ViveLaCuisine • Goncourt, Renaudot, Drouant\nStrona główna > Warto wiedzieć > Goncourt, Renaudot, Drouant\nGoncourt, Renaudot, Drouant\nRestauracja Drouant – to tutaj co roku przyznaje się najsłynniejsze francuskie wyróżnienia literackie: Nagrodę Goncourtów i Nagrodę Renaudota.\nRue Gaillon, numer 16-18. Szacowna paryska restauracja Drouant. To tutaj, w zaciszu kameralnych sal na pierwszym piętrze, przy pięknie nakrytych stołach co roku przyznawane są dwa prestiżowe wyróżnienia: Nagroda Goncourtów oraz Nagroda Renaudota. Pierwsza od 1914 roku (wcześniej, od 1903 roku przyznawano ją w innym miejscu), a druga od 1926 – obie nierozerwalnie z sobą powiązane, gdyż są ogłaszane w tym samym miejscu i czasie. Co roku w pierwszych dniach listopada przed restauracją tłum dziennikarzy czeka na werdykt.\nNagroda Goncourtów jest przyznawana za najlepszą powieść wydaną w bieżącym roku, ale istnieją też cztery inne jej warianty – za debiut powieściowy, opowiadanie, biografię i poezję. Honorarium, które otrzymuje laureat, jest symboliczne. Wynosi zaledwie 10 euro (wcześniej 50 franków). Czek o tej wartości jest jednak wyjątkowy – można go otrzymać tylko raz, bo tylko raz można zostać laureatem nagrody. Skład jury jest dziesięcioosobowy – stąd popularna nazwa tego grona les Dix, Dziesięciu. Od 2002 roku komisji przewodzi Edmonde Charles-Roux.\nZostała ustanowiona niemalże przez przypadek, wskutek niecierpliwości dziesięciu krytyków literackich oczekujących na werdykt sędziów Nagrody Goncourtów. Spontaniczna inicjatywa natychmiast przekształciła się w doroczne wydarzenie literackie. Tym samym, od 1926 roku, wyczekujący decyzji swoich „Goncourtowskich” kolegów sędziowie przyznają Nagrodę Renaudota i na wszelki wypadek – gdyby miało się okazać, że ich wybór pokrywa się z decyzją kapituły Nagrody Goncourtów – mają w zanadrzu alternatywnego zwycięzcę. W obecnym składzie jury są m.in. Jean-Marie Gustave Le Clézio oraz Frédéric Beigbeder. Przyglądając się historii tej nagrody, w gronie wyróżnionych znajdziemy m.in. Louisa-Ferdinanda Céline'a (Podróż do kresu nocy, 1932) czy Louisa Aragona (Piękne dzielnice, 1936).\nW 1880 roku Alzatczyk Charles Drouant otwiera na place Gallion „bar tabac”. Jego specjalnością szybko stają świeże ostrygi, które raz w tygodniu dostarcza mu z Bretanii brat. Dzielnica się rozbudowuje, a zakład Drouanta zmienia się w bistro uczęszczane chętnie przez Renoira, Rodina, Pisarro i innych artystów. 31 października 1914 roku siedemdziesiąte drugie zgromadzenie sędziów tworzących Akademię Goncourtów odbywa się w restauracji Drouant. Od 2006 roku właścicielem restauracji jest pochodzący z Alzacji Antoine Westermann. Przed objęciem tej funkcji był szefem trzygwiazdkowej restauracji w Strasburgu, doradcą kulinarnym w Portugalii, Stanach Zjednoczonych i w Luksemburgu. Jego motto: Jako kucharz nie staram się zaskakiwać, chcę dostarczać emocji.\nSalon Renaudota – maleńka, licząca zaledwie 15m², sala utrzymana w jasnej, pastelowej kolorystyce.\nNa ścianie m.in. rękopis Teofrasta Renaudota, żyjącego na przełomie XVI i XVII wieku francuskiego lekarza i założyciela pierwszej francuskiej gazety, który patronuje nagrodzie.\nWychodząc z pomieszczenia, znajdujemy się w wąskim korytarzyku, skąd tylko kilkanaście kroków dzieli nas od salonu Goncourtów.\nSala jest niewielka, choć większa niż poprzednia, owalna, z elegancką boazerią na ścianach, a miejsce centralne zajmuje okrągły stół, przy którym zasiadają sędziowie.\nNa oparciach krzeseł przymocowano mosiężne tabliczki z nazwiskami sędziów.\nNa ścianach i w gablotach możemy dostrzec wiele pamiątek związanych z historią nagrody.\nElegancko i stylowo. Restauracja Drouant.\n16-18 place Gallion, Paryż


Tata Indica I 1.4 MT (85 KM) Hatchback : dane techniczne\nTata Indica I 1.4 MT (85 KM) Hatchback\nTata Indica w wersji I 1.4 MT (85 KM) to samochód osobowy z nadwoziem typu hatchback produkowany w latach od 1998 do 2004 roku. Model ten otrzymał czterocylindrowy silnik benzynowy o pojemności skokowej 1405 cm³ (1.4L) osiągający maksymalną moc 85 KM i maksymalny moment obrotowy na poziomie 120 Nm. Współpracuje on z manualną skrzynią biegów o pięciu przełożeniach która przenosi napęd na przednie koła. Taka konfiguracja zapewnia przyspieszenie od 0 do 100 km/h w czasie 12.5 sekundy oraz pozwala osiągnąć maksymalną prędkość wynoszącą 160 km/h. Średnie spalanie przy normalnej jeździe miasto/trasa w proporcjach 50/50 nie powinno przekroczyć 8 l/100km, a zbiornik paliwa o pojemności 37 litrów powinien wystarczyć na przejechanie w takich warunkach około 463 km.\nWe wnętrzu opisywanego modelu znajdziemy cztery miejsca dla pasażerów i jedno miejsce przeznaczone dla kierowcy czyli mamy auto 5 osobowe. Nadwozie prezentowanego modelu ma długość całkowitą 3660 mm, jest szerokie na 1625 mm, a wysokość jego jest równa 1485 mm. Rozstaw osi na poziomie 2400 mm występuje zazwyczaj w małych samochodach miejskich należących do segmentów A i B.\nDługość: 3660 [mm]\nPojemność silnika: 1405 [cm³]\nZasięg: od 370 do 620 [km]\nJeżeli znalazłeś nie aktualne informacje lub masz więcej danych na temat oglądanego modelu podeślij je do użytkownika ArteK wraz z numerem zgłoszenia umieszczonym w temacie [DT25102] korzystająć z tej wiadomości na PW.\nTata Mint I 1.4 MT (65 KM) Hatchback\nTata Indica II 1.2 TD MT (75 KM) Hatchback\nTata Indica I 1.4 MT (60 KM) Hatchback\nTata Mint I 1.4 D MT (54 KM) Hatchback\nTata Indica I Lift 1.4 MT (75 KM) Hatchback\nUmowa kupna sprzedażyformularze do pobraniaOpony na zimęsprawdź najniższe ceny!Porównywarka okazje motoryzacyjnenarzędzia, wideorejestratory, gadżetyKody błędów OBD IIsprawdź co oznaczają poszczególne kody błędów i jak rozwiązać związane z nimi problemyFirmy Motoryzacyjnekatalog Firm motoryzacyjnychOlej do silnika i skrzyni biegówdobierz olej i sprawdź ile oleju wchodzi do silnika i skrzyni biegówKalkulator OC AC NNWnawet 50% taniej!\nAdaptacyjne światła LED (2014)Dwa lata po wprowadzeniu systemu AHS w reflektorach ksenonowych, firma Lexus zastosowała zmodyfikowane rozwiązanie dla reflektorów opartych na diodach LED. W 2014 roku zaprezentowano system, w którym zamiast ruchomych ...Silnik Hondy VTEC Turbo i trzy pojemnościDwa całkowicie nowe silniki benzynowe z turbodoładowaniem, stworzone w oparciu o zasadę downsizingu, trafią na rynek europejski. Konstrukcje VTEC TURBO o pojemności 1,0 i 1,5 litra będą stanowiły część gamy silnikowej ...Kia Rio 1,4 DOHC CVVT o mocy 109 KMPod maską koreańskiego mieszczucha znalazł się silnik benzynowy o pojemności 1,4 litra generujący moc 109 KM. Wyposażony w manualną skrzynię biegów która oferuje sześć przełożeń. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h ...


Jak skorzystać z przerwy w karcie podatkowej - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiJak skorzystać z przerwy w karcie podatkowej\nJak skorzystać z przerwy w karcie podatkowej\nautor: Magdalena Majkowska26.05.2011, 03:00\nPrzerwę w prowadzeniu działalności objętej kartą podatkową należy zgłosić naczelnikowi urzędu skarbowego.\nSprawdź, czym przerwa różni się od zawieszenia działalności na karcie\nPrzedsiębiorcy opodatkowani kartą podatkową mogą zgłosić przerwę w prowadzeniu firmy na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Przerwę należy odróżnić od zawieszenia firmy w oparciu o ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. Wprawdzie skutki podatkowe w obu przypadkach są jednakowe – tj. nie pobiera się podatku za okres przerwy (albo zawieszenia) w wysokości 1/30 miesięcznej należności – to jednak warunki korzystania z obu instytucji są różne.\nPrzede wszystkim zawieszenie oznacza również brak obowiązku odprowadzania składek ZUS, natomiast przerwa wywołuje skutki wyłącznie podatkowe. Ponadto zawieszenie może trwać od jednego miesiąca do dwóch lat. Natomiast przerwa musi trwać co najmniej 10 dni. Zawiesić działalność może jedynie przedsiębiorca, który nie zatrudnia pracowników. W przypadku przerwy ustawa podatkowa nie przewiduje takiego ograniczenia. Przerwę zgłasza się w urzędzie skarbowym, a zawieszenie w organie ewidencyjnym (urzędzie gminy).\nJak przygotować pisemne zawiadomienie do naczelnika urzędu skarbowego\nJak zawiadomić w terminie urząd skarbowy o nieprowadzeniu działalności\nJakie dokumenty należy złożyć w urzędzie\nZobacz pełną treść artykułu w e-wydaniu Dziennika Gazety Prawnej: Jak skorzystać z przerwy w karcie podatkowej.\nTagi:prawo podatkowe, zawieszanie działalności\nJak rozliczać kartę podatkową\nUstawa ogranicza stosowanie karty podatkowej\nKiedy można wybrać kartę podatkową\nBrak zgłoszenia pracowników do urzędu skarbowego pozbawi przedsiębiorcę karty podatkowej\nW Warszawie ruszyła zbiórka podpisów w sprawie zmian w tzw. janosikowym


STYPENDIA STAROSTY PRZASNYSKIEGO NA ROK 2016 WRĘCZONE | Powiat Przasnyski\nSTYPENDIA STAROSTY PRZASNYSKIEGO NA ROK 2016 WRĘCZONE\nOpublikowane 5 stycznia 2016 przez administrator\nOd 2007 roku, tradycyjnie już na ostatniej w roku, uroczystej sesji Rady Powiatu Przasnyskiego starosta przasnyski wraz z przewodniczącym rady powiatu wręczają stypendia za wybitne osiągnięcia w różnych sferach działalności edukacyjnej dla szczególnie uzdolnionych studentów zamieszkałych na terenie Powiatu Przasnyskiego. W 2015 roku Zarząd Powiatu Przasnyskiego na podstawie przedstawionych propozycji przez Komisję Stypendialną przyznał stypendia dla: Marii Weroniki Kmoch, Katarzyny Szymkowskiej i Damiana Żebrowskiego.\nSTYPENDYŚCI STAROSTY PRZASNYSKIEGO 2015\nMaria Weronika Kmoch – Studentka II roku Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Stypendium otrzymuje na Realizację projektu pt.: Stulecie Parafii Jednorożec. Przygotowanie monografii naukowej.\nNajważniejsze osiągnięcia (opr. Wydział Oświaty):\n- Współorganizacja międzynarodowych konferencji studencko – doktoranckich: Warszawa 2015, Lublin 2015, Kraków 2015,\n- Udział w licznych konferencjach naukowych z własnymi referatami,\n- Umieszczenie biogramu studentki w II tomie „Słownika biograficznego kurpiowszczyzny XX wieku” – Stanisława Pajki w uznaniu za działalność na rzecz regionu kurpiowskiego (wydanie będzie w 2015 roku)\n- Redaktor naczelny w studenckim czasopiśmie „Teka Historyka”,\n- Prowadzi szeroką działalność społeczną w regionie i na uczelni poprzez członkostwo i współpracę z licznymi organizacjami, stowarzyszeniami i mediami oraz udział w różnego rodzaju spotach reklamowych, projektach, wywiadach, reportażach, spotkaniach autorskich i promocyjnych,\n- Autorka lub współautorka osiemdziesięciu różnych artykułów prasowych, referatów pokonferencyjnych, sprawozdań, artykułów do źródeł historycznych o tematyce historycznej i kultury regionu;\n- Autorka książki - „Kapliczki, figury i krzyże przydrożne w gminie Jednorożec” – Jednorożec 2015 – Publikacja jest rezultatem projektu „Wybrane aspekty dziedzictwa kulturowo – historycznego gminy Jednorożec. Kapliczki i krzyże przydrożne”, realizowanego w roku akademickim 2014/2015 w ramach „Stypendium za wybitne osiągnięcia w różnych sferach działalności edukacyjnej dla szczególnie uzdolnionych studentów zamieszkałych na terenie Powiatu Przasnyskiego”, przyznawanego przez Starostwo powiatowe w Przasnyszu.\nKatarzyna Szymkowska – Doktorantka Wydziału Farmaceutycznego Oddziału Medycyny Laboratoryjnej Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego oraz Studentka Wydziału Neofilologicznego na kierunku: Filologii Angielskiej Szkoły Wyższej ATENEUM w Gdańsku. – otrzymuje stypendium na realizację projektu naukowego „Badanie możliwości penetracji i przenikania niskocząsteczkowych polisiloksanów (silikonów) przez skórę ludzką”.\n- III miejsce na 23 Międzynarodowej Konferencji ISSC - 23 kwietnia 2015 roku w Gdańsku 2015 rok;\n- Prezentacja wyników badań na Międzynarodowej Konferencji – 13-14 kwietnia 2015 r. w Reims (Francja);\n- Prezentacja wyników badań wypowiedź ustna na Międzynarodowej Konferencji Toksykologicznej 16-17 luty 2015 r. w Londynie (Wielka Brytania);\n- Prezentacja wyników badań na niemiecko – polskiej Konferencji Farmaceutycznej – 29-30 maja 2015 r. w Kilonii (Niemcy);\n- Współautorka pracy docenionej na 5 Międzynarodowej Konferencji Dermatologicznej – 13-15 lipca 2015 roku w Nowym Orleanie (Stany Zjednoczone);\n- Nagroda „AMICUS STUDENTS” przyznawana przez Samorząd Studencki dla najlepszego dydaktyka;\n- Artykuł naukowy „Fotouwrażliwienie skóry jako efekt działania surowców roślinnych” – Gazeta Farmaceutyczna.\nDamian Żebrowski – student II roku na kierunku: edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej - specjalność: edukacja muzyczna oraz Student I roku Wydziału Wokalno – Aktorskiego Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu. Stypendium otrzymuje na: Osobisty rozwój muzyczny; lekcje u wybitnych profesorów, poprawę wizerunku scenicznego oraz udział w konkursach wokalnych.\n- Zdobycie Złotej Longi GRAND PRIX w Ogólnopolskim Konkursie Chóralnym Muzyki Dawnej z Poznańskim Chórem Kameralnym Collegium Cantorum pod dyrygenturą Małgorzaty Kwaśnik – Chmielewskiej – Poznań 2015.\n- Udział w IX Międzynarodowym Kursie Interpretacji Muzyki Chóralnej poświęconym renesansowej muzyce chóralnej prowadzonym przez Petera Philipsa,\n- Udział w II Międzynarodowej Konferencji Nowoczesne Metody Edukacji Muzycznej – Poznań 2015.\n- Udział i nagrody w Międzynarodowym Festiwalu Pieśni i Tańca „Muszelki Węgier” w Suwałkach oraz innych festiwalach muzycznych.\n- Udział w II Europejskim Festiwalu Duetów Operowych i Musicalowych „Face to Face: Poznań 2011\n- Udział w koncertach i spektaklach lokalnych organizowanych w gronie studentów.\n- Udział w III festiwalu Chórów Szkół Muzycznych Regionu Mazowieckiego - Siedlce 2014 r.\n- Członek i współtwórca spektaklu muzycznego „Stabat Mater” Karola Szymanowskiego.


