Jeżeli padną sądy to są jeszcze obywatele! - - 2018-07-04\nJeżeli padną sądy to są jeszcze obywatele!\nWczoraj wieczorem kolejny protest przed Sądem Okręgowym przy Mieszka I. To akcja organizacji Obywatele RP i Obywatele GW 66-400. „Jeżeli padną sądy to są jeszcze obywatele...” – podkreślali z nadzieją zebrani przed siedzibą sądu.\nPikiety i manifestacje w całej Polsce, także w Gorzowie, mają powstrzymać dewastację systemu praworządności w Polsce. Chodzi o instytucję Sądu Najwyższego, także o polityczne odwołania i mianowania szefów sądów i prokuratur.\nZebrani przypomnieli rotę ślubowania sędziego – sędzia stoi na straży prawa, w postępowaniu ma się kierować zasadami godności i uczciwości. W tym przypadku nie chodzi tylko o postępowanie sądowe, ale także pracę orzeczniczą oraz wszystko, co poza nią. Ale ponad wszystko o uczciwość wobec zasad etycznych i norm prawa kształtowanych zasadniczo przez Konstytucję RP.\nW ocenie zebranych pod sądem w Gorzowie, władza polityczna dąży do tego, aby swoje zdanie przeforsować, choćby to, że ustawy uchwalane w ciągu jednej nocy albo w ciągu kilku dni z rażącym naruszeniem zasad przyzwoitej legislacji, sprzeczne jaskrawo z zapisami Konstytucji są jednak zgodne z Konstytucją... Nikt w to nie uwierzy! Są tego przykłady: Komisja Wenecka, instytucje europejskie, wreszcie Komisja Europejska nie wierzą. Mimo to władza polityczna w Polsce upiera się przy swoim...\nPrzed sądem w Gorzowie wczoraj wieczorem protestowało kilkadziesiąt osób.


Beksiński popularny wśród turystów | Portal Esanok.pl | Telewizja Sanok - Aktualności - Ogłoszenia - Firmy\nBeksiński popularny wśród turystów\nPOWIAT SANOCKI. Po dwóch miesiącach od otwarcia Galerii Beksińskiego zainteresowanie ekspozycją nie maleje. Do Sanoka oglądać prace artysty przyjeżdżają turyści nie tylko z Polski ale też z wielu krajów zachodniej Europy.\nOd otwarcia galerii zainteresowanie nią wzrosło o około 40 – 50%. Najwięcej osób goszczono w maju, gdy galeria była świeżo otwarta, w pierwszy weekend odwiedziło ją 10 tys osób. Spore zainteresowanie było wśród klientów indywidualnych jak i grup zwiedzających. W czerwcu statystyki trochę spadły, ale jest to uzależnione od wielu czynników.\n– Przede wszystkim, to co odstrasza potencjalnych klientów to trwające prace budowlane przed budynkiem muzeum. My oczywiście tę sprawę nagłaśniamy aby zwiedzający trafili tam gdzie powinni. Drugim czynnikiem jest pogoda. Zauważamy większe zainteresowanie gdy za oknem pada deszcz – mówi Joanna Przybyła wicedyrektor Muzeum Historycznego w Sanoku.\nGalerie odwiedzają głównie dorośli, młodzież, dużo turystów z zagranicy przede wszystkim Anglicy, Francuzi, Niemcy.Z\n– Jeszcze nie zdarzyło się, żeby ktoś przeszedł obok jakiegoś obrazu czy fotografii obojętnie. Ludzie są zainteresowani tym co widza, zadają dużo pytań, snują pewne przemyślenia co do twórczości artysty – mówi Paweł Skowroński przewodnik muzealny.\n– Co tu dużo mówić, Beksiński zachwyca – komentuje Dariusz Fiedorczuk, turysta z Białegostoku. –Zatrzymaliśmy się na chwilę w Sanoku. Postanowiliśmy odwiedzić Galerie Beksińskiego. Mąż widział już obrazy kilka razy, ja jestem po raz pierwszy. Musze przyznać, że jestem pod wielkim wrażeniem – dodaje Monika Fiedorczuk.\nTo prawda. Ogromne wrażenie robią charakterystyczne obrazy, z których jest najbardziej znany, fotografie oraz autentyczna pracownia, która została „przeniesiona” z warszawskiego mieszkania artysty do galerii.\nDużym zainteresowaniem cieszą się również czasowe wystawy organizowane w większych miastach Polski. Początkiem lipca w salach Muzeum Historii Fotografii w Krakowie obyło się otwarcie wystawy „Zdzisław Beksiński – Fotografie”. Wydarzenie to przyciągnęło rzesze fanów artystów. Podobnie wystawy organizowane we Wrocławiu, a w ubiegłym roku w Sosnowcu.\nZapraszamy wszystkich do nowej Galerii Beksińskiego. Warto zobaczyć eksponaty, wysłuchać przewodnika, przy którym nie można się nudzić, a dowiedzieć się czegoś ciekawego o życiu samego twórcy.\npozostałe dni tygodnia 9:00 – 17:00\nnormalne – 11 zł\nulgowe – 8 zł\nrodzinne – 30 zł\nprzewodnik (w języku polskim) – 45 zł\nTagi: beksiński, kultura, muzeum historyczne sanok


Grzybica stóp i paznokci – domowe sposoby na jej wyleczenie | oleje-zimnotloczone.pl\nZwykle zaczyna się od swędzenia i pieczenia. Wiele osób bagatelizuje te objawy, ale kiedy problemy nie ustępują, problem staje się poważniejszy. Najczęściej stawiana diagnoza? Grzybica. To uciążliwa przypadłość, której niezwykle trudno się pozbyć. Leczenie nie obejdzie się bez specjalistycznych preparatów, ale może nam pomóc także kilka produktów, które znajdują się w każdej kuchni – czosnek, soda oczyszczona czy oleje naturalne. Sklep spożywczy zamiast apteki? Przedstawiamy domowe sposoby na grzybicę.\nGrzybica – przyczyny i objawy\nGrzybicę wywołują grzyby, które najchętniej rozwijają się w wilgotnych i ciepłych miejscach. Problemy najczęściej dotykają paznokci oraz stóp. Ta przypadłość dopada od 15 do 30 procent społeczeństwa, bo łatwo się nią zarazić – na basenie, w hotelu, a czasami nawet w czasie przymierzania obuwia w sklepie. Kontaktów z zarodnikami grzybów trudno uniknąć.\nW przypadku grzybicy stóp i paznokci pierwszym objawem jest zazwyczaj pieczenie lub swędzenie. Z czasem paznokcie zmieniają kolor na brunatny lub żółty, a w końcowym stadium po prostu się kruszą. Grzybica stóp może objawiać się łuszczeniem skóry, pęcherzykami czy nadżerkami.\nGrzybicę trudno wyleczyć bez stosowania leków, ale warto zwrócić uwagę na domowe sposoby radzenia sobie z tą dolegliwością. Powinny znacznie przyspieszyć powrót naszych paznokci i stóp do zadowalającego stanu.\nAntidotum na grzybicę może być olej z pestek słonecznika, czyli nierafinowany olej słonecznikowy. Nie chodzi jednak o smarowanie zmian skórnych czy paznokci tłuszczem, a o płukanie nim ust. Wystarczy przez kwadrans ssać łyżkę oleju – przypisuje się mu bowiem zdolność do usuwania z organizmu szkodliwych substancji i odżywczy wpływ na skórę. Przy płukaniu ust trzeba jednak pamiętać o dwóch rzeczach, Po pierwsze, “wyssanego” tłuszczu słonecznikowego nie wolno połykać. Po drugie, przy zakupie należy zwrócić uwagę na olej z natury, ekologiczny, tłoczony na zimno. Tłuszcze rafinowane nie będą się nadawać: są pozbawione większość prozdrowotnych właściwości.\nMasz wątpliwości co do tej metody? Dowiedz się więcej i znajdź odpowiedź na pytanie płukanie ust olejem – czy to dobry pomysł?\nW walce z grzybiczymi infekcjami powinno pomóc również moczenie nóg w occie. Dzięki swoim właściwościom powinien wspierać organizm w zmaganiu się ze stanem zapalnym, a przy okazji przynosić stopom ulgę. Wystarczy, że do wanienki z ciepłą wodą dolejemy szklankę octu. Stopy należy moczyć przez kwadrans, najlepiej dwa razy dziennie.\nGrzyby z naszych stóp i paznokci może przegonić również kuracja sodą oczyszczoną. Warto zafundować swoim stopom kąpiel we wzbogaconej o nią wodzie, do której dobrze jest dodać również wody utlenionej. Po zakończeniu moczenia pomoże też nasmarowanie stóp jodyną. Soda usunie również grzyby z butów, w których chodziliśmy w czasie choroby – trzeba wsypać do nich kilka łyżeczek proszku.\nCzosnek jest uznawany za środek, który znakomicie wspomaga organizm w walce z infekcjami wywołanymi przez bakterie i wirusy. Okłady z czosnku znajdują zastosowanie również w przypadku grzybicy. Wystarczy dodać nieco oliwy do kilku rozgniecionych ząbków i przyłożyć tę mieszaninę na swędzące miejsce. Trzeba jednak zachować ostrożność, bo zbyt częste narażanie paznokci czy skóry na kontakt z czosnkiem może skończyć się poparzeniami! Bezpieczniejsza jest kąpiel stóp w wodzie z plasterkami czosnku.\nOlej rzepakowy - najbardziej wartościowy ze wszystkich olejów? Działanie antymiażdżycowe, kardioprotekcyjne\nRzepak jest przedstawicielem roślin oleisto-białkowych. Obecnie występuje wyłącznie w uprawach. W stanie dzikim jest praktycznie w ogóle nie spotykany. Przypuszcza...


