Читать онлайн «Kajtuś czarodziej», Janusz Korczak – ЛитРес, страница 2\nKup i pobierz za 6,99 zł ($ 1,71)\nDziwny jest świat i tajemniczy –\nZegar czarodziejski –\nKajtuś sam się nauczył czytać\nLubi Kajtuś to, co wesołe.\nLubi, jeżeli trudne.\nAle najwięcej lubi – tajemnicze.\nPierwsza bajka tajemnicza, którą mama opowiadała – o „Czerwonym Kapturku”.\nDowiedział się z tej bajki, że są wilki. Dzikie zwierzęta.\nWidział wilka na obrazku. Podobny do psa.\nJuż potem wilka zobaczył w klatce żelaznej.\nChciał włożyć rękę między kraty; chciał spróbować. Ale mama nie pozwoliła.\nDruga bajka – o „Śpiącej Królewnie”.\nDowiedział się, że są wróżki.\nTrzecia – o „Kopciuszku”.\nWróżka dotknęła Kopciuszka laseczką i biedna sierota stała się księżniczką.\nPóźniej Kajtuś widział prawdziwą laskę czarnoksięską.\nTo było na przedstawieniu w parku.\nPan uderzył laską w wodę i woda zamieniła się w wino.\nPotem pan pokrajał chustkę do nosa, włożył kawałki chustki do kapelusza. Stuknął laską w kapelusz. Powiedział:\nI chustka do nosa znowu cała.\nOjciec mówi, że to są – sztuki magiczne.\n– Ale jak się to robi?\nBardzo był Kajtuś ciekawy.\n– Mamo, bajkę – prosi.\nBajka o „Kocie w butach”.\nTam wilk rozmawia z Kopciuszkiem, tu kot rozmawia z synem młynarza.\n– Czy można z kotem rozmawiać?\nMama mówi, że przecież bajka.\nBabcia mówi, że pustelnik rozmawia ze zwierzętami.\nTata mówi, że są ptaki gadające. Nazywają się papugi. A dziadek miał srokę gadającą.\nPotem Kajtuś słyszał, jak papuga mówi ludzkie wyrazy.\nMyślał Kajtuś, że tylko w bajce jest złota rybka, a tu nagle widzi rybki złote w sklepie na wystawie.\nPomieszana jest w bajkach prawda i nieprawda.\nWięc może jest pierścień czarodziejski, który wywołuje ducha?\nKajtuś chce mieć taki pierścień, jaki miał Aladyn.\nTyle różnych dziwów na świecie.\nDorośli wiedzą, ale nie chcą wytłumaczyć.\nBabcia mówi, że jej się Helenka pokazała po śmierci. A ojciec nie wierzy w duchy.\nBabcia mówi, że można wyczytać z ręki przyszłość człowieka.\n– Kiedy byłam młodą dziewczyną, Cyganka wszystko powiedziała, co będzie.\n– Kłamią Cyganki – mówi ojciec – ludzi tumanią.\nChce Kajtuś wiedzieć, co będzie. A ojciec nie lubi, żeby opowiadać Kajtusiowi o rzeczach tajemniczych; bo potem nie może zasnąć i śpi niespokojnie, i rozmawia we śnie.\nJak można spać i mówić?\nA są ludzie, którzy chodzą nawet we śnie.\nWyjdzie taki z łóżka w noc księżycową, potem przez okno na dach. Oczy ma zamknięte, a widzi i nie spada z dachu.\nZapomniał Kajtuś, jak dziwnie się jakoś nazywają.\nDziwny jest świat i tajemniczy.\nBo co? Ojciec był małym chłopakiem, babcia bawiła się lalką, a mama też miała babcię.\nCzy nie dziwne, że Kajtuś urośnie i także będzie tatusiem?\nTrudno jakoś zrozumieć.\nJedno było, ale dawno. Drugie dopiero będzie. Trzecie jest, ale daleko.\nSą dalekie kraje. Tam ludzie są czarni. I dzieci czarne, i nauczyciel w szkole czarny.\nWidział Kajtuś na ulicy takiego Murzyna, ale nie ludożercę.\nOjciec mówi, że nie. A Kajtuś widział pana, który miał szklane oko, prawdziwe oko ze szkła.\nMówi ojciec, że nie ma czarodziejów, ale jest fakir indyjski. Można go zakopać w ziemi, a on będzie żył. Czytał ojciec o fakirach w gazecie.\nCzasem i gazeta kłamie.\nŻeby tak wiedzieć wszystko zupełnie na pewno.\nWydaje się Kajtusiowi, że przedtem ciekawiej było na świecie.\nGdzie teraz domy i Warszawa, były wtedy lasy i bagna, i niedźwiedzie.\nW lasach ukrywali się zbójcy.\nByli królowie w koronach.\nSześć białych koni ciągnie złotą karetę królewską.\nNapadali Tatarzy. Brali w jasyr. Porywali dzieci i sprzedawali Turkom w niewolę.\nByły tajemnicze zegary.\nW domu babci był zegar tajemniczy. Duży był i wisiał nad komodą. Rodzice babci mieli ten zegar. Mieszkali nie w Warszawie.\n– Niech babcia opowie o zegarze – prosi Kajtuś.\n– Kiedy się ojciec gniewa, że cię straszę, a potem śpisz niespokojnie.\n– Tylko ten jeden raz, moja kochana. Przecież już wiem i tak. Przecież się nie boję.\n– Ano, zegar był stary, bardzo stary.\n– Złoty był – podpowiada Kajtuś.\n– Nie złoty, a złocony. Z drzewa. Pozłacany. Rzeźbiony.\n– Na tym zegarze była ręka, a pod ręką klucz – mówi Kajtuś.\n– Tak, właśnie. Tu na dole tarcza zegara z numerami godzin, a wyżej ręka i klucz.\n– I zegar nie chodził – mówi Kajtuś.\n– Ani chodził, ani bił. Żaden majster nie umiał go naprawić. Wisiał na ścianie i czekał czasu.\nKajtuś przysuwa się bliżej.\n– Czy duży był?\n– Jak obraz. Wisiał nad komodą.\n– A ręka była duża?\n– Jak twoja.\n– No, dalej – niecierpliwi się Kajtuś.\n– Ano, zegar wisi, ani chodzi, ani bije. Ale kiedy miało być jakie nieszczęście w rodzinie, ręka brała ten klucz i zegar bił, dzwonił.\n– Którą godzinę? Dwunastą?\n– Nie. Nie pamiętam. Byłam wtedy młoda, a twoja mama była maleńka. Jeszcze ząbków nie miała.\n– Raz ręka wzięła klucz i zegar bił na śmierć dziadka. Raz przed pożarem. A ostatni raz sama widziałam i słyszałam.\n– Czy głośno dzwonił?\n– Zwyczajnie, jak zegar.\n– A długo ręka ten klucz trzymała?\n– Cóż ci będę mówiła, kiedy nie pamiętam.\n– A palce ręki się ruszały?\n– Nie wiem, Antosiu.\nKajtuś też wiele zapomniał – nie pamięta, jak sam był mały.\n– Babciu, niech babcia opowie, jak złodzieje truli Azora.\n– Już tyle razy mówiłam. Mieliśmy dwa psy. Azor wtedy był młody, a Kado stary i mądry.\n– Czujny był – dodaje Kajtuś.\n– Wierny, mądry pies.\n– A złodzieje podrzucili zatrutą kiełbasę – podpowiada Kajtuś.\n– Ano tak. Ale Kado poznał od razu. Wącha kiełbasę, szczeka i nie rusza.\n– Oj, babciu. Z tym felczerem. Taka śmieszna historia.\n– I śmieszna, i nie. Twoja mama zachorowała. I dziadek wezwał felczera.\n– Kado na łańcuchu.\n– No tak. Silny pies. Mógł poszarpać obcego człowieka.\n– Ale się zerwał z łańcucha.\n– Zerwał się i skoczył do tego felczera.\n– A on parasol otworzył.\n– Tak. Wskoczył na śmietnik i parasol otworzył.\n– A Kado w nogi.\n– Poczekaj. Nie spiesz się. Więc Kado ogon podwinął, odskoczył. Stoi jak głupi i woła na pomoc.\n– Pewnie myślał, że parasol strzela?\n– Kto tam wie, co pies myśli.\nKajtuś ziewa. Nie śpiący, ale się zmęczył.\n– Śmieszne było – mówi babcia – jak to wielkie psisko jadło z szaflika z małą kotką.\n– Z Kicią?\n– Nie. Kicia wcześniej była.\n– Więc niech babcia opowie.\n– A to tak. Nalejemy do szaflika jedzenie dla psa, a kotka zaraz już jest. Niegłodna, tylko przychodzi się drażnić. A Kado czeka, żeby wybrała sobie, co chce.\nNiecierpliwi się, złości, chce łapą odsunąć. A ona jeszcze parska. Sto pociech było.\nŚmieje się babcia, choć to dawne dzieje.\nŚmieje się Kajtuś, choć tego nie widział.\n– Jeszcze, babciu, o szczurach.\n– Ale już koniec.\n– Dobrze – zgadza się Kajtuś.\n– Ano, stary był nasz domek, ale czysty. Ani robactwa, ani myszy. A niedobrego mieliśmy sąsiada. Tu stoi nasz domek, tu płotek – i zaraz jego rudera.\n– Pijak był – mówi Kajtuś.\n– Pijak i awanturnik.\n– Żonę bił.\n– Bił. Więc siedzimy raz z twoim dziadkiem. Dziadek czyta książkę, a ja szyję. Siedzimy sobie na ganeczku przed domem. Taka była altanka.\n– Obrośnięta dzikim winem.\n– No tak. Twoja mama i wujo już spali. Dawniej dzieci wcześnie spać chodziły. Ano, siedzimy – każdy swoim zajęty. Cicho. Nagle krzyk: „Ratujcie, ludzie – ratunku!” Dziadek jeszcze nic – słucha. Ale ona, ta jego żona, tego sąsiada, krzyczy: „Ratunku, bo mi dziecko zabije!”\n– I dziadek skoczył.\n– W mig skoczył, Antosiu. Twój dziadek był w gorącej wodzie kąpany. Dobry bo dobry, ale sprawiedliwy.\n– Złapał laskę.\n– Grubą lachę i skoczył przez płotek.\n– I w łeb pijaka.\n– A co? Nie miał bronić dziecka?\n– Pijak się zemścił – przypomina Kajtuś.\n– Zemścił się. Znał jakiś sekret, że szczury nam naprowadził. Dużej szkody nie zrobiły, bo i dziadek miał swoje sposoby. Tylko jeden został – wielkie takie szczurzysko.\n– Był taki duży jak kot?\n– Tyle nie. Ale nie można go było złapać – tego szczura.\n„Pewnie zaczarowany” – pomyślał Kajtuś, ale nic nie mówi.\nDziadek zwabił tego szczura do kuchni. Jest. Dobrze. Zamknął wszystkie drzwi i szuka. Nie ma. I tu, i tam, i tu, i tam. Nie ma i nie ma.\n– Schował się pod schodek.\n– Nie pod schodek wcale. Nieuważnie słuchałeś. Owszem, był schodek z kuchni do sieni. Dziadek odwalił ten schodek siekierą, ale szczura nie ma. No, przypomnij sobie, Antosiu.\n– Wiem. W kieszeni fartucha się schował.\n– I to nie. Wisiał w kącie fartuch. Ale szczur powiesił się zębami, tak skoczył i wisiał na zębach, w płótno się wgryzł. No już.\n– Babciu, jeszcze o beczce do wody deszczowej.\n– I co ciekawego? Że w beczce znalazłam ropuchę?\n– A pożar, babciu?\n– Nie, nie. Już późno. Ojciec będzie się gniewał.\n– No, to o kurach, które się niosły w drewutni.\n– Nie. Śpiący jesteś. Ziewasz.\n– Wcale mi się spać nie chce.\nAle widzi Kajtuś, że babcia nie ma ochoty, więc się do snu rozbiera.\nNajwięcej babcia opowiadała, kiedy mama była w szpitalu.\nLeży Kajtuś w łóżku.\n„Co to znaczy, że dziadek był w gorącej wodzie kąpany? Dlaczego babcia mówi, że nie można wiedzieć, co pies myśli? Dlaczego dzikie wino? Mówiła babcia, że dzikie wino to zwyczajne liście – nietrujące, nawet nie pokrzywa, więc dlaczego dzikie?”\n– Trzeba nauczyć się czytać. Sam dowiem się z książki. Po co czekać, aż zacznę chodzić do szkoły?\nW książkach wszystko napisane. Kto czyta, ten wie. I sam wszystko może. Z książek wie doktor, jak leczyć choroby. Tak mówi ojciec.\nGdyby Kajtuś umiał czytać, mama byłaby zdrowa.\nTrzeba tylko wyszukać w książce dobre lekarstwo.\nZna już Kajtuś cztery litery. Umie pisać jedynkę i czwórkę.\nKiedy Kajtuś był mały, ojciec mu dawał gazetę.\nKajtuś patrzy na gazetę i plecie, co mu ślina do ust przyniesie:\n– Etle, fetle, metle.\nNie rozumie, co znaczy „czytać”.\nA wszyscy się śmieją.\nAlbo smaruje ołówkiem na papierze i zdaje mu się, że pisze.\nTeraz wie, że to były żarty.\nWyskoczył z łóżka i niesie swoją książkę.\nKot. Trzy znaczki. Przeliczył: trzy. W środku: „O”. Kółko – litera.\nGdzie tu kot? Skąd znowu kot?\n– Babciu, prawda, że we środku w kocie jest litera „O”?\n– Prawda, prawda. Już śpij. Ojciec będzie się gniewał.\nWcześnie obudził się Kajtuś.\nZaraz na podwórko.\nProsi chłopca, który chodzi do szkoły:\n– Pokaż litery.\n– A tobie na co? I tak nie zrozumiesz.\nObiecał Kajtuś fundę: ananasowy cukierek.\n– No to uważaj. Patrz.\nPrzygląda się, patrzy. Uważa.\nAle nie rozumie.\nA ten się śmieje.\n– Za mały jesteś. Za głupi.\nZawstydził się Kajtuś.\nPotem nie pytał się chłopców. Bo dziewczynki cierpliwsze.\nA ojciec resztę.\n– Widzisz. Tak jest „kot”, tak jest „kos”, tak będzie „koń”.\nSam się domyślił, dlaczego: „rak” i „rok”, dlaczego „bat” i „but”.\nPrzeczytał na ulicy: „K i n o”.\nPrzeczytał: „Piwo – Ser – Masło”. „Apteka”.\nCzyta szyldy sklepowe, nazwy ulic, bilety tramwajowe, pudełka od papierosów.\nRaz łatwo, więc sobie śpiewa i pogwizduje; to znów zły, bo nie może dać rady.\n– Kupię książkę szkolną. Co się mam ciągle prosić.\nZaczął zbierać pieniądze. Zebrał trzydzieści groszy i zgubił, bo dziurę ma w kieszeni.\nAż ojciec się ulitował i kupił.\n– Masz. Czytaj. Może nie będziesz tak latał po podwórku.\nOjciec zgadł. Kajtuś siedzi i czyta. – Prędko mu się znudzi. Ojciec nie zgadł. Nie znudziło się Kajtusiowi.\nBudzi się rano, zaraz książka. Kładzie się spać, książka pod poduszkę.\nAle najlepiej czytać nad Wisłą.\nCzyta – czyta, zmęczył się – oczy bolą – patrzy na wodę, na chmurę, na łódki. Odpocznie – i znów łatwo.\nJuż niby wie i umie, a tu dwie litery czyta się razem, jak jedną.\nSą znaki, których się wcale nie czyta.\nSą litery małe i duże, pisane i drukowane.\nNagle przy łatwych wyrazach stoi wyraz trudny.\nAlbo wyraz drukowany niepodobny do tego, co się mówi.\nBo mówi się „ japko”, a pisze się „jabłko”. Dlaczego?\nNiby znajomy wyraz, a trzeba się dopiero domyślać, co znaczy.\nSą w książkach i takie wyrazy nowe, których Kajtuś jeszcze nie słyszał.\nBo dorośli trudniej mówią między sobą.\nChce już Kajtuś czytać napisy w kinie.\nAleee... Za dużo od razu.\nMama wróciła ze szpitala i bardzo się zdziwiła.\n– Antoś czyta. No – no. To niespodzianka dopiero.\n– Ma chłopak charakter – pochwalił go ojciec.\n– Będą z niego ludzie – mówi babcia.\n– Ucz się. Ucz się, synu, żeby tobą nie poniewierali.\nOjciec nie mówił:\n– Ucz się, Antosiu.\nNie powiedział: – Antosiu ani Kajtusiu.\nA powiedział: – synu.\nTak ładnie, tak uroczyście.\nSynu. Cztery litery.\nSsss – y – nnn – u.\nTeraz w szkole Kajtuś nie tylko bajki czyta, ale i grube książki bez obrazków.\nZapomniał już nawet, że mu kiedyś trudno było czytać.\nSmok, rusałka, syrena – Wiedza tajemna –\nKajtuś chce być czarodziejem –\nTrzynaście czarów w szkole\nCzyta o wojnach.\nCzyta o krajach i ludziach. O zwierzętach i o gwiazdach. I jak innym ludziom dzieje się na świecie.\nZdaje się, że wszystko dobrze.\nNiby wie coraz więcej. Niby wie coraz lepiej. Już prawie rozumie. Ale nie tak, jak chce. Nie wszystko dokładnie. Zawsze jakaś tam tajemnica.\nAż doczekał się.\nA zaczęło się jakoś od smoka na Wawelu – od Krakusa.\n– Były smoki czy nie? Ile głów miały? Czy ziały ogniem? Czy były rusałki i syreny?\n– Były zwierzęta skrzydlate. Ptaki przedpotopowe. Były słonie-mamuty. Są wykopaliska.\n– A król? A paź, a giermek królewski? Książęta i rycerze? Czy trefniś musiał być garbaty? Dlaczego astrolog i alchemik, i sennik egipski?\nPani odpowiada o wróżbach i przepowiadaczach.\n– Astrolog z gwiazd odczytywał przyszłość. Alchemik robił złoto i lekarstwa: na starość i wszystkie choroby.\n– Kamień filozoficzny. Perpetuum mobile. Wiedza tajemna.\n– A magik, proszę pani? A hypnotyzer? A duchy? Czy Cyganki kradną dzieci i sprzedają do cyrku?\n– Poczekaj, nie wszystko od razu.\n– Tak było, tak jest, tak może będzie. To wiemy, tego nie wiemy. A śmiać się nie należy.\nCzy żyli siłacze: Samson i Herkules? I Madej? I mistrz Twardowski? I Boruta? Jaka jest różnica między czarodziejem i czarnoksiężnikiem.\nNieznośny dzwonek. Już się zrywają szczeniaki. Dzwonek ostry, natrętny hałas.\n– Nie chcemy przerwy! – woła Kajtuś. – Niech pani dalej mówi.\n– Dlaczego to cię tak zajmuje?\n– Bo on jest, proszę pani, Kajtuś i kurzy jak stary.\n– Bo on chce być czarodziejem.\n– Antoś, proszę cię! Zostań! Wyjdźcie wszyscy z klasy.\nKajtuś czerwony zacisnął zęby. Stoi – czeka.\n– Dziękuję ci, Antosiu – mówi pani.\n– Dlaczego mnie drażnią? Dlaczego przeszkodzili?\n– Zastanów się. Jesteś rozumny człowiek.\nZdziwił się: „Człowiek”.\n– Ty chciałeś słuchać po dzwonku, a oni nie. Mieli prawo nie chcieć. A ty nie przeszkadzasz nigdy? Nie trzeba być takim porywczym.\n– Porywczy – nie: złośnik. Dziadek też był porywczy.\nKajtuś został sam w klasie.\nJuż wie teraz.\nTen chłopak prawdę powiedział!\nJuż wie zupełnie na pewno.\nChce być czarodziejem!\nNie paziem królewskim, nie rycerzem, nie cyrkowcem i nie kowbojem. Nie magikiem, co sztuki pokazuje. Ani Ali Babą, ani detektywem.\nA właśnie czarnoksiężnikiem.\nTeraz już wie stanowczo. A przeczuwał dawno.\nJuż nawet wtedy, gdy był mały, gdy mama czytała bajki, gdy ojciec o dawnych dziejach prawił, a babcia opowiadała o dzikim winie, o szczurach i o starym zegarze.\nNawet nie siłaczem jak Herkules, i nie gwiazdą filmową. Ani bokserem, ani lotnikiem.\nChce i musi poznać wszystkie zaklęcia.\nChce być potężny...\nTen chłopak prawdę powiedział...\nNie. Musi sam.\nBędzie trudno. Nic nie szkodzi.\nZacząć trzeba. A gdy zacznie, to skończy.\nChce mieć czapkę niewidkę i buty siedmiomilowe. I dywan, i torbę, i pierścień, i kurę, co znosi złote jaja. Nie zwyczajne, a złote. Będzie mógł zaczarować, kogo zechce, każdego nieposłusznego. Będzie władcą najpotężniejszym. Muszą go się słuchać.\nMusi ćwiczyć wzrok. Znajdzie jakoś pierwsze zaklęcie – jeden wyraz magiczny, indyjski albo grecki. Postanowił. Ślubował. Zaczął i kończy.\nOd tej pory ma Kajtuś dwa różne życia.\nJedno zwyczajne: w domu, w szkole, na ulicy.\nDrugie życie inne: własne, tajemnicze, wewnętrzne.\nBawi się, goni, zakłada się, wygrywa i przegrywa zakłady i drażni się, przeżywa i błaznuje.\nAle naprawdę – rozmyśla o czarach i próbuje. Różnie próbuje – i czeka.\nĆwiczy wzrok i myśli. Myślą i spojrzeniem rozkazy wydaje.\nPatrzy z całej siły na chłopca, który przed nim siedzi na ławce. Patrzy i rozkazuje:\n„Każę ci się odwrócić. Odwróć się”.\nOczami i myślą woła, nie głosem.\nAlbo patrzy na nauczyciela.\n„Chcę do tablicy. Żądam: niech mnie pan wywoła. Chcę odpowiadać!”\nAlbo na ojca.\n„Chcę pięćdziesiąt groszy. Na kino. Żądam. Proszę. Chcę być w kinie!”\nAno, raz się uda, wiele razy się nie udaje.\nNic dziwnego. Czary są trudne. Zaczyna dopiero.\nKajtuś czeka cierpliwie.\nPierwszy czar był taki.\nPan chciał postawić zły stopień. Nie Kajtusiowi, nawet nie dobremu koledze, a zwyczajnemu chłopcu.\nKajtuś mocno pomyślał:\n„Niech pióro zginie”.\nI zaraz pan się pyta:\n– Gdzie pióro? Przed chwilą leżało.\nChłopcy i pan szukają.\n– Nie ma. Kto zabrał?\n– Nie ja... I nie ja.\nTymczasem dzwonek. Pan wychodzi, a pióro leży na stole jakby nigdy nic.\nPan pisze na tablicy. A Kajtuś: „Niech się kreda zamieni w mydło”.\nChce pan pisać dalej – nie może. Ogląda kredę. Zły, mruczy coś pod nosem.\n– Co się stało? – dziwi się klasa. – Co takiego? Czego pan chce?\nAle zaraz pan kredę mocno zacisnął i pisze. Tylko się skrzywił.\nI tak samo na geografii.\nPan stoi przed mapą i tłumaczy. Nudna była lekcja.\nA Kajtuś krótko tylko i prędko pomyślał:\n„Niech się mapa przekręci do góry nogami”.\nPan zamrugał. Zmarszczył czoło. Potarł oczy. Chłopcy nawet nie zauważyli, bo po chwili mapa znów równo wisi.\nKiedy potem liczył Kajtuś, ile mu się czarów udało, nie wiedział nawet, czy liczyć, czy to były czary prawdziwe.\nMogło się zdawać.\nMoże zasnął na chwilę znudzony i tak się przyśniło. Czasem trudno odróżnić, co sen, a co prawda.\nA pióro, które znikło? Często tak się zdarza.\nZginie coś. Szukasz, szukasz – nie ma i nie ma. Potem patrzysz: leży. Aż dziw. Aż złość bierze.\nKajtuś chciał mieć pewność, że to nie przypadek, nie sen, nie omyłka, że naprawdę czar, a nie coś innego.\nTo tylko liczył, co bez czaru w żaden sposób nie mogło się zdarzyć.\nWięc był w klasie chłopiec niezdara. Aż dokuczali, aż żartowali z niego.\nNajgorzej na gimnastyce. A już najgorzej szło mu ze skokami przez linkę.\n– Czego się boisz? Jak linka spadnie, przecież nie zabije.\nŻal się Kajtusiowi zrobiło. Bo czego od niego chcą? Dobry, cichy chłopak.\nRozkazał czarodziejskim sposobem.\nUdało się. Oferma skoczył ponad linką. Cały ogromny kawał. Tak lekko – chyba metr dwadzieścia.\nChłopcy gęby pootwierali. Sam on skulił się przestraszony.\n– Jeszcze raz. Jeszcze raz!\nA ten w bek. Nie chce, nie będzie drugi raz skakał. Nie wie, co go podrzuciło.\nKajtuś uśmiecha się. Pomyślał:\n„Ot, głupi naród”.\nBo przyjemnie wiedzieć, czego nikt nie wie, rozumieć, czego nikt nie rozumie, i móc, czego inni nie mogą.\nTak. To był czar.\nAle co tam: niech będzie, że się udało nie na rozkaz Kajtusia.\nMiał ważniejsze dowody.\nZadała pani ćwiczenie. Nie chciało mu się, nie napisał. Ściągnie na pauzie od kolegi.\nAle nie lubi się prosić.\nMoże pani nie będzie sprawdzała?\nPani wywołała tego i owego. Wreszcie kazała Kajtusiowi pokazać zeszyt.\nPrzykro. Przecież postanowił zawsze dla pani lekcje odrabiać. Bo lubi panią i wie, że pani go lubi.\n„Co będzie, to będzie. Chcę – żądam – rozkazuję. Niech będzie napisane”.\nIdzie śmiało. Nawet nie otworzył zeszytu. Ale czuje, że musi się udać.\nZeszyt gorący taki, potem zimny, potem już zwyczajny. Oddaje.\nPani zeszyt otwiera, czyta.\n– Na miejsce. Bardzo dobrze.\nWraca Kajtuś – siada.\nPatrzy: jest ćwiczenie w zeszycie.\nPismo czarne, zwyczajne, potem blade – już ledwo znać – i znikło.\nWestchnął. Zmęczony się czuje. W głowie mu się kręci.\nCzar z rowerami.\nChłopaki gonią się, krzyczą, tłoczą i popychają. Nudzi się. Plątanina.\nKajtuś zły pomyślał: „Niech będą wszyscy na rowerach”.\nPrzestraszył się, kiedy zobaczył.\n– Już dosyć!\nGdyby trwało dłużej, byliby się pokaleczyli, ręce i nogi połamali.\nNie umieją przecież, a zresztą, jak się zmieszczą, w dodatku rozpędzeni?\nKajtuś blady, spocony.\n„Niech zapomną” – rozkazał.\nJeden tylko leży na podłodze, za głowę się trzyma. Nie wie, czy go kto popchnął, czy się sam przewrócił.\nTylko jeden spadł z roweru i nabił guza.\nZapomnieli wszyscy, tylko woźny rozgląda się niespokojnie. Może dla tego, że stary. Widać, że coś podejrzewa.\nPotem siedzi Kajtuś w ławce i myśli, co by się stało, gdyby nie powiedział od razu, że dosyć. Jak by to się skończyło.\nWygląda tak, że trudniejsze są czary, które długo trwają.\nDlaczego jedno uda się od razu, a drugie wcale?\nMoże i prawdziwi czarodzieje chcą czasem, a nie mogą? Może czasem inaczej wychodzi, niż chcieli? W bajkach mówi się o czarach, które się udały.\nKajtuś jest jakby uczniem dopiero. Bada, uczy się, próbuje.\nByła klasówka z rachunków.\nPan podyktował zadanie.\n– Za trudne – wołają chłopcy. – Nie wiemy! Nie możemy!\nA Kajtuś: „Niech się atrament zamieni w wodę”.\n– Proszę pana. Atrament nie pisze. To woda.\nZawołał pan woźnego.\n– Wczoraj nalałem – mówi woźny. – Taki sam atrament, jak w całej szkole. Musieli chłopcy coś wsypać.\nDyżurny nie wie, nie widział. Był atrament. Nikt kałamarzy nie ruszał. Jakżeby nie zauważył?\nPan polizał raz i drugi, wypluł, wzruszył ramionami. Udaje, że rozumie.\n– Poczekajcie. Powiem panu kierownikowi. Cała klasa będzie odpowiadała. Dosyć tej łobuzerki. Nie uda wam się. Ołówkami pisać.\nAle nie mają ołówków. I klasówki nie było.\nJeszcze więcej zamieszania wywołał dziewiąty czar Kajtusia.\nOwszem, roboty mogą być przyjemne, jeżeli nauczyciel się stara, a chłopcy się słuchają. Bo jak nie, to roboty jeszcze się więcej przykrzą niż zwyczajna lekcja.\nWidzi Kajtuś, że do końca godziny daleko.\nJuż tydzień cały żaden czar się nie udał. Więc myśli: spróbuję.\n„Chcę. Rozkazuję. Niech już będzie dzwonek”.\nJest. Ale inny niż zwykle. Rozległ się jakby z góry, jakby fruwał w powietrzu i dzwonił.\nWysypali się chłopcy z klas, ciekawi, dlaczego tak prędko – uradowani są niespodzianką.\nPan kierownik zły wyszedł z kancelarii.\n– Co tu się dzieje? Dlaczego? Kto?\n– Ja nie dzwoniłem – mówi woźny.\nStoi stary i łzy ma w oczach.\n– Panie kierowniku, niech mi pan wierzy albo nie. Nie jestem pijany. Nie pierwszy rok w szkole pracuję. Znam figle chłopców. I mówię: tu w szkole duchy jakieś gospodarują.\n– Dobrze, dobrze. Duchy. Proszę do kancelarii. A chłopcy do klasy!\nPrzeciągnął się Kajtuś, ziewnął zniechęcony.\nŻe też nie można zrobić czegoś, co by naprawdę było ciekawe. Zawsze się skończy jakoś głupio.\nNiby czarodziej – no i co z tego?\nŻal mu woźnego. Bo co stary winien? A wziął go kierownik do siebie i pewnie ruga.\nNie chciał Kajtuś naprawdę martwić nikogo.\nZnów dwa ważne czary udały się Kajtusiowi – jeden zaraz po drugim.\nBył w klasie bogaty kolega.\nPrzynosi na śniadanie różne przysmaki. Łakomy i chytry – nigdy nie poczęstował nikogo. Przyniesie ciastko z kremem, potem papier wylizuje jęzorem.\nZaraz rano widzi Kajtuś, że żarłok wyjmuje swoją paczkę. Kajtuś spojrzał ostro, chwycił głęboko powietrze – i:\n„Niech ma żabę zamiast śniadania”.\n– Żaby w klasie!\nŻarłok oczy wybałuszył, stoi jak nieprzytomny. Żaba skacze, a oni się śmieją.\n– Patrzajcie! Żabę przyniósł na śniadanie.\n– Pewnie zagraniczna!\n– Z kremem!\n– Kiedy przyniósł, niech zjada!\nWchodzi pani do klasy.\nMiała długą przemowę.\n– Żart niemądry. Ale gorzej, że ktoś zabrał dwie bułki z wędliną, ciastko i pomarańczę.\nWidzi Kajtuś, że panią zmartwił, więc chce pocieszyć.\n– Niech na stoliku przed panią leży róża.\nPożałował, że to powiedział, bo go coś w sercu kolnęło, coś szarpnęło we środku boleśnie. Jak iskra elektryczna albo jak ząb się wyrywa. Jakby się u niego ta róża wyrwała z piersi.\nI leży na stoliku.\nWtedy pan się pytał:\n– Kto zabrał pióro? Przed chwilą było.\nTeraz pani: – Kto tu różę położył? Nie chcę. Za wiele sobie pozwalacie.\n– Niech paniusia powącha. Niech pani weźmie. Już my odkupimy śniadanie.\nJedni proszą naprawdę, drudzy błaznują. Bo lubią, jak się coś takiego wydarzy.\nPo lekcji składkę zrobili.\n– Daj grosik do czapki na głodnego żarłoka.\nDwanaście bułek, tuzin, kupili – całą torbę.\n– Masz. Jedz. Na zakąskę. Po żabie.\nDumny stał się Kajtuś. Nieprzystępny i niecierpliwy.\nByle co, zaraz mówi:\n– Chcesz w zęby? Głupi! Patrzcie go: osioł, udaje mądrego.\nJuż nikt go nie lubi. Bo rozbija się. Już nawet starszych zaczepia.\nA pokłócił się z chłopcem z szóstego oddziału. Wyraźnie się narywa.\nOtoczyli ich kołem. Dziwią się. Czekają na bójkę.\n– Może i mnie przezwiesz osłem?\n– Owszem. I ośle uszy ci przyprawię.\nMiał Kajtuś w kieszeni lusterko, którym puszczał zajączki słoneczne pościanie; nawet w klasie na lekcji.\nPodaje mu lusterko i mówi:\n– Masz. Patrz.\nNatężył myśl – napiął jak łuk czarodziejską wolę. Zażądał. Rozkazał.\nTen patrzy: wydłużyły się uszy, urosły w górę. I znikło.\nCo takiego? Czy naprawdę, czy się tylko zdawało?\n– Skąd masz to lusterko? Sprzedaj. Naucz, jak się to robi.\nZapomnieli o kłótni. Myślą, że jakaś sztuka.\n– Oddaj – mówi Kajtuś leniwie, z wysiłkiem.\nZlękli się. Widzą, że stoi blady, wargi mu posiniały. Oparł się o ścianę.\nRozbiegli się. Kajtuś sam został.\n„Trudny być musi czar zmieniać ludzi w zwierzęta, jeżeli same uszy tak mnie zmordowały”.\nSamotny się czuje i słaby.\nInaczej sobie to wszystko wyobrażał, gdy pragnął zostać czarodziejem.\nAż trzynasty czar i ostatni w miesiącu: muchy.\nPan objaśnia. Kajtuś nie słucha. Myśli o tym i owym. Nie wie nawet, gdzie jest i co się dzieje wokoło.\n„Czy róża, którą dałem pani, też zaraz znikła? Może przeciwnie: nie zwiędnie, nie uschnie, bo czarodziejska, bo wyczarowana”.\nPatrzy na piec, na sufit, na ściany.\nWidzi na piecu muchę.\nMucha idzie w górę, prędko, jakby się spieszyła i bała się spóźnić. Potem przystanęła, jakby sobie coś przypomniała, i wraca. I tak trzy razy: w górę, na dół, w górę, na dół – po piecu. Potem frunęła i znikła.\nCzego szukała na piecu, dlaczego się obraziła?\nRozgląda się Kajtuś, a mucha siedzi na ścianie. I tak samo: trzy razy w górę, trzy razy w dół. Więc chyba ta sama?\nA na suficie cztery muchy: dwie duże, dwie małe. Tak śmiesznie maszerują parami. Przyleciała piąta.\nPan odwrócił się i patrzy na klasę.\nPrzestraszył się Kajtuś, bo pan każe powtórzyć.\nNagle myśl: „Żeby mucha siadła panu na nosie”.\nI mucha już siedzi i czeka na dalsze rozkazy.\n„Niech trzy muchy...”\nSiedzą. Wszystkie na nosie.\nPan zamachnął się. Wróciły.\nBo muchy są natrętne.\nByłoby się na tym skończyło.\nAle Kajtuś nawet nie sam, a jakby ktoś inny za niego rozkazuje: „Niech tysiąc much”.\n„Dziesięć tysięcy... Na nosie”.\nOd razu wali przez otwarte okna cała gromada, cała wataha tych much.


