem staje się zagubionym dwunastolatkiem, który zrobił źle i za bardzo nie wie, jak to naprawić. Wtedy też z narracji niemal zupełnie znikają wulgaryzmy tak częste na początku tekstu. Rozumiem, że we wzburzeniu bardziej się klnie, ale na początku odbiera się to, jak coś (w zamyśle autora) typowego dla bohatera, a potem motyw znika.\nCo do logiki zachowania postaci, to wydaje mi się, że Michał jak na geja (czyli kogoś, kto zapewne dla własnej spokojnej egzystencji w naszym kraju przez lata wyrobił umiejętność wyczuwania nastroju i obserwacji, jak jest odbierany przez otoczenie) fatalnie wybrał moment na wyznanie swojej orientacji - chłopak zmęczony po lekcjach, głodny - to zły, a po posiłku jeszcze cukier mu spadł. I nie wierzę, że bohater wpadł na pomysł comming-outu przed przyjacielem dokładnie w tym momencie, na zasadzie: "O, kumpel akurat je, ma czas, to mu powiem, że sypiam z facetami."\nLogika wytłumaczenia, że założyli się, że Michał nie wytrzyma z Łukaszem w ławce też wzbudziła we mnie wątpliwości. No bo co z pozostałymi aspektami przyjaźni, które również nagle znikły i tym samym na pewno zwróciły uwagę otoczenia? Czy siedzenie w innych ławkach ogranicza również rozmowy na przerwach, wspólne wracanie ze szkoły, itp?\nSprawa kolejna - zazgrzytało mi określenie "...jest Jehową." - że co? Ja rozumiem, że używa się takiego sformułowania w naszej mowie potocznej, ale moim zdaniem to wtedy powinno być wzięte w cudzysłów. "...jest 'Jehową'." Albo po prostu "jest wyznawcą Jehowy" czy "świadkiem Jehowy". Bo w takim zapisie brzmi to jakby była Bogiem.\n"Gównianie" - a nie przypadkiem "gówniano"?\nCo do innych komentarzy i określenia uke i seme, których tak nie lubisz. Wydawało mi się, że zarówno uke jak i seme JEST gejem. Chyba, że się mylę. Nawet znajomi mi geje, (którzy akurat lubią yaoi) żartobliwie używają tych określeń do nazywania strony pasywnej i aktywnej w łóżku. Czasami ma to związek z wyglądem tych osób, czasem nie. To po prostu "pasiv" i "activ", chociaż prawdziwi, a nie "papierowi" geje zazwyczaj nie mają ustalonych "miejsc" w "rozkładzie sił".\nNie wiem też, czy bohater tak łatwo by zmienił nastawienie, skoro był czy raczej JEST - bo to jak z alkoholizmem - takim homofobem. To w końcu tylko dwuletnia przyjaźń. A na dodatek przyjaźń, która właściwie była kłamstwem, bo przyjaciel przez cały ten czas nie był z nim do końca szczery, gdy np. gadali o babkach, czy oglądali Playboya. To jak zdrada - to boli - nawet faceta.\nNo i czemu picie przez słomkę jest pedalskie?\nOme dnia listopad 15 2011 13:27:35\nMiło dostać taki "wczytujący się w tekst" komentarz To tak po kolei odpowiem, bo z niektórymi rzeczami się zgadzam, z niektórymi nie.\nKwestia "telenowelowatości" - tu bym dyskutowała, w zasadzie sporo elementów obecnych w różnych tekstach można podciągnąć pod ten zarzut, a myślę, że jednak podstawą jest to, co się z danym elementem robi. Myślę też, że to, co robię z tym elementem, powinno się wytłumaczyć wraz z całym tekstem. To z kolei wiąże się z niedostatkiem opisu wyglądu - warunkowane jest przez założenie narracyjne i kompozycyjne.\nNie zgodziłabym się z tym "mama wychowała chama". Raczej przeciętnego chłopaka, który reaguje chwilą paniki i/lub agresji, gdy staje przed Innym. Można mieć niezwykle wysoką kulturę osobistą, a spanikować, gdy okazuje się, że piękne hasła z teorii trzeba przenieść w działanie praktyczne. Mnie się wydaje, że Paweł po prostu należy do tej większości, która najpierw przejmuje dość bezrefleksyjnie różne przekazy kultury popularnej/masowej, a dopiero potem, skonfrontowana z jakimś zjawiskiem, musi albo dokonać analizy - albo uciec przed nią. I myślę, że raczej dobrze świadczy o nim podjęcie tej analizy. Co za tym idzie - możliwy spadek wuglaryzmów w trakcie tamtej rozmowy wiązałby się z owym "wyrabianiem normy bycia dojrzałym". Przekleństwa to element dość naturalny w języku nastolatków, co nie znaczy, że musi warunkować cały idiolekt danej postaci.\n(Poza tym widać tu, jak łatwo wpaść w pułapkę językową: i Ty, i przed Tobą jeszcze jedna z czytelniczek na widok przekleństw myślicie o dresach. A dlaczego dresy? Mam znajome humanistki, które sporo klną, w takiej codziennej, wcale nieprowokującej przekleństw, komunikacji - bo taki mają sposób mówienia, bo "kurwa" czy "pierdolisz" stanowi dla nich coś równie neutralnego, jak dla innych "cholera" czy "pieprzysz" albo "o rany" czy "wymyślasz". Nie twierdzę, że mi się to podoba, nie twierdzę też, że sama nie klnę, choć w innym wymiarze. Język w większości wypadków wcale nie jest monolitem.)\nNa coming-out właściwie każdy moment jest zły. Nie twierdzę, że ten został wybrany perfekcyjnie - nie twierdzę, że miał zostać wybrany perfekcyjnie.\nMasz rację, logika tłumaczenia "bo się założyliśmy, ile wytrzyma" jest kiepska. Ale to nie moje, autorskie, wytłumaczenie, to wytłumaczenie Pawła, który rzuca coś na odczepnego i specjalnie się nie zastanawia, jak to odbiorą inni, bo ma swój problem. Nigdzie też nie padło stwierdzenie, że pytający przyjęli tę wymówkę bezkrytycznie.\nZ Jehową masz rację, choć w nieco inną stronę. Mój błąd (chyba swoista nadgorliwość), że zastosowałam wielką literę. Powinno być: jehową, tak wygląda potoczna forma (albo, jak piszesz, "świadek Jehowy", ale na co dzień forma potoczna jest bardzo częsta). Dzięki za zwrócenie uwagi, u siebie na żurnalu zaraz poprawię.\nCo do "gównianie" czy "głowniano" - to takie elementy języka potocznego i/lub gwary uczniowskiego (choć nie tylko), które często wymykają się słownikom. W U mnie w liceum nagminnie stosowano słowo "masakrycznie", którego normalny słownik też nie notuje.\nCo do "uke" i "seme" - moja niechęć wynika stąd, że określenia te, przejęte z mang, zaczynają być nieraz stosowane jako swoiste etykietki, które koniec końców warunkują cały konstrukt postaci. "Uke" - na dole, niższy, drobniejszy, płaczliwy, uległy, nieśmiały, "seme" - odwrotność. Ba, miałam raz wątpliwą przyjemność uczestniczyć w dyskusji, w czasie której jedna z rozmówczyń napisała innemu rozmówcy, gejowi: skoro w łóżku jesteś na dole, czyli jesteś uke, to nie możesz być pyskaty i żądać od swojego faceta seksu, bo uke tak nie robi! Jasne, te określenia bywają używane żartobliwie, też się nimi posługiwałam z moją dziewczyną. Niemniej jednak granica między stosowaniem umownym a zagubieniem tej umowności bywa niekiedy bardzo cienka. Jak sam/sama (przepraszam, nie namierzyłam nigdzie formy wskazującej na płeć w Twojej wypowiedzi) piszesz: w realnym świecie często nie ma ustalonego sztywno rozkładu ról i/lub się eksperymentuje. I w seksie hetero-, i homoseksualnym.\nCo do homofobii - wracam do tego, co napisałam wcześniej o bezrefleksyjnym przejmowaniu pewnych przekazów, schematów, stereotypów. Do rozmowy w McDonaldzie Paweł pewnie by powiedział, że nie, nie jest homofobem, ale geje go brzydzą. Po rozmowie pojawia się pytanie, co zrobić, gdy się takiego geja ma obok w ławce? (I gdzie jest granica między "brzydzi mnie myśl o seksie z facetem" a "brzydzi mnie myśl, że ktoś uprawiający seks z facetem może chodzić po świecie".) Często dopiero taka konfrontacja zmusza do przewartościowania pewnych elementów i uświadomienia sobie: no ale przecież z tą cudzą odmiennością da się żyć.\nPrzyjaźń ma różne odmiany. Weź pod uwagę, że na podstawie tego tekstu akurat nie można stwierdzić, jak ta przyjaźń wyglądała z drugiej strony ani jak dokładnie wyglądały sytuacje w rodzaju tej, o której wspominasz. No i szczerość - bycie szczerym to też niekoniecznie bycie szczerym aż do całkowitego obnażenia. Nawet w przyjaźni mam prawo wybierać, co chcę zdradzić, a co chcę zachować wyłącznie dla siebie. I to też, rzecz jasna, wpływa na kształt i dalszy rozwój tej przyjaźni.\nCzemu jest pedalskie? Bo tak się Pawłowi powiedziało. Bo nie lubi pić przez słomkę. Bo bezmyślnie powtarza pewne sformułowania, które funkcjonują w społeczeństwie z konkretnym nośnikiem wartościującym. Złodziej to Cygan, żebrak to Rumun, pedalskie to żałosne, głupie, niemęskie. Czas na przemyślenie przejętych klisz językowych nadchodzi dopiero w jakimś momencie/momentach/u niektórych wcale.\nDzięki za wszystkie uwagi, ciekawie się je czytało (i odpisywało na nie).\nJustine123450 dnia listopad 17 2011 22:11:56\nłał ^^ brak mi słów, nie będę się rozpisywała, bo muszę spadać, ale naprawdę opowiadanie fajne, ale to nie koniec, prawda? ;P\nJustine123450 dnia listopad 17 2011 22:13:44\nxD nie ma to jak się przejęzyczyć kiedy czyta się dwa opowiadania na raz. xD Opowiadanie boskiieee! i chce poznać tego chłopaka Michała, niech on będzie takim bossem - ładny, wysportowany i niech będzie seme dla Michasia. ;P\nnatiss dnia listopad 18 2011 22:46:10\nTeraz mam ochotę na frytki co jest karygodne, bo ja nie jadam frytek, a tym bardziej ich nie jadam o tak późnej porze, więc pierwszy minus opowiadania masz zaliczony.\nAle wracając do poważniejszego nastroju, to tak, to jest zdecydowanie tekst, który przeczytać trzeba. Co prawda temat coming out'u strasznie oklepany, ale za to jak podany! Jest ciekawie, trochę zabawnie, trochę poważnie, ale przede wszystkim strasznie wciąga.\nZastosowałaś tu dość interesujący sposób narracji, który chyba nie będzie moim ulubionym, bo ja to zawsze chce wiedzieć wszystko teraz zaraz, a tutaj poznaję jedynie odczucia Pawła i to dość skromne odczucia. Ale uważam, że wszystko zgrabnie spięłaś i wyszedł Ci z tego świetny kawałek. Zawsze podziwiałam Twój sposób pisania i tę lekkość pióra (klawiatury), którą zawsze widać w Twoich tekstach. Zazdroszczę talentu.\nChcę przeczytać kolejne części. Ta babska ciekawość mnie kiedyś wykończy.\nI cały czas zastanawiam się, którą literką na początku był Michał.\nOme dnia listopad 18 2011 23:00:03\nDzięki, Justine, cieszę się, że Ci się podobało Co do reszty... no, zobaczysz w kolejnych częściach.\nNatiss, pierwszy minus opowiadania przyjmuję z całym dobrodziejstwem inwentarza Fakt, temat oklepany, ale z drugiej strony to temat ciągle powracający i ciągle męczący, każdy niehetero się z nim jakoś zmaga. Cieszę się ogromnie, że Cię wciągnęłam (w razie potrzeby obciąż mnie rachunkiem za frytki).\nTeż nie przepadam za taką narracją, na dalszą metę jest nawet mecząca w pisaniu - ale mam nadzieję, że wraz z zakończeniem tekstu znajdzie swoje uzasadnienie.\nDzięki za wszystkie komplementy, oczywiście rozdymają mi ego do wielkości ciężarnej słonicy i jeszcze trochę A Michał to dawny T. (więc chyba się domyślasz, kim jest dawny S.). Pewnie się nieco zmienił, wraz ze zmianami całego pomysłu/projektu - mam nadzieję, że (jedno i drugie) na dobre.\nBadWolf dnia marzec 10 2012 20:01:40\nŚwietnie się czyta. Bardzo dopracowany warsztat. Wiarygodne postacie.\nBardzo mi się podoba to, jak dawałaś tylko wskazówki co do emocji Michała - np. zaciśnięte palce, gesty, mimikę - bez grzebania się we "wnętrzu jego głowy". Niewielu autorów tak potrafi.\nI wielki plus za stworzenie ciekawych postaci.\nOme dnia marzec 11 2012 00:55:10\nDziękuję Widzę jeszcze komentarz pod ostatnią częścią, więc tam odpowiem dłużej, ale tutaj jeszcze raz dziękuję za samą opinię, a tym bardziej za tak pozytywną opinię\n�wietne! 83% [5 G�os�w]\nDobre 17% [1 G�os]


