Hajmdal. Tom 2. Księżyce Monarchy - Dariusz Domagalski - ebook + audiobook - Legimi online\nHajmdal. Tom 2. Księżyce Monarchy ebook i audiobook\n4,2 (243 oceny)\nISBN EPUB: 978-83-65661-73-9\nISBN MOBI: 978-83-65661-74-6\nSYSTEM ALFA PYXIDIS OKRĘT FEDERACJI TERRAŃSKIEJ „HAJMDAL”\nPojawili się nagle. Wychynęli z nadświetlnej w odległości dwustu dziewięćdziesięciu pięciu milionów kilometrów od planety, wokół której orbitował „Hajmdal”. Chorąży Belinda Riley, ubrana w przepisowy niebieski mundur terrańskiej floty wojennej, ze stożkową czapką na głowie, zamrugała, pragnąc, żeby to, co widzi na hologramie stanowiska teledetekcji, okazało się tylko zwykłym złudzeniem.\nWróg ich odnalazł.\nNa drednocie natychmiast ogłoszono trzeci stopień gotowości bojowej. Zawył alarm, włączono systemy uzbrojenia, wszystkie myśliwce, wysłane do przeprowadzenia zwiadu lotniczego na planecie, otrzymały rozkaz natychmiastowego powrotu.\nDo tej pory na mostku panował spokój, z sufitu sączyło się blade światło, załoga w podstawowym składzie kontrolowała działanie najważniejszych systemów, a siedzący w fotelu dowódcy komandor Abram Peters zdawał się drzemać. Teraz zaczął się harmider. Uruchomiono wszystkie sprawne konsole, oficerowie potwierdzali gotowość swoich stanowisk i przekazywali sobie niezbędne informacje.\nChorąży Belinda Riley wyprężyła się jak struna i zasalutowała, podobnie jak pozostałych szesnaście osób obsady mostka, gdy do pomieszczenia wszedł mężczyzna o zmęczonej, pooranej zmarszczkami twarzy, w białym, lecz mocno już zabrudzonym mundurze admirała terrańskiej floty wojennej.\n− Spocznij – rzekł Nathaniel Kashtaritu.\nAbram Peters natychmiast ustąpił mu miejsca na fotelu dowódcy i stanął obok.\n– Jak wygląda sytuacja? – spytał admirał.\n− Sensory dalekiego zasięgu wykryły cztery okręty w odległości około szesnastu minut świetlnych od nas.\nNa czole dowódcy „Hajmdala” pojawiła się głęboka bruzda.\n− Wiemy, co to za jednostki?\nPeters pokręcił głową.\n− Skanowaliśmy przestrzeń sensorami pasywnymi. Aby dokonać pełnej identyfikacji, należałoby użyć lidaru, ale wysłane w ich stronę impulsy natychmiast zdradzą naszą pozycję. A tego przecież nie chcemy.\nPo ucieczce z Epsilon Eridani wyszli z nadświetlnej w systemie Suhail, gdzie spędzili zaledwie trzy godziny. Nieprzyjaciel odnalazł ich. Pojawił się lacertański dywizjon krążowników. Następnie skoczyli do układu Merkeb i historia się powtórzyła. Tym razem była to eskadra velmeńskich niszczycieli. Niemożliwe, żeby wrogowie przeczesywali wszystkie systemy w odległości skoku nadprzestrzennego „Hajmdala”, więc oczywistym było, że dysponowali jakąś metodą namierzania trasy drednota.\nNathaniel Kashtaritu przywołał na główny hologram zrzut z ekranu teledetekcji i przez chwilę uważnie wpatrywał się w poruszające się czerwone punkty.\n− Ryzykują – rzekł, marszcząc brwi. – Wyszli z nadświetlnej niezwykle blisko gwiazdy centralnej.\nZasada głosiła, że im dalej od centrum systemu, tym wyjście i wejście w nadprzestrzeń jest bezpieczniejsze. Wszystko zależy od masy gwiazdy, której grawitacja powoduje zakłócenia w zakrzywianiu czasoprzestrzeni. Z tego względu obszary wejścia i wyjścia zazwyczaj znajdowały się na rubieżach układów planetarnych. Zdarzali się szaleńcy, którzy wykonywali skoki wewnątrzsystemowe, ale zazwyczaj kończyły się one katastrofą. Bezpieczną odległością był jeden parsek, jednak i tak większość dowódców nie odważyłaby się na skok poniżej czterech lat świetlnych.\n− Widać, jak bardzo im zależy – odparł Peters.\nAdmirał spojrzał na niego. Siwowłosy mężczyzna wpatrywał się w główny hologram, z uwagą śledząc poruszające się na nim trójwymiarowe punkty oznaczające wrogie jednostki.\n− Polują na nas, to pewne – rzekł zastępca dowódcy.\n− Velmeni dysponują bardzo czułymi przyrządami. Jeśli to oni, mogli już nas wykryć.\n− Wątpię – odparł Peters, wskazując na niebieski punkt, oznaczający pozycję „Hajmdala”. – Gdyby tak było, ruszyliby prosto na nas. Okręty wroga poruszają się w głąb systemu ze stałym przyspieszeniem, ale połową ciągu silników. Wygląda na to, że skanują układ planetarny.\nKashtaritu pokiwał głową, zgadzając się z oceną swojego zastępcy.\n− Nie mają łatwo – dodał Peters z ponurą satysfakcją.\nW systemie Alfa Pyxidis wokół błękitnego olbrzyma krążyło osiemnaście planet, a towarzyszyło im ponad trzysta księżyców, trzy pierścienie planetoid i mnóstwo pyłu kosmicznego, jako że układ znajdował się blisko płaszczyzny dysku galaktycznego. To sprawiało, że nawet najbardziej czułe sensory zupełnie głupiały. Istniała zatem szansa, że dopóki „Hajmdal” nie włączy silników lub nie użyje sensorów aktywnych, pozostanie niezauważony.\n„Tylko na jak długo?” – zastanawiał się admirał.\n− Wszystkie myśliwce są już w hangarze „Hajmdala” – zameldował jeden z podoficerów.\nDowódca skinął z zadowoleniem głową i spojrzał na ekran wizualny, podziwiając błękitną planetę, nad którą orbitowali. Kashtaritu wysłał na patrol wszystkie sprawne myśliwce w poszukiwaniu zasobów i żywności. Musieli uzupełnić zapasy i miał nadzieję, że w systemie Alfa Pyxidis będą mieli kilka godzin spokoju. Pomylił się.\n„Hajmdal” był potężnym okrętem liniowym, mierzącym ponad kilometr długości. Wyposażony w napęd nadświetlny najnowszej generacji, trzydzieści sześć ciężkich dział laserowych, sześćdziesiąt lekkich baterii, dwadzieścia cztery wyrzutnie rakiet kierowanych i osiemnaście niekierowanych oraz cztery wyrzutnie torped plazmowych, stanowił jeden z najlepszych okrętów w Galaktyce. Posiadał solidny, dobrze opancerzony kadłub, trzy pokłady z hangarem zdolnym pomieścić sto myśliwców i dwa promy desantowe oraz olbrzymie magazyny, które obecnie wypełnione były w połowie.\nDrednot opuścił stocznię zaledwie dwa tygodnie przed bitwą, jaką musiał stoczyć z połączonymi flotami Velmenów i Lacertan. Większość systemów bojowych dopiero testowano, załoga zgrywała się, technicy pracowali nad wyeliminowaniem usterek i dopiero zaopatrywano okręt w niezbędne zasoby.\nW założeniu „Hajmdal” miał operować w systemie Epsilon Eridani, broniąc światów zamieszkałych przez Togarian, a tam posiadałby pełny dostęp do baz zaopatrzeniowych. W obecnej sytuacji, gdy został zmuszony do ucieczki i tułania się po kosmosie, właśnie tego wsparcia najbardziej brakowało.\nNa szczęście tuż przed atakiem admirał zarządził manewry i wyposażenie bojowe zostało w pełni przygotowane. W magazynach znajdowała się wystarczająca liczba rakiet i torped, żeby drednot mógł samodzielnie prowadzić działania wojenne. Co prawda część wystrzelono podczas ćwiczeń artyleryjskich w wewnętrznym pasie asteroid, ale okręt nadal dysponował potężnym arsenałem. Nikt jednak nie przypuszczał, że „Hajmdalowi” przyjdzie się mierzyć z dwiema flotami wroga.\nPo bitwie w systemie Epsilon Eridani drednot był w fatalnym stanie. Przywrócono sprawność głównych systemów, ale szesnaście sektorów nadal pozostawało rozhermetyzowanych, w kadłubie ziały olbrzymie dziury, jeden z silników manewrowych nie działał, połowa wyrzutni rakiet uległa uszkodzeniu, a baterie laserowe mogły strzelać tylko pod warunkiem przekierowania do nich całej mocy z osłon energetycznych. Nathaniel Kashtaritu zdawał sobie sprawę, że w takim stanie okręt nie przetrwa kolejnego starcia. Pozostawała tylko ucieczka.\n− Obiekty zmieniły kurs – zakomunikowała chorąży Riley. – Lecą prosto na nas. Zwiększyły ciąg.\n− Plus dwieście trzydzieści, minus pięćdziesiąt dwa, minus trzydzieści osiem.\nLiczby wyznaczały odległości w milionach kilometrów względem osi „Hajmdala”. Minusy i plusy określały pozycjonowanie z bakburty lub sterburty drednota, z góry lub dołu. Ten system od dawna funkcjonował na jednostkach, na których załogę stanowili ludzie.\n− Wykryli nas – oznajmił Peters.\nAdmirał pokiwał głową.\n− Nie ma na co czekać – rzekł. – Ogłosić czwarty stopień gotowości bojowej!\nCały personel ruszył na stanowiska, postawiono na nogi służby medyczne i ekipy naprawcze. Włączono silniki manewrowe, napęd nadświetlny i wszystkie aktywne sensory. Ukrywanie się nie miało już sensu.\n− Sternik! – Kashtaritu zwrócił się do Jonathana Andersona, niskiego mężczyzny o zapadniętych policzkach, który jeszcze niedawno uchodził za najokrutniejszego pirata na rubieżach Galaktyki, a teraz wypełniał posłusznie rozkazy dowódcy „Hajmdala”. – Zwrot o trzydzieści pięć stopni i cała naprzód!\n− Nie unikniemy starcia – zauważył Peters.\n− Wiem – przyznał admirał. – Zyskamy jednak trochę czasu, zanim napęd nadświetlny się rozgrzeje.\n− Rozumiem – odparł komandor.\nNa konsoli stanowiska teledetekcji zamigotała zielona dioda. Belinda Riley natychmiast przywołała na hologram dane.\n− Admirale – zwróciła się do dowódcy okrętu.\n− Mam odczyt z lidaru.\n− To Velmeni.\nKashtaritu pokiwał głową, upewniając się w swoich przypuszczeniach.\n− Klasa okrętów?\n− Według wstępnej analizy mamy do czynienia z ciężkimi krążownikami.\nAdmirał zaklął, choć na tyle cicho, żeby nie usłyszała go obsada mostka. Nie chciał siać paniki wśród załogi, ale nie wyglądało to dobrze. Ciężkie krążowniki posiadały dużą przestrzeń magazynową, niezbędną do prowadzenia długiego pojedynku rakietowego. Oznaczało to, że wcale nie musiały zbliżać się do „Hajmdala” na odległość zasięgu dział laserowych.\nNapęd nadprzestrzenny potrzebował dokładnie sześćdziesięciu trzech minut, aby rozgrzać się na tyle, żeby wykonać najkrótszy skok. To ograniczało możliwości wyboru systemów, do których mogli się udać. Kashtaritu miał wrażenie, jakby ktoś bawił się z nimi w przysłowiowego kotka i myszkę, próbując zwabić w pułapkę. W tym wypadku zaś zmusić do ucieczki w stronę określonego układu planetarnego.\n− Za ile wejdziemy w zasięg rakiet nieprzyjaciela? – zapytał.\n− Czterdzieści siedem minut – odpowiedziała natychmiast Riley, bo już wcześniej poleciła komputerowi przeanalizować przyspieszenie „Hajmdala” oraz obecną prędkość okrętów wroga.