The Legend of the Gutsy Ninja | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nTemat na forum 'Kosz' rozpoczęty przez Sense1, Luty 9, 2010.\n'The Legend of The Gusty Ninja' jest to nowo powstający projekt gry MMORPG opartej o realia Naruto. Wielu z Was powie ile już było tego typu projektów, zgodzę się z wami, ale były one robione przez dzieci, które naoglądały się na Jetixie Naruto.\nCo wyróżnia nas od nich ?\n- Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy jest grafika 3D. Tak nie będzie to kolejny OTS oparty o pixelową grafikę Tibi, lecz full 3D MMORPG.\n- Kolejnym aspektem gry będzie nieograniczony lvl i build postaci. Nie będziesz miał do wyboru Naruto, Sasuke itp. Wybierasz nieznanego ninja, wybierasz klan(do wyboru ponad 32 klany), wioskę(wiadomo klany mają ograniczenia, który do jakiej wioski ma przynależeć) i dążysz do zyskania siły, która pozwoli Ci na wprowadzenie własnych reguł w tym brutalnym świecie.\n- Następnie w grze zastosujemy system walk turowych(ala heroes V), reasumując przemierzasz świat wzdłuż i wszerz, delektując się dopracowaną grafią a walki rozgrywasz jako największy strateg XXIw.\n- Serwer, nie będzie on online w jakiś ograniczonych godzinach lecz 24/7.\nCo będzie wymagane do płynnego działania gry.\nCóż gra nie jest jeszcze gotowa, ale można przewidzieć jej wstępne wymagania.\n- Procesor: Przynajmniej ten 1,4 Ghz\n- Ram: Cóż tu kwestia sporna ale zalecane 1Gb\n- Internet: Przynajmniej 56kb/s aby móc poruszać się bez lagów.\n- Karta Graficzna: Coś ala GeForce 5200+, zalecane mieć te 256MB na karcie\n- System: Gra będzie kompatybilna z Windowsem XP, mogą być problemy z Linuxem na którym nie będzie testowana.\nW grze będzie przewidywana opłata za kożystanie z servera (10zł) na 30 dni ( opłata może zostać zniesiona jak dochód z reklam pokryje koszt serwera), który pozwala na aktywację konta. Na koncie może znajdować się 1 postać. Wielu w Was nie będzie się to podobało. Trudno, takie życie nie będziemy sami w stanie utrzymać serwera, a nie chcemy wprowadzać PACC(Premium Account) aby nie było przewagi w grze, wszyscy maja być na równym poziomie. Zaraz spotkam się z negatywnymi komentarzami cóż, poczekajcie do czerwca(wtedy wyjdzie wersja Alpha) i wtedy zdecydujecie czy będziecie w to grali czy nie.\nArtists Home Portal Artists\nArtists Lotgn Portal (PL) Legend of The Gutsy Ninja\nArtists Lotgn Portal (ENG) Legend of the Gutsy Ninja\nArtists Lotgn Forum (ENG) Englishlotgn.Artistsgames.eu • Index page\nSense1, Luty 9, 2010\nCałkiem spoko to wygląda. Podoba mi się pomysł z brakiem kont premium co w MMORPG często wkurza. Swiat Naruto ? Może być bosko. Z niecierpliwością czekam do czerwca ^^


Celem konferencji Forum Ochrony Środowiska jest z jednej strony podsumowanie osiągnięć ostatnich 25 lat, z drugiej próba rozważenia dalszych, koniecznych do podjęcia działań. Chcielibyśmy znaleźć odpowiedzi na pytania dotyczące gospodarczej roli Polski w Unii Europejskiej w 2020 roku i wskazać najważniejsze środowiskowe wyzwania dla Polski.\nForum będzie doskonałym miejscem do podjęcia dialogu i wymiany doświadczeń w zakresie zagadnień związanych z szeroko pojmowaną ekologią. Przedstawiciele samorządów, świata nauki, przedsiębiorcy, media oraz organizacje pozarządowe związane z naturą, dokonają analizy aktualnych zagrożeń i wyzwań w zakresie gospodarki wodnej, energii odnawialnej, gospodarki surowcowo-energetycznej, zewnętrznych źródeł finansowania i inwestycji ekologicznych.\n19 stycznia 2015 roku o godzinie 10.00\nKonferencyjny panel związany z energetyką, kierowany jest do specjalistów i osób zarządzających przedsiębiorstwami, którzy zadają sobie pytania o przyszłość energetyki konwencjonalnej oraz alternatyw dla niej.\nPanel o gospodarce wodnej skierowany jest do podmiotów zarządzających wodami, gospodarujących nimi i do przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych.\nNa wydarzenie to zaprasza Izba Gospodarcza „Wodociągi Polskie” oraz Fundacja Rozwój i Dialog.\nWięcej informacji o konferencji znajdą Państwo TUTAJ.\nTagi: Energetyka, Energia odnawialna, Forum Ochrony Środowiska, Fundacja Rozwój i Dialog, gospodarka wodna, Izba Gospodarcza Wodociągi Polskie, przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, źródła finansowania


Campingi domki - Pobierowo - Ośrodek Wypoczynkowy "WODNIK"\nPobierowo - Campingi domki - Ośrodek Wypoczynkowy "WODNIK"\nNazwa: Ośrodek Wypoczynkowy "WODNIK"\nTelefon: 091 38 64 192, 0509 839 279\nCeny od: 20 do: 50\nZachęcamy Państwa do spędzenia wakacji w O.W."WODNIK" w Pobierowie. Osrodek położony jest w lesie sosnowym , składa się z 7 domków drewnianych 4 i 5 osobowych z łazienkami , z pawilonu murowanego w którym znajduje się 20 pokoi 2 osobowych o zróżnicowanym standardzie. Ośrodek ogrodzony.\n- kuchnia samoobsługowa dla wczasowiczów z pełnym wyosażeniem\n- zielony parking bezpłatny\n- duża świetlica z salą TV, bilard, stoły do tenisa, gry zręcznościowe\n- stanowisko na ognisko i grilla\n- miejsce na namioty i przyczepy campingowe\n- karuzela, huśtawki, piaskownice dla dzeci\n- bogata bilioteka\n- sklepik ze słodyczmi i napojami\nCeny noclegów kształtują się od 20 do 50 zł za osobę na dobę w zależności od standardu i okresu pobytu.\nNa terenie Ośrodka organizowane są również kursy tańca współczesnego i zajęcia grupowe Szkoły Jogi do których zachęcamy szczególnie Panie.


[FD]: Potomek Sherlocka - Bitwa 3D: Future Detective - Max3D.pl\nBy Eden-3d, December 7, 2013 in Bitwa 3D: Future Detective\nWitam, nie wiem czy znajdę czas na ukończenie pracy, ale zaklepuję sobie temat, bo konkurs jest ciekawy. Mój bohater to stereotypowy detektyw wyposażony w nowoczesnej generacji sprzęt, który praktycznie sam dokonuje analizy pozostawionych śladów. Tradycyjna detektywistyczna lupa posiada specjalny czytnik, który na podstawie pozostawionej na miejscu zbrodni energii, odczytuje dane i wyświetla je w postaci hologramu. Myślę, że szybki szkic wyjaśni mój pomysł. Powodzenia w bitwie dla reszty uczestników.pózniej wrzuce bardziej szczegolowy opis tematu i szkic.\nEdited February 28, 2014 by Eden-3d\nAktualizuje opis tematu.Jest rok 2048.Mój detektyw zostaje wezwany do zbadania sprawy zaginiecia pewnego wysoko postawionego urzednika, który w tajemniczych okolicznościach zniknął ze swojego biura. Jedynymi śladami na miejscu zbrodni są but ofiary oraz prawdopodobny "świadek"- niezwykły ziwerzak, sprowadzony z innej galaktyki na specjalne życzenie klienta.\nDetektyw podejrzliwie bada swą nowoczesną lupą niepozornego stworka, który w jego przekonaniu może być kluczem do rozwiązania zagadki. Dzięki lupie może bowiem, na podstawie pozostawionej na miejscu zbrodni energii, zobaczyć w formie hologramu, co się wydarzyło.\nPraca moja będzie miała charakter cartoonowy.\nTroche wiecej do przodu\nDobre! Góra statku na pierwszym planie chyba za bardzo odwraca uwagę i pozycją średnia - pod "zwierzakiem", może przesuń gdzieś indziej?\ndzieki za podpowiedz,chcialem dac na dole cos z dofem żeby skupić bardziej uwage na srodku sceny,ale pomysle nad tym żeby dac cos mniejszego.Wczesniej zapomnialem dopisac jeszcze ,ze ofiara była wielkim fanem fantastyki z lat 70-80 i w biurze mozna znalesc sporo gadzetow z klasyki sci-fi taki pomysł\nZaznaczyłem na szybko w ps jak będzie wyglądać hologram i stworek\n..kurde, a myślałem, że to Mały Głodek :P\nSTRZYG niestety to nie jest Pan głodek,ta bestia to coś więcej niż miłośnik jogurtów:).\nWrzucam skromnego upa miasta\nlepszy był hipo z poprzednimi włoskami.\nczy fale tego skanera idące do oka nie powinny wychodzić ze środka skanera?\nDrRambo,tak zgadza się,ale to tylko taka improwizorka na szybko,na końcu się tym zajmę,wymodeluje porządnie w 3d\nSiema Eden :)\npracka sie super zapowiada,\njedynie co bym popracował to nad postaciami (ich emocjami) bo teraz stoją jak ulepione z plasteliny, sztywne bez uczucia.\nPablo dzięki za komentarz to będzie najtrudniejsze ,ale postaram się\nup...troche do przodu\nMiałem nadzieję, ze dodasz jakiś naprawdę Sherlock'owy motyw jak na przykład przestrzelone poduszki.\nCzy masz zamiar zrobić coś z tym pnączem które udaje dłoń?\nCałość wygląda jak kinderniespodzianka, ogólnie zapowiada się fajnie. Jednak mało detektywistyczne ułożenie sceny.\ntak dłoń będzie zrobiona,scena jest jeszcze nie uporządkowana,jest jeszcze parę dni,postaram sie dodać jakieś sherlockowe motywy no i jestem otwarty na sugestie\nja bym np glonojada zapierdzielił w tym akwarium\nWrzucam finalny obrazek i opis:\nJest rok 2048.Mój detektyw zostaje wezwany do zbadania sprawy zaginiecia pewnego wysoko postawionego urzednika, który w tajemniczych okolicznościach zniknął ze swojego biura. Jedynymi śladami na miejscu zbrodni są but ofiary oraz prawdopodobny "świadek"- niezwykły ziwerzak, sprowadzony z innej galaktyki na specjalne życzenie klienta.


Boczek Pieczony Dania - Przepisy w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: boczek pieczony dania\n...wielokwiatowy) rozgrzej na patelni, a następnie podsmaż na nich plastry jabłka. Upieczony boczek lekko ostudź, a następnie pokrój go w plastry, po czym podsmaż go na patelni razem z jabłkami (możesz też podsmażone jabłka włożyć do brytfanny z mięsem i razem przez parę minut podpiec). Pieczony boczek z jabłkami możesz podać np. z kaszą gryczaną. Dobrze będzie smakował także z pieczywem, np. razowym. Do...\nSkładniki na 8 porcji: 16 dużych pieczarek, 30 dag chudego wędzonego boczku w jednym kawałku, 3 cebule, 4 ząbki czosnku, 4 łyżki sosu sojowego, po 1/2 pęczka zielonej pietruszki i szczypiorku, pieprz\nJabłka umyj, przekrój na pół i oczyść z gniazd nasiennych. Połówki przekrój na ósemki i wrzuć do miski. Całość zalej sokiem z cytryny, tak aby były dokładnie pokryte. Dołóż śliwki, goździki i odstaw. Boczek natnij tak, aby dał się rozłożyć jak książka. Ułóż jabłka i śliwki. Otwór zszyj lub zepnij wykałaczkami. Włóż boczek do brytfanny, wlej wino i trochę wody. Całość włóż do...\nWideo na temat: boczek pieczony dania\nPrzepisy na temat: boczek pieczony dania\nserca drobiowe ile cholesterolu\nbułki faszerowane mięsem z kurczaka