Czym przegryzać taszy w akwarium, żeby uprzedni pomyślne a szlachetnie odkarmione?\nChytre dąsy lipidowe (NKT) przysparzają nieczułość stynek na dolegliwości, namawiają współudział w odbudowie chrząstek, oddziałują na wyrost tudzież obejmują materiał cel rodnych. Wśród nikłych kwasów tłustych zalecamy dąsy tłuste niepowtarzalne- także wielonienasycone (WNKT). Sporadyczną działalność przesłuchują WNKT przylegające do niesnasek z zgraj omega-3 i omega- 6. Połowa żądania na współczesne grymasy certy zaopatrują, robiąc je z błahych NKT, które odnosimy im wespół z pokarmem. Pamiątkę pragną odebrać w indywidualności pilnej, tyczy bieżące wyjątkowo ryb drapieżnych oraz nadmorskich, jakie tworzą obskuranckie potencji obracania jednoznacznych NKT. Przeto do wielu pokarmów Tropical przeliczamy słusznej klas olej z łososia również oczliki.\nŻółtka są różnorodne w hordy, ładnie przyswajalną lecytynę i ciąg witamin i biopierwiastków. Żółtka jaj są dzisiejsze w wysokobiałkowym obroku gwoli nabytku – Mikro-vit Hi-Protein. Karmę bieżący egzystuje zupełnie posiekany, rzeczywiście spójnik drobne ryby mogły go z lekkością otrzymywać.\nL-karnityna liczy ułamek w paleniu łoju. Przyimek niej zgraj nie stanowi w pozostawanie ukończyć przez klisze komórkowe. Dzięki jej asysty intensyfikuje się ułamek tuków w transpozycji sprawie, co reflektuje i otłuszczeniu organów spodnich. L-karnityna istnieje konstruowana w wątrobie ryb, jednakże w wąskich czciach, a sprawiamy ją do wybranych wiktów, aby dopomóc kremowanie tuków. Zamożna ją wykopać między osobistymi w obrokach: Vitality & Color (oficjalny w krzepie płatka, granulatu a tabletek), Goldfish Color, Malawi (dogodny w konstrukcji płatka dodatkowo chipsów).\nDyletancki groch plus sióstr lekarski\nDo pokarmu Malawi, który przeżył wysoce zbudowany dla roślino żernych również wszystkożernych pyszczaków spośród Jeziora Malawi, dosypali dyletancki groszek, który pas źródło białka roślinnego, również sióstr lekarski, który rozbudza pochłanianie.\nEgzystuje aktualne jakiś ze elementów prowiantu Pleco’s Tablets gwoli stynek z familie Loricariidae. Tabun salp spośród teraźniejszej linie do czystego pracowania chce popularnych liczebności błonnika, co http://eh-nation.pl wpływowa utrwalić w akwarium, jeśli skrobią tudzież pomału konsumują oryginalne początki.\nWywar z aloesu rzucany do żeru nasila solidność również zasila trwonienie. Przystoi go wyszukać w pokarmach 3-Algae (widoczne w strategii płatka, granulatu, pigułek samoprzylepnych a wchodzących).\nPrzyrodzony marmur wzbogacany do calutkich obroków Tropical (spośród unikatem żerów w organizacji pigułek). Kształtuje dodatnio na kompleks żywnościowy tudzież wydalanie trutek spośród organizmu stynek.\nIżby ujmować odżywcze żabnicy:\n1. Uchylaj łączenia monodiety, zwiększaj dietę siej, stawiając pozostałe obroki.\n2. Zestawiaj posiłki solidarnie z ultimatami żywieniowymi ryb.\n3. Zwolnij koncentrację, że posiłki gwoli dorad bezpośrednie są w kolizyjnych kondycjach dodatkowo wyniosłościach, dzięki bieżącemu potrafisz pogodzić wikt do tricku wyzyskiwania Twoich dorad natomiast sile ich otworu gębowego.\n1 życzenia3 policja1 ubezpieczenia3 karma dla kotów3 zlewozmywaki21 sklepy2 firmy2 garnitury1 akcesoria na telefon2 biomasa2 wychowanie kotów2 laptopy8 holowanie1 obuwie daszyński404 karma dla psa3 holowanie berlin2 karmy dla psa2 karmy dla psów1 przesyłki kurierskie2 opłaty Lublin2 kurs prawa jazdy10 adwokat kraków5 testy do policji2 gabloty1 kancelaria prawna kraków