Jak powstały mazaki i do czego są nam potrzebne? – Wysokie Szpilki\nMazaki, zwane także pisakami, flamastrami lub markerami znane są każdemu z nas. Używane są przez pracowników biurowych, uczniów, studentów a także artystów plastyków. W sklepach kupić można różne mazaki, grube, cienkie, we wszystkich kolorach. Jak powstały i do czego są dziś używane?\nFlamastry, mazaki, markery to duża grupa akcesoriów do pisania i rysowania. Wysokiej jakości pisaki mają mnóstwo zastosowań. Pomagają w wykonywaniu wielu zadań w biurze, szkole, na uczelni. Ciężko byłoby dziś wyobrazić sobie bez nich naukę i pracę.\nWyróżniamy wiele rodzajów pisaków, zwanych też mazakami czy markerami. Każdy z nich przeznaczony jest do wykonywania innej czynności.\nKrótko o historii mazaków\nPierwsze mazaki pojawiły się w połowie XX wieku. Były to lekko tylko zmodyfikowane pióra do pisania. Posiadały zamiast stalówki coś w rodzaju knota, po którym spływał atrament. Pochodzący z USA Sidney Rosenthal zrobił piszący knot z filcu wełnianego, z końcówką na tyle sztywną, by dało się nią rysować. Filcowy knot połączył z pojemnikiem na atrament, i tak powstał wynalazek nazwany przez niego “magicznym mazakiem”, ponieważ można było pisać nim po prawie każdej powierzchni.\n“Magiczny mazak” udoskonalił Japończyk Yukio Horie w 1962 roku. Zastąpił atrament tuszem i skonstruował cienką końcówkę z włókien syntetycznych. Dzięki zastosowaniu tuszu pisaki można było produkować w różnych kolorach.\nMazaki okazały się strzałem w dziesiątkę i szybko zdobyły popularność oraz szerokie zastosowanie.\nPisaki dzielimy ze względu na grubość kreski następująco:\nFlamastry i mazaki rysują kreskę nie grubszą, niż 4 milimetry. Te najcieńsze zwane są popularnie cienkopisami.\nMarkery tworzą kreskę grubszą, niż 4 milimetry. Ich nazwa pochodzi od angielskiego słowa „mark”, czyli zaznaczać. Najczęściej służą właśnie do zaznaczania ważnych fragmentów tekstu.\nNatomiast ze względu na rodzaj tuszu pisaki dzielimy na:\npermanentne, czyli niezmazywalne,\nużywane do pisania na tablicy, zmazywalne na sucho,\ntransparentne, czyli przezroczyste.\nDo czego używamy mazaków i markerów?\nFlamastrów używają już dzieci w przedszkolu i szkole. Przedszkolaki tworzą z ich pomocą kolorowe rysunki, kreślą szlaczki. Uczniowie również używają ich do prac plastycznych oraz do urozmaicania notatek w zeszytach przedmiotowych. Markery transparentne w jasnych, lecz wyrazistych barwach stosowane są do wyróżniania ważnych fragmentów tekstu przez uczniów i studentów, a także nauczycieli, pracowników biurowych itp.\nW biurach i szkołach coraz częściej używane są białe tablice magnetyczne, po których pisze się grubymi markerami suchościeralnymi. Pisaków i markerów używają również coraz częściej artyści plastycy. Można nimi tworzyć piękne, czarno-białe szkice, oraz rysunki graficzne. Markery tworzą na papierze gładką, równą powierzchnię, rysunek wygląda jak wydrukowany. Tusze markerów można też mieszać ze sobą na kawałku folii, aby uzyskać lepszy efekt. Pisaki dają więc duże pole do wyobraźni artystom.


2020-06-22, godz. 21:31 Wypadki podczas prac polowych W 2019 roku rolnicy zgłosili do KRUS ponad 13,5 tysięcy wypadków i 57 ofiar śmiertelnych. W czerwcu w Łyśniewie Sierakowickim dwulatek wypadł z kabiny ciągnika… » więcej\t 2020-06-22, godz. 21:32 Przygotowania do wyborów Przygotowania do wyborów prezydenckich na ostatniej prostej. 28 czerwca głosować będziemy w systemie mieszanym. Do jutra osoby przebywające na kwarantannie… » więcej\t 2020-06-18, godz. 19:54 Uzdrowiska w kryzysie Strach przed koronawirusem pustoszy uzdrowiska. Na pierwszy turnus nie dojechało ok. 70 proc. pacjentów. Do końca miesiąca z sanatoriów może skorzystać… » więcej\t 2020-06-18, godz. 19:49 Debata prezydencka - co z niej wynika? Polityka zagraniczna, wewnętrzna, społeczna, gospodarcza oraz "świat wartości" – to pięć obszarów, których dotyczyły pytania w debacie prezydenckiej… » więcej\t 2020-06-17, godz. 21:39 Czy wrócą bilety za złotówkę? Dziś po przerwie spowodowanej pandemią koronawirusa z lotniska w Goleniowie wystartował pierwszy samolot do norweskiego Stavanger. Inne loty powrócą od 1… » więcej\t 2020-06-17, godz. 21:35 Spotkanie Trump-Duda 24 czerwca Andrzej Duda spotka się w USA z Donaldem Trumpem. Prezydenci mają rozmawiać m.in. o relokacji amerykańskich żołnierzy z Niemiec do Polski, blokowania… » więcej\t 2020-06-16, godz. 19:21 Co dalej z Ratownictwem Medycznym na PUM? Od przyszłego roku w Pomorskim Uniwersytecie Medycznym nie będzie Ratownictwa Medycznego. Władze uczelni tłumaczą, że na ten kierunek studiów brakuje pieniędzy… » więcej\t 2020-06-16, godz. 19:16 Reparacje wojenne ze strony Niemiec? Stworzenie dwóch nowych funduszy dla polskich ofiar wojny i okupacji zaproponował szef niemiecko-polskiego zespołu w Bundestagu. Manuel Sarrazin chce również… » więcej\t 2020-06-15, godz. 20:15 Kampania wyborcza na finiszu Kampania wyborcza nabiera rumieńców, a ośrodki badawcze prezentują kolejne sondaże. Kandydaci spotykają się z mieszkańcami w całej Polsce, prezentują… » więcej\t 2020-06-15, godz. 20:17 Otwarte granice Polska zniosła obowiązek kwarantanny dla osób wjeżdżających do naszego kraju oraz kontrole na wewnętrznych granicach Unii Europejskiej. Takie same zasady… » więcej


Kolekcja Harry Potter pościel i akcesoria z Harrym Potterem - sklep\nHarry Potter - pościel i tekstylia z Harrym Potterem\nHarry Potter kolekcja pościeli i tekstyliów dla dzieci z bohaterem serii fantastycznych książek J.K. Rowling i filmów o przygodach młodego adepta Hogwartu szkoły Magii i Czarodziejstwa. Pościel i akcesoria dla dzieci z Harrym Potterem, emblematami i motywami z serii filmów, w których trójka przyjaciół Harry, Ron Weasley i Hermiona Granger wspólnie walczą z najpotężniejszym wcieleniem zła — czarnoksiężnikiem Lordem Voldemortem. Kolekcja Harry Potter to głównie komplety pościeli z symbolami uniwersum Harry’ego Pottera — szkoły dla Magów i czarodziei (Hogwart) oraz postaciami z filmów. Tutaj znajdziesz także ręczniki, prześcieradła, narzuty, poszewki i pozostałe akcesoria tekstylne dla starszych dzieci i nastolatków.\nHarry Potter — sklep z pościelą i tekstyliami licencyjnymi z wizerunkiem postaci i motywów z serii filmów przygodowych Kamień Filozoficzny, Komnata Tajemnic, Więzień Azkabanu, Czara Ognia, a także Zakon Feniksa, Książę Półkrwi i ostatniej części Insygnia Śmierci. Wszystkie akcesoria z Harrym Potterem wykonane na licencji Warner Bros Pictures z oficjalnej kolekcji. Pościel i akcesoria z Harrym Potterem w ciemnej dominującej kolorystyce, a także w brązach i beżach. Pościele ręczniki i akcesoria z herbem domów Hogwart-u: Gryffindor, Ravenclaw, Hufflepuff i Slytherin.