10 powodów, dla których twoja konferencja osiągnie zamierzone cele – Blog Creality\nBędzie łatwa w obsłudze\nDa uczestnikom spójną, wartościową treść\nTo, co sprawdzi się u kluczowych klientów, nie zadziała u przedstawicieli handlowych. Zacznij od kolorów i sposobu prezentacji, przez gifty i stroje obsługi, a na wystroju kończąc. Jesteś w grupie podobnej do uczestników? Świetnie – zastanów się, czy opracowany plan dobrze na tobie “leży”. Nie jesteś? Znajdź kogoś, kto jest i pozwoli zrobić tą specyficzną “przymiarkę”.\nUcieszy oko, będzie spójna\nWielokrotnie zmieni tempo\nZrealizuje prywatne interesy\nPotraktuje indywidualnie (przed / w trakcie / po)\nEventy firmowe efekt wow, konferencja, włącz emocje, włącz show\n← 5 pewnych rzeczy w życiu Event Managera\n4 pomysły, jak uzyskać lepsze warunki od podwykonawców →


Bartozzi Quartet w 12 on 14. Falstart na dobry początek – ArtMundus\nBartozzi Quartet w 12 on 14. Falstart na dobry początek\nJazz Club 12 on 14 powstał ładnych parę lat temu, w międzyczasie miał przerwę i zmieniał adres. A ja się do niego wybierałem. Jak zwykle, wybierałem się, tylko dotrzeć nie mogłem. Ciągle coś stawało na przeszkodzenie, ze szczególnym uwzględnieniem dwóch elementów, o których dobrze wiadomo, czyli braku czasu i pieniędzy. Chociaż obywa elementy bardzo mi przeszkadzają w robieniu tego, co chciałbym robić, to jednak od czasu do czasu udaje mi się tak podziałać, że trafię tam, gdzie trafić zamierzałem…\nOczekując na otwarcie pewnej wystawy, postanowiłem zajrzeć do internetu, a tam rzuciła mi się w oczy informacja o koncercie we wspomnianym klubie. Chociaż po wystawie zamierzałem iść do domu, bo ciemno, zimno i droga daleka, nagle stwierdziłem, że „nie, nie będę już odkładał tej wizyty na później”. Ponieważ nie miałem daleko, wsiadłem w tramwaj i udałem się na ulicę Noakowskiego, by pierwszy raz w życiu wejść w progi klubu, o którym słyszałem bardzo dużo i do tego samych dobrych rzeczy, dlatego to pierwsze wejście, to pierwsze wrażenie było dla mnie bardzo ważne. Ten pierwszy raz ma dla mnie, a pewnie nie tylko dla mnie, ogromne wrażenie.\nZ pewną taką nieśmiałością wkroczyłem w progi 12 on 14 i… poczułem się prawie jak u siebie. Zaskoczyło mnie to miejsce swoją specyfiką i innością w stosunku do innych klubów, w których miałem okazję bywać. Po pierwsze jest zrobione… gustownie. Tak, jest zrobione „grzecznie”, normalnie, z wyczuciem stylu. I dotyczy to właściwie wszystkiego, od kolorystyki ścian, wyglądu sceny, krzeseł i stołów, po bar i… no tak, w jednym miejscu nie byłem, ale jestem pewien, że toaleta też wygląda dobrze. Do tego ściany ozdobione są zdjęciami muzyków, ale też ta kolekcja, podzielona według autorów, jest zrobiona tak, by z jednej strony stworzyć tło, z drugiej pokazać to, co pokazać powinna. Taki styl uwielbiam, prosty, delikatny, znakomity do odbioru jazzowej muzyki.\nPoza niezwykle miłą, domową, przyjazną atmosferą samego wnętrza, niezwykle miłe było przywitanie przez jego właścicieli. Rzadko się zdarza, żeby gospodarze klubu byli z klubem związani w taki specyficzny sposób, żeby żyli w nim jak w rodzinnym domu, a do tego jeszcze zapraszali do niego gości. I witali ich wręcz od progu. Być może był to przypadek, mam jednak wrażenie, że nie, że taki sposób traktowania osób odwiedzających klub jest czymś, co wypływa z osobowości pani Katarzyny i Tomasza Pierchałów.\nPoza samą atmosferą wnętrza, istotna jest oczywiście muzyka, a tej mury klubu słyszały bardzo, bardzo dużo i to w najlepszych wykonaniach. Tego czwartku, w ramach cyklu „Thursday Heat” wystąpiła grupa, której kierownictwo sprawuje Bartozzi Wojciechowski. Muzyk, który ma za sobą współpracę z bardzo licznym gronem wykonawców bardzo różnej muzyki, od Anity Lipnickiej i Andrzeja Piasecznego po Tomasza Stańkę i Krzysztofa Herdzina. Muzyk bardzo „ostro i krótko” trzyma swój zespół, zdecydowanie krzycząc, w którą fazę danego utworu należy przejść. Momentami stwarzało to wrażenie pewnej „dyktatury”, ale w przypadku doboru materiału muzycznego, nie tylko było niezbędne, ale też dodawało pewnej „pikanterii” całemu koncertowi. A na ten wieczór czwórka muzyków (poza Bartozzim, w jej skład wchodzą: Daniel Popiałkiewicz – gitara, Adam Bieranowski – klawisze, Tomasz Mądzielewski – perkusja) wybrała materiał trudny, zarówno do grania, jak i słuchania. Postawili bowiem na kompozycje Johna Scofielda. Same tematy były niezwykle ładne, dałoby się zrobić z nich całkiem udane piosenki, ale tak sam Scofield, jak i Bartozzi nie mogli na to pozwolić, a zatem zaczęli przekształcać temat na najprzeróżniejsze sposoby. I oto właśnie chodziło, bo temat – jak to w jazzie – jest tylko punktem wyjścia, potem już wszystko zależy od talentu i umiejętności muzyków. A kwartetowi, który zagrał na scenie 12 on 14 wychodziło to całkiem nieźle.\nCelowo napisałem ostatnie słowa, albowiem zapewne byłoby jeszcze lepiej, a na pewno trochę inaczej, gdyby muzycy mogli tylko i wyłącznie skupić się na grze, a ich działania spotkały się z przychylnym odbiorem publiczności. I owszem, część publiczności nagradzała poszczególnych muzyków brawami za wykonanie kolejnych karkołomnych solówek na swoich instrumentach, niestety tylko ta część, która była zainteresowana samym koncertem, albowiem pozostała, zdecydowanie liczniejsza część… Cóż, okazało się, że pierwszy raz właściciel klubu pozwolił na połączenie koncertu z… urodzinami. I gdyby na urodziny przyszli tylko miłośnicy muzyki jazzowej, zapewne wszystko wyszłoby znakomicie, niestety chętnych do słuchania była garstka, zaś pozostała reszta gości miała po prostu ochotę, by obchodzić urodziny we „właściwy sposób”. Wydawane przez nich odgłosy niestety dość skutecznie zagłuszały muzykę, a już na pewno nie pozwalały na jej właściwy odbiór. Ta sytuacja musiała wpływać również na samych artystów.\nNie dotrwałem do końca, w trakcie kolejnej przerwy (bo zrobiono specjalne przerwy w koncercie, żeby goście mieli okazję się napić, porozmawiać i czynić inne, niezbędne w takich sytuacjach czynności), bo i późno się już zrobiło, a i wkurzony byłem dość znacznie. Przez chwilę przebiegła mi nawet przez głowę myśl, by poprosić o zwrot pieniędzy za bilet, ale… widoczne na twarzy pana Tomasza zdenerwowanie wywołane całą sytuacją spowodowało, że zmieniłem zamiar i grzecznie wyszedłem z klubu.\nI tak to mój spóźniony wieczorek zapoznawczy z klubem 12 on 14 zakończył się swego rodzaju… falstartem. Wytrzymałem tak długo, mogłem przecież przyjść do klubu każdego innego dnia. A może wtedy byłaby tylko muzyka, byłoby tylko miło. Chociaż, kto wie… W każdym razie na pewno moja relacja byłaby inna i zdecydowanie krótsza.\nTak czy inaczej, cieszę się, że poznałem to miejsce i ich właścicieli, cieszę się, ze mogłem posłuchać świetnej muzyki w wykonaniu świetnych muzyków.\nBartozzi Quartet, klub 12 on 14 , Warszawa, 15.11.2018\nBartozzi Wojciechowski, Tomasz Mądzielewski\nAdam Bieranowski, Bartozzi Wojciechowski\nTomasz Mądzielewski, Daniel Popiałkiewicz


Zbiornik 50l poziom\nZbiornik przeponowy poziomy 50 l. do zimnej wody pozwala na wykorzystanie go wszędzie tam gdzie jest mniej powierzchni. Zbiornik łączy się pompą za pomocą gwintowanego króćca znajdującego się w jego dolnej części. Przy doborze wielkości zbiornika należy wziąć pod uwagę że dostępna ilość wody między wyłączeniem pompy a jej ponownym włączeniem to około 1/3 jego pojemności. Parametr ten związany jest z tym że w zbiorniku znajduje sie tzw. poduszka powietrzna która powoduje że zbiornik nie jest napełniany wodą w całej swojej objętości a dodatkowo pompa włącza się przy określonym na wyłączniku ciśnieniu co z kolei powoduje że woda ze zbiornika nie jest wypuszczona do zera.


Jak działa pompa ciepła - BudujeUrzadzam.pl\nNa pewno wielu zastanawia się jak działa pompa ciepła, co sprawia, że pompa dostarcza do instalacji grzewczej ciepłą wodę lub ciepłe powietrze do domu, jeśli jej napędem jest grunt, woda lub powietrze o temperaturze niewiele wyższej niż 0°C.\nŻeby zrozumieć jak działa pompa ciepła, spróbujmy przeanalizować co dzieje się podczas pracy pompy – typu woda/woda lub solanka/woda. W tej ostatniej wersji do elementu parownika pompy dopływa rurami solanka pobierana z wymiennika gruntowego albo woda ze studni w przypadku pomp typu woda/woda. Jej temperatura wynosi 5 -10°C, czyli utrzymuje się na wysokości maksymalnej temperatury gruntu zimą na głębokości poniżej 1,5 m.\nSchemat działanie pompy ciepła fot. Vikersonn\nAby pompa ciepła mogła sprawnie działać konieczne jest odparowanie czynnika roboczego krążącego w obiegu pompy. Czynnikiem roboczym może być jedynie płyn, który wrze a tym samym odparowuje w temperaturze niższej niż 5°C. Następuje wymiana ciepła z czynnikiem roboczym, na skutek czego temperatura wody ze studni lub solanki wymiennika gruntowego obniża się odpowiednio o 2-3°C. Tak schłodzona woda lub solanka przepływa znów do wymiennika gruntowego i zostaje odprowadzona do studni zrzutowej. Z kolei czynnik roboczy, który odparował poprzez odebranie ciepła wodzie lub solance, trafia do sprężarki.\nTam następuje proces wzrostu ciśnienia tzw. sprężania, w wyniku którego temperatura czynnika roboczego podnosi się do kilkudziesięciu stopni Celsjusza. Następnie w postaci pary czynnik roboczy trafia do drugiego wymiennika – skraplacza. Tam właśnie ogrzewa wodę z instalacji grzewczej, maksymalnie do 60°C i po oddaniu ciepła skrapla się. Na tym etapie jego temperatura obniża się o kilka stopni. Trafia następnie do zaworu rozprężnego, gdzie ulega procesowi rozprężania, w wyniku czego następuje znacznie obniżenie jego temperatury. Z zaworu czynnik roboczy przepływa do parownika i cały cykl zaczyna się od początku.\nPompa ciepła to kolejny innowacyjny pomysł na wykorzystanie energii odnawialnej.\nCzy wyciąg kuchenny i kocioł gazowy mogą być zainstalowane w jednym pomieszczeniu?\nCzy jest naturalny środek odstraszający ślimaki?\nNa jakie klasy dzielą się drzwi antywłamaniowe?