Kto leczy ludzi lekarz czy kat? | ZIOŁOLECZNICTWO LUDOWE\n← Poranne osłabienie po wstaniu z łózka\nNADMIAR KILOGRAMÓW- POCZĄTEK ZŁA →\nDr B., lekarz domu starców De Terp w Hadze, uśmiercił bez ich zgody i wiedzy co najmniej pięciu pensjonariuszy. Socjolog, który badał eutanazję w ośmiu holenderskich szpitalach, stwierdził, że dokonywano tam eutanazji dzieci i dorosłych bez ich zgody i wiedzy , a często bez wiedzy ich rodzin.\nOTO PRZYKLAD KRYPTANAZJI NA SZCZĘŚCIE UDAREMNIONEJ.\nPodczas obchodu w jednym ze szpitali w Rotterdamie w roku 1973 dr W., internista stwierdził, że jeden z pacjentów znajduje się w stanie przyćmionej świadomości. Dr W. zwrócił się do pielęgniarki z pytaniem, czy chory ” nadaje się do eutanazji „, co pielęgniarka po chwili wahania potwierdziła. Dr W. WYDAŁ ZLECENIE, ABY CHOREGO UŚMIERCIĆ DOŻYLNYM ZASTRZYKIEM. Ponieważ jednak jeden z obecnych przy tym lekarzy zaprotestował, eutanazję wstrzymano.Protestujący lekarz poprosił tez o wyjaśnienie, na co pacjent właściwie jest chory. Okazało się , że dr W. NIE ZNAŁ ROZPOZNANIA. CO WIĘCEJ WYSZŁO NA JAW, ŻE ROZPOZNANIA W OGÓLE NIE BYŁO: CHOREGO PRZYJĘTO DO SZPITALA Z POWODU BÓLÓW W KRZYŻU, ALE PRZYCZYN TYCH DOLEGLIWOŚCI JESZCZE NIE ZNALEZIONO.\nNie przyszło mu do głowy, ze to właśnie mogło być przyczyną oszołomienia chorego. Zaprzestano podawania valium i na drugi dzień pacjent, który o włos uniknął śmierci, zaczął normalnie mówić i spacerować po korytarzu.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Twoje Zdrowie: Leczenie Ziołami i oznaczony tagami eutanazja w Holandii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Więc przebudował ustrój tak aby zapewnić sobie władzę i jednocześnie zachować pozory republiki. Jego wrogowie nazwali to "komedią republiki", ale jednocześnie była to bardzo udana forma rządów.\nRZYM (republika) 1.\nWarto dodac ze wodzem Kartaginy w 2 wojnie byl Hanibal ktory zostal zabity przez Scypiona Afrykanskiego pod Zama. e Republika zostala obalona i powstalo Cesarstwoktorym pierwszym cesarzem byl Oktawian August.\nw Rzymu, wojna w Afryce. Ich pobór prowadzili ludzie prywatni (brak urzędników) dla republiki był ten system wygodny dla ludu nie (ździerstwo, samowola).\nJuryści rzymscy okresu republiki byli w epoce cesarstwa nazywani veteres (dawni).\nde Gaulla utrzymywanie sila systemu kolonialnego nie służt prestiżowi Francji,za korzystniejsze uwazal uznanie ich suwerennosci i oparcia stosunków na zasadach współpracy -1959 konstytucjadawala wszystkim czlonkom Wspólnoty prawo do wystąpienia z niej;przeksztalcono ja we „wspólnote umowna” -1960 niepodległość Togo -1960 niepdleglosc Kamerunu(na zasadach federalnych) -1960 niepodleglość Senegalu-doprowadza do niepodleglości Republiki ...\nWystępowanie: gatunek ciepłolubny, pospolitsza w południowej Europie, w środkowej rzadsza, w północnej nie występuje; ponadto Azja Mniejsza, Bliski Wschód, północna Afryka.\nSzczepienie przeciwko żółtej febrze jest obowiązkowe dla odwiedzających większość terenów tropikalnych Afryki Środkowej i niektórych rejonów południowej Afryki i Azji.