Hitman – Znamy datę premiery "Marrakeszu", trzeciego epizodu gry / CD-Action\nHitman – Znamy datę premiery "Marrakeszu", trzeciego epizodu gry\nCross środa, 25 maja 2016, 15:59 News\nPodróż z Agentem 47 do Maroko odbędzie się już w przyszłym tygodniu.\nNastępne dwa cele Hitmana znajdują się w Marrakeszu. Pierwszym z nich jest ukryty w szwedzkim konsulacie Claus Strandberg, bankier z sektora prywatnego. Drugim jest generał Reza Zaydan, którego w sercu miasta strzeże ekipa elitarnych żołnierzy. Labirynty uliczek, słonecznych tarasów i bazarów zwiedzimy 31 maja. Poniżej screeny.\nniedziela, 29 maja 2016, 9:46 Sheade\n@KrzywyBimber - musisz szukać po sklepach ze zniżkami, np. g2a(dot)com.\npiątek, 27 maja 2016, 13:13 KrzywyBimber\nGdzie da się kupić wszystkie epizody na PC w normalnej (nie takiej jak na Steamie) cenie?\nczwartek, 26 maja 2016, 0:55 Sheade\n@nietrol - wyczyszczenie każdego Sezonu to min 30-40 godzin gry (zalecam wyłączyć wspomagacze z menu dodaje funu) to jest ok 2 tygodnie gry podchodząc na luzie. Nie wliczam w to kontraktów. Nie zgodze się że to "podchodzenie po kilka razy" po prostu rozłóż sobie grę na dłuższy czas i co miesiąc nowy content.\nczwartek, 26 maja 2016, 0:49 Sheade\n@Redsun - sam ssiesz, trolling w każdym z twoich komentarzy. Chciałbym zaznaczyć, że nowa część Hitmana czerpie garściami z rozwiązań z Silent Assassin i Blood Money, można rzec to BM v.2.0. Fabuła jest - pojawiają się jej szczątki pomiędzy misjami, zupełnie tak samo jakbyło w SA i BM.\nśroda, 25 maja 2016, 22:01 Sciass\nTryb online jest, stety niestety, integralną częścią gry i twórcy się go nie pozbędą. Grać się da tyle że z podstawowym ekwipunkiem bo cały rozwój podpięty jest do online'owego paska rozwoju zależnego od challenge'y.\nśroda, 25 maja 2016, 21:51 JCraft\nJak będzie całe i będzie się w to dało po ludzku grać offline to się skusze - na razie dziękuje, ale nie.\nśroda, 25 maja 2016, 20:10 PingwineK8K\n@Redsun Bo poprzednie części były tak ściśle ze sobą połączone. Nawet misje często nie były w chronologicznym porządku.\nśroda, 25 maja 2016, 20:08 nietrol\nNie dotykam aż wyjdzie całość. Nie cierpię dlc. Podchodzenie kilka razy do tej samej gry to jakieś nieporozumienie. Mam nadzieję że wyniki sprzedażowe Hitmana to potwierdzą, choć kolejne epizody coraz lepsze wg recenzentów.\nśroda, 25 maja 2016, 20:03 Redsun\nTo nie jest troll, fabuła jest kompletnie odcięta od poprzednich części, nie wiadomo o co chodzi, wszystko ssie, RIP.\nśroda, 25 maja 2016, 17:12 gamingman21\nCross trolll :D, ja czekam na ostanie odcinki Hitmana i mam nadzieje ze zrobi mi efekt "MÓZG RO@&*ANY" swoim epickim połączeniem tych skrawków w epicką całość. Ogólnie gameplay jest niezły fabuła nie wiadomo :P\nPlayStation Electronic Arts PlayStation 4 Microsoft konkurs Ogłoszenia Xbox One E3 2013 Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend E3 2011 Przecieki Sony Nintendo Ciekawostki Rynek gier Blizzard Steam Nadgodziny Ubisoft PlayStation Vita


Fundacja Chronić dobro – Homilia na zakończenie jubileuszu wygłoszona w bazylice św. Pawła za Murami w Rzymie\nBazylika św. Pawła Za Murami, sobota, 21 marca 1981\nCzcigodni Bracia i Najdrożsi Synowie!\nEt benedicam tibi, (…) erisque benedictus (Rdz 12,3). Ukoronowaniem rozmaitych spotkań i słów, jakie w różnych dniach miałem okazję wypowiedzieć w czasie roku jubileuszowego świętych Benedykta i Scholastyki, w Nursji, na Monte Cassino i w Subiaco, chciałbym uczynić – podobnie jak uczyniła przed chwilą święta liturgia – to piękne biblijne wyrażenie, zawierające jedną z tajemniczych obietnic, danych przez Boga patriarsze Abrahamowi, i odnieść je do patriarchy monastycyzmu zachodniego, błogosławionego tak z imienia, jak i z dzieła. Dzisiejszą wieczorną uroczystość przy grobie Apostoła Narodów uważam bowiem za bardzo właściwą i znaczącą, aby uhonorować raz jeszcze Benedykta oraz godnie zamknąć owocne uroczystości jubileuszowe, podobnie jak to w 1400-lecie jego pobożnej śmierci uczynił w tejże bazylice mój poprzednik, świętej pamięci Pius XII, we wrześniu 1947 roku. Po dramatycznym konflikcie zbrojnym, który zdewastował i wykrwawił tyle narodów, właśnie tutaj zechciał on wzywać szczególnego wstawiennictwa Benedykta – Europae altor et pater – w dziele duchowej i materialnej odbudowy nie tylko kontynentu europejskiego, ale i całego świata.\nDo Was wszystkich obecnych tutaj, kapłanów, zakonników i świeckich, pragnę skierować moje serdeczne pozdrowienie; zwracam się przede wszystkim do miejscowej wspólnoty benedyktyńskiej, z opatem ordynariuszem i opatem przewodniczącym kongregacji kasyneńskiej na czele. Pozdrawiam przełożonych i członków rodzin monastycznych Rzymu, męskich i żeńskich, przybyłych tu z tyloma innymi przedstawicielami zakonów i zgromadzeń zakonnych, aby w duchu prawdziwie braterskiej wspólnoty uczcić wielkiego mistrza życia konsekrowanego. Pozdrawiam wreszcie wiernych parafii świętego Pawła, którym ci sami ojcowie benedyktyni z przyległego klasztoru, z ponad wiekową tradycją, spieszą z nieocenioną posługą, dając tym świadectwo ideału monastycznego a zarazem swej zdolności apostolskiego promieniowania.\nRzeczywiście, w bazylice tej instytucja monastyczna wezwana została, by dać dowód swej jakości; wezwana, aby dać przykład najlepszego stylu liturgicznego, ustawicznego zaangażowania w nieodzowną posługę sakramentu przebaczenia; przykład gościnności wobec pielgrzymów i zwiedzających, którzy przybywają ze wszystkich stron świata. Lecz równocześnie wezwana jest, aby czuwać nad przyjętym programem spotkań zakonnych, inicjatyw na rzecz obrony życia rodzinnego, rozmów ekumenicznych. A wszystko to stanowi cenny wkład nie tylko do duszpasterstwa diecezjalnego, ale również do ożywienia całego Kościoła. Tutaj, bardziej niż w innych klasztorach usytuowanych w sercu życia kościelnego i świeckiego, duchowość kontemplacji pozostaje na służbie zaangażowania apostolskiego, zgodnie z nauką św. Grzegorza Wielkiego, który, w krótkim czasie po śmierci patriarchy z Monte Cassino, pociągnął mnichów ku trudnemu przedsięwzięciu ewangelizacji Anglii, rozpoczynając tym wspaniałą serię misyjnych podróży, otwierających zachodnią Europę na chrześcijaństwo i cywilizację, podobnie jak w Europie wschodniej z równym zapałem duszpasterskim dokonali tego wielcy apostołowie świata słowiańskiego, Cyryl i Metody.\nOwocem roku jubileuszowego, w czasie którego postać i dzieło św. Benedykta rozpowszechniły w Kościele i w społeczeństwie zaskakujące orędzie światła, można już wyraźnie dostrzec potrzebę tego, by życie monastyczne odżyło w swych pierwotnych i różnorodnych tradycjach, tak życie ściśle klauzurowe, jak i życie czynnej obecności w dziedzinach duszpasterstwa, rzemiosła, rolnictwa, poszukiwań naukowych, itd. Wszystko to wtedy jedynie łatwiej będzie zastosować i wtedy będzie skuteczne, gdy potwierdzony zostanie prymat poszukiwania Boga w liturgii i w lectio divina, szacunek dla wymogów właściwych życiu wspólnemu oraz wierne przywiązanie do pracy w jej rozmaitych postaciach.\nPodejmując to, co zostało stwierdzone na zakończenie sympozjum opatów i opatek oraz przełożonych benedyktyńskich, cysterskich i trapistów, z chęcią wyrażam życzenie, by „wspólnoty monastyczne były znakiem, który głosi, że wszystkie pokolenia, rodzaje umysłowości, rasy i klasy społeczne mogą odnaleźć się w Chrystusie; oby były one ośrodkami modlitwy, w której słowo Boże będzie zrozumiane i przyjęte; oby w prostocie życia bliskie były uciskanym i maluczkim tego świata; oby poszukiwały pokoju i sprawiedliwości dla wszystkich; oby uwrażliwiły naszych współczesnych na zło komunizmu, indywidualizmu i przemocy”.\nPodobnie jak u schyłku ery starożytnej św. Benedykt i jego mnisi potrafili stać się budowniczymi i strażnikami cywilizacji, także i w naszych czasach, naznaczonych gwałtowną ewolucją kulturową, przynagla konieczność uświadomienia sobie wyzwań, jakie docierają do nas ze współczesnego świata oraz jednoczesne szczere przylgnięcie na nowo do wartości wieczystych. Pierwszą i niewyczerpaną wartością jest słowo Boże; winno być ono słuchane codziennie dla stałego nawracania życia, we właściwym odniesieniu do problemów obecnych i tych, które rysują się na horyzoncie: Trzeci Świat, kryzys rodziny, rozpowszechnianie się narkotyków i przemocy, groźba zbrojeń oraz równie wielkie trudności natury ekonomicznej.\nJeżeli naprawdę, jak u św. Benedykta, duchowość chrześcijanina, zakonnika, kapłana będzie głęboka, jeśli każdy, tak jak powinien, będzie „człowiekiem Bożym”, wtedy będzie mógł z powodzeniem być „sługą człowieka”. Uważne słuchanie Boga, który mówi, otworzy jego duszę na rozpoznanie znaków czasu, jak stało się to w tymże klasztorze 25 stycznia 1959 roku, kiedy papież Jan XXIII zapowiedział, obok synodu diecezji rzymskiej, wielki sobór powszechny, którym było Sobór Watykański II, wraz ze wszystkimi obfitymi owocami, które już dał i które jeszcze przyniesie całemu Ludowi Bożemu.