\nAdmirał spojrzał na chronometr, potem przeniósł wzrok na główny hologram, gdzie w prawym górnym rogu pojawiła się informacja o stanie gotowości napędu nadświetlnego. Dokonał błyskawicznej kalkulacji i wyszło mu, że przez jedenaście minut będą zmuszeni toczyć pojedynek rakietowy z czterema ciężkimi krążownikami. Jedenaście minut to podczas bitwy kosmicznej wieczność.\nRozparł się wygodnie w fotelu. Nic więcej nie mógł zrobić. Pozostało czekać.\nMinęło dokładnie czterdzieści dziewięć minut od momentu, gdy admirał zadał pytanie o czas wejścia w zasięg nieprzyjacielskich rakiet, gdy okrętem wstrząsnęło. Boje ECM i wabiki nie poradziły sobie z salwą osiemdziesięciu pocisków nuklearnych, wystrzelonych z wyrzutni dziobowych czterech ciężkich krążowników. Z siedmiu rakiet, które przedarły się przez systemy defensywne „Hajmdala”, trzy zostały strącone przez lekkie działa laserowe, ale pozostałe cztery rozpruły kadłub w części dziobowej, niszcząc dwa magazyny i jedną wyrzutnię, która wraz z załogą zniknęła w potężnej eksplozji. Drednot nie wypadł jednak z kursu i ciągnąc za sobą krystaliczną mgiełkę uwalniającej się atmosfery, pędził do przodu, aby znaleźć się jak najdalej od ścigających ich velmeńskich okrętów.\n− Zwrot o czterdzieści stopni na sterburtę! – Kashtaritu wydał rozkaz, ustawiając okręt tak, żeby móc wystrzelić z większej liczby sprawnych wyrzutni rakiet. Na prawej burcie było ich więcej. Wyczekał, aż drednot wykona skręt, i krzyknął: – Ognia!\nPociski pognały do celu.\nW pełni sprawny „Hajmdal” mógłby posłać salwę burtową liczącą setkę pocisków, ale obecnie wyrzutnie wystrzeliły zaledwie dwadzieścia sześć rakiet. Drednot przypominał kalekiego olbrzyma, który opędza się od bandy karłów. Ciężkie krążowniki same w sobie były potężnymi okrętami, jednak każdy z nich miał rozmiary trzykrotnie mniejsze od „Hajmdala”.\nVelmeńskie krążowniki wystrzeliły wabiki mające odciągnąć rakiety jak najdalej od okrętów. Na ekranie można było dostrzec odległe błyski. Nathaniel Kashtaritu przeniósł spojrzenie na hologram i zmełł w ustach przekleństwo. Żaden pocisk nie przedarł się przez obronę nieprzyjaciela. Admirał domyślał się, że krążowniki sprzęgły swoje systemy defensywne, co zwiększyło ich skuteczność.\n− Jednostki wroga wystrzeliły drugą salwę pocisków – zameldowała Riley. – Dotrą do nas za osiemdziesiąt dwie sekundy.\n− Ile do skoku? – admirał zwrócił się do stanowiska obsługi napędu nadświetlnego.\n− Niecałe trzy minuty – odparł blady podoficer, zdając sobie sprawę, że nie zdołają uciec przed rakietami.\nKashtaritu spokojnie pokiwał głową, jakby spodziewał się usłyszeć taką właśnie odpowiedź.\n− Wystrzelić wabiki! – rozkazał. – Manewry unikowe! Oficer nawigacyjny?\n− Tak jest! – odpowiedział młody podporucznik ze stanowiska znajdującego się za plecami admirała.\n− Wprowadzić koordynaty skoku – zarządził Nathaniel, który po tym, jak wyśledzono ich w systemie Suhail, wprowadził zasadę wyznaczania nowego celu tuż przed samym wejściem w nadprzestrzeń. Wierzył, że to pozwoli uniknąć namierzenia przez wroga.\n− Mamy niewiele opcji, admirale – skrzywił się podporucznik. – Na tym etapie rozgrzania napędu nadświetlnego pozostaje nam tylko jeden system.\n− Zeta Monocerotis.\nKashtaritu zmarszczył brwi. Nic mu to nie mówiło.\n− Gwiazda ciągu głównego – oficer nawigacyjny odpowiedział na niezadane pytanie. − Krąży wokół niej tylko jedna planeta, olbrzym gazowy o nazwie Monarcha, posiadający siedemdziesiąt osiem księżyców.\n− Brzmi dobrze – stwierdził admirał. – Wykonać!\nWbił wzrok w główny hologram. Pozostało mieć nadzieję, że „Hajmdal” przetrwa kolejną salwę i zdoła uciec w nadświetlną.\nSYSTEM ZETA MONOCEROTIS PUSTYNNY KSIĘŻYC MONARCHA 23\nPiasek osuwał się pod ciężkimi butami, ale Ezra Leahy wspinał się niestrudzenie, aby osiągnąć szczyt najwyższej wydmy w okolicy. Młodzieniec miał na sobie polowy mundur maskujący. Na naramiennikach widniały dwie kreski, oznaczające stopień kaprala. Co jakiś czas Leahy ocierał pot z twarzy szarą apaszką, przewiązaną na szyi. Na głowie nosił kompozytowy hełm, na oczach przyciemnione gogle, zabezpieczające przed jaskrawym słońcem, wiatrem i pyłem, a do ładownic włożył dwa zapasowe magazynki. Dysponował karabinem C-24. To było całe jego uzbrojenie. Nie zanosiło się na walkę. Misja bardziej przypominała wycieczkę krajoznawczą niż wojskowy zwiad.\nCiężko dysząc, dotarł wreszcie do celu. Zerknął ze złością na nisko wiszące słońce systemu Zeta Monocerotis. Pomimo wieczornej pory upał wcale nie zelżał. Ezra sięgnął do paska po manierkę z wodą i ugasił pragnienie. Dopiero wówczas dotknął palcem gogli, przełączając zwykłe widzenie na funkcję lornetki. Spojrzał na wschód.\nWszędzie tylko piach i piach. Pustynia zdawała ciągnąć się w nieskończoność. Próżno by na niej szukać jakichkolwiek oznak życia. Żadnych zwierząt czy roślin. Tylko monotonna żółć. Wszechobecna i wszechogarniająca, wypełniająca każdy skrawek tego niewielkiego księżyca.\nPustynny krajobraz nie robił na młodym kapralu większego wrażenia. Wychował się na Sãhr, gdzie panowały podobne warunki. Tam jednak znajdowały się kwitnące oazy, a w nich wspaniałe ogrody, strzeliste pałace, a nawet fontanny tryskające wodą. Tutaj nie spodziewał się znaleźć niczego takiego. Monarcha 23 wyglądał na glob niezamieszkany i zupełnie pozbawiony życia.\nEzra westchnął, przesunął gogle na hełm i przetarł zmęczone oczy. Od ucieczki z Epsilon Eridani minęło pięć standardowych dni i nocy, a on w tym czasie przespał najwyżej osiem godzin. „Hajmdal” cały czas uciekał przed wrogami i na pokładzie obowiązywał podwyższony stan gotowości bojowej. Wydawało się, że nieprzyjaciel wreszcie odpuścił i w systemie Zeta Monocerotis będzie można złapać oddech, ale nic z tego. Misje zwiadowcze na księżycach Monarchy okazały się niezwykle wyczerpujące.\nPo służbie Leahy teoretycznie mógł przespać się kilka godzin, ale nic z tego nie wychodziło. Niespokojnie wiercił się na koi, nie mogąc zasnąć. A gdy wreszcie udawało mu się zapaść w sen, dręczyły go koszmary.\nPonownie znajdował się na Thagdze, dusił się uwięziony w podziemiach zigguratu w ruinach mitycznego Ssshah i uciekał przed wrzącą lawą, która pochłaniała wszystko na swojej drodze. Następnie przenosił się na „Hajmdala” i znowu walczył z jaszczurami. Widział ich złe, przerażające żółte oczy i trząsł się ze strachu. Ale nie to było najgorsze.\nPod koniec każdego snu pojawiał się toch-em. Nabrzmiały żyłami, z organicznymi bulwami i grzybiczymi naroślami, ohydny okręt pajęczaków przemierzał kosmiczną pustkę, lecąc wprost na Ezrę. A im bardziej się zbliżał, tym mocniej młodzieniec czuł jego tchnienie życia, pulsowanie tętna i głód. I gdy okręt już miał go pochłonąć, Leahy budził się z krzykiem. Na szczęście nikt ze współlokatorów mu tego nie wypominał. Wszyscy, którzy widzieli toch-em, miewali podobne koszmary i nadzieję, że już nigdy więcej nie zetkną się z tym przerażającym zjawiskiem.\nLeahy odpędził mroczne myśli, skupiając się na zadaniu. Założył gogle i system okularów automatycznie wyregulował ostrość. Ezra omiótł spojrzeniem zachodni horyzont. Piach i nic więcej. Szczypały go oczy. Potrzebował odpoczynku. Bardzo. Ale w najbliższym czasie raczej nie mógł na to liczyć. Zwiadowcy mieli zbyt dużo roboty.\n− Widzisz coś? – zawołała Bethany Rayburn, która właśnie wygramoliła się z ich nowego transportera. Poprzedni został zniszczony przez rozżarzony do czerwoności głaz, wyrzucony z wulkanu. OTR nie różnił się niczym od poprzedniego, ale Bethany miała na ten temat zupełnie inne zdanie. Kruszyna twierdziła, że to złom, który nigdy nie powinien opuścić hangaru technicznego. Według jej oceny silnik pojazdu miał za mało mocy, amortyzatory nie pracowały jak należy, układ hamulcowy był do wymiany, a ponadto coś nieustannie turkotało przy wale napędowym. Nikt oprócz niej tego nie słyszał, ale upierała się przy swoim. I prawdopodobnie było coś na rzeczy, bo filigranowa blondynka o wiecznie zdumionych, zielonych oczach nie bez przyczyny uchodziła za jednego z najlepszych mechaników na okręcie.\n− Tylko wydmy! – odkrzyknął Leahy. – Aż po horyzont.\n− Do dupy.\nLeahy musiał przyznać jej rację. Wyglądało na to, że księżyc jest martwym, wyjałowionym globem i wrócą na okręt z pustymi rękami. Jednak Ezra nie ruszył się z miejsca. Stał nadal na wydmie, lustrując piaszczysty ocean żółci. Nie spieszyło mu się. Cieszył się, że może rozprostować kości, odetchnąć świeżym powietrzem, nawet jeśli upał strasznie doskwierał i buchało gorącem jak na rozgrzanej patelni. W tylnej części transportera było ciasno, duszno i cuchnęło potem. Trudno się dziwić, jako że była to już siódma godzina patrolu.\nDowództwo wysyłało ich raz za razem. Należało zbadać siedemdziesiąt osiem księżyców. Zeta Monocerotis był pierwszym systemem, w którym się zatrzymali na dłużej. Potrzebowali zasobów, niezbędnych do dalszej podróży. Przede wszystkim wody, pożywienia i metanu do produkcji paliwa.\nWedług gwiezdnych katalogów Zeta Monocerotis był niezamieszkany. Posiadał tylko jedną planetę, ale za to jaką! Leahy spojrzał na blady kształt wiszący na niebie. Monarcha zajmował ogromną jego połać. Gazowy olbrzym w pełni zasłużył na swoje miano. Majestatyczny, dostojny, potężny, krążył wokół żółtej gwiazdy ciągu głównego. Słońce układu Zeta Monocerotis może nie dawało zbyt wiele ciepła, ale i tak na tym pustynnym księżycu ledwo dało się wytrzymać. Pech chciał, że właśnie tutaj została wysłana Siódemka.\nWcześniej wcale nie było lepiej. Na początku trafili na najdalszy księżyc Monarchy, lodowy glob z wieczną zmarzliną, gdzie nie znaleźli nic godnego uwagi. Za to o mało nie zginęli. Na skutej lodem powierzchni nie brakowało głębokich rozpadlin i gdy ich transporter opancerzony wpadł w poślizg, niemal runął w jedną z nich. Życie zawdzięczali niezwykłym umiejętnościom Rayburn. Udało jej się opanować pojazd i zatrzymać przy samej krawędzi przepaści.