Tłumaczenia techniczne Zduńska Wola | protlumaczenia.eu\nTłumaczenia techniczne Zduńska Wola\nProtlumaczenia.eu > Tłumaczenia techniczne online > Tłumaczenia techniczne Zduńska Wola\nTłumaczenia techniczne Zduńska Wola to najskuteczniejsza metoda do uzyskania profesjonalnej jakości translacji w obrębie branż specjalistycznych. Do przesyłania zapytań zapraszamy firmy, które produkują towary techniczne lub nimi handlują. Nasz team językowy jest do Państwa usług przez 7 dni w tygodniu. Zachęcamy do wypróbowania usług lingwistycznych, które cieszą się opinią jednych z najwartościowszych w Polsce. W obrębie prowadzonych działań przekładamy niemal 40 języków obcych na 120 różnorakich sposobów. Do najpopularniejszych dokumentów, z którymi mamy kontakt zaliczyć możemy:\nTłumaczenia z nauk technicznych Zduńska Wola\nInstrukcje obsługi – popularnie występujący „manual” to nic więcej jak opis pracy danego urządzenia. Nic więc frapującego w tym, że powinien być on nienaganny. Od tego jak go zrozumiemy zależy w znacznej mierze jego dalsza przyszłość. Prawidłowe opracowanie tłumaczeń to podstawa do uzyskania wysokiej wydajności i zwrócenie uwagi na względy bezpieczeństwa. Tłumaczenia techniczne Zduńska Wola to gwarancja, że tekst będzie przygotowany bezbłędnie, a Państwa personel i kontrahenci zadowoleni.\nKnow – how – tłumaczenia techniczne Zduńska Wola to także udzielenie odpowiedzi na tematy związane z przekazywaniem wiedzy. W dzisiejszych czasach są one równie istotne jak obszar materialny. Bez znajomości danego know – how nie jest możliwe zwycięskie konkurowanie z innymi uczestnikami gry rynkowej. Biuro tłumaczeń online to sprawdzony partner dla wszystkich sektorów gospodarki. Polecamy się Państwa zainteresowaniu.\nPrzekłady informatyczne – informatyka to bez wątpienia królowa współczesności. Zinformatyzowane jest prawie wszystko. Od aut aż po automaty do prania zagłębiamy się do przestrzeni wypełnionych kodem zero jedynkowym. Nasi specjaliści dobrze znają tą zaszłość. W duchu tym zapraszamy do skorzystania z usługi tłumaczeń dotyczących informatyki. Tłumaczymy dokumentację oprogramowania także zajmujemy się przekładami stron WWW. Nasi klienci mogą liczyć na rabaty i konkurencyjne obniżki stawek. Wszystkie dokumenty można dostarczyć do nas elektronicznie lub przynieść osobiście. Na każdego z Państwa oczekują sprawdzeni koordynatorzy i filiżanka smakowitej kawy. Tłumaczenia techniczne Zduńska Wola to jakość, której warto zawierzyć.\nPrzekłady techniczne Zduńska Wola\nZobacz, w czym także może Państwa wspomóc tłumacz przysięgły Zduńska Wola.


Stolik kawowy Dąb Złoty - MARINA 110 x 60cm Stoliki Kawowe\n» Stolik kawowy Dąb Złoty - MARINA 110 x 60cm\nStolik kawowy Dąb Złoty - MARINA 110 x 60cm\nStolik kawowy Dąb Złoty MARINA 110 x 60cm – prosty sposób na odmianę wnętrza!\nPołączenie ponadczasowej prostoty, którą prezentuje stolik kawowy dąb złoty MARINA z wykorzystaniem najnowszych trendów. Ten element wyposażenia skradnie Twoje serce. Stolik dębowy MARINA to niezbędny mebel w Twoim pomieszczeniu, ten który Ci proponujemy doskonale zaspokoi potrzeby wynikające z życia codziennego, a także pragnienie posiadania pięknych rzeczy.\nStolik z szufladą MARINA - efektowny styl i niezwykła wytrzymałość w sam raz dla Ciebie\nStolik z szufladą MARINA posiada stylowy design idealny do wnętrza nowoczesnego, loftowego a także skandynawskiego. Nie musisz ograniczać się do stawiania go w salonie, znakomicie uzupełni wystrój sypialni lub pokoju młodzieżowego. Wyróżnia go wysoka funkcjonalność, nadzwyczajna wygoda użytkowania i poręczność, dzięki czemu korzystanie z niego to czysta przyjemność. Dębowy stolik kawowy MARINA cechuje niezwykła odporność na uszkodzenia i wszelkie czynniki życia codziennego. Precyzyjne wykończenie detali i wysoka jakość są gwarancją długiego użytkowania mebla. A wszystko to w parze z dobrą ceną!\nKupując stolik kawowy dębowy MARINA zobacz co zyskujesz?