Październik, 2014 | A to książka właśnie!\nPrzyjrzeć się Rumunii (B. Luft, Rumun goni za happy endem)\nOpublikowano 2014/10/30 Autor: Bernadetta Darska\nLuft proponuje czytelnikom opowieść o Rumunii jako kraju niełatwym do zrozumienia, o skomplikowanych fascynacjach, często nieznanym dobrze i postrzeganym stereotypowo przez Polaków. To odniesienie do naszego kraju jest dosyć istotne. Autor przebywa bowiem w Rumunii jako przedstawiciel służb dyplomatycznych, ma więc do zrealizowania pewną misję, ale też spotyka się z innymi osobami, niż na przykład odwiedzałby reporter. Nie znaczy to oczywiście, że mamy do czynienia z narracją opartą na tylko na lekturach i świadectwach osób, z którymi autor kontaktował się w trakcie swojej pracy. Niewątpliwie widać jednak, iż mamy tu do czynienia z perspektywą ukierunkowaną przede wszystkim na wyjaśnienie i przedstawienie historycznych niuansów kraju, nie zaś na wysłuchaniu głosu tzw. zwykłych ludzi i uczynieniu ich wspomnień punktem wyjścia. Książkę Bogusława Lufta z powodzeniem można czytać jako uzupełnienie do świetnych reportaży Małgorzaty Rejmer zamieszczonych w tomie „Bukareszt. Kurz i krew”. Pojawiają się tu podobne wątki, jak np. rządy Nicolae Ceauşescu, próba wytłumaczenia fascynacji przywódcą czy perfidny zamysł niszczenia ludzi realizowany w więzieniu w Piteşti. Luft pisze tak naprawdę esej historyczny, odsłaniając dzieje Rumunii i przyglądając się temu krajowi także z perspektywy współczesnej. W publikacji tej pojawiają się elementy komentarza politycznego, zdarza się też włączanie własnych wspomnień w opisywane wydarzenia. Autor nie ukrywa swojej fascynacji Rumunią, czego ukoronowaniem jest historia przyjaźni pewnej Polki i Rumunki, która okazuje się zgrabnym nawiązaniem do własnych powiązań rodzinnych z opisywanym krajem.\nBogumił Luft, Rumun goni za happy endem, Wyd. Czarne, Wołowiec 2014.\nTyle drzew, a tak mało lasów (M. Zaremba Bielawski, Leśna mafia)\nOpublikowano 2014/10/28 Autor: Bernadetta Darska\nMaciej Zaremba Bielawski po raz kolejny pokazuje swój reporterski kunszt. Tym razem przygląda się polityce rządu szwedzkiego w kontekście dbania o przyrodę i czuwania nad przestrzeganiem prawa zrównanego w tym przypadku z dbałością o środowisko. Autor zdążył już przyzwyczaić swoich czytelników, że opisując państwo z pozoru idealne, odsłania jego absurdy, punktując przede wszystkim karykaturalne w swoim wymiarze pojmowanie wolności i równości. Nie znaczy to, oczywiście, że reporter podważa sens wspomnianych idei. Odsłania jednak urzędnicze zapatrzenie, które zamiast stać na straży dobra obywatela i społeczeństwa, krzywdzi człowieka, zapewniając, że właśnie w ten sposób realizowany jest model nowego wspaniałego świata. Tak było, gdy Zaremba Bielawski obnażał brak humanizmu w szwedzkiej służbie zdrowia lub gdy zadawał niewygodne pytania związane z wcielaniem w życie pozornie niepopularnej po II wojnie światowej eugeniki, prowadzącej do przymusowej sterylizacji tych, których uznano za mało przydatnych lub mało rozwojowych. Tak było, gdy pokazywał mroczną twarz szwedzkich związków zawodowych, tak jest i teraz, gdy portretuje inną niewygodną prawdę, a mianowicie odpowiedź na pytanie, w jaki sposób w kraju, w którym jest tak wiele drzew, istnieje tak mało lasów. Nie bez powodu w podtytule książki pojawia się określenie „thriller ekologiczny”. Faktycznie, w trakcie lektury niejednokrotnie czytelnikowi będzie trudno uwierzyć w informacje właśnie do niego docierające. Zaremba Bielawski potrafi dawkować napięcie, czuwać nad własną obecnością w tekście, pokazywać psychologiczne skomplikowanie postaci i pokazywać bezradność jednostki wobec państwa. Las w opowieści reportera zamienia się w pięknie wybrzmiewające i obarczone tęsknotą echo przeszłości. Teraźniejszość odwraca się od lasu, stawiając nie tylko na brutalne ujarzmienie przyrody, ale przede wszystkim na równie brutalną władzę tych, którzy odpowiadają za wycinkę drzew. Piękno, a więc estetyka przestrzeni, zostaje zdegradowane i instytucjonalnie unieważnione. Zamiast wieloletnich czy wielowiekowych lasów Szwecja znaczona jest karczowiskami i plantacjami leśnymi. Nieprzewidywalność lasu z wpisaną weń systemowością (fascynujący paradoks!) przegrywa nierówną walkę z biznesem, źle pojmowanym pojęciem własności i bezdusznością. Las staje się czymś kłopotliwym. Karczowiska i plantacje leśne są przewidywalne i łatwe do opanowania. Fakt, iż barbarzyńskiego w swojej formie i skutkach zniszczenia nie da się naprawić, liczy się dla niewielu. Zaremba Bielawski pokazuje bowiem, że wycinanie lasów odbywa się za zgodą urzędników, przy akceptacji wielkich koncernów, przy wykorzystaniu idealnie zrealizowanej, choć opartej na fałszu, akcji promocyjnej. Skutkuje to niewiedzą społeczeństwa i łatwym zrównywaniem obrońców lasów z uznawanymi za szaleńców ekologami. W efekcie ci, którzy sankcjonują rzeczywisty obłęd, uznawani są za strażników rozsądku i porządku publicznego. Mocne, dające do myślenia, niepokojące!\nMaciej Zaremba Bielawski, Leśna mafia. Szwedzki thriller ekologiczny, przeł. Magdalena Wasilewska-Chmura, wstęp: Adam Wajrak, Wyd. Agora, Warszawa 2014.\nBez happy endu (M. Zackheim, Ostatni pociąg do Paryża)\nOpublikowano 2014/10/24 Autor: Bernadetta Darska\nPowieść Zackheim to przykład tego, jak literatura popularna korzysta z wydarzeń II wojny światowej po to, by uatrakcyjnić fabułę i nadać refleksjom nieco poważniejszy ton. Trudno również oprzeć się wrażeniu, że w książce tej, podobnie jak w innych wykorzystujących wspomniany schemat, pojawia się próba edukowania czytelnika i uświadamiania mu, czym jest faszyzm, antysemityzm i Holocaust. Autorce nie udaje się uniknąć dość typowych błędów. Wydarzenia związane ze zbliżającym się wybuchem wojny oraz ze wzrastającą nienawiścią do Żydów stają się częścią wspomnień staruszki, która w ten sposób przywołuje własną młodość i usiłuje pogodzić się z tym, co przez kilkadziesiąt lat nie zdołała zaakceptować. Niestety, całkiem interesujący efekt psuje językowa sztuczność, stylistyczna nieporadność i pretensjonalność większości dialogów. Autorka nie zachowuje właściwych proporcji między dramatyzmem opisywanych wydarzeń a mocno irytującą melodramatycznością ich opisu. Szkoda, bo mogłaby z tego wyjść bardzo dobra powieść popularna. Są jednak w tej książce i interesujące rozwiązania. Do nich z pewnością należą pokazanie obojętności Zachodu na to, co dzieje się z ludnością żydowską w Niemczech oraz sportretowanie konsekwentnego ignorowania podmiotowości tych, których klasyfikowano jako Innych. O ile pogarda Niemców nie jest niczym nowym, o tyle, opisana przez Zackheim, wyraźna niechęć Amerykanów – już tak. Główna bohaterka Rose Manon to amerykańska dziennikarka, która najpierw pisze korespondencje z Paryża, a później z coraz mniej bezpiecznego Berlina. Autorka próbuje pokazać przemianę, jaka zachodzi w kobiecie. Rose musi nie tylko zmierzyć się ze swoim pochodzeniem, choć wcześniej nie miało ono dla niej żadnego znaczenia, ale i podjąć ważne decyzje związane z miłością i zobowiązaniami społecznymi. Dużym atutem tej opowieści jest brak happy endu. Dzięki temu opowieść staje się bardziej wiarygodna i emocjonalnie nieoczywista.\nMichele Zackheim, Ostatni pociąg do Paryża, przeł. Magdalena Rabsztyn, Wyd. PWN, Warszawa 2014.\nNie dać się zabić (D. Kowalska, W. Rogacin, Korespondenci.pl)\nOpublikowano 2014/10/22 Autor: Bernadetta Darska\nKsiążka Kowalskiej i Rogacina to projekt bardzo interesujący, poznawczo ważny, choć literacko nierówny. Autorzy proponują czytelnikom opowieść o dziennikarzu na wojnie. Dowiadujemy się więc o doświadczeniach korespondentów, fotoreporterów i operatorów kamer. Szybko odkrywamy, że świadectwa te odsłaniają specyfikę zawodu w sposób szczególny. Można bowiem wyodrębnić wątki, które się powtarzają. Do nich z pewnością należy najważniejsze przykazanie: nie dać się zabić, ale też wiara w sens wykonywanej pracy, konieczność zaufania własnej wiedzy i przeczuciom, umiejętność współpracy, rywalizacja, wyciszanie stresu używkami, głównie alkoholem, ryzykowanie, ale i gotowość powiedzenia w odpowiednim momencie, że „dalej nie idę” lub „tam nie jadę”. Równie interesujące są jednak te fragmenty, które pokazują różnice. Znajdziemy więc tutaj i deklarację dziennikarstwa zaangażowanego w wydaniu Marii Wiernikowskiej, i opowieść o pokoleniu, które trafiło w swój czas, w wydaniu Miłady Jędrysik, i deklarację niemożności zmieniania świata przy jednoczesnej konieczności utrwalania go na fotografii – to wersja Krzysztofa Millera, i postulat kierowania się etycznym drogowskazem we współpracy z innymi dziennikarzami wyrażony przez Radosława Kietlińskiego. Najciekawsze fragmenty w książce to wywiady przeprowadzone z tymi, którzy znaczną część swojego życia spędzili na wojnie. Warto więc się zatrzymać przy rozmowach z Jackiem Czarneckim, Krzysztofem Millerem, Radosławem Kietlińskim, Miładą Jędrysik czy Piotrem Góreckim. Oprócz rozmów, zdecydowanie nadających ton tej opowieści, w książce natkniemy się na portrety korespondentów wojennych formalnie zaplanowane inaczej. Wojciech Rogacin zostaje przedstawiony za pomocą fragmentów dziennika. Artur Łukaszewicz opowiada o swoim zawodzie tworząc alfabet korespondenta. Wypowiedzi Wiktora Batera i Marii Wiernikowskiej są częścią dziennikarskiego portretu przygotowanego na potrzeby tej publikacji. Chyba najsłabiej wypadają teksty poświęcone nieżyjącemu Waldemarowi Milewiczowi oraz Wojciechowi Jagielskiemu, który odmawia autorom udzielenia wywiadu. W obu przypadkach wiele informacji powtarza się, bo inni bohaterowie tej książki często przywołują obu mężczyzn, gdyż z nimi pracowali. Niezależnie jednak od tego publikację ta zasługuje na uwagę. Można ją bowiem czytać nie tylko jako zbiór świadectw tych, którzy narażali życie, by informować o tym, co się dzieje na świecie, ale też jako ważny głos w sprawie zmieniającego się na naszych oczach dziennikarstwa, wzrostu roli newsu, zmniejszenia znaczenia analizy i komentarza. To także całkiem pokaźny kawałek historii współczesnego relacjonowania wojen, czego bohaterowie książki nie ukrywają i co próbują również poddać refleksji.\nDorota Kowalska, Wojciech Rogacin, Korespondenci.pl. Wstrząsające historie polskich reporterów wojennych, Wyd. Czarna Owca, Warszawa 2014.\nUczciwie i ze smutkiem (A. Shavit, Moja Ziemia Obiecana. Triumf i tragedia Izraela)\nOpublikowano 2014/10/21 Autor: Bernadetta Darska\nKsiążka Shavita to pozycja szczególna, jeśli weźmiemy pod uwagę publikację opisujące powstanie państwa Izrael oraz realia konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Autor dostrzega bowiem dramat wpisany w trwającą okupację, z bólem odnotowuje akty przemocy swoich rodaków, pamięta o równie brutalnych działaniach Palestyńczyków, nie potrafi zaakceptować faktu, iż fundamentem nowego i dobrego miało być zniszczenie osiedli palestyńskich za pomocą buldożerów. Umiejętność zauważenia tego, że błędy popełniono po obu stronach, że idea zamieniła się we własną karykaturę, że za postanowieniami natury politycznej zawsze kryje się dramat konkretnej jednostki, wydaje się bardzo ważna. Shavit nie tylko rekonstruuje działania syjonistów, początki Izraela, wojnę sześciodniową czy wojnę Jom Kippur jako ważne punkty odniesienia, uczestnictwo Izraela w wyścigu nuklearnym, zmaganie się z pamięcią Holocaustu czy celebrowaną w sposób rozbuchany nowoczesność, ale też pozostaje aktywnym uczestnikiem wydarzeń. Dzieli się swoimi spostrzeżeniami, ustaleniami czy miniśledztwami kulturowymi, pokazuje ewolucję własnych postaw, swoją biografię używa do wzmocnienia danej opowieści lub jej podważenia. Książkę otwiera znakomita, bo pełna znaczeń, metafora sieroctwa stojąca u źródeł syjonizmu, a zamyka opis wizyty w Jad Waszem, muzeum historii Holocaustu, wzmocniony wyartykułowaniem przekonania, że to, co dzieje się dzisiaj, to ewidentnie najlepszy czas dla Żydów. Shavit nie ucieka od prezentowania trudnych problemów i nie unika opisywania współobywateli jako winnych zła i zadawania cierpienia. Nie mamy więc w tym przypadku do czynienia z gloryfikowaniem Izraela, raczej z pokazaniem jego trudnej historii i ciągłego wplątywania się w konflikt przeszłości z przyszłością. Autor, choć przytacza mnóstwo faktów, posługuje się barwnym, narracyjnie atrakcyjnym, miejscami nawet poetyckim językiem. Z dystansem podchodzi do określania tej publikacji mianem historycznej. Trudno się z tym nie zgodzić, bo „Moja Ziemia Obiecana” jest czymś więcej. Shavit świetnie łączy wspomnienie z analizą polityczną, świadectwo jednostki z przytaczanymi faktami obiektywnymi, biografię państwa z życiorysami obywateli.\nAri Shavit, Moja Ziemia Obiecana. Triumf i tragedia Izraela, przeł. Barbara Gutowska-Nowak, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2014.\nNadzieja, rozpacz i zapomnienie (R. Stefanicki, Czerwony Tybet)\nOpublikowano 2014/10/20 Autor: Bernadetta Darska\nKsiążka Roberta Stefanickiego zasługuje na uwagę przede wszystkim z powodów poznawczych i edukacyjnych. Autorowi udaje się bowiem połączyć opis własnych doświadczeń z licznymi informacjami dotyczącymi historii Tybetu, konsekwencji wynikających z zajęcia tego rejonu przez Chiny oraz uwikłań natury religijno-politycznych. Nie bez powodu ten fakt akcentuję. W trakcie lektury trudno bowiem oprzeć się wrażeniu, że oto otrzymaliśmy ciekawe i niebanalnie zaplanowane kompendium wiedzy o współczesnym Tybecie. Stefanicki dzieli swoją książkę na trzy części odpowiadające datom, kiedy odwiedzał opisywaną część świata. Są to następujące lata: 2001, 2006 i 2013. Szybko okazuje się, że to nie tylko prywatne odniesienie, ale i pretekst do pokazania zmian zachodzących w relacjach tybetańsko-chińskich oraz do finalnej, dość ponurej konkluzji, że przemoc i inwigilacja Tybetańczyków na przestrzeni lat wzrosła i nic nie zapowiada złagodzenia represji. Autor, co ważne i warte odnotowania, nie jest bezkrytyczny. Opowiada więc nie tylko o świecie idealnym i tak brutalnie złamanym przez Chińczyków, pokazuje również wersję niejednoznaczną i malowaną ciemniejszymi barwami. Dowiemy się, że świat stworzony przez Tybetańczyków długo opierał się reformom i że mnisi nieszczególnie byli otwarci na cywilizacyjne osiągnięcia, że wielu obywateli podbitego kraju chętnie kolaborowało z Chińczykami lub próbowało racjonalizować konieczność współpracy, że tortury, publiczne piętnowanie rzekomych wrogów i akty samospalenia w ramach protestu stały się częścią społecznej biografii wyznawców Dalajlamy, że na polu wyznawanego kultu również toczy się walka, gdyż Chińczycy, pozornie luzując obostrzenia, chcą mieć realny wpływ na wskazywanie kolejnych duchowych przywódców. Trudno nie zauważyć samotności Tybetu, który z jednej strony nie był nigdy nazbyt chętny, by budować sojusze, z drugiej teraz, gdy ich potrzebuje, nie ma szans na inną pomoc niż moralne wsparcie. Stefanickiemu udaje się też uchwycić dramat wpisany w przemijanie. Oto niepostrzeżenie okazuje się, że wiara w to, że Tybet odzyska niepodległość, przestaje być pragnieniem odwołującym się do pamięci niezależności i zamienia się w ideę, której najmłodsze pokolenia nie wiążą w żaden sposób z nawet potencjalną realnością. „Czerwony Tybet” to opowieść, która ma zakończenie otwarte. Niestety, autor nie łudzi się, że nastąpi poprawa sytuacji. Kończąc lekturę pozostajemy więc z niepokojem i przekonaniem, że Tybet staje się synonimem sprawy beznadziejnej, której przeszłość i przyszłość niszczona jest przez silniejszego i brutalniejszego.\nRobert Stefanicki, Czerwony Tybet, Wyd. Agora, Warszawa 2014.\nPrzypadek (H. Coben, Tęsknię za tobą)\nOpublikowano 2014/10/17 Autor: Bernadetta Darska\nPowieść Cobena to przykład umiejętnego połączenia konwencji kryminalnej z melodramatyczną. Tak, nie przesadzam, ten ryzykowny, wymieniony jako drugi, koncept fabularny zostaje w tym przypadku całkiem mocno wyeksploatowany, ale, co dużo ważniejsze, nie ma w tym przesady (przynajmniej w ogólnym rozrachunku). Autor panuje nad równoległym prowadzeniem obu wątków, choć wytrawny czytelnik kryminałów może się domyślić, kto jest powiązany z jedną z tajemnic odkrywanych przez bohaterkę. Policjantka Kat Donovan mimo upływu czasu nie potrafi zapomnieć dwóch wydarzeń – tego, że przed osiemnastu laty opuścił ją ukochany, i tego, że zamordowano jej ojca. Bohaterka ciągle rozpamiętuje oba rozstania. Towarzyszy jej pytanie „dlaczego?”. Nie wie, co było rozpadem doskonałego związku. Nie wie również, kto zabił jej ojca, również policjanta. Kiedy pewnego dnia przyjaciółka zrobi jej nietypowy prezent, Kat będzie musiała zmierzyć się z demonami przeszłości. Ten podarunek to wykupienie dostępu do portalu randkowego. Donovan z ciekawości loguje się i ze zdziwieniem odkrywa, że wśród mężczyzn poszukujących kobiet jest jej dawny narzeczony. Mniej więcej w tym samym czasie kontaktuje się z nią pewien nastolatek, który uważa, że jego matka zaginęła i że tylko Kat może pomóc ją odnaleźć. Okazuje się, że chłopak, którego nikt nie chce potraktować poważnie, naprowadza bohaterkę na trop pewnej dramatycznej sprawy, która będzie miała związek z wspomnianym przed chwilą portalem randkowym. Coben nie proponuje szczególnie oryginalnej zagadki kryminalnej, wątek melodramatyczny momentami niebezpiecznie zbliża się do kiczu, na szczęście nie staje się nim zbyt często, a śledztwo prowadzone jest zgodnie z westernową zasadą „sam – tutaj: sama – przeciwko wszystkim”. Nie jest to więc może kryminał, który zapada w pamięć i wyróżnia się mocno na tle innych odsłon tego gatunku, za to przykład całkiem przyzwoitej literatury rozrywkowej – na pewno. A to już coś.\nHarlan Coben, Tęsknię za tobą, przeł. Robert Waliś, Wyd. Albatros Andrzej Kuryłowicz, Warszawa 2014.\nNie tylko o teatrze (Andrzej i Mikołaj Grabowscy. Jak brat z bratem, w rozmowie z Hanną Halek)\nOpublikowano 2014/10/16 Autor: Bernadetta Darska\nRozmowa z braćmi Grabowskimi zainteresuje nie tylko wielbicieli teatru. To bardzo ważna dla recepcji książki uwaga. Czytelnik może bowiem jeszcze przed lekturą podejrzewać, że to właśnie teatr będzie tematem najważniejszym, skoro rozmawia dwóch aktorów, w tym jeden także reżyser teatralny. Andrzejowi i Mikołajowi Grabowskim udaje się jednak brawurowo odejść od hermetycznego, środowiskowego dialogu. Owszem, jednym z poruszanych problemów jest teatr. Bracia natomiast i w tym przypadku pokazują, jak pięknie się różnią. Mamy więc tutaj chociażby poruszoną kwestię nowoczesności w teatrze, potrzeby skandalu w spektaklach, czy zależności zachodzących między życiem prywatnym a karierą aktorską. Warto również zwrócić uwagę na to, że z wypowiedzi Grabowskich można zrekonstruować zmiany zachodzące w teatrze oraz istnienie odwiecznego sporu między pojmowaniem gry aktora jako misji czy doświadczanego katharsis a dobrze wykonywanym rzemiosłem. Spór ten jest, co oczywiste, nierozwiązywalny, bohaterowie książki przedstawiają go jednak barwnie, z pasją i dystansem do siebie i swojego zawodu. Na uwagę zasługuje również sposób rozwijania poszczególnych wątków. Halek chce się dowiedzieć jak najwięcej, jej pytania stymulują jednak do rozważań natury intelektualnej, nie zaś do ujawniania sekretów z życia prywatnego. Kiedy więc któryś z braci mówi „stop” w kontekście odkrywania tego, co intymne, ustanowienie granic zostaje uszanowane. Rozmowa, co ważne, wcale na tym nie traci. Grabowscy udowadniają bowiem, że nie trzeba wcale wchodzić w rolę ekshibicjonisty, by utrzymać uwagę czytelnika, zainteresować go, sprowokować go do myślenia i podjęcia hipotetycznej polemiki. Ważnym punktem odniesienia oraz klamrą otwierającą i zamykającą opowieść braci jest Alwernia, miejsce, w którym Grabowscy się wychowali i które wspominają wyjątkowo chętnie i życzliwie. Ten tworzony na naszych oczach mit założycielski układa się w obraz malowany ciepłymi, zapadającymi w pamięć barwami. Odkrywamy bowiem bardzo szybko, że żaden z braci nie próbuje udawać tego, kim nie jest. Grabowscy są sobą, dzięki czemu ten podwójny portret okazuje się bardzo udany.\nAndrzej i Mkołaj Grabowscy. Jak brat z bratem, w rozmowie z Hanną Halek, Wyd. Zwierciadło, Warszawa 2014.\nPatrzeć podejrzliwie (M. Pollack, Skażone krajobrazy)\nOpublikowano 2014/10/15 Autor: Bernadetta Darska\nMartin Pollack proponuje opowieść o krajobrazie szczególnego rodzaju. Namawia do podejrzliwego obserwowania otoczenia i uważnego odnotowywania miejsc, które mogą nieść w sobie inną historię, niż na to wskazuje to, co zauważamy od razu i mimowolnie. Może się bowiem okazać, że zalesienie służyć miało ukryciu, zasianie konkretnych roślin mogło być kamuflażem, zasypane rowy kryją w sobie mroczne tajemnice, a trudno dostępne jaskinie w skałach stają się miejscem usunięcia na zawsze. Pollack sugeruje, że żaden krajobraz potencjalnie nie jest niewinny. Ci bowiem, którzy planowali, pracowali i działali po to, by zwyciężyło zapomnienie, robili wszystko, aby miejsce przez nich naruszone nie różniło się niczym od miejsca, w które ludzie w żaden sposób nie ingerowali. „Skażone krajobrazy” to pojemna, pojęciowo atrakcyjna, choć niezwykle mroczna, metafora. Pollacka interesują te miejsca, które skrywają w sobie śmierć. Masowe groby, które rozsiane są po całym świecie i które dopominają się o dopowiedzenie historii swych ofiar, stają się mrocznymi bohaterami tego eseju. Pollack odwołuje się do konkretnych przykładów, koncentrując się na Europie, ale też nie unika nawiązywania do historii własnej rodziny. Dzięki temu udaje mu się uzyskać efekt ostrzeżenia przed złudzeniem niewinności. Ci, którzy byli świadkami mordów, ci, którzy mordowali, i ci, których mordowano, to ludzie tacy sami jak my. Poczucie, że nas to nie dotyczy, ma zatem fałszywe podstawy. „Skażone krajobrazy” mogą być blisko nas, być może codziennie na nie patrzymy, dotykamy naruszonej ziemi naszymi stopami, zrywamy rośliny, które wyrosły na śmierci, nie chcemy usłyszeć czyjegoś świadectwa, bo wygodniej jest nie wiedzieć, nie widzieć i nie słyszeć. Łatwiej wtedy odsunąć od siebie to, co trudne. Martin Pollack nie stawia siebie w roli mentora. Nie ukrywa, że podejrzliwe spoglądanie na krajobraz bywa dużym obciążeniem psychicznym. Jest jednak również istotnym zobowiązaniem moralnym. Ci, którzy zasypywali swoje ofiary w masowych grobach, działali na rzecz zapomnienia. Jeśli więc teraz spróbujemy pamiętać i będziemy czujni w swoim patrzeniu i widzeniu, staniemy po stronie pamięci.\nMartin Pollack, Skażone krajobrazy, przeł. Karolina Niedenthal, Wyd. Czarne, Wołowiec 2014.\nRodzinne tajemnice (M. Zaborowska, Rajskie ptaki)\nOpublikowano 2014/10/14 Autor: Bernadetta Darska\nDruga część serii kryminalnej z policjantką Julią Krawiec w roli głównej to potwierdzenie tego, że na kryminały Marty Zaborowskiej warto czekać. Po udanym debiucie mamy równie interesującą drugą część cyklu, a że zakończenie w kontekście spraw prywatnych bohaterki jest w tym wypadku otwarte, pozostaje tylko liczyć na to, że trzecia część powstanie szybko. Julia Krawiec, znana z „Uśpienia”, nadal walczy z alkoholizmem i nadal wychowuje samotnie córkę. I w jednym, i w drugim pomaga jej matka. Kobieta oczyszcza mieszkanie Julii z pochowanych w różnych miejscach butelek z alkoholem oraz stara się zagwarantować wnuczce poczucie bezpieczeństwa i stabilizację. Krawiec, mimo najszczerszych chęci, nie jest w stanie spędzać wiele czasu z dzieckiem. Stara się pracować jak najwięcej, bo potrzebuje pieniędzy, ale jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że praca jest jej życiem. Nie potrafi wypoczywać nad morzem, kiedy trwa śledztwo, a znalezione wcześniej zwłoki, metaforycznie rzecz ujmując, domagają się dopowiedzenia ich historii. Jest jeszcze były mąż Julii, który zamierza odebrać jej prawo do opieki nad córką. I jest lekarz, znany z „Uśpienia” i nieobojętny próbującej trzymać fason Julii. To wszystko jednak częściowo musi zejść na dalszy plan, bo prowadzone jest dochodzenie. Najpierw w trakcie przyjęcia zaręczynowego znika przyszła panna młoda. Później ginie również jej przyjaciółka. To nie koniec dziwnych wydarzeń i nie koniec zagrożeń, zwłaszcza że pierwsza z wymienionych kobiet zostaje znaleziona w złym stanie przy drodze, druga nie ma takiego szczęścia, policjanci trafiają na jej zwłoki. O co w tym wszystkim chodzi? Kto próbuje zagrozić szczęściu przyszłych małżonków? I czy szczęście to faktycznie dobre słowo w kontekście relacji łączących członków będącej w centrum wydarzeń rodziny? Mamy okazję obserwować bohaterkę w działaniu, tyle że w nieco innej roli niż w „Uśpieniu”. O ile w pierwszej odsłonie serii Julia musi udowadniać, że nadaje się na policjantkę, bo jest w nowym środowisku, o tyle w „Rajskich ptakach” odgrywa rolę mentorki w stosunku do młodszej i uczącej się fachu Michaliny Bodnar. Zaborowska umiejętnie dawkuje i łączy fragmenty dotyczące życia prywatnego i zawodowego bohaterki, dzięki czemu otrzymujemy interesujący portret policjantki w działaniu. Tajemnica rodzinna, dość zgrany kryminalnie motyw, w tym przypadku zostaje rozegrana całkiem dobrze – trzyma w napięciu, intryguje i momentami zaskakuje.