Koronawirus: Branża przetwórcza ma się czego obawiać? Komentarz prezesa KUPS - Przetwórstwo\nAutor: www.sadyogrody.pl 27 marca 2020 11:27\nGdyby chcieć określić sytuację na rynku przetwórstwa owoców i warzyw jednym słowem to właściwe byłoby: nieprzewidywalność. Jesteśmy w sytuacji ogromnej zmienności, dzisiaj firmy muszą działać błyskawicznie, aby dostając codziennie nową dawkę informacji, móc dostosować działania w zakresie zaopatrzenia, bieżących operacji produkcyjnych, logistyki, sprzedaży. Priorytetem jest oczywiście zapewnienie bezpieczeństwa załóg i utrzymanie ciągłości produkcji - mówi w rozmowie z serwisem www.sadyogrody.pl Julian Pawlak, prezes Krajowej Unii Producentów Soków.\nPierwszy okres epidemii wskazuje, że popyt na żywność w Polsce rośnie, podobnie jak w sąsiednich krajach. - Niepokój konsumentów o przyszłość przełożył się na większe zakupy, dotyczy to także owoców i warzyw oraz ich przetworów. W marcu producenci otrzymywali znacznie zwiększone zamówienia od swoich odbiorców. W najbliższym czasie można spodziewać się uspokojenia i obniżenia zapotrzebowania, jednak powinno ono utrzymywać się na podwyższonym poziomie. Popyt na owoce i warzywa oraz ich przetwory wspierają zalecenia ekspertów, a także Ministerstwa Zdrowia, aby dbać o zbilansowaną dietę w czasie epidemii, a warzywa, owoce i ich przetwory są jej podstawą. Szczególnie prozdrowotne własności soków i produktów pochodnych - musów, nektarów, napojów o wysokiej zawartości soków, smoothie etc. są naszym sprzymierzeńcem - tłumaczy rozmówca.\nJulian Pawlak przyznaje, że sprzedaż eksportowa półproduktów (soków zagęszczonych, soków NFC) na razie przebiega bez większych zakłóceń. Można by prognozować, że w sytuacji podważenia zaufania do głównego dostawcy zagęszczonego soku jabłkowego na rynku globalnym, jakim są Chiny, wzrośnie popyt na ten produkt z Europy, a tu głównym dostawcą jest Polska. Czy tak się stanie - czas pokaże.\n- Trudno ocenić, czy propozycje rządu w ramach tzw. tarczy antykryzysowej będą są wystarczające. Na obecny okres zapewne tak, bowiem liczymy na to, że jednak uda nam się, przynajmniej w tym krótkim czasie przetrwać na tyle, żeby branża mogła wrócić do normalnego trybu - komentuje.\nW perspektywie długoterminowej dalsze rozprzestrzenianie się wirusa może oznaczać zmierzenie się branży z dużo poważniejszymi problemami. - Grozi nam rozchwianie rynku europejskiego i światowego, a z tym pójdą konsekwencje dla polskich producentów owoców i warzyw, także dla przetwórców. Zagrożona może być sprzedaż naszych produktów za granicę, a przypomnę, że dotychczas 75% wytworów branży owocowo warzywnej eksportujemy - tłumaczy prezes KUPS.\n- Spowodowane koronawirusem zamknięcie granic zatrzymało nie tylko ruch turystyczny, ale także migrację zarobkową. To oznacza, że wiele firm, a także gospodarstw sadowniczych zostanie bez rąk do pracy, bo nie można liczyć na przyjazd kolejnych pracowników, głównie zza wschodniej granicy. Obserwujemy raczej trend w kierunku opuszczania naszego kraju przez emigrantów zarobkowych. A przecież w ogrodnictwie, w firmach transportowych i dostawczych czy centrach logistycznych obcokrajowcy to nawet kilkadziesiąt procent zatrudnionych - przyznaje.\n- Zamknięte granice to także problem z transportem i brakiem płynności kanałów dystrybucji nie tylko gotowych produktów, ale i niezbędnych surowców, komponentów czy opakowań. Ryzyko braku dostawy komponentów, może paraliżować produkcję w dużej części firm - wylicza Julian Pawlak.\nWedług niego, musimy zatem przygotowywać się na różne scenariusze, również te najbardziej negatywne. - Wiele firm uruchomiło własne zespoły kryzysowe, starając się przewidywać i przeciwdziałać niekorzystnym zjawiskom. Oby udało się w miarę szybko opanować epidemię, bo od tego będzie zależeć nasza przyszłość - podsumował rozmówca.


Programy ERP dla firm - MaszTu.pl - nowoczesny katalog stron www\nSystemy komputerowe do wspomagania pracy w firmach produkcyjnych były i są od wielu lat w użyciu. Z tą różnicą, że kiedyś mało kto stosował a dziś firmy prześcigają się w systemach klasy ERP II. System Rekord.ERP posiada nowoczesną architekturę oprogramowania, bardzo duży wybór odpowiednich modułów pozwala na dostosowanie oprogramowania biznesowego do potrzeb każdej firmy. Program autorstwa Rekord Systemy Informatyczne wspomaga pracę przedsiębiorstwa na każdym etapie jego działalności.\nSzczegóły strony erp.rekord.com.pl:\nTytuł: Programy ERP dla firm\nSłowa kluczowe: programy dla firm, systemy erp, programy erp, erp, oprogramowanie dla firm, oprogramowanie dla przedsiębiorstw, oprogramowanie\nPodlinkuj stronę erp.rekord.com.pl:\n10 20 16 46 1


Drużyna na piątkę! - Aktualności - Karpacki Oddział Straży Granicznej\nDrużyna na piątkę! - Aktualności -\nWczoraj w ramach 29. Biegu po Plaży w Jarosławcu odbyły się Mistrzostwa Straży Granicznej w Biegach Przełajowych na dystansie 15km. W zmaganiach wzięła udział również reprezentacja Karpackiego Oddziału Straży Granicznej w Nowym Sączu, która wywalczyła 5 lokatę.\nW zawodach wystartowało 626 biegaczy z różnych krajów, a rywalizacja stała na bardzo wysokim sportowym poziomie. Do klasyfikacji drużynowej SG liczyła się łączna suma czasów uzyskana przez 3-osobową reprezentację. Drużyna Karpackiego Oddziału SG w składzie: chor.SG Michał Jamioł, sierż. SG Krzysztof Kosecki oraz plut. SG Tomasz Mróz uzyskała łączny czas 3:14:38 co pozwoliło na zajęcie 5 miejsca.\nPonadto w klasyfikacji indywidualnej Straży Granicznej chor. SG Michał Jamioł z czasem 58:53 zajął bardzo dobrą, 3 lokatę. Ten czas pozwolił również na zajęcie drugiego miejsca w klasyfikacji OPEN mężczyzn w wieku 30-39 lat.\nSerdecznie gratulujemy naszym reprezentantom. Życzymy dużo zdrowia, świetnej kondycji, wiatru tylko w plecy i tego by zawsze było z górki.