\nWiarygodność orędzia chrześcijańskiego zależy od integracji katechezy, liturgii i sprawiedliwości doskonalonej przez miłość. Głoszenie słowa podczas świętych funkcji, refleksja prowadzona podczas naszej katechezy winny stanowić dzieło świadków sprawiedliwości i miłości, dzieło wspólnot zdecydowanych na stałe nawracanie się na miłość i miłosierdzie. Słowo powinno wzbudzić w słuchaczu osobistą świadomość problemów i zadań, powinno nakłonić wspólnotę do wyborów idących w kierunku służenia, z pierwszeństwem w tym dziele – jak chce Ewangelia – ubogich (por. Mt 11,5; Łk 4,18).\nW tym miejscu wydaje mi się, że – z racji wyjątkowego, rzekłbym opatrznościowego, zbiegu okoliczności – zakończenie jubileuszu św. Benedykta może nawiązać poprzez poświęcenie szczególnej uwagi ubóstwu, do osiemsetlecia narodzin świętego Franciszka, których obchody rozpoczną się w październiku tego roku. Rzeczywiście, idzie tu o jedną z najwyraźniejszych potrzeb, jakie zrodziły spotkania monastyczne dobiegającego końca jubileuszu benedyktyńskiego; niemożliwe było zresztą przymknięcie oczu w obliczu fali materializmu, hedonizmu, ateizmu teoretycznego i praktycznego, jaka przelała się z krajów zachodnich do pozostałych części świata. Mnisi z wielkiego pnia benedyktyńskiego, synowie rodzin franciszkańskich i w ogóle wszyscy zakonnicy są odpowiedzialni za ponowne wprowadzenie w społeczeństwo, poprzez jednoznaczne świadectwo za pomocą nawrócenia serc i stylu życia, wartości prawdziwego ubóstwa, prostoty życia, braterskiej miłości i hojności w dzieleniu się. I tutaj, przyjmując za własne słowa zawarte w orędziu benedyktynów i benedyktynek Azji, pragnę, by przykład świętych Benedykta i Franciszka przywiódł nas do „uświadomienia sobie wezwania do ubóstwa wspólnie z Chrystusem ubogim i pobudził nas do radosnego postępowania za Nim poprzez większą jeszcze solidarność z najbiedniejszymi naszych krajów i całego świata. Wierzymy, że w ten sposób, wraz z całą ludzkością, dojść można do głębszego zrozumienia miłości Boga do ludzi i zaangażować się konkretnie na rzecz bliźnich”. Temu zaangażowaniu na rzecz człowieka i społeczeństwa dali zresztą wyraz także i biskupi Europy w orędziu O Europę ludzi i ludów, ogłoszonym w Subiaco we wrześniu ubiegłego roku.\nJest rzeczą oczywistą, Bracia i Dzieci Najdroższe, że to całościowe zaangażowanie oraz szczegółowe obowiązki i posługi, które się na nie składają, odsyła wszystkich i zawsze do ich duchowego źródła. Któż nie wie, że działanie zakłada kontemplację? Ta zaś, szczególnie w zakonach mnisich i żebrzących, czyż nie wymaga, nie zakłada żywego udziału w sprawowaniu Eucharystii, wiernej liturgii duchowej i wiążącej formy życia wspólnego, ażeby uniknąć panowania „robić” nad „być”, czy też niezrównoważonego rozwoju aktywizmu ze szkodą dla prymatu życia wewnętrznego? Tak, ponieważ każda posługa apostolska, przez kogokolwiek i jakkolwiek będzie prowadzona, wymaga katechezy, zaangażowanie zaś wymaga modlitwy, ażeby miłość nie ograniczała się do zwykłej filantropii, lecz aby miłość bliźniego wiedziona była, ożywiana i wzbogacana miłością Boga.\nO to także i my chcemy się teraz modlić, winniśmy się modlić. Skoro jubileusz benedyktyński, który dobiega już końca, wezwał nas – mówię nas, pasterzy Kościoła Bożego, i Was wszystkich, zakonników i zakonnice, a także Was, świeckich, którzy silniej odczuwacie powołanie do apostolatu – do tego pierwszego wymiaru, jako podstawy i założenia wszelkiej czynnej posługi, możemy od zaraz i w sposób bardzo właściwy posłużyć się wzniosłym słowem Ewangelii, którego przed chwilą słuchaliśmy. To sam Jezus, modlący się w Wieczerniku, daje nam niedościgły przykład stylu i treści w porządku naszych modlitw, czy są one osobiste, czy wspólnotowe, liturgiczne czy prywatne. Osiągnąwszy już punkt kulminacyjny swej misji, pridie quam pateretur, uczy nas we fragmencie końcowym tak zwanej „modlitwy kapłańskiej”, o co winniśmy prosić, dla kogo winniśmy prosić i dlaczego mamy prosić. W bezpośredniej rozmowie z Ojcem, w bliskim kontakcie z Nim (tu in me et ego in te), Jezus modli się nie tylko za swoich apostołów, których widzi zebranych wokół siebie, ale także za tych, którzy dzięki ich przepowiadaniu uwierzą weń: modli się więc za wiernych wszystkich wieków i następnych pokoleń, i prosi, „aby byli jedno”.\nIleż razy w tym wzniosłym tekście rozbrzmiewa inwokacja, czy lepiej będzie powiedzieć: wezwanie i żarliwe westchnienie do jedności! To jedność „Jego” ludzi; to jedność, jako znak wyróżniający „Jego” Kościoła; to jedność, która z jednoczesną skutecznością łączy wewnętrznie tych, którzy już posiadają wiarę i jednocześnie pobudza do przyjęcia wiary świat, czyli tych, którzy jeszcze nie wierzą: ut omnes unum sint… ut credat mundus (J 17,21) … et cognoscat mundus (w. 23). Pan mówi nam o jedności wszystko: sposób i miara, natura i skutek, przyczyna wzorcza, którą jest jedność istniejąca pomiędzy Nim samym a Ojcem, przyczyna celowa – wiara, którą należy wzbudzić w tym, kto jej jeszcze nie posiada.\nJakże zaprzeczyć teraz, że słowa te nabierają wielkiego znaczenia i szczególnej siły w tym świętym miejscu i przy okazji takiej, jak obecna? Będąc wzorem modlitwy, stanowią one program pracy, posiadają wartość i zasługę zharmonizowania kontemplacji i działania. I tym bardziej uderzają nas, w pierwszym rzędzie dlatego, że w tym miejscu spoczywa apostoł Paweł, który był niestrudzonym głosicielem pośród ludzi jedności Kościoła Chrystusowego, w podniosłym obrazie mistycznego ciała i mistycznej oblubienicy (por. 1 Kor 12,12–27; Ga 3,28; Ef 4,1–5); również dlatego, że okoliczność, jaka nas tu zgromadziła, jest jubileuszem Benedykta z Nursji, świętego od ora et labora, który o jedność modlił się i dla jedności pracował z Ewangelią i krzyżem, przyczyniając się skutecznie do budowania jedności w świecie europejskim, który był wielką częścią znanego ówcześnie świata.\nOto dlaczego to słowa modlitwy Chrystusa, naszego Mistrza i Pana, przyjęte i rozpowszechnione przez Pawła, później wysłuchane i wypełnione przez Benedykta, muszą wyryć się w naszej duszy jako nieprzemijający ideał własnej modlitwy i stały wskaźnik naszej gorliwości apostolskiej. Ut omnes unum sint! Słowa te, zawierające i wyrażającesacramentum unitatis , są jak gdyby hasłem, a z powodu okoliczności, w jakich zostały po raz pierwszy wypowiedziane, posiadają wartość zobowiązania pozostawionego w testamencie, i dlatego muszą oświecać i prowadzić pojedyncze inicjatywy duszpasterskie i ekumeniczne, koordynując wszystko i finalizując ku najwyższemu wymiarowi miłości:Aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była (J 17,26). Nie zapominajmy o tym, że jest to punkt dojścia, punkt końcowy, bowiem jedność i miłość w życiu Kościoła podążają jednym krokiem.\nJedność jest miłością, a miłość jest jednością.


TVN 24: krótszy poranek, ale więcej Jarosława Kuźniara\nOd 3 października TVN 24 br. skróci poranne pasmo “Wstajesz i wiesz”. Program częściej będzie jednak prowadzony przez Jarosława Kuźniara.\nKuźniar dotychczas prowadził “Wstajesz i wiesz” od poniedziałku do czwartku, teraz będzie gospodarzem porannego bloku także w piątki. Program trwać będzie jednak tylko od 5.55 do 10.00, a nie do 11.00 jak dotąd. O 10.00 ruszać będzie już pasmo “Dzień na żywo” złożone z serwisów informacyjnych.\n>> Polsat News goni TVN 24\nW weekendy prowadzącymi “Wstajesz i wiesz” będą nadal na zmianę Marcin Żebrowski i Katarzyna Werner. Program bez zmian trwać będzie od 7.00 do 12.00 w soboty i od 7.00 do 10.45 w niedziele.\nDołącz do dyskusji: TVN 24: krótszy poranek, ale więcej Jarosława Kuźniara\nMarcin Żebrowski, a nie MICHAŁ!!!\nŻebrowski jest tak słaby, że nie ma znaczenia, czy Michał, czy Marcin, czy jakkolwiek inaczej...\nNo,niestety,Żebrowski jest słaby...\nNie można się mylić i łykać końcówki,jeśli jest się dziennikarzem informacyjnym-to po prostu musi płynąć...\nKużniar jest doskonały,ale też mógłby popracować nad ustawieniem głosu,bo jak schyli głowę to ledwo go słychać!Ale co tam,jest dowcipny,złośliwy,inteligentny,jest charyzmatyczny!\notwierasz lodówkę a tam w puszce zamiast ryb kuźniar ...\nChyba mało kogo śmieszą "dowcipy" Kuźniara....


Maszyny coraz droższe - PPR\n/Maszyny coraz droższe\nW Polsce od kilku lat produkuje się coraz mniej maszyn rolniczych. Jednakże ich cena ciągle rośnie. W ubiegłym roku maszyny zdrożały o ponad 8 proc.\nZ badań rynkowych wynika, że polscy rolnicy chętniej kupują maszyny importowane, mimo że są one droższe od krajowych. Większym zainteresowaniem cieszą się maszyny używane.\nNajbardziej podrożały ceny kombajnów do zbioru ziemniaków. Równie dużo trzeba zapłacić za siewniki zbożowe i rozsiewacze nawozów.\nCeny ciągników także poszły w górę. Ich produkcja w ubiegłym roku zmalała dosyć znacznie.