\nMarta Zaborowska, Rajskie ptaki, Wyd. Czarna Owca, Warszawa 2014.\nOsaczenie (B. Minier, Nie gaś światła)\nOpublikowano 2014/10/10 Autor: Bernadetta Darska\nKolejna, trzecia już, powieść Miniera ukazująca się po polsku potwierdza jego pisarską klasę. Francuski autor ma na swoim koncie nie tylko świetny debiut – „Bielszy odcień bieli”, ale i równie dobre dwie następne książki. Ci, którzy cenią inteligentną rozrywkę, umiejętność takiego poprowadzenia akcji, że właściwie do końca nie wiadomo, kto jest dobry, a kto zły, wreszcie wiarygodne portrety psychologiczne bohaterów i wyraziste postaci zapełniające powieściowe karty, powinni sięgać po twórczość Miniera w ciemno. Nie wątpię, że już po wspomnianym debiucie wielu czytelników tak właśnie zrobiło i, co najważniejsze, nie rozczarowało się. Zawodu nie będzie i tym razem. Pozornie wydaje się, że w „Nie gaś światła” nastąpi wyciszenie i spokojniejsze poprowadzenie akcji, a to dlatego, że komendant Martin Servaz, dobrze znany z poprzednich części serii, jest w psychicznej rozsypce, cierpi na depresję i jest odsunięty od zadań służbowych. Tak się jednak nie dzieje. Jest jak zwykle mocno, niebezpiecznie, przerażająco i niepokojąco. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w przypadku twórczości Miniera ważne jest zniuansowanie stosowanych określeń. Opisywanie w tym miejscu całej palety barw odpowiadających emocjom, odczuciom i uczuciom, nie ma większego sensu, warto jednak o tym bogactwie pamiętać. Minier sięga po pozornie dobrze znany w literaturze kryminalnej motyw, a mianowicie wątek zastraszenia, osaczenia i doprowadzenia ofiary do szaleństwa. Tyle że francuski autor ów rozpoznawalny temat opracowuje fabularnie w taki sposób, że trwamy w zadziwieniu, irytujemy się, że znów zostajemy sprowadzeni na manowce, wreszcie pozostajemy w pewnym niedosycie, uświadamiając sobie, że tak naprawdę nie ma czegoś takiego jak bohaterowie stojący tylko po stronie dobra lub tylko po stronie zła. Czapki z głów! Servaz zostaje wyrwany z odrętwienia za pomocą komunikatu ze świata zewnętrznego. Oto otrzymuje tajemniczą informację o spotkaniu w hotelu. Kiedy sprawdza, co się za tym kryje, dowiaduje się, że rezerwację zrobiono na jego nazwisko, a w wynajętym pokoju popełniła niedawno samobójstwo pewna artystka. Servaz zaczyna podejrzewać, że za tym aktem autodestrukcji kryje się coś więcej. Ktoś mógł ją do tego czynu nakłonić. Równolegle poznajemy losy Christine, popularnej prezenterki radiowej. Przeżycia jej rodziny stają się zresztą ciekawą próbą pokazania zmian zachodzących we współczesnych mediach, postępującej tabloidyzacji oraz krytycznego styku władzy i autorytetu z zadawaniem cierpienia osobom bezbronnym. Christine znajduje w swojej skrzynce list. Osoba, która go napisała, sugeruje, że popełni samobójstwo. Mimo chęci pomocy kobieta niewiele może zrobić – nie wiadomo, ani kto jest nadawcą, ani kto miał być adresatem. Szybko okazuje się, że ta przedziwna historia to zaledwie preludium do koszmarnych wydarzeń, które spotkają Christine. Ktoś będzie próbował zniszczyć jej życie, osaczając ją wszędzie: w domu, w pracy, na ulicy. Kobieta stopniowo zacznie tracić jakiekolwiek wsparcie w innych ludziach. Jej dręczyciel doprowadzi do takiej sytuacji, że wszyscy będą myśleć, że jest szalona. A jednak znajdzie się ktoś, kto jej uwierzy. Co kryje się za wyjątkowo perfidnym nękaniem, którego ofiarą stała się Christine? Czy odkrycie sprawcy zakończy sprawę czy może stanie się pretekstem do dalszych nieprzewidzianych wydarzeń? Czyj plan ostatecznie zostanie zrealizowany i czy zemsta bywa słodka? Zdecydowanie warto się o tym przekonać. Bardzo dobre!\nBernard Minier, Nie gaś światła, przeł. Monika Szewc-Osiecka, Wyd. Rebis, Poznań 2014.\nZwykły człowiek i Historia (E. Ruge, W czasach, gdy ubywało światła)\nOpublikowano 2014/10/09 Autor: Bernadetta Darska\n„W czasach, gdy ubywało światła” to powieść inspirowana biografią autora. „Pewna rodzina” wskazana w podtytule książki to zatem rodzina pisarza, ale i jednocześnie metaforycznie potraktowana rodzina, której prywatność skazana jest na nieustanne mierzenie się z Wielką Historią. Dzięki takiemu podejściu do opisywanych losów swoich bohaterów Ruge pozostaje wrażliwym obserwatorem, relacjonuje szczerze i bez wybielania, mierzy się z doświadczeniami, które dotyczą jednostek, ale i całego pokolenia. Oszczędny styl, raczej chłodne portretowanie relacji między członkami rodziny, wreszcie subtelne sygnalizowanie, że nawet jeśli wierzymy w zapomnienie, pamięć upomni się o swoje – to wszystko sprawia, że czyta się tę książkę z uwagą i wzruszeniem. Ruge ucieka od nadmiaru, zamiast niego proponuje obraz, w którym roi się od skrytości, formy, konwenansu. Kiedy jednak ów pozór pada, a zdarza się to kilka razy z różnych powodów, wtedy odsłania się przed nami ogrom zniszczeń powodowanych upadkiem idei, rozczarowaniem i doznaną ze strony systemu zdradą. Mamy więc tutaj dorosłego syna, który czuje żal do swojego ojca. Problem w tym, że nawet największej nienawiści nie da się skutecznie wykrzyczeć, jeśli jeden z mężczyzn jest śmiertelnie chory, a drugi nie ma już właściwie żadnego kontaktu ze światem. Mamy rodziców – on jest Niemcem zapatrzonym w socjalizm i zostaje skazany na kilka lat radzieckiego łagru, ona jest Rosjanką, która wyjechawszy później z mężem do Niemiec, zawsze będzie wspominała Związek Radziecki. Mamy też dziadków – również zafascynowanych socjalizmem, gotowych do pracy dla idei, podróżujących w młodości po Meksyku. Losy bohaterów poznajemy śledząc różne etapy ich życia. Jesteśmy świadkami pełnej pasji młodości, dorosłości skażonej zawodem ideowym, wreszcie starzenia się naznaczonego tłumionym żalem, niechęcią, poczuciem, że coś ważnego w życiu bezpowrotnie uciekło. Ruge bywa okrutny w pokazywaniu codzienności swoich bohaterów. Nie udaje, że jest tam wielka miłość, wielka przyjaźń i wielka nadzieja. Wszystko, co mogło lub miało być wielkie, należy do przeszłości. „Dzisiaj” naznaczone jest poczuciem straty i niespełnieniem.\nEugen Ruge, W czasach, gdy ubywało światła. Dzieje pewnej rodziny, przeł. Ryszard Wojnakowski, Wyd. Czarna Owca, Warszawa 2014.\nWykopane doły w ziemi (J. Clement, Modlitwa o lepsze dni)\nOpublikowano 2014/10/08 Autor: Bernadetta Darska\nZbeletryzowana opowieść Clement o koszmarze, jaki przeżywają na co dzień kobiety mieszkające w stanie Guerrero w Meksyku, to przykład pisarstwa zaangażowanego społecznie, odsłaniającego ważne problemy, pokazującego sytuacje bez wyjścia, z którymi ludzie jednak muszą na co dzień sobie radzić. Autorka opiera się na autentycznych wydarzeniach. Handel żywym towarem w tym rejonie świata kwitnie. Władzę sprawują kartele narkotykowe i to one decydują o życiu i śmierci kobiet. Znane są dobrze opowieści o Ciudad Juárez, nazywanym często „miastem – mordercą kobiet”. W przypadku historii opowiedzianej przez Clement śmierć również zbiera tutaj swoje żniwo, a życie ludzkie niewiele znaczy. Kobiety, które są bohaterkami tej książki, to matki i córki. Żyją w świecie bez mężczyzn, ale znają dobrze koszmar męskiej przemocy i brutalności. Ci, którzy co jakiś czas przyjeżdżają do ich miejsca zamieszkania, nie znają litości. Biorą kilkunastoletnie dziewczyny, jeśli je znajdą, i wywożą je tam, gdzie nikt nie dowie się o ich losie. Porwane zostają prostytutkami lub w inny sposób niewolniczo pracują na rzecz handlarzy narkotyków. Matki usiłują ukryć swoje córki przed porywaczami, każąc im się chować w dołach wykopanych w ziemi. Clement udaje się przekonująco oddać dramat kobiet. Te, które są dorosłe, muszą odkryć własną bezradność, te, które dorastają, uświadamiają sobie, że tkwią w bezsilności wobec przeznaczenia. Bycie kobietą w Meksyku to przekleństwo – autorka nie ukrywa tego faktu i wzmacnia jego wymowność, portretując nie tylko codzienność narażonych na łowy dziewcząt, lecz i zwyczajne dni więźniarek skazanych za morderstwa lub przemyt narkotyków. Za każdą historią kryje się dramat zniewolenia i niemożności decydowania o własnym losie. To opowieść o świecie bez nadziei i bez szansy na lepsze jutro. To historia mierzenia się z koszmarem tylko w jeden możliwy sposób – za pomocą ucieczki. Zwierzyna, która dotychczas czekała i chowała się w dole, może podjąć aktywność i zacząć uciekać. Nadal jednak, co szczególnie przygnębia, pozostaje zwierzyną łowną.\nJennifer Clement, Modlitwa o lepsze dni, przeł. Jolanta Sawicka, Wyd. Muza, Warszawa 2014.\nSzatan i niewinność (W. Łuka, Nie oświadczam się)\nOpublikowano 2014/10/07 Autor: Bernadetta Darska\nReportaż Wiesława Łuki ukazał się po raz pierwszy jako książka w 1981 roku. Jeszcze zanim doszło do wydania publikacji w zwartej formie, czytelnicy mogli poznawać kolejne odsłony tzw. sprawy połanieckiej na łamach „Prawa i Życia”. O jaką zbrodnię chodziło? Poszło o rzecz banalną, bo o oskarżenie o kradzież mięsa z wesela. To powód obmyślonego szczegółowo i skutecznie zrealizowanego mordu. W noc wigilijną w trakcie pasterki młode małżeństwo i chłopiec zostają wywabieni z kościoła. Kobieta jest w ciąży, a nastolatek to jej brat. Czterej mężczyźni przygotowują mord doskonały i krwawy spektakl zarazem. Nie bez powodu można tu mówić o teatralności, bowiem świadkami brutalnego morderstwa na drodze oraz symulowania wypadku było ponad trzydzieści osób znajdujących się w autobusie i obserwujących zabójstwo. By zapewnić sobie milczenie, przestępcy każą przysięgać na Boga, każdemu upuszczają trochę krwi z palca, wręczają medaliki i sowicie opłacają świadków. Mieszkańcy wsi są tak zastraszeni, że wszystko wskazuje na to, że faktycznie prawda nie wyjdzie na jaw. Ci, którzy okazują się sprawiedliwi, wcale nie są traktowani jako bohaterowie. Wręcz przeciwnie, zdaniem większości są czarnymi owcami, które wystąpiły przeciwko ładowi społecznemu. Ci sprawiedliwi przypominają trochę mitologicznych Baucis i Filomena, tyle że w rzeczywistości opisanej w reportażu żaden Bóg ich nie odwiedza. Co więcej, bardzo łatwo w Boga zwątpić, skoro to w jego cieniu zbrodnia się rozegrała. Wątek ten porusza zresztą Roman Bratny w swojej, inspirowanej publikacją Łuki, powieści „Wśród nocnej ciszy”. Po tym, co się wydarzyło w opisywaną noc wigilijną, trudno nie tylko wierzyć w Boga, ale i w człowieka.\nW 1991 roku książka Łuki zostaje wznowiona pod zmienionym tytułem i w nieco poszerzonej wersji jako „Oblicze zbrodni”. Tytuł wzmocniono wówczas znajdującym się na okładce hasłem: „Najbrutalniejszy mord czterdziestolecia”. Wydanie z 1981 roku kończy się skazaniem czwórki głównych oskarżonych na karę śmierci. Publikacja z 1991 roku ma dodatkowe cztery rozdziały opisujące m.in. odwołanie się winnych do Sądu Najwyższego oraz stan, jaki reporter zastał wśród mieszkańców wsi po tym, jak uświadomiono sobie, że jednak wygra prawda, a nie siła posiadanego majątku i zajmowanej pozycji społecznej.\nPonad trzydzieści lat od pierwszego wydania książki i ponad dwadzieścia lat od wspomnianej wersji poszerzonej nowo powstałe wydawnictwo Dowody na Istnienie rozpoczyna swoją działalność wznawiając książkę Łuki. Trudno nie potraktować z uznaniem takiej akurat decyzji. „Nie oświadczam się” to bowiem książka ważna z kilku powodów. Jest świadectwem tego, jak kiedyś pracowali reporterzy. Łuka zajmował się sprawą połaniecką przez kilka lat. Miało to konkretne konsekwencje – mógł dobrze poznać opisywaną społeczność, właściwie ocenić panujące relacje między jej członkami i poprzez pogłębianą wiedzę zobaczyć więcej, niż chciano mu pokazać. Stanowić może ważny głos w debacie na temat kary śmierci (pisze o tym Tochman we wstępie), ale też pretekst do dyskusji na temat trwałości zła i łatwości, z jaką można stłamsić dobro. To także intrygująca opowieść o nieskuteczności kary i fałszywości założenia, że czas leczy rany lub uczy mierzenia się z własnymi winami.\nNajnowsze wydanie „Nie oświadczam się” okrojone jest o jeden rozdział w porównaniu z tym, co znajdziemy w „Obliczu zbrodni”. Chodzi o dyskusję ekspercką dotyczącą, to – paradoksalnie – właściwie słowo, fenomenu sprawy połanieckiej. Zmieniono także personalia głównych oskarżonych. „Nie oświadczam się” z 2014 roku wzbogacone jest natomiast o rozdział znaczący i wyjątkowo przygnębiający, a mianowicie „Trzydzieści pięć lat później”. Okazuje się bowiem, że mimo upływu czasu tylko zbrodnia pozostała zbrodnią. Reszta jest ciągle w wielkim chaosie: winni deklarują niewinność, sprawiedliwi są samotni, szukający prawdy nazywani są szatanem, zemsta wydaje się tylko czekać na swój czas. Czyżby więc ostatecznie to właśnie zło zwyciężyło?\nWiesław Łuka, Nie oświadczam się, wstęp: Wojciech Tochman, Wyd. Dowody na Istnienie, Warszawa 2014.\nSamoświadomość (A. Nin, Dziennik 1944-1947)\nOpublikowano 2014/10/06 Autor: Bernadetta Darska\nUkazanie się w Polsce czwartego tomu „Dzienników” Anaïs Nin to duże wydarzenie. Zapiski pisarki uderzają nie tylko szczerością, zapadają także w pamięć dzięki barwnie rozrysowanemu portretowi epoki oraz środowiska artystów i intelektualistów. W porównaniu do poprzednich tomów ta odsłona prywatności Nin stanowi odejście od notowania intymnych zachwytów i rozczarowań w związkach miłosnych na rzecz nieco nostalgicznego uświadomienia sobie mijającego czasu. Artystka nie zaprzestaje zadawania pytań o własną kobiecość, jej ograniczenia i możliwość utrzymania stanu wolności. Dużo miejsca zajmuje jednak przy tym odkrycie braku porozumienia z tymi, których chciałaby nazywać przyjaciółmi, a którzy rażą ją swoją powierzchownością i nieumiejętnością pogłębionej analizy własnej egzystencji. Położenie akcentu na tymczasowość i niezobowiązujący charakter znajomości zapoczątkowanych w Nowym Jorku zyskuje na znaczeniu zwłaszcza w zderzeniu z intensywnością wspominanych czasami przyjaźni zawartych w Paryżu. Na kartach czwartego tomu „Dzienników” obecny jest Henry Miller, jednak i w tej, tak kluczowej przecież dla obojga twórców, relacji pojawiają się pewne rysy. Korespondencja z pisarzem jest tutaj cytowana, widać więc nieustający zachwyt i wspieranie się między dawnymi kochankami (często dosłowne, bo Miller przysyła Nin pieniądze, które otrzymuje od wspierających go mecenasów sztuki). Kiedy jednak artystka odwiedza tego, z którym była tak blisko, odkrywa pewną sztuczność, która wkrada się w ich relacje. Ze smutkiem konstatuje, że utrata intymności ma dużo większe konsekwencje, niż się tego spodziewała. Nin dużo miejsca poświęca też swojej karierze literackiej. Dowiadujemy się więc o wydawaniu książek własnym sumptem, o recenzjach i reakcjach krytyków, o niskich nakładach, które uniemożliwiają dotarcie do dużej liczby czytelników, o wykładach i stresujących pisarkę wystąpieniach publicznych. Jedno w tych analizach pozostaje niezmienne – bardzo poważny stosunek do pisania. Nin konsekwentnie dzieli się również swoim podejściem do dzienników. Jest przekonana, że prawdę, którą w nich ujawnia, musi chronić. Jednocześnie rozmawia m.in. z Millerem o planowanym wydaniu zapisków. Pisarz motywuje ją do tego przedsięwzięcia, będąc przekonanym, że upublicznienie dzienników Nin przejdzie do historii literatury. Jak pokazał czas, nie mylił się. To dlatego również dzisiaj czytamy zapiski Nin z zainteresowaniem, podziwem i zapałem.\nAnaïs Nin, Dziennik 1944-1947, opracowanie i wstęp: Gunther Stuhlmann, przeł. Barbara Cendrowska, Wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2014.\nZemsta w cieniu Wielkiego Terroru (J. Theorin, Duch na wyspie)\nOpublikowano 2014/10/05 Autor: Bernadetta Darska\nUmieszczenie akcji powieści na Olandii to w przypadku Theorina strzał w dziesiątkę i to, co wiedzą wierni czytelnicy autora, nie pierwszy raz. Atmosferę tajemniczości wzmaga fakt, iż zbliża się noc świętojańska. Niby nic szczególnego, bo przecież święto to zdarza się co rok, ale teraz jest trochę inaczej. Najpierw poznajemy wydarzenia z początku lat 30. XX wieku – nagłą śmierć jednego z braci należącego do wpływowej na wyspie rodziny i dziwne wydarzenia w trakcie jego pogrzebu. To, co wówczas miało miejsce, pozwala sądzić, że istnieją duchy. Jednak kilkadziesiąt lat później Gerlof Davidsson, wtedy dziecko, dzisiaj starzec, doskonale wie, że za każdą tajemnicą kryje się racjonalne wytłumaczenie. Nie zawsze jednak umiemy je dostrzec. Kiedy więc pewnej nocy puka do jego drzwi przerażony nastoletni chłopak i mówi o pewnym dryfującym statku pełnym trupów, a może i duchów, mężczyzna nie zamierza bagatelizować strachu nastolatka. Daje mu schronienie i rozmawia z nim, by następnie spróbować odkryć, co kryje się za tak chaotycznie relacjonowanymi wydarzeniami. Gerlof ma dużo czasu, ciągle świeży umysł i umiejętność dedukowania. Powoli więc będzie składał w całość kolejne części układanki. Theorin po raz kolejny daje pokaz kryminalnego kunsztu. Jego opowieść trzyma w napięciu, nie daje łatwych odpowiedzi, a zagadkę wpisaną w prowadzone śledztwo umieszcza dużo dalej niż typowe pytania o winę i karę. „Duch na wyspie” staje się interesującym studium zła i konieczności wpisanej w Historię. Na uwagę zasługują fragmenty życiorysu jednego z bohaterów związane z przeprowadzaniem czystek w Związku Radzieckim za rządów Stalina. Powieść Theorina to zapadające w pamięć pytanie o granice zemsty, przebaczenia i zapomnienia – w kryminalnej i jakże smakowitej w tym przypadku oprawie.\nJohan Theorin, Duch na wyspie, przeł. Józef Gast, Wyd. Czarne, Wołowiec 2014.\nW cieniu sztuki (J.-L. Bannalec, Śmierć w Pont-Aven)\nOpublikowano 2014/10/04 Autor: Bernadetta Darska\nKryminał Bannaleca to hołd oddany tradycji. Mamy bowiem do czynienia z opowieścią w starym, by nie powiedzieć: nieco staroświeckim, stylu. Autor wykorzystuje klasyczna sytuację zamkniętej przestrzeni, w której to rozegra się to, co najważniejsze, a mianowicie odkrycie zbrodni, podejrzewanie wszystkich związanych z ofiarą, śledztwo i wreszcie wskazanie mordercy. Również detektyw – komisarz Georges Dupin – to raczej policjant w starym stylu, który prowadzi dochodzenie tak, jak robią to klasyczni bohaterowie w tym fachu. Jest więc niespiesznie, klimatycznie i dość przewidywalnie, choć w tym wypadku nie oznacza to wcale nudy. To zaskoczenie, bo Bannalec nie proponuje nic nowego. Odrabia jednak bardzo dobrze lekcję z klasyki, co ma swój urok. Wykorzystuje też potencjał tkwiący w miejscu. Pont-Aven nie od dziś kojarzy się przecież z nazwiskiem malarza Paula Gauguina. Związek ten zresztą wykorzysta Bannalec w swojej powieści. Zostaje zamordowany słynny hotelarz i restaurator Pierre-Louis Pennec. Mocno wiekowy mężczyzna podobno nie miał wrogów, a jego działalność zawodowa wzbudzała powszechny szacunek. Prowadzony przez niego hotel był chętnie odwiedzany przez turystów. Zadaniem opijającego się (to właściwe słowo!) kawą Dupina jest znalezienie sprawcy oraz odkrycie tego, co kierowało mordercą. Komisarz rozpytuje więc wśród pracowników hotelu, rozmawia z rodziną i przyjaciółmi zmarłego, korzysta z konsultacji pewnej profesor, historyczki sztuki. Ostatecznie daje pokaz skuteczności logicznego myślenia i rozwiązuje zagadkę. Niby nic, niby historia jakich wiele, niby żadna rewolucja w gatunku, ale dla wielbicieli wspomnianego staroświeckiego kryminalnego sznytu rozrywka doskonała.\nJean-Luc Bannalec, Śmierć w Pont-Aven, przeł. Elżbieta Kalinowska, Wyd. Czarne, Wołowiec 2014.\nBrak światła (J. Sweeney, Korea Północna. Tajna misja w kraju wielkiego blefu)\nOpublikowano 2014/10/02 Autor: Bernadetta Darska\nPublikacja Sweeneya to kolejna książka poświęcona Korei Północnej. Kolejna po świadectwach uciekinierów i opowieściach reporterów odwołujących się do przeżyć konkretnych ludzi. Sweeney nie tylko diagnozuje aktualną sytuację w państwie, do którego dostęp jest ściśle reglamentowany, ale też próbuje zastosować w swojej narracji konwencję relacjonowania z ukrycia i w przebraniu. Autor dostaje się bowiem do Korei Północnej jako profesor, który prowadzi badania naukowe, towarzyszą mu jego współpracownicy. W rzeczywistości to ryzykowny projekt reporterski, mający na celu udokumentowanie jak największej ilości „złamań i potknięć” systemu, który usiłuje udawać, że jest idealny. Sweeney łączy więc reportaż z relacją z podróży, godzi esej historyczno-polityczny z analizą porównawczą opartą na własnych wcześniejszych doświadczeniach, zderza próbę diagnozy z postulowaniem dotyczącym przyszłości. Warto w tym miejscu nadmienić, że właśnie te fragmenty, gdy autor porównuje dyktaturę północnokoreańską z innymi dyktaturami na świecie są bardzo interesujące. Pokazują nie tylko specyfikę totalitaryzmu stworzonego przez dynastię Kimów, ale i odsłaniają dramat społeczeństwa, które, choć jest terroryzowane, zostało zmuszone do kochania swojego oprawcy. Kwestia tzw. prania mózgów powraca więc tutaj wielokrotnie. Zaletą tej publikacji jest jej aktualność. Dane pochodzą sprzed roku, a wiele spostrzeżeń dotyczy ostatnich kilku lat. W takim kontekście wyjątkowo porażająco brzmią informacje o obozach, torturach, głodzie, aktach kanibalizmu, egzekucjach. Jednocześnie wiadomości te są niezwykle istotne, bo nigdy dość informowania społeczeństwa o tym, co dzieje się w Korei Północnej. Autor wyraźnie sugeruje nie tylko konieczność zmian, ale i konieczność wpływania na poluzowanie ograniczeń systemu. Oczywiście, samo postulowanie powyższego niewiele znaczy, lecz uświadamianie sytego i bezpiecznego społeczeństwa Zachodu o koszmarze życia w Korei Północnej nie tylko edukuje, ale i nie pozwala na obojętność.\nJohn Sweeney, Korea Północna. Tajna misja w kraju wielkiego blefu, przeł. Małgorzata Halaba, Wyd. Muza, Warszawa 2014.\nUchwycić zmiany (T. Zalewski, Harlem)\nOpublikowano 2014/10/01 Autor: Bernadetta Darska\nPortret Harlemu zaproponowany przez Tomasza Zalewskiego to intrygujące uchwycenie świata, który się zmienia i powoli odchodzi w przeszłość. Dzielnica kojarzona przede wszystkim z czarnoskórymi dzisiaj staje się coraz częściej atrakcyjna dla białych, a to wszystko, co wcześniej stanowiło o jej oryginalności i barwności, okazuje się częścią wspomnień. I właśnie ta zmiana wydaje się w tej opowieści najciekawsza, zwłaszcza że autor pokazuje ją w różnych odsłonach, nie uciekając od kontekstu historycznego, politycznego, kulturalnego, etycznego i mentalnego. Dzięki takiemu bogactwu tematów opowieść ta, choć skondensowana, wydaje się obrazem spójnym i w doborze odniesień możliwie wielowarstwowym. Potraktować bowiem trzeba książkę Zalewskiego jako reporterski zapis tego, co da się uchwycić, mieszkając w Harlemie krótko, ale wystarczająco długo, by się zachwycić, zaciekawić i zadziwić. Autor nie próbuje, co warte zaznaczenia, tworzyć kompendium wiedzy na temat tej dzielnicy Nowego Jorku. Wykorzystuje jednak każdą potencjalnie ważną kwestię, by pokazać niejednoznaczność Harlemu i nieoczywistość zawierającą się w powszechnie funkcjonujących rozpoznaniach. Pisanie książki staje się pretekstem do pokazania nacjonalizmu czarnoskórych, uważających, że to oni mają jedyne prawo do konstruowania własnej historii i kształtowania pamięci zbiorowej. Fakt, iż biali tworzą muzea czy wydają publikacje o Harlemie jest w ich mniemaniu kontynuacją polityki wyższości. Zalewski dużo miejsca poświęca niewolnictwu i rasizmowi, pokazując nie tylko koszmar przeszłości, ale i współczesne, oczywiście dosłownie nieporównywalne, odwrócenie sytuacji, kiedy to czarni nie chcą widzieć wśród siebie białych. Na uwagę zasługują fragmenty dotyczące jazzu. Dzisiaj, coraz częściej przekonują się o tym starsi mieszkańcy, to muzyka przeszłości mało atrakcyjna dla młodych. W opowieści Zalewskiego widać próbę uchwycenia momentu zmiany, a pytanie o to, kiedy doszło do ważnych przewartościowań, gdzieś w tle nieustannie powraca.\nTomasz Zalewski, Harlem, Wyd. W.A.B., Warszawa 2014.