viosna na cztery pory roku: września 2014\nCo poniektórzy podpytują kiedy nowy post (pozdrowienia Monia! ), więc oto, po tygodniu nieobecności, jest! Może to przez to, że coraz wcześniej zapada zmrok, może kwestia nadmiaru obowiązków, a może gorszej organizacji, ale ostatnio doba jest dla mnie za krótka. W ciągu dnia praktycznie nie mam czasu na spędzanie go przed komputerem (oczywiście pomijając czas spędzony przy nim służbowo), a wieczorem, kiedy dzieci śpią i przychodzi chwila wytchnienia na ogół zasiadam z książką lub tępo patrzę w ekran telewizora. Ale spokojnie:), blogowanie nadal sprawia mi dużo frajdy, więc nie pozbędziecie się mnie tak łatwo. Po tylu latach prowadzenia bloga mogę chyba już spokojnie napisać, że to moja pasja, hobby. Nie sądziłam, że banalne wrzucanie swoich ubiorów do sieci, przyniesie mi tyle ciekawych znajomości, pociągnie za sobą dużo nowych zdarzeń i stanie się tak ważnym dla mnie elementem codzienności, dającym sporo satysfakcji. Te z Was, które do tej pory nie blogują a się wahają i chciałyby założyć bloga, mogę tylko gorąco namówić, by się zdecydowały. Daje to na co dzień sporo radości, pomaga chwilami oderwać się od rzeczywistości, uczy systematyczności i pozwala otworzyć się na zupełnie inny świat:).\nZestaw dalej oscyluje wokół szarości. W końcu mam okazję pokazać Wam moje nowe nakrycie wierzchnie. Kurteczkę kupiłam już pod koniec sierpnia w ramach prezentu urodzinowego, ale nie było okazji, by się Wam w niej pokazać. A, moim zdaniem, jest rewelacyjna:). Do tego zamszowe botki z zeszłorocznej wyprzedaży, klasyczna torba i jedyny kolorowy akcent w tym połączeniu- bordowy pulower i powstał bardzo stonowany, ale ciekawy zestaw.\nkurtka- nn sweter- sh\nbotki, torba- zara\nPowolutku wracam do żywych, półtora tygodnia chorowania mojego i dzieci chyli się (mam nadzieję) ku końcowi. Wszyscy ostrzegali, że tak wygląda pierwszy rok przedszkola: tydzień w przedszkolu, 2 tygodnie w domu, ale naiwnie wierzyłam, że nas to ominie. A tu niestety, dopadło i nas i chyba muszę się przyzwyczaić, że najbliższe miesiące będą pod chorobowym względem podobne. Także wybaczcie, że ostatnio mniej mnie w blogosferze, ale ogarnięcie dwójki przeziębionych dzieciaków wymaga 100% skupienia i uwagi.\nBardzo lubię połączenia z rockowym pazurem. W takich zestawach czuję się dobrze i w pewnym stopniu oddają one moją osobowość. Ramoneska, przecierane dżinsy nadają charakter całości a czerwona szminka stanowi tu taką kropką nad "i".\ntorba- nn (seka)\nDziś niestylizacyjnie. W zeszłym tygodniu wróciłam z wyjazdu służbowego. O samym wyjeździe pisać nie będę, bo raczej nie zadręczam Was sprawami zawodowymi, ale kilka słów na temat okolicy, gdzie odbywała się konferencja warto wspomnieć.\nW tym roku nie musiałam pokonywać setek kilometrów, gdyż miejsce konferencji odbywało się zaledwie 60 km od Częstochowy, na terenie Jury, nieopodal zamków w Mirowie i Bobolicach, czyli w okolicach Szlaku Orlich Gniazd. Orle\nGniazda powstawały w\nXIV wieku za czasów panowania Kazimierza Wielkiego, są to imponujące zamki i warownie zbudowane na wapiennych wzgórzach. Droga prowadząca przez owe budowle znana jest właśnie jako Szlak Orlich Gniazd. Organizatorzy umożliwili nam wycieczkę do dwóch zamków: ruin zamku w Mirowie oraz odrestaurowanego zamku w Bobolicach.\ndobrze po 50: łosoś\nProsty zestaw w wykonaniu mojej mamy. Łososiowe spodnie, czarna góra, ciekawe buty i torba z azteckim motywem- niby nic, a jednak się broni. Jest prosto, weekendowo, ale też nie nudno. Lubię, jak mama przemyca modne akcenty w postaci dodatków. Myślę, że niekoniecznie pasowałaby jej np marynarka cała w aztecki wzór (zresztą mama lubi uniwersalne ubrania, a taka marynarka, choć pewnie piękna, to uniwersalna raczej nie jest), ale już ten sam print w postaci małego akcentu na torebce ożywia całość i sprawia, że zestaw robi się nietuzinkowy.\nPodobnie z butami- niby zwykłe sandałki, ale połączenie dwóch kolorów i modny klockowy obcas pokazują, że mamie nie obce są trendy:). top-nn\ntusz EVELINE MEGAMAX\nTej recenzji miało nie być, ale po przeczytaniu recenzji u Gosi, postanowiłam jednak napisać kilka słów dla przeciwwagi.\nU Gosi tusz nie sprawdził się zupełnie, a ja jestem z niego naprawdę zadowolona. Może bez przesadnych 'achów', bo ideałem nie jest, ale u mnie wypadł zdecydowanie na plus.\nOpakowanie dość duże, czarne z różowymi napisami.\nSzczoteczka tradycyjna, duża, ale jak dla mnie to akurat plus.\nI najważniejsze: efekt. U mnie naturalny, bez sklejania. Rzęsy są delikatnie podkreślone, pogrubione, minimalnie wydłużone. I to właśnie efekt podoba mi się najbardziej! Lubię takie delikatne i nienachalne podkreślenie rzęs na co dzień. Wieczorem wolę poszaleć, ale do makijażu dziennego sprawdza się idealnie.\nTakże, jeżeli chodzi o mnie, to polecam :). Pod koniec dnia można zauważyć lekkie wykruszenie się tuszu, ale bez efektu pandy.\nOcena ogólna 4.5/6 (przy czym tuszu zasługującego na 6 jeszcze nie znalazłam)\nW tygodniowych przeglądach pokazuję Wam się najczęściej w zestawach do pracy, ale na ogół, jak tylko dotrę do domu, przebieram się w wygodne ciuchy, by móc ogarnąć moją kochaną dwójkę. Dzisiaj więc taki wygodny zestaw na plac zabaw. Jest jedno z tych połączeń, w których się naprawdę dobrze czuję. Mogę zmienić baletki na szpilki i spokojnie być gotowa na wyjście, już niekoniecznie tylko do piaskownicy. Dalej nie zmieniam gamy kolorystycznej, szarości zawładnęły mną na dobre, chyba za sprawą tej wielkiej torby. Odkąd ją kupiłam, to się z nią nie rozstaje i całą resztę stroju kompletuję pod nią. Ale z drugiej strony, jest ona na tyle uniwersalna, że spokojnie mogę zaszaleć z resztą zestawu, także jest szansa, że tej jesieni założę na siebie coś w kolorze:).\nkurtka, torba- nn\ntygodniowy przegląd: tydzień 5\nDziewczyny wybaczcie, ale zupełnie nie mam czasu na robienie zdjęć na bloga. Jeszcze miesiąc temu ratowały mnie wieczory, teraz jednak, kiedy dzieciaki w końcu śpią, to za oknem jest już zupełnie ciemno. Może w weekend uda mi się wygospodarować chwilę, ale póki co pokazuję Wam kolejny tygodniowy przegląd- chociaż tyle:).\nTen tydzień spokojnie mogłabym nazwać "zrobiona na szaro":). Upodobałam sobie wszelkie odcienie tej ponurej barwy i bardzo dobrze się w takich zestawieniach czuję. Szary jest świetnym tłem dla innych kolorów, ale u mnie to on ostatnio gra główne skrzypce. Pewnie mogłabym ożywić te zestawy jakimś akcentem w kolorze, np czerwoną bransoletą, czy żółtym topem, jednak chwilowo to taki prawie "total look" w szarościach podoba mi się najbardziej.\nspodnie: brązowe-nn, jeans-nn, szare-orsay; sweter- cubus; paski: szary-biedronka, biały-mohito; torba-nn; topy/koszule: szar-cubus, biały-cubus, szary-nn, koszula-biedronka; marynarki: z lamówką-sh, szary-c&a(sh)


Zaliczenie osobom bezrobotnym do okresu uprawniającego do zasiłku zatrudnienia od 01.01.2009r. do 31.01.2011r., za który pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacały składek na Fundusz Pracy.\nPowiatowy Urząd Pracy w Szydłowcu informuje, iż ustawa z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1725), umożliwia zaliczenie bezrobotnym do uprawnień do zasiłku okresu zatrudnienia od 1 stycznia 2009r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy tj. 31.01.2011r., którym pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacały składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników powracających z urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego lub urlopu wychowawczego.\nOsobom, którym w okresie od dnia 01.01.2009r. do dnia wejścia w życie ustawy tj. 31.01.2011r. odmówiono ostateczną decyzją administracyjną przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na nieuwzględnienie do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych wskazanego okresu mogą wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.\nWniosek należy złożyć w okresie 90 dni od dnia wejścia w życie ustawy tj. 01.02.2011r. Prawo do ubiegania się o zasiłek dla bezrobotnych przysługuje osobom, pod warunkiem posiadania statusu bezrobotnego w dniu składania wniosku o przyznanie tego prawa. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje od dnia złożenia wniosku


ILUZJE | AICT Polska\n10 września 2011 szefyorick\nRozpisana na głosy pieśń o miłości, spektakl zaskakujący, skrzący się dowcipem, a przy tym dający do myślenia, nad tym, co w życiu prawdą jest a co zmyśleniem. Kolejna gra Wyrypajewa z dramaturgią lat 60 (kiedyś był to „Dzień Walentego”). Spektakl odznacza się oryginalną formą, precyzyjnie zaplanowaną i wykonaną grą z przeszłością, subtelnie wycieniowaną – słowem robota reżyserska i aktorska w najlepszym gatunku, wsparta nadto klimatyczną muzyką na żywo.\nIluzje Iwana Wyrypajewa, tłum. Agnieszka Lubomira Piotrowska, reż. Agnieszka Glińska, scenografia Agnieszka Zawadowska, muz. Ygor Przebindowski, reż. światła Jacqueline Sobiszewski, kier. prod. Magdalena Romańska, premiera 9 września 2011.