\nNa drugą misję zostali wysłani na skalisty księżyc, płaski niczym placek i niezwykle mały. Okrążyli go w ciągu zaledwie czterech godzin, a potem nudzili się, czekając na „Zenit”, który miał ich zabrać z powrotem. Siedzieli na pancerzu transportera i grali w Mintaka.\nTrzeci naturalny satelita Monarchy również nie zachwycił. To był górzysty, pozbawiony atmosfery glob, który musieli przemierzać na piechotę w ciężkich skafandrach, bo OTR nie mógł wjechać na skaliste szczyty. Na szczęście niska grawitacja sprawiła, że zbytnio się nie zmęczyli. Rekonesans przeprowadzili, skacząc z jednej skalnej półki na drugą. Dobrze się bawili, ale ponownie nic nie znaleźli.\nInne plutony zwiadowcze również nie miały szczęścia. Odkryto zaledwie jeden księżyc posiadający wodę i promy desantowe przewiozły na „Hajmdala” wystarczające zapasy. To już było coś, ale nie stanowiło priorytetu. Najważniejsze było znalezienie metanu, co umożliwiłoby dalszą podróż. Na razie żadna z grup zwiadowczych nie trafiła na złoża tego gazu. Zbadano jednak dopiero jedną trzecią księżyców.\nKażdy rekonesans trwał osiem godzin, potem wracali na „Hajmdala”, mieli zaledwie cztery godziny odpoczynku i ponownie lecieli na misję. Żołnierze z oddziałów rozpoznawczych niemal cały czas byli na nogach, co wynikało z poważnych braków kadrowych.\nPodczas bitwy o Epsilon Eridani i pojedynku rakietowego w systemie Alfa Pyxidis zginęło mnóstwo ludzi. Nie podano jeszcze oficjalnej liczby, ale mówiło się o ponad trzystu ofiarach. Leahy uświadomił sobie, że to blisko jedna trzecia załogi „Hajmdala”.\nNajwiększe straty ponieśli szturmowcy i zwiadowcy, którzy odparli abordaż jaszczurów, ale wśród poległych znajdowało się również wielu pilotów, załogi mostka, dział, a także mechaników, techników, medyków. Ginęli w ogniu pożarów, w wybuchach rakiet, umierali przeszywani laserami, wyrzucani w przestrzeń kosmiczną i rozrywani przez pociski wystrzeliwane z lacertańskich zalzarachów. Ale nikt nie poddał się bez walki. Załoga „Hajmdala” z powodzeniem przeszła chrzest bojowy.\nNa braki personalne miała również wpływ spora liczba rannych, przebywających w ambulatorium. Do niedawna znajdowała się wśród nich również Abigail Torres. Medycy nie pozwolili jej wrócić do oddziału, zalecając tydzień odpoczynku w obawie, że rana w boku może się otworzyć. To było jej zupełnie nie w smak. Leahy uśmiechnął się na wspomnienie awantury, jaką urządziła. Obrzuciła lekarzy wyzwiskami, ciskając w nich czym popadnie. Dopiero interwencja sierżanta Campbella i stanowczy rozkaz pozostania w ambulatorium nieco ją uspokoiły.\nGrzecznie przeleżała w łóżku trzy pierwsze misje Plutonu 7, ale tylko na tyle wystarczyło jej cierpliwości. Torres wróciła do służby i nawet naczelna lekarz „Hajmdala”, doktor Camira Dheran, nie potrafiła jej przekonać, że to zbyt wcześnie.\nŻaden z plutonów zwiadowczych nie posiadał pełnego składu. Niektóre zupełnie przestały istnieć, w części znaleźli się całkiem inni żołnierze, jak choćby w Jedynce, z której przeżył tylko Odyn. Na czas reorganizacji łatano dziury doraźnymi przydziałami. Nawet żołnierzami z oddziałów szturmowych.\nGdyby tydzień wcześniej ktoś powiedział, że szturmowcy będą razem ze zwiadowcami wyruszać na patrole, zostałby wyśmiany. Ale wydarzenia ostatnich dni wiele zmieniły. Żołnierze obu formacji walczyli ramię w ramię w bitwie o Epsilon Eridani, toczyli ciężkie boje na pokładach „Hajmdala”, bohatersko odbijali pomieszczenie za pomieszczeniem, umierali razem i razem zwyciężali. W ogniu walki wykuły się więzi potężniejsze niż uprzedzenia. Narodziły się przyjaźnie ponad podziałami. Narodziło się braterstwo broni.\nBraki kadrowe w oddziałach rozpoznawczych sprawiły, że decyzją generała Edwina Cunninghama do misji zwiadowczych skierowano szturmowców. Jednym z nich był Gabriel Ang, który otrzymał przydział do Siódemki.\nWcześniej należał do Plutonu H, ale ten został wybity prawie do nogi. Z całego oddziału bitwę przeżyli jedynie on i sierżant Shadracg Khaidu, który został dowódcą Plutonu A w miejsce zdegradowanego Czachy.\nAng nie miał żadnego problemu z zaakceptowaniem przydziału. Nawet się z tego powodu ucieszył. Stwierdził, że woli to niż sprzątanie bałaganu na okręcie. Szturmowcy, którzy nie latali na misje, pomagali ekipom porządkowym.\nGabriel Ang walczył już u boku Plutonu 7 podczas abordażu jaszczurów. Wspólnymi siłami odparli atak Lacertan na platformę dziobową i wówczas miał okazję ujrzeć odwagę zwiadowców. Widział szaleńczą szarżę Ezry i śmierć Cyrusa Tana. Zgodził się go zastąpić do czasu przydzielenia Siódemce nowego specjalisty od broni ciężkiej. On sam liczył na to, że gdy misje na księżycach Monarchy dobiegną końca, otrzyma przydział do Plutonu A. Jednak Ezra wiedział, że się tak nie stanie.\nDwa dni wcześniej Leahy spotkał sierżanta Khaidu, który próbował go zwerbować do swojego oddziału. Ezra ponownie odmówił, twierdząc, że jego miejsce jest w Siódemce. Spytał, dlaczego nie weźmie Gabriela Anga, skoro służyli w jednym plutonie. Khaidu odparł, że to dobry żołnierz, ale nieprzewidywalny i brakuje mu zimnej krwi.\nGabriel Ang niewątpliwie był nadpobudliwy. Nie znosił bezczynności, zawsze znajdował sobie jakieś zajęcie, wszystkich ponaglał i wszędzie mu się spieszyło. Ale najgorsze było to, że ciągle gadał. Gęba mu się nie zamykała. Pod tym względem bił na głowę nawet Tobiasa.\nLeahy podejrzewał, że przyczyną takiego zachowania Anga mogły być środki psychotropowe. Najnowszej generacji pancerze kompozytowe, noszone przez szturmowców, posiadały wbudowany hiperaktywator, pozwalający użytkownikom na odpowiednie wydzielanie adrenaliny i endorfin. To pomagało w walce, ale miało też swoje konsekwencje.\nBadania wykazały, że co prawda aplikowane związki chemiczne podwyższały sprawność bojową, tłumiły odczuwanie bólu, pozwalały pokonywać strach, ale również wzmagały agresję i powodowały późniejsze zmiany w psychice. Przynajmniej takie krążyły plotki, rozsiewane przez załogantów w białych uniformach służb medycznych. Ponoć dowództwo znało problem i w najbliższym czasie miało temu zaradzić. Na razie jednak pancerz pozostawał na wyposażeniu oddziałów szturmowych. Ezra miał tylko nadzieję, że Gabriel podczas misji nie zrobi niczego głupiego, co mogłoby zagrozić całemu oddziałowi.\nZmierzchało. Zachodząca gwiazda nadawała wydmom złoty, miękki kolor. Za niespełna godzinę zapadnie noc.\n− Do wozu, Leahy! – w słuchawkach rozległ się głos Setha Campbella. – Nic tu po nas.\n− Tak jest, panie sierżancie – odparł i już przymierzał się do zejścia, gdy nagle coś przykuło jego uwagę. Spostrzegł niewielkie czarne punkty przemieszczające się po oceanie piasku. Najpierw pomyślał, że ma mroczki przed oczami. Zamrugał. Punkciki nie zniknęły. Nadal tam były. Ezra wyregulował gogle. Nie mógł uwierzyć w to, co widzi.\nPrzez pustynię ciągnęła karawana.\nSYSTEM ZETA MONOCEROTIS OKRĘT FEDERACJI TERRAŃSKIEJ „HAJMDAL”\nEkipa remontowa pracowała na mostku nieprzerwanie od ponad czterdziestu godzin. Technicy instalowali nowe konsole, ekrany, projektory holograficzne. Naprawiali elektronikę, wymieniali wadliwe części, sprawdzali systemy komputerowe i dokonywali walidacji przyrządów pomiarowych. A i tak dopiero połowa usterek na mostku została naprawiona. Podobnie rzecz wyglądała na wszystkich pokładach okrętu.\nAdmirał Kashtaritu siedział w fotelu dowódcy, który znajdował się pośrodku pomieszczenia, a reszta stanowisk otaczała go półkolem. Gestem dłoni włączył główny hologram i wyszukał mapę systemu Zeta Monocerotis. Ukazał się trójwymiarowy obraz całego układu. Kashtaritu wiązał olbrzymie nadzieje z księżycami Monarchy. Liczył na to, że znajdą na nich niezbędne zasoby do dalszej podróży. Ale przede wszystkim potrzebowali czasu, żeby dokonać koniecznych napraw.\nAdmirał całą uwagę skupił na głównym hologramie. Sprawdził skalowanie, wyszukiwanie obiektów i kilka innych funkcji mapy. Wyglądało na to, że wszystko działa bez zarzutu. Zadowolony, Kashtaritu pokiwał głową i przeniósł spojrzenie na ekran wizualny. Ze względów bezpieczeństwa mostek „Hajmdala” znajdował się niemal w samym sercu okrętu, oddzielony od kosmicznej próżni tonami stali, i nie dało się bezpośrednio oglądać tego, co dzieje się na zewnątrz. Służył do tego system kamer zamontowany na kadłubie drednota i Kashtaritu przełączał się z jednej na drugą.\nMonterzy w kosmicznych skafandrach na niemal całej długości okrętu spawali poszycie kadłuba, pocięte velmeńskimi laserami. Admirał zdawał sobie sprawę, że to tylko działania doraźne. Pancerz wymagał solidnego remontu, który można było przeprowadzić jedynie w odpowiednim doku.\nW Galaktyce roiło się od systemów gwiezdnych posiadających własne stocznie. Zazwyczaj budowano je na orbitach niezamieszkanych planet bądź na zewnętrznych rubieżach układu. Zdarzało się, że funkcjonowały przy głównym porcie kosmicznym. Większość z nich specjalizowała się w remontach frachtowców, statków pasażerskich lub niewielkich jednostek wojskowych. Jednakże stocznie wojenne, w których można byłoby naprawić drednota, stanowiły rzadkość. Posiadały je największe galaktyczne imperia. A te z jakichś powodów na nich polowały.\nKashtaritu wiedział, że to nie koniec. W systemie Epsilon Eridani wrogowie nie zrealizowali głównego celu, jakim niewątpliwie było zniszczenie „Hajmdala”. Admirał nie miał złudzeń i wiedział, że będą ich ścigać i nie spoczną, dopóki nie doprowadzą do zagłady okrętu oraz całej jego załogi. Dlatego nie chciał ryzykować skoku do któregokolwiek z uczęszczanych układów gwiezdnych. Obawiał się, że od razu trafiliby w łapy Velmenów i Lacertan. A może nawet Khon-Ma?