Confessions of a makeup junkie: Manicure Japoński w domu P. Shine Nail Buffer kit - czy uratuje paznokcie?\nluthienn 25 maja 2014 23:17\nWow, widać błysk :) moje paznokcie też nie wyglądają najlepiej, chyba się skuszę na taki zestaw :)\nMagdalena 13 czerwca 2014 09:24\nwarto, zwłaszcza jeśli popatrzysz na relacje cen zestaw domowy - kosmetyczka.\nNena 25 maja 2014 23:50\nFajny efekt daje, moja kiedyś ratowałam tym zestawem pazurki koleżanki :)\nMagda || Mousiexxx 26 maja 2014 10:02\nPaznokcie wyglądają bardzo ładnie i zadbanie, efekt mi się podoba.\nMarta 26 maja 2014 10:12\nRaz poszłam na japoński manicure do kosmetyczki i rzeczywiście był szał. Potem znalazłam ten zestaw i miałam zamiar go kupić, ale jakoś nigdy nie byłam tak do końca zdecydowana, w końcu o nim zapomniałam po prostu ;)\nMuszę na nowo rozważyć jego kupno, może w końcu znajdzie się u mnie.\nMagdalena 13 czerwca 2014 09:25\nmoim zdaniem warto, zwłaszcza ze to ten sam sprzęt co u kosmetyczki.\nMartyna9476 26 maja 2014 19:53\nmam pofalowaną płytkę paznokcia więc taki gadżet by mi się przydał :)\nMagdalena 13 czerwca 2014 09:26\ndziała na pofalowanie i rowki, wiec polecam ;)\nAnonimowy 27 maja 2014 00:04\nw koncu nowy wpis !:)\nMyBeauty Joy 10 czerwca 2014 23:39\nhej czy moglabym Cie prosic o podanie linka do sprawdzonej osoby u ktorej kupowalas ten zestaw ? o wiele bardziej ufam Tobie niz np opisom na aukcjii itp wiec bylabym wdzieczna za podpowiedzenie z góry bardzo dziekuje i pozdrawiam :* masz wspaniałego i interesujacego bloga :)\nMagdalena 13 czerwca 2014 09:29\nCześć, dziękuje za miłe słowa. Na allegro raczej nie natknęłam się na podróby, wiec śmiało mozesz wybierać. Kupiłam go tak dawno temu, że już nie pamiętam u kogo. Zwróć uwagę na to, czy zestaw sprzedawany jest w komplecie. Czy wygląda tak jak ten, który przedstawiłam na blogu i na pozytywne komentarze dot. sprzedawcy.\nokkej dziekuje bardzo za szybką odpowiedz ;* pozdrawiam Cie serdecznie i zycze wszystkiego co najlepsze :)\nMagdalena Michalczyk-Janas 16 stycznia 2015 07:22\nTeż zamierzam kupić, skoro sam zestaw kosztuje ok. 150 zł to cena u kosmetyczki bardzo wygórowana\nWłaśnie użyłam ferst tajm po zakupie i jestem zachwycona :)\nDałam 109 zlotych na all. Kupując zwróćcie uwagę, żeby był napis "made in japan"\nAnonimowy 28 lipca 2016 10:10\nManicure japoński w domu? Nic trudnego, wystarczy kupić zestaw ongles i samemu można sobie taki zrobić :)


Wysypisko śmieci w środku osiedla? Straż Miejska nie reaguje? Gniezno - Moje Gniezno - Portal Informacyjny Gniezna\nWysypisko śmieci w środku osiedla? Straż Miejska nie reaguje?\nDzisiaj zgłosili się do nas bezsilni mieszkańcy Osiedla Grunwaldzkiego w Gnieźnie, którzy od dłuższego czasu starają się wyegzekwować usunięcie odpadów po firmie elektrycznej, która zmieniła swoją siedzibę. Sterta urosła do kolosalnych rozmiarów. Niestety, nieuczciwy przedsiębiorca najwyraźniej za nic ma słowo dane okolicznym mieszkańcom.\nDo końca stycznia Edmund P., właściciel firmy elektrycznej, która mieściła się przy ul. Grunwaldzkiej w Gnieźnie, obiecał mieszkańcom, że usunie odpady magazynowane na osiedlu. Niestety, nie po raz pierwszy nie wywiązał się on z danego słowa. Walka z niesłownym biznesmenem trwa od roku. Kilkukrotnie prosiliśmy o interwencję Straż Miejską - mówią mieszkańcy. Niestety, byliśmy zbywani. Funkcjonariusze twierdzą, że nie idzie się skontaktować z właścicielem firmy, że są bezsilni w tej sprawie, że wysyłają pisma i na tym się kończy. Miasto najwyraźniej ma za nic nasze zdrowie. Za chwilę przy tej kupie śmieci zaczną pojawiać się szczury. Prezydent chwali się fotopułapkami do łapania osób, które wywożą śmieci w miejsca niedozwolone, wiaderkiem do grzebania w piecach, a nam tutaj wyrosło małe wysypisko i nikt nic z tym nie robi.\nZ informacji, które udało nam się uzyskać wynika, że od 1 lutego zmienił się najemca terenu, na którym składowane są odpady. Zapewne właściciel firmy elektrycznej będzie chciał w ten sposób uniknąć odpowiedzialności za pozostawiony po sobie bałagan.\nO komentarz w tej sprawie poprosiliśmy gnieźnieński magistrat. Do tematu powrócimy.\n05.02.2018 11:48— Odpowiedz na komentarz\nPorządny - masz rację. Właściciel tej posiadłości, na której znajduje się ten sklepik spożywczy powinien kosztem swojego pseudo ogrodu (, między sklepem a kioskiem z mięsem), zrobić specjalną głęboką , prostopadłą do jedni zatokę. Do tej zatoki- miejsca postojowego powinny wjeżdżać wszystkie samochody dowożące towar do sklepu spożywczego i do rzeźnika\n05.02.2018 07:54— Odpowiedz na komentarz\nNa Staszica po prawej stronie tuż za skrzyżowaniem z ulica Sikorskiego też jest prywatny sklepik, do którego dowożą towary ciężkie samochody dostawcze. I jak to robią, stają przy dwóch ciągłych pasach , przy samym przejściu dla pieszych . Albo wjeżdżają jednym kołem na chodnik zarywając go i niszcząc . I Straż Miejska miała już tą sprawę zgłaszaną wielokrotnie . I nie potrafi skutecznie zadziałać. A my mieszkańcy Gniezna musimy tylko płacić za remonty tych chodników. I jeszcze jednio . Tuż za tym sklepem na chodniku po prawej, przy samej siatce ogrodzeniowej od miesięcy leżą buteleczki po alkoholach i pełno innego bałaganu i nikt tego nie sprząta. Kto odpowiada za porządek w tym miejscu ? Właściciel sklepu czy Miasto Gniezno ?\nTo jest tak prawie przy każdym prywatnym spozywczaku . Stoją na pasach i na chodnikach. Matki z wózkami, z dziećmi, starsi piesi i wszyscy piechurzy muszą schodzić na jezdnię. Dla nich miejsca na chodnikach, w tym czasie nie ma. Straż Miejska, co robicie, gdzie jesteście, za co Wam płacimy ?????????? Prosimy o odpowiedź szefa Straży Miejskiej .\n03.02.2018 15:09— Odpowiedz na komentarz\nNierzetelnych w Straży Miejskiej trzeba wymieniać tak, jak wymienia się ministrów nieudolnych w rządzie.\n"trzeba wymieniać" to my mieszkańcy płacący podatki na tych TRUTNIÓW możemy sobie tutaj pisać 10x dziennie a oni NAS i nasze MIASTO mają w samym środku swoich 4-liter !!! Zamiast w konkursach dobierać odpowiednich ludzi,którzy podnosili by morale tej tak ważnej Instytucji Obywatelskiej,to oni cichaczem przyjmują dziadostwo pomilicyjne,które zamiast być wyrzucone dyscyplinarnie z Policji na zbity pysk,to ucieka na wcześniejsze emerytury a potem kolesie szykują im stołki do pierdzenia i kontynuowania patologii jaką uprawiali w pseudo-policji !!!! To wszystko jest chore i będzie dalej chore,dopóki społeczeństwo nie wymieni głównych ludzi zarządzających naszym MIASTEM i POWIATEM a powiązanych z podziemiem post-soviecko-korupcyjnym !!! Zobaczymy jak spisze się społeczeństwo w najbliższych wyborach ??? Jeśli znów będą mówili,że nie pójdą na wybory,bo nie ma na kogo głosować,to albo spływać z tego miasta albo dalej kisić się w tym post-sovieckim szambie a oni będą pękali ze śmiechu Z NAS i co miesiąc robili sobie defilady na cmentarzu przy ul.Witkowskiej przez pomnikiem z GWIAZDĄ BOLSZEWICKĄ !!!\n02.02.2018 10:18— Odpowiedz na komentarz\nJakie to osiedle? To Tajwan...\n02.02.2018 10:16— Odpowiedz na komentarz\nJuż od dawna straż nic nie robi aby mieszkańcom ułatwić życie.Czy oni w ogóle są potrzebni. Komendant jest typowym pijarem, tylko by się prezentował w mediach a prawdziwa robota leży.Dlatego odszedł z policji. Tam nic nie robił a tym bardziej tutaj.\n5 stycznia po południu dwa razy patrol straży jeździł po Tumskiej i nie reagował na pozostawione samochody. Samochodem jeździł strasznik Skrzypczak.Jeśli wszyscy pracują jak on to tak straz jest postrzegana.Jak można twierdzić że nic nie można.To niech się Pan zwolni Komendancie.\nPo co jesteście. W ogóle was nie widać w mieście. Nie ma pieszych patroli tylko jeżdżą samochodami a żule spożywają alkohol w dzień.A mam pytanie czy Skrzypczak zaczął wreszcie sprzątać po swoim psie przy kościele garnizonowym.\n01.02.2018 21:20— Odpowiedz na komentarz\nPanie Edmundzie ale WSTYD\n01.02.2018 20:37— Odpowiedz na komentarz\nsama Straż Miejska łamie przepisy, np. w niedzielę na ul. Tumskiej pełniąc służbę wlepiając mandaty za parkowanie w niedozwolonym miejscu nie używają sygnalizacji świetlnej sami parkując w m-cu nie przeznaczonym do tego - w takim przypadku kierowca Strażnik Miejski też łamie przepisy ruchu drogowego. na mieście omijają auta zaparkowane poza wyznaczonymi miejscami.\nStraż Miejska nie widzi, jak parkują samochody dostawcze do sklepów, mimo, że właściciele mogą wykupić miejsca tuż obok sklepów Mają też kamery. Sklepy. . Prywaciarzy nie ruszają, Nasze znane osoby ( znają ich nr lub auta. !!!) też nie. Wystarczy, że pojawi się samochód z inną rejestracja, już stoją ?! I piszą mandat. Gosc nie zdąży nawet dojść do parkomatu. Mają swoich i swoje sposoby ?\n01.02.2018 20:07— Odpowiedz na komentarz\nAle mandat za wrzucenie 1 reklamówki śmieci - dosłownie jednej, (do śmietnika przy cmentarzu) na kwotę 200zł straż miejska potrafi wystawić! Żałosne, że tu gdzie ingerencja jest konieczna ich nie ma...\n01.02.2018 19:10— Odpowiedz na komentarz\nOsiedle grunwaldzkie od zawsze jest zapomniane przez władze. Będziemy o tym pamiętać w jesiennych wyborach\n01.02.2018 18:55— Odpowiedz na komentarz\nto się nazywa rzetelne dziennikarstwo...\nMasz rację MIESZKANIEC - żadne inne media w Gnieźnie takich obrazków nie pokażą,bo przecież naraziliby się Budzikowi i nie dostaliby żadnych reklam od miasta,naraziliby się tej pseudo-Straży Miejskiej,która przez swojego milicyjnego emeryta napuściła by policję - i tak to fotki prawdy i dziadostwa mogłyby złamać karierę w Gnieźnie każdemu uczciwemu mieszkańcowi pragnącemu aby to nasze miało było normalne,aby można było tam pracować a nie tułać się po świecie czy innych miastach.\nNo ale niestety - taki mamy post-soviecki obraz naszego Gniezna opanowanego przez ludzi o socjalistycznym toku myślenia + ich dzieci resortowe,prawie wszyscy z lepkimi łapskami do publicznych pieniędzy i to przy ślepej prokuraturze !!! Dlatego inwestorzy omijają takie post-sovieckie skanseny nawet przy atrakcyjnym położeniu takiego skansenu,bo nie są durniami i dobrze wiedzą,że bez współpracy z przestępczą sitwą tego skansenu będą im nogi podkładane i ich biznesowe przedsięwzięcie nie odniesie sukcesu !!! Czas to zrozumieć MIESZKAŃCY GNIEZNA i POWIATU,bo zbliżają się wybory samorządowe !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Święta Bożego Narodzenia na świecie. Zobacz najciekawsze tradycje! - Ciekawostki - MAXXX News | RMF MAXXX\ndate_range środa, 23 grudnia 2020 (20:33)\nW każdym kraju świętowanie Bożego Narodzenia związane jest z różnymi tradycjami i obrzędami. Niektórzy zamiast opłatka dzielą się chałwą, a inni tańczą wokół choinki. Zobaczcie najciekawsze tradycje świąteczne z całego świata.\nA post shared by emily (@emiliapiro)\nlabel święta 2020 święta święta Bożego narodzenia tradycje