Czemu omija nas społeczność? – PoznajPana.pl\nCzemu omija nas społeczność?\nSkoro wszyscy poszukują społeczności to dlaczego tak trudno je znaleźć, a gdy się już znajdzie, tak trudno utrzymać?\nKiedy Bóg zaczyna wyprowadzać cię z kościoła i wprowadzać do głębszej więzi ze Sobą, jest wiele rzeczy, których trzeba się oduczyć – szczególnie w dziedzinie społeczności.\nMówi się, że każdy zgubiony człowiek ma w swoim sercu pustkę w kształcie Chrystusa, którą wyłącznie Chrystus może wypełnić. Podobnie mówi się o wierzących, którzy wyszli z religijnego systemu. Gdy Bóg wzywa nas, abyśmy byli z Nim „poza obozem’, jest w naszych sercach pustka, która ma kształt kościoła, do którego należeliśmy. Ta pustka sprawia, że czujemy się niespokojni, puści i brakuje nam poczucia bezpieczeństwa. Pamiętamy te społeczności, w których braliśmy udział i zaczynamy tęsknić za tym. Wkrótce, zaczynamy szukać czegoś, aby zapełnić tą 'kościelną’ pustkę w naszych sercach.\nTo wyjaśnia niekończącą się pogoń za społecznością. Niektórzy szukają jej w ruchu domowego kościoła, niektórzy w klimatach małych grup, w pokoju gościnnym czy kawiarence. Ludzie zazwyczaj dążą do przeciwnej skrajności w stosunku do tego, co ich zraniło czy rozczarowało. Problem z pastorem? Szukamy (bądź tworzymy) grupy bez jakiegokolwiek duchowego przywództwa. Problem z doktryną? Szukamy (bądź tworzymy) grupę, której członkowie zgadzają się za naszymi przekonaniami, doktrynami czy nauczaniem.\nCzęsto nie ma w tym nic więcej, niż próba zabrania ze sobą tego wszystkiego „co dobre”, co pamiętamy z naszych kościelnych dni i zastosowania tego poza kościołem – bez tego „co złe”, co przede wszystkim spowodowało, że odeszliśmy. Po prostu szukamy (bądź tworzymy) takie środowisko, które daje to, co najlepszego z obu światów: wszystko, co kochamy w kościele bez tego wszystkiego czego nienawidzimy.\nByłem kiedyś na pewnym domowym zgromadzeniu, na którym ktoś opowiadał o swoich głębokich zranieniach. Odczułem, że Duch Boży chce usłużyć tej osobie słowem mądrości i pocieszenia. Nagle brat, który wertował stary śpiewnik, nieświadomy tego, co się dzieje wokół, ogłosił: „Zaśpiewajmy numer 423!” Jaki był problem tego brata, oprócz tego, że był niegrzeczny wobec drugiej osoby i niewrażliwy na to, jak porusza się Duch Boży? On próbował odtworzyć pewną „atmosferę”, którą niegdyś cieszył się w kościele. W swym dążeniu do kształtowania wydarzeń na własnych warunkach, całkowicie błędnie odczytał sytuację. Ja musiałem go uciszyć i powiedzieć dlaczego w tej właśnie chwili śpiewanie pieśni było nie na miejscu.\nObraził się, co było do przewidzenia, oskarżając mnie o to, że sprzeciwiam się uwielbianiu, lecz jego zachowanie wskazywało na to, że tęsknił do powrotu i udziału w czymś, co miało miejsce w kościele, równocześnie nie wracając do tego kościoła.\nOto pewna radykalna myśl: A co, jeśli ta pustka w sercu w kształcie kościoła nie ma być wypełniona niczym? A co, jeśli Bóg chce, abyśmy pozbyli się tej kościelnej dziury i przestali ją zapełniać? Czy taka dziura w kształcie kościoła nie jest w naszym sercu bałwanem? Taki bałwan nie tylko utrudnia duchowy wzrost i dojrzałość w Wierze Skupionej na Chrystusie, lecz także uniemożliwia budowanie relacji ze sobą nawzajem i uniemożliwia nam wejście w prawdziwą relację Ducha – I – Prawdy ze sobą nawzajem.\n5 powodów dla których społeczność ucieka nam\nSkoro wszyscy poszukują społeczności, dlaczego tak trudno je znaleźć, a gdy się już znajdzie, tak trudno utrzymać? Ci, którzy radzą sobie z utrzymywaniem jej, często kończą bardziej podobni do instytucjonalnego kościoła, niż do Ciała Chrystusa.\nChciałbym podać następujące przyczyny…\n1. Oddawanie się „fantazjowaniu o społeczności”. Często tworzymy nierealistyczne, niebiblijne wyobrażenia tego, czym jest społeczność, a następnie staramy się wypełnić te „fantazje o społeczności” w realnym świecie. Wyobrażamy sobie to, jak wyglądają, brzmią, zachowują doskonałe grupy czy spotkania – nawet możemy przeżywać pewien chwilowy popęd do szukania tego, co nazywamy „doskonałym” kościołem, domowym kościołem czy grupą, z którą chcemy mieć społeczność – po czym jesteśmy zaskoczeni i rozczarowani tym, że nikt nie jest w stanie sprostać naszym idealistycznym wyobrażeniom. Niektórzy kończą wracając do kościoła, inni wędrują od grupy do grupy w nieskończonej pogoni za „podobnie myślącymi”.\nPokonanie takiej postawy wymaga wyraźnego, jasnego zrozumienia jednej rzeczy: nie ma doskonałych kościołów, doskonałych grup ani doskonałych spotkań. Przebolej swoje fantazje na temat społeczności, ponieważ wtedy będziesz mógł oddziaływać w z niedoskonałymi, niedojrzałymi ludźmi w tym realnym świecie.\n2. Chroniczne “Meetingitus”. Jest to stan nabyty w czasie lat chodzenia do kościoła. Ci, którzy cierpią na to, rozumieją społeczność wyłącznie kontekście spotkań/nabożeństw – ponieważ jest to jedyny kontekst, w którym jej doświadczali.\nPo raz pierwszy rozpoznałem to u brata, z którym spotkaliśmy się na obiedzie lata temu. Myślałem, że będziemy mieli dobrą społeczność, lecz wkrótce skierował naszą rozmowę na to, co było jego prawdziwym celem: gdzie się spotykam i z kim się spotykam? Gdy odpowiedziałem, że obecnie nie spotykam się z nikim, nagle posmutniał i powiedział z narzekaniem w głosie: „Och, TAK bardzo miałem nadzieję, że znajdę jakąś społeczność gdzieś tutaj!” Następnie zaczął mnie raczyć opowiadaniem o tych wszystkich społecznościach, w których brał udział gdzieś indziej. Dotarło do mnie to, że gdyby ten brat rzeczywiście chciał społeczności to mógł był ją mieć właśnie wtedy i tam, ze mną, przy stole, lecz to czego on rzeczywiście chciał to było „Spotkanie”. Nie wyobrazić sobie jakiekolwiek wagi duchowej interakcji, które miałaby miejsce poza oficjalnym spotkaniem czy zgromadzeniem.\nJeśli jesteś zarażony tym stanem, sam sobie poważnie ograniczasz okazje do przeżywania społeczności. Rozszerz swoje myślenie tak, aby obejmowało wszelkiego rodzaju wzajemne oddziaływania z braćmi i sistrami, jako sposobność do „społeczności”. Przestań ograniczać „społeczność” i tego, co z nią związane, do czasu i miejsca. Usuń potrzebę regularnie zaplanowanych spotkań i otwórz swoje oczy na możliwości, które właśnie pojawiają się przed tobą. .\n3. Model społeczności „zrobionej dla mnie”. Jest to inny wariant typowego marzenia o społeczności, lecz brzmi bardziej duchowo. Jest to idealistyczne przekonanie o tym, jak „powinno być”. Zbiera się wersety, aby poprzeć ideę tego, jak powinny spotkania czy społeczności być prowadzone i jest to (z pomocą naszych ulubionych przywódców domowego kościoła) wykorzystywane jako wzór do krytykowania każdej grupy, w której bierzemy udział. Niezmiennie, taka grupa odpada od „nowotestamentowego modelu” co powoduje rozczarowanie. „Wszystko źle robicie!” woła taki krytyk i, albo wywołuje zamieszanie, albo odchodzi skonsternowany.\nJakie są jednak ukryte oczekiwania? Chcemy być w społeczności „zrobionej pode mnie”, która niczego nie wymaga od nas. Chcemy, aby wszyscy dorośli do dojrzałego wzoru zarządzania kościołem na miejscu i żeby wszystko odbywało się gładko zgodnie z 'nowotestamentowym wzorem”, który my przewidujemy – lecz my sami nie chcemy zainwestować, aby tak się stało. Chcemy gotowej społeczności, na którą my po prostu pokazujemy się, aby korzystać, bez jakiegokolwiek własnego wkładu ciężkiej pracy w tworzenie jej. Wątpię czy istnieje, bądź przetrwała by długo, tego rodzaju społeczność.\n4. Niszcząca koncentracja na sobie. Społeczność opiera się na relacjach. Społeczność jest budowana na kochaniu Boga i kochaniu innych. Ponieważ miłość jest podstawą tego, że stawiamy innych na pierwszym miejscu, skupianie się na Sobie nie da się pogodzić ze społecznością. Krótko mówiąc: jest to istota sprawy. Spędziliśmy lata chodząc do kościoła, aby uzyskać zaspokojenie naszych potrzeb, tam społeczność była dla nas: nabożeństwo było dla nas, kazanie było dla nas, muzyka była dla nas, pastor był dla nas, społeczność była dla nas. Teraz szukamy społeczności, a nadal motywuje nas zaspokojenie własnych potrzeb i motywacje nadal kręcą się wokół siebie . To my „potrzebujemy” społeczności, my „potrzebujemy” społecznych interakcji, my „potrzebujemy” innych ludzi, my „potrzebujemy” zachęty od innych podobnie myślących wierzących. Tak więc, w rzeczywistości nie zmieniliśmy się. Ciągle jesteśmy pochłonięci, zaabsorbowani, nawiedzeni i odurzeni tym, czego potrzebujemy i sfrustrowani, gdy tego nie mamy.\nNie jest więc niczym dziwnym, że prawdziwa społeczności unika Koncentracji na Sobie.\nBankowy świat, w którym wszyscy pokazują się po to, aby podjąć wypłatę, a nikt nie składa depozytu, szybko bankrutuje. Wiele społeczności i grup jest duchowymi bankrutami dokładnie z tego samego powodu – wszyscy biorą, lecz nikt nie daje. Wysysają siebie nawzajem do sucha swoimi problemami, swoimi potrzebami i swoimi sprawami.