Kod promocyjny Lacoste Lipiec 2022 (zweryfikowane oferty!) ⇒ Olx.pl\nLacoste kod rabatowy ◦ Lipiec 2022\nDo 70% taniej na outlet w Lacoste!\nWybieraj spośród koszulek, bluz, butów i akcesoriów Lacoste i zyskaj zniżkę nawet do -70% na produkty z podstrony.\nLacoste wyprzedaż kolekcji męskiej!\nMarkowa produkty od Lacoste w super niskich cenach - bluzki, koszule polo, buty, bluzy i dodatki dla mężczyzn teraz jeszcze taniej.\nWyprzedaż na kolekcję damską! Sprawdź!\nSetka produktów dla niej w okazyjnie niskich cenach. Kupuj ulubione produkty marki Lacoste online z dostawą prosto do domu. Wybrana odzież i buty damskie w promocji!\nDostawa za darmo na wszystko w Lacoste!\nTylko teraz bezpłatna dostawa na wszystkie zamówienia dostępna jest przy zakupach za min. 149 zł. Zamawiaj markową odzież i buty z bezpłatną dostawą do domu.\nLacoste — kody rabatowe wykorzystaj na topowe produkty tej firmy\nWykorzystując swój Lacoste kod rabatowy, możesz zdecydować się na wszystkie, najchętniej wybierane przez klientów produkty. Ogromną popularnością cieszą się przede wszystkim buty Lacoste, ponieważ łączą one w sobie wysoką jakość wykonania, duży komfort użytkowania i atrakcyjną cenę. Wśród chętnie wybieranych butów męskich należy wskazać, chociażby model Wildcard 419, czy Meneva 119. Panie chętnie decydują się na modele La Piquée, czy też na wyjątkowe sneakersy Retro 120. Tylko od Ciebie zależy to, czy zdecydujesz się na buty męskie Lacoste, czy może postawisz na damskie trampki Lacoste? W przypadku obuwia męskiego, klienci bardzo często wybierają dla siebie również Lacoste chaymon... wszystko dzięki temu, że te buty Lacoste męskie są niezwykle wygodne, a ich uniwersalne wykonanie sprawia, że z powodzeniem mogą być noszone praktycznie przez cały rok. Oprócz butów nie sposób nie wspomnieć także o ubraniach tej marki, które bardzo często również są objęte przez Lacoste promocje.\nOdzież wierzchnia Lacoste — komfortowa i świetnie wykonana\nKod promocyjne Lacoste możesz wykorzystać, chociażby na odzież wierzchnią tej firmy. W tej kategorii — Panie bardzo często wybierają dla siebie subtelne, a zarazem bardzo wygodne płaszcze typu trencz, czy też kurtki z kapturem. Ich wykonanie umożliwia swobodne użytkowanie nie tylko zimą, ale i jesienią, czy nawet wczesną wiosną. Szeroki wybór różnych rozmiarów sprawia, że dopasowanie właściwego egzemplarza — nie będzie stanowiło praktycznie żadnego problemu.\nKupon rabatowy Lacoste wykorzystaj na ubrania tej marki\nNie sposób nie wspomnieć o tym, że nie tylko Lacoste buty, czy odzież wierzchnia cieszą się dużą sławą wśród klientów. Równie chętnie wybierane są także ubrania, które charakteryzują się świetnym wykonaniem i bardzo estetycznym wykończeniem. Odzież tej firmy doskonale podkreśla zalety sylwetki, a przy tym jest przewiewna i pozwala naszej skórze oddychać. Na liście Twoich zakupów może znaleźć się koszulka Lacoste, ale nic nie stoi również na przeszkodzie, abyś swój Lacoste kod promocyjny wykorzystał również na inny asortyment tej firmy — funkcjonalne koszule, czy bardzo wygodne bluzy. A może zdecydujesz się na zegarek Lacoste, który podkreśli Twój oficjalny look? Kod promocyjny Lacoste pozwoli Ci zaoszczędzić, a przy tym kupić wszystkie potrzebne produkty.\nDoskonałą okazją do tego, żeby wykorzystać swój Lacoste kod rabatowy, jest, chociażby Black Friday. Tego dnia Lacoste promocja może obejmować cały asortyment albo tylko jego wybrane produkty. W czarny piątek możesz zdecydować się na zakupy dla siebie i dla swoich najbliższych. Szukasz prezentów pod choinkę? Być może dobrym rozwiązaniem będą Lacoste perfumy, które zachwycają swoimi pięknymi aromatami? Klienci często decydują się, chociażby na zapach Lacoste Pour Femme. Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ Lacoste Pour Femme to połączenie pięknego flakoniku i aromatycznego zapachu, który długo utrzymuje się na ciele. Twój kod promocyjny Lacoste może obejmować również np. Lacoste buty męskie. Tylko od Ciebie zależy to, na ile rzeczy się zdecydujesz!\nCyber Monday w Lacoste\nKolejną fantastyczną okazją do zrobienia zakupów jest cybernetyczny poniedziałek. Tego dnia również możesz zakupić buty Lacoste męskie, czy też damskie w bardzo atrakcyjnych cenach, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby w Twoim wirtualnym koszyku nie mogły znaleźć się także inne produkty. Wszystko dzięki temu, że promocja Lacoste ponownie może wtedy obejmować wszystkie, najchętniej wybierane przez klientów rzeczy — od butów po aromatyczne perfumy, wyjątkowe zegarki, czy też komfortowe w noszeniu ubrania. Bez względu na to, czy zdecydujesz się na zakup jednej, czy może od razu kilku rzeczy — na pewno nie wydasz zbyt wiele środków, a co za tym idzie — takie zakupy z całą pewnością będą udane! Cybernetyczny poniedziałek to fantastyczna okazja do tego, żeby odświeżyć swoją garderobę, a przy okazji kompletować prezenty dla bliskich sobie osób. Zakupy również możesz poczynić ze swoimi najbliższymi.\nLacoste to francuskie przedsiębiorstwo, które zajmuje się sprzedażą ubrań, butów, perfum, okularów, a nawet zegarków. Logiem firmy jest zielony krokodyl, który jest bardzo charakterystyczny dla firmy. Asortyment Lacoste jest w dużej części wytwarzany we Francji, niemniej jednak produkcję zleca się także innym fabrykom na świecie — chociażby w Peru, czy Maroko. Główna siedziba firmy znajduje się w Paryżu. Lacoste działa od 1933 roku i to właśnie wtedy rozpoczęła się masowa produkcja koszulek tej firmy. Wykorzystując specjalny kod rabatowy Lacoste — asortyment tej firmy można zakupić w niezwykle atrakcyjnych cenach. Już teraz zapoznaj się z ofertą tej marki i ciesz się wyjątkowym asortymentem, za który nie zapłacisz zbyt wiele. Lacoste to firma, która powinna na stałe zagościć w Twoim domu!\nAdres Devanlay Polska Sp. z o.o.\ninfolinia: +48 222 78 15 99