W poniedziałek (30.01) Boeing 747-8 Intercontinental w wersji Boeing Business Jet (BBJ), przeznaczony dla prywatnego klienta, wykonał swój pierwszy lot.Lot testowy przeprowadzono w celu sprawdzenia wszystkich systemów maszyny. W najbliższych dniach przejdzie dodatkowe testy, a następnie kolejny próbny lot po którym zostanie odebrany przez klienta. Samolot posiada katarską...\nfirst\t2012-02-04 10:38\nA był ktoś z Was w Bangalore? To zupełnie nowy port lotniczy (ma chyba 2 lub 3 lata), a dominują na nim ludzie biznesu (to centrum przemysłowe i technologiczne Indii). Ja sam dziwnie się czulem w tym otoczeniu z plecakiem, po dwutygodniowej tułaczce po południowych Indiach. Zupelnie inaczej wygląda sytuacja na pozostałych lotniskach indyjskich (np. Mumbai, Dehli). Ich porównywanie z Bangalore nie ma najmniejszego sesnu\nusuniety\t2012-02-04 09:12\nMireklh: to nie ja chce tam poslac a380 tylko lh. Skoro chca to zrobic to musi byc tam biznes. Tak sie sklada ze mialem tam przesiadke i wiem jakie tam sa warunki. Dokladnie takie jak piszesz. Tez stracilem duzo nerwow bo jeszcze czegos takiego nie widzialem i pomimo calego blasku nowego portu w New Delhi to organizacja jest fatalna. Ale to specyfika calego kraju....\nmireklh\t2012-02-04 00:37\nI chwala Bogu...wylatywales kiedys z Indii ? A340 potrzebuje 3 godziny check-in przed odlotem...w tych warunkach!!! byles tam kiedys???A380 tam poslac?? ja to znam! Te warunki,kontrole, i check in..z kozami,psami,50 kg nadbagarzu..no nie ten swiat...\nusuniety\t2012-02-03 18:36\nBangalore to jedno wielkie zaglebie biznesowe ktore swiadczy uslugi outsourcingowe roznego typu dla calego swiata. To taka hinduska dolina krzemowa. Wiec rynek tam na pewno jest. Poza tym LH miala latac do Indii A380, o co zabiegala bardzo dlugi czas u Hindusow. Ale po tym kiedy *A odrzucil akces AI ktora jest panstwowa i bardzo zle zarzadzana to Hindusi pokazali Niemcom przyslowiowego palca i jak dotad LH A380 do Indii nie lata.\nmireklh\t2012-02-03 18:28\nZapewnie racje masz...bo leci troche europejczykow ale zazwyczaj wiecej niz 65% to Hindusi ,ktorzy nami dalej do USA i Kanady leca.Air India jak narazie to raczej w servisie dla nas zadna konkurencja..moze w cenach.Zobaczymy co przyniesie przyszlosc.Do Kalkuty tez przestajemy latac od marca.\npcharasz\t2012-02-03 18:11\nMirku, a może jednak docenią? A może nie tylko Hindusi do Bangalore latają, tylko dużo europejskiego biznesu? (popraw mnie proszę, jeśli się mylę)\nNo i czy do Indii nie ma coraz to rosnącej konkurencji? Przecież i Air India, i Jet Airways, i Kingfisher intensywnie inwestują teraz we flotę long-haulową, której pewna część na pewno zostanie wysłana na podbój Europy. Air India i Jet Airways czekają na nowiutkie Dreamlinery i 777, Kingfisher na A332 i A350. To chyba logiczne, że Lufa chce się umocnić na tym rynku zanim Hindusi przejdą do kontrataku ;)\nmireklh\t2012-02-03 17:47\nHinusi nie docenia co to nowy samolot. Skoro Lufthansa juz go jako pierwszy linia lotnicza ma to powinnismy tym tam latac gdzie najwieksza konkurencja i by sie tym szczycic ze go mamay i robic tym reklame.Z A380 tak jest..np w zaleznosci od sezonu lata B747 lub A380.´To zrobili z SFO,MIA i JFK\nwojtek\t2012-02-03 16:22\nDlatego ten będzie latał do Indii, bo A380 nie może. I to jest skandal dla pracowników?\n4tech\t2012-02-03 16:09\nmadej..no a może A380? a co :)\nusuniety\t2012-02-03 16:01\nLH zamowila ich 20. Czytalem ze beda latac na zasadzie rotacj z A380 w zalenosci od sezonu (popytu) na danej trasie.\nmietek\t2012-02-03 15:51\nNo fakt, na co Hindusom nowy samolot, oni polecą nawet na drzwiach od stodoły;-) hehe Madej: Ja też bym chętnie coś takiego zoabczył, ale myśle, że realia nie są dobre na taki eksperyment w tej chwili.\nmireklh\t2012-02-03 15:48\nDoszly nas przecieki ze ten pierwszy ma latac do......INDII !!! Bangalore itd.Pracownicy uwazja ze to skandal.Zamiast po´slac go by robil reklame np do Buenos Aires, Chicago czy w ogole do USA.\nmietek\t2012-02-03 15:45\nEch, ruszył z przytupem;-) Jak pantera!\nmietek\t2012-02-03 15:44\nFajnie wygląda plejada samolotów w tle;-) Pewnie LH będzie stopniowo podmieniać stare B747400ER.\nmadej\t2012-02-03 15:41\na moze LOT ostatniego ósmego dreamlinera moglby wymienic na 747-8I. Obslugiwalby tylko trase WAW - ORD. Ktos napisze ze klepie bzdury, ale myslicie ze 747 nie zapełnilby sie na tej trasie? Mysle ze z powodzeniem. Po drugie oferowano by wiecej miejsc na tej trasie wiec co za tym idzie cena biletow bylaby nizsza.\nusuniety\t2012-02-03 15:37\nCiekaw jestem na jakich trasach LH je umiesci?\nspooks\t2012-02-03 14:43\nNiech zgadnę... RZE-DXB via POZ ;-)


Dieta i zdrowe odżywianie - ogólne podejście do tematu - http://polinfor.jupe.pl/\nDodane: 14-05-2015 09:16\nChcesz się zdrowo odżywiać, ale nie wiesz od czego zacząć?. Jeśli nie masz czasu na przygotowywanie zdrowych posiłków, niech inni zrobią to za ciebie. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą catering dla firm warszawa\nTłuszcze - nie taki diabeł straszny\nGłównym grzechem dietetycznym nie jest tłuszcz (jak nadal wielu sądzi) lecz cukier....Tłuszcz jest bardzo ważny, pełni wiele istotnych funkcji w organizmie, jednak trzeba spożywać odpowiedni rodzaj tłuszczu. Jeśli zależy nam na działaniu antynowotworowym powinniśmy wybierać oleje zawierające dużą ilość nienasyconych kwasów tłuszczowych omega 3. W olejach roślinnych znajduje się wiele witamin, które wpływają korzystnie na stan włosów, skóry i paznokci - olej kokosowy świetnie sprawdzi się jako kosmetyk. Nie tylko doskonale nawilża, ale ma tez silne właściwości antybakteryjne, dzięki czemu łagodzi podrażnienia. Masło nie jest takie straszne i zdecydowanie zdrowsze, niż wysokoprzetworzona margaryna. Jednak, jeśli boimy się o cholesterol to lepiej unikać masła na korzyść innych smarowideł - hummus, pasta z białej fasoli, czy też olej kokosowy to naprawdę zdrowe alternatywy.\nNasiona chia (czyli szałwii hiszpańskiej) mają niesamowicie higrofilne właściwości. Co to znaczy? Wchłaniają wodę i powiększają swoją objętość nawet dziesięciokrotnie. Poza tym zaliczane są do kategorii superfoods, nie są jednak zbyt drogie i ostatnio dość łatwo je kupić. Chia można wykorzystać do kreatywnego gotowania - świetnie nadają się do przygotowania lekkich deserów, ponieważ dzięki higrofilności zagęszczają płyny. Wystarczy wymieszać je w odpowiedniej propozycji z mlekiem (zwykły, sojowym, lub kokosowym), odstawić na kilka godzin do lodówki i dorzucić świeże owoce. Pyszny, zdrowy deser gotowy - można jeść bez zbędnych wyrzutów sumienia!\nSyrop glukozowo-fruktozowy ? oczyszczony i zagęszczony wodny roztwór cukrów prostych (glukozy i fruktozy), uzyskiwany w wyniku hydrolizy węglowodanów.\nTagi: catering bezglutenowy catering dietetyczny catering dla firm catering warszawa\nArticle about car serviceArtykuł o sprzątaniu2020 czas aby lepiej założyć klimatyzacjęImplantolog zabrzeOgólny tekst o prawieWater emergencyTreatment for your car - find the best oneKartoteki pacjentów w wersji onlineCzy w 2020 warto poświęcić czas aby wydrukować naklejkiPrace wykończeniowe wokół domuDobre i złe style urządzania wnętrzTłumacze w centrum uwagi.Papier, druk, naklejki- słowem poligrafiaImplanty zębów ChorzówWhat do You know about plumbing?Electric services and Hi-techJak być w top?Artykuł o opiece medycznej i lekarzach specjalistachDlaczego naturalne kosmetyki muszą być droższeDrogo vs tanio - o pozycjonowaniuJa Też Kiedyś Chciałem transportować ponadgabaryty. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOCzystość w kuchni - to kwestia zdrowiaKilka faktów o kartka okolicznościowychCzym jest zespół Devica. Kilka faktów i informacjiKrótko o opracowaniach medycznych na potrzeby firm farmaceutycznych i nie tylkoJak bezpiecznie zapakować ważne rzeczyProstowniki, falowniki i inne ciekawe urządzeniaNaucz się jak drukować części 3d! 3 darmowych porad.Kilka spraw związanych z ciuchami używanymiDobre części zamienne do samochodów