\nWielu spierało by się o to, czy zgromadzenia wierzących nie są miejscem, gdzie ludzie POWINNI otrzymywać rozwiązanie swoich problemów, zaspokojenie potrzeb i załatwienie spraw. Niemniej, ja sugerowałbym, że społeczność wierzących jest miejscem, gdzie ludzie powinni przychodzić po to, aby zaspokajać potrzeby innych, aby pomagać im pracować nad ich sprawami i rozwiązywać ich problemy. Brzmi to podobnie, lecz różnica jest taka, jak między dniem a nocą. Końcowym wynikiem będzie to, że potrzeby wszystkich będą zaspokojone, ponieważ każdy daje coś od siebie nie spodziewając się zwrotu – a w trakcie tego dawania, pomagania i usługiwania sobie nawzajem uzupełniane są również nasze potrzeby. Jest to ironiczne, że gdy skupiamy się na „otrzymywaniu” zamiast na „dawaniu”, kończymy doprowadzając do bankructwa siebie samych i wszystkich innych. Jest to jak wyrok śmierci na wszystkie grupy, które wloką ciebie, zamiast budować.\n5. Dysfunkcyjne relacje. Największym problemem, z powodu którego umyka nam społeczność, jest to, że my sami nie potrafimy zrozumieć, jak wygląda zdrowa relacja. Gdy obserwuję chrześcijańskie ogłoszenia matrymonialne, widzę kobiety, które błyskawicznie „zakochają się” w mężczyźnie swoich marzeń, tryskających tym, co on zrobi dla nich, jakie wzbudzi uczucia. Martwię się nieco o przyszłość jakiejkolwiek relacji, która bazuje na tym, co druga osoba sprawi. Dlaczego? Ponieważ jest to błędne podejście do miłości, które opiera się na tym, co druga osoba robi dla mnie, jakie wywołuje uczucia. Tak nie wygląda prawdziwa miłość – jest to zbyt Egoistyczne, aby było prawdziwą.\nW relacji nie chodzi o to, co ja mogę wziąć z tej relacji, lecz o to, co ja mogę dać. Dysfunkcyjne relacje opierają się na tym, co ja mogę z tego mieć. Jeśli mam to, czego chcę, jestem szczęśliwy, czuję się kochany i usatysfakcjonowany; jeśli nie – to jestem nieszczęśliwy, niekochany i zaczynam wątpić w takie relacje. Jest to całkowite odwrócenie sprawy!\nJeśli taka postawa wkradnie się do naszych relacji, wynikiem będzie katastrofa. Gdy tak się dzieje, moja relacja z Bogiem zależy od tego, co Bóg robi dla mnie. Jestem szczęśliwy i czuję się kochany dopóki jestem zdrowy, bogaty, błogosławiony i czuję się dobrze. Jeśli jednak Bóg pozwala mi upaść zbyt często, zaczynam kwestionować taką relację i czuję się nieszczęśliwy. To nie jest miłość, to jest dysfunkcyjna relacja z Bogiem.\nCo to ma do społeczności? Wszystko! ponieważ społeczność opiera się na relacjach z innymi. Jeśli twoje wyobrażenie relacji sprowadza się do tego, „co ja mogę z tego mieć” zamiast tego „co ja mogę dać” to taka relacja zawiedzie. Nie ma znaczenia czy jest to relacja małżeńska, przyjaźń, partnerstwo w biznesie, pracownik-pracodawca czy społeczność istniejąca między braćmi i siostrami. Aby relacja działała prawidłowo musimy dawać więcej niż otrzymujemy. Dysfunkcyjna, jednokierunkowa relacja rujnuje wszystko, a taka społeczność jest niemożliwa.\nDlaczego Bóg nie dopuszcza do społeczności\nOto pewna dziwna koncepcja: Jeśli chodzi o społeczność to Bóg może zamykać drzwi naszego życia. Szukamy jej, modlimy się o nią, narzekamy, a jednak Bóg nie daje nam tego, o co prosimy. Dlaczego nie?\n1. Aby złamać nasze religijne uzależnienie. Często jest tak, że ktoś porzuca jedno uzależnienie (np. palenie) i kończy na innym (np. przejadanie). Trudno jest rozpoznać uzależnienie i pokonać je, nie zastępując tego równocześnie czymś innym. Jeśli chodzi o religijne uzależnienie, niektórzy opuszczają kościół i natychmiast szukają czegoś innego, czym mogliby zastąpić tamto. „Społeczność” staje się nowym narkotykiem z wyboru – to brzmi tak duchowo! – i ludzie mają skłonność do chodzenia w kółko w poszukiwaniu następnej społeczności – 'utrwalacza’. Jest to zarówno psychologiczny jak i duchowy stan.\nBóg nie wzmocni ani nie pobudzi twojego religijnego uzależnienia dając ci więcej społeczności. Z mojego doświadczenia wynika, że Bóg tęskni do tego, aby mieć ciebie całego dla Siebie na krótko. Szuka intymności z tobą, której prawdopodobnie nigdy wcześniej nie doświadczałeś (i prawdopodobnie nigdy nie będziesz doświadczał) dopóki nie będzie w stanie oddzielić cię sam na sam ze Sobą na pewien czas. Im silniejsze uzależnienie tym trudniej jest zaakceptować te okresy samotności z Bogiem, a im trudniej je przyjąć, tym bardziej staje się konieczne uczyć się tego, jak być totalnie i całkowicie usatysfakcjonowany Bogiem. Usatysfakcjonowanym tak bardzo, aby ludzie nie byli w stanie ci tego zabrać, ani nic do tego dodać. Umieć rozeznać, kiedy Bóg dopuszcza do społeczności, jest to krytycznie ważne. Wyłącznie On wie, kiedy może ci ją powierzyć, i wie, że nie będzie to tylko kolejne religijne uzależnienie, które ciebie zniewoli.\n2. Aby zredukować nas do Chrystusa. Zawsze należy sobie zadawać pytanie: „Czy Jezus ci wystarcza?” Często szczera odpowiedź brzmi: „nie”. Ludzie czują, że „muszą” mieć społeczność, społeczne interakcje, uśmiechnięte twarze braci i sióstr, które ich nieustannie zachęcają. Bez tego wsparcia są markotni, poirytowani, samotni i niezadowoleni. Jezus im nie wystarcza.\nWłaśnie z tego powodu Bóg musi odmówić nam społeczności, której tak rozpaczliwie szukamy ze strony innych i zredukować nas do Chrystusa – doprowadzić nas do miejsca, gdzie Jezus jest wszystkim, czego chcemy, wszystkim, czego potrzebujemy. Ludzie są w stanie doprowadzić nas tylko do pewnego miejsca. Jeśli nasze duchowe życie zależy od tego, aby nieustannie być w kontakcie z ludźmi to co się dzieje, gdy nie ma ludzi wokoło? Pojawia się to, z powodu czego ludzie poszukują społeczności: samotność i pustka.\nJak to możliwe, że owa samotność i pustka pojawiają się? Po prostu dlatego, że mamy więcej wiary i przekonania w ludziach, których widzimy wokół nas, niż w niewidzialnym, zamieszkującym w nas Chrystusie, który żyje w nas. Ludzie znikają, są zniechęceni, lecz z drugiej strony Jezus nigdy nas nie opuszcza, nigdy nie porzuca! Rozwiązaniem jest więcej Jezusa i mniej wszystkiego innego – a dla większości ludzi, „społeczność”, jest częścią „wszystkiego innego”, czemu trzeba poświęcić czas, dopóki Chrystus nie uzyska w nich pierwszeństwa.\n3. Aby nauczyć nas prawdziwego znaczenia tego, czym jest miłość. Przyglądaliśmy się przyczynom tego, że społeczność nas omija. Wszystko kręci się wokół egzystencji Skupionej na Sobie, co nie jest do pogodzenia z Życiem Skupionym na Chrystusie, co oznacza, że nie da się pogodzić z Miłością. Gdy ludzie schodzą się razem w takim stanie, tworzy się więcej problemów niż rozwiązuje i powstają ogromne zniszczenia. Dlatego przecież wielu wyszło z religijnego systemu, jeśli jednak nie oduczymy się tego, czego nauczyliśmy się robić w kościele to, gdy będziemy spotykać się poza kościołem, stworzymy te same problemy i narobimy nawet więcej zniszczenia.\nBóg musi wykonać w nas pewną pracę zanim będziemy pasować do społeczności z innymi. Musimy nauczyć się tego, czym jest prawdziwa miłość. Gdzie tego się uczymy? Wtedy, gdy wchodzimy w okres samotnego bycia z Bogiem i oddzielenia dla Niego; wtedy zaczynamy rozumieć, czym jest prawdziwa miłość. Gdy uczymy się tych lekcji miłości, a dzieje się to w naszej osobistej relacji z Bogiem, On pokazuje nam w jaki sposób stosować je we wszystkich innych relacjach. Korzystamy z lepszego małżeństwa, lepszych relacji w pracy, głębszej, bogatszej społeczności z innym, a to wszystko w odpowiednim czasie. Nasza osobista relacja z Bogiem jest fundamentem na którym wszystkie inne zdrowe relacje mogą wzrastać i kwitnąć. To dlatego kładziemy nacisk na tą Jedną Relację nad wszystkimi innymi: jest najważniejsza i, często, jest najbardziej lekceważona.\n4. Aby przygotować nas na ucisk. Bez względu na to, w co wierzysz, jeśli chodzi o Porwanie i Wielki ucisk, Jezus mówi, że będziemy uciskani na tym świecie. Wielu chrześcijan na całym świecie obecnie cierpi z powodu prześladowań, nie doznając pocieszenia, wsparcia i zachęty innych. A jednak ci sami chrześcijanie pokazują nam stale, że mają silne duchowe życie i nadal wydają duchowe owoce ( w tym radość!), pomimo głębokich doświadczeń.\nCo się może stać jeśli twoje życie opiera się na kościele, na spotkaniach, bądź regularnych bezpośrednich społecznościach z innymi a zostanie ci to zabrane, zakazane, bądź nie będzie dostępne z powodu prześladowań czy ucisku? Miało to już miejsce wcześniej i może zdarzyć się ponownie. Jeśli tak się stanie to wielu potknie się i upadnie, ponieważ nie nauczyli się tego, jak żyć z Chrystusem, jak radować się w Nim bez społeczności z innymi. Wyłącznie dzięki łasce Bożej utrzymują swoje świadectwo i jako pierwsi upadną wraz z pojawieniem się prześladowań.