magdalena kubecka: muzeum w pięciu smakach – mała kultura współczesna\nDyskusje dotyczące konieczności podniesienia poziomu partycypacji społecznej oraz poprawienia jej jakości toczą się w przekonaniu, że to tędy prowadzi droga do dojrzałej demokracji. Zgoda. Jeśli jedną z najpoważniejszych barier partycypacji jest to, co można określić niskim poziomem kapitału społecznego(zob. m.in. Psyk-Piotrowska 2009, Sztompka 2007), czyli – tak jak ja to rozumiem – słabym wzajemnym zaufaniem oraz niewystarczającym potencjałem do współpracy – warto w pierwszej kolejności zająć się podnoszeniem tych kompetencji społeczności. Wiele osób głowi się nad tym, jak skutecznie doprowadzić do takiego wzrostu i nikt, jak się zdaje, nie znalazł jeszcze dobrej i stuprocentowo skutecznej recepty. Wiadomo, że droga do celu jest zwykle długa i wyboista, a potencjalny sukces odsunięty w czasie. Można jednak przyjąć strategię usprawniania drobnych elementów, które na poziomie lokalnym wzmacniają kapitał społeczny lub jakiś jego aspekt. Wielu praktyków – trenerów, animatorów kultury, działaczy społecznych, koordynatorów projektów rozwojowych – tak właśnie postępuje organizując konsultacje, akcje w przestrzeni publicznej czy działania angażujące ludzi wokół ważnego tematu. Ja zajmuję się zagadnieniem, które pozornie może wydawać się w tym kontekście nieistotne. Dotyczy ono jednak wszystkich – bez wyjątku – i wydaje się najprostszą receptą na łączenie i spotykanie ludzi oraz budowanie wzajemnego zaufania. W tym leży jego siła, także dla wzmacniania kapitału społecznego i kulturowego. Myślę tu o jedzeniu, którego jednoczący potencjał wykorzystują rozmaite organizacje i instytucje. Szczególnie interesująca okazuje się obecność jedzenia w… muzeum sztuki.\nMuzea, w których jedzenie jest zwykle nieobecne albo wręcz niedozwolone, zaczęły dostrzegać jego wspólnotowy potencjał. W muzeach sztuki w Stanach Zjednoczonych pomysły związane z jedzeniem zdają się w ostatnim czasie mnożyć i powstaje związany z nimi nowy trend. Stanowi on odpowiedź na rosnącą ambicję instytucji, by docierać do osób dotychczas w ich murach nieobecnych. Jest to tym bardziej interesujące, że od lat 60. XX wieku, kiedy to Pierre Bourdieu przeprowadził swoje badania, to właśnie muzea krytykowane są za elitaryzm. Bourdieu i współpracujący z nim badacze, między innymi Dominique Schnapper, Alain Darbel, Francine Dreyfus, postawili tezę o reprodukowaniu nierówności przez muzea sztuki, która została potwierdzona w kolejnych dekadach przez innych naukowców. Zespół Bourdieu prowadził badania publiczności muzealnej w pięciu krajach europejskich. W latach 70. Paul DiMaggio zajmował się tym tematem w Stanach Zjednoczonych, a Kazimierz Żygulski badał publiczność w kilku największych muzeach sztuki w Polsce. Najważniejsze obserwacje i wnioski powtarzały się we wszystkich tych krajach. Do muzeów trafia publiczność lepiej wykształcona i zamożniejsza niż przeciętni mieszkańcy danego miasta. Muzea podtrzymują swój prestiżowy i elitarny charakter, koncentrując się na widzach z konkretnej klasy społecznej i do nich kierując swoją ofertę. Przez kilkadziesiąt lat z pewnością wiele się zmieniło w świecie muzeów. Niezwykle wpływowa i ciągle obecna w rozważaniach teoria Bourdieu bywa krytykowana, podważana i uznawana za nieaktualną (Fyfe and Ross 1996, Prior, 2005, Zolberg 1990). Jednak w środowisku muzeologów i badaczy muzeów istnieje również tendencja, aby nie dyskwalifikować wniosków Bourdieu czy DiMaggio tylko dlatego, że zostały opublikowane kilkadziesiąt lat temu, ponieważ ciągle dobrze obrazują funkcjonowanie instytucji kultury. Taką postawę reprezentuje choćby Jennifer Barret w swojej książce Museum and the Public Sphere (Barret 2011).\nRegularne i dosyć głębokie badania publiczności muzealnej w Stanach Zjednoczonych pokazują, że w tej grupie ciągle dominują osoby białe, raczej młode i z wyższym wykształceniem. Zróżnicowanie grupy odbiorców, dotarcie do Latynosów, Afroamerykanów oraz osób z niższym wykształceniem, mniej zamożnych i w starszym wieku, formułowane jest jako misja instytucji kultury. Rozważania dotyczące profilu publiczności muzealnej przewijały się bardzo często w rozmowach, które przeprowadziłam w 2013 roku z pracownikami muzeów sztuki w Chicago – Art Institute of Chicago, Smart Museum of Art oraz Museum of Contemporary Art. Instytucje te zajmują ważne miejsce na kulturalnej mapie miasta – są często odwiedzane; są aktywne, czyli organizują przynajmniej kilka dużych wystaw w roku i prowadzą regularne działania edukacyjne; są popularne – ich inicjatywy recenzowane są przez lokalne i ponadlokalne media. Dużą część ich publiczności stanowią turyści, a spośród mieszkańców najczęściej odwiedzającymi są studenci, artyści oraz ogólnie ludzie młodzi, z wyższym wykształceniem, nieco rzadziej emeryci, szczególnie emerytowani nauczyciele, pracownicy umysłowi. Chociaż muzea te nie narzekają na niską frekwencję, pracownicy zgodnie podkreślają, że zależy im na docieraniu do publiczności zróżnicowanej – wiekowo, etnicznie, rasowo, płciowo, ekonomicznie. Pozostawmy na boku rozważania, na ile takie podejście może być paternalistyczne, a przyświecająca muzeom idea brzmi jak oświeceniowe hasło o niesieniu kaganka oświaty. Pracownicy muzeów zapytani, dlaczego zależy im na dotarciu do tak różnych grup, dają bardzo proste odpowiedzi: „Ludzie boją się tu przyjść, nie wiedzą, że tutaj dzieją się też rzeczy dla nich. Chcemy to zmienić” (1). Wyraźne jest ich poczucie odpowiedzialności za otoczenie (2). Szczególnie dobitnie rysuje się w podejściu zespołu ze Smart Museum of Art. Muzeum działa w południowej dzielnicy miasta; co prawda zlokalizowane jest na terenie wyższej uczelni, a więc osoby ze środowiska uniwersyteckiego trafiają tu bez problemów, ale zamieszkujący okolice Afroamerykanie i osoby niezamożne przychodzą znacznie rzadziej lub wcale. „Skoro tu działamy, nie możemy abstrahować od realiów lokalnych. Musimy odpowiadać na potrzeby ludzi, którzy tu mieszkają i przebywają” – mówi jedna z pracowniczek.\nRównocześnie pracownicy muzeów poświęcają uwagę tym, którzy już są odbiorcami oferty muzeum – dążą do tego,, aby ich doświadczenie było pełniejsze. Michael Christiano, koordynator działu edukacyjnego we wspomnianym muzeum, podkreśla różnicę między przebywaniem oraz uczestniczeniem, a także między uczestniczeniem oraz działaniem, czy podejmowaniem aktywności jako kolejnym stopniem zaangażowania publiczności. Jest to pomysł nawiązujący do muzeum partycypacyjnego, idei wprowadzonej przez Ninę Simon, autorkę książki The Participatory Museum oraz bloga Museum2.0. W partycypacyjnych instytucjach kultury ludzie nie tylko oglądają i komentują to, co stworzyli artyści, ale sami także współtworzą treści. W takiej filozofii (a odzwierciedla się ona także w misjach sformułowanych przez instytucje) sztuka traktowana jest przede wszystkim jako narzędzie, a nie cel sam w sobie. Jest to narzędzie do angażowania ludzi, poznawania się i zabierania głosu, a także do uczestniczenia – nie tylko w konkretnym wydarzeniu organizowanym w muzeum, ale w szerszej debacie, w interakcji z innymi ludźmi i w procesie tworzenia. Ale żeby narzędzie zadziałało, ktoś musi zechcieć go użyć. Muzea w Chicago, podobnie jak w innych miastach na świecie, przekonały się, że sposobem zwiększenia zaangażowania mieszkańców w instytucję muzeum, może być jedzenie. Używają go na wiele różnych sposobów, a sukces polega, moim zdaniem, na prostocie i bezpretensjonalności tych pomysłów.\nRirkrit Tirvanija to artysta pochodzenia tajskiego, związany z wieloma miastami na świecie, między innymi z Buenos Aires, Berlinem, Chiang Mai, Nowym Jorkiem i Chicago. Swoje pierwsze akcje polegające na gotowaniu dla ludzi w przestrzeni galerii, rozpoczął w latach 90. ubiegłego wieku. Skupił się na prostych, codziennych czynnościach znanych wszystkim i przez wszystkich rozpoznawanych, jednak podejmowanych w przestrzeniach tak nieoczywistych jak galeria czy muzeum sztuki. Na otwarcie słynnej imprezy artystycznej, Triennale 2012 w Paryżu, zaserwował piętnaście tysięcy porcji tradycyjnej tajskiej zupy tom kha. Jego intencją było przełamanie barier między ludźmi rodzącym się i istniejącym w przestrzeni takiej jak muzealna. Eksperymenty związane z jedzeniem podejmowali artyści już od lat 30., jednak Tirvanija może być uznany za pioniera nowego podejścia do tego tematu, czyli wspólnego biesiadowania w muzeum, które staje się miejscem gościnnym, miejscem spotkania. Działania te – z natury akcyjne, jednorazowe – podejmuje on raczej, aby stawiać pytania o współczesną rolę muzeum niż aby rozpocząć regularną pracę ze społecznością czy konkretną instytucją w mieście. Jego pomysły mają jednak swoich kontynuatorów.\nZupa Tom Kha, którą serwuje w czasie swoich akcji Rirkrit Tiravanija / źródło: flickr\nW 2012 roku w Smart Museum of Art realizowano projekt Uczta: Radykalna gościnność w sztuce współczesnej (Feast: Radical Hospitality in Contemporary Art). Wystawa zbierała dokonania artystów, którzy w swoich pracach wykorzystują motyw przygotowywania jedzenia i dzielenia się pożywieniem. Ogólne założenie polegało na tym, aby prace przygotowane przez artystów nie służyły wyłącznie do oglądania i kontemplowania, ale przede wszystkim pozwalały doświadczać, działać. Artyści decydowali się więc na organizowanie wydarzeń i kreowanie konkretnych sytuacji. Ich projekty przybierały rozmaite formy, na przykład celebrowania jedzenia poprzez konsumowanie pięknych rzeźb stworzonych z jadalnych produktów. Niektórzy po prostu serwowali jedzenie i wówczas akt artystycznej kreacji nabierał nowego wymiaru, a rola artysty jako żywiciela stawała się rolą podstawową. Artyści formułowali swoje zaproszenie wprost: „Dzisiaj w muzeum serwujemy darmowe, smaczne jedzenie. Przyjdźcie ze swoimi rodzinami, spotkajmy się przy okazji posiłku”. Obawiali się reakcji ze strony mieszkańców – czy ich zaproszenie nie zostanie odebrane jako podstęp lub czy zapraszane osoby nie poczują się dotknięte takim bezpośrednim komunikatem mogącym powodować skojarzonia z jadłodajnią dla ubogich. Przychodzili jednak bardzo różni ludzie, wielu z najbliższej okolicy, niektórzy byli w muzeum po raz kolejny, inni po raz pierwszy. Nad talerzem z zupą wszyscy okazywali się zwyczajni, a może nawet sobie bliscy. Serwowanie darmowych posiłków w muzeum okazało się czymś zgoła innym niż podobne działania w jadłodajni czy ośrodku pomocy społecznej. Aura i atmosfera tego miejsca zdawały się raczej sprzyjać niecodziennym (bo dotyczącym ludzi z bardzo różnych grup społecznych) spotkaniom, a to, w mieście tak podzielonym rasowo i ekonomicznie jak Chicago, jest ogromną wartością. Spotkanie, które ma charakter dobrowolny, jest na ścieżce do partycypacji społecznej etapem, którego nie można pominąć. Zaufanie i minimalne choćby poczucie solidarności jest konieczne, aby ludzie podejmowali wspólne działania w swoim otoczeniu.\nCiekawe, że w wielu projektach to zupa jest daniem, po które sięgają artyści i pracownicy muzeów. Duże znaczenie ma na pewno aspekt praktyczny – to potrawa stosunkowo tania, sycąca i łatwo przygotować ją w dużych ilościach. Ale musi być w tym coś więcej, być może jej równościowy charakter. Carolyn Steel, przedstawiająca się jako food urbanist, autorka książki Hungry City: How Food Shapes our Lives, twierdzi, że zupa może być jednym z najstarszych dań jakie znamy. Potrawę tę, choć w różnych wariantach, jadają prawie wszyscy ludzie. Znana jest w niemal wszystkich kuchniach świata. Sądzę, że nie bez znaczenia jest także sposób spożywania zupy – bardzo prosty w porównaniu, na przykład, z jedzeniem sushi czy nawet ryby, a jednak sprawiający wszystkim osobom, niezależnie od kompetencji, takie same niespodzianki – każdy może się zachlapać, każdemu zupa może pociec po brodzie. Jest to coś zwyczajnego. O takim doświadczeniu zwyczajności, codzienności, szczególnie pożądanym w miejscu, które kojarzy się raczej z wyrafinowaniem i wysublimowaniem, mówili wiele kuratorzy z muzeów.\nDoświadczenia z projektu The Feast podsumowuje jeden z pracowników: „W tej chwili w naszym muzeum jedzenie jest bardzo obecne. Stało się dla nas jasne, że tego typu sytuacje, jakie miały miejsce w czasie The Feast ośmielają ludzi do rozmów, zachęcają do wspólnego spędzania czasu. Jak inaczej możemy okazać naszą gościnność, jak nie przez najprostszą czynność, którą jest zaproszenie na obiad?” Z jednej strony jedzenie w muzeum odwołuje się do powszechnie znanej idei gościnności, z drugiej zaś charakter instytucji, jaką jest muzeum polega na szczególności, odświętności. Podobna sytuacja nie mogłaby się wydarzyć w przypadkowej przestrzeni. Fenomen projektów takich jak The Feast polega na tym, że są one nieoczywiste. Wspólne jedzenie i dzielenie się jedzeniem, które na co dzień odbywa się w gronie bliskich osób, staje się czynnością w przestrzeni publicznej i pozwala wejść w bliższą relację z obcymi osobami. Pracownicy muzeów nie śledzą, co dzieje się z uczestnikami po zakończeniu wydarzenia, czy spotykają się ponownie już poza murami muzeum. Twierdzą za to, że wiele osób po takim pierwszym spotkaniu wraca później na kolejne. Wizja, że incydentalne interakcje mieszkańców mogą przerodzić się w trwalsze więzi i zaowocować wspólnymi inicjatywami wydaje się nazbyt optymistyczna. Jednak w sytuacji, gdy mieszkańcy żyją w izolacji od siebie nawzajem, co w Chicago jest faktem, wzajemne zobaczenie się i dostrzeżenie w sobie podobieństw jest już wartością. Więź, która się tutaj rodzi jest symboliczna, ale – jeśli wrócimy do Bourdieu – może mieć kluczowe znaczenie dla relacji między ludźmi w danym miejscu.\nW Art Institute of Chicago pod koniec 2013 roku otwarto wystawę Sztuka i apetyt. Amerykańskie malarstwo, kultura i kuchnia („Art & Apetite. American Painting, Culture, and Cuisine). Poza prezentowaniem sztuki podejmującej temat jedzenia – od malarstwa klasycznego po współczesne instalacje – przy okazji wystawy zbierano i rozdawano ludziom stare, tradycyjne przepisy. Mimo to, w tym muzeum jedzenie pozostaje nadal w sferze tabu i jego pracownicy przyznają, że niektóre akcje – takie jak prezentacja historii ważenia piwa i degustacja trunku – przeprowadzane są właściwie poza oficjalną zgodą dyrekcji muzeum (tę ograniczają regulaminy i procedury, nawet jeśli przekonana jest o słuszności pomysłów swojego zespołu). Osoby pracujące w muzeum twierdzą, że w jedzeniu jest coś magnetycznego – na tę wystawę i towarzyszące jej wydarzenia trafili mieszkańcy, którzy odwiedzają to miejsce po raz pierwszy. Rozmowy, które toczą się w czasie oprowadzania po wystawie, są wyjątkowo ożywione, ponieważ każdy może poczuć się ekspertem w temacie jedzenia. Pracownicy nie wyobrażają sobie lepszego sposobu na tworzenie swobodnej, zapraszającej atmosfery. Z ich perspektywy jest ona cenna, gdyż sprawia, że zwiedzający wracają do muzeum. Zaś w kontekście partycypacji społecznej istotne jest, że daje osobom uczestniczącym poczucie bycia we właściwym miejscu. Nawet jeśli ich kompetencje kulturowe nie ułatwiają poruszania się po wysoko-kontekstowym świecie muzeum, dobre samopoczucie wzmacnia pewność siebie, gotowość do wchodzenia w interakcje z innymi, a w perspektywie aktywny udział w innych wydarzeniach w sferze publicznej.\nMuzeum Hull-House w Chicago nie jest muzeum sztuki – poświęcone zostało postaci Jane Addams, dziewiętnastowiecznej reformatorki miejskiej, aktywistki i działaczki społecznej, pierwszej Amerykanki, która została laureatką Pokojowej Nagrody Nobla. Osoby prowadzące muzeum zdecydowały, że zamiast opowiadać o czynach Addams za pomocą eksponatów, pokażą jej idee w działaniu – próbują wdrażać w życie jej pomysły na wyrównywanie szans mieszkańców Chicago i szukają rozwiązań na polepszenie sytuacji najbiedniejszych. Stąd pomysł na Hull-House Kitchen i cały szereg działań związanych z jedzeniem, począwszy od Biblioteki Nasion i skończywszy na akcji Rethinking soup. Biblioteka Nasion (Seed Library) wzięła się z poszukiwania sposobu na zapewnienie trwałego dostępu do zdrowego jedzenia dla wszystkich ludzi. W zbiorach tej nietypowej biblioteki znalazły się nasiona takich roślin, warzyw i ziół, które można uprawiać w klimacie, jaki panuje w Chicago. Nasiona wypożycza się na podstawie specjalnej karty bibliotecznej i dostaje wraz z instrukcją, jak je wyhodować i jak uzyskać z nich kolejne nasiona. Idea polega bowiem na tym, że po wyhodowaniu własnych roślin do biblioteki zwraca się uzyskane z niej nasiona. Razem z nimi przynosi się swoją relację dotyczącą procesu hodowli. Prowadzona przez muzeum farma miejska jest dobrym przykładem zaproszenia do wspólnej aktywności i aktu kreacji (tak istotnych w procesach partycypacji społecznej) ludzi o bardzo różnych kompetencjach. Osoby, które nieswojo i sztucznie czują się w pomieszczeniach muzealnych, stają się aktywne i zainteresowane podczas pracy w ogrodzie. A jeśli z warzyw wyhodowanych na farmie gotuje się potem zupę i serwuje w holu muzeum, nawet one zdecydują się przekroczyć jego progi. Takie spotkania i debaty przy wspólnym jedzeniu odbywają się w Hull-House w każdy trzeci wtorek miesiąca i nazywają się Rethinking soup.\nSpotkanie Rethinking soup w muzeum Hull House / źródło: http://www.flickr.com/photos/wordsnpix/6143515981/lightbox/\nAkcje związane z jedzeniem w muzeach mają w dużym stopniu wymiar marketingowy i służą przyciąganiu nowych odbiorców. Chęć bycia gościnną instytucją wynika z przekonania, że do takich miejsc ludzie chcą przychodzić i, co najważniejsze, wracać. W przyjaznej atmosferze inaczej obcuje się też ze sztuką. Poszukiwanie innowacyjności, w jakimś stopniu także medialności i rozgłosu, chęć podążania za modą są oczywistymi motywacjami i nie należy o nich zapominać. Nie jest z pewnością tak, że muzea postawiły sobie za cel wzmacnianie procesów partycypacji obywatelskiej. Jednocześnie ich ambicje, aby angażować ludzi i budować wzajemne zaufanie – poprzez jedzenie, interakcje, rozmowy – spotykają się z potrzebą wzmacniania lokalnego kapitału społecznego i kulturowego. Działania wokół jedzenia – chociaż pozornie wykraczają poza główny nurt pracy muzeum – w istocie wpisują się w ruch określony mianem nowej muzeologii (3). Muzea realizują cele istotne społecznie i biorą odpowiedzialność za wspólnotę lokalną. Rozkwit tego nurtu w USA przypadł na moment kryzysu finansowego i pogorszenie finansowej sytuacji instytucji kultury. W obliczu problemów muzea zmuszone są do zróżnicowania działań i poszerzania grona klientów, jeśli chcą przetrwać. Miejmy nadzieję, że nie stoi za tym jedynie chęć zachowania okazałych gmachów, wielkich kolekcji i tysięcy miejsc pracy, ale przekonanie o istotnej misji społecznej i zadaniach muzeów. Jednym z nich jest wspieranie udziału obywateli w lokalnych sprawach.\n(1) Ten i kolejne cytaty pochodzą z wywiadów przeprowadzonych przez autorkę w listopadzie 2013 r. Tłumaczenie własne.\n(2) Badania instytucji kultury i sztuki oraz uczestnictwa ludzi w kulturze prowadzi National Endowment for the Arts. Odwołuję się m.in. do danych z raportu How a Nation Engages with Art. Highlights from the 2012 survey of public participation in the arts z 2013 roku.\n(3) Peter Vergo, The New Museology, Reaktion Books, Londyn 1989.\nJennifer Barrett, Museums and the Public Sphere, Wiley-Blackwell, Chichester 2011.\nPierre Bourdieu, Alain Darbel, Dominique Schnapper, The Love of Art. European Art Museums and their Public, Stanford University Press, Stanford, CA (1990).\nGordon Fyfe, Max Ross, Decoding the visitor’s gaze: Rethinking museum visiting. [w:] Sharon Macdonald, Gordon Fyfe (red.), Theorizing Museums, Blackwell Publishers, Oxford, Cambridge, ss 127-150.\nNeil Kotler, Philip Kotler, Can Museums be All Things to All People?: Missions, Goals, and Marketing’s Role, [w:] Museum Management and Curatorship, 2000, 8 (3), ss 271-287.\nNick Prior, A question of Perception: Bourdieu, art and the postmodern, [w:] The British Journal of Sociology, 6 (1), ss 123-139.\nElżbieta Psyk-Piotrowska, Kapitał społeczny. Partycypacja obywatelska. Rozwój lokalny, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2009.\nCarolyn Steel, Hungry City: How Food Shapes our Lives, Random House, London 2008.\nPiotr Sztompka, Zaufanie. Fundament społeczeństwa, Społeczny Instytut Wydwniczy Znak, Kraków 2007.\nNina Simon, The Participatory Museum, Museum2.0, Santa Cruz 2010\nPeter Vergo, The New Museology, Reaktion Books, Londyn 1989\nVera Zolberg, Constructing a Sociology of the Arts, Cambridge University Press, Nowy Jork 1990.\nPartycypacja. Przewodnik Krytyki Politycznej, red. zbiorowa, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2012.\nHow a Nation Engages with Art. Highlights from the 2012 survey of public participation in the arts, National Endowment for the Arts, Washington 2013\nmagdalena kubecka – antropolożka, animatorka i badaczka kultury, pisze doktorat o rozwoju kultury w średnich miastach w Polsce. Członkini Sieci Młodych Europejskiego Parlamentu Kultury. Obecnie uczestniczy w międzynarodowych badaniach kultury miejskiej prowadzonych na University of Chicago. magdakubecka@gmail.com\nmagdalena kubeckaotwartość i partycypacja\nPingback: Muzea | wieści zamorskie\no! koreański stół! – pierwsze zdjęcie 🙂\nPingback: Kuchnia i polityka miejska |