Na pl. Litewskim obchody przy barwach Monako? Miasto nie wymieni obrotowych masztów - Dziennik Wschodni\nNa pl. Litewskim obchody przy barwach Monako? Miasto nie wymieni obrotowych masztów\nWyjaśnijmy: na masztach nie wiszą flagi państwowe, ale bannery z polskimi barwami, bo flaga ma ściśle określone proporcje szerokości do długości. Flaga RP ma proporcje 5:8\nJednak nie będzie wymiany masztów flagowych na pl. Litewskim – zapowiada Ratusz, chociaż na obrotowych masztach polskie barwy stają się barwami Monako. Urzędnicy wbrew zasadom wieszania flag mówią, że maszty są dobre, tylko... wiatr bywa nieodpowiedni\nWpadka na pl. Litewskim. Obchody przy flagach... Monako? "Popełniono błąd" 214 49\nObchody 78. rocznicy wybuchu II wojny światowej były już kolejnymi uroczystościami, nad którymi obok polskich barw na pl. Litewskim było widać barwy Monako lub Indonezji. Wszystko przez wiatr, który obraca materiałem i odwraca kolejność barw, co zgodnie z prawem nie powinno mieć miejsca.\nUstawa o symbolach państwowych nie pozostawia żadnych wątpliwości i jednoznacznie stwierdza, że „przy umieszczaniu barw Rzeczypospolitej Polskiej w układzie pionowym kolor biały umieszcza się po lewej stronie płaszczyzny oglądanej z przodu”.\nProblemu z barwami państwowymi na pl. Litewskim nie byłoby wcale, gdyby maszty ustawione w ramach przebudowy placu miały nieruchomą poprzeczkę. Ale władze miasta wybrały maszty obrotowe i w efekcie wiatr ustawia biel i czerwień jak popadnie.\nO wpadce Ratusza pisaliśmy jako pierwsi, zaraz po rocznicy wybuchu powstania warszawskiego (na zdjęciu).\n– Wydział dbający o plac zwrócił się do wykonawcy prac o naprawę masztów w ramach gwarancji ze wskazaniem na możliwości poprawy mocowań w masztach, zastosowanie innego mocowania bądź w inny sposób zabezpieczenia flag – informowała nas Joanna Bobowska z biura prasowego w Urzędzie Miasta.\nOkazuje się, że w tym przypadku nie może być mowy o pracach „w ramach gwarancji”.\n– Maszty są zgodne z projektem, ich wymiana wymagałaby budowy fundamentów i musiałaby być nową inwestycją – wyjaśnia Beata Krzyżanowska, rzecznik prezydenta Lublina.\nRzeczniczka broni decyzji o wyborze obrotowych masztów. – Gdyby były przymocowane na stałe, to powstałaby duża płaszczyzna i pod naporem wiatru maszty mogłyby się łamać. W Lublinie występuje najczęściej wiatr zachodni i północno zachodni i przy takim wietrze barwy układają się właściwie. Czasami wiatr wieje z innych kierunków – mówi Krzyżanowska, która twierdzi, że zostały zachowane ustawowe zasady prezentacji barw.\nCo innego wynika jednak z oficjalnych materiałów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, które wydało specjalny poradnik dotyczący prezentacji polskich barw.\n– Eksponowanie na masztach z poprzeczką ruchomą (obracającą się wokół masztu) jest niewłaściwe, gdyż może zdarzyć się, że poprzeczka znajdzie się po lewej stronie masztu i wtedy barwy na bannerze zostaną odwrócone. Byłoby to szczególnie mylące w przypadku flagi państwowej RP, gdyż przy odwróceniu porządku pasów otrzymalibyśmy barwy państwowe Monako lub Indonezji – czytamy w oficjalnym poradniku MSWiA.\n– Miłość do barw narodowych oznacza prezentowanie ich zgodnie z tradycją i honorem – pisze we wstępie do poradnika szef MSWiA, Mariusz Błaszczak. – Warto poznać te zasady.\nGość / 7 września 2017 o 14:59\nTo nie pis ma problem, tylko ratusz. Wiatr który złamie masz, bo wisi na nim flaga?! Litości... Zasad wieszania flagi uczą na WOS-ie, można też przeczytać o tym na Wikipedii. Poprzeczki powinny być nieruchome by odpowiednio umieścić barwy.\nGość / 7 września 2017 o 14:16\nŁadnie wyglądają takie łopocące flagi na wietrze. Niestety niektorzy we wszystkim widza problem, nawet w tym,że wiatr jak sama nazwa wskazuje wieje.\nGość / 7 września 2017 o 14:12\ncóż "taki mamy klimat"\nPIS ma nawet problem z wiatrem, cóż wiatr wieje....aaaaaaaaaaa\nGość / 7 września 2017 o 11:23\nA może Szanowny Pan Redaktor zajmie się anachronicznym politycznie pomnikiem Nieznanego Żołnierza na Placu Litewskim, na którego usunięcie władze miasta miały termin do 30 czerwca 2017 r. Dlaczego dziennikarze nie są promotorami likwidacji absurdów w tym mieście? Czekam na dokładny kalendarz działań w tej sprawie, podany właśnie w tej gazecie. Wojciech Górski.\nGość / 7 września 2017 o 10:49\nmilosc do barw narodowych? a co z tymi co okreslaja bialy kolor jako symbol nienawisci?\nGość / 7 września 2017 o 09:05\nJak się nie ma o czym pisać, to się pisze o czymkolwiek...\nnorq / 7 września 2017 o 08:56\nplac litewski. miśna miarę naszych możliwości\nGość / 7 września 2017 o 08:22\nUrzędnicy dobrze mówią. Stanowisko prezydenta jest dobre, tylko Żuk jest zły.\nopt / 7 września 2017 o 08:04\nZ tego co ja rozumiem z ustawy o barwach narodowych kolor biały ma być przylegający do masztu. A jak widać przylega, przecież wiatr nie zmienia położenia kolorów do diaska.