Legginsy termoaktywne Patagonia Capilene MW Bottoms NE - black | 8a.pl\nNie posiadamy tak dużej ilości produktu "Legginsy termoaktywne Patagonia Capilene MW Bottoms NE - black" jakiej oczekujesz.\nLegginsy termoaktywne Patagonia Capilene MW Bottoms NE sprawdzą się podczas wspinaczki i długiego trekkingu zapewniając zrównoważoną termikę wokół ciała. Dzięki zastosowanym tutaj technologiom ograniczone jest ryzyko wychłodzenia oraz przegrzania, więc wysiłek wkładany w pokonanie kolejnych metrów będzie maksymalnie wykorzystany.\nTen model posiada certyfikat bluesign® mówiący o tym, że proces produkcji odzieży musi odbywać się z dbałością o środowisko. Oznacza to, że legginsy Patagonia są w pełni ekologiczne, a ich wytworzenie nie pozostawiło szkodliwego piętna w naturze. Dzięki temu z czystym sumieniem możesz je włączyć do swojej górskiej garderoby i cieszyć się ich termiczną funkcjonalnością.\nLegginsy termoaktywne Patagonia Capilene MW Bottoms NE za sprawą grubości materiału zapewnią odpowiednią izolację, gdy założysz je pod spodnie. Dzięki temu zyskasz ochronę przed groźnym w górach wychłodzeniem, co doskonale spisze się na trekkingach i w trakcie wspinaczki. Jednak poliester tutaj wykorzystany posiada jeszcze jedną bardzo przydatną właściwość: zachowuje część z naturalnej oddychalności skóry. Oznacza to, że legginsy termoaktywne Patagonia zapewnią zrównoważoną gospodarkę termiczną organizmu. Sprawia to, że zyskasz ochronę zarówno przez wyziębieniem, jak i przegrzaniem, co niewątpliwie pozytywnie wpłynie na efektywność górskiego wysiłku. Poliester jest także szybkoschnący, więc wilgoć z materiału bardzo sprawnie odparuje do atmosfery, co przyda się w trakcie odpoczynku.\nLegginsy termoaktywne Patagonia Capilene MW Bottoms NE prócz przyjemnej oddychalności oferują także właściwości antybakteryjne nowoczesnej technologii HeiQ® Fresh Tech. Opracowano ją w szwajcarskich laboratoriach, a jej zadaniem jest ograniczenie rozwoju nieprzyjemnych zapachów. Dzięki temu z tego modelu możesz korzystać w górach nawet przez kilka dni, ciesząc się świeżością wokół ciała. Legginsy termoaktywne Patagonia opierają się na przylegającym kroju Slim Fit, który dba o naszą wygodę i maksymalną swobodę poruszania. Jak wiemy, bez tego nie ma mowy o efektywnym realizowaniu górskiej pasji. Warto wybierać odzież, która w odpowiedzi na światowy trend ekologiczny, który ogranicza nadprodukcję tworzyw sztucznych. Dlatego projektanci Patagonia zdecydowali się pozyskać zastosowany tutaj poliester z recyklingu. Dzięki temu środowisko nie jest narażone na zanieczyszczenie, a sam materiał jest w pełni wartościowy.\nLegginsy termoaktywne Patagonia Capilene MW Bottoms NE izolują i zachowują oddychalność skóry, co czyni je podstawą górskich wypraw w zimne dni.\nPatagonia Capilene MW Bottoms NE najważniejsze cechy:\nKalesony wykonane z szybkoschnącego poliestru;\nSyntetyk zachowuje część z oddychalności skóry, co ogranicza przegrzewanie;\nMateriał wykorzystany w bluzie pochodzi z recyklingu;\nKalesony posiadają certyfikat Fair Trade Certified™ oznaczający uczciwą płacę za pracę bez stosowania metod wyzyskiwania;\nKalesony wykonane w standardzie bluesign®;\nLegginsy termoaktywne Patagonia Capilene MW Bottoms NE - black - opinie klientów


Zarządzanie nieruchomościami | Nowinki w rozporządzeniach prawnych i podatkowych\nopublikowano środa, luty 20. 2019 at 12:14\nOstatnia aktualizacja środa, luty 20. 2019 at 12:14\nOdpowiednie zarządzanie nieruchomościami ma bardzo duże znaczenie z punktu widzenia możliwości wygodnego korzystania z nieruchomości. Jednocześnie odpowiednie zarządzanie nieruchomościami ma bardzo duże znaczenie z punktu widzenia komfortu korzystania z nieruchomości. Ważne jest z tego powodu decydowanie się na odpowiednie rozwiązania w zakresie realizowania zarządzania nieruchomościami w dłuższym okresie czasu.\nDecydując się na firmy oferujące zarządzanie nieruchomościami ważne jest zdecydowanie się na takie firmy, które mają odpowiednie doświadczenie na rynku. Ma to duże znaczenie szczególnie gdy wybiera się firmy do realizowania zarządzania większymi nieruchomościami, czy też większą liczbą nieruchomości. Dotyczyć to może dużych budynków firmowych czy też większej liczby budynków mieszkalnych. Wówczas ilość prac niezbędnych do regularnego wykonania przy zarządzaniu nieruchomościami jest znacznie większa. Dobrym rozwiązaniem jest z tego powodu decydowanie się na znacznie większe firmy z rynku zarządzania nieruchomościami. Wówczas można liczyć na zapewnienie sprawnej obsługi, która będzie realizowana przez odpowiednią liczbę specjalistów. Jednocześnie zarządca nieruchomości warszawa http://edyl.pl/pl/poradnik może zapewnić bardzo różny zakres usług od obsługi technicznej nieruchomości, aż po zajmowanie się dokumentację nieruchomości.\nDopasowanie zakresu usług\nDecydując się na poszczególne firmy z rynku zarządzania nieruchomościami można w poszczególnych firmach liczyć na różny zakres realizowanych usług. Warto w tym względzie decydować się na takie firmy, które mają odpowiednie możliwość zapewnienia obsługi nieruchomości. Dobrym rozwiązaniem jest wstępne określenie indywidualnych potrzeb w zakresie tego, jaki zakres obsługi jest niezbędny. Nie wszystkie firmy są w stanie zapewnić kompleksowe obsługiwanie nieruchomości. Natomiast określenie indywidualnych potrzeb w zakresie korzystania z usług zarządzania nieruchomościami pozwala na znacznie lepsze wyselekcjonowanie dostępnych na rynku ofert do potrzeb. W ten sposób może być wybrany zarządca nieruchomości warszawa, który będzie w stanie zapewnić sprawne realizowanie wszystkich, niezbędnych usług.\nGdy wybiera się firmy do zarządzania nieruchomościami szczególnie ważne jest szukanie sprawdzonych firm w przypadku, gdy firma ma zapewnić zarządzanie nieruchomościami wynajmowanymi. Wówczas sprawność obsługi nieruchomości ma duże znaczenie z punktu widzenia zadowolenia wynajmujących. Jednocześnie w budynkach firmowych to jak nieruchomość jest zarządzana może również przekładać się na wizerunek firmy. Jeśli pewne działania w nieruchomości nie są wykonane na czas wówczas można spotkać się z sytuacją, w której nieruchomość nie będzie odpowiednio zadbana. Nie bez znaczenia jest również konieczność załatwiania różnych spraw administracyjnych związanych z nieruchomościami, gdzie zajmowanie się takimi sprawami wymaga odpowiedniej ilości czasu, którym mogą nie dysponować właściciele nieruchomości. Firmy zajmujące się zarządzaniem nieruchomościami są wówczas znacznie lepszym rozwiązaniem.\nNiezbędna naprawa dachów\nWyjątkowe miejsca na wakacje


Wydział Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Śląskiego by Uniwersytet Śląski - Issuu\nBIOLOGII I OCHRONY ŚRODOWISKA •• kategoria A w ocenie parametrycznej jednostek naukowych przeprowadzanej przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, •• uprawnienia do nadawania stopnia doktora w dziedzinie nauk biologicznych w dyscyplinie biologia, biotechnologia i ochrona środowiska i doktora habilitowanego w naukach biologicznych, •• unikalne w skali światowej badania z zakresu biotechnologii eksperymentalnej; biotechnologii środowiskowej; biologii eksperymentalnej, filogenezy i rozwoju zwierząt; ekologii i ochrony środowiska, •• 25 nowoczesnych i dobrze wyposażonych laboratoriów badawczych,\n•• bardzo dobrze rozwinięta współpraca z otoczeniem społeczno-gospodarczym, •• liczne prestiżowe projekty badawcze finansowane w ramach międzynarodowych i krajowych konkursów na badania naukowe – 76 projektów w latach 2013–2016, •• stale rosnący potencjał komercjalizacyjny wyników badań prowadzonych przez pracowników Wydziału, •• ożywiona i owocna współpraca z ośrodkami naukowymi na całym świecie, •• wybitny dorobek publikacyjny kadry naukowej Wydziału; patenty, wzory użytkowe i wdrożenia, •• programy doskonalące kompetencje zawodowe oraz programy stażowe dla studentów i pracowników finansowane ze środków Unii Europejskiej, •• nauczanie spersonalizowane, indywidualna praca ze studentem w relacji uczeń-\nBIOLOGIA AKREDYTACJA Formy studiów, poziomy kształcenia i profile\tSTACJONARNE I stopnia – ogólnoakademicki II stopnia – ogólnoakademicki\n-mistrz w ramach funkcjonującego na Wydziale Centrum Tutorów.\nSPECJALNOŚCI (studia II stopnia) biologia ogólna i eksperymentalna ekologia i ochrona przyrody waloryzacja zasobów przyrody 2\nCHARAKTERYSTYKA KIERUNKU Program nauczania umożliwia zdobycie wiedzy i umiejętności w zakresie poszczególnych dyscyplin biologii, a w szczególności w zakresie: budowy, funkcji i rozwoju organizmów; różnorodności i ewolucji organizmów; biologii molekularnej i podstaw biotechnologii, biologii środowiskowej w aspekcie idei zrównoważonego rozwoju oraz etyki ochrony przyrody. Oprócz modułów stanowiących podstawę kształcenia oferowane są także liczne zajęcia do wyboru, umożliwiające indywidualizację studiów zgodnie\nPERSPEKTYWY ZAWODOWE •• polskie lub zagraniczne jednostki naukowo-badawcze, •• laboratoria stacji epidemiologiczno-sanitarnych, •• laboratoria klinik leczenia niepłodności, •• koncerny farmaceutyczne,\nz własnymi zainteresowaniami. W efekcie absolwent jest przygotowany do wykonywania prac z użyciem materiału biologicznego, obsługi aparatury badawczej, samodzielnego rozwijania własnych umiejętności zawodowych. Program uwzględnia ponadto kształcenie w zakresie języków obcych i technologii informacyjnych. Ważnym elementem studiów jest nabycie umiejętności korzystania z baz danych, środków audiowizualnych, programów komputerowych i innych narzędzi będących postawą pracy współczesnego biologa.\n•• instytucje i placówki związane z ochroną przyrody i planowaniem przestrzennym\n(służby ochrony przyrody, placówki administracyjne i firmy specjalistyczne zajmujące się ochroną przyrody, instytucje finansujące ochronę przyrody, organizacje pozarządowe), •• jednostki związane z edukacją przyrodniczą (muzea przyrodnicze, ogrody botaniczne i zoologiczne, organizacje pozarządowe itp.).\nAKREDYTACJA Formy studiów, poziomy kształcenia i profile\tSTACJONARNE I stopnia – ogólnoakademicki II stopnia – ogólnoakademicki\nSPECJALNOŚCI (studia II stopnia) biotechnologia roślin\nCHARAKTERYSTYKA KIERUNKU Program nauczania zapewnia zdobycie wiedzy w zakresie szczegółowych dyscyplin składających się na biotechnologię, w tym: biologii molekularnej, genetyki z inżynierią genetyczną, cytogenetyki, hodowli tkankowych, podstaw inżynierii bioprocesowej, analityki chemicznej, prawa, ekonomiki produkcji, zasad organizacji produkcji oraz zasad bezpieczeństwa pracy w biotechnologii. Oferowane są także liczne przedmioty do wyboru umożliwiające indywidualizację studiów zgodnie z własnymi zainteresowaniami. Ważnym elementem studiów jest również nauka korzystania z baz danych i innych narzędzi będących postawą pracy współczesnego biotechnologa. Znacząca część studiów, z uwagi na potencjał naukowy Wydziału, jest realizowana w zakresie biotechnologii roślin oraz środowiska, ze szczególnym uwzględnieniem roślin użytkowych oraz mikroorganizmów. Studentom szczególnie uzdolnionym umożliwia się studia według indywidualnego toku kształcenia pod kierunkiem opiekuna wyznaczonego przez dziekana.\nPERSPEKTYWY ZAWODOWE •• jednostki naukowo-badawcze, •• biotechnologiczne zakłady produkcyjne, •• przemysł rolniczy i spożywczy, •• stacje hodowli roślin, •• laboratoria technologii żywienia, •• instytucje ochrony środowiska, •• oczyszczalnie ścieków i gruntów, •• ośrodki przetwarzania odpadów stałych.\nSPECJALNOŚCI (studia II stopnia) monitoring i zarządzanie środowiskiem\tfizyko-chemiczne metody ochrony środowiska geoekologia\nCHARAKTERYSTYKA KIERUNKU Ochrona środowiska to jeden ze strategicznych kierunków studiów w rozwoju krajowej gospodarki ze szczególnym uwzględnieniem troski o stan naturalnego środowiska. Kierunek jest realizowany jako międzywydziałowy, z udziałem Wydziałów: Biologii i Ochrony Środowiska, Nauk o Ziemi oraz Matematyki Fizyki i Chemii. Program studiów pozwoli uzyskać rzetelną wiedzę z zakresu nauk przyrodniczych: ekologii, zagrożeń cywilizacyjnych i problemów zrównoważonego rozwoju, ochrony przyrody, różnorodności biologicznej, mikrobiologii środowiskowej, chemii, geologii i gospodarki surowcami, rekultywacji gruntów, hydrologii i gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, ocen oddziaływania na środowisko, modelowania zjawisk przyrodniczych, zagospodarowania przestrzennego, polityki ochrony środowiska oraz pozyskiwania funduszy na rzecz działań z tego zakresu. W czasie studiów magisterskich oferowane są zajęcia specjalistyczne, wyjazdy terenowe oraz praktyki zawodowe zgodne z wybraną specjalnością.\nnowoczesne metody instrumentalne 10\nPERSPEKTYWY ZAWODOWE •• instytucje ochrony przyrody i środowiska, •• urzędy, instytucje i jednostki gospodarcze współpracujące z ochroną środowiska, samorządami i organizacjami społecznymi, •• jednostki pomiaru i kontroli zanieczyszczeń środowiska, •• służby monitorujące stan środowiska, •• firmy eksperckie w zakresie ochrony środowiska, •• jednostki ochrony środowiska w przedsiębiorstwach, •• organizacje i jednostki pozarządowe, •• szkolnictwo.\nBIOLOGIA ŻYWNOŚCI I ŻYWIENIA Formy studiów, poziomy kształcenia i profile\tSTACJONARNE II stopnia – ogólnoakademicki\nCHARAKTERYSTYKA KIERUNKU Studia skierowane są głównie do absolwentów studiów I stopnia kierunków biologia, biotechnologia, dietetyka, biologia medyczna oraz kierunków pokrewnych. W trakcie kształcenia na tym kierunku student ma możliwość zdobycia aktualnej wiedzy z zakresu dietetyki i żywienia człowieka oraz zwierząt, suplementacji diet, uwarunkowań genetycznych i społecznych w aspekcie żywienia, wpływu diety na zdrowie i kondycję organizmu człowieka i zwierząt, żywności funkcjonalnej i ekologicznej, zasad konstruowania zbilansowanej i optymalnej diety dla człowieka oraz zwierząt domowych, dzikich i wolno żyjących. Student ma również możliwość doskonalenia kompetencji praktycznych i umiejętności analizy składu i oceny jakości żywności oraz nauki obsługiwania specjalistycznej aparatury pomiarowej, obsługi aparatury badawczej i/lub urządzeń technologicznych, z zachowaniem zasad prawnych i etycznych, oraz aktywnego uczestnictwa w pracy zespołowej.\nPERSPEKTYWY ZAWODOWE •• polskie lub zagraniczne jednostki naukowo-badawcze, •• laboratoria zajmujące się oceną jakości żywności, •• laboratoria stacji epidemiologiczno-sanitarnych, •• zakłady produkujące żywność dla ludzi i zwierząt, •• jednostki zajmujące się hodowlą zwierząt (na przykład ogrody zoologiczne), •• jednostki zajmujące się uprawą roślin, •• jednostki zajmujące się popularyzacją wiedzy na temat żywienia.\nBIOLOGII I OCHRONY ŚRODOWISKA ul. Jagiellońska 28 40-032 Katowice www.wbios.us.edu.pl www.katalog.us.edu.pl