E-podpis a faktura VAT RR\nE-podpis a faktura VAT RR – jakie powiązanie mają ze sobą te dwa pojęcia? Faktura VAT RR może zostać wystawiania w formie elektronicznej. Wymagana jest zgoda dostawcy towarów i usług na tę formę sporządzenia oraz wysłania dokumentu potwierdzającego zakup płodów rolnych przez przedsiębiorcę zgłoszonego do VAT.\nPrawidłowo sporządzona faktura VAT RR w formie elektronicznej musi zostać opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym w celu potwierdzenia tożsamości wystawiającego fakturę. Warto zaznaczyć, że jeżeli na fakturze nie będzie e-podpisu z certyfikatem to może dokument zostać uznany za nieważny.\nNie wszyscy przedsiębiorcy posiadają e-podpis. Jego wyrobienie przynosi wiele korzyści. Jeżeli są Państwo zainteresowanie wyrobieniem oraz aktywacją własnego podpisu elektronicznego to zapraszamy do współpracy z naszym biurem. Oferujemy solidną pomoc oraz doradztwo w wyborze najkorzystniejszego wariantu zestawu do e-podpisu oraz pomoc w aktywacji.\nUmowy cywilno-prawne podpisane e-podpisem


Radni Warszawy chcą utworzenia dziennego domu wsparcia dla powstańców - Polityka i Społeczeństwo\nRadni Warszawy chcą utworzenia dziennego domu wsparcia dla powstańców\nPAP/MIW • 19 października 2017 - 14:43\nObchody rocznicy Powstania Warszawskiego w roku 2015. (fot. www.um.warszawa.pl / R/ Motyl)\nRada Warszawy chce, by prezydent stolicy podjęła działania zmierzające do utworzenia dziennego domu wsparcia dla powstańców warszawskich. Dom - jak wskazano - mógłby powstać przy ul. Hrubieszowskiej w dawnych budynkach fabrycznych.\n• Stołeczni radni jednogłośnie przyjęli w czwartek stanowisko, w którym zwracają się do prezydent miasta Hanny Gronkiewicz-Waltz o podjęcie działań zmierzających do utworzenia opiekuńczej placówki dziennej, w której powstańcy warszawscy otrzymaliby wsparcie.\n• Dom wsparcia dla powstańców warszawskich miałby znajdować się w odległości ok. 150 metrów znajduje się również Muzeum Powstania Warszawskiego.\n• Koszt adaptacji szacowany jest na ok. pięć milionów zł.\nNa czwartkowej (19.10) konferencji prasowej przewodnicząca Rady Warszawy Ewa Malinowska-Grupińska ogłosiła wsparcie radnych dla pomysłu.\nBurmistrz dzielnicy Wola Krzysztof Strzałkowski powiedział, że budynek przy Hrubieszowskiej 9 ze względów technicznych od ponad 10 lat nie był używany.\n- Zrobiliśmy drobiazgową ekspertyzę techniczną, z której wynikało, że wymaga on nakładów ok. pięciu milionów złotych - powiedział\nJeden z inicjatorów przedsięwzięcia Janusz Owsiany ze stowarzyszenia Monopol Warszawski poinformował, że obecnie swoją pomoc zadeklarowało 18 wolontariuszy z Towarzystwa Przyjaciół Warszawy, a wśród nich m.in. restauratorzy czy rzemieślnicy, pomagać będą również harcerze.


Wolsztyńscy leśnicy na 21 Dożynkach Wielkopolskich - Aktuelles - Nadleśnictwo Wolsztyn - Lasy Państwowe\nWolsztyńscy leśnicy na 21 Dożynkach Wiel...\n28.08.2019 | Paulina Włodarczyk\nW ubiegłą niedzielę, 25 sierpnia 2019 r., w Siedlcu odbyły się „21. Wojewódzko-Archidiecezjalne Dożynki Wielkopolskie”. Imprezę, którą współorganizowały trzy instytucje – Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego, Starostwo Powiatowe w Wolsztynie i Urząd Gminy w Siedlcu rozpoczęto otwarciem wystawy rolniczej o godz. 12:00, następnie mszę świętą dziękczynną celebrował Ksiądz Abp Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański. W dożynkach wzięli udział przedstawiciele administracji rządowej, samorządowcy z całego regionu, przedstawiciele Sejmiku Województwa Wielkopolskiego oraz instytucji zaangażowanych w rozwój rolnictwa, jak i przedstawiciele służb mundurowych czy duchowieństwa.\nNadleśnictwo Wolsztyn znalazło się pośród 50 wystawców i zaprezentowało swoją Leśną Osadę, gdzie najmłodsi mogli sprawdzić swoją wiedzę przyrodniczą w quizach i zagadkach, a dorośli zasięgnąć informacji o okolicznych lasach. Obrzęd dożynkowy zaprezentował Zespołu Pieśni i Tańca „Łany” Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, a zwieńczeniem święta planów był koncert zespołu Golec uOrkiestra


Droga ślepców - Marek Dryjer - eBook - Księgarnia Internetowa PWN\nTak znane internetowe serwisy literackie pisały o książce Droga ślepców: „Droga ślepców składa się ze znakomitych fragmentów, prosta narracja dobrze oddaje charakter utworu, podkreślony przez wiarygodne rozmowy bohaterów, które później przekształcają się w monolog jednej już tylko osoby. Tą osobą jest chłopiec, też narrator, ostatecznie autor, także każdy z nas. Książka zaskakuje swoją innowacyjnością, celowe skracanie dialogów znakomicie oddaje charakter utworu. Autor nie pomaga czytelnikowi, nie podpowiada mu i nie tłumaczy każdego słowa, czy też gestu, pozwala naszej wyobraźni wypracować swój własny klimat. Dlatego jest to wersja minimalistyczna, porównywana do streszczenia, ale jakże jednocześnie prawdziwa. Nie zapominajmy o tym, że świat właśnie dogorywa. Język, którym posługuje się autor, jest bardzo prosty, dlatego uderza w nas od samego początku. Pisarz celowo używa tego typu zdań, prostych określeń, czasami wręcz nawet banalnych zwrotów, które okresowo przekształcają się jednak w liryczne metafory, dodajmy, że dobrze wkomponowane w treść utworu.” Trzynasty Schron „Nadzieja w tej książce jest najważniejsza. Pozwala wydobyć największe pokłady wiary i dodaje sił. Mordercza walka zostaje w końcu nagrodzona, choć po drodze wymaga ofiar. W finale książka wyjaśnia przyczyny „śmierci klinicznej” naszego świata oraz daje także nadzieję na przyszłość. Czy dobro zatryumfuje a wiara i nadzieja ostatecznie zwyciężą? Czy ci niestrudzeni piechurzy odzwierciedlający przecież nas samych, odnajdą wreszcie tę właściwą drogę do wybawienia? A słońce, które na długie lata także zasnęło, czy na nowo zaświeci pełnym blaskiem? Wiele pytań i tyle samo odpowiedzi i ta niekończąca się wciąż droga. Droga ślepców. Wyniszczający marsz w poszukiwaniu zarówno siebie jak i życia oraz utraconego na długie lata człowieczeństwa. Pamiętajmy o tym, że ta historia może się wydarzyć naprawdę. Oby jednak okazała się tylko i wyłącznie literacką fikcją, bo świat, który prawie nagle umarł, dostał jeszcze jedną szansę. Nie zmarnujmy jej…” Granice.pl „Droga ślepców ma kilka mocnych stron. Od początku wiemy, że na świecie wydarzyło się coś strasznego, ale aby dowiedzieć się, co to było, będziemy musieli trochę poczekać. Od czasu do czasu dostajemy jakąś wskazówkę, ale nie brakuje również fałszywych tropów. Dzięki temu, to pytanie towarzyszy nam przez całą lekturę i ciągle wypływa na wierzch. Intryguje. Kolejną zaletą jest kreacja świata. Bardzo sugestywna, nieprzyjazna i niebezpieczna. Nie ma co jeść, nie ma co pić, wszystkiego trzeba pilnować i na wszystko uważać. Największym wrogiem człowieka jest drugi człowiek. Tutaj niewielu wyciągnie do ciebie rękę, ale z chęcią zabiorą twój dobytek, a i nie zawahają się wykroić, co lepszych kąsków. Autor potrafi dobrze zbudować napięcie. W książce znajdziemy kilka scen, które potrafią sprawić by czytelnik, poczuł się nieswojo. Co ciekawe, większość tych scen związanych jest z zagrożeniem, które czyha na naszych bohaterów ze strony innych ludzi. Choć może to już nie byli ludzie.” Bramy Grozy Książka Droga ślepców została zakwalifikowana do Nagrody Literackiej Europy Środkowej Angelus 2011 dla książek wydanych w 2010 r.\n? Pierwsza w powojennej historiografii monografia Polskiej Partii Robotniczej – ekspozytury Stalina w okupowanej Polsce. ? Agenturalne powiązania z Moskwą, szkolenie i ścisła współpraca czołowych działaczy PPR z NKWD. ? Mafijne metody, pol...\nDroga krzyżowa Jezusa trwa nie tylko w życiu Kościoła – trwa w życiu każdego człowieka, nawet jeśli nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę. Medytacje Drogi Krzyżowej służą wzmocnieniu tego związku między Jego drogą a naszymi drogami. Są pożyteczne...


Aneta Krasińska - blog autorski poświęcony literaturze, w tym twórczości własnej.: LUDZIE (LISTY) PISZĄ\nOstatnio tyle się mówi o tym, że tradycja pisania zanika i nikt już nie wysyła kartek z życzeniami świątecznymi. Jakież było moje zdziwienie, gdy wysłane przeze mnie kartki dotarły do adresatów dopiero po świętach.\nW ferworze zajęć i przedświątecznych przygotowań trochę (przyznam szczerze) zapomniałam o zbliżającym się terminie i dopiero w ostatnim tygodniu zabrałam się za wypisywanie życzeń. Wiedziona przekonaniem, że niewiele osób śle kartki, bo przecież łatwiej i szybciej kliknąć ikonkę i wysłać życzenia jednym SMS - em do setki odbiorców. Fakt, gdyby zrobić to w tradycyjny sposób, można by splajtować. Poczta każe sobie naprawdę słono płacić za przesyłki, a obawa, że nie dotrą do adresata, wciąż pozostaje.\nDwa czynne okienka, więc nadzieja, że szybko załatwię sprawę pojawiła się i owszem, ale równie szybko zgasła, gdy przeliczyłam, ile osób czeka, dzierżąc w dłoniach po kilkanaście kopert. O losie... Dlaczego nagle aż tyle osób zaczęło wysyłać życzenia? Pierwsza myśl: może nie mają telefonów albo zawiesili im konto na Facebooku... Ale średnia wieku osób stojących w kolejce wcale nie świadczyła o tym, że mogą mieć problem z obsługa telefonu czy komputera. Czyżby jednak była nadzieja i powracamy do tradycji, gdy kolorowe kartki z życzeniami przez kolejne miesiące zdobiły komody? A może to przykład buntu społeczeństwa przeciwko tak wysokim cenom przesyłek i próba udowodnienia, że to przetrzymamy, bo co nas nie zabije... A może to tylko moda i wkrótce przeminie?\nOby nie... Najważniejsze, że moje kartki dotarły do adresatów, którzy okazali się bardzo wyrozumiali. Pozdrawiam dziewczyny :)\nAnna Sakowicz 5 stycznia 2018 18:18\nHi, hi :) Ten bunt mi się spodobał. Pewnie, że to przetrwamy i nie damy się. :) :)\nAneta Krasińska - PROFIL AUTORSKI 5 stycznia 2018 21:31\nI taką właśnie mam nadzieję :)


Luboń – PHI Nieruchomości\nOsada za lasem w Chwałkówku\nApartamenty nad Wartą w Luboniu\nPoznań Sołacz, ul. Nad Wierzbakiem 12A\nSzczepankowo / Poznań – ul. Gościnna\nSwarzędz Centrum, ul. Kilińskiego 36 i 36A\nGotowe piękne DOMY BLIŹNIAKI w Chwałkówku (gm. Łubowo / koło Gniezna)\nKomorniki, ul. Polna 65\nDziałki budowlane w Chwałkówku – 20 min od Poznania i 10 min od Gniezna\nDobrzykowice koło Wrocławia\nKrzywa Góra 25 km od Opola – Domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej oraz działki budowlane!\n+48 661 013 511\nOferta dla klientów poszukujących mieszkania w atrakcyjnej cenie i z dobrym dostępem do infrastruktury miejskiej, przy jednoczesnej bliskości terenów zielonych. Nieopodal znajduje się Wielkopolski Park Narodowy.\nZamieszkaj lub zainwestuj\nOsada za Lasem w Chwałkówku (gmina Łubowo / powiat gnieźnieński), to harmonijnie zaprojektowane osiedle 11 domów wolnostojących w zabudowie bliźniaczej (I etap). Domy o powierzchniach użytkowych od 122 m2 do 137 m2, będą posiadały salon z aneksem, 3 pokoje, 2 łazienki, przestronny ogród, taras oraz garaż. Domy parterowe, zaprojektowane w nowoczesny sposób, zostaną\n0 122 m2 - 137m2Powierzchnia\nZamieszkaj w zrewitalizowanej kamienicy w sercu miasta!\nInwestycja w Swarzędzu to dwie wyjątkowe kamienice znajdujące się w samym sercu tego miasta. Budynki poddano rewitalizacji, która przeprowadzona została z dbałością o najmniejsze detale oraz jakość wykończenia, aby zadowolić najbardziej wymagających Klientów.\nKameralna lokalizacja przy ul. Kilińskiego 36, umożliwi mieszkańcom tej inwestycji korzystanie ze wszystkich wygód życia w centrum miasta przy jednoczesnym zaznaniu spokoju we własnym zaciszu domowym.\n9 33 m2 -54 m2Powierzchnia\nInwestycja Sołacz to 6 nowoczesnych apartamentów w prestiżowej dzielnicy Poznania. Mieszkania o wysokiej jakości wykończenia zadowolą nawet najbardziej wymagających Klientów.\nWyjątkowa lokalizacja w pobliżu centrum Poznania, przy ul. Nad Wierzbakiem, zapewni mieszkańcom niezwykłą wygodę, a bezpośrednie sąsiedztwo pięknego Parku Sołackiego, możliwość wypoczynku i rekreacji.\n6 50 m2 -96 m2Powierzchnia\nNasza inwestycja we Chwałkówku to osiedle w zabudowie bliźniaczej, wykończone w nowoczesny sposób, z użyciem najlepszej jakości materiałów. Każdy z lokali posiada własny ogród oraz miejsca postojowe.\nBliskość trasy S5 gwarantuje komfort dojazdu zarówno do Gniezna, jak i do Poznania.\nWłasny dom z ogrodem za cenę mieszkania? Sprawdź naszą inwestycję we Chwałkówku!\nSpółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,5000 ha, położonej w miejscowości Komorniki przy ul. Polnej 65, bezpośrednio sąsiadującej z granicą miasta Poznania.\nZgodnie z opracowaną już koncepcją zabudowy, na przedmiotowym terenie wybudowane zostaną 2 budynki mieszkalne wielorodzinne (3 kondygnacje), z podziemną halą garażową (89 miejsc postojowych) o planowanej łącznej powierzchni użytkowej mieszkalnej 2.568 m2 (50 lokali mieszkalnych).\nInwestycja zlokalizowana w otoczeniu niskich budynków mieszkalnych wielorodzinnych.\n0 2.568 m2Powierzchnia\nSpółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,4700 ha, położonej w miejscowości Dobrzykowice, gmina Czernica, w odległości ok. 13 km od centrum Wrocławia.\nDla przedmiotowego terenu został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (Uchwała gminy Czernica nr XXVI/251/2013, z dnia 24.05.2013 r.). Zgodnie z zapisami planu, teren nieruchomości będący własnością Spółki przeznaczony jest jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczony na rysunku planu symbolem 1MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej.\nSpółka jest właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni ponad 16,2 ha, położonej we wsi Krzywa Góra, gmina Pokój, powiat namysłowski, w odległości 25 km od centrum Opola.\nAktualnie opracowywana jest koncepcja zagospodarowania terenu dla naszej inwestycji – domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej. Planowany termin rozpoczęcia realizacji I etapu inwestycji to II kwartał 2020 r.\n0 800 m2 - 900 m2Powierzchnia\nPolecamy na sprzedaż bardzo atrakcyjne działki budowlane położone w miejscowości Chwałkówko, gmina Łubowo, w odległości 2/3 drogi z Poznania do Gniezna.\nBliskość drogi ekspresowej S5 gwarantuje szybki dojazd zarówno do Poznania (ok. 25 min.), jak i do Gniezna (ok. 10 min.).\nDziałki położone w cichej i spokojnej okolicy przy samym lesie.\nLokalizacja nieruchomości Wszystkie Chwałkówko Dobrzykowice Komorniki ul. Polna 65 Krzywa Góra Luboń Poznań Sołacz, ul. Nad Wierzbakiem 12A Swarzędz Centrum, ul. Kilińskiego 36\nTyp nieruchomości Wszystkie Na sprzedaż\nTyp Wszystkie Dom Działka Mieszkanie\nIlość pokoi Wszystkie 1 2 3 4 5\nmin. Ilość pokoi Wszystkie 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 191 192 193 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 204 205 206 207 208 209 210 211 212 213 214 215 216 217 218 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228\nCena 0 zł - 195,534 zł\nPowierzchnia m2 - m2\nSortuj przez: Najtańsze Najdroższe Najnowsze NAjstarsze Nazwa Rosnąco Nazwa malejąco\n56 lokali mieszkalnych w bliskim sąsiedztwie miasta Poznania\n12 kondygnacyjny wieżowiec nad samą Wartą!\n83 0 m2\nLUBOŃ TOWER – 12 kondygnacyjny wieżowiec nad samą Wartą!\nkom: 661 013 511\nCopyright © 2018 PHI Nieruchomości S.A.\nTa strona korzysta z plików cookie. Akceptuję Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej kliknij tutaj: Czytaj więcej