\nNie miał pojęcia, dlaczego zostali zaatakowani. Dlaczego rasom rządzącym Galaktyką tak bardzo przeszkadzało zjednoczenie ludzkości, że postanowiły zdusić inicjatywę w zarodku? Czym sprowokowali Lacertan, Velmenów i Khon-Ma? Przecież ludzie nie stanowili dla nich zagrożenia. Było ich zaledwie kilka tysięcy – tułaczy, którzy trzysta lat temu stracili macierzystą planetę i teraz pragnęli tylko znaleźć własne miejsce do życia. I jeszcze niedawno wydawało się, że marzenie może się ziścić.\nWładze Dominium Epsilon Eridani zobowiązały się oddać im jeden z globów w zamian za ochronę całego systemu. Bogate planety Togarian często najeżdżane były przez bardziej agresywne gatunki, a kupcy nie znali się na sztuce wojennej. Dlatego zatrudnili ludzi, wybudowali im najnowocześniejszy okręt i zgodzili się na postawione warunki. A potem ich zdradzili.\nNathaniel Kashtaritu zacisnął dłonie na poręczach fotela. Togarianie wiedzieli o ataku. Zdawali sobie sprawę, że celem są ludzie, i ich nie ostrzegli. Nie kiwnęli palcem, nie zrobili nic, żeby ich uratować. Tym samym admirał uważał kontrakt z Dominium Epsilon Eridani za nieważny i nie widział żadnych powodów, żeby tam wracać. Postanowił zatrzymać okręt dla Federacji Terrańskiej jako zadośćuczynienie za poniesione krzywdy.\n− Wyspałeś się? – zapytał Abram Peters, który właśnie pojawił się na mostku. Szpakowaty mężczyzna miał na sobie nowy mundur ze złotymi emblematami komandora na rękawach. Kashtaritu pomyślał, że swój uniform, zabrudzony i wytarty w bitwie, również powinien zmienić. Nie wymagały tego procedury, ale najwyżsi rangą oficerowie powinni należycie się prezentować. To podnosiło morale załogi.\n− Tak – odparł Kashtaritu. Kłamał. Ostatnio spał zdecydowanie za mało. Próbował zmuszać się do snu, ale przewracał się tylko z boku na bok. Rozmyślał o tym, co się stało, i rozważał, co należy dalej robić. Ciążyła na nim odpowiedzialność za okręt i całą załogę.\n− Kłamiesz – stwierdził komandor, zerkając na niego znad stanowiska taktycznego, które próbował doprowadzić do stanu używalności. Admirał uśmiechnął się blado w odpowiedzi. Petersa nie dało się oszukać. Przyjaciel zbyt dobrze go znał. Zresztą brak snu widać było na pobrużdżonej twarzy Kashtaritu, w mocno pochylonych ramionach i zmęczonych oczach. Sam wiedział doskonale, że potrzebuje odpoczynku.\n− Co ze stanowiskiem taktycznym? – spytał, zmieniając temat.\nAbram Peters pokręcił smutno głową.\n− Do dupy! – odparł i zaraz ściszył głos, nie chcąc, żeby obecni na mostku oficerowie słyszeli jego narzekania. – Zasilanie zostało przywrócone, konsola działa prawidłowo, system operacyjny jest zintegrowany z komputerem pokładowym, ale nadal nie działa program wspomagający procesy decyzyjne. A bez tego nic nie zrobimy.\n− To nieprawda – stwierdził Kashtaritu. – Podczas bitwy porucznik Chong nieźle sobie poradził.\n– Muszę przyznać, że opuszczenie osłon energetycznych i skierowanie całej mocy do dział bliskiego zasięgu było… hmm… niekonwencjonalne.\n− Dokonał szybkiej analizy, bazując na własnej wiedzy i instynkcie.\n− To było cholernie głupie.\n− Raczej ryzykowne.\n− Dokonał szybkiej analizy i podjął słuszną decyzję.\n− To prawda – przyznał wreszcie komandor. − Uratował nam tyłki.\n− Nie tylko on…\nAbram Peters zmrużył oczy.\n− Kogo masz na myśli?\n− Chorąży Gladys Gaumatę.\nKomandor poczerwieniał ze złości.\n− Ona o mało nie doprowadziła do naszej zagłady! Nie wiem, co cię podkusiło, żeby wtedy dać jej dostęp do wszystkich systemów okrętu. Przejęła kontrolę nad „Hajmdalem”. To mogło skończyć się tragedią.\n− Przywróciła funkcjonalność newralgicznych systemów bojowych.\n− Które ktoś wcześniej zablokował.\n− Myślisz, że to ona?\n− Sabotażu dokonał velmeński szpieg – rzekł Peters. − To nie ulega wątpliwości. Zrobił to ktoś posiadający cyberwszczepy. A wygląda na to, że Gaumata jest tym gównem naszpikowana!\n− To czemu nam pomogła?\n− Chciała zdobyć zaufanie i wkraść się w nasze łaski.\nTym razem komandor wzruszył ramionami.\n− Nie – odpowiedział za niego Kashtaritu. – To wszystko nie trzyma się kupy. Gdyby chciała nas zniszczyć, już dawno bylibyśmy martwi. Nie sądzę, że to ona.\n− Z werdyktem wstrzymaj się do zakończenia śledztwa – zastrzegł Peters. – Ale jeśli masz rację, to…\nKomandor zamilkł i zmarszczył czoło.\n− To co? – zapytał zaintrygowany admirał.\n− To dopiero mamy problem.\n− Co masz na myśli?\n− Jeśli Gladys Gaumata jest niewinna, to oznacza, że wśród załogi nadal ukrywa się velmeński szpieg.\nNathaniel zmarszczył brwi.\n− Dywersji można było dokonać w stoczni na Epsilon Eridani – powiedział.\n− Śledczy przejrzeli raporty – rzekł. – Po opuszczeniu doku wszystkie systemy działały bez żadnych usterek. Sabotażu dokonano tutaj, na okręcie. To musi być ktoś od nas. A jeśli nie Gaumata…\n− Zrobił to ktoś inny – dokończył admirał.\nWestchnął ciężko. Trudno było mu zaakceptować, że ktoś z załogi jest zdrajcą. Kashtaritu zdawał sobie sprawę, że w przeszłości ludzie mordowali się, toczyli wojny, a i obecnie stawali przeciw sobie w konfliktach toczonych przez obce rasy. Ale żeby człowiek z premedytacją pomagał w zagładzie własnego gatunku − to nie mieściło mu się w głowie. Tym bardziej że sabotażysta sam mógł zginąć.\n„A jeśli to była misja samobójcza?” – rozważał admirał. Może zdrajca już nie żyje? Zginął w wybuchu, podczas pożaru, przecięty laserem lub udusił się w rozhermetyzowanym pomieszczeniu? Przecież na „Hajmdalu” poległo ponad trzysta osób.\nAle Kashtaritu sam w to nie wierzył. Instynkt podpowiadał mu, że Peters ma rację i velmeński szpieg nadal znajduje się wśród załogi drednota. A instynkt jeszcze nigdy nie zawiódł admirała.\n− Kto prowadzi śledztwo? – zapytał komandora, który jako pierwszy oficer odpowiedzialny był za wdrożenie odpowiednich procedur.\n− Major Tabor Flint.\nNathaniel Kashtaritu skrzywił się.\n− Uważasz, że to dobry wybór?\n− Nie – odparł Peters. – Ale wielu oficerów żandarmerii poległo podczas bitwy. Obecnie Flint jest najwyższy stopniem.\nAdmirał zmarszczył brwi.\n− Powołany przez niego zespół dochodzeniowy już zaczął działać i teraz nie ma sensu tego zmieniać – tłumaczył Peters. Widocznie też miał obawy co do jakości śledztwa.\n− Rozumiem – rzekł Kashtaritu. – Nie mam zamiaru się wtrącać. Chcę tylko uczestniczyć w przesłuchaniu chorąży Gaumaty.\n− Oczywiście – rzekł z wyraźną ulgą komandor. – Dopilnuję tego.\nNathaniel Kashtaritu przeniósł wzrok ponownie na ekran wizualny, ale tym razem ustawił obraz nie na monterów i kadłub okrętu, ale na planetę, nad którą zawisł „Hajmdal”. Monarcha był gigantyczny, nawet jak na gazowego olbrzyma. Posiadał czarno-szkarłatną barwę, za którą odpowiadały związki chemiczne znajdujące się w atmosferze, takie jak lotny sód, potas i tlenek tytanu w stanie gazowym, pochłaniające niemal całe światło docierające z gwiazdy centralnej. Powierzchnia globu była jednak na tyle gorąca, że emitowała ciemnoczerwony poblask, wyglądający niczym rozżarzone kawałki węgla. Monarcha był jedyną planetą w układzie Zeta Monocerotis. Nie mieliby tu czego szukać, gdyby nie siedemdziesiąt osiem księżyców.\nAdmirał przeniósł wzrok z gazowego olbrzyma na migoczące gwiazdy, składające się na Drogę Mleczną. Niemal na samym jej skraju, w Ramieniu Perseusza, znajdował się układ gwiezdny, do którego zmierzali. Tam znajdą schronienie. Przynajmniej admirał głęboko w to wierzył.\nKomputerowe wyliczenia wskazywały, że system gwiezdny znajdował się obecnie pięćdziesiąt tysięcy lat świetlnych od nich, co oznaczało, że „Hajmdal” musiał przemierzyć jeszcze niemal połowę Galaktyki. Potrzebował co najmniej piętnastu skoków nadświetlnych, ale najpierw trzeba było znaleźć złoża metanu i wytworzyć paliwo. Inaczej okręt nigdzie nie poleci. Należało również dokonać niezbędnych napraw. Integralność kadłuba drastycznie się zmniejszyła, a to oznaczało, że podczas skoku naprężenia mogły rozerwać okręt na strzępy.\nKashtaritu gestem zamknął mapę na głównym hologramie i przywołał raporty z oceny stanu technicznego drednota. Większość dział pozostawała uszkodzona, trwały prace nad przywróceniem pełnej sprawności systemu kierowania ogniem, jeden z silników manewrowych nadal nie działał, a technicy odpowiedzialni za naprawę bezradnie rozkładali ręce, twierdząc, że potrzebują części zamiennych.\nAdmirał zdawał sobie sprawę, że „Hajmdal” jest zupełnie bezbronny i nie przetrwa kolejnej bitwy. Ta świadomość przerażała. Velmeni i Lacertanie na pewno nie próżnowali i przeczesywali najbliższe układy gwiezdne. Dysponowali technologią pozwalającą wyśledzić ich potencjalne miejsca skoków i prędzej czy później zjawią się w systemie Zeta Monocerotis. Dlatego należało się spieszyć.\n− Co z myśliwcami? – zapytał Kashtaritu Petersa. Zastępca dowódcy podniósł wzrok znad konsoli i skrzywił się w ponurym uśmiechu.\n− W tej chwili mamy czternaście sprawnych maszyn.\n− Tylko?! – zdumiał się admirał.\n− Mechanicy pracują bez przerwy – odparł komandor. – Zapewniają, że w ciągu dwudziestu czterech godzin do dyspozycji będą przynajmniej dwie eskadry.\n− To musi nam wystarczyć – westchnął ciężko admirał. – Trzeba zwiększyć tempo poszukiwań. Niech technicy przystosują myśliwce do misji zwiadowczych, a piloci szykują się do lotów na księżyce Monarchy.\n− Czy to rozsądne? – zaniepokoił się Peters. – Pozbawimy „Hajmdala” jedynej obrony na wypadek zagrożenia.\n− Kilka myśliwców nie zrobi różnicy – odparł Kashtaritu. – Nieprzyjaciel i tak ma nas jak na patelni. Musimy jak najszybciej zdobyć zasoby i ruszać dalej.\n− Powiesz mi wreszcie, dokąd lecimy? – spytał poirytowany komandor. − Jestem pierwszym oficerem, do cholery, powinienem wiedzieć takie rzeczy!\n− Niestety, przyjacielu, jeszcze nic ci nie mogę zdradzić.\nSYSTEM ZETA MONOCEROTIS BAGIENNY KSIĘŻYC MONARCHA 64\nNa ustach Valerii pojawił się uśmiech. Po raz ostatni uśmiechała się, gdy siedząc w kantynie pilotów, zgarniała wygraną pulę w Mintaka. Zaraz potem na okręcie ogłoszono czwarty stopień gotowości bojowej. Cały personel miał obowiązek natychmiast stawić się na służbę. Od razu zerwała się z miejsca, pobiegła do hangaru i nawet nie zdążyła schować wygranych drachm. Przepadły na zawsze. Dwie godziny później z kantyny pilotów zostały zgliszcza.