Policjanci ze Stalowej Woli doprowadzili do prokuratury 41-letniego mężczyznę, podejrzanego o spowodowanie wypadku drogowego w stanie nietrzeźwości. Prokurator zastosował wobec mieszkańca powiatu stalowowolskiego policyjny dozór, poręczenie majątkowe w wysokości tysiąca złotych oraz zakaz opuszczania kraju.\nDo wypadku doszło w poniedziałek na drodze wojewódzkiej nr 854 relacji Antoniów-Annopol przed godz. 17.00 Jak wynika ze wstępnych ustaleń policjantów pracujących na miejscu wypadku, 41-letni mieszkaniec powiatu stalowowolskiego, jadący samochodem kia, najechał na tył roweru, którym jechała 43-letnia kobieta. W wyniku wypadku kierująca jednośladem doznała obrażeń i została przewieziona do stalowowolskiego szpitala. Kierujący samochodem miał 1,86 promila alkoholu w organizmie. Mężczyzna został zatrzymany w policyjnym areszcie.\nWczoraj policjanci doprowadzili 41-latka do Prokuratury Rejonowej w Stalowej Woli. Mężczyzna usłyszał zarzut. Wobec 41-letniego mieszkańca powiatu stalowowolskiego prokurator zastosował środki zapobiegawcze w postaci policyjnego dozoru, poręczenia majątkowego w wysokości tysiąca złotych oraz zakazu opuszczania kraju.\nDalsze czynności w tej sprawie prowadzi stalowowolska Policja pod nadzorem miejscowej prokuratury.\n17 Listopada 2018 17:04:35 ~Johans\nKs Janusz rozje...ł system swoim komentarzem hahaha\n16 Listopada 2018 08:19:33 e2rds\nDo Janusz. Janusz, jak piszesz coś to zastanów się co piszesz, przeczytaj co napisałeś i dopiero wyślij. Ta twoja składnia zdania i gramatyka nawet dziecku z czwartej klasy nie przystoi. A co się tyczy komentarzy to ludzie mają rację, jazda po pijanemu to bandytyzm i to poręczenie winno wynosić co najmniej 10 tys. i winien pokryć wszelkie koszty leczenia i rehabilitacji poszkodowanej ofiary.\n15 Listopada 2018 20:10:07 ~Janusz\nPo wstępnej analizie komentarzy dochodzę do wniosku że większość komentujących to zwyrodnienie zwierzęta. Oby ich drastyczne kary i wymyślne zła szatana obrócił się Przeciwko im bowiem tych ludziach jest tylko piekło i nigdy nie doznają prawdziwego szczescia\n15 Listopada 2018 17:16:19 ~dojna zmiana+\nTo chyba do allacha będziesz musiał łbem 5 razy dziennie napierdalać głąbie.\n15 Listopada 2018 14:22:35 ~milicjant\nPolicyjne państwo za taki niewinny wypadek takie restrykcje?!!\n15 Listopada 2018 13:57:21 elvis18\nSzkoda chlopa bende sie modlil aby nic munie zrobili\n15 Listopada 2018 13:42:33 ~tic\nDoprowadzili czy dowieźli?\n15 Listopada 2018 13:01:05 ~dojna zmiana+\nBandyta powinien śiedzieć a jak wolność to 500 tysi poręczenia.\n15 Listopada 2018 12:30:01 ~Anita\nA o otwarciu Leclerca nikt nic nie napisze. Jak o wielu ciekawych wydarzeniach w miescie.\n15 Listopada 2018 12:23:18 ~hart\nWow 1000zl,poreczenia tylko zachecaja do jazdy po pijaku,sto tysiecy powinno byc albo pucha do sprawy a nie takie jebanie sie z drogowymi MORDERCAMI\n15 Listopada 2018 11:53:41 bzk\nHehe szkoda go. Za jajca powiesic w środku miasta. Ku przestrodze\n15 Listopada 2018 11:45:25 elvis18\nSzkoda mi tego pana wiwm jak sie czuje ! Oby wyszedł z tego bez problemow pozdrawiam go


ChaiKola oficjalnym napojem festiwalu Pięć Smaków - Wild Grass\n13.edycja Festiwalu Pięć Smaków\nFestiwal Filmowy Pięć Smaków to warszawski przegląd filmów azjatyckich. Napoje Wild Grass zyskały miano oficjalnych napojów festiwalowych 13 edycji. Wsparliśmy zarówno sam festiwal, główne wydarzenia – w tym Galę Otwarcia, polską premierę obrazu „Smak Pho” jak i wydarzenia towarzyszące. Były to Azjatycka Noc Grozy na czas tzw. Halloween oraz Azjatycka Noc Zombie podczas samego festiwalu.\nProgram festiwalu tworzą przede wszystkim tytuły nieznane w Polsce, niedostępne w regularnej dystrybucji. Selekcja obejmuje zarówno kino autorskie, jak i wysokiej jakości filmy gatunkowe; odważne dzieła niezależnych twórców oraz komercyjne, wysokobudżetowe produkcje, które w szczególny sposób zapisały się w filmowym pejzażu Azji. Pokazom towarzyszyły liczne dyskusje i prelekcje.\nGrand Prix w konkursie Nowe Kino Azji otrzymał film „Balon” w reżyserii Pemy Tsedena. Wyróżnienie trafiło zaś do „And Your Bird Can Sing” autorstwa Sho Miyakego. Gratulacje!\nchaikolaChaiKola Supportsfestiwal filmowykino azjatyckienapoje wild grassPięć Smaków


49, Wszystko, co musisz wiedzieć o liczbie 49\nCzy myślisz, że wiesz wszystko o liczbie 49? Tutaj możesz sprawdzić swoją wiedzę na temat tej liczby i dowiedzieć się, czy są one poprawne, czy też masz jeszcze coś do powiedzenia na temat liczby 49. Nie wiesz, co może być przydatne, aby poznać cechy liczby 49? Zastanów się, ile razy używasz liczb w życiu codziennym, na pewno jest ich więcej niż myślałeś. Wiedza na temat liczby 49 pomoże Ci wykorzystać wszystko, co ta liczba może Ci zaoferować.\nOpis liczby 49\n49 jest liczbą naturalną (stąd integer, rational i real) o 2 cyfrach, która następuje po 48 i poprzedza 50.\n49 jest liczbą parzystą, ponieważ jest podzielna przez 2.\nLiczba 49 jest unikalną liczbą, z jej własnymi cechami, która z jakiegoś powodu przykuła twoją uwagę. To logiczne, używamy liczb każdego dnia, na wiele sposobów i prawie nie zdając sobie z tego sprawy, ale wiedząc więcej o liczbie 49, możesz skorzystać z tej wiedzy i być bardzo użytecznym. Jeśli będziesz czytać dalej, przedstawimy Ci wszystkie fakty, które musisz znać na temat liczby 49, zobaczysz jak wiele z nich już znałeś, ale jesteśmy pewni, że odkryjesz też kilka nowych.\njak zapisać 49 literami?\nLiczbę 49 w języku angielskim zapisuje się jako.czterdzieści dziewięć\nLiczba 49 jest wymawiana cyfra po cyfrze jako (4) cztery (9) dziewięć.\nJakie są dzielniki liczby 49?\nLiczba 49 ma 3 divisors, są one następujące:\nSuma jej dzielników, nie licząc samej liczby, wynosi 8, więc jest to liczba wadliwa a jego obfitość wynosi -41\nCzy 49 jest liczbą pierwszą?\nTak, 49 jest liczbą pierwszą, ponieważ jest podzielna tylko przez siebie i 1.\nJakie są czynniki pierwsze liczby 49?\nFaktoryzacja na czynniki pierwsze liczby 49 to:\nJaki jest pierwiastek kwadratowy z 49?\nPierwiastek kwadratowy z 49 to 7\nJaki jest kwadrat z 49?\nKwadrat z 49, czyli wynik mnożenia 49*49 to2401\nJak przekonwertować liczbę 49 na liczbę binarną?\nPrzekształcenie liczby dziesiętnej 49 na liczby binarne to110001\nJak przekonwertować 49 na liczbę ósemkową?\nLiczba dziesiętna 49 w liczbach ósemkowych to.61\nJak przekonwertować 49 na liczby szesnastkowe?\nLiczba dziesiętna 49 w systemie szesnastkowym to.31\nJaki jest logarytm naturalny lub neperowski z 49?\nLogarytm naturalny lub neperowski liczby 49 to3.8918202981106\nJaki jest logarytm podstawy 10 z 49?\nJakie są własności trygonometryczne liczby 49?\nJaki jest sinus liczby 49?\nSinus 49 radianów wynosi.-0.95375265275947\nJaki jest cosinus 49?\nKosinusem 49 radianów jest. 0.30059254374364\nJaka jest tangens 49?\nTangensem 49 radianów jest.-3.1729085521592\nNa pewno jest wiele rzeczy o liczbie 49, które już wiesz, inne odkryłeś na tej stronie. Twoja ciekawość na temat liczby 49 mówi wiele o tobie. To, że badałeś dogłębnie właściwości liczby 49 oznacza, że jesteś osobą zainteresowaną zrozumieniem swojego otoczenia. Liczby są alfabetem, za pomocą którego zapisuje się matematykę, a matematyka jest językiem wszechświata. Wiedzieć więcej o liczbie 49 to lepiej poznać wszechświat. Na tej stronie mamy dla Ciebie wiele faktów o liczbach, które, odpowiednio zastosowane, mogą pomóc Ci wykorzystać cały potencjał, jaki ma liczba 49 do wyjaśnienia tego, co nas otacza..


ostatnia aktualizacja: 2010-08-27 13:25:21\nKurator Apuchtin już nie urzędował, ale duch jego rusyfikatorskiej polityki panował jeszcze wszechwładnie w ówczesnych warszawskich gimnazjach.\nWacek powrócił pewnego dnia ze szkoły z Nowolipek z miną bardzo niewyraźną. Od słowa do słowa przyznał się rodzicom, jak to było.\nRazem z nim uczęszczał do 1-szej klasy Rosjanin, syn urzędnika, straszny zabijaka. W czasie pauzy nazwał Wacka polską świnią "ty polskaja świnja" - na co Wacek dał mu w pysk i odpalił: "a ty ruskaja świnja", /w gimnazjum nawet w rozmowach prywatnych uczniów na korytarzu, obowiązywał język rosyjski/. Dyrektor, powiadomiony o zajściu, kazał Wackowi natychmiast pakować książki i wynosić się ze szkoły.\nPo dwóch dniach, przyszedł do ojca nauczyciel tzw. "kłasnyj nastawnik", czyli wychowawca klasy i przyniósł dziennik Wacka. Czerwonym atramentem dyrektor wypisał wydalenie Wacka ze szkoły, podając jako powód: "za to czto osmielił obidiet prawosławnego malczyka".\nCo tu robić? Z tym pytaniem ojciec zwrócił się do pedagoga, którego kolor nosa wskazywał, że można z nim dojść do porozumienia. Po długim namyśle nauczyciel oświadczył, że dyrektor jest bardzo zagniewany, że lepiej z nim teraz nie rozmawiać, lecz raczej szukać sposobu załagodzenia jego gniewu, a największy wpływ na dyrektora ma jego żona, jakaś tam Natalia Pietrowna i że należałoby jej zrobić prezent. Ojciec wyraził swą gotowość i pytał co to mógłby być za prezent. Pedagog w tym miejscu przypomniał sobie, że Natalia Pietrowna nie raz wyrażała chęć posiadania gitary.\n- Doskonale, mówi ojciec, a ile taka gitara może kosztować?\n- Ja myślę, powiada pedagog, że co najmniej ze 100 rubli.\nStanęło na tym, że ojciec wręczył mu pieniądze a on miał się już zająć kupnem gitary i wręczeniem jej pani dyrektorowej.\nW umówiony dzień pedagog przyszedł i oświadczył, ze wszystko załatwione, sprawa jest na dobrej drodze. Dyrektorowa obiecała porozmawiać z mężem. Zjadł kolację, popił sobie dowoli i poszedł. Wkrótce zjawił się zawiadomić, żeby Wacek nazajutrz z rana zameldował się w gabinecie dyrektora. Dostał jeszcze na drogę butelkę angielskiej gorzkiej i chwiejnym krokiem wyszedł.\nWacek z bijącym sercem przestępował nazajutrz próg gabinetu dyrektora, zajętego pisaniem.\nPo chwili oczekiwania dyrektor rzucił mu przez ramię tylko jedno pytanie: "Talikowskij?", zaś po uzyskaniu odpowiedzi twierdzącej, nie odrywając wzroku od papierów ryknął: "stupaj w kłas" i na tym się skończyło.\nWspomnienie to charakteryzuje metody łapownictwa carskich urzędników w szkolnictwie i świadczy o ich swoistym poczuciu "odpowiedzialności" za przyjętą łapówkę. Wziął, ale zrobił. To jak gdyby legalizowało ich postępowanie.\nDziennik Wacka przechowywany był w domu naszym jako "dowód rzeczowy" apuchtinowskiej polityki szkolnej. Wiele osób pragnęło nabyć go od ojca, do swoich zbiorów.\nPodobnie zresztą działo się ze zwalnianiem od służby wojskowej. Mój szwagier Sokolewicz i brat Edmund otrzymali na komisji poborowej białe bilety, świadczące o całkowitej ich niezdolności do służby wojskowej. Taki bilet kosztował 500 rubli. Sprawę załatwiało się przez kancelarię generał-gubernatora za pośrednictwem niejakiego pana Pietuchowa. Nie było wypadku, żeby kogoś spotkał zawód, klienci pana gubernatora byli obsłużeni terminowo i zgodnie z umową.