Tłusty Czwartek 2021: Ile kalorii ma pączek? Skąd wzięła się ta tradycja? Przepisy na faworki, pączki, róże karnawałowe | Tygodnik Ostrołęcki\nTłusty Czwartek 2021: Ile kalorii ma pączek? Skąd wzięła się ta tradycja? Przepisy na faworki, pączki, róże karnawałowe\nRedakcja Warszawa 11 lutego 2021, 7:48\nTłusty Czwartek 2021 już 11 lutego. Tego dnia wszyscy - nawet najwięksi asceci kulinarni na najsurowszych dietach będący - ogłaszają wielką dyspensę. Największym wzięciem cieszą się oczywiście pączki i faworki, ale warto sięgnąć też po inne słodkości. Zobaczcie przepisy na Tłusty Czwartek. Sprawdźcie też, ile kalorii ma jeden pączek i jak nie przytyć przez obżarstwo w Tłusty Czwartek.\nKiedy Tłusty Czwartek? Skąd wzięła się tradycja Tłustego Czwartku\nWedług kalendarza chrześcijan Tłusty Czwartek otwiera ostatni tydzień karnawału, czyli czas mocno zakrapianych i pełnych obżarstwa biesiad, hucznych zabaw i balów karnawałowych. W tym roku będzie to więc dzień 11 lutego, bowiem już 17 lutego rozpoczyna się okres Wielkiego Postu.\nMateriał oryginalny: Tłusty Czwartek 2021: Ile kalorii ma pączek? Skąd wzięła się ta tradycja? Przepisy na faworki, pączki, róże karnawałowe - Polska Times\nJaka herbata na odchudzanie? 8 rodzajów na spalanie tłuszczu 16\nW Tłusty Czwartek wystarczy, że wpiszecie w Google lub na Mapach Google “pączki Łódź” czy “pączki Poznań”, by otrzymać listę popularnych, czynnych i najlepiej...\nPrzepis na pączki na Tłusty Czwartek. Polecamy te domowe przepisy na pyszne pączki. Czy bardziej przypadną Wam do gustu sprawdzone przepisy naszego redakcyjnego...