\nJednak nie rozpaczała z powodu pieniędzy, opłakiwała za to pilotów, którzy zginęli podczas bitwy w systemie Epsilon Eridani. Nie mogła się z tym pogodzić. Według raportu śmierć poniosło ponad czterdziestu, a dziesięciu uznano za zaginionych. Wśród nich był Uriah Nelson.\nValeria mocno zacisnęła dłoń na przepustnicy i wściekle pchnęła dźwignię do przodu. Maszyna wykonała zwrot. Zbyt wolno. Kobieta zaklęła. Ciężkie myśliwce nigdy nie charakteryzowały się zbyt dużą szybkością i manewrowością, ale ten zachowywał się w locie niczym tłusty hipopotam z szóstej planety w systemie Alnaira. Obciążony przez techników sprzętem rozpoznawczym, zwiększył masę co najmniej o połowę.\nWydawało się, że żaden z ciężkich myśliwców nie przetrwał bitwy w systemie Epsilon Eridani, ale okazały się bardziej wytrzymałe, niż sądzono i na „Hajmdala” dotarło kilka uszkodzonych maszyn. Technicy hangarowi zrobili co mogli, żeby doprowadzić je do użytku. Efekt ich pracy był całkiem niezły.\nCzarna obniżyła pułap lotu tak, żeby jak najbardziej zbliżyć się do brązowej brei, która stanowiła powierzchnię księżyca. Bagna zajmowały niemal cały glob. Gdzieniegdzie tylko na torfiastych kożuchach rosły gęste trzciny i z brudnej wody wyłaniały się powykręcane konary. Brąz i zgniła zieleń zdominowały cały krajobraz. Nawet niebo przybrało podobną barwę, a zza pastelowych, żółtych chmur wyłaniał się posępny Monarcha.\nValerii nie podobało się tutaj. Chciała jak najszybciej odlecieć. Ale najpierw musiała wypełnić zadanie.\n− Tu Grom Cztery – przerwała ciszę w eterze. – Karo Osiem, zgłoś się.\nOdpowiedziały jej tylko trzaski. Zmarszczyła brwi. Nie po raz pierwszy na księżycach Monarchy zanikała łączność radiowa. W przestrzeni kosmicznej wszystko działało jak należy, a problemy zaczynały się po wejściu w atmosferę. Technicy nie umieli wytłumaczyć, czym to jest spowodowane.\n− Frank, jesteś tam?\nNadal tylko trzaski i szumy.\n− Co jest, do cholery?! – Valeria ze złością uderzyła w hełm tam, gdzie wbudowane były słuchawki, jakby dzięki temu miała zostać przywrócona łączność. Może właśnie uderzenie poskutkowało, a może był to zwykły przypadek, ale nagle odezwał się Frank Bennet:\n− Jestem, Czarna. Tuż za tobą. Osłaniam twój śliczny tyłeczek.\nObejrzała się i przez tylną szybę kokpitu ujrzała terrański myśliwiec przechwytujący. Na trójkątnych, szeroko rozpiętych skrzydłach tańczyły świetlne refleksy. Odetchnęła z ulgą.\n− Debil! – rzuciła krótko.\nW słuchawkach usłyszała rubaszny śmiech i to jeszcze bardziej ją rozzłościło. Odkąd zaczęli latać razem, Frank Bennet zaczął się do niej przystawiać. Jednak robił to w sposób chamski, zupełnie bez wyczucia, uważając, że zdobędzie ją niewybrednymi tekstami i dowcipami wprost z portowych knajp, które mogą co najwyżej podziałać na tamtejsze bywalczynie, ale nie na porucznik terrańskiej floty. Poza tym zupełnie nie był w jej typie. Valeria nie mogła zapomnieć o Nelsonie.\nIch związek był niezwykle burzliwy. Często się kłócili, awantury wybuchały niemal codziennie, ale równie szybko kończyły się dzikim, szalonym seksem. I nie zawsze w zaciszu kajuty. Pewnego razu kochali się w kokpicie jej myśliwca, w czasie tankowania maszyny. Innym razem w sali odpraw, tuż po skończonym spotkaniu. Niejednokrotnie robili to w hangarze, w windzie, pustym korytarzu rufowym, a raz nawet w luku torpedowym. Valeria uśmiechnęła się na wspomnienie płetwy rakiety wciskającej się jej w pośladek.\nZaraz jednak uśmiech zgasł, a w czarnych oczach pojawił się gniew. Mocno zacisnęła wargi, zmarszczyła brwi. Dobrze wiedziała, że Uriah to babiarz. Właśnie o to się najczęściej kłócili – o kobiety, które pojawiały się wokół niego. Przyciągał je niczym magnes i trudno było im się dziwić. Wysoki, jasnowłosy pilot z błękitnymi oczami, zawsze uśmiechnięty, tryskający humorem i prezentujący swobodny sposób bycia, potrafił oczarować każdą dziewczynę. A jemu to się podobało. Flirtował, bo to leżało w jego charakterze. I gdy w końcu się do tego przyzwyczaiła, pogodziła ze zdradami Nelsona, pojawiła się ona.\nAbigail Torres miała równie czarne włosy jak Valeria, ale nie krótkie i z równo przyciętą grzywką, ale długie, opadające na ramiona. Do tego dochodziła ciemna karnacja i bystre, miodowe oczy. Zwykła szeregowa z wojsk rozpoznawczych. Na początku Czarna uznała, że to kolejny skok w bok, krótkie zauroczenie ładną buzią i Nelson szybko się znudzi Torres. Niestety, stało się inaczej.\nPewnego dnia Uriah stwierdził, że musi z Valerią poważnie porozmawiać. To było miesiąc przed zakończeniem szkolenia i oddaniem „Hajmdala” do czynnej służby. Okręt stał w togariańskiej stoczni, dokonywano ostatnich poprawek i przez ten czas kwaterowali na Aquaris. Umówili się na spacer po plaży. Przyszła z walącym sercem. Dobrze wiedziała, co chciał jej powiedzieć.\nMówił długo. Nie patrzył jej w oczy. Spoglądał na ocean i pomarańczowe refleksy tańczące na falach zachodzącego słońca Epsilon Eridani. Przepraszał. Za wszystkie zdrady, za to, że traktował ją przedmiotowo, choć wiedział, że zaangażowała się w ten związek emocjonalnie. A potem zranił ją jeszcze bardziej. Zaczął opowiadać o Abigail, a gdy mówił, oczy mu błyszczały. Stwierdził, że to kobieta, o jakiej zawsze marzył, i jest to coś poważnego.\nPewnie spodziewał się, że Valeria będzie wściekła. Zacznie krzyczeć, wyzywać go, może nawet uderzy, bo czasami podczas kłótni tak się zdarzało. Ale ona pokiwała tylko głową, uśmiechnęła się blado i odeszła bez słowa. Wtedy nie czuła nic. Kompletnie nic.\nOd tamtego czasu ze sobą nie rozmawiali. Ona cierpiała w milczeniu, płakała do poduszki, w ten sposób gasząc swój gniew i żal. On błyszczał. Przy Abigail stał się jeszcze bardziej energiczny, uwodził pewnością siebie i zdawało się, że może przenosić góry. Ponoć nawet był wierny tej Torres.\nTorturą było dla Czarnej patrzeć na niego każdego dnia, widzieć jego szczęście i radość. Wypełniała ją wściekłość. Wściekłość i zazdrość. Nie radziła sobie z tym do tego stopnia, że rozważała prośbę o nowy przydział. Ponoć brakowało wyszkolonych pilotów do promów desantowych. Ale zaraz uświadamiała sobie, że myśliwce to jej pasja i nie chce latać na niczym innym. Patrzyła zatem i cierpiała. I zazdrościła Abigail Torres.\nA teraz straciły go obie.\n− Czarna? – usłyszała w słuchawkach głos Franka, który wyrwał ją z ponurych rozmyślań. Valeria uświadomiła sobie, że już dawno dotarli nad wyznaczony do badania obszar.\nMechanikom udało się doprowadzić do stanu używalności część maszyn i teraz dywizjon liczył czternaście sprawnych myśliwców. Siedem z nich stanowiły maszyny ciężkie i dalekiego zasięgu, które admirał Kashtaritu rozkazał przystosować do zadań zwiadowczych i wysłać na księżyce Monarchy. Technicy wymontowali z nich całe uzbrojenie, a zamiast tego zainstalowali moduły czujnikowe, różnego rodzaju przyrządy analityczne, aparaty, kamery elektrooptyczne oraz na podczerwień, sondy i stację przekaźnikową. Właśnie przez to jej myśliwiec poruszał się w atmosferze niczym mucha w smole.\nJako eskortę każdej tak wyposażonej jednostce przydzielono myśliwiec przechwytujący. Nie spodziewano się żadnego zagrożenia podczas misji, ale dowództwo wolało dmuchać na zimne. Każda para tworzyła oddzielną grupę zadaniową. Pech chciał, że Valerii trafił się Frank Bennet.\nBennet był najstarszym pilotem w dywizjonie. Miał powyżej czterdziestu standardowych lat, posiwiałe włosy na skroniach i zmarszczki w kącikach oczu. Zachowywał się jednak jak gówniarz. Unikał odpowiedzialności jak ognia, bywał leniwy i niezdyscyplinowany. Do tego był zadufany w sobie i uważał, że jest pępkiem świata. Pod tym względem przypominał Nelsona. Tylko że Nelson miał przynajmniej podstawy, żeby tak uważać.\n− Wykonaj pomiary i wynośmy się z tego śmierdzącego księżyca – rzekł. – Mam wrażenie, że czuję smród bagna nawet w kokpicie.\nTutaj musiała przyznać rację Frankowi. Krajobraz nie zachęcał do dłuższego przebywania na tym globie. Wcale jej nie dziwiło, że nie wysłano tu plutonu zwiadowców, tylko myśliwiec napakowany sprzętem rozpoznawczym.\n− Robi się – odparła.\nZwolniła, obniżyła pułap i uruchomiła wszystkie systemy pomiarowe. Z luku torpedowego wystrzeliły sondy, które miały pobrać próbki ziemi i powietrza. Z kadłuba myśliwca wychynęły czujniki i obiektywy kamer, celując w brejowatą powierzchnię. Pozostało czekać.\nRozparła się wygodnie w fotelu i skupiła na obserwowaniu horyzontu, gdzie brąz zlewał się ze zgniłą zielenią. Widok wprawił ją w ponury nastrój. Wróciły wspomnienia, te smutne i najbardziej bolesne.\nPonownie siedziała za sterami swojego starego myśliwca Grom Dziewięć, którego szczątki teraz dryfowały w systemie Epsilon Eridani. Podczas bitwy podeszli blisko do velmeńskiego krążownika flagowego i wpakowali w niego dziesiątki rakiet. Doskonale pamiętała uczucie euforii na widok wrogiego okrętu wstrząsanego eksplozjami atomowymi. A potem był już tylko strach.\nGdy pojawiły się lacertańskie pancerniki, Nelson zarządził odwrót. Terrańskie myśliwce odbiły od płaszczyzny ekliptyki i pognały przed siebie, byle dalej od ścigających je wiązek laserowych. Trafione maszyny eksplodowały, piloci ginęli, w eterze słychać było przekleństwa i krzyki. Serce Valerii waliło jak oszalałe. Poczuła ulgę dopiero, gdy oddalili się poza zasięg skutecznego namierzania dział laserowych nieprzyjaciela. Nie na długo.\nVelmeńskie myśliwce pojawiły się znikąd. Dysponowały jakąś nieznaną techniką kamuflażu. Musiały pozostawać w ukryciu, czekając na nich. Czarna do teraz zastanawiała się, skąd Velmeni wiedzieli, gdzie zastawić pułapkę. W jaki sposób odgadli, że terrańskie myśliwce uciekną właśnie w ten rejon systemu Epsilon Eridani? Przecież Nelson podjął decyzję pod wpływem impulsu. Czy mógł to być zwykły przypadek? A może velmeńskie komputery taktyczne przeprowadziły symulację i wybrały najbardziej prawdopodobny scenariusz? Na te pytania Valeria nie potrafiła odpowiedzieć.