Dania: Pierwszy przypadek zakażenia wariantem koronawirusa z RPA - rynki zagraniczne\nDodano: 16-01-2021 18:23\nW Danii potwierdzono pierwszy przypadek zakażenia nowym i bardziej zaraźliwym wariantem koronawirusa z Republiki Południowej Afryki, znanym jako B.1.351 / 501Y - poinformowała w sobotę duńska agencja kontroli chorób zakaźnych (SSI).\nJak podała SSI, infekcję wykryto u osoby, która podróżowała do Dubaju.\nWcześniej w sobotę agencja poinformowała, że od połowy listopada do 10 stycznia w Danii potwierdzono 256 przypadków zakażenia nowym i bardziej zaraźliwym wariantem B.1.1.7 koronawirusa, zidentyfikowanym po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii.\nDania, starając się ograniczyć rozprzestrzenianie nowego wariantu wirusa, w środę przedłużyła lockdown do 7 lutego.\n0,134 EUR, 0,161 USD\nDo artykułu: Dania: Pierwszy przypadek zakażenia wariantem koronawirusa z RPA


Mio kusi nowościami na targi IFA Berlin 2019 - Auto\n„Nie możemy się doczekać targów IFA, by pokazać wszystkie nowości od marki Mio. Szykujemy urządzenia dla zupełnie nowych grup odbiorców. Nasze rozwiązania znajdą zastosowanie na rynkach dealerów samochodowych, taksówkarzy, transportu publicznego, czy dostawców floty pojazdów.” – mówi Łukasz Tetkowski, Marketing Manager CEU MiTAC.\nNa targach w Berlinie Mio zaprezentuje m.in. wideorejestrator MiVue i20. Jest to kamera samochodowa przeznaczona do wnętrza pojazdu. Przesłona F1.8 oraz sensor Sony zapewnią bardzo dobrą jakość nagrań nawet w słabym warunkach oświetlenia kabiny.


Chiptunes jakich nie znaliśmy - Z gier cyfrowych ciągnione treści - PPE.pl\nStrona głównaBlogi o grachZaxZ gier cyfrowych ciągnione treściChiptunes jakich nie znaliśmy\nZ gier cyfrowych ciągnione treści\nczyli moje inspiracje, przemyślenia i pohukiwania\nZax 09.07.2012, 01:31\nChiptunes jakich nie znaliśmy\nKoniec świata. Roger zmusił mnie do reaktywowania mojego bloga. Gbur groził mi, że potnie się serkiem topionym z kminkiem, jeśli nic nie napiszę do końca tygodnia. Trochę zawaliłem sprawę, bo jest już godzina po północy - poniedziałek. Tak że jeśli Rogerowi coś się stało, to wiecie kogo to wina. Z góry RIP.\nReaktywację "blożka" rozpoczynam od tematu muzycznego związanego z Fez, które okazało się znakomitą grą logiczną (to nie platformówka wbrew pozorom!). Naprawdę warto zagrać w tę pozycję, jeśli szukacie tytułu, który nie powiela tylko schematów z innych gatunków, ale który daje coś oryginalnego od siebie.\nZwykle chiptunes kojarzą się z radosnym popiskiwaniem w wykonaniu 8-bitowych i 16-bitowych komputerków, ale w przypadku Fez niejaki Disasterpeace poszedł w zupełnie innym kierunku. To tajemnicze, czasami niepokojące, introspekcyjne brzmienia. Brzmienia przekraczające utarte granice muzyki do gier i zachowujące jednocześnie ukochany przez nas styl retro. Utrzymujące przy tym swój własny, niepowtarzalny charakter. Polecam się zasłuchać, szczególnie w trakcie przemierzania kolejnych dziwacznych poziomów Fez.\n

\nRanking: 1362 Poziom: 41


Księżyc jest kobietą – ebook\nKsiężyc coraz bliższy – ebook\nPoczątek XX wieku. Ayabell Nathanian, rezygnując z kariery finansisty, trafia do stoczni swego ojca, by jako robotnik przyczynić się do wzniesienia największego w dziejach liniowca, w którym widzi symbol ogólnego postępu ludzkości. Parowiec przyciąga również niedbającą o narzucane konwenanse społeczne Joycy Stirling. Wyemancypowana dziewczyna pragnie podjąć pracę w samym sercu domeny mężczyzn i wiele...\nZapytaj księżyc – ebook\n„Opowiem wam co się stało, bo to dobry sposób, aby przedstawić mojego brata. Ma na imię Simon. Myślę, że go polubisz. Ja naprawdę go lubię. Ale kilka stron dalej Simon będzie martwy. A od tamtej pory nigdy już nie był taki sam.” Matthew z dużą dozą determinacji i szczerości postanawia spisać swoją historię. Czy przyczynił się do śmierci swojego brata Simona, ponieważ ten niósł go do domu po pewnym...


Sochaczew w hołdzie swoim obrońcom – Express Sochaczewski\nOd wielu miesięcy miasto oraz jednostka wojskowa w Bielicach przygotowują się do obchodów wrześniowych. W tym roku uczczenie 77. rocznicy Bitwy nad Bzurą zostanie połączone z nadaniem sztandaru 38 Sochaczewskiemu Dywizjonowi Zabezpieczenia Obrony Powietrznej im. majora Feliksa Kozubowskiego. Honorowy patronat nad uroczystościami objął Andrzej Duda, Prezydent RP.\nObchody zaplanowano na sobotę 17 września. Rozpocznie je o godzinie 13.30 Msza polowa na cmentarzu wojennym w Trojanowie. Weźmie w niej udział, oprócz władz samorządowych i wojskowych, Orkiestra Reprezentacyjna Wojska Polskiego a także około 200 żołnierzy stacjonujących w Bielicach, harcerze, rekonstruktorzy, uczniowie klas mundurowych z ZS im. Iwaszkiewicza, poczty sztandarowe. Po Mszy św. odbędzie się apel poległych, złożenie kwiatów pod trojanowskim pomnikiem i tradycyjnie już salwa honorowa.\n– To będzie wielkie święto dla naszej społeczności lokalnej, ogromna lekcja patriotyzmu dla młodych ludzi. Polski mundur symbolizuje to, co najlepsze – honor, odwagę, przywiązanie do tradycji, uniwersalnych wartości. Ziemia sochaczewska już od 1951 roku była miejscem stacjonowania wojsk lotniczych, natomiast od 1999 roku miejsce lotników zajęły oddziały wojsk rakietowych. Od 2013 roku w Bielicach stacjonuje również dowództwo 3 Warszawskiej Brygady Rakietowej, a wraz z nią dowództwo 38 Sochaczewskiego Dywizjonowi Zabezpieczenia Obrony Powietrznej im. majora Feliksa Kozubowskiego. Od zawsze samorząd ściśle współpracuje z dowódcami i kadrą stacjonujących w Bielicach formacji wojskowych. Jestem przekonany, że inicjatywa ufundowania sztandaru dla 38 dywizjonu, który stał się z nazwy Sochaczewskim Dywizjonem, będzie kolejnym krokiem zbliżania wojska do lokalnej społeczności, a samorządy jeszcze mocniej zaangażują się w życie armii – mówi Piotr Osiecki, burmistrz Sochaczewa.\nZ wojskowej nekropolii, ulicami: 600-lecia, Pokoju, Żeromskiego i Warszawską odbędzie się przemarsz pododdziałów oraz wszystkich uczestników uroczystości na plac Kościuszki. Tu o godzinie 16.00 zaplanowano uroczystości związane z nadaniem sztandaru 38 Sochaczewskiemu Dywizjonowi Zabezpieczenia Obrony Powietrznej, które zakończy defilada pododdziałów. Uroczystościom będzie towarzyszyła wystawa zabytkowego i nowoczesnego sprzętu wojskowego zorganizowana w parku przy ul. Traugutta, no i oczywiście grochówka dla wszystkich zwiedzających.\nOstatnim elementem dopełniającym obchody będzie rekonstrukcja historyczna „Obronić miasto”, przygotowana przez Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą. Rozpocznie się o godz. 19.00 na terenie Podzamcza, w miejscu autentycznego kontrnatarcia na miasto żołnierzy II Batalionu 18 Pułku Piechoty pod dowództwem majora Feliksa Kozubowskiego.\nJak informuje Jakub Wojewoda z sochaczewskiego muzeum, w pokazie weźmie udział ponad 100 rekonstruktorów, czołgi, artyleria, karabiny maszynowe. Mają być wybuchy, specjalne efekty pirotechniczne płonącego miasta.\nDodajmy, że podobnie jak i w ubiegłych latach 22 września o godzinie 12, pod pomnikiem w Boryszewie, rozpoczną się uroczystości upamiętniające rozstrzelanie przez Niemców 50 żołnierzy Bydgoskiego Batalionu Obrony Narodowej. Zaproszono już władze Bydgoszczy i rodziny ofiar, które jak co roku wraz z władzami i mieszkańcami Sochaczewa, uczestniczyć będą w mszy polowej z udziałem wojskowej kompanii honorowej. Obchody uświetni Chór Nauczycielski Vivace oraz program patriotyczny w wykonaniu uczniów SP nr 2.


Listopad pełen atrakcji w naszym przedszkolu\nNasze przedszkolaki świętowały w minionym miesiącu: Dzień postaci z bajek, prezentując swoje ulubione postacie ze znanych i lubianych bajek, Dzień Pluszowego Misia, w którym dzieci poznały krótką historię powstania tego święta, brały także udział w quizach, konkursach, tańcach do misiowych piosenek. Na drugie śniadanie degustowały również przysmak misia, czyli "MIODEK".\n27 listopada w przedszkolu odbyły się także andrzejki, tzw. Bal Czarodziejek i Czarodziejów. W naszym przedszkolu zagościły czarodziejki, księżniczki, wróżki, czarownice, czarodzieje, a nawet Harry Potter i Hermiona, bawiąc się do znanych i lubianych piosenek. Dzieci uczestniczyły również w wróżbach andrzejkowych poznając swój zawód w przyszłości, stan cywilny, poznając imiona swoich wybranków. Nie zabrakło również lania wosku.\nDarmowy sprzęt komputerowy dla uczniów\nHakersów, to społeczność tworzona przez Fundację Sarigato, Wspólnie z inicjatywą #UwolnijZłomka pozyskują i przygotowują sprzęt komputerowy, a następnie przekazujemy do miejsc, gdzie jest najbardziej potrzebny.\nProsze zapoznać się z informacją jak można pozyskać darmwoy srzęt komputerowy, do wykorzystania podczas zajęć zdalnych, a potem na dowolne cele.\nTegoroczne akcja "Sprzątanie Świata" przebiegła podobne jak w poprzednich latach, każda klas ze swoim opiekunem poszła w inną stronę naszej miejscowości. Po powrocie okazało się, że tym razem śmieci było mniej niż zwykle, to chyba dobrze świadczy o naszych mieszkańcach.


4 listopada, 2020 – Bieganie jest na topie\nArchiwum dnia: 4 listopada, 2020\nZamieszczono 4 listopada, 2020 przez slowosierzekloblog\nMotoryzacja to dziedzina, która cały okres się rozwija. Zwiększa się też zapotrzebowanie na różnego rodzaju usługi z tymże związane. Do nich bez wątpienia należy też i transport. Posiadamy na myśli oczywiście przewiezienie samochodu lub też innego pojazdu z jednego miejsca na drugie. Niejednokrotnie do tego wykorzystywane są lawety. Toż osoby, jakie je posiadają mogą posłużyć nam kiedy popsuje nam się samochód, albo także na przykład będziemy brali na nasze nieszczęście udział w wypadku samochodowym. Niewątpliwie wszystko za odpowiednią kwotą. Jeśli i Państwo posiadają takową lawetę, bądź także inne samochody dostawcze potrzebujecie myśleć o tymże aby zadbać o zabezpieczenie. Wyjątkowo istotnym elementem tego pojazdu będą trapy wjazdowe, które wymagają być trwałe i solidne. Przykuć uwagę trzeba też na ich mocowanie. Poszukując firmy, jaka zajmuje się ich produkcją motywujemy do spojrzenia na stronkę https://najazdy.eu. Na niej odnajdziemy cenne wiadomości o firmie PROMET, a również i pełną ofertę. Warto zwrócić uwagę na to, że przy każdym najeździe podane są rozmaite nośności w parametrach. Połączone jest to z tym, iż dajmy na to w wypadku samochodów osobowych, czy pojazdów gąsienicowych obciążenie rozkłada się odmiennie. Polecamy, aby przy wyborze trepów zostawić też jakiś zapas nośności, ażeby posiadać pewność, że nic się z nimi nie stanie. Oczywiści można poprosić, aby pozostały one także wzmocnione. W przypadku jakichkolwiek zapytań, albo też kłopotów z doborem najazdów zapraszamy do skontaktowania się z firmą. Na nadmienionej stronie znajduje się numer telefonu.\nZamieszczone w Usługi\tOtagowane Aluminiowe Trapy, Najazdy, Producent najazdów aluminiowych Proszowice, Rampy, trapy wjazdowe\tDodaj komentarz\nRegeneracja DPF Koło\nMotoryzacja to wielka pasja życiowa przewagi panów. Już od dzieciństwa ciekawią się oni pojazdami i tak zwykle już pozostaje. Mogliby całymi dniami oglądać programy motoryzacyjne, czytać czasopisma, ale także i dyskutować na tenże temat. Jednak nie uda się zamaskować, że coraz powszechniej także i kobiety dochodzą do tegoż grona. Najłatwiej zauważyć to na różnego rodzaju imprezach, zlotach i tym podobnych organizowanych w rozmaitych miasteczkach naszego kraju. Za każdym razem zjeżdża się tam wielu wielbicieli, którzy zamierzają pochwalić się swoim pojazdem, ale przy okazji obejrzeć pozostałe. Jednakże nie da się zamaskować, że również osoby, które nie poświęcają prawie całego swojego wolnego czasu motoryzacji pragną mieć autko swoich marzeń. Często także staramy się je nieco ulepszyć, ażeby jazda nim stawała się jeszcze przyjemniejsza. To niewątpliwie gwarantuje chip tuning, który to możemy zlecić każdemu kto też pragnie aby jego jazda była niezwykle płynna. Zabieg tenże polega na modyfikacji elektronicznej programu, którego zadaniem jest zarządzanie silnika. Na celu ma to poprawienie parametrów. Program przetwarzany jest pod kątem podniesienia mocy oraz momentu obrotowego. Jest to naturalnie w pełni bezpiecznie. Dosłownie każdy producent samochodowy bowiem zostawia wyjątkowo duży margines wytrzymałości aut, stąd też nie wpływa na witalność silnika. Takową propozycję proponuje firma MORE POWER TUNING. Spotkają się właśnie tam Państwo z pełnym profesjonalizmem, a również z ekspertami z wielkim doświadczeniem. Warto wspomnieć, iż firma ma również idealne wyjście dla osób, które posiadają auto jeszcze na gwarancji.\nZamieszczone w Motoryzacja\tOtagowane chip tuning, chip tuning Brześć Kujawski, hamownia Chodecz, hamownia Konin, regeneracja DPF Koło\tDodaj komentarz


Materace lateksowe sklep internetowy gewo.pl - Gewo.pl - zdrowa sypialnia\n> Materace do spania>Materace lateksowe\nMaterac do spania dla dziecka Treenes 70x140 cm - piankowy wysokoelastyczny + Mega Gratisy\nMaterac dla dziecka Treenes Junior...\n990,00 zł -55.5% 2 224,71 zł\nMaterace lateksowe - sklep internetowy gewo.pl - są to materace najwyższej jakości dzięki materiałom z którego są wykonywane. Bardzo dobrze przylegają do ciała i wypoczywasz w bardzo zdrowy sposób.\nMaterace lateksowe Jest 5 produktów.\nMaterac Merita Megal H3 lateksowy + Mega...\nNajwyższej jakości materace lateksowe renomowanej firmy Merita. Materac Megal H3 jest luksusową propozycja dla najbardziej wymagających klientów. Najwyższy komfort spania zapewnia dostosowana do wagi ciała twardość materaca oraz siedmiostrefowy wkład lateksowy o grubości 18 cm. Materac dostępny jest w kilku luksusowych pokrowcach.\nMaterac Merita Morfeo lateksowy + Mega...\nNajwyższej jakości materace lateksowe renomowanej firmy Merita. Materac Morfeo wyposażony został w specjalne garby nadające mu dużej elastyczności oraz umożliwiają jego zginanie. Jest to materac o duże twardości przeznaczony do stosowania w połączeniu ze stelażami regulowanymi.\nMaterac JMB Multi 1000 PLX H2 Piankowy...\nMaterac JMB Multi 1000 PLX H2 Kieszeniowy Piankowy Lateksowy to bardzo nowoczesny materac , w którym zastosowano zwiększoną ilość sprężyn kieszeniowych oraz obustronną piankę PLX. Materac gwarantuje idealne dopasowanie do profilu kręgosłupa, wysoką odporność i przepuszczalność powietrza. Materac średniotwardy.\nMaterac Garda Visco H2/H3 ATM piankowy,...\nMaterac Limone H2/H3 wysokoelastyczny, termoelastyczny, piankowy z 7-strefowwym podłożem z zimnej pianki z systemem nacięć podłużnych i poprzecznych optymlizuje wentylację. Pianka termoelastyczna Visco niezwykle czule reaguje na nacisk i temeraturę. Materac dwóch stopniach twardości do wyboru H2 lub H3. Ekskluzywny pokrowiec, cztery uchwyty oraz taśma...