Znana także jako Manius Narcismus\nMania Musica jest już od dłuższego czasu denatem; można mnie znaleźć na http://warpedportraits.blogspot.co.uk/\nTrent znowu to robi. Im jest starszy, tym bardziej lubi frustrować swoich fanów. Poprzednią trasę koncertową nazwał "Wave Goodbye Tour", teraz obwieszcza start nowej i opowiada o tym, jak to z kolegami "dyskutuje czym jest Nine Inch Nails i otwiera się na nowe pomysły". Oczywiście, ani słowa o nowej płycie. Co, natomiast, dostajemy, to Welcome Oblivion, wydane pod przydługim i jakby bezsensownym szyldem "How To Destroy Angels". "How To Destroy Angels" przypomina mi, że w sumie założyłem parę lat temu z kolegą formację metalową o nazwie "Masters of The Postmodern Vortex Caught in The Act". Jeżeli skalę sukcesu mierzyć długością nazwy, to jesteśmy na dobrej drodze; póki co pracujemy ostro nad tym, żeby polubić metal.\nNajlepsza płyta TR, czyli "Strobe Light"\nstanowi prawdziwy dyplom hipsterstwa.\nDla każdego fana Trenta cover art nowej płyty powinien być przypominajką ARG-a związanego z wydaniem Year Zero, co stanowi pewien istotny trop. Po pierwsze, Trent osuwa się coraz bardziej w glitchujące brzmienia, połamane, elektroniczne rytmy, bez porzucenia jego charakterystycznych zagrywek harmonicznych i dysharmonicznych. Po drugie, płyta ta już bardzo wyraziście daje do zrozumienia, kto w tym duecie muzycznym nosi spodnie. W pierwszej EP-ce Mariqueen miała dużo mocniejszą rolę, w Welcome Oblivion jest już zdecydowanie bardziej w tle muzyki Trenta; wychodzi to płycie raczej na dobre.\nDosyć zabawnym efektem ubocznym tej dominacji jest to, że przy większości utworów lada moment spodziewam się usłyszeć głos Trenta. Nie znaczy to, że Mariqueen jest tu piątym kołem u wozu, wręcz powiedziałbym, że moje ulubione utwory z tej płyty mocno konceptualnie bazują na jej wokalu - wreszcie czasami słyszalnym w pełnej krasie, bez dziesiątków reverbów, delayów czy przesterów, bez dominującego poprzednie EP astmatycznego szeptu przywodzącego na myśl francuski sexypop. Najciekawszym muzycznie utworem płyty jest prawie siedmiominutowy Ice Age, w którym dość warsztatowy śpiew Mariqueen słychać czysto, co świetnie łączy się z trentowymi porządkami tonalnymi, lekko przesterowanym padopodobnym czymś w tle i okazjonalnymi dysharmonizującymi dźwiękami, rujnującymi coś, co w innej aranżacji mogłoby być stosunkowo przyjemnym i hipsterskim utworem pop. "Ice Age" z samym tylko Trentem nie mogłoby się udać.\nczemu HTDA istnieje.\nProblematycznym potrafi być za to, kiedy Trent na dobre wykorzystanie śpiewu żony nie ma pomysłu. W pierwszych dwóch utworach płyty równie dobrze mogłoby go nie być, nawet chyba by na tym zyskały, chociaż i tak byłyby dość męczące; w "How Long", który jest chyba promowany jako pop-wizytówka płyty, Mariqueen często brzmi jakby naśladowała TR z "All The Love in The World". Gdzieniegdzie śpiewają w duecie, i to głos Trenta zdaje się być tym wiodącym. Takich drobnych wejrzeń w ich pożycie artystyczno-seksualne jest na płycie dużo, do tego stopnia, że ośmielam się twierdzić, że wkład wokalistki w kompozycje na płycie jest bliski zeru, a mąż (niezawodnie w koszulce typu wife-beater) rozstawia ją cyfrowo po kątach. MR śpiewa albo bardzo warsztatowo, albo jak dużo ładniejsza wersja męża: trochę wyższa i z biustem, tylko usta chyba silikonowe.\nPodsumowanie płyty, w związku z powyższym akapitem, przedstawię tak: płyta jest ciekawa, i brzmi jak swoisty blend dojrzalszych wersji estetyki "With Teeth" i "Year Zero"; nie wiem tylko, czy ktoś poza trentofilami znajdzie siły, żeby przebić się przez pierwszych kilka utworów i dać wystarczająco dużo kredytu zaufania żeby wczuć się w ogólny koncept formalny. HTDA potrzebuje formalnej rewolucji, żeby stanąć mocno na własnych nogach i przyciągnąć własnych fanów niezależnych przynajmniej częściowo od fanbase'u NIN - a na to Trent jeszcze, najwyraźniej, nie jest gotowy. Albo już nie jest gotowy, bo może chodzi o to, że jest stary i mimo siedzenia na siłowni niedługo umrze <3.\nPłyty można w całości posłuchać na Groovesharku\nTheatre of Hate to u nas raczej mało znany (przynajmniej nie znam nikogo, kto by go znał) projekt postpunkowy z początku lat '80. Wydali de facto jedną płytę, potem się rozpadli, rzecz charakterystyczna dla projektów muzycznych z tej półki i z tych czasów - a to się ktoś powiesi, a to pokłóci. To postpunk pełną gębą: zachowanie punkowego filth&fury w połączeniu z bardziej zaawansowanym pomyślunkiem formalnym.\nO zespole warto wspomnieć, bo to przypadek rzadki: jedna z niewielu kapel, która po Pistolsach była w stanie uchwycić tego charakterystycznego, brudnego wkurwa, którego wszyscy lubimy i kochamy. "Freaks" jest najdobitniejszym tego przykładem - wokal się łamie i brzmi jak wycie człowieka na skraju załamania nerwowego, poruszający wewnętrznego jaskiniowca rytm wyznaczają bardzo mięsiste, agresywne i uparte bębny. Są dwa różne wykonania tego samego utworu - obie powyżej. Drugie wykonanie jeszcze jest surowsze, ma ograniczone wtręty elektroniczne, a zamiast motywu cyrkowego grane jest coś innego (nie jestem dokładnie pewien jaka jest za tym historia, ale zdaje się, że "surowsza" to jakiś outtake, albo prekursor). Warto ściągnąć całą płytę "Westworld"; nie jest w całości oparta na postpunkowym wkurwie, ale jest go na niej dużo, a ToH miało bardzo charakterystyczny i wyjątkowy styl, z którym w przypadku sympatii do gatunku po prostu trzeba się zapoznać.\nPrzy tej okazji chciałbym prosić o pomoc: mam poważny problem ze zrozumieniem co Brandon śpiewa miejscami (a tekstów na necie, z tego co mówi moje google-fu, nie ma). Jeżeli ktoś chciałby się przyłączyć, zachęcam. Póki co słyszę coś takiego, w nawiasach podkreślam niejasności:\nWhat made you stop and stare\nis it now close and (in?) here (wut)\nor is it something I can fear(?)\nPrejudice (bardzo niewyraźnie śpiewa) is a funny word (:D)\nInside you something's there(?)\nDeath to it you were\nView(?) that stupid and queer\nIn front(?) of the mates (z gęstym akcentem albo might, jako: siły?) you cheer\nOn the nighttime tug that bear (? :D niby ma sens, ale nie sądzę...)\nBeside your closet just scared\nYes, you really care\ntell me what it's like in there.\nI need only fear\nof change(? chains what is this i don't even)\nJak widać, wyzwanie mnie przerasta. Ponieważ nie trzyma się to kupy to wnoszę, że coś bardzo źle zrozumiałem. Ewentualnie: tekst był napisany po pijaku i nigdy nie miał za zadanie się trzymać kupy.\nJeżeli chcesz sam robić muzykę...psychologia i technikalia DAW-a, cz.1\nNiniejszy tutorial mniej się będzie skupiał na technikaliach obsługi DAW-a (chociaż i tego trochę będzie, podobnie jak linki do tutoriali na YT czy ogólnym necie), bardziej na stworzeniu odpowiedniego zaplecza psychologicznego i teoretycznego. Z autopsji i po cudzych przypadkach wnoszę, że to tak naprawdę dużo ważniejsze.\nTa część tekstu jest przeznaczona przede wszystkim dla tych, którzy zaczynają od zera (albo prawie od zera). Inni mogą, jeżeli mają ochotę, poczekać na dalsze części.\nWizja artysty przedstawiająca twoją\nwizję robienia muzyki.\nNiewątpliwie wiele osób w pewnym momencie swojego życia odkrywa ambicje muzyczne. Może stymulus doprowadzający psychikę do tego dziwnego stanu to teledysk, w którym długowłosi faceci wymiatają na gitarach i śpiewają o kasie za nic i cyckach laskach za darmo. Może przeczytałeś jedną opowieść za dużo o życiu rockmena, który dopóki się nie zaćpał, to żył jak król (krainy stanowiącej mieszankę Somalii i Rzeczpospolitej za Sasa); może kusi cię perspektywa założenia peruki i przystawiania dużej trąbki do ucha. Może rodzice katowali cię Brahmsem, a ty dla buntu zacząłeś obsesyjnie wsłuchiwać się w subtelności Sex Pistols, a jako student stałeś się, czytelniku, jedną z dwudziestu chodzących na koncerty noise'owe osób w twoim mieście. A może, po prostu, twoją pasją jest granie albo śpiewanie, a w muzyce odnajdujesz siebie i swoją duszę. To też jest dobre wytłumaczenie, jesteś między przyjaciółmi i niczego nie musisz się wstydzić. Chociaż powinieneś.\nJeżeli odkryłeś, że znalazłeś się w takim położeniu, to pierwsze, co musisz zrobić, to uczciwie rozeznać się w swoim położeniu (sic!). Niektórzy z nas są na tyle fartowni, że edukację muzyczną w jakiejś tam formie mają zapewnioną przez rodziców. Niektórzy, mniej fartowni, edukacji nie mieli, ale mieli organki casio, małą gitarę - albo chociaż grali na flecie w podstawówce i plączą im się po głowie katusze, jak dziwna kobieta kazała przy pianinie buczeć bezsensowny zlepek sylab podczas gdy Rafał z czwartej ławki szeptał "reksiu, reksiu, reksiu". Najmniej fartowni są ci wśród nas, którzy nie mieli ani rodziców, ani organków, ani gry na flecie w podstawówce; musisz wiedzieć, że żadna z tych trzech sytuacji ani z góry nie skazuje cię na porażkę, ani nie predestynuje do sukcesu - ale im mniej miałeś styczności i wykształcenia muzycznego, tym więcej będziesz musiał włożyć ciężkiej pracy w to, co robisz. Nie, nie jesteś geniuszem, który odkryje nadzwyczajne pokłady talentu, które umożliwią ci zrobienie w minutę tego, co innym zajmie godzinę - tak ma tylko Hugh Laurie i ludzie z CSI. Jesteś człowiekiem zdyscyplinowanym i gotowym do ciężkiej pracy, albo nie. Jeżeli nie, to przygotuj się na to, że wszystko będzie ci się rozwlekało w czasie, a to sprawia, że łatwiej się poddać.\nPrzyjdzie moment, kiedy uświadomisz sobie, że\nwszystko to mógłbyś robić z przyjaciółmi. Których nie masz.\nKolejne pytanie, które musisz sobie zadać, to czy rzeczywiście chcesz robić muzykę sam? Jeśli tak, to dlaczego? Wstyd, że inni cię zrypią bo jesteś do chrzanu to niedostatecznie dobra motywacja; jeżeli o to chodzi, to najpierw spróbuj pobawić się z innymi o podobnym poziomie zaawansowania i dopiero potem się zastanawiaj; doświadczenie i tak ci się przyda; czasu nie zmarnujesz.\nRobienie muzyki samemu ma kilka przewag nad siedzeniem w grupach muzycznych. Masz absolutną swobodę, sam ustalasz czas na pracę i poziom wysiłku, który wkładasz w projekt, nikt nie krytykuje twoich pomysłów. Z drugiej strony: masz absolutną swobodę, sam ustalasz czas na pracę i poziom wysiłku i nikt nie krytykuje twoich pomysłów.\nKażda z korzyści która płynie z działania samopas w tej konkretnej dziedzinie może zacząć szybko działać na twoją niekorzyść. Absolutna swoboda - super, ale nie jesteś Johnem Zornem i bardzo prawdopodobne jest, że brak kierunku cię przytłoczy i się pogubisz. Własny rytm pracy oznacza, że zamiast siedzieć w DAWie będziesz oglądał Sashę Grey dużo częściej, niż się do tego publicznie przyznasz. Brak krytyki oznacza, że ciągle będą umykały ci wtopy, które druga (albo i trzecia i czwarta) para uszu szybko by ci wytknęła. Największą niekorzyścią działania samemu jest ponad wszystko to, że dobrze dobrani członkowie zespołu wzajemnie się motywują do roboty; ciebie motywować może tylko mglista wizja sukcesów w przyszłości.\nCzego właściwie potrzeba, żeby robić muzykę? Tego nie wiesz, i na dobrą sprawę nikt tego nie wie, więc na sam początek życzliwie doradzam wszelkie przekonania a propos posiadania talentu, kształtu talentu lub braku talentu wyrzucić na śmietnik. Sądzę, że każdy człowiek o umiarkowanie sprawnej umysłowości może robić muzykę; musi tylko mieć dużo dyscypliny i zdać sobie sprawę z własnych słabości. Taki słuch, przykładowo, który potocznie uważa się jako niezbędny do jakiejkolwiek działalności w tym kierunku, można zastąpić doskonałym zrozumieniem matematyki siedzącej w muzyce. Komponując z chorym uśmiechem swojego dżingla nie możesz zafałszować, jeżeli na wszystko spojrzysz z poziomu liczby; inna rzecz, że to nudne, a słuch bardzo dużo ułatwia - ale rzeczywiście nic cię nie powstrzymuje, a nawet jeżeli masz słuch absolutny, to matematyka i logika całego przedsięwzięcia i tak ci się bardzo przyda.\nTę książkę można podsumować jednym\nzdaniem: "jeżeli chcesz coś osiągnąć,\nmusisz tego chcieć."\nCzego na pewno potrzeba, żeby robić muzykę, to chcieć robić muzykę. Jeżeli rzeczywiście się za muzykę zabierzesz, szybko się o tym przekonasz. Zdaje się, że część umuzykalnianych od dziecka omija ten etap, ale myślę, że to po prostu tak, że cała ta frustracja jest dla nich bardzo rozłożona w czasie. Jeżeli zaś zaczynasz od zera, to każdy kolejny dzień będzie katorgą. Pierwsze twoje kilka godzin z DAW-em (Digital Audio Workstation) będzie przepełnione samozachwytem nad materiałem, który zlepiłeś ze źle przyciętych sampli z twojego ulubionego kawałka albo paru ścieżek instrumentalnych marnej jakości. Potem niezawodnie przyjdzie upadek, w którym zorientujesz się, jak bardzo to, co zrobiłeś, jest chujowe; niezawodnie najdą cię też myśli, że może lepiej rzucić to wszystko w diabły i uniknąć dalszych kompromitacji. Popraw sobie humor tym, że jeszcze gorzej mają ci, którzy nigdy nie zrozumieją, że to, co robią jest chujowe. Nie poddawaj się. Przygotuj się na dni, tygodnie, miesiące, w których będziesz sam siebie, czytelniku, widział jako wściekłą sinusoidę będącą ucieleśnieniem nastrojów. To dobrze, bycie sinusoidą niewątpliwie nadaje ci bardziej muzycznego charakteru. Zaciśnij zęby i przyj dalej; po paru miesiącach przejdziesz tę małą selekcję i będziesz mógł zacząć właściwie pracować i na spokojnie cieszyć się z umiarkowanych sukcesów i uczyć się na błędach po to, żeby za jakiś czas zrobić coś naprawdę fajnego. Powinno być jasne, że poród boli.\nSpecyfika pracy w DAWie to nie tylko stosowanie efektów, podobnie jak Photoshop to nie tylko filtry z działu "artistic". W pierwszej kolejności to potężna psychologiczna batalia z samym sobą. Spójrzmy: przeciętny utwór współczesnej muzyki popularnej ma, dajmy na to (wysysam tę liczbę z palca na bieżąco), trzy i pół minuty. Okazuje się, że ty sam - sam! - musisz być tych minut kompozytorem i producentem, a jeżeli zamiast elektroniki pójdziesz w jakiś miks lub czysto instrumentalną, to też instrumentalistą, wokalistą i domorosłym inżynierem dźwięku; musisz być też przede wszystkim swoim własnym recenzentem. Za jakiś czas będziesz stanowił też swój własny pion marketingu.\nW większości przypadków różne obowiązki przypadają na ekspertów znających swoje działki od podszewki, a ty jesteś amatorem we wszystkim; trzy i pół minuty to wbrew pozorom dużo, jeżeli ktoś poza życzliwymi kolegami ma tego z własnej woli słuchać. Jak możesz się domyślić jest to gotowa recepta na załamanie psychiczne, chyba, że masz emocjonalność księgowego ZUSu, albo w ogóle się nie przejmujesz. Jeżeli się w ogóle nie przejmujesz, to skąd pomysł, żeby robić muzykę? Zajmij się czymś pożytecznym, jak budowanie szkół czy mostów; zarabiaj pieniądze.\nPodsumowując, jeżeli zaczynasz:\n1) na samym starcie przygotuj się psychicznie do tego, co cię czeka (udręka, myśli samobójcze, jeżeli lubisz kawę to nadciśnienie, stany lękowe i ryzyko zawału)\n2) odetchnij głęboko i uświadom sobie, że twoje porażki na starcie są czymś zupełnie naturalnym, i spotykają każdego (chociaż niewielu lubi o nich opowiadać). Szczególnie, jeżeli niewiele miałeś wcześniej kontaktu z muzyką od kuchni. Daj sobie czas, nie rób z siebie flagelanta.\nW następnej kolejności są przygotowania sprzętowe. Pierwszą rzeczą, która powinna cię zainteresować jest jeszcze nie sam DAW, ale keyboard czy coś w tym guście, co możesz podpiąć do komputera przez MIDI albo USB. Jeżeli nie grałeś jeszcze na niczym instrumenty klawiszowe to bardzo dobry wybór na początek ze względu na bardzo przejrzyste rozłożenie dźwięków; jeżeli grasz już na jakimś innym instrumencie, to klawiatura i tak ci się przyda, bo to najwygodniejszy input, który pozwoli ci komfortowo komponować w midi i korzystać z wielu funkcji DAWa i wtyczek VST. Jeżeli nie bardzo czaisz czym jest midi albo VST, nie przejmuj się. Uwierz mi na słowo, że to ważne rzeczy. Ewentualnie, jeśliś taki nieufny, zapytaj Google'a.\nZauważ, że ma więcej klawiszy niż WSAD.\nPierwsza klawiatura (podobnie jak każdy pierwszy sprzęt) nie powinna być droga, chyba, że masz dzianych rodziców, jesteś na utrzymaniu bogatej żony/bogatego męża albo pracujesz w korpo. Przejrzyj allegro: w okolicach trzech-czterech stów powinieneś dostać coś spokojnie na dłuższy czas wystarczającego. Nie daj się wmanewrować w myśli, że potrzebujesz porządnego sprzętu; to tylko narzędzie prokrastynacji, a porządny sprzęt to będzie wisienka na torcie którą zjesz, jak już się upewnisz, że chcesz poważnie inwestować; dodatkowo to nie jest tak, że sprzęt gorszej kategorii oznacza, że czegoś tam nie będziesz w stanie zrobić. Będziesz, tylko więcej wysiłku ci to zajmie, poza tym do rzeczy do których faktycznie przydałoby ci się coś lepszego dojdziesz dopiero za jakiś czas. Teraz ważne, żeby zacząć. Na start lepiej wziąć coś z przynajmniej czterema oktawami, przy okazji można się na takich nauczyć grać. Wyobraź sobie minę znajomych, kiedy usiądziesz przy pianinie kolegi i z dumnym wyrazem twarzy uderzysz w akord - po to tylko, żeby uświadomić sobie, że nie wiesz co właściwie miałeś zagrać.\nDalej: przestudiuj swój komputer. Polecam minimalnie dwa, najlepiej cztery gigabajty RAMu i przyzwoity dwurdzeniowy procesor - dodatkowo stosunkowo szybki dysk twardy. Jeżeli cię nie stać, to teoretycznie będziesz w stanie pracować na czymś słabszym, ale z doświadczenia wiem, że to droga przez mękę. Do wyboru będziesz miał albo pracować na przestarzałym sofcie, albo znosić jak twój komputer się krztusi. Jedno i drugie jest do bani.\nPotem rzecz najważniejsza, czyli karta dźwiękowa, potem pierwsze kroki z syntezatorami i zapisem MIDI, potem wreszcie DAW - ale o tym w następnej części.\nPrzełom jesienno-zimowy zawsze jest dla mnie czasem wielkiej ilości myśli i małej ilości mowy, małej ilości uczynków i wielkiej ilości zaniedbań. Derfor hiatus. Przepraszam i wrócę.\nW przerwie wymyślania większych, poważniejszych postów: Barbara. Francuska piosenkarka okres swojej świetności przeżywała w połowie ubiegłego wieku, i dysponowała wówczas najbardziej poruszającym głosem, jaki kiedykolwiek słyszałem.\nWszystkie te akcenty, piękna barwa, te wariacje w dynamice, przejścia od czułego, ciepłego i aksamitnego tonu do czegoś niesłychanie gromkiego i dramatycznego, lekkie i naturalnie brzmiące skakanie po tonach i tempach i wszystkim, gęste wibrato. Wychodzi z tego cudowna muzyka, do docenienia której znajomość francuskiego jest prawie całkowicie zbędna.\nNa piratebayu jest do ściągnięcia całe integrale (jest i wersja w mp3 i we FLAC), i polecam. Nie wiem jak w Polsce może być z dostępem do legalnych kopii, ale sama Barbara już, niestety, nie żyje, a od czasu jej najwspanialszych nagrań minęło już tyle czasu, że niedługo i tak przestaną być chronione prawami autorskimi.\nI. Po wielogodzinnych przemyśleniach nie potrafiłem już zaprzeczyć myśli, jakoby posiadanie bloga ściśle prywatnego mijało się z celem. Wyrozumowałem, że posiadanie takiego bloga w czasach facebooka i innych środków narcystycznej ekspresji mogłoby w moim wypadku służyć jedynie komunikacji za pośrednictwem międzywierszy, wierszowanych łgarstw i przekazów podprogowych; te wszystkie rzeczy kierowałbym do ludzi, którzy i tak prędzej czy później staliby się adresatami komunikatu klarownego. Nauczono mnie najpierw, że bytów się nie mnoży ponad potrzebę; potem nauczyłem się sam, że nie mnoży się ich ponad dostępne środki. Te nauki uczyniły mnie wszechstronnie lepszym człowiekiem. Nauczyłem się w ogóle już prawie wszystkiego, a jedyne czego jeszcze nie zdołałem się nauczyć, to oglądu na świat takiego, żeby ponad potrzebę nie mnożyć słów.\nII. Szata graficzna bloga pozostaje otwarta na wewnętrzne deliberacje i w ciągu najbliższego czasu ulegnie zapewne zmianom.\nIII. Ten utwór jest tak straszny, że przesłuchałem go już z piętnaście razy, a klip mi się bardzo podoba.\nIV. Kolejne notki powinny mieć już więcej sensu. Wkrótce: informacja o szykowanym przeze mnie coverze Jacquesa Dutronca, statut bloga, kilka słów o Amandzie Palmer i Dresden Dolls.\nThe idiot dance; let me dance!\n(Tu wkrótce będzie link do notki informującej: kim dokładnie jestem, czym się zajmuję. Będzie to notka głęboko wnikająca w naturę tego bloga, dostarczająca definitywnego definiensu)\nZdanie, które aktualnie budzi mój zachwyt:\nZdanie, które aktualnie budzi mój zachwyt.\nLosowe zdanie wyrwane z kontekstu:\nImagine the vibrations are toothpaste, your finger, a toothbrush, and brush your teeth up and down leaving the lips quite relaxed.\nBarbara (1) chanson francaise (1) hot chicks and snazzy tunes (1) How to Destroy Angels (1) Mariqueen Reznor (1) Nine Inch Nails (1) postpunk (1) random rambling (2) so gay (1) theatre of hate (1) Trent Reznor (1) Welcome Oblivion (1)