Matiat Hotel jest 4-gwiazdkowym hotelem położonym jedynie w 1.6 km od Meczet Sulejmana, Hagia Sophia i Błękitny Meczet .\nOd obiektu do przystanku tramwajowego Yusufpaşa jest jedynie 250 metrów. Matiat Hotel znajduje się w 20 minutach spaceru od centrum Stambuł.\nObiekt posiada 51 pokoi gościnnych w tym Standardowy pokój trzyosobowy i Standardowy pokój dwuosobowy. Gościom przypadnie do gustu widok na Morze Marmara z ich pokoi. Pokoje posiadają prywatne łazienki z deszczownicą, wanną i suszarką do włosów.\nHotel szczyci się dogodną lokalizacją, w 15 minut dojedzie się z lotniska Stambuł-Atatürk.


Dobry wodzirej podstawą udanego wesela | Dong.net.pl\nDobry wodzirej podstawą udanego wesela\nChoć rynek usług obfituje w wiele różnych propozycji, niekiedy ciężko jest znaleźć opcję dostosowaną do naszych potrzeb i oczekiwań. Tak jest choćby z kwestią wynajmu wodzireja na wesele, który w profesjonalny sposób umiałby poprowadzić przyjęcie, zabawiać gości i czuwać nad prawidłowym jego przebiegiem. Choć wydaje się, że jest to łatwa profesja, w gruncie rzeczy wymaga nie tylko odpowiedniego przygotowania, ale również wrodzonych cech charakteru, z których najważniejsza to komunikatywność, charyzma oraz zdolność do improwizacji.\nDobry wodzirej zapewni doskonałą zabawę\nWodzirej to osoba, która do perfekcji opanowała swobodne porozumiewanie się z ludźmi i koncentrowanie na sobie ich uwagi. Wszystko to z zachowaniem odpowiedniego umiaru oraz proporcji w prowadzeniu zabawy, gdyż każdy wodzirej wie, że to nie on jest punktem przyjęcia, a młoda para. Dobry wodzirej zadba o rozkręcenie pozytywnej energii, przeprowadzenie zabaw podnoszących atrakcyjność imprezy oraz dopasowanie wieku i muzyki do wieku zgromadzonych gości. Doskonale wie, w którym momencie musi wkroczyć na scenę oraz kiedy z niej zejść, mając w zanadrzu opracowany scenariusz na wiele różnych okoliczności. Elastyczność oraz kreatywność to kolejne cechy, jakimi powinien odznaczać się profesjonalny wodzirej na wesele. Dzięki temu będzie w stanie wybrnąć z każdej, nawet najbardziej kłopotliwej sytuacji. A tych na przyjęciu weselnym nie brakuje.\nWodzirej to osoba posiadająca odpowiednie umiejętności psychologiczne. Zmysł obserwacji jest cechą jak najbardziej pożądaną w tej profesji, która pozwala mu na takie dostosowanie zabawy do oczekiwań gości. Aby zwiększyć atrakcyjność przyjęcia, wodzirej i DJ na wesele\nrazem współdziałają. Ułatwia to podział obowiązków i sposób prowadzenia imprezy. Jednak coraz częściej zdarza się, że DJ i wodzirej to jedna i ta sama osoba, sprawująca pieczę nad prawidłowym przebiegiem zabawy.\nGramofon, czyli na czym odtwarzać płyty winylowe


Mobilo » Certyfikacja\nArchiwum dla kategorii ‘Certyfikacja’\nJaką ścieżkę rozwoju w IT wybrać? Podejrzewam, że to pytanie zadaje sobie wiele osób zajmujących się lub chcących zajmować się IT. Pomijam tu już kwestie, czy iść w stronę project management, czy architekturę czy np. specjalistyczną ścieżkę IT. Nie znam właściwej odpowiedzi na to pytanie, ale mogę się podzielić doświadczeniami i własnymi przemyśleniami. Oto one: […]\nJeśli posiadasz certyfikat MCSE, to pamiętaj, że jest on ważny tylko przez 3 lata. Potem należy się recertyfikować. Do tej pory odświeżenie certyfikatu wiązało się z kolejnym egzaminem, a więc 100$ z kieszeni + trochę stresu. Aktualnie recertyfikować można się rozwiązując quizy z kursów publikowanych na Microsoft Virtual Academy. Nie dość, że taniej, bo aż […]\nCertyfikaty Microsoft 2015\nMicrosoft opublikował właśnie nowy plakat przedstawiający dostępne popularne ścieżki certyfikacyjne. Na plakacie łatwo można odnaleźć się w gąszczu egzaminów i certyfikatów. Obejrzyj i wybierz swoją ścieżkę! Plik PDF do wydrukowania\nZmiany w certyfikatach MCSA Windows 2012 i MCSA SQL 2012\nMicrosoft wprowadził zmianę w zakresie certyfikacji MCSA, wydaje się że korzystne. Aby zdobyć MCSA należy zdać dwa egzaminy obowiązkowe (np. dla SQL 461 i 462), a następni jeden z listy do wyboru 411 lub 412 lub 463 lub 483. ładniej prezentuje to ilustracja: Więcej informacji: http://borntolearn.mslearn.net/btl/b/weblog/archive/2014/09/15/electives-for-windows-server-2012-amp-sql-server-2012-mcsa-certifications-now-available.aspx Zmiana wchodzi w życie od 15 IX Strona […]\nPearson VUE, Prometric, egzamin Microsoft – jak wyglada egzamin część 1\nMoi kursanci często dopytują się o to jak wygląda egzamin, gdzie można go zdać itp. Swoje odpowiedzi postanowiłem w końcu zebrać i opisać w jednym miejscu. Zapoznaj się z seria 4 artykułów na ten temat: Część 1 – kupno vouchera Część 2 – przygotowania do egzaminu Część 3 – dzień egzaminu Część 4 – egzamin […]\nPearson VUE, Prometric, egzamin Microsoft – jak wyglada egzamin część 2


Producent szaf ZPAS GROUP - oferuje obudowy teleinformatyczne i energetyczne (szafy telekomunikacyjne, szafki, szafy 19, obudowy i stojaki w standardzie 10/19/21 cali, szafa 19 i obudowa oraz szafki energetyczne, pulpity sterownicze). Prócz produkcji obudów teleinformatycznych Zakład Produkcji Automatyki Sieciowej produkuje infokioski i infomaty. ZPAS S.A. dzięki dlugoletniemu istnieniu na rynku posiada bardzo duże doświadczenie w produkcji co pozwoliło na wypracowanie doskonałej jakości przy jednoczesnym zachowaniu niskiej ceny.\nTytuł: Producent szaf szafy obudowy zewnętrzne szafa obudowa 19 serwerowa energetyczna telekomunikacyjna\nSłowa kluczowe: obudowy, producent szaf, szafy 19, szafa, szafy, szafy telekomunikacyjne, obudowa, szafa 19\n20 5 427 3\nIstniejąca od 1997 roku firma Mikrolab na powyższej stronie internetowej ukazuje swoją ofertę. Nasze dokładne wagi spełnią wymagania najbardziej wymagającego klienta. Chcemy, by współpraca z Państwem przebiegała pomyślni ...\nFirma działa na rynku usług budowlanych od 1992 r. W tym czasie zdobyliśmy znaczne doświadczenie wykonując, rozbierając i przebudowując obiekty w konstrukcji stalowej.Obecnie dysponujemy doświadczeniem pozwalającym na: p ...


Dla dwóch osób 4 graczy: nie - Gragamel.pl\nprodukt dostępny (5)\nW dwuosobowej grze karcianej Mandala będziesz robić wszystko, by zyskać więcej punktów niż przeciwnik. Problem polega na tym, że wartość poszczególnych kart będziecie ustalać dopiero w trakcie gry! Czeka Was zatem opracowywanie strategii i przemyślane wykładanie kolorowych kart w taki sposób, by wyciągnąć jak najwięcej z zebranych zestawów\nAbalone, to niezwykła gra logiczna ciesząca się popularnością od wielu lat (pomysł na grę powstał w 1988r) .\nCeniona za swoją prostotę i niezliczoną mnogość rozgrywek. Z jednej strony podobna do znanej i lubianej gry GO a z drugiej - jednak inna. W grę można grać zarówno 30 minut jak i wiele godzin - wszystko zależy od graczy.\nCeniona przez nauczycieli doczekała się wielu turniejów zarówno lokalnych jak i międzynarodowych.


Bezpieczne płatności online to także bezpieczny telefon i komputer -\nBezpieczne płatności online to także bezpieczny telefon i komputer\n11 maja 2021 31 maja 2021 Opublikowane przez Paybylink\nBezpieczny sprzęt to podstawa!\nJak zabezpieczyć telefon z systemem Android?\nMasz iPhone’a? Dowiedz się, jak go uchronić przed atakiem!\nSam antywirus nie wystarczy! Kilka kroków do bezpiecznego komputera\nBezpieczne płatności online? Tylko z pewnym sprzętem!\nChcesz realizować bezpieczne płatności internetowe? W pierwszej kolejności zapewnij odpowiednią ochronę na urządzeniach, które wykorzystujesz do zakupów online. Dowiedz się, jak zabezpieczyć komputer i telefon przed złośliwym oprogramowaniem i atakiem cyberprzestępców.\nKorzystanie z bankowości internetowej oraz dokonywanie płatności w internecie jest bardzo wygodne, ale wiąże się też z ryzykiem. Jeśli bowiem hakerzy przechwycą wpisywane przez Ciebie loginy i hasła do konta, mogą nie tylko ogołocić Twój rachunek, ale nawet zaciągnąć pożyczkę na Twoje nazwisko.\nBanki i instytucje płatnicze oferujące bramki do płatności online robią wiele, by do takich sytuacji nie dopuścić, np. stosując szyfrowanie transakcji w sieci. Cyberprzestępcy mają jednak swoje sposoby na omijanie zabezpieczeń – wystarczy, że zainstalują na Twoim urządzeniu złośliwe oprogramowanie do przechwytywania danych. Przed takim zagrożeniem należy zabezpieczyć się samodzielnie poprzez odpowiednie narzędzia i programy.\nRobisz zakupy przez smartfona z systemem Android, a może masz także zainstalowaną na nim aplikację bankową lub wirtualny portfel? W pierwszej kolejności zadbaj o to, by żadna osoba postronna nie miała dostępu do wrażliwych danych i aplikacji:\nzabezpiecz telefon unikalnym hasłem lub symbolem blokady,\nwłącz funkcję automatycznego blokowania ekranu po określonym czasie nieużywania telefonu,\nuruchom w ustawieniach funkcję „Znajdź moje urządzenie”, które pomaga zlokalizować zgubiony telefon, a także zdalnie wykasować z niego dane.\nSystem Android oferuje domyślnie ochronę przed złośliwym oprogramowaniem – włącz w ustawieniach funkcję „Zezwól Google na skanowanie urządzenia”. Oprócz tego możesz zainstalować dodatkowe programy antywirusowe i antyspyware. Warto także skorzystać z rozwiązania VPN, które zapewnia anonimowość w sieci poprzez szyfrowanie wszystkich wysyłanych i odbieranych przez smartfona danych.\nTelefony iPhone są domyślnie bardzo dobrze zabezpieczone przed wirusami, natomiast nie są chronione przed oprogramowaniem szpiegującym. Właśnie dlatego warto zainstalować na urządzeniu program antyspyware – najlepiej taki, który chroni przez phishingiem i wyciekiem danych, a także zapewnia usługę VPN.\nSmartfon warto zabezpieczyć silnym hasłem oraz ewentualnie włączyć opcję „Erase Data” – wymazywania danych po 10-krotnym błędnym wpisaniu kodu odblokowującego ekran.\nNa wypadek kradzieży telefonu możesz uruchomić usługę „Znajdź mój iPhone”, dzięki której zlokalizujesz urządzenie i zdalnie wymażesz z niego dane. Warto także wyłączyć funkcje:\nautomatycznego uzupełniania formularzy w przeglądarkach,\nwyświetlania powiadomień na zablokowanym ekranie,\nautomatycznego łączenia się z siecią Wi-Fi i Bluetooth.\nWciąż większość z nas dokonuje zakupów i płatności w internecie za pomocą komputera stacjonarnego lub laptopa. Jeśli używasz najnowszego systemu Windows (8 lub 10), Twoje urządzenie jest domyślnie chronione za pomocą zapory sieciowej oraz programu antywirusowego. Pamiętaj jednak, aby w ustawieniach zaznaczyć opcję ochrony w czasie rzeczywistym, a także zezwolić systemowi na bieżące pobieranie aktualizacji.\nOprócz tego zachowaj ostrożność podczas codziennego korzystania z sieci, czyli:\nunikaj pobierania plików z nieznanych źródeł,\nwłącz zabezpieczenia w przeglądarce internetowej (np. zablokuj możliwość otwierania stron o wątpliwej reputacji i używaj do połączeń internetowych bezpiecznego serwera DNS),\nhasła do witryn (szczególnie do konta bankowego) przechowuj w menedżerze haseł,\nwłącz usługę VPN do szyfrowania połączeń sieciowych.\nJeśli chcesz wykonywać bezpieczne płatności online, pamiętaj, by korzystać wyłącznie z zaufanych bramek płatniczych. W Paybylink dbamy o Twoje bezpieczeństwo, stosując protokół https, dzięki któremu dane przesyłane za pośrednictwem naszej bramki są szyfrowane i chronione przed przechwyceniem. Jednak nasze zabezpieczenia mogą okazać się niewystarczające, jeśli nie zapewnisz najpierw ochrony swoim urządzeniom. Skorzystaj zatem z naszych porad i zastosuj sprawdzone oprogramowanie na komputery i smartfony.\nSpear phishing, vishing, smishing – sprawdź, jak obronić się przed atakami hakerów!