Lokal usługowy na sprzedaż, Kwidzyński Kwidzyn Centrum, 1 346 880 PLN, 561,2 m2, domy-34830128 | Domy.pl\nPowierzchnia: 561,2 m² Cena: 1 346 880 PLN\nData dodania: 03-03-2017 Data aktualizacji: 16-03-2018\nCena: 1 346 880 PLN\nCena za m²: 2400 PLN/m²\nPowierzchnia komercyjna: 561,2 m²\nPowierzchnia użytkowa: 561,2 m²\nKwidzyn, centrum, lokal, obiekt, sprzedaż.\nNa sprzedaż lokale usługowohandlowe o powierzchni ogólnej 561,2 m2 zlokalizowane w nowoczesnym, reprezentatywnym biurowcu o wysokim standardzie wykończenia. Lokale mieszczą się na parterze oraz w części piwnicznej. Nieruchomość atrakcyjnie położona w samym centrum miasta. Lokale można przeznaczyć pod wynajem. Znakomita inwestycja bez ponoszenia dodatkowych nakładów, zapewniająca wysoki dochód, z szybkim zwrotem zainwestowanego kapitału. Obiekt znajduje się blisko nowo powstałej galerii LIWA.\nBudynek stanowią dwa korpusy zestawione łącznikiem usytuowanym w centralnej części. W łączniku znajduje się klatka schodowa, która prowadzi do pomieszczeń w piwnicy. Parter przeznaczono na jeden duży lokal użytkowy, dostępny od trzech stron: zachodniej, południowej i północnej. W części południowej zachodniego korpusu zaprojektowano pomieszczenia rozładunkowe, połączone schodami z magazynami i pomieszczeniem socjalnym w piwnicy.\npowierzchnia piwnicy 266,80 m2 (sala ekspozycyjna 111,9 m2; magazyn 83,5 m2; klatka schodowa 15,8 m2; pomieszczenie pomocnicze 11,4 m2; kotłownia 4,6 m2; przedsionek WC 1,7 m2; WC 4,6 m2; komunikacja 36,4 m2);\npowierzchnia parteru 294,40 m2 (sala ekspozycyjna 111,9 m2; komunikacja 40 m2; klatka schodowa 15,8 m2; sala ekspozycyjna 95,2 m2; przedsionek 2,5 m2; WC 2,3 m2; przedsionek WC 2,2 m2; pomieszczenie pomocnicze 4,0 m2; przyjmowanie towaru 13,5 m2; schody 8, 0 m2).\nNa parterze duże okna witrynowe. Wejście bezpośrednio z ulicy. Bardzo reprezentatywne pomieszczenia.\nKonstrukcja budynku: fundamenty z betonu zbrojonego, ściany fundamentowe z bloczków betonowych, elementy konstrukcyjne i schody z betonu zbrojonego, ściany zewnętrzne z bloczków gazobetonowych na zaprawie cementowej, stropy Żerańskie, ścianki działowe z cegły dziurawki, kominy wentylacyjne z cegły pełnej. Elewacje zewnętrzne pokryte kasetonami z blachy powlekanej. Stolarka drzwiowa i okienna zewnętrzna aluminiowa. Dach dwuspadowy, drewniany, krokwiowojętkowy, izolowany, pokryty blachą ocynkowaną. Wykończenie wewnętrzne: pomieszczenia suche\ngładź gipsowa, podłogi pokryte płytkami granitowymi polerowanymi, schody pokryte płytami granitowymi, pomieszczenia mokrepłytki ceramiczne, podłogi pokryte terakotą.\nCentralne ogrzewanie i ciepła woda użytkowa z pieca gazowego umieszczonego w piwnicy. Ogrzewanie piwnicy i parteru umieszczone w podłodze. Nieruchomość posiada dostęp do sieci elektrycznej, wodnej, gazowej, kanalizacyjni sanitarnej i deszczowej oraz teleinformatycznej.\nIdealna propozycja dla osób które szukają pomysłu na inwestycję z ogromnymi możliwościami. Oferta godna uwagi.\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 18 Komercyjne na sprzedaż: Kwidzyński Kwidzyn Centrum\nNumer ogłoszenia: domy-34830128 Link do ogłoszenia:\nNajbliższy port lotniczy (Lotnisko sportowe Lisie Kąty) położone jest w odległości 24 km od nieruchomości. Dworzec autobusowy Dworzec PKS zlokalizowany jest 34 km od nieruchomości, natomiast stacja PKP Jarosty znajduje się w odległości 258 km.\nZaletą nieruchomości jest dostęp do usług: Najbliższy bankomat BPS znajduje się w odległości 25 m od nieruchomości. Inne bankomaty w okolicy to ING Bank Śląski S.A. i Bank Millennium oddalone o 50 m. W najbliższej okolicy znajduje się Matras-Księgarnie w odległości 50 m oraz Gabinet Weterynaryjny w odległości 425 m. 100 m to dystans, który dzieli nieruchomość od urzędu pocztowego Paczkomat InPost KWD894, natomiast posterynek policji Komenda Powiatowa Policji zlokalizowana jest w odległości 275 m\nObiekty kulturalne w okolicy to między innymi Kino-Teatr w odległości 625 m, Muzeum Zamkowe w odległości 700 m i Kino-Teatr w odległości 625 m. Liczne obiekty sportowe oraz tereny zielone stanowią o wyjątkowości okolicy: Kryta pływalnia KCSiR w odległości 900 m i Stadion KOP Rodło Kwidzyn w odległości 1,4 km.\nInteresuje mnie oferta numer 34830128 - Komercyjne na sprzedaż, Kwidzyński, Kwidzyn, Centrum, powierzchnia: 561,2 m², cena: 1 346 880 PLN. Proszę o kontakt.


Modyfikacje, wtyczki, pluginy, dodatki KODI - Artykuły: Teclast A10S - tablet 10,1'' z Androidem\nTeclast A10S - tablet 10,1'' z Androidem\nNa co dzień używam Kodi na telewizorze poprzez niewielkie urządzenia pokroju Android-Box czy MiniPC z system Windows na pokładzie. Zdarzają się jednak sytuacje, w których nie mogę zabrać laptopa a chciałbym obejrzeć jakiś film mobilnie. Smartphone zawsze jest pod ręką, ale wielkość ekranu nie pozwala cieszyć się seansem. W pociągu czy jako pasażer samochodu - są miejsca gdzie można dość komfortowo uzupełnić braki w ostatnim sezonie ulubionego serialu.\nW tej recenzji sprawdzę, jak z multimediami radzi sobie Teclast A10S - tablet z niższej półki cenowej. Parametry sprzętowe na pierwszy rzut oka nie zachwycają, ponieważ tablet posiada tylko 2 GB RAM i nienajświeższy już procesor MTK8163, który posiada 4 rdzenie o prędkością do 1,3 GHz. Ważniejsze jest jednak to, że mamy ekran w technologi IPS o przekątnej 10,1'' i rozdzielczości 1920x1200 px, czyli trochę ponad Full HD. Całość działa na systemie Android 7.0. Firma Teclast nie jest dobrze znana w Polsce, ale sam tablet warto sprawdzić chociażby ze względu na cenę, która obecnie wynosi mniej więcej 420 zł. Tablet miał swoją premierę pod koniec marca 2018 roku.\nSpecyfikacja Teclast A10S\nTyp matrycy: IPS, dotykowy ekran z 10 punktami nacisku\nProcesor: MTK 8163 (QuadCore 1,5 GHz, 64 bit, ARM Cortex-A53)\nMiesce na dane: 32 GB eMMC\nSlot na kartę pamięci: MicroSD (do 128 GB)\nAparat: 5,0 MP (tył, przysłona f/2.4, wideo do 720p@30fps), 2,0 MP (przód)\nPojemność baterii: 6000 mAh, litowo-jonowa, wbudowana, wsparcie szybkiego ładowania - do 3 godzin\nWiFi: 802.11 b/g/n dwupasmowy 2,4 / 5,0 Ghz\nZasilanie: 100-240V 5V A2\nMateriał tylnej części obudowy: alumninum\nWymiary obudowy: 24 x 17 x 0,95 cm\nWaga urządzenia: 1,0 kg\nZawartość opakowania: tablet Teclast A10S, folia ochronna ekranu (zamontowana), kabel USB-MicroUSB, instrukcja w języku angielskim/\nOpakowanie prezentuje się bardzo ładnie. Kartonowe pudło w większości białe z pomarańczowym logiem producenta. Całość zapakowano dodatkowo w dmuchany ponton, który bardzo dobrze zabezpiecza pudło.\nW środku znajduje się jedynie tablet, instrukcja obsługi w języku angielskim i kabel USB do ładowania.\nSzkoda trochę, że brakuje ładowarki w zestawie. Tablet wspiera technologię szybkiego ładowania i zapewne nie wszyscy nowi nabywcy dysponują taką ładowarką pod ręką. Brak zasilacza można tłumaczyć chyba tylko chęcią producenta do zmniejszenia ceny całego urządzenia.\nTył urządzenia wykonany jest z metalu, producent podaje, że jest to aluminium.\nPrzód w całości pokryty jest szkłem. Po rozpakowaniu widoczne są dwie folie ochronne - transportowa (do zerwania) oraz standardowa (zabepieczająca ekran). Nie znajdziemy pod ekranem fizycznych przycisków - zastąpione są wirtualnymi, które wyświetlane są przez system Android na dołu ekranu.\nMamy oczywiście standardowe guziki blokady i sterowania głośnością, które umieszczono na górnej krawędzi, po prawej stronie.\nTablet wyposażono w wyświetlach o przekątnej 10,1 cala. Rozdzielczość tak dużego ekranu jest dla mnie dość duża, wynosi 1920x1200 pikseli.\nCo daje gęstość na poziomie 212 DPI. Matryca wykonana jest w technologii IPS, ma dobrą jasność i ładnie odzwierciedla kolory. Zwykle w pomieszczeniu wystarcza ustawienie na poziomie 60%. Kąty widzenia ekranu są bardzo dobre i przy nawet sporym pochyleniu kolory są wciąż wyraziste.\nTablet nieużywany przez kilka sekund wygasza chwilowo podświetlenie ekranu, następnie gasi całkowicie wyświetlacz w celu oszczędzenia energii.\nTeclast działa na systemie operacyjnym Android 7.0 Nougat. Do dyspozycji mamy wiele języków, w tym polski. Brak tu nakładki producenta na launcher, pulpit jest klasyczny, ale możemy zainstalować dowolną aplikację ze sklepu Google Play, która zastąpi wygląd całego interfejsu głównego.\nSystem nie jest przeładowany przez dodatkowe aplikacje - producent umieścił tylko kilka podstawowych. Mamy chociażby Teclast OTA, który pozwala na zdalne aktualizacje.\nMenu ustawień też jest standardowe. Z dodatkowych ustawień warto wymienić dodatkowe tryby wyświetlania obrazu: czarno biały tryb do czytania, inny nie męczący wzroku (z filtrem niebieskiego) czy inne z kontrolą kolorów i kontrastu.\nBardzo przydatna jest funkcja podzielonego ekranu w trybie pionowym. Można podzielić ekran pomiędzy dwie różne aplikację. Przydatne chociażby do oglądania wideo na YouTube i czytania newsów w przeglądarce internetowej. Tryb podzielonego ekranu aktywuje się poprzez wciśnięcie i przytrzymanie prawego przycisku poniżej ekranu. Działa zarówno w trybie poziomym, jak i pionowym, a proporcję wielkości poszczególej części ekranu można zmienić przesuwająć pasek oddzielający je.\nA10S posiada 2 GB RAM i 32 GB pamięci wewnętrznej z możliwością rozszerzenia o 128 GB przez kartę MicroSD.\nBez aktywnych aplikacji, sam system na starcie zużywa około 1 GB pamięci RAM. Po pierwszym uruchomieniu do dyspozycji użytkownika pozostaje około 25 GB wolnej przestrzeni dyskowej.\nSercem tabletu jest procesor MediaTek MTK8163 i procesor graficzny Mali T720, który wspiera większość obecnych kodeków wideo.\nNajważniejszą dla Nas aplikację, czyli Kodi, instaluje się teraz bezpośrednio ze sklepu Google Play. Uruchamia się w trybie pełnoekranowym. Warto na początku zmienić język na polski oraz podstawową skórkę Estuary na jej wersję dotykową - Estouchy.\nPopularne polskie wtyczki działają i nie ma też problemów z odtwarzaniam wideo lokalnego - z karty MicroSD, pendrive (podłączonego przez adapter OTG wpinany do portu micro USB). Nasza wtyczka mTV-Guide w najnowaszej wersji uruchamia się prawidłowo i dzięki temu mamy telewizję internetową w każdym miejscu naszego domu lub na wyjeździe - wszędzie tam, gdzie tylko znajdziemy punkt dostępowy WiFi.\nNie mam również problemu z graniem na Androidzie, lecz tylko gdy jesteśmy miłośnikami produkcji 2D. Gry takie jak Hill Climb Racing 2, działają bardzo fajnie i sprawiają wiele przyjemności.\nNiestety GPU nie jest na tyle wydajne, aby można był cieszyć się płynnością tytułów 3D. Dla przykładu najnowsza gra wyścigowa Asphalt 9, uruchami się w niskich ustawieniach, a liczba wyświetlanych klatek nie pozwala na komfortowe granie.\nPoniżej wynik z najpopularniejszego programu testowego Antutu dla Androida.\nTablet wyposażono w moduł Bluetooth 4.0 i dwupasmowe WiFi 2,4/5 GHz. Nie odnotowałem problemów z WiFi. Szkoda, że urządzenie nie posiada wejścia na kartę SIM, przez co brak tu także obsługi sieci komórkowych.\nWedług specyfikacji Teclast posiada baterię o pojemności aż 6000 mAh. Bateria pozwala na około 6 godzin ciągłego oglądania wideo poprzez WiFi z jasnością ustawioną na około 3/4 mocy. Jestem zadowolony z wyniku - jak na tani tablet z dużym ekranem, jest dobrze.\nNajwięcej energii pobiera oczywiście sam ekran. Po wyłączeniu go zapotrzebowanie na energię jest minimalne, więc tablet można na codzień zostawiać w trybie czuwania.\nUrządzenie wyposażono w kamerę 2-megapikselową z przodu i 5-megapikselową z tyłu. Tylko tylny aparat posiada autofokus. Aparat traktuję tylko jako dodatek - miło, że jest, ale używany jest sporadycznie tylko do rozmów na Skype czy Messanger FB.\nUstawienia aplikacji aparatu są bardzo podstawowe i pozwalają na zmianę rozdzielczości robiony zdjęć i nagrań wideo. Jakość samych zdjęć jest porównywalna z większością cenowo zbliżonych tabletów.\nA10S posiada dwa głośniki stereo wbudowane. Jakość jest przeciętna, ale wystarczająca do większości wystarcza do obejrzenia filmików w domowych warunkach.\nOsobiście korzystam jednak zwykle ze słuchawek podpiętych przez gniazdo jack. Testowałem również działanie tabletu z bezprzewodowym soundbarem. Rozwiązanie chyba najlepsze i najwygodniejsze, a wrażenia z odsłuch, znacznie lepsze.\nKilka dni spędzonych z tabletem Teclast A10S utwierdziło mnie w przekonaniu, że warto czasem zaryzykować z kupnem urządzeń od niepopularnych producentów. Za mniej niż 400 zł nie znajdę nigdzie nowego tabletu z ekranem przekątnej ponad 10 cali i rozdzielczością powyżej Full HD. Dla niektórych zagęszczenie pikseli może być zbyt małe przy tym rozmiarze, ale dla mniej jest wystarczające w tym tablecie, a dzięki temu, że mamy "tylko" 1920x1200 px, to procesor MediaTek nie dostaje czkawki, a bardzo pojemna bateria starcza na dłużej. Pamięć RAM o pojemności 2 GB wystarczy jeżeli nie planujemy uruchamiać zbyt wielu aplikacji w tle, a dostępna pojemność dysku starcza na większość moich danych. Dodatkowy film czy muzykę można przechowywać na karcie pamięci MicroSD do 128 GB, co przy obecnej ich cenie pozwala na sporą swobodę.\nOgólną jakość wykonania obudowy oceniam na duży plus. Metalowy tył i biała stylistyka przypadła mi do gustu, a tablet dość wygodnie leży w dłoniach.\nKodi działa przyzwoicie. Większość multimediów można obejrzeć lokalnie oraz strumieniować przez sieć WiFi. Brakuje mi trochę funkcji sieci komórkowej, ale dzięki udostępnianiu internetu ze smartphona, zawsze mogę włączyć dziecku jakąś bajkę z YouTube nawet w trasie.\nAndroid 7.0 nie jest może najświeższą wersją systemu, ale i tak praktycznie wszystkie aplikacje VOD są z nią kompatybilne. Udało mi się uruchomić nawet kilka gier w 2D, które również są grywalne na tym tanim tablecie.\nPolecam zabrać ten tablet w długie, nudne podróże i zapraszam na kolejne testy ciekawych urządzeń.\n- duży i czytelny ekran\n- zgrabna obudowa wykonana z aluminium\n- obsługa wielu formatów wideo i współpraca z Kodi\n- brak modułu sieci GSM/LTE\n- brak wyjścia obrazu MicroHDMI\n- słaba wydajność w grach 3D\nTablet Teclast A10S można kupić w cenie około 420-480 zł, w sklepie internetowym Gearbest.com\nDostawa pocztą rejestrowaną jest bezpłatna i trwa około 10-15 dni roboczych.\nCzęsto dostępna jest również opcja dostawy Priority Line, która pozwala uniknąć dodatkowych opłat celnych w przypadku dostawy do Europy, w tym do Polski. Polecam wybrać tę opcję dostawy.\nSklep Gearbest.com przygotował promocję dla użytkowników portalu Mods-KODI. Każdy kto zechce zakupić tablet Teclast A10S, teraz w specjalnej ofercie Flash Sale zapłaci jedynie 420 zł. Warto zaznaczyć opcję wysyłki Priority Line - w tej promocji jest również w cenie zakupu!\nPromocja jest ograniczona czasowo do 30 listopada 2018 roku.\nNapisane przez moras86 dnia listopad 12 2018 · 0 komentarzy · 916 czytań ·\n43,439,447 unikalnych wizyt