Pod bieguny - Artur Gorzelak - ebook - Legimi online\nPod bieguny ebook\nTekst: Artur Gorzelak (Spitsbergen, Islandia, Półwysep Kolski), Ewa Gorzelak (Patagonia)\nTekst na okładce: Krzysztof Gorzelak\nWstępne opracowanie tekstu: Judyta Gorzelak\nSkład: Magdalena Bieniek, Mariusz Bieniek\nOpracowanie graficzne i projekt map: Mariusz Bieniek\nProjekt okładki: Michał Chojnacki, Studio Warto\nFotografie: Judyta Gorzelak i Artur Gorzelak (Spitsbergen, Islandia, Półwysep Kolski), Ewa Gorzelak i Piotr Gorzelak (Patagonia)\nIkonki na skrzydełku:freepik.com: ibrandify\nCopyright © Artur Gorzelak, 2020\nKsiążka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.\nDrogi Czytelniku! Oddaję w Twoje ręce książkę reportażową opisującą podróże w rejony kół podbiegunowych. To tereny oszałamiająco piękne, choć nieraz jest to piękno groźne i bezlitosne. To królestwo dzikiej przyrody niekiedy wciąż nieskalanej ludzką ręką. Miejsce, w którym rządzi natura, a człowiek musi podporządkować się jej prawom i rytmowi, żeby przetrwać w tych surowych warunkach.\nPodróże po ziemiach rejonu koła podbiegunowego opisane w książce nie mają ciężaru gatunkowego typowego dla ekspedycji badaczy czy ludzi wyznaczających sobie wyzwania leżące na granicy ludzkiej wytrzymałości – są raczej relacją miłośników świata z niekończącej się przygody, jaką jest odkrywanie jego zakątków.\nPod bieguny to opis czterech niezależnych wypraw. Ich wspólnym mianownikiem są bezkresne przestrzenie, niezwykłe piękno krajobrazów, masy śniegu i lodu, a także surowość warunków, która sprawia, że na tych obszarach wciąż rozgrywa się walka o przetrwanie i to natura wychodzi z niej zwycięsko, triumfując nad próżną chęcią dominacji człowieka. Ostatni reportaż jest relacją z podróży osób, które zaszczepiły we mnie żyłkę podróżnika oraz ciekawość świata i które każdy wolny moment przeznaczają na poznanie nowych miejsc i historii z nimi związanych – moich rodziców. Jestem im nieskończenie wdzięczny za to, że dali mi przykład, jak żyć z pasją. Zachęcony ich przeżyciami i opowieściami wpisałem Patagonię na listę miejsc, które koniecznie chcę odwiedzić.\nImiona i nazwiska niektórych osób wspomnianych w publikacji zostały zmienione na ich prośbę.\nNienawidzę się spóźniać! Szczególnie jeśli mam świadomość, że na uzgodnioną godzinę przybywa większe grono osób. Taka właśnie myśl mi towarzyszyła, gdy chwilę przed szesnastą, ubrany w ciepłą kurtkę i czapkę, nerwowo szukałem po całym mieszkaniu kluczyków do samochodu. Jak co roku 24 grudnia spotykaliśmy się o tej samej porze w mieszkaniu rodziców lub siostry, aby wspólnie spędzić Wigilię Bożego Narodzenia. Nieparlamentarne hasła wykrzykiwane przeze mnie głośno pod adresem niepokornych kluczyków z pewnością nie umacniały wśród sąsiadów świątecznej atmosfery.\n–\tSą! – wykrzyknąłem z radością, triumfalnie wyjmując zgubę, która jakimś cudem znalazła się za kanapą.\nKiedy już myślałem, że nic nie przeszkodzi mi w tym, żebym z torbą prezentów pod pachą znalazł się w samochodzie, niespodziewanie dostałem wiadomość. Zwykłą, regularną wiadomość od znajomych potraktowałbym pewnie nieco bardziej obojętnie. Stwierdziłbym, że to prawdopodobnie życzenia świąteczne, które mogą chwilę poczekać na moją reakcję. Wiadomość jednak mnie zaintrygowała. W aplikacji znajdowała się w folderze „Inne”, co oznaczało, że otrzymałem ją od nieznanej mi osoby. Z kroplami potu na czole i w czapce na wpół naciągniętej na głowę, objuczony prezentami świątecznymi, postanowiłem jednak zerknąć na tajemniczy komunikat. Brzmiał mniej więcej następująco: „Cześć, Artur, dostaliśmy Twoją wiadomość! My się nie znamy, ale mamy wspólnych znajomych na Facebooku. Rozmawiałem z kierownikiem naszej stacji. Możesz nas odwiedzić. Wkrótce pomogę Ci w zorganizowaniu całej akcji. Pozdrowienia z Hornsundu!”.\nPrzeczytałem tekst jeszcze dwukrotnie – wprost nie mogłem uwierzyć w to, co zobaczyłem. Pomyślałem, że w tym roku musiałem być wyjątkowo grzeczny, bo prezent świąteczny dostałem jeszcze przed kolacją wigilijną. W wyśmienitym humorze ruszyłem na rodzinne spotkanie. Trzeba wyjaśnić, że wiadomość stanowiła odpowiedź na pytanie, które wysłałem jakiś czas wcześniej do polskich stacji badawczych zlokalizowanych w Arktyce, i została przysłana z koła podbiegunowego – prosto z Polskiej Stacji Polarnej Hornsund.\nA jak wszystko się zaczęło? Jesienią 2015 roku ukończyłem swój dwunasty miejski maraton. Moja motywacja do uczestnictwa w kolejnym, bardzo zbliżonym przedsięwzięciu była daleka od tej, jaka towarzyszyła mi przy pierwszych startach. Postanowiłem coś zmienić. Zdecydowałem, że kolejne wyzwanie biegowe postaram się zrealizować w jakimś odległym miejscu. W internecie szybko znalazłem maraton odbywający się na Spitsbergenie – największej wyspie archipelagu Svalbard – będącej wysuniętym najdalej na północ siedliskiem ludzkim na świecie. Kiedyś to miejsce było dostępne wyłącznie dla naukowców i górników wydobywających węgiel. Obecnie latem można tam dotrzeć norweskimi liniami lotniczymi lub na pokładzie wielkich wycieczkowców (ale to raczej opcja dla osób dysponujących grubym portfelem, a także sporą ilością czasu).\nBieg od samego początku przypadł mi do gustu i zacząłem intensywnie szukać wszelkich informacji na temat wysp archipelagu Svalbard. Przeszukując internet w języku polskim, w pierwszej kolejności natrafiłem na wzmiankę, że znajduje się tam kilka polskich placówek naukowych. Placówki zajmują się przeróżnymi badaniami w obszarach (uwaga, będzie tego sporo): meteorologii, glacjologii, magnetyzmu ziemskiego, fizyki, elektryczności w atmosferze ziemskiej, rezonansu Schumanna, sejsmologii. Prościej i najogólniej – badają czynniki wpływające na pogodę i klimat. Jedna z tych placówek – Polska Stacja Polarna Hornsund im. Stanisława Siedleckiego – jest całoroczna, a pozostałe to stacje sezonowe działające tylko w miesiącach letnich i będące ośrodkami badań uniwersyteckich – Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu.\nSkąd taki wysyp polskich stacji arktycznych na archipelagu Svalbard? Odpowiedź kryje się w historii tego miejsca. Na mocy traktatu spitsbergeńskiego, podpisanego po pierwszej wojnie światowej, tereny archipelagu Svalbard zostały uznane za własność Królestwa Norwegii. Sygnatariusze aktu (w tym Polska) uzyskali prawo do korzystania z zasobów naturalnych archipelagu, a także prowadzenia na jego terenie badań naukowych. Nasze krajowe jednostki badawcze korzystają z tego prawa. Nie zastanawiając się długo, napisałem do każdej z wymienionych jednostek maila. Poinformowałem w nim, że latem wybieram się na Spitsbergen z zamiarem wzięcia udziału w maratonie i zapytałem, czy istnieje możliwość krótkiej wizyty w stacji badawczej. Przez wiele tygodni nie dostałem żadnej odpowiedzi. Straciłem już nadzieję na to, że odwiedzę którąś z arktycznych placówek. Łatwo wyobrazić sobie moją radość, gdy w wigilijny wieczór odczytałem wiadomość wysłaną wprost z koła podbiegunowego.\nMaraton zaplanowano na początek czerwca, więc czasu na przygotowania było w sam raz. Zacząłem od teorii. Przeczytałem kilka reportaży, trochę wypowiedzi osób, które odwiedziły Arktykę lub tam mieszkały. Reportaż pt. Białe, autorstwa Ilony Wiśniewskiej, która od 2010 roku mieszka na Spitsbergenie, stał się dla mnie skarbnicą wiedzy na temat wyspy. Dotarłem także do niesamowitego reportażu pt. Wyspa mgieł i wichrów autorstwa Czesława Centkiewicza. To relacja kierownika pierwszej polskiej wyprawy polarnej na Wyspę Niedźwiedzią (znajdującą się mniej więcej w połowie drogi między Spitsbergenem i kontynentalną częścią Norwegii). Jego wspomnienia z karkołomnych przygotowań do wyprawy, a także zapis najciekawszych wydarzeń z kilkunastu miesięcy spędzonych przez polskich naukowców na Dalekiej Północy w latach 30. XX wieku uświadomiły mi, z jakimi warunkami atmosferycznymi przyjdzie mi się zmierzyć w Arktyce. Ponadto każdą swoją wątpliwość dotyczącą tak odległej podróży mogłem skonsultować z Marcinem – uczestnikiem wyprawy polarnej przebywającym w Hornsundzie, który odezwał się do mnie w tamten wigilijny wieczór i odtąd szczerze mi kibicował w dążeniach do zrealizowania arktycznego planu.\nNajwiększe dwa wyzwania – finansowe i logistyczne – stały jeszcze przede mną. Powszechnie wiadomo, że Norwegia to kraj bardzo drogi. Spitsbergen jest drogi nawet dla „kontynentalnych” Norwegów, mimo że produkty sprzedawane na wyspie są zwolnione z podatku VAT. W końcu wszystkie, absolutnie wszystkie towary trzeba sprowadzać na wyspę drogą morską lub lotniczą. Dla własnej orientacji warto sprawdzić za pośrednictwem popularnych wyszukiwarek noclegów, jak wygląda kwestia dostępności oraz cen hoteli i hosteli na Spitsbergenie, a konkretnie w Longyearbyen – największej miejscowości wyspy, w której zlokalizowane jest lotnisko (i gdzie miał się odbyć także maraton). Miejsc oferujących noclegi jest niewiele, a jeśli już się trafią, to ich ceny są zazwyczaj kosmiczne. Nie wyglądało to różowo.\nMój entuzjazm związany z odwiedzinami w polskiej stacji badawczej także bardzo szybko przygasł, ale już z innego powodu. Longyearbyen, do którego miałem dotrzeć samolotem, od naszej stacji badawczej dzieliło kilkadziesiąt kilometrów w linii prostej. Poza kilkoma miejscowościami na wyspie nie ma dróg, transportu publicznego czy choćby taksówki, która mogłaby zabrać mnie do Hornsundu. W internecie znalazłem informacje, że po Spitsbergenie można się poruszać na skuterach śnieżnych, na biegówkach, pieszo lub wynajętym helikopterem. Wszystkie opcje w moim przypadku brzmiały dosyć egzotycznie i skreślałem je jeszcze przed dokonaniem wstępnej analizy.\nDodatkowo wyczytałem, że na wyspie poza strefami zamieszkanymi przez ludzi obowiązuje nakaz noszenia broni. Dlaczego? Otóż na wypadek spotkania największego lądowego drapieżnika na świecie – niedźwiedzia polarnego. To wcale nie jest dmuchanie na zimne (chociaż Spitsbergen należy do zimnych miejsc) – na archipelagu Svalbard żyje więcej niedźwiedzi polarnych niż ludzi (ludzi jest około 2500, a populacja niedźwiedzi liczy prawie 3000). Mimo mojego całkiem solidnego przygotowania do maratonu i pewności siebie takie spotkanie mi się nie uśmiechało. Wiedziałem, że niedźwiedź polarny w pogoni za ofiarą potrafi osiągnąć prędkość nawet 40 km/h. Ucieczka zatem zdałaby się na nic.\nMoje powątpiewanie w szansę na zobaczenie stacji badawczej nie trwało jednak długo. Pomocną dłoń ponownie wyciągnął Marcin, który przekazał mi kontakt do Jerzego – kapitana 17-metrowego jachtu o nazwie S/Y Operon, który w sezonie letnim (na okres zimy powraca do Polski) na stałe cumuje w porcie Longyearbyen i odbywa kilka kursów, dowożąc naukowców, żywność oraz korespondencję do stacji badawczych w tym rejonie koła podbiegunowego. Nie byłem pewien, czy taki szczur lądowy jak ja, którego noga jeszcze nigdy nie postała na pokładzie jachtu, znajdzie wspólny język z kapitanem jednostki pływającej po Morzu Grenlandzkim. Ku mojemu zdziwieniu otrzymałem rozsądną finansowo propozycję wspólnego rejsu do polskiej stacji badawczej, a także noclegów na jachcie z wyżywieniem na czas mojego pobytu na Spitsbergenie. Czyli transport i nocleg w jednym! Szybko znaleźliśmy z kapitanem wspólny język. Zaproponował mi nawet, żebym popłynął z nim na Spitsbergen bezpośrednio ze Szczecina lub – jeśli nie dysponuję aż taką ilością wolnego czasu – dosiadł się w miejscowości Tromsø położonej na północnych krańcach Norwegii. Z przykrością musiałem odmówić. Taka wyprawa zabrałaby mi cały urlop przysługujący mi w tamtym roku. Pozostaliśmy zatem przy pierwotnym planie, a więc spotkaniu w porcie po moim przylocie do Longyearbyen. Przed wyjazdem kontaktowałem się także kilkukrotnie z Marcinem, konsultując z nim, co może mi się przydać w trakcie lata na Spitsbergenie, a czego nie muszę pakować. Byłem podekscytowany, że wkrótce pierwszy raz dane mi będzie na własne oczy zobaczyć tundrę.\nZ ciężką, nieporęczną walizką na kółkach ostatniego dnia maja stawiłem się na Lotnisku Chopina w Warszawie. Do Longyearbyen miałem się dostać lotem transferowym z przesiadką w stolicy Norwegii. Kilka nocnych godzin, które musiałem przeczekać na lotnisku w Oslo, spędziłem na karimacie, testując śpiwór – według specyfikacji technicznej produkt miał zapewnić komfort cieplny do temperatury 0 °C. W warunkach panujących na lotnisku test został zdany, ale na hali odlotów temperatura była jednak sporo wyższa niż ta, jakiej spodziewałem się na miejscu.\nTuż po wschodzie słońca (a w Oslo latem jasno robi się na chwilę przed czwartą rano) stałem już w kolejce do samolotu linii Norwegian, który zabierał mnie za koło podbiegunowe. Gdy zniżaliśmy się do lądowania, zacząłem wyglądać przez okno, aby podziwiać wyspę z lotu ptaka. Spitsbergen przywitał mnie gęstymi chmurami, lekkim deszczem i śniegiem leżącym na zboczach gór. Bez problemu objąłem wzrokiem całą miejscowość Longyearbyen, na którą składało się kilkaset budynków. W porcie miejskim cumował wielki wycieczkowiec, który prawdopodobnie przyczynił się do zwielokrotnienia liczby ludzi przebywających w mieście.\nNietrudno zgadnąć, że byłem podekscytowany – właśnie lądowałem na wysuniętym najdalej na północ porcie lotniczym na świecie obsługującym loty cywilne. Latem regularnie lata tutaj zaledwie dwóch przewoźników i kilka linii czarterowych. Nie groziło mi więc długie oczekiwanie na bagaż. I rzeczywiście moja walizka pojawiła się zaledwie kilka minut po tym, jak wszedłem do hali przylotów. Wyjechała na taśmę, nad którą niczym wielkie memento górował wypchany niedźwiedź polarny, sygnalizujący przybyszom, przed kim powinni mieć się stale na baczności. Liczba turystów odwiedzających Spitsbergen ciągle rośnie i obecnie osiąga niemalże 150 000 rocznie (drogą lotniczą), czyli 60 razy tyle co populacja wyspy. W przełożeniu na nasze realia to tak, jakby do Krakowa uznawanego za miasto tłumnie odwiedzane przez turystów przyjeżdżało ich co roku nie 14 milionów, ale prawie 40. Odległość z lotniska do centralnego punktu Longyearbyen wynosi około 5 km. Dystans ten można pokonać autobusem za 75 koron norweskich (mniej więcej równowartość 40 złotych) lub taksówką za 150–200 koron (w przeliczeniu około 75–100 złotych). Ponieważ jednak sam port leży jakiś kilometr od lotniska, postanowiłem dostać się tam pieszo.\nZaraz po wyjściu z terenu lotniska otoczonego siatką natknąłem się na stojący przy drodze znak, który uświadomił mi, że do portu powinienem wyruszyć bez zbędnej zwłoki, a podczas marszu mieć oczy dookoła głowy. Trójkąt z czerwoną obwódką, pośrodku którego widoczna była sylwetka niedźwiedzia polarnego, nie zwiastował raczej niczego dobrego. Przyspieszyłem kroku, a podziwianie arktycznych zakątków Spitsbergenu zostawiłem sobie na później. Cały czas bacznie obserwowałem ośnieżone zbocza gór, wypatrując zwierzęcia, które przed sekundą zobaczyłem na znaku drogowym. Dwukrotnie zatrzymały się koło mnie samochody osobowe, a kierowcy proponowali mi podwiezienie do centrum miasta. Uprzejmie podziękowałem, zwłaszcza że port, gdzie zacumowany był jacht – mający być moim domem przez sporą część arktycznej przygody – znajdował się już bardzo blisko. Wzdłuż drogi wznosiły się sporych rozmiarów drewniane konstrukcje stanowiące żywy pomnik historii wyspy. Ktoś mógłby zadać pytanie, po co ludzie pchali się w tak niesprzyjające warunki, gdzie przez pięć miesięcy panuje noc polarna, nie ma możliwości uprawy żadnych roślin, temperatury zimą sięgają −20 °C. Otóż na przełomie XIX i XX wieku na wyspie odkryto wielkie pokłady węgla. Osadnicy norwescy, szwedzcy, a później także rosyjscy i ukraińscy przybywali na wyspę właśnie dla czarnego złota. Wzrost cen wydobycia węgla, a zarazem spadek jego rynkowej ceny sprawiły, że ostatnie kopalnie, które wydobywały go na eksport, zostały zamknięte lata temu. Wciąż funkcjonuje jednak kopalnia eksploatująca złoża na potrzeby lokalnej elektrowni. Wspomniane konstrukcje to nic innego jak specjalne gondole służące do transportu urobku z kopalń bezpośrednio na pokłady statków zabierających węgiel na kontynent. Dochodząc do portu, przyglądałem się także z zaciekawieniem wielkiemu wycieczkowcowi – jednostka swoim ogromem przysłoniła rozległy fiord, nad którym położone było miasto.\nW porcie stało kilkanaście statków. Bez problemu znalazłem ten z polską banderą i napisem „www.oceanprzygody.pl”. Sprawnie przeskoczyłem na jacht wraz z walizką. Przywitał mnie Bartosz Staszewski – młody, sympatyczny deckhender, tj. pomocnik kapitana, można powiedzieć: człowiek orkiestra. W kabinie poznałem trójkę innych pasażerów płynących do Hornsundu: Aleksandrę Stępień, Mateusza Moskalika i Piotra Modzela. Jak się później okazało, wszyscy zmierzali do stacji badawczych w ściśle określonych celach. Byłem więc jedynym turystą na pokładzie. Pozostali już wiedzieli, że biegnę w maratonie, i wypytywali mnie o szczegóły przedsięwzięcia. Po kilkunastu minutach z mroków swojej pieczary wyłonił się kapitan. Gdybym spotkał Jerzego gdziekolwiek indziej, choćby w ruchliwym centrum handlowym, i dostałbym zadanie wytypowania, czym się zajmuje, z miejsca bym stwierdził, że to marynarz. Sylwetka Jerzego w pełni odpowiadała stereotypowemu wizerunkowi człowieka morza. Nieco zgarbiony, szczupły, ze skórą zbrązowiałą od silnych morskich wiatrów (a może i trunków towarzyszących rejsom). Kilkunastocentymetrowa siwa broda, czapka nasunięta w połowie na głowę, a także rozciągnięty i wysłużony sweter dopełniały obrazu wilka morskiego. Do kompletu brakowało chyba tylko fajki, która z pewnością nadałaby jego postaci ostateczny szlif. Fajki wprawdzie nie było, ale nasz kapitan, jak się wkrótce dowiedziałem, niemalże odpalał papierosa od papierosa. Po wyjściu z kajuty kapitan uregulował ostrość wzroku i działanie błędnika, a gdy wszystko wróciło do normy i zauważył obecność nowej osoby na pokładzie, przywitał się, zaparzył kawę, zapalił papierosa, po czym zarządził wyjście z portu. W pełni ufałem załodze jachtu, jednak cieszyłem się, że większość zadań wykonywał Bartosz, któremu szło to zresztą nadzwyczaj sprawnie – w moim przekonaniu Jerzy musiał jeszcze chwilę odsapnąć po zeszłodniowych degustacjach trunków.\nSkłamałbym, gdybym napisał, że podróż do Hornsundu miała zająć dzień i noc. Bardziej precyzyjnym określeniem byłoby: nieco ponad dobę. Latem na Spitsbergenie w zasadzie nie ma nocy, a przynajmniej nie w tradycyjnym rozumieniu. No chyba że mówimy o białych nocach, czyli takich, podczas których ani nie doświadczymy mroku, ani nie zobaczymy gwiazd. Nad archipelagiem Svalbard słońce zaczyna zachodzić za horyzont dopiero w sierpniu. Tego dnia miałem zatem pierwszy raz zakosztować dnia polarnego.\nGdy jacht wychodził z portu, na zboczu jednej z gór zobaczyłem zarys słynnego na cały świat budynku zlokalizowanego na wyspie. Globalny Bank Nasion, bo to o nim mowa, nie ma aż tak charakterystycznego kształtu, jak choćby wieża Eiffla, rzymskie Koloseum czy Big Ben – jest rozpoznawalny przede wszystkim ze względu na swoje przeznaczenie. To właśnie tutaj wiele państw oraz instytutów badawczych przechowuje nasiona roślin rosnących na ich terenach. Jeśli w wyniku klęski żywiołowej czy ekologicznej roślina wyginie i zniknie z miejsca jej naturalnego występowania, będzie można ją odtworzyć, korzystając z zasobów banku. Betonowo-szklana konstrukcja nie bez powodu nazywana jest więc niekiedy Arką Noego lub Skarbcem Zagłady. Bank mieści się w tunelu wydrążonym w wiecznej zmarzlinie gwarantującej odpowiednie warunki do przechowywania nasion – na powierzchnię ziemi wystaje tylko niewielki fragment budowli. Nasiona są zamrożone w stałej temperaturze –18 °C. W banku zmagazynowano ponad 770 000 nasion z prawie 250 krajów. Pierwsze z przechowywanych rezerw już wydano na prośbę Międzynarodowego Centrum Badań Rolniczych na Obszarach Suchych z siedzibą w Bejrucie. Zniszczenia spowodowane konfliktem na terenie Syrii doprowadziły do zdziesiątkowania nasion pszenicy i jęczmienia przystosowanych do wzrostu w suchych regionach. Mimo wielu głosów krytycznych w stosunku do projektu z całą stanowczością można stwierdzić, że bank realizuje swoje statutowe cele.\nNiestety wiatr nam nie sprzyjał, więc większość drogi musieliśmy pokonać na silniku. Z początku bardzo chętnie wyglądałem za burtę i obserwowałem gęstą błękitną barwę Morza Grenlandzkiego, a także oddalający się z każdą minutą ląd. Jednak szybko przekonałem się na własnej skórze, że odzież zakupiona specjalnie na arktyczne temperatury i silny wiatr (podczas miesięcy letnich) nieszczególnie spełnia swoje zadanie. W efekcie musiałem zrezygnować z kontemplowania widoków z pokładu.\nBartosz i Jerzy z początku zmieniali się za sterem, kontrolując, czy trzymamy kurs. Gdy znaleźliśmy się już na pełnym morzu, a do celu było jeszcze daleko, wspólnie usiedliśmy przy stole i zaczęliśmy rozmawiać o najbliższych planach, a także o przygodach, które spotkały uczestników wypraw polarnych. Przyszedł też czas na zrobienie posiłku. Tym z wprawą zajął się Bartosz, który zupełnie nie zauważał, że łódź chwieje się solidnie na falach Oceanu Arktycznego. Jerzy wyciągnął kilkulitrowy karton z winem i nie mniej sprawnie napełnił szklanki całej sześcioosobowej załogi. Dowiedziałem się też, że przydzielono mi kajutę o nazwie Jaskinia Smoka (niestety do dziś nie wiem, czemu kajuta zawdzięczała swoje tajemnicze miano).\nNa Morzu Grenlandzkim lekko bujało, ale nie odczuwałem żadnych dolegliwości czy niedogodności związanych z chorobą morską. Wspólnie z nowo poznanymi pracownikami polskich stacji badawczych miło spędzaliśmy czas, grając w gry planszowe. Dowiedziałem się, że Ola i Mateusz płynęli do Hornsundu, by kontynuować badania zapoczątkowane rok wcześniej. Pracowali jako nurkowie i musieli „odłowić” nadajniki, które monitorowały stan lodowca znajdującego się w okolicach stacji. Z kolei Piotr był pracownikiem inżynieryjno-technicznym Uniwersytetu Wrocławskiego oraz opiekunem Stacji Polarnej im. Stanisława Baranowskiego na Spitsbergenie. Na wyspie był kilka razy (dwa razy zimował, tzn. spędził kilkanaście miesięcy m.in. podczas nocy polarnej na stacji Hornsund). Stwierdził, że w stacjach badawczych spotkanie „misia” nie należy do rzadkości. Zastanawiałem się, co należy zrobić w przypadku natknięcia się na tego drapieżnika. Okazało się, że sposobów jest wiele, ale zazwyczaj najpierw misia się straszy, robiąc dużo hałasu wszystkim, co akurat jest pod ręką, np. pokrywkami od garnków, a potem korzysta się z rakietnicy, żeby odgonić intruza hukiem. Zadaniem psów trzymanych na terenie stacji jest informowanie z wyprzedzeniem o niezapowiedzianej wizycie drapieżnika. Użycie broni to absolutna ostateczność.\nPiotr bardzo chętnie raczył mnie opowieściami o spotkaniach z niedźwiedziami polarnymi. Jedna z nich szczególnie zapadła mi w pamięć. Któregoś dnia po przebudzeniu wyszedł z tzw. Baranówki (jak pracownicy pieszczotliwie nazywali stację Uniwersytetu Wrocławskiego), aby przygotować sobie śniadanie. Warto zaznaczyć, że w budynku nie ma lodówki – część produktów spożywczych przechowuje się na zewnątrz (temperatura pozwala na to nawet latem). Ze zdumieniem zauważył, że zniknął smakowity kawałek boczku przeznaczony na poranny posiłek. Kiedy wrócił do środka, na szybie od zewnętrznej strony zobaczył ślady łap niedźwiedzia. Zapewne drapieżnik chciał zobaczyć, co się kryje w środku, ale ostatecznie poprzestał na zwędzeniu boczku. Piotr rozśmieszył mnie stwierdzeniem, że gdyby miś znał konstrukcję budynku, wszedłby do niego po jednym machnięciu łapą. Na szczęście skończyło się na utracie produktów na śniadanie. Przy tej okazji dowiedziałem się, że niedźwiedź ma osiem razy silniejszy węch niż pies i potrafi wyczuć kawałek boczku nawet z odległości kilku kilometrów od swojej potencjalnej zdobyczy.\nGdy część z nas zaczęła coraz częściej ziewać, choć o zachodzie słońca nie mogło być mowy, stwierdziliśmy, że udamy się na spoczynek. Było już sporo po dwudziestej trzeciej. Wpełzłem do swojego śpiwora w bieliźnie termicznej. Nie wiem, czy to z powodu emocji związanych z podróżą i pobytem w Arktyce, czy raczej z rejsem po Morzu Grenlandzkim, ale było mi przeraźliwie zimno. Przez kilkadziesiąt minut bezskutecznie usiłowałem usnąć. Wreszcie postanowiłem, że wstanę, zrobię sobie herbatę, trochę się ogrzeję, założę na siebie wszystkie ubrania, które wziąłem ze sobą, i spróbuję jeszcze raz.\nW głównej kabinie jachtu panowała cisza. Wszyscy spali w swoich kajutach, a łódź płynęła na autopilocie. Na ekranie komputera widziałem, jak kropka wyznaczająca punkt, w którym aktualnie się znajdowaliśmy, mozolnie przesuwa się w kierunku wyznaczonego celu. Wyszedłem na zewnątrz i przyjrzałem się jeszcze raz wyspie, którą miałem teraz po lewej stronie w odległości kilkuset metrów. Wróciłem do kabiny, napełniłem czajnik i wstawiłem wodę. Mógłbym godzinami patrzeć na arktyczne krajobrazy, dlatego ponownie wyszedłem na pokład, aby nacieszyć oczy do czasu zagotowania się wody. Ku mojemu zdziwieniu jacht zaczął skręcać w stronę wyspy. Trochę mnie to zaniepokoiło, tym bardziej że byłem jedyną osobą, która nie spała. Przetarłem oczy ze zdumienia, zszedłem na dół i spojrzałem na monitor komputera. Nie było mowy o pomyłce. Nasz jacht zaczął płynąć innym kursem niż wyznaczony. Piorunem poleciałem obudzić Bartosza. Ten w lekkim półśnie wyjrzał na zewnątrz i nieco ochrypłym głosem zapytał:\n–\tGotujesz wodę?\nPomyślałem, że może też ma ochotę na herbatę, więc odpowiedziałem, że bez problemu wstawię więcej.\n–\tNie o to chodzi – wyjaśnił mi. – Uruchomiony czajnik wytwarza pole magnetyczne, które zaburza pracę naszego GPS.\nTym sposobem – na szczęście bezboleśnie – dowiedziałem się, że gotowanie herbaty na naszym jachcie wymaga asekuracji sternika i przy tej procedurze konieczne jest wyłączenie nawigacji GPS. Nie jestem wielkim fanem herbaty, ale strach pomyśleć, co by było, gdybym zdecydował się pić szklankę za szklanką przez całą podróż do Hornsundu. Wróciłem do swojej „jaskini”, zasłoniłem niewielkie okienko w kajucie osłoną z folii aluminiowej zaciemniającą pomieszczenie, okutałem się w całą odzież, jaką miałem w bagażu, i ponownie ułożyłem się na koi.\nRano obudziłem się zziębnięty. Na pokładzie już tętniło życie. Zjedliśmy wspólnie śniadanie, popijając je mocną kawą. Zaczęliśmy też wstępne przygotowania do zacumowania w zatoce nieopodal stacji badawczej. Większość pasażerów musiała naszykować swój bagaż, trzeba było także zabrać rzeczy zamówione przez naukowców z Hornsundu. Gdy wpłynęliśmy do fiordu, Jerzy skontaktował się przez radio z załogą stacji i po chwili od brzegu odbiła wielka pomarańczowo-czerwona łódź motorowa, która zbliżała się do nas w szybkim tempie. W oczekiwaniu na jej przypłynięcie spoglądaliśmy na jęzor lodowca położonego na prawo od stacji. Podobno cofanie się lodowców jest w tym rejonie obserwowane i rejestrowane już od początku XX wieku. Lód, który obecnie stanowił czoło lodowca, pochodził mniej więcej z czasów bitwy pod Grunwaldem. Dotarcie do tego miejsca zajęło lodowcowi nieco ponad sześć wieków. Jeszcze trochę, a zniknie zupełnie roztopiony w wodach Morza Grenlandzkiego.\nWszyscy założyliśmy kapoki. Wolałem, żeby nie okazały się potrzebne, bo kąpiel w lodowatej wodzie to ostatnia rzecz, na jaką miałem w tamtym momencie ochotę. Najpierw zaczęliśmy przeładowywać zaopatrzenie dla członków załogi stacji. Nie wiem, co dokładnie było w środku, ale co chwila słychać było stukot szkła i obijające się o siebie puszki. W bagażach były także paczki i listy oraz sprzęt do nurkowania należący do poznanych naukowców, którzy mieli kontynuować swoje badania niedaleko stacji. Gdy cały ładunek znalazł się na miejscu, my też wsiedliśmy na pokład.\nPo krótkim kursie dobiliśmy do brzegu. Już na pierwszy rzut oka widać było, że stacja w Hornsundzie ma wszystkie atrybuty prężnie działającego centrum badawczego. Najpierw zobaczyłem dwie wielkie amfibie, którymi wożono towar, gdy do stacji dobijał duży statek z pełnym wyposażeniem dla poszczególnych załóg. Potem dojrzałem także ciągnik wyciągający na ląd motorówkę, która przed chwilą nas tu przywiozła, oraz quady pomagające przy manewrowaniu. Wreszcie skupiłem uwagę na samym centrum. Widok był imponujący. Przy zabudowaniach na silnym wietrze powiewały flagi Polski, Norwegii i Słowacji (jak się później dowiedziałem, stacja gościła wówczas badacza z tego kraju).\nW jednopiętrowym drewnianym budynku mieszkalnym czekał już na mnie Marcin. Wszyscy zimownicy (tak się określa osoby, które spędzają w stacji badawczej zimę) przywitali nas bardzo serdecznie. W końcu byliśmy jednymi z nielicznych ludzi z zewnątrz, jakich widzieli od przeszło pół roku (wcześniej zjawili się tu tylko marynarze z łodzi dostarczającej zamówiony sprzęt, a także lekarz wezwany do jednostki). Wyglądało to tak, jakbyśmy się witali z dawno niewidzianą rodziną. Łatwo można było odczuć, jak bardzo badacze potrzebowali kontaktu z innymi ludźmi. W rogu sali siedział przesympatyczny kierownik wyprawy. To było niezwykle zabawne, gdy witając się z kolejnymi pracownikami, przedstawiałem się, a ci pytali mnie o zbliżający się start w maratonie. Najwyraźniej wszyscy znali mnie już z opowieści i wiedzieli, w jakim celu przybyłem na Spitsbergen. No cóż, w takim miejscu ciężko pozostać anonimowym. Zostaliśmy poczęstowani napojami, a gdy emocje trochę opadły, każdy zaczął wracać do swoich obowiązków.\nPoprosiłem Marcina, żeby mnie oprowadził po kompleksie. Zaskoczyło mnie, że tutaj, na końcu świata, naukowcy mieli tak wspaniałe warunki. Weźmy choćby wyposażenie kuchni: frytkownica, przemysłowy piekarnik, maszyna do wypieku chleba, kuchenka gazowa. Wyobrażałem to sobie zupełnie inaczej. Pomieszczenie, w którym wcześniej zostaliśmy przyjęci, było wyłożone ciepłym drewnem z mnóstwem półek zastawionych ciekawymi książkami. Pośrodku znajdował się stół, na którym ustawiono małe przekąski. Wygodne kanapy dookoła niego służyły zimownikom do wspólnego spędzania czasu, np. podczas oglądania filmów na wielkiej plazmie lub rzutniku. Marcin pokazał mi też swój pokój – niewielką jedynkę, której istotny element umeblowania stanowił rzucający się w oczy keyboard.\n–\tWziąłem go, bo stwierdziłem, że warto poświęcić noc polarną na naukę gry na instrumencie – wyjaśnił.\nZwiedziłem także niewielką siłownię zbudowaną na potrzeby pracowników stacji. Nie mogłem wyjść ze zdumienia, gdy w magazynie z żywnością zobaczyłem wózek z logotypem popularnej marki z owadem w tle.\n–\tTutaj przechowujemy żywność potrzebną do przygotowywania posiłków, a następnie zabieramy ją do kuchni – wyjaśnił Marcin.\nMagazynowe regały rzeczywiście do złudzenia przypominały półki sklepowe w supermarketach. Były tam też gigantyczne chłodnie, w których składowano zamrożone produkty. Pomyślałem, że gdyby kiedyś (tfu, tfu) wybuchł konflikt zbrojny lub epidemia o zasięgu globalnym, to w tym miejscu bez problemu można by przeczekać gorący okres w komfortowych warunkach.\nPo zwiedzeniu zabudowań zaczęliśmy się szykować do wyjścia na zewnątrz. W takim rejonie do wędrówki trzeba się solidnie przygotować. Dostałem pistolet z racą i zostałem szybko poinstruowany, w jakich sytuacjach mogę jej użyć, a kiedy będzie na to już za późno. Marcin z kolei zarzucił na ramię długą broń na wypadek spotkania z lokalnym drapieżnikiem. Tak wyposażeni ruszyliśmy na kilkudziesięciominutowy spacer po okolicy. Odwiedziliśmy osławiony skalisty Przylądek Wilczka znajdujący się na krańcu Zatoki Białego Niedźwiedzia. Wznoszą się na nim słynny drewniany krzyż i ołtarz ustawione w 1982 roku przez członków IV wyprawy PAN. W tym miejscu tradycyjnie odbywają się msze podczas wizyt księdza, przybywającego tu dwa, trzy razy w roku.\nW drodze powrotnej do budynku stacji w pamięć zapadła mi tabliczka znajdująca się przed wejściem do budynku. Umieszczony na niej napis informował, że Warszawa znajduje się ponad 2700 km stąd w linii prostej. Pomyślałem, że nie czuje się tej odległości. Atmosfera w grupie naukowców była tak serdeczna, że miałem wrażenie, jakbym przebywał dużo bliżej domu. Chętnie posiedziałbym dłużej w tym przyjaznym miejscu, ale jeden z zimowników spieszył się na samolot, który za niecałą dobę odlatywał z Longyearbyen, więc w sporym pośpiechu zaczęliśmy przygotowywać się do powrotu. Na pożegnanie otrzymałem dwie małe pamiątki – kalendarz ścienny i bardzo pojemny kubek z logotypem tej konkretnej ekspedycji naukowej. Aby zwiększyć motywację i ożywić ruchy kapitana Jerzego, wyjeżdżający naukowiec przekazał mu wielką butelkę whisky. W efekcie po chwili wszyscy byli już na pokładzie statku i ruszaliśmy w kilkunastogodzinny rejs powrotny do największego skupiska ludzkiego na Spitsbergenie.\n–\tTaki prezent to ja rozumiem – skwitował kapitan. – Myślałem, że przez kolejne dni będę pił ten sok – powiedział, wskazując niemal pusty karton z winem.\nW porcie w Longyearbyen znajdował się niewielki (solidnie ogrzewany), biały, czysty i zadbany barak. Mieściła się tam toaleta i prysznic; można było także skorzystać z wi-fi. Spędzałem tam sporo czasu, zwłaszcza że na statku panował dotkliwy chłód (mój śpiwór ostatecznie oblał test), a tutaj mogłem się ogrzać.\nThe North Pole is in the north. The South Pole is in the south. And we, the Poles, are everywhere…\nKolejny dzień przyniósł sporo emocji i wspaniałych wspomnień. Czekałem na niego od miesięcy. To właśnie tego dnia startował kameralny maraton na Spitsbergenie. Po śniadaniu poszedłem do centrum miasta, aby odebrać pakiet startowy i przygotować się do biegu. W drodze do biura zawodów mijałem obiekty podkreślające charakter miasta: pomniki niedźwiedzia polarnego, górnika czy wypełnione po brzegi węglem wózki kopalniane. W miejscowości dominowała zabudowa drewniana, jednopiętrowa. Budynków nie stawiano gęsto, jednego na drugim, a wręcz przeciwnie – przestrzeni było tutaj w bród.