„Płonący” wodospad Horsetail w Parku Narodowym Yosemite\nPark Narodowy Yosemite to jedna z najpopularniejszych atrakcji turystycznych wśród tych, którzy uwielbiają obcować z naturą. Nic w tym dziwnego – aż 95% powierzchni parku Yosemite stanowią bowiem tereny nieprzekształcone w znacznym stopniu przez człowieka. Ponad 4 miliony turystów z całego świata odwiedziło park w 2018 roku, co czyni go jednym z najchętniej odwiedzanych parków w USA. Turystów przyciągają granitowe urwiska, wodospady, czyste potoki i ogromne sekwoje.\nJest jednak taki moment w roku, gdy hotele i motele znajdujące się przy wjeździe do parku przeżywają prawdziwy najazd turystów, którzy rezerwują je nawet z półrocznym wyprzedzeniem. Wszystko po to, by w lutym nie stać w kilkugodzinnych korkach i zobaczyć na żywo zjawisko nazywane Flowing Lava (lub Fire Falls), podczas którego wodospad Horsetail spadający ze szczytu El Capitano wygląda jakby płonął. To niezwykłe zjawisko zawdzięczamy promieniom zachodzącego słońca, które padają pod takim kątem, że woda odbija rzucane światło tworząc iluzję spływającej lawy lub płonącego potoku, który spada z wysokiego na 650 metrów urwiska.\nfot. stevecorey via flickr\nAby “ogniospad” popłynął musi zostać spełnionych kilka czynników: woda nie może być zamarznięta, potrzebny jest śnieg oraz słońce, które go roztopi. Wszystko przez to, że wodospad Horsetail jest wodospadem efemerycznym (sezonowym), który pojawia się tylko po obfitych opadach deszczu, lub roztopieniu znaczącej ilości śniegu. To jeszcze nie koniec – niebo podczas zachodu słońca być bezchmurne, po to by promienie słońca mogły dotrzeć do wodospadu i go podświetlić. Jeśli wszystkie powyższe warunki są spełnione wodospad Horsetail zmienia się w ognisty potok na około 10-15 minut każdego dnia, przez okres około dwóch tygodni. W latach 2011-2015 z powodu suszy panującej w Kalifornii zjawisko płonącego wodospadu było prawie niewidoczne. W 2016 roku ze względu na obfite opady deszczu i śniegu znów można było podziwiać ten niesamowity spektakl. Według szacunków najlepszy dzień na oglądanie tego zjawiska w 2020 roku to 22 lutego pomiędzy godziną 17:28 i 17:40.\nfot. jayhuang via flickr\nfot. evelynquek via flickr\nWodospad sfotografował po raz pierwszy Ansel Adams w latach 30. XX wieku – prawdopodobnie zrobił on zdjęcie w świetle popołudniowym i nie miał pojęcia o wspaniałym zjawisku, które ma miejsce o zachodzie słońca. Za pierwsze udokumentowane zdjęcie płonącego wodospadu Horsetail uważana jest zatem fotografia, którą wykonał w 1973 roku Galen Rowell. Co ciekawe, mimo iż przez lata ludzie fotografowali wodospad w lutym, gdy zamieniał się w ognisty potok, to dopiero rozwój Internetu i sieci społecznościowych sprawił, że ludzie, by zobaczyć wodospad Horsetail w lutym bookują noclegi w tej okolicy pół roku wcześniej. Dziś setki (jeśli nie tysiące) osób wybiera się do parku Yosemite, po to, by ustrzelić zdjęcie podobne do tego, które w 1973 roku zrobił Galen Rowell – to m.in dzięki niemu stał się sławny.\nPoszukując informacji o płonącym wodospadzie z Parku Narodowego Yosemite, trafiłem na ciekawy wątek. Otóż bloger Kevin Drum piszący dla portalu motherjones.com zastanawia się w jednym ze swoich artykułów, dlaczego przed 1973 rokiem w zasadzie nie słyszeliśmy o tym zjawisku. O płonącym wodospadzie Horsetail brak jest zapisków chociażby wśród Indian, czy białych osadników którzy przybyli tu nieco później. Czy w latach 70. wydarzyło się zatem coś, co zmieniło bieg wodospadu? Czy winna jest może zmiana klimatu – być może kiedyś śnieg topniał w marcu (za późno na efekt “pożaru”), a teraz zwykle dzieje się to w połowie lutego dzięki wzrostowi temperatur? Być może efekt ten występował przed 1973 rokiem na tyle rzadko, że został pominięty.\nKonkluzja Kevina Druma jest następująca: “Może się też zdarzyć, że chociaż wodospad Horsetail jest dobrze widoczny, to jest on dość niewielkim wodospadem, dlatego nie mogę znaleźć nazwy wodospadu, ani nawet potoku, który go zasila na żadnej mapie sprzed około 2008 roku. Większość efemerycznych wodospadów nie ma nazw i nie pojawia się na mapach. Moim zdaniem za efekt płonącego wodospadu, który nasila się od lat 90. odpowiada zmiana klimatu. Zachęcam jednak do wysnucia własnych teorii.”\nA tak płonący wodospad wyglądał w 2016 roku:\nPoniżej zaś znajdziecie video z 2017 roku:\n• Najwyższy wodospad świata\n• 10 niesamowitych wodospadów zapierających dech w piersiach\n• Najdziwniejsze muzea na świecie\n• Niesporczak – najbardziej odporne zwierzę na Ziemi\n• 20 interesujących ciekawostek o koalach\nźródła: (1), (2),(3)\nGdy pluszowy pies “atakuje” prawdziwego…


Jakie samochody są w OSK? - Portal ogólnotematyczny, motoryzacja, technologia, turystyka, dom i ogród\nJakie samochody są w OSK?\n21 maja 2021 10 sierpnia 2021 admin\tBrak komentarzy\nW większości przypadków polskie szkoły jazdy wybierają samochody egzaminacyjne, na jakich zdobywa się uprawnienia w najbliższym ośrodku ruchu drogowego. Całe szczęście dla początkujących adeptów sztuki kierowania, są to małe i kompaktowe pojazdy, idealnie wpisujące się w realia ruchu miejskiego. Niewielkie pojemności silników utrudniają rozpędzanie ich do nieprzepisowych prędkości, a zwrotność sprzyja manewrowaniu, szczególnie w warunkach parkingowych. Ośrodek szkolenia kierowców pracuje chociażby na samochodach marki Fiat.\nSpośród całej gamy modeli w użyciu pozostają: Panda, Punto Evo i Grande Punto. Wszystkie z nich dają frajdę z jazdy i zapewniają względny komfort. Szkoła jazdy może też mieć we flocie konstrukcje japońskie, takie jak Suzuki Swift. Niestety, wielkość tylnej szyby utrudnia komfortowe wykonywanie manewrów opartych na poruszaniu się na wstecznym biegu. W wielu miastach wojewódzkich królują Toyoty Yaris, kochane przez rzesze rodaków komfortowe i bezawaryjne auta miejskie.\nW Warszawie ośrodek szkolenia kierowców zapewne uczy kursantów na samochodzie Hyundai i20. To jedne z najnowszych modeli wykorzystywanych w szkoleniu na terenie całego kraju. Nauka jazdy dla niektórych ma inny synonim – Renault Clio. Francuska konstrukcja zmieniła się na przestrzeni trzydziestu lat, ale dalej pozostaje pod wieloma względami niedoścignionym ideałem auta miejskiego.\nPodłoga podstawą domu →


Gostyński PCPR drugi w kraju - PCPR Gostyń\nGostyński PCPR drugi w kraju\nCelem projektu, adresowanego do mieszkańców powiatu gostyńskiego oraz powiatów sąsiednich, jest podejmowanie działań przeciwdziałających przemocy rodzinie, zwiększenie świadomości społecznej dotyczącej zagrożeń płynących z przemocy w rodzinie oraz przeciwdziałanie znieczulicy społecznej wobec zjawiska przemocy w rodzinie, a zwłaszcza przemocy wobec dzieci. Specjalistyczne działania kierowane są też do rodziców wymagających wzmocnienia kompetencji rodzicielskich. Działania te zapobiegają powielaniu nieprawidłowych postaw wychowawczych\ni propagują prawidłowe wzorce rodzicielskie. Prócz wielonurtowej kampanii społecznej, konferencji dla specjalistów, poświęconej zjawisku przemocy w rodzinie, zwłaszcza wobec dzieci i sposobom jej przeciwdziałania, cyklu warsztatów dla rodziców i specjalistycznego poradnictwa w zakresie radzenia sobie z problemami wychowawczymi, zostanie też wydany podręcznik autorstwa specjalistów PCPR, doradzający, jak być dobrym rodzicem. Ważnym elementem będzie też przeprowadzenie andrzejkowego festynu rodzinnego promującego aktywne rodzinne spędzanie czasu i dobrą zabawę bez alkoholu.\nData dodania: 2013-08-28 21:34:27


Barwy jesieni w Codzienne - Szafa.pl\nSpoglądając dziś przez okno, można by rzec że mamy jesień tej wiosny. Dodatkowo tutaj nad morzem wieje okrutny wiatr, więc ciepła chusta to podstawa.\nCzekam na ten piękny weekend podczas którego ma być ciepło i słonecznie i obym się doczekała.\nTymczasem nic innego na dziś nie byłam w stanie wymyślić.\nMiłego piąteczku i całego weekendu.