\nA potem rozpoczęła się bitwa myśliwska.\nPiloci eskadr „Pik” i „Karo”, dysponujący myśliwcami przechwytującymi, podjęli walkę, pomimo że wrogich maszyn było trzykrotnie więcej. Widziała przez szybę kokpitu szalone manewry, beczki, koła i elipsy. Autonomiczne myśliwce Velmenów na początku nie mogły sobie poradzić z kreatywnością ludzkich pilotów, ale uczyły się na błędach, analizowały dane i wreszcie zaczęły zyskiwać przewagę.\nValeria wiedziała, że jej maszyna nie ma żadnych szans z szybszymi i zwrotniejszymi myśliwcami wroga. Gdyby dysponowała myśliwcem przechwytującym, mogłaby powalczyć, a tak wykonała zwrot i pognała ile mocy w silnikach w stronę wewnętrznego pasa asteroid. Jednakże do niego nie dotarła.\nNajpierw ujrzała oślepiający błysk, gdy wiązka laserowa musnęła kokpit. Następny strzał uszkodził silniki. Próbowała jeszcze ustabilizować lot, ale było za późno. Nic już nie mogła zrobić. Dryfowała w przestrzeni kosmicznej.\nNie liczyła na ratunek. Wiedziała, że w takiej sytuacji to niemożliwe. „Hajmdal” toczył bitwę i nikt na pokładzie nie myślał teraz o wysyłaniu ekip poszukiwawczych. Pogodziła się ze śmiercią. Ale ona nie nadeszła.\nValeria trafiła na lacertański pancernik jako jeniec wojenny i wraz z czwórką innych pilotów została zamknięta w więzieniu, z którego zdołali uciec. Czarna poczuła, jak łza spływa jej po policzku. Nie byłoby jej tutaj, gdyby nie Uriah. Poświęcił się dla nich. Dla niej i trójki pozostałych pilotów. Uratował ich, zamykając w śluzie i dając im czas na założenie skafandrów próżniowych. Mocując plecak odrzutowy, widziała przez szybę, jak Nelson walczy z jaszczurami. Pierwszego napastnika potraktował lancą elektryczną i ten padł rażony prądem. Drugiego kopnął tak mocno, że bydlak wylądował na ścianie. Ale potem spadli na niego. Przygwoździli do podłogi. Masakrowali. Wówczas zrozumiała, jak bardzo go kocha.\nPrzypadła do szyby, krzyczała, błagała, żeby go zostawili. Jaszczury zauważyły ją i ruszyły w kierunku drzwi. Wówczas Bennet odciągnął ją, szybko nałożył hełm i wypchnął przez śluzę. Nie widziała śmierci Nelsona. Serce podpowiadało jej, że ciągle żyje, ale rozsądek zupełnie coś odwrotnego.\n− Halo, pobudka – usłyszała głos Franka. – Śpisz tam czy co?\nOdetchnęła głęboko, zanim odpowiedziała.\n− Zbieramy się?\nSpojrzała na przyrządy.\n− Już. Tylko muszę jeszcze…\nZauważyła nagły błysk w oddali.\n− Widziałeś to? – spytała.\n− Na mojej jedenastej – rzekła. – Jakieś światło. Teraz zniknęło.\n− Zdawało ci się. Ja nic nie widziałem.\nWzruszyła ramionami. Może faktycznie miała omamy? Była przemęczona. Spojrzała na przyrządy i nagle krzyknęła radośnie.\n− Co się stało? – zaniepokoił się Bennet.\n− Detektor wykrył olbrzymie złoża hydratu metanu.\n− Ha! – ucieszył się Frank. – Dobra robota, maleńka.\n− Zamknij się – ofuknęła go, ale tym razem bez złości. Za bardzo się cieszyła z odkrycia. – Wracajmy na okręt.\n− Świetna myśl.\nPodniosła maszynę w górę i przyspieszyła. Nagle poczuła, że jest obserwowana. Rozejrzała się, ale otaczały ją tylko upiornie żółte chmury.\nZapadła noc. Na niebie zaroiło się od gwiazd. Mieniły się najróżniejszymi barwami i odcieniami. Od czasu do czasu niebo przecinał meteor, rozjaśniając głęboki mrok pustyni. Wówczas z oceanu piasku wyłaniały się budzące grozę, powykręcane kształty. Wyciągały szponiaste dłonie, jakby chciały dopaść ofiarę i rozerwać ją na strzępy. Ale były to jedynie wyschnięte drzewa, otaczające niewielkie obozowisko.\nEzra Leahy siedział przy ognisku i przyglądał się dziwnym istotom, które spotkali na tym pustynnym księżycu. Nie powinno ich tu być. Według wszystkich gwiezdnych katalogów księżyce Monarchy były niezamieszkałymi światami. Co prawda nikt ich jeszcze dogłębnie nie zbadał, ale wszystkie wyprawy potwierdzały, że w systemie Zeta Monocerotis nie ma inteligentnego życia. Siedzący z nimi przy ognisku autochtoni byli tego zaprzeczeniem.\nOkreślali siebie mianem Tamasków, co mogło oznaczać zarówno cały gatunek czy rasę, jak i nazwę plemienia. Posiadali skórę barwy pustynnego piasku, jajowate czaszki z głęboko osadzonymi oczami, w całości pokrytymi błękitem, tak że nie sposób było wyróżnić źrenic. Byli bardzo wysocy. Ezra ocenił, że osobnicy rodzaju męskiego mierzyli ponad dwa metry. Kobiety były tylko nieco niższe. Wszyscy szczupli i kościści, o rękach karykaturalnie wydłużonych, wydawali się niezdarni. Ale instynkt podpowiadał młodzieńcowi, że to tylko pozory.\nPodobnie uważał sierżant Campbell, który nie spuszczał wzroku z wojowników przycupniętych nieco na uboczu. Odziani w pancerze lamelkowe, wykonane z rogów mastodontów, spoglądali na ludzi podejrzliwie, gotowi natychmiast skoczyć i zakłuć ich drewnianymi dzidami o żelaznych grotach. Na wszelki wypadek zwiadowcy trzymali broń w pogotowiu.\n− Poszukujemy wody i żywności – Gabriel Ang mówił głośno i powoli, niemal przytykając usta do przenośnego translatora trzymanego w dłoni. – Możecie nam pomóc?\nUrządzenie milczało. Język, jakim posługiwali się tubylcy, był kompletnie nieznany, niepodobny do żadnego z dialektów używanych w Galaktyce. Leahy wcale się temu nie dziwił. Lud zamieszkujący Monarchę 23 wiódł życie koczownicze i znajdował się na początku cywilizacyjnego rozwoju. Dlatego, jak do tej pory, udało się ustalić jedynie jego przybliżoną nazwę. Wskazując na siebie, wymawiali coś, co brzmiało jak „Tamask”. Ezra wątpił, żeby na księżycu znajdowały się jakieś miasta, monumentalne budowle i architektoniczne dzieła sztuki. A to oznaczało, że sporo jeszcze piasku przesypie się na pustyni, zanim Tamaskowie wystrzelą rakiety w kosmos i spotkają przedstawicieli obcych gatunków. No, chyba że ci wcześniej zawitają do nich. Tak jak zwiadowcy z Siódemki.\nAutochton słuchający Anga siedział w milczeniu ze skrzyżowanymi nogami. W szarej przepasce biodrowej, przewiązanej skórzanym paskiem, wyróżniał się spośród pozostałych tubylców większą liczbą kościanych naszyjników i bransolet zdobiących przeguby. Zwiadowcy uznali, że jest kimś w rodzaju szamana lub władcy. W każdym razie na pewno przewodził plemieniu.\nSzczep liczył blisko pięćdziesięcioro Tamasków. Większość stanowiły kobiety, ubrane w różnokolorowe, szerokie suknie z cienkiej tkaniny, z chustami przewieszonymi przez ramię. Ta wielobarwność strojów cechowała również dzieci, które biegały wokół namiotów. Na początku przyglądały się przybyszom z wielkim zainteresowaniem, ale potem zaciekawienie ustąpiło miejsca znudzeniu i zajęły się zabawą.\nDo spotkania doszło wieczorem, gdy gwiazda systemu chyliła się ku zachodowi, kwadrans po tym, jak Ezra zaobserwował karawanę. Podjechali najbliżej jak się dało, ale tak, żeby nie wywołać paniki wśród tubylców. Zaparkowali pojazd, wyszli na zewnątrz i czekali na miejscowych w cieniu transportera.\nNajpierw ujrzeli olbrzymiego mastodonta. Wyłonił się zza wydm, idąc wolno i majestatycznie. Miał co najmniej osiem metrów w kłębie, długą trąbę i śnieżnobiałe kły kontrastujące z szarą skórą. Na grzbiecie zwierzęcia dostrzegli przymocowaną pasami, zadaszoną howdę, w której mieściło się sześciu wojowników uzbrojonych w długie włócznie. Za pierwszym mastodontem wyłoniło się osiem kolejnych, równie okazałych. Oprócz wojowników niosły na grzbietach pozostałych członków plemienia, ekwipunek i namioty.\nNie ulegało wątpliwości, że to plemię nomadów. Koczownicy nigdzie nie osiedlali się na stałe, wędrowali z miejsca na miejsce w poszukiwaniu wody, żywności albo pastwisk. Na rodzinnej planecie Ezry pustynię przemierzało wiele takich grup.\nMastodonty zatrzymały się, wojownicy sprawnie zeszli z ich grzbietów i stanęli w postawie bojowej. Groty włóczni wycelowali w zwiadowców. Żołnierze ściągnęli z ramion karabiny. Siedzący na dachu transportera Gabriel Ang natychmiast wskoczył do obrotowej wieżyczki i odbezpieczył karabin szturmowy z wmontowanym granatnikiem i miotaczem ognia.\nWszyscy byli nieźle przestraszeni. Tubylcy widokiem obcych istot, a zwiadowcy wyglądem autochtonów, którzy znacznie górowali nad nimi wzrostem. Na szczęście sytuację uratowała Abigail. Odłożyła karabin i poleciła zrobić to samo pozostałym żołnierzom. Uniosła dłonie w geście uchodzącym za pokojowy na większości zamieszkałych światów. Zadziałało. Na wyraźny rozkaz wodza Tamaskowie również opuścili włócznie.\nAutochtoni okazali się niezwykle przyjaźni i nawet zaprosili niecodziennych gości na wieczerzę. Tylko wojownicy spoglądali nieufnie. Ezra wcale nie miał im tego za złe. Dobrze ich rozumiał. Mieli za zadanie zapewnić bezpieczeństwo plemieniu, a obcy przybysze, którzy pojawili się nie wiadomo skąd, na pewno nie wzbudzali ich zaufania.\n− Przybyliśmy z gwiazd – tłumaczył Gabriel Ang, unosząc palec i wskazując niebo.\nTeraz wódz zareagował. Powtórzył gest i pokiwał głową. Uśmiechnął się, ukazując szereg małych, ostrych zębów.\n− Zrozumiał – rzekł z ulgą szturmowiec, drapiąc się po zarośniętym policzku. – Wreszcie coś do niego dotarło!\nAbigail parsknęła śmiechem, z pobłażaniem spoglądając na Gabriela i jego próby porozumienia się z tubylcami. Zaoferowała pomoc, nawet zaproponowała, że to ona będzie z nimi rozmawiać, ale Ang uparł się, twierdząc, że świetnie sobie z tym poradzi. Uważał się za mistrza dyplomacji.\n− Spytał go lepiej, kiedy będzie kolacja – Torres pozwoliła sobie na szyderczy komentarz. – Zaczyna mi burczeć w brzuchu… Albo nie! Zapytaj, czy mieli już do czynienia z przybyszami z kosmosu.\n− Sama go zapytaj – burknął Ang z wyrzutem.\n− Przecież tobie tak dobrze idzie.\n− Odwal się, Torres – prychnął i ponownie zwrócił się do wodza. – Spotkaliście już istoty z gwiazd?\nGabriel Ang wykonał gest dłonią symulujący lądowanie statku kosmicznego. Tubylec przypatrywał mu się uważnie, ale w błękitnych oczach odbijały się tylko płomienie ogniska i kompletne niezrozumienie.