> Dla ciała i domu>Kosmetyki naturalne>Naturalny balsam do rąk i ciała WERBENA 500 ml YOPE\nbezglutenowy makaron przyprawy bezglutenowe zioła suplement diety syrop herbata suszone owoce olejek eteryczny\nNaturalny balsam do rąk i ciała WERBENA 500 ml YOPE\nŁagodzący balsam do ciała i rak z dużą zawartością olejków roślinnych. Stworzony do codziennej pielęgnacji skóry wrażliwej, przesuszonej i podrażnionej.\nBalsam posiada cytrusowy i świeży jak sorbet. Tworzy zgrany duet z mydłem kosmetycznym z tej samej linii.\nW składzie balsamu znajduje się 97% składników pochodzenia naturalnego o niskim stopniu przetworzenia. Większość z nich to substancje znane z właściwości kojących, przeciwzapalnych i regenerujących przesuszoną i podrażnioną skórę. Tak działa między innymi ekstrakt z werbeny, olej z kwiatów nagietka lekarskiego, żel z aloesu i olej kokosowy. Dodatkowo zawarte w balsamie masło shea i olej z oliwek intensywnie nawilżają oraz chronią skórę przed utratą wilgoci i działaniem czynników drażniących takich jak: wiatr, niska temperatura czy suche powietrze.