Przyszła wiosna! – czas na budzenie rurki - MARZEC NA RURCE\nPrzyszła wiosna! – czas na budzenie rurki\nMimo ostatnich pogodowych zawirowań kalendarz wskazuje, że przyszła do nas wiosna! Ta pora roku kojarzy nam się z konkretną paletą barw, pojawiającym się słońcem, ciepłym wiatrem i budzeniem przyrody do życia. I tak jak ona i my możemy obudzić swoje rurki po zimowym śnie.\nA teraz bez metafor. Niezależnie od pory roku możesz odczuwać, że Twoje treningi przeszły na tryb snu zimowego. Nie masz ochoty ani siły na zajęcia, czujesz, że wszystko traci sens, a tym samym rurka. Czasem po prostu musisz przedłożyć inne obowiązki nad treningi. Jednak zawsze po tym ciemnym okresie przychodzi jasność i życie nabiera kolorów. A przynajmniej tak powinno być.\nCzy mogę powiedzieć sobie „stop”?\nŻycie nie zawsze układa się po naszej myśli i czasem rzuca pod nogi więcej przeszkód, niż jesteś w stanie ominąć. Żyjemy w czasach bodźców, które napierają na nas z każdej strony. Praca, dom, uczelnia, szkoła, zainteresowania, powiadomienia, prace dodatkowe… Jak w tym wszystkim znaleźć choć chwilę spokoju? Dla niektórych odpoczynek często jest niemożliwy. Biegniemy dalej\n, mimo, że nasze nogi odmawiają posłuszeństwa. Takie postępowanie przez dłuższy czas doprowadzi Cię w końcu do przepaści – idziesz dalej czy mówisz sobie „stop”?\nI choć czasem wydaje Ci się, że nie możesz tego zrobić, bo masz tyle obowiązków na głowie i to wszystko musi zostać skończone, to warto przekalkulować to wszystko jeszcze raz. Czy warto stawiać wszystko inne ponad siebie?\nNie warto. Są rzeczy, które czasem możesz sobie odpuścić i wierz lub nie – jest to trening pole dance.\nKiedy rurka odchodzi na bok\nTrudno jest odłożyć na bok coś, co jest dla Ciebie największą pasją, a w dodatku sprawia Ci przyjemność. Jeśli tak jest (mam taką nadzieję) to z drugiej strony, może ona być dla Ciebie lekarstwem. Ale co w sytuacji, kiedy tracisz całą przyjemność?\nTeraz ciężko nawet o tym pisać, ale marzec był dla mnie bardzo złym miesiącem. Niestety, doprowadziłam się do stanu przebodźcowania. To, co działo się na zewnątrz i wewnątrz wpłynęło na mnie na tyle, że nie miałam ochoty wstawać z łóżka. Mimo, że nadal spełniałam swoje „obowiązki” związane z rurką, jak praca czy warsztaty, to nie odczuwałam aż takiej przyjemności. Przybrałam sztuczny uśmiech i grałam. Grałam póki mogłam, jednak w końcu ktoś mi powiedział, że mogę powiedzieć sobie „stop” i nic złego się nie stanie. Tak zrobiłam – po prostu odpuściłam.\nOkazuje się, że moje wszystkie umiejętności nie cofnęły się. W środę przyszłam na trening, otrzymałam po prostu wsparcie i kilka dobrych słów. Zaliczyłam nie tylko dobry trening, ale też świetnie się bawiłam. Uśmiechałam się, tym razem zupełnie szczerze.\nDaj sobie czas. Każda przerwa w treningach wiążę się z pewnym regresem, ale wielokrotnie wychodzimy z treningu zdziwione, bo spodziewałyśmy się, że będzie gorzej. Sama musisz tego chcieć. Musisz poczuć w sobie siłę oraz chęci do treningów, do spotkań z ludźmi, do kolejnych porażek i sukcesów. Stawiaj małe kroczki i otaczaj się ludźmi, którzy będą wspierać Cię w powrocie do Twojej pasji. Rurka może okazać tęsknotę i sama wspierać Cię dobrym gripem, ale może też udawać obrażoną i wcale nie pomagać w powrocie. Jakby nie było – pamiętaj, że warto obudzić w sobie pasje na nowo. Pole dance jest sportem, który wymaga od nas wytrwałości, siły, zaangażowania i cierpliwości. Ale pole dance jest też TYLKO sportem, od którego możesz odchodzić i wracać, kiedy uznasz to za stosowne. Zazwyczaj rurki nie zmieniają swojego położenia – czekają 😊\nCzy to naprawdę może pomóc?\nMówi się, że kobiecie na złość czy smutek od razu pomogą zakupy. Jestem daleka od tego stereotypu, jednak każda z nas jest inna. I choć sam stereotyp jest krzywdzący, to nie warto mierzyć wszystkich tą samą miarką. Czasem to naprawdę może pomóc.\nOd dziecka lubiłam wymyślać najróżniejsze stroje. Pożyczałam ciuchy od mamy, urządzałam z siostrą „pokaz mody”, chodziłam po podwórku w butach na obcasie. Ubrania nie stanowią tylko czegoś, co trzeba nosić. Ubrania często dodają nam pewności siebie czy pokazują nasz charakter. I można powiedzieć, że jest to słabe dowartościowanie, ale ja lubię ubrać się w szczególnie „ładny” sposób, bo wtedy czuję się pewniejsza siebie. Czy to na egzaminie czy na sali pole dance.\nKiedy wchodzę na salę w stroju, który dodaje mi pewności siebie, czasem ukrywa moje wady to czuję się po prostu lepiej sama ze sobą. Co z tego, że już po rozgrzewce jestem cała mokra i wcale nie wyglądam tak dobrze, jak na początku. Po rozgrzewce patrzę już tylko na rurkę.\nWłaśnie dlatego czasem warto otworzyć się na nowe możliwości. Czasem warto wygrzebać z szafy ulubiony strój, w którym wstydziłaś się wcześniej wychodzić. Warto kupić sobie coś nowego i czuć się w tym dobrze. Warto uwierzyć w siebie.\nA, że przyszła wiosna, to można się odziać w takie kwiatowe cuda. Ja jestem zakochana w tych propozycjach Pole Addict i chyba sama zamówię sobie w końcu coś kolorowego. Na przełamanie czerni i cielistego w mojej pole dance’owej szafie 😊\nZ kodem marzecnarurce15 macie 15% zniżki na całe zamówienie!\nOdkładając na bok rurkę i temat pole dance, chcę tylko zwrócić Twoją uwagę na problem depresji. Jeśli zauważasz u siebie lub kogoś bliskiego, takie objawy, jak: ogólny smutek, apatia, brak zainteresowań, zmęczenie, utrata apetytu czy zaburzenia snu – poproś o pomoc lub sam ją zaproponuj. Psycholog czy psychiatra nie gryzie, nie potrzebujesz skierowania.\nWięcej informacji znajdziesz na tej stronie: https://forumprzeciwdepresji.pl/\nbudzenie rurkipole dancewiosna\nAnna Marzec. Aż 23 lata życia, zaledwie 7 szczęśliwych lat trenowania pole dance i 6 lat prowadzenia bloga. Jestem instruktorką pole dance w SPARROW SPORT CLUB w Lublinie, gdzie ciągle podnoszę swoje klasyfikacje. Obecnie Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.\nmaj 14, 2022 Majtki czy spodenki – co wybrać na trening?\nmaj 14, 2022 POLE DANCE PLUS SIZE\nkw. 24, 2022 INSTRUKTOR POLE DANCE – czy warto?\nkw. 12, 2022 Wybierz rozmiar – największa zagadka pole dancerki\nkw. 10, 2022 Przyszła wiosna! – czas na budzenie rurki\nARCHIWUM WPISÓW Wybierz miesiąc maj 2022 (2) kwiecień 2022 (3) marzec 2022 (3) luty 2022 (3) styczeń 2022 (2) grudzień 2021 (2) listopad 2021 (2) październik 2021 (3) maj 2021 (1) kwiecień 2021 (1) marzec 2021 (1) luty 2021 (2) styczeń 2021 (3) grudzień 2020 (2) listopad 2020 (2) październik 2020 (2) wrzesień 2020 (3) lipiec 2020 (1) czerwiec 2020 (2) maj 2020 (2) kwiecień 2020 (1) marzec 2020 (5) luty 2020 (3) styczeń 2020 (1) grudzień 2019 (2) listopad 2019 (2) październik 2019 (3) wrzesień 2019 (2) sierpień 2019 (2) lipiec 2019 (2) czerwiec 2019 (3) maj 2019 (6) kwiecień 2019 (3) marzec 2019 (7) luty 2019 (5) styczeń 2019 (5) grudzień 2018 (5) listopad 2018 (4) październik 2018 (4) wrzesień 2018 (6) sierpień 2018 (3) lipiec 2018 (2) czerwiec 2018 (2) maj 2018 (2) kwiecień 2018 (2) marzec 2018 (3) luty 2018 (1) styczeń 2018 (2) grudzień 2017 (4) listopad 2017 (5) październik 2017 (6) wrzesień 2017 (5) sierpień 2017 (2) lipiec 2017 (2) czerwiec 2017 (3) maj 2017 (3) kwiecień 2017 (3) marzec 2017 (3) luty 2017 (3) styczeń 2017 (2) grudzień 2016 (2) listopad 2016 (2) październik 2016 (3) wrzesień 2016 (3) sierpień 2016 (2) lipiec 2016 (4) czerwiec 2016 (6) maj 2016 (5) kwiecień 2016 (4) marzec 2016 (5) luty 2016 (5) styczeń 2016 (7) grudzień 2015 (3) październik 2015 (1)\nmarzecnarurce.pl 2022 © Wszystkie prawa zastrzeżone.


Hotele w pobliżu: Surfstrand - Grossenbrode | Hotels.com\nSurfstrand — hotele w pobliżu\nSurfstrand — gdzie się zatrzymać w pobliżu?\n3,1 km do punktu orientacyjnego: Surfstrand\n2,8 km do punktu orientacyjnego: Surfstrand\n2,5 km do punktu orientacyjnego: Surfstrand\n2,6 km do punktu orientacyjnego: Surfstrand\n2,2 km do punktu orientacyjnego: Surfstrand\n2,7 km do punktu orientacyjnego: Surfstrand\nGrossenbrode — inne atrakcje\nSurfstrand — więcej informacji\nSurfstrand — położenie\nTo miejsce jest znajduje się w mieście Grossenbrode. Poznaj okolicę spedzając cały dzień na odkrywaniu lokalnych atrakcji. Jeśli nie wiesz, co zobaczyć w tej okolicy, warto odwiedzić miejsca takie jak Plaża w Grossenbrode i Ratusz w Heiligenhafen.\nGdzie mogę się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Surfstrand?\nTen hotel w mieście Surfstrand może Ci się spodobać.\nHerzlich Willkommen im Besonderen, Freistehenden Ferienhaus für die Ganze Famili — 0,3 km od\nSurfstrand — co warto zrobić i zobaczyć w pobliżu\nSurfstrand — co zobaczyć w pobliżu\nSurfstrand — atrakcje w pobliżu\n• Pole golfowe Golf Club Fehmarn