Zaprojektuj zestaw w Leśna rodzinka Baby Stars\n» Zaprojektuj zestaw w Leśna rodzinka\nZaprojektuj zestaw w Leśna rodzinka\n-Kocyk ocieplany - kocyk wykonany z bawełny, dedykowany Maluszkom w wieku od 0 do 24 miesięcy. Doskonały do wózka i łóżeczka, jako mata do zabawy, a także jako ulubiona kołderka na wszelkie wyjazdy.\n-Poduszka do spania - Mała jest doskonała do wózka i łóżeczka, do przedszkola, a przede wszystkim do przytulania\n- Rożek - cieplutki rożek delikatnie otula maleństwo dając mu poczucie bezpieczeństwa niczym w łonie matki. Kiedy maluszek troszkę podrośnie rozłożony rożek sprawdzi się jako mata do zabawy, kołderka albo przenośny przewijak. W środku wypełniony antyalergiczną, lekką, silikonową włókniną zapewniającą ciepło. Wypełnienie jest lekko usztywniane. Rożek posiada szeroki troczek do wiązania i regulacji. Rozmiar 75x75cm.\n- Motylek antywstrząsowy - zapewnia komfort podczas podróży, niweluje wstrząsy w czasie jazdy samochodem lub wózkiem. Dzięki specjalnemu wyprofilowaniu idealnie dopasowuje się zarówno do główki dziecka, jak i do fotelika samochodowego. Motylek umili każdą podróż i utuli zmęczonego Maluszka do snu. Wykonany z bawełny. Rozmiar 25x35.


Jaką lodówkę Amica chłodziarkę side-by-side w klasie energetycznej A średnią (300 - 350 litrów) w kolorze stalowym (inox) wybrać?\nStrona główna > Jaką lodówkę wybrać? > Amica > chłodziarka > side-by-side > klasa energetyczna A > średnia (300 - 350 litrów) > w kolorze stalowym (inox)\nLodówka Amica chłodziarka side-by-side klasa energetyczna A średnia (300 - 350 litrów) w kolorze stalowym (inox) to polski akcent w kuchni. Dobry akcent, bo Amica oferuje nowoczesne urządzenia, w szerokiej gamie produktów, z różnego rodzaju systemami elektronicznymi.\nLodówka Amica chłodziarka side-by-side klasa energetyczna A średnia (300 - 350 litrów) w kolorze stalowym (inox) - wybrane oferty:\nJaka lodówka Amica chłodziarka side-by-side klasa energetyczna A średnia (300 - 350 litrów) w kolorze stalowym (inox) - wybierz dla siebie\nMasz wciąż problem, jaką lodówkę wybrać? Spokojnie, pomożemy! Wybrałeś już, że jesteś zainteresowany lodówką Amica chłodziarka side-by-side klasa energetyczna A średnia (300 - 350 litrów) w kolorze stalowym (inox). Poniżej prezentujemy dalszy podział tych lodówek. Wybierz typ, jaki interesuje Cię najbardziej i przejdziesz do listy lodówek dopasowanych idealnie do Twoich potrzeb.


Salony fryzjerskie Góra oraz najbliższe okolice.\nSalony fryzjerskie w mieście Góra.\nZobacz wyniki wyszukiwania dla miejsc z kategorii Salony fryzjerskie zlokalizowanych w okolicy miasta Góra oraz jego najbliższych okolicach. Sprawdź aktualne godziny otwarcia w 2022 roku, aktualne dane kontaktowe, lokalizację oraz trasę dojazdu wraz z dodatkowymi informacjami.\nSalon Fryzjerski DANUTA - farbowanie włosów\nStabłowicka 17 - Wrocław Leśnica\nSalon Fryzjerski DANUTA zlokalizowany jest na ulicy Stabłowicka 17 w mieście Wrocław - kliknij aby zobaczyć więcej informacji na temat tego miejsca.\nZobacz więcej informacji o Salon Fryzjerski DANUTA - Wrocław (Stabłowicka 17)


Ubrania na wycieczki | Rozrywka | publicons.pl\nZaloguj się Ubrania na wycieczki\n#2014-11-12 05:21:19 Arnarra\nSkąd: Wiek: Witam ; ) Mój ukochany udaje się wnet na dłuższy wyjazd, zatem prawdopodobnie trzeba będzie uzupełnić garderobę. Muszę mu zamówić szczególnie spodnie trekkingowe, gdyż będzie chodził na różnorodne wyprawy po górskich terenach. Odrobinę mu zazdroszczę tego kapitalnego wyjazdu. Muszę mu dodatkowo zakupić kurtki. Ciekawe widziałam swego czasu w dziale online o nazwie: kurtki columbia. A co wy ostatnimi czasy wybraliście do ubrania na mroźne dni? #2014-11-12 07:03:43 przemyślid\nSkąd: Wiek: Niewątpliwie muszę się rozejrzeć za nowymi ubraniami, ponieważ aktualnie jest coraz chłodniej, a ja w ostatnim czasie nic nie zakupiłem. Mam uzbierane nieco kapusty, z tej racji nie będzie żadnego kłopotu. Sporo ubrań dojrzałem ostatnimi czasy w ulotce, gdzie był napis: kurtki puchowe marmot. Sądzę, że coś sobie wybiorę z tego. Mój znajomy także się rozgląda za cieplejszą odzieżą, z tej racji podpowiedział mi, że ostatnimi czasy spostrzegł mnóstwo najrozmaitszych ubrań w dziale online pt.: kurtki puchowe sklep.\t#2014-11-12 09:08:30 Nephren-Ka\nSkąd: Wiek: Myślę, że mam teraz wystarczającą liczbę różnorodnych rzeczy, ponieważ niedawno wybrałem ich mnóstwo w popularnej firmie Barna. Więcej wiadomości znajduje się w necie np. tu barna.pl/buty-trekkingowe-o_c_88_1.html Zwłaszcza były mi potrzebne buty, dlatego że moje stare, ogromnie się poniszczyły. Muszę powiedzieć, że ja ostatnimi czasy mam non stop kłopoty z kupnem mocnego obuwia. Ale moja laska mi oznajmiła, żebym wstukał w wyszukiwarkę frazę: palniki gazowe turystyczne, a wówczas pokażą mi się najlepsze wyroby turystyczne. #2014-11-12 10:09:51 Retronomicon\nSkąd: Wiek: Ja zamówiłem w głównej mierze przeróżne spodnie. Były mi przydatne, gdyż w tym momencie nieustannie jest chłodno. Spostrzegłem je w necie, dzięki bannerowi, gdzie znajdował się napis: spodnie trekkingowe milo. W tej chwili mogę wyruszyć na dłuższą wycieczkę, gdyż mam właściwe ubranie. Uważam, że ubranie jest bardzo ważne, bo, kiedy jest się stosownie ubranym, w owym czasie z całą pewnością się nie zachoruje. Muszę zamówić sobie także mocne buty. Niedawno nawet dojrzałem takie w dziale www o nazwie: buty trekkingowe salomon. #2014-11-12 11:47:03 Brandon\nSkąd: Wiek: Moja kobietka zamówiła jakiś czas temu spodnie trekkingowe. W tej chwili będziemy razem chodzić w góry, ponieważ wreszcie nakłoniłem ją na trekking. Swego czasu wcale ją to nie interesowało, z tej racji ją nie namawiałem. Jednak jestem szczęśliwy, że cokolwiek się zmieniło. DODAJ ODPOWIEDŹ


Kursy dla dzieci - trwają zapisy na 2017 / 2018 rok!\nTalk Easy jest niezależną szkołą językową oferującą nauczanie „No Gimmicks” czyli bez sztuczek i zbędnej otoczki. Łączymy tradycyjne metody z nowoczesnym podejściem do nauczania. Jest to jedyna szkoła Native Speakera w Tarnobrzegu. Pragniemy prowadzić zajęcia kładąc nacisk na praktyczne wykorzystanie języka używanego w sytuacjach dnia codziennego, a nie tylko monotonne powtarzanie gramatyki i naukę słownictwa.\nDzięki łączeniu różnych metod nauczania, takich jak: metoda bezpośrednia, immersja (zanurzenie) języka obcego oraz metoda komunikacji, mamy pewność, że sprostamy Waszym oczekiwaniom.\nOferujemy szeroki zakres kursów języka angielskiego, od poziomu początkującego do zaawansowanego (Common European Framework A1 - C2).\nSkupiamy się na sprawdzonych zasadach nauczania oraz innowacyjnych metodach, aby zmaksymalizować efekty indywidualnego procesu kształcenia każdego z uczniów. Niewielka ilość osób w grupie (od 3 do 9) zapewnia każdemu uczniowi uzyskanie odpowiedniej uwagi i pomocy lektora. Jednocześnie pozwala ona na ćwiczenie umiejętności językowych nie tylko z nauczycielem, ale także z resztą uczniów.\nNasza Szkoła Języków Obcych zlokalizowana jest przy „Placu Czerwonym”, w samym centrum Tarnobrzega. Stworzyliśmy tu dogodne warunki do nauki języka zarówno dla początkujących jak i dla zaawansowanych uczniów.\nZajęcia odbywają się od poniedziałku do piątku w godzinach od 6:30 - 22:00 oraz w weekendy od 7:00 - 20:00.\nZapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą na naszej stronie internetowej lub do skontaktowania się z nami drogą telefoniczną bądź mailową w celu uzyskania szczegółowych informacji. Z chęcią odpowiemy na wszystkie pytania.\n© Ian Boon Talk Easy Centrum Językowe, 2010 - 2017 | NIP: 8672218086 | REGON: 180664588