Choroba – sygnał że powinniśmy odpocząć! – Patrycja Wratny\nW życiu nie chodzi o to, aby nie zachorować, ale o to, aby odpowiednio poradzić sobie z chorobą.\nA jeśli coś nas „wzięło” to niekoniecznie dlatego, że akurat mieliśmy dużego pecha i mieliśmy kontakt z wirusami czy bakteriami. Wirusów i bakterii jest wokół cała masa, a to czy zachorujemy czy nie zależy od tego, jaką mamy odporność i jak silny bądź słaby jest w danym czasie nasz organizm.\nAle nawet jeśli coś nas złapało, to wciąż mamy zasoby potrzebne do tego, aby wyzdrowieć. Jak to zrobić? O tym opowiada dzisiejszy artykuł!\nPo raz pierwszy od kilku miesięcy coś mnie „wzięło”. Zaczęło się od zaczerwienionego oka (coś na kształt zapalenia spojówki, na szczęście po dwóch-trzech dniach samo przeszło), a skończyło na nieprzyjemnym bólu w okolicy migdałków i ogólnym osłabieniu.\nJeszcze kilka lat temu w podobnej sytuacji jechałabym pędem do lekarza po stertę leków. Ale nie dzisiaj. Dzisiaj mam kilka innych sposobów na radzenie sobie z podobnymi sytuacjami.\nJak sobie radzić z przeziębieniem i chorobą?\nSzczera odpowiedź przed samym sobą czy nie przesadziłam/-em z aktywnościami\nJeśli spodziewałeś się rady w stylu „weź się w garść” albo „weź garść leków”, to tutaj jej nie znajdziesz:)\nCzasami może się nam wydawać, że jesteśmy jak ze stali i możemy wszystko. Tak, możemy dużo, ale do czasu.\nZrobiłam sobie rachunek sumienia i przyznałam, że w ostatnim czasie dużo się działo i niekoniecznie dałam szansę swojemu organizmowi na to, aby się zregenerował. Na szczęście sam organizm przypomniał mi, jak jest to ważne.\nA ponieważ szanuję jego zdanie i wiem, że to mój najlepszy i najwierniejszy przyjaciel, który służy mi niezmiennie od prawie 33 lat i przeszedł ze mną już niejedno (czyli m.in. trudny czas kiedy jadłam co chciałam, a on starał się jak mógł aby mimo to sprawnie funkcjonować), postanowiłam\nMOCNO GO PRZYTULIĆ I DAĆ MU CZAS, ABY ODPOCZĄŁ\nNasz organizm to prawdziwy cud i najlepszy przyjaciel. Służy nam i kocha nas wiernie jak przysłowiowy pies. Jest z nami na dobre i na złe. Chce, abyśmy byli zdrowi i pełni energii. Ale żeby tak było, potrzebuje również i od nas odrobiny miłości i szacunku. Mogą one się objawiać przez to, jak go traktujemy na co dzień (czym karmimy, ile dajemy czasu na sen i odpoczynek, czy jak ze sobą rozmawiamy), ale również poprzez to, jak się obnosimy z naszym ciałem w czasie choroby.\nCzęsto wydaje się nam że jedynym sposobem na przeziębienie są leki, ale to nieprawda! Najlepszym lekarstwem jest długi sen i odpoczynek!\nTak, lek przydaje się w sytuacji, gdy jest już bardzo źle i inne metody zawodzą, ale najważniejsze w czasie choroby są sen i odpoczynek.\nTak, wystarczy naprawdę niewiele.\nPOZWÓLMY SOBIE CZASEM NA CHWILĘ ODPOCZYNKU. A SEN JEST NASZYM NIEOCENIONYM SPRZYMIERZEŃCEM.\nDlatego w tym tygodniu, pomimo wyrzutów sumienia, że moje dzieci będą dłużej niż zwykle w przedszkolu (muszą poczekać aż mąż je odbierze po pracy, a zwykle robię to ja), pomimo wyrzutów, że powinnam coś przygotować na kolację (mąż świetnie mnie zastąpił i cały dom był na jego głowie – dzięki Mężu:), pomimo wewnętrznego przekonania, że przecież nie mogę tak bezczynnie leżeć (my kobiety tak mamy, prawda?:) i pomimo świadomości, że przecież jest tyle do zrobienia, postanowiłam położyć się spać i odpocząć!\nWażne jest to zwłaszcza na początku choroby, kiedy zmęczony organizm, często targany gorączką (u mnie był to stan podgorączkowy w pierwszym dniu przeziębienia), nie ma zwyczajnie na nic siły i niczego bardziej nie pragnie, niż właśnie odpoczynku.\nCzy wiecie, że w czasie snu nasz organizm ma szansę się zregenerować i zrobić niezbędne porządki?\nMożna to porównać do takiej dużej akcji sprzątającej w mieście przed nastaniem wiosny. Organizm wysyła ekipę sprzątającą, czyści, poleruje, udrażnia to co tego wymaga i wymiata niepotrzebne śmieci. Ma także szansę zająć się stanami zapalnymi, które pojawiły się w naszym organizmie (to tam, gdzie nas boli).\nA my co uwielbiamy? Wziąć tabletkę i udać, że wszystko jest w porządku. Przecież nie możemy sobie pozwolić na bezczynność. Tak, prawdziwy relaks i odpoczynek stał się w dzisiejszych czasach luksusem, na który coraz rzadziej nas stać.\nJeśli na przykład zauważyliście, że przeziębienie dotyka Was głównie w czasie urlopu, to może być sygnał, że w innym czasie zwyczajnie nie pozwalacie organizmowi chorować i zyskać czasu na chwilę odpoczynku i prawdopodobnie posiłkujecie się lekarstwami, aby szybko przegonić widmo ewentualnej choroby.\nWierny organizm będzie starał się jak może spełnić Waszą prośbę, ale zrobi to kosztem samego siebie.\nCzy wiecie, że gorączka jest dobrym objawem i nie należy jej na siłę zbijać? Nie mówię tu oczywiście o sytuacji zagrażającej życiu, kiedy gorączka osiąga 40 stopni lub więcej, utrzymuje się przed długi czas i powoduje że nasze ciało dosłownie przelewa się przez ręce.\nGorączka oznacza mobilizację naszego organizmu do walki z wrogiem, który wdarł się na terytorium naszego ciała (wirusy, bakterie i inne). Dzięki podwyższonej temperaturze nasz układ odpornościowy aktywizuje wiele swoich funkcji, a z drugiej strony gorączka utrudnia namnażanie się bakterii i wirusów.\nNie bójmy się więc gorączki i nie próbujmy jej od razu zbijać. To częsty błąd, zwłaszcza rodziców małych dzieci, którzy jak ognia boją się gorączki u swoich dzieci. Niepokojąco wysoka temperatura, dodatkowo utrzymująca się przez długi czas, może być powodem do niepokoju. Ale jeśli od razu sięgamy po produkty na zbicie gorączki, to nie pomagamy organizmowi, ale wirusom i bakteriom które zaatakowały nasz organizm.\nDodam, że w 95% przypadkach gdy nasze dzieci „coś łapało”, zdrowienie następowało w wyniku długiego snu i odpoczynku. Było to zwykle połączone z podwyższoną temperaturą (zwykle max do około 38,5 stopni) i brakiem apetytu. Swojej córce nigdy jak dotąd nie podałam żadnego leku na zbicie gorączki, a synowi podałam taki preparat może kilka razy, mniej więcej do czasu kiedy skończył 1,5 roku, kiedy to nie byłam świadoma wszystkich zależności o których piszę, a zdrowe odżywianie było mi obce.\nBrak apetytu to kolejny ważny czynnik pomagający zwalczyć infekcję. Nasz organizm jest mądrzejszy niż myślimy. Dobrze wie, że jeśli dopada nas wróg z zewnątrz, to nie warto tracić cennych sił na trawienie. Bo trawienie jest dużym wydatkiem energetycznym dla naszego ciała. Dlatego organizm zamiast tracić siły na trawienie, wysyła wojsko w celu ujarzmienia wroga.\nNie bójmy się, że coś nam się stanie, jeśli nie będziemy jeść dzień czy dwa. Okazuje się, że i tak zwykle jemy dużo więcej niż to konieczne, dlatego nasz organizm zdążył już zrobić dużo zapasów na czarną godzinę, których może użyć. A tak mała „głodówka” zrobi nam więcej pożytku niż szkód.\nWażne jest natomiast to, aby dużo pić. Woda pomaga nam wypłukiwać z organizmu szkodliwe związki i tym samym przyspiesza proces powrotu do zdrowia.\nBrak apetytu zrobił u mnie swoje. Od wtorku jem mniej niż zwykle i szczególnie dbam o jakość jedzonych posiłków (kiszonki, owoce, soki warzywno-owocowe, kasza jaglana), bo chcę aby organizm mógł sobie lepiej poradzić z infekcją. Sam organizm był mi bardzo pomocny, bo spowodował, że pokarm przez moment stracił dla mnie smak? Och, nasz organizm jest naprawdę bardzo mądry!\nPożywienie naszym najlepszym ratunkiem\nJeśli na co dzień źle się odżywiamy, to wszystkie powyższe metody mogą okazać się mało skuteczne. Na końcu okaże się, że organizm nie może samodzielnie poradzić sobie z chorobą. Jest zbyt osłabiony a nasz układ odpornościowy nie działa jak należy. Wtedy może się okazać, że trzeba sięgnąć po leki.\nDlatego tak dużo piszę o profilaktyce. Z jednej strony zdrowe jedzenie pozwala nam budować odporność i nie chorować, a z drugiej pomaga nam szybciej zwalczyć pojawiającą się infekcję.\nGdy jadłam bardzo źle, to gdy tylko czułam ból gardła i pojawiał się katar wiedziałam, że za chwilę totalnie się rozłożę. I tak się zwykle działo, a jedynym lekarstwem były dla mnie leki.\nDzisiaj, jedząc o niebo lepiej wiem, że swoją odporność buduję dzień po dniu. Owszem, czasami zdarzy mi się gorzej czuć, ale wtedy wiem, że mój organizm ma dość siły, aby zwalczyć chorobę.\nPomocą mogą okazać się również domowe sposoby leczenia, tj. czosnek, miód, cytryna, czy sproszkowana witamina C (o tych sposobach pisałam tutaj).\nTym razem nie robiłam tajnej mikstury wg przepisu pani Agnieszki Maciąg (znajdziecie ją w powyższym artykule), chociaż zaaplikowałam sobie kilkukrotnie czosnek do kanapki – jeden raz prawie zwalił mnie z nóg:)\nPS Dzisiaj czuję się już o niebo lepiej niż we wtorek. Osłabienie, zmęczenie i stan podgorączkowy dość szybko minęły. Pozostał jeszcze lekki ból gardła (przez pierwsze dwa dni ciężko było mi nawet przełykać ślinę). Gardło staram się płukać herbatą z rumianku z dodatkiem łyżki soli oraz octu jabłkowego. Lżejsze niż zwykle jedzenie również okazało się pomocne.\nProblemem przez moment było to, że czułam lekki ból w karku i plecach, ponieważ po umyciu włosów od razu ich nie wysuszyłam i chodziłam w mokrych (od razu przestroga do wszystkich pań – nie doprowadzajmy do wyziębienia ciała, zwłaszcza zimą, tylko po to, aby pięknie wyglądać!:)\nTym samym jestem już prawie gotowa na przygotowanie do piątych urodzin naszego synka, które są już jutro:) Będzie, będzie zabawa, będzie się działo…:)\n24 marca 2017 Przez Patrycja Wratny\nJakie warzywa warto teraz jeść i co z nich przyrządzić - kilka pomysłów Co może nam dać post + przednówek i rola naszych zimowych warzyw\n4 kwietnia 2017 at 22:11\nPatrycja! Bardzo mądry tekst. I tak pięknie piszesz o organizmie? Tak, ten odpoczynek, chwila relaksu każdego dnia i choćby najmniejsze dopieszczenie siebie, to niezwykle ważna sprawa, a tak często to wszystko jest mylone z egoizmem czy lenistwem. Super, że o tym wszystkim napisałaś? Pozdrawiam i DUŻO zdrówka Wam życzę!?\n5 kwietnia 2017 at 18:13\nDzięki Jume za komentarz i ciepłe słowa! Tego dopieszczania siebie to chyba po prostu trzeba się uczyć i przychodzi to do nas z czasem – oczywiście lepiej jak przyjdzie późno niż później:) Ja wciąż się tego uczę, a podstawą każdej nauki jest po prostu świadomość pewnych spraw. Jeśli chodzi o relację ze swoim organizmem, to też warto nad nią pracować, bo to przecież jedna z ważniejszych bliskich znajomości jakie zawrzemy w swoim życiu:) Dla nas kobiet jest to szczególnie ważne, bo niestety ale często swoje dobro i swój komfort stawiamy na samym końcu! Trzymam kciuki Jume za nas obie i za wszystkie Kobiety!:)\nPozostaw odpowiedź JUME Anuluj