styczeń 2020 – Dentamed\nCzy osuszanie Trójmiasto wystarczy aby pozbyć się wilgoci i grzyba?\nJeśli zastanawiasz się czy osuszanie Trójmiasto wystarczy aby pozbyć się wilgoci i grzyba – dobrze trafiłeś. Według nas samo osuszanie Trójmiasto nie da oczekiwanych efektów, jeśli grzyb jest już na ścianie. Wówczas pomocne może być także ozonowanie. Podczas gdy ozon może być niebezpieczny dla ludzi i innych żywych istot, zabija również pleśń i bakterie. Zarodniki pleśni zabijane z powietrza eliminują spleśniały zapach, który się z tym wiąże. Generatory ozonu nie są jednak magicznym pudełkiem, które sprawi, że wszystkie twoje problemy znikną. Istnieje wiele zastosowań ozonu i może być doskonałym narzędziem, jeśli jest stosowany właściwie i bezpiecznie. Jeśli uważasz, że możesz wybrać drogę ozonem, zapoznaj się z naszym przewodnikiem dla kupujących generator ozonu.\nRozumiemy, jak działają generatory ozonu, dlaczego działają, jak z nich korzystać oraz dobrze rozumiemy wyniki i jakość z rzeczywistych doświadczeń w tej dziedzinie. Wiele osób korzysta z generatora ozonu w połączeniu z lokalnymi służbami ratowniczymi, takimi jak uszkodzenie przez wodę i usuwanie pleśni, jak zapewnia nasza firma wykonująca osuszanie Trójmiasto, aby upewnić się, że pleśń nie wróci ani nie zacznie działać po uszkodzeniu przez wodę w domu. Jeśli kiedykolwiek jesteś niepewny i nie chcesz ryzykować, istnieje wielu specjalistów, którzy wykonają dla Ciebie osuszanie domu, mieszkania czy piwnicy w Trójmieście. Mogą ci pomóc z problemem pleśni. Ozon jest niebezpieczny, tyle można powiedzieć. Jest to jednak jeden z najlepszych oczyszczaczy powietrza, biorąc pod uwagę, że zabija zarodniki pleśni i bakterie, które powodują zapachy. Nie są to przyjemne zapachy, więc zastanów się nad użyciem generatora ozonu, aby się ich pozbyć.\nUsługi kominiarskie Gdańsk – czyszczenie kominów i wiele więcej\nCzy potrzebujesz usługi kominiarskie Gdańsk? W tym momencie większość z nas zna znaczenie zamiatania komina. Nieczysty komin to zagrożenie pożarowe, które stanowi prawie 30 procent wszystkich pożarów domów każdego roku. To dlatego, że nieczysty komin jest pełen kreozotu. I ta łatwopalna substancja gromadzi się w kominie za każdym razem, gdy rozpalasz ogień. Krótko mówiąc, kreozot może zapalić i spalić komin, jeśli go nie wyczyścisz.\nAle ile faktycznie kosztuje zamiatanie komina i inne usługi kominiarskie Gdańsk? Ile cię to powstrzyma i jakie ceny są uważane za rozsądne? Nie ma wątpliwości, że jest to niezbędna inwestycja, szczególnie dla tych, którzy aktywnie korzystają z kominków. Ale ile mają kosztować usługi kominiarskie Gdańsk? Spójrzmy.\nKoszt zamiatania komina:\nIle kosztują usługi kominiarskie Gdańsk, takie jak zamiatanie komina? Ceny zamiatania kominów będą się różnić w zależności od firmy. Nie możemy więc mówić o nich wszystkich, ale możemy dać Ci wyobrażenie o tym, ile to zwykle kosztuje. Typowy zakres wynosi od 120 do 320 złotych za zwykłą kominiarską usługę w Gdańsku. Oznacza to, że średnia krajowa wynosi około 220 złotych. Jeśli szukasz czegoś taniego, możesz znaleźć tanie firmy zajmujące się zamiataniem kominów, które oferują swoje usługi już za 100 złotych. Przeciwległy koniec spektrum, wysokiej klasy kominiarze mogą kosztować nawet 1000 złotych. Ceny mogą się również różnić w zależności od wielu czynników. Na przykład, jeśli Twój komin jest regularnie konserwowany, możesz spodziewać się niższych cen. Ale jeśli komin wyłożony jest kreozotem, który powstał po latach zaniedbań, może cię nieco cofnąć.\nOpublikowane w 11 stycznia 2020 19 sierpnia 2020\nDwie dominujące technologie słoneczne do wyboru to instalacje fotowoltaiczne Warszawa, które wykorzystują układy ogniw do zamiany światła słonecznego w elektryczność, oraz termiczna, która wykorzystuje światło słoneczne do podgrzewania wody lub powietrza do użytku wewnątrz.\nJeśli Twój dom w mieście Warszawa zużywa dużo energii do ogrzewania lub mieszkasz gdzieś, gdzie paliwo do ogrzewania jest drogie w stosunku do energii elektrycznej, inwestycja w energię słoneczną, czyli w instalacje fotowoltaiczne Warszawa, może przerwać się jeszcze wcześniej.\nSłoneczna energia cieplna jest rzadsza w domach, więc może być trudniej znaleźć wykwalifikowanego instalatora, który wykonuje instalacje fotowoltaiczne Warszawa. Na szczęście w Warszawie znajduje się firma Fotowoltaika, która nie tylko doradza, ale także zajmuje się montaże.\nZastanawiasz się jak podłączyć się do sieci? Szczegóły różnią się w zależności od miejsca zamieszkania w Warszawie, ale zasada jest taka, że za każdym razem, gdy łączysz się z narzędziem, musisz rozwiązać wiele problemów logistycznych. Czy musisz uiścić za to jakąś opłatę? Jak długo trwa podłączenie narzędzia? Po podłączeniu, w jaki sposób i kiedy otrzymasz kredyt na wytwarzaną energię elektryczną? Na te pytania odpowiemy w następnym artykule dotyczącym instalacji fotowoltaicznych w mieście Warszawa.\nDrewno budowlane Gorzów – jakie wybrać?\nWybierając drewno budowlane Gorzów, powinieneś udać się do tartaku Na rynku dostępne są różne rodzaje drewna do mebli (zarówno drewno liściaste, jak i drewno iglaste). Każdy typ ma inny zestaw cech pod względem koloru, gęstości, usłojenia i wykończenia. Wybór odpowiedniego drewna budowlanego lub drewna na meble ma kluczowe znaczenie, ponieważ pomaga ustalić dokładną cenę urządzenia. Będzie to również decydujący czynnik, gdy chcesz przywrócić, odsprzedać lub odrzucić mebel. Chociaż do wykonania mebli można użyć dowolnego rodzaju drewna, nie wszystkie drzewa są sobie równe. Dlatego musisz go starannie wybrać.\nJeśli chodzi o wybór najlepszego drewna budowlanego lub drewna do mebli, zrozumienie jego właściwości jest koniecznością. W tym przewodniku znajdziesz szczegółowe informacje na temat różnych aspektów drewna, w tym rodzajów drewna, porównania drewna twardego i drewna miękkiego, cech drewna, wykresu twardości drewna, obróbki drewna, która jest najlepszym drewnem do mebli, listy najlepszych gatunków drewna do mebli , jak wybrać najlepsze drewno do budowy z miasta Gorzów i drewno do mebli oraz różne narzędzia do obróbki drewna. Twardość jest jednym z najprostszych sposobów odróżnienia drewna używanego do produkcji mebli. W przeciwieństwie do powszechnego przekonania, drewno liściaste niekoniecznie jest twardsze i gęstsze w porównaniu do drewna miękkiego. Pod względem botanicznym drewno budowlane Gorzów pochodzi z kwitnących drzew, a drewno iglaste z drzew iglastych. Zarówno drewno liściaste, jak i drewno iglaste są używane do wszystkich celów, od konstrukcyjnych po dekoracyjne. Twarde drewno budowlane Gorzów pochodzi z okrytozalążkowych, takich jak klon, dąb i orzech. Drzewa te corocznie tracą liście (drzewa liściaste lub szerokolistne). Gdy rosną powoli, drewno liściaste ma gęstsze włókna drzewne . Ciekawym faktem na temat twardego drewna jest to, że niektóre rodzaje twardego drewna nie mogą unosić się w wodzie. Na przykład czarne drewno żelazne jest prawdopodobnie najtwardszym i najcięższym drewnem, które jednak tonie w wodzie.\nKeratynowe zagęszczanie włosów od Lion’s Hair\nZastanawiasz się czym są włókna keratynowe i jak działają na zagęszczanie włosów? Na rynku dostępnych jest wiele produktów na zagęszczanie włosów , ale tak wiele tak zwanych rozwiązań ma tendencję do zwracania uwagi i zaostrzania problemu jakim jest wypadanie włosów.\nWszyscy zasługują na dobre samopoczucie z powodu swoich włosów, ale wydaje się, że wiele produktów na zagęszczanie włosów żeruje na niepewności ludzi z przerzedzonymi włosami, zamiast zapewniać rzeczywiste rezultaty. Jeśli badałeś rozwiązania na łysienie dotyczące przerzedzania włosów, prawdopodobnie napotkałeś słowo „keratyna” lub włókna keratynowe.\nWłókna keratynowe są obecnie bardzo popularnym sposobem przywracania grubości i objętości włosom, ale ich mechanika jest nieco nieuchwytna. Na pierwszy rzut oka to szybkie rozwiązanie może brzmieć i wyglądać zbyt dobrze, aby mogło być prawdziwe. Zaskakujące jest to, że mechanika keratyny jest stosunkowo prosta.\nCzym więc jest włókno keratynowe, jak działa i jak może pomóc ci zagęścić włosy?\nCo to jest włókno keratynowe? Aby zrozumieć czym jest włókno keratynowe i jego działanie, musimy najpierw zrozumieć mikroskopijny skład naszych włosów. Korzeń ludzkiego włosa (lub mieszków włosowych) to miejsce, w którym powstają nasze włosy, które składają się z keratyny. Mocne, zdrowe włosy są pełne keratyny, a mieszki włosowe mają niewielkie lub żadne uszkodzenia. Keratyna jest białkiem występującym naturalnie w wielu żywych organizmach, nadającym strukturę skórze i włosom oraz kopytom, rogom i piórom u zwierząt. Jest niezbędnym białkiem w strukturalnym składzie naszej skóry i włosów i występuje w wielu żywych organizmach powodując zagęszczanie włosów .\nMakijaż ślubny Rumia – trendy na sezon 2019/2020\nCzy czujesz się zagubiony w wybieraniu najlepszego trendu makijażu ślubnego na życiową okazję swojego życia? Gdy zbliża się data ślubu, jednym z głównych obszarów zainteresowania panny młodej jest wybór najnowszego trendu w makijażu na najbardziej fotograficzny dzień jej życia. Co więcej, dziewczyny zawsze dbają o swój wygląd nawet w normalny dzień. Tak więc troska o wybór właściwego trendu makijażu, który jest zgodny z nowoczesną generacją i trendami, jest prawdziwa.\nSiódma Aleja wykonująca makijaż ślubny Rumia sprawia, że panna młoda jest fotogeniczna i świeża. Niektóre z najlepszych trendów makijażu ślubnego na rok 2019 są następujące:\n– Różowawy cień do powiek. Różowy to dziewczęcy kolor, który nigdy nie wychodzi z trendów. Dzięki różnym dostępnym odcieniom, od jasnych po żywe, Pink jest najpopularniejszym kolorem cienia wśród narzeczonych i dziewcząt. Używając różowego cienia do powiek, pamiętaj, aby nie nakładać go na dolną linię rzęs i nie wybieraj zbyt czerwonego odcienia.\n– Makijaż monochromatyczny. Monochromatyczny makijaż ślubny Rumia to sztuka renderowania tych samych odcieni kolorów, od koloru ust po policzki i makijaż oczu. Ten makijaż zazwyczaj pasuje do twoich strojów. Można go łatwo nakładać dzięki kolorowi przypominającemu usta, oczy i policzki.\n– Świeża i promienna skóra. Jeśli chodzi o najnowsze trendy makijażu ślubnego, Świeża i Świecąca skóra zawsze przyciąga wzrok. Na dzień ślubu połączenie odważnego i naturalnego jest zawsze piękne. W ten sposób można uzyskać odważne oczy i mocne usta oraz świeżą i promienną skórę.\n– Goth Lips. Goth Lips to zazwyczaj sztuka makijażu polegająca na odważniejszych, gęstszych i ciemniejszych ustach. Kolor do wyboru jest wybrany, z którym czujesz się komfortowo. Najpopularniejszym odcieniem stosowanym podczas tego stylu makijażu ślubnego w Rumi jest czerwony.\n– Miękkie i naturalnie zadbane brwi to element, który powinien zawierać każdy makijaż ślubny Rumia. Miękkie i naturalnie pielęgnowane brwi należą do najlepszych trendów w makijażu ślubnym na rok 2019/2020. W dzisiejszych czasach kobiety wolą prostszą pielęgnację brwi w porównaniu do bardziej intensywnych zabiegów brwi HD. W przeciwieństwie do tradycyjnego stylu woskowania, ten styl nawlekania pozostawia czystsze wykończenie zamiast wyciągania delikatnej skóry z okolicy łuku.\nHydraulik Trójmiasto wykona usługi hydrauliczne i kanalizacyjne\nWymieni, naprawi, izoluje, zainstaluje – hydraulik Trójmiasto świadczy usługi hydrauliczne i kanalizacyjne. Nieszczelne rury i krany mogą marnować dużo wody i pieniędzy, jeśli zostaną pozostawione same sobie. Hydraulik Trójmiasto z przyjemnością oferuje usługi hydrauliczne dla Twojego domu, w tym naprawę kranu, wymianę toalety, izolację rur i inne. Żadna praca nie jest ani za duża, ani za mała dla lokalnego pana hydraulika z Trójmiasta.\nNAPRAWA I INSTALACJA KANAŁU:\nNasi doświadczeni hydraulicy Trójmiasto zawsze naprawiają zepsute lub nieszczelne elementy, aby uniknąć kosztownych wymian. Nasi specjaliści od majsterkowania przyjeżdżają gotowi do pracy ze wszystkimi narzędziami i częściami potrzebnymi do wykonania pracy. Od nieszczelnych kranów po zepsute głowice prysznicowe – żadna naprawa nie jest zbyt mała.\nPompa studzienna to ostatnia linia obrony przed zalaniem piwnicy. Jeśli potrzebujesz pompy miski olejowej, nie czekaj dzień. Pan złota rączka to rozwiązanie, które można zastąpić jedną z pomp głębinowych lub stojących. Pan Złota Rączka oferuje szeroki zakres usług – dużych i małych. To, że nie widziałeś usługi hydraulicznej na liście, nie oznacza, że lokalny hydraulik Trójmiasto nie może ci pomóc. Skontaktuj się z lokalnym hydraulikiem Trójmiasto, aby uzyskać więcej informacji.\nINSTALACJA I NAPRAWA ZLEWU:\nOdśwież swoją kuchnię dzięki nowemu zlewowi kuchennemu. Gdy zdecydujesz, jaki typ zlewu chcesz zainstalować, lokalny hydraulik Trójmiasto pomoże usunąć stary zlew i poprawnie zainstalować nowy zlew – wszystko w ciągu dnia!\nIZOLACJA PIANKĄ PUR:\nPan hydraulik Trójmiasto jest ubezpieczonym wykonawcą remontu domu, który specjalizuje się w wprowadzaniu ekologicznych ulepszeń, takich jak izolacja rur. Izolowanie rur i podgrzewacza wody to świetny sposób na oszczędność kosztów energii. Zaoszczędzisz pieniądze i skrócisz czas oczekiwania na ciepłą wodę. Mniejsze przecieki, nieszczelne rury i osprzęt mogą marnować ponad 10 000 galonów wody rocznie. Nasi majstrowie mają umiejętności i wiedzę fachową do naprawy lub wymiany kłopotliwych rur, toalet i armatury – zanim sieją spustoszenie na rachunku za wodę. Hydraulik z Hydro-Kliniki w Trójmieście to osoba, która pomoże Ci w usługach kanalizacyjnych i hydraulicznych.


Baterie - Bluszop pl artykuły biurowe do biura Toruń bateria alkaliczna zegarkowa specjalistyczna węglowo-cynkowe litowa\nBateria specjalistyczna ENERGIZER Ultimate Lithium Coins, CR2016, 3V, 2szt.\nbateria specjalistyczna idealnie nadająca się do takich urządzeń jak…\n10,71 PLN brutto\nBateria specjalistyczna ENERGIZER Ultimate Lithium Coins, CR2025, 3V, 2szt.\nBateria specjalistyczna ENERGIZER Ultimate Lithium Coins, CR2032, 3V, 2szt.\nBateria specjalistyczna ENERGIZER, 186, 1,5V, 2szt.\nbateria specjalistyczna idealnie nadająca się do t...\n5,81 PLN brutto\nBateria specjalistyczna ENERGIZER, 189, 1,5V, 2szt.\n5,33 PLN brutto\nBateria specjalistyczna ENERGIZER, A27, 12V, 2szt.\n11,64 PLN brutto\nBateria specjalistyczna ENERGIZER, A544, 6V, 2szt.\n32,03 PLN brutto\n6,73 PLN brutto\nBateria specjalistyczna ENERGIZER, CR2016,3V, 2szt.\n9,36 PLN brutto\nBateria specjalistyczna ENERGIZER, CR2025,3V, 2szt.\nBateria specjalistyczna ENERGIZER, CR2032,3V\n6,56 PLN brutto