Wydawać się może jakimś paradoksem fakt, iż w ostatnich latach obserwuje się stały exodus chrześcijan z Iraku (obliczany już na dziesiątki tysięcy). Z Iraku – który po usunięciu dyktatury Saddama Husajna ma być krajem demokratycznym, gwarantującym prawa także dla mniejszości wyznaniowych. Jednak miejscowi chrześcijanie nie czują się bezpieczni w „nowym Iraku”, czemu dają wyraz, „głosując nogami”.\nFlaga Iraku z napisem Allah akbar (Allah jest wielki)\nKolejnym bowiem paradoksem jest to, że w porównaniu z czasami obalonego Husajna bezpieczeństwo chrześcijan w Iraku radykalnie się zmniejszyło. Właściwie od zakończenia II wojny w Zatoce (marzec 2003 roku) iraccy chrześcijanie stali się obiektem seryjnych ataków rosnących w siłę fundamentalistów islamskich (czy to szyickich, czy sunnickich), odwołujących się do terroryzmu. Dla islamistów iraccy chrześcijanie to forpoczta znienawidzonego Zachodu, to agenci „krzyżowców” (takim mianem islamiści określają armię amerykańską i jej sojuszników stacjonujących w Iraku, w tym Polaków).\nTaka właśnie motywacja stała za atakami bombowymi islamistów na kościoły chrześcijańskie w Bagdadzie (zaatakowano cztery świątynie) i Mosulu (zaatakowano jeden kościół) w dniu 1 sierpnia 2004 roku. Samochody-pułapki zabiły w sumie 12 chrześcijan (rannych było ponad 50). We wrześniu 2004 r. w Bagdadzie został zaatakowany kolejny kościół. 16 października 2004 r. kolejne samochody-pułapki wybuchły przed pięcioma bagdadzkimi kościołami. Tylko po tej fali sierpniowo-październikowych zamachów na chrześcijańskie kościoły z Iraku wyemigrowało ok. 40 tysięcy chrześcijan. To bardzo duży ubytek, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że w kraju tym chrześcijan jest ok. 650 tysięcy.\nPoza podkładaniem bomb atakuje się wyznawców Chrystusa także w inny sposób. Na porządku dziennym są porwania chrześcijan, z reguły dla okupu. Przeciętnie wysokość sumy żądanej przez porywaczy wynosi 100 tysięcy dolarów. Gdy rodzina nie jest w stanie zebrać pieniędzy, islamscy bandyci z zimną krwią mordują zakładnika. Taki los spotkał w grudniu 2004 r. 29-letniego chrześcijanina Laitha Antara Khanno, którego pozbawione głowy ciało znaleziono w Mosulu dwa tygodnie po jego uprowadzeniu.\nNiekiedy chrześcijanie są porywani i zabijani bez jakiegokolwiek pretekstu. Wystarczy, że należą do elity (intelektualnej, majątkowej) swojej społeczności. Także w grudniu 2004 r., podczas dokonywania obchodu oddziałów swojej kliniki w Ramadi, został zamordowany wybitny chirurg (chrześcijanin obrządku asyryjskiego), prof. Raad Augustine Qoryaqos. Parę dni potem islamiści uprowadzili i zamordowali (nie żądając okupu) w Bagdadzie dwóch chrześcijan-biznesmenów: Fawziego Luqa i Haithama Saka.\nTym bardziej że w wielu miejscach Iraku zarówno szyickie, jak i sunnickie grupy fundamentalistyczne domagają się od wyznawców Chrystusa podporządkowania się wymogom szariatu (prawa koranicznego), na przykład w sprawie zakrywania twarzy przez kobiety. Nie brakowało przypadków, że islamiści wylewali żrący kwas na twarze chrześcijanek, które nie respektowały rozporządzeń islamskich watażków. Z kolei na północy Iraku, gdzie praktycznie od 1990 r. (od czasu I wojny w Zatoce) – dzięki amerykańskiemu protektoratowi – funkcjonuje autonomiczny wobec Bagdadu region kurdyjski, miejscowe władze celowo nie kierują funduszy z międzynarodowej pomocy humanitarnej do rejonów w większości zamieszkałych przez chaldejskich czy asyryjskich chrześcijan. Do rzadkości nie należą też wypadki konfiskowania przez Kurdów – do niedawna tak okrutnie prześladowanych przez reżim Saddama Husajna – chrześcijańskich gospodarstw i ziemi. Nie pierwszy to przypadek, gdy obserwujemy w świecie islamskim zadziwiającą zamianę ról – z ofiary w prześladowcę (por. omówiony na tych łamach przypadek Autonomii Palestyńskiej).\n„Nieznani sprawcy” w Iranie\nWspomnianą rewolucję islamską przeprowadzono pod sztandarowymi hasłami walki ze skorumpowanymi rządami szacha Rezy Pahlawiego oraz rozprawy z „Wielkim Szatanem” – USA. Mniej zwraca się uwagę na fakt, że przewrót Chomeiniego miał również swoje zdecydowanie antychrześcijańskie oblicze. Mianowicie krótko po objęciu przez siebie władzy, 10 sierpnia 1979 r., Chomeini dał miesiąc wszystkim chrześcijańskim duchownym na opuszczenie Iranu. Rok później zaś (w czerwcu 1980 r.) wszystkie szkoły katolickie w Iranie zostały zamknięte przez szyicki rząd (zostały one oficjalnie zakwalifikowane jako „szkoły obce”).\nChociaż pod koniec lat 80. ubiegłego stulecia (kiedy to Iran był wyczerpany długotrwałą wojną z Irakiem) doszło do ocieplenia stosunków na linii Teheran – Watykan i mimo tego, że w Teheranie rezyduje papieski nuncjusz, katolicy w Iranie ciągle mają olbrzymie trudności w nieskrępowanym praktykowaniu swojej religii. W myśl szariatu śmiercią karana jest apostolska działalność chrześcijan. Podobna kara grozi każdemu Irańczykowi, który porzucił islam i nawrócił się na chrześcijaństwo.\nZa „zbrodnię” przyjęcia chrztu (co miało miejsce 25 lat wcześniej) w grudniu 1990 r. śmierć poniósł pastor Hussein Soodmand z Mashhadu (powieszony w więzieniu). Pozostawił ociemniałą żonę i czworo dzieci. W 1993 r. do więzienia pod zarzutem apostazji trafił również pastor Mehdi Dibaj, pracujący w protestanckiej wspólnocie Zgromadzenie Boga w Sari. Urodził się on w muzułmańskiej rodzinie, jednak w roku 1948 przyjął chrześcijaństwo. Za ten właśnie fakt, zaistniały przed 45 laty (jednak „zbrodnia apostazji” w świetle prawa koranicznego nie ulega przedawnieniu), islamski sąd w mieście Sari skazał go 21 grudnia 1993 r. na karę śmierci.\nKilkanaście dni wcześniej (3 XII 1993) Mehdi Dibaj w swoim ostatnim słowie (utrwalonym na piśmie) nie tyle się usprawiedliwiał, ile dawał świadectwo. Napisał m.in.: „Zostałem oskarżony o »apostazję«! Niewidzialny Bóg, który zna nasze serca, dał nam, chrześcijanom, zapewnienie, że nie jesteśmy apostatami, którzy zginą, ale jesteśmy wierzącymi, którzy mieć będą życie wieczne. W prawie islamskim apostatą jest ten, który nie wierzy w Boga, proroków lub zmartwychwstanie. My, chrześcijanie, wierzymy w to wszystko! (…) Ludzie powiadają: »Jesteś muzułmaninem od urodzenia«. Bóg mówi: »Od początku jesteś chrześcijaninem«. Oznajmia, że On wybrał nas tysiące lat wcześniej, przed stworzeniem świata, tak byśmy dzięki ofierze Jezusa Chrystusa mogli się stać Jego własnością. Chrześcijanin to ten, który należy do Jezusa Chrystusa. (…) Mówią do mnie »Wróć! [do islamu]«. Ale do kogóż miałbym wrócić z ramion mojego Boga? Czy czymś dobrym jest słuchać ludzi, zamiast słuchać słowa Bożego? Od 45 lat idę wraz z Bogiem cudów, a Jego dobroć dla mnie jest jak cień. Dużo zawdzięczam Jego ojcowskiej miłości i zatroskaniu. (…) Sprzeciwiają się temu, że ewangelizuję. Ale gdy widać, że ślepiec może wpaść do studni, wtedy milczenie jest grzechem. Naszym religijnym obowiązkiem jest – jak długo drzwi Bożej łaski są otwarte – przekonywać wszystkich zło czyniących, by zawrócili z grzesznej drogi i znaleźli schronienie u Niego. By być zbawionym od gniewu Boga Sprawiedliwego i od przerażającej kary”.\nNa skutek międzynarodowych protestów (płynących również z Watykanu) Mehdi Dibaj został zwolniony 16 stycznia 1994 r. Jednak w czerwcu tego samego roku został uprowadzony i zamordowany przez „nieznanych sprawców”; jego ciało, odnalezione kilka tygodni później, nosiło ślady tortur.\nW kampanię na rzecz uwolnienia pastora Dibaja mocno zaangażowany był inny pastor, stojący na czele wspólnoty Zgromadzenie Boga Haik Hovsepian Mehr. Jego z kolei ciało znaleziono 20 stycznia 1994 r. w Teheranie. 29 czerwca 1994 r. zaś po raz ostatni widziano pastora Tateosa Michaeliana z armeńskiej wspólnoty ewangelickiej (prezbiteriańskiej). Po paru dniach także jego ciało, ze śladami po pistoletowych kulach, zostało odnalezione w Teheranie. W roku 1996 został zamordowany w Sari 35-letni pastor Mohammed Bajher Yusefi. Ewidentnie „nieznani sprawcy” wykonali na nim wyrok za „zbrodnię apostazji”, skoro ofiara 11 lat przed swoją śmiercią przyjęła chrześcijaństwo.\nźródło: Miłujcie się nr 6-2006.\nLicząca około 180 000 osób mniejszość asyryjska w Stanach Zjednoczonych uważa, że w trakcie przeprowadzonych „wolnych wyborów” w Iraku została celowo dyskryminowana zarówno w samym Iraku jak i w USA.\nWedług przedstawicieli Asyryjczyków zamieszkałych w USA, choć jest ich tutaj ponad 200 000 – w większości uciekli z Iraku przed Saddamem Husajnem oraz islamskimi fundamentalistami – to na listach wyborców zarejestrowano ich nieco ponad 26 000. Departament Stanu lokalizując punkty głosowań kierował się danymi zgrupowań „Irakijczyków” oraz „Kurdów” co faworyzowało muzułmanów, zaś ignorował „Asyryjczyków” czy „Chaldejczyków”, nie wiedząc (?), że są to chrześcijanie z Iraku. Dobrym przykładem był brak miejsca głosowania w San Diego w Kalifornii, gdzie mieszka ponad 50 000 Asyryjczyków, podczas gdy 3000 Kurdów w Nashville otrzymało swój punkt wyborczy.\nZdaniem Asyryjczyków, jeszcze gorzej wyglądała sytuacja w samym Iraku, z którego tylko po amerykańskiej inwazji zdążyło uciec ich ponad 50 000. Na północy kraju, gdzie są ich największe skupiska, są systematycznie wyrzucani ze swojej ziemii przez Kurdów, którzy dokonują tam czystek etnicznych. W dniu wyborów, Kurdowie zablokowali dostarczenie kart wyborczych do wielu chrześcijańskich wiosek, uniemożliwiając odbycie tam głosowania. Niechęć Kurdów do Asyryjczyków sięga początku XX wieku, gdy wzięli oni aktywny udział w ludobójstwie Ormian, Asyryjczyków i Greków w ówczesnym imperium tureckim. Zginęło wtedy ponad milion Ormian oraz kilkaset tysięcy Asyryjczyków.\nPosted in Aktualności, ASYRYJCZYCY NA WYGNANIU, ASYRYJCZYCY W OJCZYŹNIE, Historia Asyryjczyków, Irak, Iran, USATagged Asyria, Asyro-Chaldejczycy, Asyryjczycy, Asyryjczyk, asyryjski, Bliski Wschód, Chaldejczycy, chrześcijanie, chrześcijański, chrześcijaństwo, holokaust Asyryjczyków, iracki, Irak, Iran, ISIS, islam, islamizacja, język aramejski, Kalifat, Kościół, Kurdowie, Kurdystan, muzułmanie, Państwo Islamskie, prawosławie, syriacki, uchodźcy