Choroba tropikalna. Dziennik indyjski 29 - Racjonalista TV\nDziennik Indyjski 17 września 2018\tSkomentuj medycyna\nPóki co jednak czułem się wciąż w miarę dobrze i podróżowałem wolnym autobusem do miasta Avissawella. Po drodze zatrzymaliśmy się przy większym dworcu o nazwie „Przeprawa przez most”. Rzeczywiście, byliśmy przy jednej z większych rzek wyspy, być może przy Kelami, nie najdłuższej, ale za to szerokiej. Pełna nazwa brzmiała Kelami Ganga. Mianem „Ganga” Syngalezi określają dużą rzekę i jest to pamiątka po ich pobycie w Północnych Indiach. Każda duża rzeka wyspy Lanki zdaje się być dla nich święta i przeważnie, gdy przejeżdża się przez którąś z nich, widać ludzi dokonujących ablucji. Nie są to chyba tylko Hinduiści, więc może w tradycji miejscowego buddyzmu również zaistniał taki zwyczaj. Wpływy hinduizmu na buddyzm lankijski są spore. Każda większa świątynia buddyjska, czyli wihara, posiada mniejszą świątynię poświęconą bogu Wisznu, uważanemu za opiekuna buddyzmu na wyspie. Istnieją też niezależne buddyjskie świątynie Wisznu i kilku lokalnych bóstw.\nRuszyliśmy dalej. Mieliśmy wrażenie, iż już dojeżdżamy, gdyż w pewnym momencie pojawił się znak wskazujący na dystans 20 km . Oznaczało to, ostrożnie licząc, jakieś pół godziny jazdy. Jednakże po pół godzinie znów mieliśmy 20 km . Co ciekawe nie wjeżdżaliśmy w żadne korki, ani też nie przebywaliśmy dużych miast. Zacząłem żartować z Nalinem z owych 20 km, ale nie do końca mi było do śmiechu. Wciąż miałem problemy z oddechem, zaś rana na mojej stopie zaczynała opływać ropą. W autobusie kłębili się ludzie, tłumnie podjeżdżając po kilka przystanków. W pewnym momencie jakiś kolisty jegomość nadepnął moją stopę z całym impetem biegnąc do tylnego wyjścia, choć nie trzymałem jej na przejściu. Starałem się robić dobrą minę do złej gry i obserwowałem ludzi. Przede mną usiadło jakieś małżeństwo, około pięćdziesiątki. Należąca do tego stadła kobieta wyglądała jak bohaterki filmów o amerykańskich purytanach. Pedantycznie czysta, o zaciętych rysach, nadal, jakby wbrew samej sobie urodziwa. W kącikach oczu i ust widać było zmarszczki wynikające być może z ustawicznych walk ze samą sobą. Kobieta nie uśmiechała się, ale widać było, iż czuje się wewnętrznie kompletna. Była raczej na pewno buddystką i to mnie zaskoczyło. Dotychczas sądziłem, iż buddyzm można traktować jako swego rodzaju nie chcącą się do tego przyznać odnogę religii wedyjskiej. Odrzucił on wprawdzie Wedy i braminizm, jednakże koncepcje Buddy nie były dalekie od upaniszadowego brahmana. Jednakże hinduizm, przynajmniej do niedawna, nie był religią misyjną, zaś buddyzm zaistniał w dużej mierze dzięki misjonarzom. Syn cesarza Asioki był misjonarzem na Sri Lance… Może więc owo poczucie misji zbliżało wyglądem niektóre buddystki do amerykańskich purytanek? Takie podejście oczywiście było zupełnie odmienne od klasycznego politeizmu, jakim była i wciąż w większości wypadków jest większa część hinduizmu. W politeizmie wygląda to tak – jest sobie miejsce, miejsca ma swoich bogów i swoich mieszkańców. Miejsce, bogowie i mieszkańcy są ze sobą naturalnie związani. Nie ma potrzeby nikogo nawracać. Wpływa to na pogodę ducha i pewną siebie samej barwność wielu hinduistów.\nWreszcie wjechaliśmy do Avissawella. Miasto cechował niezwykły, jak na Lankę gigantyczny, dworzec autobusowy. Jednakże większość jego stanowisk, pobudowanych z malowanego na zielono betonu, została zamieniona na bazar. Dworzec stał się swego rodzaju dzielnicą tego miasta. Niestety, okazało się, iż bazar nie jest wyspecjalizowany w żywności, a musieliśmy coś zjeść. Wyszliśmy zatem poza malowane na zielono dojazdowe uliczki dworca i znaleźliśmy się w śródmieściu. Nalin tłumaczył mi, iż miasto jest całkiem ciekawe i posiada całkiem stare, zabytkowe buddyjskie wihary. Ta jego część wyglądała normalnie, miała też swój wyczuwalny klimat, inny niż Colombo czy Hatton. Weszliśmy do jakiegoś baru i zjedliśmy appa, oraz napiliśmy się niejednej (jeśli o mnie chodzi) herbaty.\nNastępnie pojawiły się problemy. Otóż okazało się, iż z tej części wielkiego dworca, gdzie jeszcze zatrzymują się autobusy, nikt nie jeździ do Colombo przez Gothatuwę, czyli nasze przedmieście. Było już późno, jechaliśmy co najmniej pięć godzin, zatem istniała szansa, iż z innego miejsca Colombo będziemy musieli wziąć do Gothatuwy kosztowną rykszę. W końcu doszliśmy na jakiś zakręt drogi, gdzie czekał już tłum ludzi, mający podobny problem jak my. Podobnie jak kiedyś w Rishikeshu, po godzinie zaczęły się zjawiać autobusy, lecz tłum pasażerów zajmował miejsca zanim zdążyliśmy je zauważyć. Ja miałem już pewne problemy z chodzeniem, lecz z kolei moi przyjaciele okazali się zbyt łagodni i szarmanccy, aby poradzić sobie z problemem transportowym. „Gdybym miał tylko sprawną stopę…” – myślałem sobie kontemplując w myślach różne strategie opracowane przeze mnie podczas przesiadek na Rajiv Chowk w Delhi.\nWreszcie Akila obudził w sobie swoje sportowe zdolności i zajął nam miejsca w klimatyzowanym busie. Ten transport wyglądał na zbyt ekskluzywny, lecz postanowiłem mimo to wcisnąć się doń z plecakiem. Gdy Nalin zorientował się, co się dzieje, ja zajęty byłem blokowaniem przejścia, zajmując na wszelki wypadek jakieś sześć miejsc. Kierowcy patrzyli na mnie z niekłamanym podziwem. W końcu ruszyliśmy. Okazało się, iż również ów bus nie jedzie do samego Colombo, lecz staje w jakiejś miejscowości, z której już są do Colombo i jego miast satelickich lokalne autobusy. Tempo naszego pojazdu było wprost oszałamiające! Mieliśmy chyba średnią prędkość 50 km na godzinę! Wszystkie inne pojazdy rozpływały się jak nieistotne kłęby mgły, gdy je mijaliśmy. Mijaliśmy też tory, niestety, nie udało mi się ani razu zobaczyć pociągu. Pewnie stał gdzieś na stacji. Tuż przed postojem kierowca zebrał od nas pieniądze. Okazało się, iż nie płaciliśmy wcale więcej niż za zwykły autobus. Choć raz mieliśmy szczęście.\nKolejna miejscowość była dość zaniedbana. Ciężko było orzec, gdzie zatrzymują się w niej autobusy. Mimo to udało nam się kupić karty – zdrapki na doładowanie Airtelu. Ponoć obniżały koszt roamingu, lecz nie zaobserwowałem tego. W Hatton Airtel nie miał zasięgu, choć chwalił się zasięgiem bardziej niż inne sieci (na małej Sri Lance działa aż 5 chyba dystrybutorów).\nPrzechodząc przez zakurzone ulice owej miejscowości rozmawialiśmy o Negombo. Nalin chciał mnie zaprosić do siebie na następny weekend. Miejscowość składała się z dwóch części. Turystycznej, z przepiękną plażą i hotelami, oraz całkiem starą zabudową, oraz z rybackiej, umieszczonej nad laguną. W przewodniku widziałem lankijskich rybaków łowiących ryby w dość ciekawy sposób. Siedzieli oni na niezwykłych konstrukcjach złożonych ze szczudeł wbitych w dno oceanu, zaś w rękach mieli wędki. Nalin zapewnił mnie jednakże, iż jego ojciec łowił zawsze ryby przy użyciu sieci i czółna, co też wymagało sporej zręczności (nie była to stabilna łódź). Od wielu lat jednakże zajmował się dystrybucją darów morza, nie tyle ryb, co szczególnie cenionych przez smakoszy wielkich homarów. Obecnie był już niemal na emeryturze, zaś w rodzinie nie brakowało kłopotów. Młodsza siostra wciąż była panną na wydaniu, zaś małżeństwo starszej nie ułożyło się zbyt dobrze. Wiele osób w biednych lankijskich wioskach cierpiało na różnego typu uzależnienia. Alkoholizm był powszechny, pojawiała się też jednak na przykład heroina. Ta ostatnia używka uczyniła z męża starszej siostry Nalina niezbyt ciekawego osobnika. Jakiś czas temu cała rodzina złożyła się na jego wyprawę do Dubaju, jednej z nielicznych stolic, do jakich Lankijczycy mogli przybywać bez większych problemów wizowych. Gdy mąż starszej siostry (jak to się mówi po polsku?) wylądował w końcu w owym zyskownym świecie, wbrew oczekiwaniom wszystkich nie przysyłał pieniędzy swojej małżonce, choć nawet bardzo niska pensja w tym arabskim kraju jest dwu i półkrotnie wyższa od całkiem przyzwoitej lankijskiej. Jego dwie córeczki musiały zatem jakoś żyć z dochodów coraz bardziej schorowanych dziadków. Niedawno okazało się, iż ów dubajski emisariusz stracił nogę i ma zamiar wrócić na Lankę, do swoich. Starszy brat Nalina podążał rybacką drogą swojego ludu, lecz miał nieco ponury charakter i nie szło mu za dobrze. Bywało, że również nadużywał alkoholu. W związku z takimi doświadczeniami Nalin stał się zagorzałym abstynentem. Rząd Lanki natomiast restrykcyjnie obarczał alkohol bardzo wysokimi akcyzami, zabraniając również obrotu nim w święta. Podobnie jak większość rozsądnych ludzi, w owej polityce fiskalnej nie postrzegał Nalin próby uleczenia biednego społeczeństwa z alkoholizmu, lecz raczej chęć generowania zysków obecną u niektórych polityków.\nNalin kilka razy pytał mnie, czy lubię dużo pić, gdyż oczywiście Zachodnia kultura kojarzy się ludziom z Azji między innymi z rozmową przy drinkach w pubie. Zgodnie z prawdą mogłem go uspokoić zapewnieniem, iż w sumie piję bardzo mało i to głównie dla tego, iż co jakiś czas bywa to swego rodzaju towarzyskim rytuałem. Po czym opowiadałem mu o kulturze picia wina we Francji, o tym, że nawet dzieci piją ten dawny napój rozcieńczony wodą i, że w napojach alkoholowych niekoniecznie kryje się coś destruktywnego, jeśli umie się ich używać. Długowieczność Francuzów wskazuje nawet na to, iż wino w małych ilościach potrafi być zdrowe na swój sposób, choć oczywiście częściej się tam zdarzają choroby wątroby.\nNastępnego dnia moja noga była w tak złym stanie, iż udaliśmy się do pani doktór mającej swój gabinet najbliżej nas. Jednocześnie chciałem też rozwiązać problem związany z narastającym przeziębieniem. W Lance po raz pierwszy w życiu nie mogłem normalnie grać na fletach, gdyż przy dłuższych dźwiękach zaczynałem kaszleć. W Polsce, nawet gdy byłem bardzo przeziębiony, czy miałem grypę, zawsze mogłem sobie jakoś poradzić. Gabinet mieścił się w małym, prywatnym domu, doktór zaś mówiła trudnym dla mnie angielskim, ale chyba sprawnie, gdyż była kilka lat w Kanadzie. Wzbudziła we mnie zaufanie, jak się później okazało, niesłusznie. Po nasmarowaniu nogi zaleconym przez nią żrącym preparatem i po zażyciu lekarstw, mój stan się wyraźnie pogorszył. Gorączka stała się silniejsza, sięgając 40 stopni i dopóki byłem pod kuratelą doktór, nie mogłem się od niej uwolnić.\nPierwsza noc była koszmarna. Miałem jakąś dziwną wizję. Wydawało mi się, iż przybyłem na akademię muzyczną, aby prowadzić dalsze badania muzyczne. Jednakże był taki zwyczaj, iż wszyscy wykładowcy i muzycy stali tylko w mroku, w kompletniej ciszy, ja zaś musiałem stać razem z nimi nie wiadomo jak długo. I stałem tak całą noc razem z tą galerią posągowatych zwid, starając się zracjonalizować jakoś majaczącym umysłem tę sytuację. Doszedłem w końcu do wniosku, iż powinienem się domyśleć tych których szukam po jakiś drobnych przesłankach i po jakimś czasie zostanie mi zadane pytanie o to, kogo zamierzam pytać i nagrywać. Wsłuchiwałem się zatem w różne szmery, odgłosy, oddechy. Stwierdzałem przy okazji, iż to całe milczenie jest bardzo buddyjskie, choć w sumie muzyka jako taka wcale nie jest… Dziwne było przebudzenie. Część fatamorgany zniknęła, część zaś nie. Ujrzałem Nalina i kolegę Tushity budzących się w tym samym rozległym salonie, wśród tych wszystkich milczących postaci. Pomyślałem sobie, iż pasują oni do dziwnego, ezoterycznego układu, jaki sobie wcześniej wydedukowałem. Powiedziałem więc im słabym głosem „ajibowan”. Przerazili się, gdy mnie zobaczyli, choć ów drugi osobnik, niespecjalnie, przyczynił się do pogorszenia mojego stanu. Sam miał chyba, sądząc po kaszlu, od dawna niezaleczone zapalenia oskrzeli, jeździł zaś przy tym na motorze. Moje ciało było zaś jak gąbka i z czegoś, co być może było jakąś anginą, zaczęło mi się robić zapalenie płuc. Następnego dnia było 17 stopni plus w dzień, ponoć rekordowy chłód na Sri Lance od 60 lat. Dla mnie taka temperatura była prawdziwym wytchnieniem. Szalona doktóra zdarła z mojej nogi bandaż z kawałami skóry i spytała, czemu nie brałem maści, o której ani nam nie mówiła, ani której nam nie zapisała na recepcie. Całe szczęście, iż mieliśmy zaprzyjaźnionego rykszarza, który mógł mnie w ten dzień i w następne wozić po lekarzach, czekać ze mną i brać za to niewielkie kwoty.\nByło mi przykro, że mieszkam u tych młodych aktorów i nawet nie mogę podnieść ręką. Tushita ostatnio miał nawał pracy i projektów. Wychodził wcześnie i wracał bardzo późno, jednakże najlepiej ze wszystkich widział, iż naprawdę jestem w złym stanie. Podchodził do mnie z pewnym przerażeniem, gdyż ostatnio borykał się z niekończącym się chaosem rzeczywistości. Stałem się póki co jego częścią.\nGdy czułem się tylko na siłach, pisałem wiersze i eseje, dzięki czemu mogłem wreszcie nadgonić niemal 4 tygodniowe opóźnienie w pamiętnikach. Gdy nie miałem żadnych innych lekarstw, tego typu praca uspokajała mnie trochę. Ze spaniem i z leżeniem miałem ogromne trudności. Wilgotność klimatu równikowego nie ma sobie równych. Wszystko jest mokre, zaś bakterie czują się jak w raju. Jak zauważyłem jeżdżąc rykszą, do tego wszystkiego nasz dom położony był w bagiennej depresji, oferując szczególnie wysoką wilgotność powietrza nawet jak na Sri Lankę.\nW nocy trzeba było zapalać spirale przeciwko komarom. Oczywiście spanie przy gęstym, chemicznym dymie torującym sobie drogę przez skrajnie wilgotne powietrze nie służy zapaleniom płuc. Jednakże alternatywą były niepowstrzymane hordy komarów, które prędzej czy później mogły mi sprzedać malarię, albo rzadsze, lecz jeszcze groźniejsze paskudztwo, siejące postrach u wszystkich. W dzień hordy much próbowały wleźć pod ciemny od krwi i jakichś innych wydzielin bandaż na mojej stopie. Nie było to miłe. Były problemy z jedzeniem. Ostry jak ekstrakt z chilli ryż i curry coraz bardziej doprowadzał do szału mój zmaltretowany antybiotykami żołądek. Z innymi rzeczami było krucho, na szczęście pozostawały owoce, które wbrew różnym reklamom też wcale nie są lekko strawne.\nPo zimnych dniach nastały całkiem ciepłe. Nigdy w życiu się tak źle nie czułem. Obudziłem się nie mogąc oddychać. Płuca bolały mnie tak bardzo, iż nie mogłem ani siedzieć, ani stać, ani leżeć. Najgorzej było z leżeniem. Problemy z oddychaniem narastały, natomiast moi troskliwi przyjaciele byli wszyscy poza domem i przypuszczali, iż połknąwszy tak ogromną górę lekarstw muszę zdrowieć. Lankijczycy, podobnie jak Hindusi, mają szacunek do autorytetów. Czują, iż jeśli pani doktor coś powiedziała, to będzie tak, jak ona sądzi i będzie dobrze. Najwspanialszy w ratowaniu mnie z tej całej sytuacji był Nalin. Choć miał w owych dniach ogromne problemy z pieniędzmi i był zajęty zarówno na studiach, jak i w domu, rzucał wszystko i przybywał, aby pomagać mi dotrzeć rykszą do lekarza, kupić lekarstwa, coś do jedzenia etc. Wszystkie lekarstwa starannie mi opisywał, abym się nie pomylił, dbał też o to, aby nie myliły mi się pory dnia i nocy, co wcale nie było proste.\nW którymś momencie leciał na przykład na łeb na szyję z nagrania radiowego. Brał już od kilku miesięcy udział w teatrze radiowym, za co płacono mu 15 naszych złotych od jednej sesji mającej przygotować cztery odcinki. Była to dla niego i tak wielka okazja. Poza tym w tych dniach kończyła się jego kadencja jako prezydenta Akademic Players. Dowiedziałem się, iż ów studencki teatr działa już od 10 lat. Po ukończeniu studiów, związani z nim aktorzy przechodzą do Akademic Players Club. Z owej studenckiej trupy wyrosło w tym czasie 50 w pełni profesjonalnych aktorów teatralnych, filmowych i telewizyjnych. Dalsza 50 to wykładowcy, nauczyciele i organizatorzy warsztatów w domach kultury etc.\nGdy w upalny dzień próbowałem rozmawiać z moją Kają, było ze mną naprawdę źle. Nieleczone (potęgowane?) zapalenie płuc i wodnista, prawie wrząca atmosfera wokół mnie tworzyły dość tragiczną scenerię. Nie mogłem kaszlnąć, gdyż miałem wrażenie, iż wypluwam całe płuca jak jakiś bolesny kłębek. Moje serce biło z wyraźnym trudem, nie byłem już w stanie odganiać much składających swe potomstwo z zaatakowanej przez bakterie stopie. W pokoju był wiatrak, można było też zdjąć koszulę, ale gdy to robiłem, czułem się równie źle, jak kiedy zakładałem koszulę i spowalniałem wiatrak.\nPrzerażona Kaja skontaktowała się z Nalinem, a on przybył jak najszybciej. Zaczęliśmy szukać z naszym rykszarzem innego lekarza. Minęliśmy jakiś most, nad nim zaś Buddę w szklanej altanie. Przed moimi oczami rozciągały się jakieś średniowieczne pejzaże z symfonii Brucknera. Powietrze wpływające do rykszy pod wpływem jej ruchu szkodziło mi, ale gdy stawaliśmy, nie czułem się lepiej. Spaliny autobusów i ciężarówek oplatały się wokół mnie żrącymi kłębami. Zacząłem w myślach projektować jakiś romantyczny, neostylowy dworzec, sądząc, iż najwyższy czas, aby podążyć śladem moich XIX wiecznych czarnych bohaterów – Anglików. Nie miałem jednakże opium, choć dziwaczne, nieskuteczne lekarstwa od pani doktór może były nawet lepsze niż opium…\nJednym z najsławniejszych architektów współczesnej Azji był Lankijczyk Geoffrey Bawa, żyjący w latach 1919 – 2003. Stworzył on styl zwany „tropikalnym modernizmem”. Jedno z jego ostatnich dzieł widziałem już z oddali. Był to budynek parlamentu w Jayanthipura, na jeziorze Diyawanna, tuż przy granicy Colombo. Miał on w sobie coś japońskich lub chińskich konstrukcji buddyjskich, wyglądających jak nakryta spadzistym dachem, oparta na proporcjach doskonałych kwadratów chata. Nawiązywał on do architektury Kandy, ostatniego niepodległego królestwa Sri Lanki, które cechowało się zamiłowaniem do sztuki, aczkolwiek, odcięte od oceanu i wielu cennych ziem oraz złóż przez kolonialistów, musiało zadowalać się kameralnymi, drewnianymi konstrukcjami, w przeciwieństwie do Anuradhapury, której ceglane stupy należały do największych założeń architektonicznych starożytności, zaraz po piramidach egipskich. Innym wielkim dziełem Bawy jest świątynia buddyjska Seema Malika w Colombo. Rozmyślając o tym wszystkim, byłem przekonany, iż muszę się bardzo postarać z tym swoim dworcem. Nie byłem oczywiście pewien, czy zdołam zobaczyć więcej dzieł Bawy i owe gigantyczne stupy.\nDo pierwszego lekarza była straszna kolejka, a raczej niewielka, lecz pacjenci wysiadywali u niego długo. Ja ledwo mogłem przejść z rykszy do poczekalni, więc po pewnym czasie zacząłem nalegać, aby poszukać jakiegoś innego lekarza. Gdy w pewnym momencie wcisnęła się do sali jakaś krewna siedzącego tam godzinę pacjenta, najwyraźniej też chora, postanowiliśmy jechać dalej. Ruszyliśmy jakąś bagienną ścieżką, później zaś przez jakiś zupełnie indyjski, zapylony bazar. Drugi doktor był dostępny. Załamał się widząc zniszczenia na moje stopie poczynione przez lankijsko – kanadyjską kurację. Zajął się też moimi płucami. Nalin nalegał, abym zbadał sobie krew, lecz ja pamiętałem, co wyczyniała siostra w delhijskiej przychodni Geetanjali, byłem więc przekonany, iż tutaj, w setki razy gorszym miejscu i przy takim moim stanie nie wyjdzie z tego nic dobrego.\nWróciliśmy. Następnego dnia nastąpiła lekka poprawa, po czym było jeszcze gorzej. Zacząłem się zastanawiać nad tym, czy zasada „jesteś chory, po czym zdrowiejesz” dalej działa w moim wypadku. Ludzie zjawiali się przy mnie jak jakieś cienie, ukrop otaczający mnie w dzień i nocy, komary, gryzący dym, wszystko zlewało się w jakąś bezkształtną breję. W pewnym momencie zobaczyłem Kowshalyę robiącą coś w Internecie. Spytała mnie, czy wierzę w reinkarnacje. Pokiwałem niejednoznacznie głową. Nie miałem energii na dyskusje o genetyce i dziedziczeniu cech, ale nie osobowości (a już zwłaszcza tzw. duszy etc.). Zapytała mnie dalej, czy chciałbym się urodzić w Indiach. Powiedziałem, że tak. Lubię ten kraj, w sumie nawet nie wiem dlaczego aż tak bardzo. Chodzi chyba głównie o afirmację rzeczywistości zbudowaną na podłożu politeistycznym, o znacznie słabszych niż w wielkich monoteizmach (nie cierpię, jak Microsoft Word podkreśla liczbę mnogą od słowa „monoteizm” jako błąd – czy jeden tylko monoteizm był i jest znany ludzkości, czy panuje jakaś monoteizmowa zgodność polegająca na tym, iż ksiądz wysyła swoich podopiecznych do meczetu, bo sam nie ma czasu?) przesłankach eskapistycznych. Żyjemy tu i teraz, to jest nasz świat, nasz dom – jeśli jakaś mitologia, choćby skrajnie baśniowa, wysuwa na czele takie odczucia, jestem za. Oczywiście można stwierdzić, iż to hinduizm stworzył pojęcie sansary, lecz wystarczy spojrzeć na kolorowe ciężarówki, święta i śluby Hindusów, aby zrozumieć, iż sansara nie jest żadnym „szatańskim kuszeniem na górze”.\nGdy kolejny raz udawaliśmy się do lekarza, nawet Nalin zwątpił w autorytety lekarzy. Kaja już wcześniej zaczęła się zastanawiać nad prywatnych szpitalem. Powiedziałem jej, iż Lankijczycy, których nie stać na lekarstwa i przychodnię, idą do państwowych szpitali. To dobrze, że mogą tak zrobić, ale można być pewnym, iż poziom tych szpitali jest depresyjny. Jak się spodziewałem, Nalin powiedział mi, iż za jeden dzień w prywatnym szpitalu na Lance płaci się kwotę, która nawet mieszkańcowi Francji wydałaby się bardzo wysoka. Dwa dni oznaczają średnią lankijską pensję.\nTym razem postanowiłem twardo żądać różnych lekarstw. Mocnych antybiotyków nie tylko na dwa dni po pierwsze (tak, żeby mi się nagle nie skończyły wtedy, kiedy i tak muszę czekać dobę na kolejną wizytę). Lekarz stwierdził, iż idzie ku lepszemu, gdyż moja stopa wyglądała trochę lepiej i zapewne w związku z tym bakterie rzuciły się jeszcze mocniej na płuca. Kaja mówiła mi, że narzeczony jednej z jej koleżanek zapadł na podobną chorobę i trafił na lepszy szpital, dzięki czemu stwierdzono jaka bakteria go gnębi i zaczęto go rzeczywiście leczyć. Nalin zaczął zatem nalegać na badanie krwi. Lekarz jednak stwierdził, iż nie ma takiej potrzeby, bojąc się zapewne iż jego siostra zabija mnie i będzie miał kłopoty. W trakcie rozmowy wywalczyłem urządzenie do inhalacji płuc, którego nakrywa na twarz nigdy nie była czyszczona. Była zaparowana i wilgotna po jakimś innym pacjencie. Nie miałem wyboru, dusiłem się naprawdę poważnie. Gdy jednak wychodziliśmy, okazało się, iż konował nie zapisał mi nic do inhalacji. Ciężko być wściekłym i pełnym inicjatywy mając wysoką gorączkę, ale myślałem nad moim dworcem, zatem skłoniłem Nalina aby wrócił i wziął receptę na jakiś inhalator. Wrócił mówiąc, iż doktor stwierdził, iż „z tym inhalatorem to dobry pomysł”. Gdybym był w lepszym stanie, pomyślałbym, iż jakbym nagle zaczął na Lance przyjmować pacjentów (nie mając żadnego wykształcenia medycznego), zarobiłbym i tylko pomógł wielu osobom.\nPo drodze Nalin rozbroił mnie twierdzeniem, iż nie mogę zażyć inhalatora, gdyż doktor stwierdził, iż trzeba to robić po jedzeniu. Gdy jednak zobaczyłem dziwny inhalator, który działał na zasadzie miażdżenia kapsułek, zrozumiałem, iż raczej nie uruchomiłbym go w rykszy. Po zażyciu tony już całkiem drogich lekarstw poczułem się trochę lepiej. Niestety, nie mogłem pojechać z Nalinem do Negombo, ani też później towarzyszyć mu w zabawie mającej kończyć jego roczną prezydenturę w Akademic Players. Po tej zabawie byłem na tyle przytomny, aby koło jedenastej w nocy usiąść z Nalinem, Kowshalyą i jakąś nie znaną mi jeszcze ich znajomą aktorką i pogadać o kondycji teatru na Sri Lance. Jak się okazało, nie było z tym dobrze. Wielu było młodych ludzi chętnych, aby grać. Jednakże robili oni to zwykle za darmo. Młodzi aktorzy mogli liczyć na 30 zł za jeden spektakl. Aby opłacić dla siebie jakiś kąt na Lance, musieli więc grać co najmniej dziesięciokrotnie, choć oczywiście nikt nie refundował im dojazdów… Jeśli miejsce było daleko, dojazd pochłaniał część zarobków. Ludzie nie byli skłonni płacić za bilety więcej niż 50 – 100 rupii, czyli ponad dziesięciokrotnie mniej niż w Indiach na przykład. Nawet największe gwiazdy lankijskiego filmu za grę w teatrze zgarniały 7 krotnie więcej niż młody aktor. Nie była to już na wyspie niska kwota, lecz z perspektywy światowej śmiesznie wręcz mała.\nW międzyczasie przyjechał Tushita wraz ze swoim znajomym. Wciąż zaoferowany był przygotowaniem swojego performance. Tego dnia popadł w czarny humor, gdyż po wielu dniach przygotowań, w przeddzień wykonania, jego główna aktorka zrezygnowała. Wypił głębszego na otarcie łez, ale zrobił jaskółkę, aby udowodnić żonie, iż nie jest pijany. „Żadnego serca do aktorstwa!” – powtarzał z udręką w oczach. Po czym w końcu dodał – „Jestem profesjonalistą, może nie powinienem, ale zmienię tę rolę na męską i sam ją zagram, ale jak tak można…?”. Po czym moi przyjaciele wdali się w długą dyskusję po syngalesku. Zrozumiałem, dlaczego tak szybko skończyły się im pieniądze, które dałem im za mieszkanie. Możliwe, iż władowali je całe w jakiś swój projekt… Ja z kolei rozpieszczałem finansowo różne firmy farmaceutyczne.\nPo jakimś czasie, korzystając z okazji, spytałem Nalina o jego aktorskie początki. Powiedział mi, iż miał szczęście do nauczycieli w szkole podstawowej w swoim miasteczku (pozostali członkowie jego rodziny skończyli co najwyżej pięć klas i nie byli wykształceni). Pewnego razu sprowadzono dla dzieci jakąś początkującą trupę teatralną. Nalinowi wpierw spodobało się to, jak wielki on, i jego koledzy czują podziw do aktorów. Chciał robić to samo. Następną okazję zyskał dzięki tradycyjnym misteriom Wielkanocnym, w których początkowo grał prostego żołnierza, jako, że choć młody, był już bardzo wysoki. W szkole też pojawiły się jakieś bardzo okazjonalne okazje do gry. Później wziął udział w olimpiadzie teatralnej i dostał się do liceum o profilu aktorskim. Kończąc je zagrał w projekcie Tushity, który, jako starszy, już wtedy był studentem. Poszło mu na tyle dobrze, że zaproponowano mu, aby złożył papiery na wydział aktorski w Kelaniya University. Tam zaś bardzo szybko zaczęto mu oferować istotne role w Akademic Players. „Miałem dużo szczęścia” – stwierdził Nalin z uśmiechem, zmęczony, gdyż na kończącej jego prezydenturę imprezie tańczył do upadłego. „Ale mam rodzinę, ona ma problemy, więc nie wiem, jak to będzie dalej.” – dodał ze spokojną rezygnacją. – „Mamy też różne plany i marzenia z Takshilą…”. „Szczęście, że znacie różnie języki” – wymyśliłem coś na pocieszenie, – „nie musicie grać tylko po syngalesku. Ty jesteś na dobrej drodze, aby opanować tamilski i angielski, a Takshila jest na najwyższym roku hindi w Agrze…”. „Najgorsze jest to, iż mieliśmy rządowy projekt finansujący praktyki aktorskie za granicą” – dodał melancholijnie mój przyjaciel. – „Jednakże zrezygnowano z niego w tym roku, z uwagi na wojnę…”. „Na wojnę?” – zdziwiłem się. – „Mówiłeś, że teraz jest pokój, można spokojnie pojechać do Jaffny.”. „Owszem” – odparł, – „tym niemniej nasz rząd wciąż świętuje zwycięstwo i potrzebuje masę pieniędzy z innych źródeł. Wojna trwała do 2009.” . Mój przewodnik, zamknięty w 2008 roku, nie wspominał o tym. „Dużo ludzi zginęło?” – zapytałem. „Jakieś 280 tysięcy, głównie cywilów, takich jak my” – odpowiedział Nalin. „Być może jednak lankijscy Tamilowie powinni zyskać tę swoją niepodległość?” – spytałem przerażony zapiekłością tej wielkiej wojny na małej wyspie. Miasto Jaffna tworzy na samej północy Lanki podcięty laguną półwysep, bardzo gęsto zamieszkany. Jest tam mnóstwo hinduistycznych świątyń i kolonialnych kościołów, podobnie jak w Chennaju. Moi przyjaciele chcą mnie tam kiedyś wziąć, abym zobaczył widoki jak po II Wojnie Światowej.\nPoprzedni wpis Previous post: Skrzypce odkrywców i rewolucyjny Verdi\nNastępny wpis Next post: Kto żyje prawdziwym życiem – wieśniacy czy mieszczuchy?