Wysłany: Pią 21:39, 03 Paź 2008 Temat postu: 3 minuty "na nawrócenie"\nUważam, że nasz dzisiejszy temat jest gorący więc możemy kontynuować na forum. Dla wszystkich nieobecnych> Na dzisiejszym spotkaniu ks. Łukasz dał nam "3minuty" na przekonanie wątpiącego, szukającego, niewierzącego do naszej wiary. Jakich argumentów użylibyście dla przekonania takiej osoby. Proponuję nawiązać tutaj "dialog" na zasadzie, że ktoś podaje jakiś argument niewierzącego i trzeba go jakoś podważyć(nie wchodzi w rachubę użycie siły .\nMam nadzieję, że temat jest trafiony i nie będzie świecił pustkami.\nOstatnio zmieniony przez sliwa51 dnia Pią 21:40, 03 Paź 2008, w całości zmieniany 1 raz\nsuper temat Prezesie\nzrozumialem to tak: ja podaje argument zly i ktos go poprawia?\njezeli tak, to mowie:\nBoga nie ma. Nie widzialem Go, nie slyszalem o Nim. A msza Święta to brednie. Kazdy spiewa,trzeba dać na tace, a pije tylko jeden...\n(oczywiscie tak nie mysle )\nOtóż drogi Gitarzysto23, kimkolwiek jesteś:\nGdybyś mógł tak po prostu zobaczyć i usłyszeć Boga, tak jak innego człowieka, to nie byłaby wiara, lecz wiedza;]\nA co do tego dawania na tace i picia, to nie narzekaj, bo w zakrystii możesz też się napić wina mszalnego xD `joke?\nWysłany: Sob 16:15, 04 Paź 2008 Temat postu:\nWiem, że temat świetny, ale wszelkie gratulacje kierować do x Łukasza, to jego pomysł. Tak, dobrze to zrozumiałeś ew. można jeszcze cytować usłyszane zdania o wierze i Kościele. I nie koniecznie zły argument podajesz Ty może zrobić to ktokolwiek odwiedzi forum.\nCo do postu, mój drogi: Wiatru też nie widzisz a wiesz, że jest, bo go czujesz. Z Bogiem jest podobnie nie da się Go zobaczyć. Tylko nieliczni mieli taką łaskę np. prorok Izajasz (Iz6). Śpiewa, bo świadomie uczestniczy w Ofierze, która dokonuje się na ołtarzu. Jeśli nie wierzysz w przemienienie to poczytaj o cudach Eucharystycznych.\nWysłany: Sob 17:35, 04 Paź 2008 Temat postu:\nzobaczymy jak sobie z Beatką poradzisz mnie juz to położyło :PP tzn ja nie potrafie tak, jak niewierzący powiedziec. Dlatego Powodzenia\nWysłany: Sob 20:31, 04 Paź 2008 Temat postu:\nSłyszałam kiedyś stwierdzenie, że wiara jest dla słabych. Wierzymy, bo nie potrafimy sobie poradzić z życiem, z przemijaniem... Tak naprawdę to nasz wymysł, bo inaczej życie nie miałoby sensu\nWysłany: Sob 21:30, 04 Paź 2008 Temat postu:\nCzy słabym można nazwać wzór jaki pozostawił nam Jezus? Wzór, który wymaga od nas poświęcenie, spalania siebie, aby dać innym przykład i wzór do naśladowania. Potrzeba nam siły, aby odpowiedzieć na Jezusowe wezwanie "Pójdź za mną", aby tak jak Lewi "Wstać zostawić wszystko i pójść za Nim". Czy łatwym jest nauczanie Jezusa, który twardo stawia warunki. Miłosierny lecz wymagający Ojciec bo kto kocha ten i karci. Czy słabymi można nazwać ludzi, którzy uwierzyli, którzy dla wiary dali się zabić? czy można słabymi nazwać męczenników, prześladowanych księży czy to w Polsce za czasów komuny, czy obecne w krajach azjatyckich? Przecież w naszej wierze, w naszym "przemijaniu" jest miejsce dla cierpienia, śmierci i wiecznego potępienia(piekła).\nkolejne często słyszane zdanie - "Bóg za dużo od mnie wymaga" albo "skoro tak bardzo nas kocha, to dlaczego tyle cierpień".\nA teraz cos z czym spotykam się codziennie..."mam za daleko do kościoła, żeby iść na mszę; niedziela to moj jedyny wolny dzień od pracy, więc chcę odpocząć; mam pracę, muszę iść do banku, zrobić zakupy, odpocząć po pracy, która zajmuje mi cały dzień, itd..."..to tak z mojego podwórka...tak, z autopsji również...bo autentycznie nie ma czasu na wyjazd do kościoła...to niestety realia.\nWysłany: Sob 23:26, 04 Paź 2008 Temat postu:\nBóg daje Ci wolną wolę, zebys poznal(a) co to zło i cierpienie. Jezeli wybierzesz dobro, to cierpienie Cie ominie.\nJeżeli Bóg jest na pierwszym miejscu, wszystko inne jest na swoim miejscu\nWysłany: Nie 0:03, 05 Paź 2008 Temat postu:\nKobieta z gromadką dzieci i mężem alkoholikiem, zamiast isć do pracy ma iść do kościoła, bo akurat w takich godzinach pracuje? tylko dlatego, że Bog ma być na pierwszym miejscu? nie sądzę...\nskoro Bóg jest tak dobry, kochający i milosierny, to dlaczego pozwolił umierać swojemu Synowi w takich męczarniach?\np.s. argument o wolnej woli kompletnie mnie nie przekonuje.\nWysłany: Nie 10:37, 05 Paź 2008 Temat postu:\nBardzo dobre uzasadnienie znajduje się tu :\nale domyślam się,że osoba niewierząca a nawet w pewnym sensie zbuntowana przeciwko kościołowi nie przeczytałaby tego,a nawet jeśli to niewiele by zrozumiała . Zatem krótko :\nJeszcze prościej : Bóg pozwolił,aby Jezus cierpiał,bo przez Jego cierpienie ulżył cierpień nam,ludziom .\nKolejna antyteza : Gdzie jest Bóg,gdy na świecie toczą się wojny,panuje głód i rozprzestrzeniają katastrofy ?\nW którym miejscu, przez cierpienie Jezusa, Bóg ulzył w naszych cierpieniach?? W namacalny sposób. Przez te wojny i glód własnie?\nA wracając jeszcze do wolnej woli...jest ona troche na zasadzie "jak pójdziesz ze mna, to będzie ci dobrze i bla bla bla; ale jak pójdziesz w inną stronę i nie będziesz we mnie wierzył, stawiał mnie na pierwszym miejscu i się do mnie modlił, to nie interesuje mnie co się z tobą dzieje, nie będę ci pomagał". to tak w skrócie;)\nWysłany: Nie 11:20, 05 Paź 2008 Temat postu:\nJezus dobrowolnie oddał życie i stał się ofiarą, by nas uratować przed wieczną śmiercią. Grzech pociąga za sobą zagładę - Chrystus umierając,zapobiegł zagładzie.\nOstatnio zmieniony przez aga_ dnia Nie 11:28, 05 Paź 2008, w całości zmieniany 1 raz\nBóg, ktory nas tak bardzo kocha, powinien był znaleźć inny sposób na uratowanie ludzkości przed zagładą, jak to ujęłaś. Co to za miłość, kiedy pozwala sie kochanej osobie cierpieć?\nJezus umarł na krzyżu, na którym to my powinniśmy się znaleźć - każdy z nas. Bo : "Wszyscy razem zbłądzili, stali się nikczemni: nie ma takiego, co dobrze czyni, nie ma ani jednego" (Psalm 14, 3)\n"Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym." (List do Rzymian 6, 23).\nNajwyższą wartość stanowi życie,tak więc wybierając właśnie `ten sposób` poświęcił coś najcenniejszego.


Strażacy uratowali zwierzęta z płonącej stodoły - AgroNews - Wiadomości rolnicze - Ceny rolne\nStrażacy uratowali zwierzęta z płonącej stodoły\nW sobotę 17. lipca doszło do ogromnego pożaru budynku gospodarczego w Rożniątowie w województwie opolskim. W stodole trzymano m.in. kozy oraz gęsi. Zwierzęta udało się bezpiecznie wyprowadzić z budynku, zanim ten spłonął.\nStrażacy uratowali zwierzęta z płonącego budynku fot. osp.pl\n– Ustalono, że pożarem objęty jest cały budynek o wymiarach 30 metrów na 15 metrów i wysoki na 12 metrów. Działania straży pożarnej polegały na zabezpieczeniu terenu działań, ewakuacji zwierząt z budynku, podaniu kilku prądów wody na ognisko pożaru – informuje mł. kpt. Grzegorz Piśniak z Komendy Wojewódzkiej PSP w Opolu.\nW pożarze nikt nie ucierpiał, ale budynek niemal doszczętnie spłonął. W działaniach brało udział 14 zastępów straży pożarnej. Trwa ustalanie przyczyny pojawienia się ognia.\nZ zeznań świadków wynika, że pożar mogło wywołać uderzenie pioruna.\nŹródło: Osp.pl Fot. OSP Kadłub\nPoprzedni artykułZderzenie mercedesa z ciągnikiem rolniczym\nNastępny artykułPZPRZ apeluje o zwiększenie zwrotu akcyzy od paliwa rolniczego do 126 l ON/ha


Event w elbląskich parkach? Miasto szuka organizatora imprezy, która ma promować Elbląg - info.elblag.pl\n5 dni temu, Czwartek, 25.02.2021 1.89-latka wszystko nagrała. Ruszył proces dotyczący pokazu dla seniorów », 13338\n2."Dzień po szczepieniu nie mogą wstać z łóżka". To problem w Elblągu? », 11564\n3.Ponownie pod prąd na S7 przy zjeździe do Elbląga - zobacz film », 9008\n4.Przy ul. Kochanowskiego powstał Lidl. Znamy datę otwarcia nowego sklepu! », 7243\n5.Trzy lata wyburzano pawilony przy Kosynierów Gdyńskich. Dlaczego tyle to trwało? », 5324\n6.Elbląg: Taksówkarz potrącił koziołka i odjechał », 4668\nEvent w elbląskich parkach? Miasto szuka organizatora imprezy, która ma promować Elbląg\n22.02.2021, 13:00:00 Rozmiar tekstu: A A A\nMiasto szuka chętnego, który podejmie się organizacji eventu na szlaku elbląskich parków. W ten sposób chce edukować mieszkańców i promować turystycznie Elbląg.\nZadanie obejmuje zorganizowanie na rzecz mieszkańców i turystów minimum jednego eventu na Szlaku Parków (obejmuje on parki: Planty, Traugutta, Dolinka, Kajki, Modrzewie i Bażantarnię). Chodzi o imprezę turystyczno-edukacyjną dotyczącą tematyki jednego lub kilku parków na szlaku, połączoną z promocją turystyczną Elbląga, czytamy w ogłoszeniu, które ukazało się na stronie BIP Urzędu Miejskiego w Elblągu. Zadanie powinno zostać zrealizowane w terminie od 1 maja do 31 grudnia 2021 roku.\nW budżecie Elbląga na 2021 zaplanowano na ten cel 6 tys. zł.\nOferty chętnych będą przyjmowane do 24 marca. Rozstrzygnięcie konkursu powinno nastąpić do 30 kwietnia.\n14.02.2021 Elbląskie parki zimową porą: Park Modrzewie - zobacz zdjęcia\n15.01.2021 W Elblągu zostanie powiększona rowerowa sieć?\nPonad tydzień temu, Poniedziałek, 22.02\nNo to chyba najbardziej przygotowana do takich eventów jest komisja promocji i polityki regionalnej kierowana przez pana Osika?\nTo jest działka Jocza. Sam postawił jakieś tablice, wie co tam jest zapisane i niech zbierze emerytów na spacer. Może przyjdą. Za 6 (do rozdania) tysięcy nawet w Elblągu niewielu wstaje z łóżka. PTTK się skusi. Jakie "parki" taka kasa na "reklamę". A o parku - dzisiaj w Parku Traugutta w miejscu cmentarza, gdzie po kopnięciu łopatą "na sztych" wychodzą kości i fragmenty pomników, grupa wspaniałych przedszkolaków korzystała ze słońca na placu zabaw urządzonym w centrum tego cmentarzyska. Naród, społeczność, nie szanując szczątków poprzedników, nawet wrogów (jakich w Elblągu?), nie zasługuje na szacunek, grzeczną obojętność. Zasługuje na pogardę. Trzeba mieć wychowanie w rodzinie. Takich miejsc w mieście jest kilka, np. targowisko, Św. Rodzina. Kto to weźmie w oprawę skoro kultura "gada"?\nzwiązek kynologiczny byłby dobrym organizatorem.może właściciele psów co zrozumieją?\nPan Dyrektor Milusz z sp11 nadaje się ładnie zorganizował zbiórki pieniążków dla pana Owsiaka ma talent .\n~ whats come on?\nOczywiście przepraszam za zuchwałość, ale muszę zadać pytanie - kto wpadł na taki pomysł? Jest to genialne w stowarzyszeniu umysłowo sprawnych inaczej. Następcy tej ekipy administrującej miastem będą mieli zbyt łatwo - wystarczy by coś logicznie, nawet maluczkiego, zrobili a nie tylko planowali i wydawali "dziwnie" budżet a będą "do przodu".\nPrzestańmy zaśmiecać nasz piękny język obcymi wyrazami. Event, czy paskudne: design,coach. Czy nie mamy polskich odpowiedników?