\nBóg często odmawia nam tego, czego szukamy (społeczności), aż do jakiegoś szczególnego czasu i okresu, który przychodzi dopiero po okresie izolacji; a wtedy ta społeczność, w której bierzemy udział jest cenna, ponieważ jest tak ulotna. Wydaje się, że przychodzi i odchodzi. Nasze duchowe życie jest nieustannie sprawdzane przez te kryzysy.\nJest tutaj coś interesującego: możemy przeżywać prawdziwą społeczność wtedy, jeśli wiemy, że możemy żyć bez niej. Im bardziej trzymamy się społeczności tym bardziej staje się ulotna. Jeśli odpuścimy sobie potrzebę przebywania z innym, odkrywamy, że mamy wsparcie jedynie w Chrystusie, co tak naprawdę przygotowuje nas na głębszą, bardziej satysfakcjonująca społeczność z innymi. To, że otrzymujemy wszystko od Pana w rzeczywistości znaczy, że w naszych interakcjach z innymi możemy ich wspierać, pomagać, zachęcać i oddawać im siebie, nie spodziewając się czy nie potrzebując nic w zamian. Jeśli Bóg jest Źródłem siły naszych relacji z innymi stawia ich (i nas) to w znacznie lepszej pozycji, tj. takiej, że możemy rzeczywiście wynurzyć się z naszego własnego świata, skupić się na innych i lepiej wykorzystywać pojawiające się okazje do budowania siebie nawzajem\nPosted in Brogden Chip - artykuły, Kościół on 3 grudnia 2013 by pzaremba.\t3 komentarze\n← Codzienne rozważania_02.12.2013 – Nigdy nie umrze\tCodzienne rozważania_03.12.0213 – groźba popularności →\nJestem praktykiem nie teoretykiem.\nA bycie w t.z.w. „społecznościach” ,gdzie możemy się do siebie pouśmiechać , wysłuchać „mocnego w treści i ubogiego w Duchu kazania persony, to nie jest Kościół Jezusa Chrystusa.\nW pubach ludzie mają więcej ze sobą wspólnego niż ci, co przychodzą do „społeczności”.\nOczekuję Twojej wersji „zrozumienia”\nJa wykazałem „wyższość ” spotkań domowych nad „niedzielnymi spędami -„bo gdzieś trzeba chodzić:”,oraz to ,że na owych „niedzielnych spędach ” zabiorą ci wszystko cokolwiek przeżyłeś z Bogiem ,co nie mieści się w ich ograniczonych sercach i umysłach.\nwidzę, że nie zrozumiałeś artykułu…\nWierzę ,że Bóg nie chce by Jego dzieci przebywały w miejscach ,w których nie ma Jego obecności.\nI to jest dla mnie podstawowy powód wyprowadzania wielu po za ” zbiorowiska chrześcijańskie”.\nNiestety większość społeczności nie dba o to czy On jest obecny czy nie.\nBłędnie interpretowane Słowo : „Gdzie dwóch lub trzech ………. jakoby jest gwarancją obecności Bożej wśród.\nNie kładzie się nacisku ,ani na „…….w Imieniu Moim, ani nie tłumaczy się co to znaczy.\nSkoro obiecał ,to Jest zobowiązany do wypełnienia tego słowa- to jest błędna interpretacja tych niepokornych.\nA zatem naszym zadaniem jest szukać najpierw społeczności z Nim ,a potem z Jego woli iść do miejsc do których nas poprowadzi.\nCel naszych wizyt w owych „zbiorowiskach” jest jasno określony _ Wypełniać Jego wolę dla Jego Chwały.\nDopiero po kolejnym „wyjściu ” z , możemy zauważyć co spowodowała nasza obecność w danej grupie.\nZapewniam,że przede wszystkim otworzenie oczu tym ,którzy oczekują w tym nowym życiu czegoś więcej niż kinowej atmosfery i aktorstwa krasomówców.\nCzy mamy zatem z naiwnością dziecka po wyjściu z grupy ponownie na siłę do niej powracać?\nNie ,jeśli inne są Boże plany tak wobec nas jak i wobec grupy ,którą opuściliśmy.\nAle to już nie nasz problem.\nW społecznościach „jednego aktora ” relacje międzyludzkie są albo podzielone na grupki zainteresowań np : samochodami ,zakupem działki” domu , albo ławkowe ,które kończą się wraz z końcem „spotkania”.\nWszystko zależy od zamożności ludzi ,a ta stawia nas bliżej lub dalej „świty pastorskiej”\nJak myślicie czy taki obrót sprawy może być powodem do tego ,by Bóg wyprowadzał swoje dzieci z takiego zgromadzenia?\nApostoł Paweł pisząc o porządku w czasie „nabożeństwa”( zgromadzenia),pokazuje w jaki sposób członki Ciała Chrystusowego mogą być czynne .\nCóż tedy, bracia? Gdy się schodzicie, jeden z was służy psalmem, inny nauką, inny objawieniem, inny językami, inny ich wykładem; wszystko to niech będzie ku zbudowaniu. (27) Jeśli kto mówi językami, niech to czyni dwóch albo najwyżej trzech, i to po kolei, a jeden niech wykłada; (28) a jeśliby nie było nikogo, kto by wykładał, niech milczą w zborze, niech mówią samym sobie i Bogu. (29) A co do proroków, to niech mówią dwaj albo trzej, a inni niech osądzają;\nW takich zgromadzeniach można i dawać i brać.\nTego rodzaju równość w dawaniu i braniu zapewnia ludziom czynny udział w budowaniu Ciała Chrystusowego.\nA o to właśnie chodzi by Ciało rosło ,a nie puchło.\nMiałem w swoim życiu tylko raz i to przez krótki moment możliwość przebywania w takiej społeczności.\nCzłonkowie tej społeczności przez cały tydzień czytając Słowo Boże , spotykając się po domach na wspólne przyjacielskie spotkania ,których treścią był Jezus Chrystus oraz modlitwa i Słowo Boże ,przychodzili na niedzielne wspólne zgromadzenie „naładowani” ,aby tam oddać innym to co otrzymali od Boga.\nTradycją tego zgromadzenia było to ,że każdy uczestnik mógł podzielić się tym co przeżył z Bogiem w ciągu tygodnia.\nUwierzcie mi, Bóg objawiał przez prostych ludzi rzeczy , których nie słyszałem w wielkich zgromadzeniach kościołów instytucjonalnych.\nDlaczego pisze w czasie przeszłym?\nPonieważ to co było żywe i piękne i co rozwijało tą społeczność doszło do granicy wytrzymałości starszych tej społeczności.\nKiedy Bóg zaczął czynić rzeczy ponad naturalne ,uzdrawiać chorych ,a ludzie po 4 godzinach społeczności nie chcieli iść do domu , starsi zareagowali ponieważ nie mogli w żaden sposób reżyserować spotkań.\nPoddali wątpliwości wszystko to co działo się na zgromadzeniach, chodzili do jej członków wieczorami „sprowadzając ich na ziemię.”\nCzy Bóg podzieli się swą Władzą i Chwałą z człowiekiem?\nTak powrócili do 1,5 godzinnych spotkań na znanym powszechnym „duchowym poziomie”\nDlatego Bóg wyprowadza ludzi z „kościołów rękami budowanych”


Miejskiego w Poznaniu o pobraniu numizmatów. Zaczęli go obszukiwać. Nic nie znaleziono, więc... aresztowano, zawożąc z powrotem do Poznania. Henryk wylądował w forcie VII. W czasie przesłuchania nie przedstawiono Henrykowi początkowo żadnych zarzutów, było jednak jasne, że Niemcom chodzi o wyjaśnienie celu jego podróży do Poznania. Podejrzewano być może, że Henryk przyjechał do Wielkopolski z jakąś misją polityczną. Widząc, jak potwornie hitlerowscy oprawcy maltretują przesłuchiwanych, Henryk postanowił ujawnić przyczynę swego przyjazdu. Pokazał Niemcom miejsce, gdzie zamurowane były jego kosztowności, sądząc, że chęć zabezpieczenia swego majątku będzie dla nich zrozumiała. Niczym nie ryzykował, Polacy mogli posiadać biżuterię, nie wolno jej było tylko wywozić z Kraju Warty. Gdyby nawet biżuterię mu zabrano, to i tak - myślał - lepiej stracić majątek niż zdrowie lub życie. Niestety, Henryk nie przypuszczał, że okupanci mogą być inni od dotychczasowych jego wyobrażeń na temat Niemców. Chcąc go ukarać i mieć podstawy do konfiskaty biżuterii, oskarżyli go o to, że chciał wywieźć swoje skarby do GG i tylko w obawie przed kontrolą graniczną w Kutnie odstąpił od tego zamiaru. Trafił do więzienia. Brylanty, które przewoził do GG, natomiast ocalały. Najmniejszy, w pierścieniu noszonym na palcu, powędrował do depozytu aresztu śledczego przy ul. Młyńskiej. Po kilku tygodniach Henrykowi udało się przesłać siostrze upoważnienie do odbioru tego pierścienia i - o dziwo - Niemcy pierścień jej wydali. Drugi brylant, zaszyty w kamizelce, trafił do więziennego magazynu. Gdy po 26 miesiącach Henryka zwolniono, kamizelkę z brylantem otrzymał przed wyjściem na wolność. Największy kłopot miał z dwoma największymi, które jeszcze przed granicą ukrył w dyskretnym miejscu. W więzieniu brylanty musiał stale ukrywać - przed Niemcami i przed współwięźniami, z których część to byli zwykli przestępcy. Zdawał sobie sprawę, że wykrycie brylantów mogło przynieść trudne do przewidzenia konsekwencje - Niemcy mieliby bowiem wówczas podstawy do ukarania go za próbę przemytu. Pewnego dnia Henryk otrzymał wiadomość, że jego siostrze udało się załatwić zezwolenie na widzenie (kosztowało ją to meble jadalni, które dala pewnemu ustosunkowanemu Niemcowi). Idąc na widzenie, Henryk ukrył brylanty w ustach. Szczęśliwie przeszedł rewizję. Niemcy pozwolili przywitać mu się z siostrą. Moment przywitania Henryk wykorzystał, by błyskawicznie przekazać Kazimierze klejnoty. U dało jej się brylanty wynieść z więzienia. Ale na tym nie skończyła się historia tych kamieni. Gdy Kazimiera dowiedziała się, że Henryk ma być zwolniony z więzienia Uuż w Warszawie, gdzie został przez Niemców przeniesiony), wyjechała do Warszawy, a brylanty wysłała tam z Poznania w materacu łóżka, nadanego