Alfagaz Serwis Kotłów Gazowych Wojciech Gębicki Stargard\nFirma „ALFAGAZ” to nowy serwis kotłów gazowych na rynku.\n-napraw gwarancyjnych i pogwarancyjnych\n-montażu urządzeń grzewczych\n-montażu i regulacji automatyki\n-doradztwa technicznego oraz wiele innych\nDzięki zdobytemu doświadczeniu możemy wykonywać naszą pracę profesjonalnie\noraz terminowo wykonywać powierzone nam zlecenia.\nSpecjalizujemy się w wykonawstwie przeglądów okresowych kotłów gazowych takich marek jak: ACV, De Dietrich, Brotje, Junkers, Vaillant. Dzięki regularnym przeglądom urządzenia grzewcze pracują z mniejszą awaryjnością oraz zużywają mniej gazu co pozwala obniżyć koszta eksploatacji.\nUsuwamy usterki i awarie urządzeń gazowych. W przypadku braku części zamiennych na magazynie jesteśmy w stanie sprowadzić dany element w ciągu 2 do 3 dni roboczych. Usuwamy również nieszczelności gazowe.\nOferujemy możliwość zakupu urządzeń gazowych oraz ich montaż. Wymieniamy stare i zużyte kotły gazowe. Doradzamy w zakresie doboru urządzeń do istniejącej instalacji hydraulicznej.\nNieodzownym elementem w prawidłowym funkcjonowaniu kotła gazowego czy też kotłowni jest regulacja samego urządzenia wraz z prawidłowym doborem automatyki. Pozwala to w pełni wykorzystać bonus Pin-Up Polska i możliwości naszego urządzenia, zaoszczędzić czas ( dokładnie ustawiona automatyka zmniejsza konieczność nieustannego doglądania pieca oraz ograniczyć zużycie gazu a tym samym wydatki związane z użytkowaniem kotła ).\nWłaściciel Wojciech Gębicki\ntel.506 591 841\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych w celu udzielenia odpowiedzi. Podanie danych jest dobrowolne, ale niezbędne do przetworzenia zapytania. Zostałem /am poinformowany /a, że przysługuje mi prawo dostępu do swoich danych, możliwości ich poprawiania, żądania zaprzestania ich przetwarzania. Administratorem danych osobowych jest Alfagaz Serwis Kotłów Gazowych Wojciech Gębicki Ul. Piłsudskiego 86/29, 73 110 Stargard Nip: 854 169 39 64\nPodmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu pliki cookies oraz uzyskującym do nich dostęp jest http://alfagaz.pl\nAlfagaz Serwis Kotłów Gazowych\nUl. Piłsudskiego 86/29, 73 110 Stargard\nNip: 854 169 39 64\nTa strona używa COOKIES. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na wykorzystywanie cookies, zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. więcej w polityce prywatności Akceptuje