Lactose & gluten free – Fit Food’s\nPROGRAM lactose & GLUTEN FREE\nDieta LACTOSE & GLUTEN FREE skierowana jest do osób wykazujących szczególną wrażliwość na cukier mleczny oraz gluten. Dieta łączy założenia diety bezglutenowej i bezlaktozowej, eliminując produkty zawierające te alergeny w codziennych posiłkach. Dieta oparta jest na zbożach naturalnie bezglutenowych oraz certyfikowanych produktach bezlaktozowych.\nZastosowanie tego wariantu diety eliminacyjnej pozwoli cieszyć się pełnowartościowymi i dobrze zbilansowanym posiłkami każdego dnia.\nDieta LACTOSE & GLUTEN FREE skierowana jest do osób, które chcą ograniczyć spożywanie produktów zawierających gluten i laktozę. Nie jest to dieta ze wskazań medycznych.\ndla osób chcących ograniczyć spożycie glutenu i laktozy\ndla osób z podejrzeniem nietolerancji glutenu i białka kazeinowego\nDO 5 dni 73 zł\nPOWYŻEJ 5 dni 71 zł\nPOWYŻEJ 20 DNI 69 zł


Dodatkowe ubezpieczenie - poważne uszkodzenia ciała\nDodatkowe grupowe ubezpieczenie na wypadek poważanego uszkodzenia ciała ubezpieczonego\nDo ubezpieczenia mogą przystąpić osoby mające nie więcej niż 69 lat, które są objęte grupowym ubezpieczeniem na życie typ P Plus, lub grupowym ubezpieczeniem na życie Pełnia Życia.\nPolisa daje możliwość poszerzenia zakresu ubezpieczenia podstawowego o dodatkową opcję bez konieczności wykonywania badań medycznych.\nWypłata dodatkowego świadczenia, w zależności od rodzaju uszkodzenia ciała, gwarantowana jest w wysokości:\n100% sumy ubezpieczenia - w przypadku całkowitego trwałego inwalidztwa,\nod 2% do 100% (a w przypadku zdarzeń spowodowanych kilkoma nieszczęśliwymi wypadkami w okresie odpowiedzialności PZU Życie SA nawet do 200%) sumy ubezpieczenia w zależności od stopnia uszkodzenia ciała ubezpieczonego.\nUbezpieczenie zabezpiecza rodziny przed kłopotami finansowymi związanymi z przerwą w pracy zarobkowej osoby, której dochody w istotny sposób wpływają na budżet domowy i zapewnia dodatkowe środki finansowe na ewentualną rehabilitację. Istnieje możliwość przystąpienia do ubezpieczenia w dowolnym momencie.\nZakres ubezpieczenia obejmuje całkowite trwałe inwalidztwo ubezpieczonego, oraz poważane uszkodzenie ciała ubezpieczonego spowodowane nieszczęśliwym wypadkiem, zaistniałym w okresie odpowiedzialności PZU Życie SA Całkowite trwałe inwalidztwo oznacza uszkodzenie ciała ubezpieczonego, skutkujące trwałą i całkowitą niezdolnością do pracy w jakimkolwiek zawodzie, oraz do samodzielnej egzystencji na stałe. Poważne uszkodzenia i wysokość świadczeń objęte ubezpieczeniem są wymienione w tabeli załączonej do ogólnych warunkach ubezpieczenia.\nOgólne warunki dodatkowego grupowego ubezpieczenia na wypadek poważnego uszkodzenia ciała spowodowanego nieszczęśliwym wypadkiem (do grupowego ubezpieczenia typ P Plus)\nOgólne warunki dodatkowego grupowego ubezpieczenia na wypadek poważnego uszkodzenia ciała spowodowanego nieszczęśliwym wypadkiem (do grupowego ubezpieczenia na życie Pełnia Życia)


Opublikowano: 12 grudnia 2016 | Drukuj\nChyba już wszyscy przyzwyczailiśmy się do wyczynów przedstawicieli postkomunistycznych elit, ale to, co wylało się ostatnio, warto odnotować. Krystyna Janda zamieszcza na swoim profilu post ze zmanipulowanymi słowami śp. Artura Górskiego. Nieżyjący polityk nie może się bronić, aktorce „walczącej o demokrację” oczywiście w niczym to nie przeszkadza. Magdalena Środa mówi o poseł Anicie Czerwińskiej per „kukła”, a lidera PiS-u nazywa „półgnidą”. Pan Mazguła, człowiek o jednoznacznym komunistycznym rodowodzie, który ma czelność wciąż nosić mundur polskiego oficera, określa wprowadzenie stanu wojennego „kulturalnym”. Nieudana próba zakłócenia modlitwy i marszu pamięci uzsadniana protestem przeciw ekshumacjom ofiar smoleńskich została podjęta, choć wiedziano, że w grobie Piotra Nurowskiego został pochowany ktoś inny. Jednak dla zwolenników hasła „ekshumujcie kota” to bez znaczenia. Wszystko to łączy wspólny mianownik – odejście od kanonu zachodniej cywilizacji: poszanowania godności człowieka, za życia i po śmierci. Barbarzyństwem było zlekceważenie prawa ofiar Smoleńska do godnego pochówku. Barbarzyńskie są dziś wypowiedzi zwolenników systemu III RP. Sowieckie obyczaje i styl postkomunistycznych elit głośno dają znać o sobie.\nPrzebrani za obywateli\nŻadna rocznica wydarzeń historycznych nie obejdzie się dziś bez udziału rekonstruktorów. Rycerstwo spod Grunwaldu, husaria, powstańcy, ułani, Żołnierze Wyklęci –na każdym kroku napotkać można pasjonatów dbających o każdy detal umundurowania, każdy szczegół uzbrojenia. Inscenizacje bitew wymagają również wcielania się w role naszych przeciwników: Krzyżaków, Kozaków, sowieckich sołdatów, żołnierzy Wehrmachtu. Nie jest to najwdzięczniejsze zajęcie, ale ktoś musi. Zbliżająca się rocznica wprowadzenia stanu wojennego też wymaga takich poświęceń. Kiedy więc usłyszałem, że w tym roku 13 grudnia wkurzeni obniżeniem emerytur esbecy wezmą udział w pochodzie –byłem pewien, że wystąpią w ekwipunku ZOMO. To dla nich naturalne. Oni jednak chcą stanąć po drugiej stronie barykady. Podobno zamierzają bronić zagrożonej demokracji. Przebierańcy!\nZobaczmy ich z bliska\n„Panie Schetyna, pętla się zaciska, kup pan scyzoryk. Zawsze będzie można się odciąć. Ale puki co to dawaj pan na protest 13.12” (pisownia oryginalna). Ten skomplikowany pod względem gramatyki, ortografii i przekazu wywód to słowa płk. Adama Mazguły, którymi ów zwrócił się na Twitterze do szefa PO.\nZnany z relatywizowania zbrodniczości stanu wojennego pułkownik najwyraźniej poczuł się na tyle mocny (a może zawsze był, tylko nie wiedzieliśmy o tym), że postanowił stawiać do pionu Grzegorza Schetynę. Musztra, jaką zafundował Mazguła Schetynie, to ani chybi efekt wcześniejszej walki buldogów pod dywanem. Środowiska opozycyjne wobec rządu PiS‑u coraz częściej sięgają po argumenty siłowe i groźby nie tylko wobec rządu i jego zwolenników (słowa o konieczności obalenia rządu, wywoływanie przepychanek przed Pałacem Prezydenckim w miesięcznicę tragedii smoleńskiej). Za łby wzięli się także między sobą. Obserwujmy więc jutrzejszy „marsz obrońców Trzeciej RP”, w którym wezmą udział także sieroty po SB i PRL‑u. A najlepiej wyjdźmy mu naprzeciw i zobaczmy z bliska, jak się żrą. Bo o co, to wiadomo od dawna.