koleją. Łóżko z materacami po drodze jednak zaginęło i dopiero po pół roku dotarło wraz z brylantami do warszawskiego mieszkania Kruków. * Zanim jednak Henryk spotkał się ze swoją rodziną i brylantami, przeszedł ciężkie chwile w niemieckich więzieniach. Najpierw w Poznaniu, gdzie wożono go do robót w Cegielskim. Po zapadnięciu wyroku przeniesiono go do Wronek,\nL. Łuczakgdzie pracował w więziennym warsztacie krawieckim, napraWIając niemieckie mudury wojskowe. Cierpiał głód i chłód. Pewnego razu odwiedziła go siostra, która pieszo przyszła z Poznania. W czasie widzenia udało jej się podać Henrykowi malutkie paczuszki z żywnością, które ten natychmiast ukrył pod kurtką. Po kilkunastu minutach Henryk wydał prawdziwą ucztę dla współlokatorów w celi. W październiku 1942 roku Henryk otrzymał na piśmie decyzję o zwolnieniu z więzienia. Wydano mu jego cywilne ubranie i zamknięto w oddzielnej celi. Po trzech dniach przewieziono go do Poznania, gdzie w piwnicy gmachu Prezydium Policji przy pi. Wolności spędził siedem koszmarnych dni i nocy. Ubrany tylko w letnie ubranie marzł okrutnie, zimno wdzierało się przez pozbawione szyb okna. Nie było nic do przykrycia. Po tygodniu zawieziono go na dworzec i wprowadzono do wagonu więziennego, którym dotarł do Warszawy. Sądził, że ponieważ przed aresztowaniem mieszkał w Warszawie, Niemcy chcą go zwolnić w Warszawie. Zawieźli go jednak do więzienia przy Daniczalowskiej. Henryk wpadł w rozpacz, wiedział, że z tego więzienia trafia się raczej do Oświęcimia, a nie na wolność. Warunki w tym więzieniu były o wiele gorsze niż we Wronkach, pod każdym względem. Na twarzy i nogach Henryka pojawiła się puchlina głodowa. Po jakimś czasie Henrykowi udało się zawiadomić brata Tadeusza o miejscu swego pobytu. Brat dostarczył mu paczkę z żywnością. Po dziesięciu dalszych dniach zawiadomiono Henryka, że ma się przygotować do zwolnienia. Warszawscy współwięźniowie spojrzeli nań z politowaniem. Znali te numery Niemców, którzy tak zawiadamiali więźniów przeznaczonych na wywóz do obozu koncentracyjnego. W kancelarii wydano Henrykowi cywilne ubranie i kartę zwolnienia. Wyprowadzono go za bramę. Za bramą nie było jednak budy gestapo, tylko dorożka z bratem Tadeuszem w środku. To on złapał kontakt z gestapowcami, trzy dni pił z nimi wódkę, w końcu dał im łapówkę. W nawiązaniu tego kontaktu pomógł Tadeuszowi właściciel poznańskiej kawiarni, Krótki. Kawiarnię tę często odwiedzali gestapowcy. Okazało się, że mieszkanie Henryka przy Al. Jerozolimskich zajął w czasie jego pobytu w więzieniu pewien warszawski adwokat. Rodziców Henryka przeniósł na Saską Kępę, sądził, że Henrykjuż nie wróci. Henryk otrzymał od władz na powrót przydział na swoje mieszkanie. Wprowadził się tam z rodzicami, dwiema siostrami i szóstką dzieci. Adwokat załatwił sobie dzięki znajmościom przydział na dwa frontowe pokoje, gdzie mieściła się jego kancelaria. Henryk nie miał wobec tego cwaniaka żadnych skrupułów. Dał polecenie swym siostrzeńcom urządzania hałaśliwych zabaw na korytarzu w czasie godzin przyjmowania klientów w kancelarii. Mecenas wkrótce dał za wygraną i opuścił mieszkanie. Henryk po dojściu do siebie po więziennych przejściach zaczął współpracować z Tadeuszem, który otworzył sklep przy N owym Świecie. Dostawcami sklepu byli też często niemieccy urzędnicy, przynoszący kamienie szlachetne i biżuterię. Wojna wojną, a ludzie chcieli robić różne interesy. Te handlowe kontakty z Niemcami bracia Kruk wykorzystywali często, by pomóc wielu


Podekscytowana byłam strasznie. Wiele sobie obiecywałam, jak nigdy. Po DWÓCH tygodniach zostałam z nieskazitelną cerą! Zero wyprysków, zero przebarwień! To było dziwne. Mijały tygodnie, a na twarzy czasem pojawiała się jedna krostka, nic więcej. Byłam szczęśliwa jak nigdy! Wiem, że to strasznie powierzchowne myślenie, ale nie zrozumie mnie ktoś, kto został obdarzony gładką buzią. Wypryski potrafią znacznie obniżać naszą samoocenę, do tego często bolą, wyglądają nieestetycznie, ma się wrażenie, że ludzie patrzą na nas przez ich pryzmat... I najgorzej, jeśli nie są wywołane naszą złą wolą [czyt. dieta, styl życia], a jakimiś uwarunkowaniami, których lekarze nie są w stanie pojąć.\nA co, jeśli chcemy delikatniejszego działania? Nakładamy na wilgotny (nie mokry!) płatek kosmetyczny i również wklepujemy.\nTo opakowanie jest moim drugim. Pierwsze było testowe (50 ml) i każdemu polecam zrobić tak samo. Każda skóra jest inna i każda zareaguje inaczej. Nie ma co wywalać pieniędzy w błoto. Bo nie oszukujmy się. To nie jest tani produkt, ale tutaj płacimy za efekt, za jakość i ja doskonale to rozumiem.\nAktualny stan mojej cery możecie ujrzeć na załączonych zdjęciach. Ze względów estetycznych (podejrzewam, że nie każdy lubi oglądać okropne rzeczy) zdjęcia mojej skóry przed kuracją jak najbardziej jestem w stanie pokazać, ale mailowo. Nie chciałabym być odpowiedzialna za czyjś atak serca! Także jeśli chcecie zobaczyć jego prawdziwą moc, nie mam nic do ukrycia - kontaktujcie się ze mną (mail w zakładce "kontakt").


Na terytorium Norwegii jest też niezmiernie wysoka kultura pracy. – Ebiznesman\nNorwegia to wyjątkowo szczęśliwy kraj, a do tego całkowicie bezpieczny, mało kiedy zdarzają się tam jakiekolwiek przestępstwa. Jeśli ktoś szuka kraju, w którym pragnie zamieszkać, to właśnie w Norwegii rzeczywiście warto. Kto był tam chociaż raz, bardzo dobrze wie, jak wyjątkowo ten genialny kraj potrafi zaszokować i onieśmielić, a oprócz tego ująć swoim niesamowitym klimatem. Wspaniałe pasma gór, nawet wysokie, które stworzyła matka natura, tak, to właśnie niesamowita Norwegia. Bardzo wielu ludzi marzy o tym, żeby zwiedzić ten piękny kraj, złapać odrobinę norweskiej kultury.\nNorweski język stał się ostatnimi czasy niezwykle popularny, ludzie pragną się go uczyć, aby gdy pojadą do Norwegii, mogli się znakomicie porozumieć. Coraz większa ilość osób wyjeżdża na terytorium Norwegii w celach zarobienia pieniędzy, a to przez to, iż norweskie płace, znacząco przewyższają nasze polskie zarobki, to wprost jest nieproporcjonalne, a norweski rynek pracy chętnie zatrudnia pracowników zagranicznych.\nNa terenie Norwegii panuje też wyjątkowo wysoka kultura pracy oraz dobra opieka z strony socialu. Ale rzeczą jasną jest, iż istnieją również podatki na terenie Norwegii, tak samo jak i na terenie RP, więc przebywając na terytorium Norwegi należy szukać firmy, jaką niewątpliwie jest księgowość w Norwegii. Nie musisz się wówczas przejmować różnymi podatkowymi sprawami, zwłaszcza jeśli jeszcze nie umiesz dobrze języka norweskiego. Taka firma zrobi za ciebie roczne rozliczenia. Do Norwegii wyjechać naprawdę warto, to za sprawą wysokich pensji, a ponadto życia pośród przepięknych krajobrazów które zostały stworzone przez matkę naturę.\nZobacz więcej: https://norwegiaconsulting.pl/rozliczenie-roczne-norwegia.html\nPrevious PostNabywając w tego typu sklepach wyroby biżuteryjne…\nNext PostWłaściwie każdy uwielbia sex.\nSkup pojazdów to bardzo dobre rozwiązanie dla kogoś kto pragniezaoszczędzić na czasie.\nCzym tak naprawdę jest aparat do zmierzenia poziomu cholesterolu?


Body z kryjącego materiału – Maybella.pl\nSklepBody z kryjącego materiału\nBody z kryjącego materiału\nBeżowy / XS/SBeżowy / M/LCzarny / XS/SCzarny / M/LSzary / XS/SSzary / M/LJasny beż / XS/SJasny beż / M/LBiały / XS/SBiały / M/L\nKlasyczne body z kryjącego materiału\nPoszukujesz klasycznego body, które doskonale sprawdzi się do wszystkich codziennych stylizacji? Ten produkt jest właśnie dla Ciebie! Body z kryjącego materiału od maybella.pl dostępne jest w pięciu neutralnych kolorach: beżowym, czarnym, szarym, białym oraz jasnobeżowym. Body idealnie pasuje zarówno do codziennych, jak i wieczorowych kreacji. Można do niego dopasować wygodne jeansy lub spódniczkę. Body z kryjącego materiału dostępne na maybella.pl można zakupić w dwóch rozmiarach. Body jest bardzo wygodne. Materiał, z którego zostało wykonane jest przyjemny w dotyku.\nTyp: Body z krótkim rękawem\nSzeroki wybór kobiecych ubrań od maybella.pl!\nNa maybella.pl znajdziesz wiele wyjątkowych i dziewczęcych elementów garderoby. Zakupy możesz zacząć od body z kryjącego materiału, które jest klasyczne i przyciąga wiele klientek. Na stronie odnajdziesz również zestawy bielizny, koszule nocne czy stroje kąpielowe. Wszystkie produkty zaprojektowane zostały z myślą o komforcie użytkowniczek. Zapraszamy do zakupów i wystawienia opinii.\nWszystko a 5+\ndostawa i body\ncórka jest zadowolona więc ja również ;-)\nZgłosiłam się na fejsbuku z prośbą o pomoc w wybiorze rozmiaru i szybko dostałam odpowiedź. Rozmiar który wybrałam według wskazówek pasuje mi idealnie ;)\nKlasyczne body dobrze wykonane, ja jestem zadowolona i polecam innym Paniom. :)