Citroen DS5: w duchu Bogini | ExoticCars.pl – Portal Samochodów Egzotycznych\nChoć DS5 nie jest prostolinijnym następcą klasycznego DS (za takiego będziemy mogli uznać dopiero seryjną wersję konceptu Metropolis), to z pewnością odziedziczył po kultowym przodku sporo charakteru. Podobnie jak on, stara się wyłamać wszelkim kanonom i szufladkom, oferując jednocześnie sporo stylu, charakteru i… komfortu.\nWbrew domysłom nie jest modnym ostatnio połączeniem limuzyny i coupe, a raczej miesza w sobie cechy limuzyny, SUV-a i vana. Mierzy na długość 4,52 m przy szerokości 1,85 m, jest więc od C5 Tourer troszkę dłuższy i ciut węższy. Ma też od niego mniejszy bagażnik (465 l), ale w obliczu bardzo nietypowego i ciekawego nadwozia, można mu to wybaczyć. Świetnie nakreślone wnętrze z zorientowanym na kierowcę kokpitem ma zapewniać komfortowe warunki podróżowania piątce pasażerów.\nDS5 to pierwszy Citroen korzystający z opracowanej przez koncern PSA technologii Hybrid4. Oznacza ona kombinację 163-konnego diesla HDi (napędza przednie koła) z 37-konnym silnikiem elektrycznym (odpowiada za tylną oś), możliwość jazdy po mieście korzystając jedynie z napędu elektrycznego oraz niską emisję CO2 (99 g/km). Gdy auto z końcem roku wejdzie do sprzedaży z pewnością zobaczymy także klasyczne rozwiązania silnikowe z dieslami HDi i benzyniakami THP.\n&description=Citroen DS5: w duchu Bogini" data-pin-do="buttonPin" data-pin-config="above" target="_blank">