Eco Piotr Świątczak - Dachy i usługi dekarskie Łódź woj. łódzkie | Panorama Firm\nMontaż dachów i ich pokryć\nFirma ECO powstała w 1995 roku. Nasza siedziba znajduje się w Łodzi. Właścicielem jest Piotr Świątczak. Zajmujemy się budową i montażem dachów płaskich. Serdecznie zapraszamy do sprawdzenia naszej oferty.\nZajmujemy się głównie dekarstwem. Mamy w tej branży wieloletnie doświadczenie. Znamy się na tym jak mało kto. Zatrudniamy tylko kompetentnych fachowców. Jesteśmy firmą terminową oraz rzetelnie podchodzącą do każdego zamówienia.\n- systemy o tradycyjnym układzie warstw (paroizolacja, termoizolacja, hydroizolacja),\n- systemy o odwróconym układzie warstw (hydroizolacja, termoizolacja, balast),\n- dachy balastowe,\n- dachy eksponowane,\n- pokrycia hal przemysłowych.\nKorzystamy tylko z najlepszych narzędzi i materiałów. Współpracujemy z uznanymi producentami w branży. Nasze dachy cechuje niedościgniona solidność i precyzja wykonania.\nZapewniamy Państwu fachowe doradztwo na każdym etapie współpracy. W czasie prac wszystko konsultujemy z Klientem, więc ma on możliwość do naniesienia dodatkowych zmian.\nOdpowiedzialnie podchodzimy do naszych usług, gdyż wiemy, że dachy to bardzo ważna część wszystkich budynków.\nWspółpraca z nimi była bardzo przyjemna od projektu aż po jego wykonanie. Serdecznie polecam firmę Eco za wykonanie profesjonalnych dachów na domkach na mojej działce.\nProfesjonalnie wykonują dachy płaskie. Od razu widać, że znają się na fachu. Mój dach wykonany przez firmę Eco pięknie się prezentuje oraz znakomicie spełnia swoją funkcję.\nTylko dzięki firmie Eco mogę cieszyć się przepięknym i solidnie wykonanym zielonym dachem. Zdecydowanie polecam każdemu poszukującemu. W tej cenie naprawdę warto się zdecydować.\nJestem zaskoczona jak ładnie może wyglądać dach. To naprawdę ozdoba domu. Do tego jest niezwykle solidny. Wystarczy na długie lata.\nDobrze, że zajmują się dachami nowoczesnymi. Mam taki projekt domu i pewnie zdecyduję się na tę firmę.\nNie można powiedzieć o nich złego słowa. Bardzo się starają i wiedzą, jak powinien wyglądać porządny dach.\nDachy tej firmy są niezaprzeczalnie najlepsze. Ładnie wyglądają i są bardzo solidne.\nSuper się z nimi uzgadnia szczegóły. Wszystko zapamiętują i robią dokładnie tak, jak sobie tego życzył klient. To przecież ważne.\nMam zaufane do tej firmy. W dwóch domach zakładali mi dachy. Pierwszy raz już dwadzieścia lat temu, a drugi zaledwie rok. Na tym widać, jak zmieniła się moda i materiały.\nCo warto wiedzieć o świetlikach przeznaczonych na dachy płaskie?\nSzukasz skutecznego i sprawdzonego sposobu na doświetlenie poddasza dachu płaskiego? Sprawdź ofertę przygotowaną przez najlepszych specjalistów z firmy Eco!\nBlacha na rąbek zatrzaskowy to wyjątkowe rozwiązanie przeznaczone dla inwestorów stawiających na aspekty związane zarówno z estetyką, jak i funkcjonalnością.


ALS na finiszu\nZa nami faza zasadnicza, zaczynamy play-off.\nW piątek zakończyliśmy ostatnią kolejkę fazy zasadniczej. W pierwszym spotkaniu drużyny Metalpol i Paradox grały o pierwsze miejsce w tabeli. Należy pamiętać, że w naszej lidze miejsca od pierwszego do czwartego są punktowane. Punkty są sumowane z punktami zdobytymi w play-off, później już tylko finał. W kuluarach zwycięzcą spotkania miał być drużyna Metalpolu. Paradox miał być w osłabieniu. Rzeczywistość była inna. Żeliwo paradoksalnie zostało obite przez Paradox, który w sobie tylko wiadomym stylu zdobył pierwsze miejsce w fazie zasadniczej.\nDrugie spotkanie to walka o siódme miejsce pomiędzy beniaminkiem ligi Dżentelmenami, a drużyną młodszych adeptów siatkówki MKS. Spotkanie kończące rozgrywki zakończyło się trzema setami, które przyniosły trzy punkty MKS-owi, dając im siódmą pozycję.\nW piątek 13 marca zapraszamy na play-off. Do czwórki zakwalifikowały się Paradox, Metalpol, Ergon i Trzyzero. Poniżej terminarz rozgrywek play-off.\nI mecz godz. 18.00\nII mecz zaraz po meczu I\nPARADOX - TRZYZERO\nMETALPOL - ERGON\nERGON - METALPOL\nTRZYZERO - PARADOX


O Firmie - Airelec Brabork - Airelec Brabork - Ogrzewnictwo\nPoczątki firmy sięgają roku 1956. Mały warsztat w IX okręgu Paryża dał początek firmie Airélec. Ciągły, dynamiczny rozwój firmy wymusił przeniesienie produkcji do Fleury-sur-Andelle koło l'Eure w roku 1967. Airélec całościowo zajął się konstrukcją i wytwarzaniem konwektorów ściennych, czego efektem był ogromny rozwój firmy na początku lat 70-tych. Następnym etapem ewolucji było całkowite odnowienie i dostosowanie oferty asortymentowej oraz zwiększenie aktywności marketingowej.\nW 1979 roku, Airélec chcąc zwiększyć poziom produkcji wykupił firmę Radial, zlokalizowaną w Esquennoy (nad Oise), produkującą podobne urządzenia do ogrzewania elektrycznego. Grupa Airélec-Radial stała się od tego momentu liderem w dziedzinie ogrzewania elektrycznego. Aby potwierdzić pozycję lidera, Airélec zdecydował w 1985 roku o koncentracji wszystkich środków produkcji w Esquennoy i wyspecjalizowaniu się w wielkoseryjnej produkcji konwektorów.\nLata 90-te zaznaczyły się w historii firmy przede wszystkim dzięki wylansowaniu po raz pierwszy grzejników nowej generacji. Grzejniki Radiant wyróżniały się nową koncepcją elementu grzejnego, inteligentnym sterowaniem, ogromną gamą kolorystyczną i niezwykłą estetyką.\nW 1997 roku, Airélec przyłączył się do Grupy Muller i kontynuuje rozszerzanie oferty asortymentowej aby zapewnić stałą i pełną satysfakcję Klientów oferując urządzenia służące zapewnieniu wyjątkowego komfortu. W ten sposób Airélec obecnie rewolucjonizuje ogrzewanie elektryczne tworząc grzejniki zapewniające prawdziwie całkowite poczucie komfortu cieplnego i absolutne bezpieczeństwo użytkowania.\nZakłady produkcyjne firmy Airélec zajmują powierzchnię ponad 224 000 m2 z czego 11500 m2 jest przeznaczone na produkcję i magazynowanie urządzeń. Zapewnienie doskonałej jakości produktów jest przedmiotem stałego zainteresowania pracowników firmy Airélec, w ciągu całego procesu produkcyjnego. Od etapu konstrukcji, poprzez proces wytwarzania, aż po dostarczenie gotowych wyrobów do Odbiorcy. Każde wyprodukowane urządzenie jest objęte rygorystyczną kontrolą jakości na wszystkich etapach produkcji oraz testowane jednostkowo.


Minecraft: JAMES ŚPIEWA INDILE !!! w Hugo Minecraft: JAMES ŚPIEWA INDILE !!! w Hugo, jasmc.pl, jaśmc.pl, serwer jasia, serwer jdabrovsky, venom7st,...\nMinecraft: JAMES ŚPIEWA INDILE !!! /w Hugo\nPolecam profesjonalny hosting serwerów Minecraft Podobal sie odcinek? Zostaw Lapke! :D Mój fanpage : Kanał Jamesa : Kanał Hugo : IP SERWERA: jasmc.pl\nGabriel... Do Mam Talent z nim! XD\nAmon �... JOOOOOOOOOŁ\nAmelia ... śpiew Jamesa>>>>świat XDDDD\nminecra... A o co tam temu chodziło wszedłeś na arene a ktoś napisał lol vertez a przecież nie było tam verteza\nDaniels... Fajny odcinek :-)\nKamil K... Co to za serwer ?\nMiodzlo... Noi nie posłuchałeś mnie nadal taki krótki odcinek :P\nMisieco... O kuźwa, zaspałem. Przecież ja tam byłem :D\nDon Alf... I tacy ludzie powinni mieć milion subów\nDFG4... VENOM bardzo fajny filmik , fajna rozgrywka a edit jaki zrobiłeś sprawił że się śmiałem przez cały film. Dobra robota , moim zdaniem jesteś fajnym youtuberem ;)\nMrHugoT... Hahaha zajebiście ten odcinek nam wyszedł :D\nbia?y (... hahaha dobre dobre :D\nArriane... Myślałam że James to murzyn :o\nxHussar... Co tam tak jebło? :d\nFoolmac... Zajebiste ! Co to za muza w outrze ?\nJamesiK... "ŻE TO SE WE !" :D\nCzaru?... Jak zwykle odcinek na wysokim poziomie chłopaki :)\nPadBiii... ŁAPA VENOM !\nFilm osadzony źródło: https://www.youtube.com/watch?v=PXng9ZtPS0k\nMinecraft: JAMES ŚPIEWA INDILE !!! /w Hugo jasmc.pl jaśmc.pl serwer jasia serwer jdabrovsky venom7st jamesgaming indila derenire danse venom venom jamse venom james laura seksowna jesteś