John Powell - Byczek Fernando (2017) - Strona 3 - Muzyka filmowa - Forum FilmMusic.pl\nDzisiaj jest pn gru 10, 2018 01:09 am\nPost: pt gru 01, 2017 14:29 pm\nTen Mounsey to w ogóle robi tam wszystkim wszystko, tylko w tym roku, Rings (Margeson), Pirates Of The Caribbean (Zanelli), Wonder Woman (RGW), Ferdinand (Powell), Jumanji (Jackman).\nPost: pt gru 01, 2017 15:50 pm\nCo gorsza jak słucham utworów na Kraft-Engel, to pisze te additionale naprawdę dobrze. Oczywiście z utworów na tej stronie to pewnie tylko fragmenty to są.\nPost: pn gru 04, 2017 02:44 am\nNie wiem, w czym macie problem, że ktoś pisze dla Johna Powella addtionale? Już nie wspominając, że Powell jest wszak wychowankiem Zimmera, to przecież większość kompozytorów tak tworzy. A po za tym popatrze na to z innej strony, tym samym Powell daje nowe miejsca pracy.\nA już pomijając, to zamiast krytykować Powella, cieszmy się, że w ogóle coś komponuje. Nie zapominajmy, że z tego co chyba powiedział Paweł, to Powell jest ponoć obrzydliwie bogaty. I chyba głównie na nieruchomościach zbił fortunę, tak że spokojnie mógłby postawić Powell Tower w centrum Londynu.\nDlatego też to dobrze, że w ogóle chce mu się pisać, skoro normalnie móglby nic nie robić, poza rzucaniem swojemu psu, zrobionej z banknotów funtowych sztucznej kości.\nPost: pn gru 04, 2017 11:38 am\nBiorąc pod uwagę, ile Powell ostatnio siedzi nad muzyką pozafilmową, i że ciągle się pieprzy z wydaniem (Prussian Requeiem miało być wydane prawie rok temu, a ciągle to przesuwają), to może właśnie to wymusza na nim additionale, żeby wszystko podopinać\nPost: pn gru 04, 2017 11:40 am\nniech tego psa odda do schroniska i foty przestanie mu strzelać co 5 minut, to będzie miał czasu więcej\nPost: pn gru 04, 2017 16:38 pm\nNawet jako miłośnik kotów, muszę napisać, że to było brutalne.\nPlus jak napisałem, kto bogatemu zabroni. Brian strzela sobie fotki, Powell strzela pieskowi.\nI nie zapominajmy, że jednak komponuje też do tego Solo, a więc totalnie na muzykę filmową nie ma wywalone.\nPost: śr gru 13, 2017 13:21 pm\nParę klipów od Lali\nFajnie brzmi, tak jak chciałem, no ale jeśli chodzi o Powella, jesteśmy tak wyposzczeni, że teraz pewnie i takiego "Loraxa" gorąco byśmy przyjęli\nPost: śr gru 13, 2017 13:31 pm\nGoldwassser mi wczoraj napisał na privie że "very few first orders" będzie z autografem jako niespodzianka\nPost: śr gru 13, 2017 14:29 pm\nJa też jestem zadowolony z klipów. Nie mogę się doczekać całości. Pierwsze skojarzenie po odsłuchaniu fragmentów - The Road to El Dorado. Płytę u Lali już zamówiłem, ale wątpię żebym się załapał na autograf.\nOstatnio zmieniony śr gru 13, 2017 14:29 pm przez galljaronim, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost: śr gru 13, 2017 14:35 pm\npewnie z 10 sztuk podpisał max skoro mi tak napisał ze nawet tego nie reklamowali\nPost: śr gru 13, 2017 18:00 pm\nSmok to nie jest, ale brzmi przyjemnie, żywo i rzeczywiście ma coś z Drogi do Eldorado, a to dobrze. Chociaż jak już przy Coco pisałem, muzyka latynoska to nie ma działka.\nPost: śr gru 13, 2017 22:56 pm\nmuzyka latynoska to nie ma działka.\nporfawor kambio dolor ?\nPost: czw gru 14, 2017 00:21 am\nZ niewiarygodnego źródła tracklista ile jest Powella, w Powellu i moim zdaniem całkiem sporo, a więc nie narzekajcie na additionale.\nNo właśnie wcale nie tak mało tych additionali. Dobrze, że chociaż ta końcowa suita jest jego.\nPost: czw gru 14, 2017 00:43 am\nSuite'a ponad 12 minut trwa i wcale nie jest powiedziane, że John Powell, jako uczeń Hansa Zimmera, właśnie nie podążył jego drogą komponowania. Czyli skomponował suitę, a potem Ci od addtionali pomogli zaaranżować i podłożyć stworzony wcześniej materiał.


DWÓCH NIETRZEŹWYCH KIERUJĄCYCH ZATRZYMANYCH - Aktualności - KMP Białystok\nBiałostoccy policjanci zatrzymali wczoraj dwóch nietrzeźwych kierujących. Jeden z nich miał blisko 2,9 promila alkoholu w organizmie i uderzył w garaż na ulicy Rumiankowej, drugi natomiast, mając ponad 2 promile, jechał ulicą Władysława Wysockiego. Teraz dalszym losem mężczyzn zajmie się sąd.\nDo pierwszego zatrzymania nietrzeźwego kierującego doszło wczoraj, po południu, na ulicy Rumiankowej. Dyżurny Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku, po godzinie 15.40, otrzymał zgłoszenie o kolizji, której sprawcą prawdopodobnie był nietrzeźwy mężczyzna. Na miejsce interwencji natychmiast zostali skierowani funkcjonariusze z Oddziału Prewencji Policji w Białymstoku. Już po chwili, policjanci zauważyli na ulicy Rumiankowej skodę, która według relacji zgłaszającego, uderzyła w jeden z tamtejszych garaży. Z relacji świadka zdarzenia wynikało, że tuż po tym, jak wyczuł on silną woń alkoholu od kierującego, zabrał mu kluczyki i zadzwonił na Policję. W tym czasie nieodpowiedzialny kierowca jeszcze przed przybyciem patrolu Policji oddalił się z miejsca kolizji. Funkcjonariusze natychmaist rozpoczęli poszukiwania mężczyzny i już po chwili zatrzymali go w rejonie garaży. Jak się okazało, mężczyzna ten miał ponad 2,9 promila alkoholu w organizmie. Dodatkowo, po sprawdzeniu pojazdu w systemach policyjnych okazało się, że skoda figuruje jako pojazd utracony. Teraz wyjaśnieniem szczegółów sprawy zajmują się funkcjonariusze Komisariatu Policji III w Białymstoku.\nDo kolejnego wyeliminowania z ruchu nietrzeźwego kierującego doszło niespełna 4 godziny później, na ulicy Władysława Wysockiego. Funkcjonariusze z Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego Komendy Miejskiej Policji w Białymstoku zatrzymali do kontroli drogowej kierującego oplem, od którego czuć było alkohol. Badanie alkomatem wykazało, że 32-latek miał ponad 2 promile alkoholu w organizmie. Ponadto, mężczyzna nie posiadał uprawnień do kierowania.\nTeraz za swoje nieodpowiedzialne zachowanie kierujący odpowiedzą przed sądem.\nZa prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości grozi im kara do 2 lat pozbawienia wolności.


Test | trzymsie.pl\nPOMAGAMY SKUTECZNIE ONLINE\nSkupiamy w jednym miejscu najlepszych terapeutów poznawczo-behawioralnych.\n[TUTAJ JEST KALENDARZ :D]\nPomożemy Ci wygrać z lękiem, natręctwami, depresją, chorobą afektywną dwubiegunową, zaburzeniami odżywiania, uzależnieniami oraz traumami. Prowadzimy psychoterapię w nurcie poznawczo-behawioralnym, gdyż jesteśmy przekonani, co do jej skuteczności.\nW trzymsie.pl lubimy konkrety. Już na początku ustalimy z Tobą cele i ramy czasowe terapii.\nAgnieszka Achramowicz-Bielecki - terapia online\nNazywam się Agnieszka Achramowicz-Bielecki i jestem certyfikowaną psychoterapeutką poznawczo-behawioralną. Pracuję zgodnie z kodeksem etycznym psychologa. Przeczytaj więcej o mnie, zapoznaj się z moim certyfikatami oraz opiniami pacjentów, również tymi dotyczącymi psychoterapii online.\nDominika Mrozek - terapia online\nNazywam się Dominika Mrozek i jestem psychologiem klinicznym i psychoterapeutą w trakcie czteroletniego szkolenia w psychoterapii poznawczo-behawioralnej CBT. Ukończyłam studia podyplomowe z psychologii klinicznej na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym. Jako interwent kryzysowy zajmuję się profilaktyką zapobiegania kryzysom emocjonalnym i psychicznym. Prowadzę praktykę psychoterapeutyczną indywidualną.\nPomagam pacjentom z zaburzeniami osobowości, depresją, nerwicą, OCD, zespołem stresu pourazowego (PTSD) i zaburzeniami odżywania. Spotkania terapeutyczne realizuję również w języku angielskim i francuskim.\nMagdalena Falkiewicz - terapia online\nNazywam się Magdalena Falkiewicz i jestem psychologiem i terapeutą w trakcie 4-letniej szkoły psychoterapii poznawczo-behawioralnej oraz rocznego kursu z psychoterapii poznawczo-behawioralnej dzieci i młodzieży. Ukończyłam psychologię ze specjalnością psychologia kliniczna na Uniwersytecie Szczecińskim, kurs Racjonalnej Terapii Zachowania oraz I stopień Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach. Swoją pracę poddaję regularnej superwizji u certyfikowanego superwizora Sekcji Naukowej Psychoterapii PTP.\nPomogę Ci za pomocą terapii przez Skype wygrać z zaburzeniami lękowymi i fobiami, depresją, zaburzeniami nastroju, zaburzeniami odżywiania (anoreksja, bulimia), zaburzeniami adaptacyjnymi, żałobą.\nTomasz Gorajski - terapia online\nNazywam się Tomasz Gorajski jestem psychologiem, seksuologiem oraz certyfikowanym psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym. Od ponad 10 lat pracuję w obszarze profilaktyki zdrowia psychicznego i seksualnego. Ułatwiając Państwu dostęp do szybkiej i profesjonalnej pomocy zapraszam na konsultacje psychologiczne oraz psychoterapię online za pomocą Skype’a. Do kontaktu zapraszam osoby dorosłe, młodzież, rodziców oraz pary przeżywające trudności w związku.\nJeśli zastanawiasz się nad tym, by sięgnąć po pomoc, to pierwszy krok już za Tobą. W trzymsie.pl lubimy konkrety. Już na początku ustalę z Tobą formę, cele i ramy czasowe terapii.\nAgata Gozdowska - terapia online\nNazywam się Agata Gozdowska i jestem psychoterapeutką poznawczo-behawioralną. Pomogę Ci za pomocą terapii przez Skype wygrać z kryzysami, cierpieniem z powodu lęków, depresją czy doświadczeniami traumatycznymi, nadmierną złością, agresją i zaburzeniami osobowości. Posiadam ponadto doświadczenie w pracy z osobami uzależnionymi (alkohol, narkotyki, leki, hazard, internet). Prowadząc psychoterapię, czerpię głównie z nurtu poznawczo-behawioralnego, który jest według mnie najbardziej transparentny i klarowny.\n"Do Pani Agnieszki trafiłam, gdy po traumatycznych wydarzeniach w moim życiu zaczęły się dziać ze mną dziwne rzeczy. Przynajmniej wtedy były dla mnie dziwne i nie zrozumiałe. Trzy razy lądowałam w szpitalu, kilkanaście razy u lekarza i w końcu jeden lekko napomknął, że muszę po prostu się uspokoić. Trochę poczytałam, poszukałam i znalazłam pomoc u Pani Agnieszki. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że istnieje coś takiego jak atak lęku panicznego. Ze względu na to, że przebywam poza granicą Polski, sesje były prowadzone przez internet. Mimo, że na początku nie byłam do tego przekonana, postanowiłam spróbować. Był to strzał w dziesiątkę. Sesja praktycznie niczym nie różniła się od sesji w gabinecie. Od pierwszego kontaktu czułam się bardzo swobodnie w rozmowach z Panią Agnieszką, bez presji i stresu. Z Panią Agnieszką rozmawiało się jakbyśmy się znały od lat, w ogóle nie czułam blokady w rozmowie, wręcz wylewałam wszystko co mi leżało na sercu. Pomogła mi poradzić sobie z lękami w bardzo krótkim czasie mimo bardzo trudnej dla mnie sytuacji. Każda sesja wnosiła coś nowego do mojej terapii i po każdej sesji czułam się tylko lepiej. Bez potrzeby faszerowania się lekami na uspokojenie i neuroleptykami. Polecam z całego serca. I zachęcam do skorzystania, bo na pewno nie będziecie Państwo żałować tej decyzji. Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dziękuję!”\n"Moja opinia odnośnie naszej współpracy z Panem Tomaszem jest bardzo pozytywna. Nigdy nie czułam się oceniana, nigdy nie usłyszałam słowa krytyki w stosunku do mojej osoby. Doceniam obiektywizm, w jaki spoglądał Pan na opisywane przeze mnie sytuacje, emocje i zawsze był w stanie znaleźć kontrargumenty pokazujące, że moje przekonania mogą być błędne. Każde nasze spotkanie skłaniało mnie do refleksji, głębszego zastanowienia się nad sobą, a czasem nawet działań korygujących. Podobała mi się forma spotkań online i elastyczność z Pana strony w ustalaniu terminów. Przeszliśmy razem długą drogę i wiele etapów. Były wzloty i upadki, z których się podnosiłam dzięki Pana pomocy. W bardzo trudnym, początkowym okresie pomagały mi „zadania domowe”. Lubiłam ćwiczenia skupione na autoanalizie moich przekonań, zachowań i negatywnych myśli automatycznych, a także skalowanie i monitorowanie nastroju. Ważne było wspólne szukanie tego, co mi pomaga w trudnych chwilach oraz uczenie się, jak sobie radzić w gorszych momentach, jak rozpoznawać nadchodzący epizod depresyjny i jak mu zapobiegać. Na koniec raz jeszcze chciałam podziękować za wspólne 2 lata. Pozdrawiam.”\n"Dominika Mrozek to osoba godna polecenia ze względu na indywidualne podejście do pacjenta, empatię i sposoby radzenia sobie z problemami typowymi dla osób cierpiących na depresję. To naprawdę ważne by trafić do dobrego specjalisty. Przekonuję się, że może być lepiej z sesji na sesję.”\nOferujemy również abonament na konsultacje psychologiczne drogą mailową (280 zł miesięcznie za wymianę wiadomości w dniach roboczych). Napisz, aby dowiedzieć się więcej.\nWyniki badań prowadzonych od około 20 lat (opublikowanych w 2013 roku), dotyczących skuteczności psychoterapii poznawczo-behawioralnej online, czyli prowadzonej poprzez Internet za pomocą np. komunikatora internetowego…\nJest jednym z najczęstszych zaburzeń nastroju i jednym z najbardziej zróżnicowanych pod względem objawów. Klasyfikacja zaburzeń depresyjnych opiera się m.in. na ustaleniu ich nasilenia, liczby objawów, przebiegu (epizod, depresja przewlekła itd.) oraz uwarunkowania…\nCharakteryzuje się cyklicznym występowaniem po sobie objawów depresyjnych i maniakalnych. Objawami maniakalnymi mogą być: podwyższony nastrój, euforia, poczucie wszechmocy, wielkości, rozrzutność,…\nZaburzenia lękowe są zróżnicowane pod względem objawów. Ogólnie są opisywane jako zespół zaburzeń wegetatywnych (manifestujących się jako objawy cielesne, fizjologiczne) i psychicznych, które są wzajemnie ze sobą powiązane…\nChorzy z Zaburzeniem Obsesyjno-Kompulsyjnym (OCD) mają dwa rodzaje objawów: myśli obsesyjne, czyli natrętne myśli “przychodzące nie wiadomo skąd” oraz rytuały…


Ostrovia była jego ostatnim klubem. Zawodnik kończy karierę. - Infostrow.pl - portal informacyjno - rozrywkowy\nOstrovia była jego ostatnim klubem. Zawodnik kończy karierę.\nRafał Okoniewski zapowiedział zakończenie jakże bogatej kariery sportowej. TŻ Ostrovia Ostrów Wielkopolski była jego dziewiątym klubem. Na żużlowych torach spędził dokładnie 25 lat. W tym czasie zdobył wiele żużlowych laurów. Większość, w czasach juniorskich.\nRafał Okoniewski już po sezonie 2019 nosił się z zamiarem zakończenia czynnego uprawiania sportu. Wówczas odwiedli go od tego jeszcze sponsorzy – bracia Jan i Andrzej Garcarkowie, którzy przedstawili mu ciekawą perspektywę kontynuowania przygody z czarnym sportem w Ostrowie.\nSezon 2020 nie był jednak udany dla doświadczonego żużlowca. Wystąpił w jedenastu meczach drużyny Arged Malesa TŻ Ostrovia. Pojechał w 43 wyścigach, w których zdobył wraz z bonusami 58 punktów. Dało mu to średnią 1,349 punktu na bieg.\nOstatni mecz, w którym wystartował miał miejsce w pierwszej połowie września, kiedy to Arged Malesa TŻ Ostrovia rywalizowała z Orłem Łódź. 40-letni zawodnik wystartował wówczas w dwóch wyścigach. Zdobył punkt z bonusem. Najlepsze spotkanie w barwach ostrowskiej drużyny odjechał w meczu przeciwko Zdunek Wybrzeżu Gdańsk, kiedy to zdobył 11 punktów i 2 bonusy. Wydawało się wówczas, że jest to przełom w trudnym sezonie dla Rafała Okoniewskiego.\nPo sezonie 2020 doświadczony i utytułowany żużlowiec ogłosił zakończenie bogatej kariery sportowej. Jako junior dwukrotnie zostawał mistrzem Europy do lat 19. Zdobywał brązowy medal IMŚJ. Dwukrotnie zdobywał tytuł Młodzieżowego Indywidualnego Mistrza Polski. Trzy razy z rzędu sięgał po Brązowy Kask. Dwa razy triumfował w Brązowym Kasku. Raz zwyciężył także w Złotym Kasku.\nW karierze seniorskiej zdobył tytuł Indywidualnego Wicemistrza Polski w 2012 roku, kiedy to w Zielonej Górze przegrał tylko z nieodżałowanym Tomaszem Jędrzejakiem. Ma na koncie także dwa srebrne i trzy brązowe medale DMP.\nDziękujemy Rafałowi Okoniewskiemu za sezon 2020, spędzony w barwach ostrowskiego klubu. Życzymy wszystkiego najlepszego na sportowej emeryturze. Mamy nadzieję, że po 25 latach na torze żużlowym, zawodnik odnajdzie się także po drugiej stronie barykady. Słowem, powodzenia w nowej życiowej roli!\nŹródło: TŻ Ostrovia