Eksperci przewidują, jak wyglądałaby dzisiaj wojna w kosmosie | zmianynaziemi.pl\nautor: admin ( 2020-10-22 18:33 )\nEksperci postanowili przewidzieć, jak mogą wyglądać gwiezdne wojny - czyli prawdziwe bitwy toczone poza atmosferą Ziemi. Według raportu opublikowanego przez Aerospace Corporation, walki kosmiczne, teraz lub w najbliższej przyszłości, w ogóle nie będą przypominały tych prezentowa Gwiezdnych Wojen. Najprawdopodobniej będą wymagały wolniejszych i bardziej przemyślanych ruchów.\nW przeciwieństwie do wojny na planecie, która zwykle koncentruje się na zdominowaniu określonego miejsca, kolizje w kosmosie nie będą polegały na podboju „terytorium”. Obecne satelity wojskowe nie stoją w miejscu. Dlatego, jak mówi raport, kontrola nad kosmosem niekoniecznie oznacza fizyczny podbój jego sektorów. Kontrola nad sektorem kosmicznym polega na niszczeniu lub eliminowaniu możliwości satelitów wroga.\nKosmiczne operacje wojskowe muszą być planowane z wyprzedzeniem i dokładnie rozłożone w czasie, ponieważ satelity nie mogą zmieniać trajektorii i szybko manewrować jak myśliwce. Umieszczenie broni w kosmosie w celu ochrony satelitów, a także wyposażenie satelitów w broń kinetyczną, jest mało prawdopodobne w najbliższej przyszłości. Zdaniem autorów raportu bardziej prawdopodobnym scenariuszem są celowe zderzenia dwóch satelitów. Ale nawet takie kolizje będą uważnie obserwowane przez wojsko. Poza tym satelity zniszczone na orbicie mogą tworzyć niebezpieczne śmieci kosmiczne.\nPrzyszłe konflikty zbrojne w kosmosie mogą się opierać na zestrzeliwaniu satelitów za pomocą specjalnych rakiet. Chińczycy mają na przykłąd rakietę Dongneng-2, która może być używana jako broń przeciwko satelitom wojskowym i innego rodzaju instalacjom militarnym w kosmosie. Przeprowadzono już test, który wyniósł tą rakietę na wysokość około 10 tysięcy kilometrów. Test zaawansowanej broni, która może zestrzeliwać cele w kosmosie, określanej jako Arrow-3, przeprowadził też Izrael. Dzięki tej technologii, państwo to może niszczyć nie tylko rakiety balistyczne dalekiego zasięgu ale także satelity na orbicie okołoziemskiej.\nW zeszłym roku satelitę zestrzeliły też Indie, potwierdzając tym samym zdolność do przeprowadzenia takiej operacji. Chmura śmieci kosmicznych powstałych po tej demonstracji siły w pewnym momencie zagroziła nawet Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Również Francja ogłosiła niedawno powołanie sił kosmicznych, jednocześnie wskazując, że satelity na orbicie okołoziemskiej w każdej chwili mogą zostać zaatakowane – oślepione lub zniszczone – przez inne państwo. Dlatego francuski rząd zamierza wyposażyć swoje satelity w broń, która pozwoli odpowiadać na każdą agresję wroga w przestrzeni kosmicznej.\nMilitaryzacja kosmosu jest już nieunikniona i prawdopodobnie odbywa się od jakiegoś czasu. Znaczenie kosmosu, a zwłaszcza niskiej orbity okołoziemskiej, jest obecnie kluczowe w planowaniu działań wojennych dlatego naturalne wydaje się, że teatr działań militarnych w następnym wielkim konflikcie zbrojnym na Ziemi, z pewnością sięgnie również przestrzeni kosmicznej.\nTak sobie myślę, że ludzkość\nautor: 3plabc (anonim) ( 2020-10-23 14:15 )\nTak sobie myślę, że ludzkość jest naprawdę głupia! Przy taki marnotrawstwie środków z jednej strony na programy kosmiczne i nierównościach społecznych uwypuklających się przez głód, bezrobocie, brak dostępu do edukacji etc. z drugie strony nasza cywilizacja zapracowała sobie tylko na zagładę! Ludzkość ma taki arsenał broni jądrowej, że na zdrowy rozum, aż kusi... globalna wojna nuklearna była by dobra... albo całkowita zagłada cywilizacji ludzkie, albo powrót do jaskiń i odbudowa ludzkości po bolesnej lekcji pokory! Jestem gotów się założyć, iż pomimo spełniającej się Apokalipsy pełnoskalowa wojna jądrowa nigdy nie wybuchnie... może raz, czy drugi w pojedynczych wypadkach ktoś się pokusi o użycie broni jądrowej, ale na globalną wojnę nie ma co liczyć... za szybko by poszło i za mało by bolało.... hehehe.\nKto oplaca tych ekspertow\nautor: Akczterdziescisiedem (anonim) ( 2020-10-22 23:30 )\nKto oplaca tych ekspertow pisane przez male e z powodow oczywistych?\nZamiast badac jak odkrywac wszechswiat to juz rozmyslaja jak wytoczyc tam wojne...\nI dokad do zmierza?


Długowieczność wkładów i koron - astratechdental.pl\nDługowieczność wkładów i koron\nDługowieczność wkładów onlay i koron\nKorony i wkłady onlay są uzupełnieniami stosowanymi w leczeniu pojedynczego zęba. Wykonuje się je w przypadku rozległych obszarów próchnicy, których nie można odbudować za pomocą wypełnienia lub wkładu koronowo-korzeniowego. Istotna różnica między nimi polega na tym, że podczas gdy wkład onlay obejmuje cały wierzchołek zęba, wkład inlay wypełnia tylko część wierzchołka.\nKorony pokrywają całkowicie powierzchnię gryzącą zęba, łącznie ze strukturą zęba powyżej linii dziąseł.\nW przeciwieństwie do koron, wkłady onlay są w miarę możliwości uzupełnieniami o mniejszym znaczeniu, ponieważ w celu ich założenia należy wyskrobać mniejszą ilość struktury zęba. Nakłady onlay są nieco tańsze niż korony.\nWiększość pacjentów decyduje się na wykonanie nakładów, jeśli ma taką możliwość. Niemniej jednak założenie wkładu onlay może zająć dentyście więcej czasu niż wykonanie korony.\nDługowieczność nakładów i koron\nNie ma określonego czasu użytkowania nakładów onlay, ale większość z nich wytrzymuje około 10 lat.\nZ kolei korony dentystyczne mogą wytrzymać od 5 do 15 lat, w zależności od jakości wykonania i pielęgnacji.\nCzas życia tych dwóch uzupełnień zależy w dużej mierze od tego, jak dobrze dbasz o zdrowie swoich zębów.\nAby w pełni wykorzystać zalety wkładów onlay i koron, należy unikać nawyków, które mogą wywierać nadmierny nacisk na zęby i skrócić okres użytkowania.\nNależy również pamiętać, że zęby znajdujące się pod koroną lub wkładem onlay muszą pozostać mocne i zdrowe. Jeśli ząb ulega powtarzającej się próchnicy, może zaistnieć konieczność usunięcia aparatu i zastąpienia go inną formą uzupełnienia.\nPowtarzające się ścieranie może spowodować degradację uzupełnienia, a niektóre nawyki mogą przyspieszyć ten proces. Korona lub wkład koronowo-korzeniowy mogą ulec uszkodzeniu w wyniku\nzgrzytanie zębami lub ich zaciskanie\nUżywanie zębów do otwierania opakowań\nPowtarzające się żucie twardych przedmiotów, takich jak lód\nWypadki lub urazy.\nInne czynniki wpływające na długość życia\nChociaż materiały, z których wykonuje się wkłady onlay i korony, są odporne na próchnicę, ząb, na którym są wykonane, nie jest odporny. Jeśli bakterie i płytka nazębna znajdą się pod uzupełnieniem, może dojść do powstania ubytku. W takiej sytuacji lekarz stomatolog może być zmuszony do usunięcia uzupełnienia, aby wyleczyć ząb.\nNiska jakość wykonania lub złe dopasowanie\nDlatego też stomatolog nie spieszy się z pobraniem odcisku zęba i zbadaniem zębów. Stomatolog upewni się, że uzupełnienie ściśle przylega do zębów. Jeśli siła zgryzu nie jest równomiernie rozłożona na łuku zębowym, korona lub wkład ulegną nieodwracalnemu uszkodzeniu.\nKorony i wkłady onlay wykonane z porcelany napalonej na metal zawierają podbudowę metalową. Z czasem metal może zacząć się ujawniać, zmieniając kolor na ciemniejszy. Aby przedłużyć trwałość i poprawić estetykę korony lub wkładu, należy wybrać uzupełnienie wykonane z porcelany lub cyrkonu.\nCzy należy wybrać wkłady onlay czy korony?\nOstatecznie lekarz stomatolog zbada zęby i zaleci najlepszą opcję. Największym czynnikiem będzie ilość próchnicy.\nZadzwoń do naszego gabinetu, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o nakładkach onlay lub umówić się na wizytę.\nZamów wizytę tutaj: lub zadzwoń do John M. Chaves, DDS pod numer (818) 999-2707, aby umówić się na wizytę w naszym gabinecie w Woodland Hills.\nPoznanie różnych typów zębów\nRóżne rodzaje zębów to najtwardsze struktury w naszym organizmie. Każdy zestaw ma unikalny kształt i funkcję. Zęby współpracują ze sobą w celu rozdrabniania pokarmów przed ich połknięciem. Zęby pełnią również istotną rolę w procesie mówienia. Współpracują z językiem, pomagając wymawiać pewne...


Tamara Arciuch | wiek, wzrost, waga, zdjęcia, kontakt\nzałóż konto login: hasło: Tamara Arciuch\nWszystko o: Tamara Arciuch. Plotki, informacje, zdjęcia, teledyski, filmy.\nOdszukane plotki: Tamara Arciuch\nMusicie zobaczyć TĘ stylizację! Pod koniec listopada Tamara Arciuch (41 l.) urodziła córeczkę. Nadia nie zabrała mamie urody - wbrew temu, co mówią "mądrości ludowe" będąc w ciąży z dziewczynką aktorka rozkwitała.\nZobacz: Najpiękniejsza kreacja Telekamer? (FOTO)\nPo urodzeniu - podobnie jak Paulina Sykut - zajęła się głównie opieką nad ...\n"...na dole KRZYK!" Tamara Arciuch (41 l.) pod koniec listopada 2016 urodziła córeczkę, której dała na imię Lidia.\nZobacz też: Tamara Arciuch pokazała wyjątkowe zdjęcie swojego dziecka!\nCelebrytka w ostatnim wywiadzie dla Dzień Dobry TVN wyjawiła, jak wygląda jej obecne życie i co stanowi największy problem. Jak wyznała:\nTamara Arciuch pokazała wyjątkowe zdjęcie swojego dziecka! "Jaka ona duża!" Tamara Arciuch (41 l.) dwa miesiące temu została mamą. Aktorka urodziła śliczną córeczkę, której wraz z mężem Bartkiem Kasprzykowskim dała na imię Nadia.\nZobacz też: ACH! Tamara Arciuch pokazała przepiękne zdjęcia córeczki na rękach taty (Insta) W niedzielę udostępniła na Instagramie urocze zdjęcie, na którym jej ...\nBartek Kasprzykowski zakochany! W grudniu Tamara Arciuch po raz została mamą. Aktorka urodziła córkę - to pierwsze dziecko gwiazdy i jej partnera, Bartka Kasprzykowskiego. Dziewczynce nadano imię Nadia.\nZobacz: Tamara Arciuch do mody ciążowej podchodzi zupełnie inaczej niż Paulina Sykut\nTrudno się nie domyślić, że świeżo upieczony tata jest ...\nNie zgadniesz, jak Tamara Arciuch dała na imię swojej córce! Pięknie? Tamara Arciuch (41 l.) urodziła swoją córeczkę zaledwie kilka dni temu.\nZobacz też: Tamara Arciuch o ciąży: Oby ten stan trwał jak najdłużej\nJej partner Bartek Kasprzykowski zdradził w rozmowie z magazynem Show, że:\nTo dla nas wyjątkowe święta. Zawsze świętujemy w licznym gronie rodzinnym, ale tym razem powiększonym o maleństwo. ...\nWzruszające słowa aktorki. Tamara Arciuch (41 l.) oraz Bartek Kasprzykowski (39 l.) nareszcie zostali rodzicami!\nInformacja o tym, że gwiazda M jak miłość spodziewa się dziecka, pojawiła się raptem kilka miesięcy temu. Mimo to aktorka rzadko pojawiała się na salonach, aby ...\nDlaczego? Tamara Arciuch jest jedną z tych gwiazd, które w ciąży nie zrezygnowały z zawodowych obowiązków. Aktorkę często podziwiamy aktualnie na branżowych imprezach, gdzie chętnie eksponuje swój ciążowy brzuszek. Jednak już niedługo Tamara zwolni tempo.\nWOW! Tak można wyglądać z SZÓSTYM miesiącu ciąży! Są kobiety, które do 8. miesiąca ciąży wyglądają, jakby miały lekkie wzdęcie. Brzuszek jest mały, zgrabny, uda i ramiona takie, jak przed ciążą. Są też i takie panie, które już w 4. miesiącu tłumią krzyk wchodząc na wagę, a przeliczywszy, ile kilogramów złapią do końca ciąży, wpadają w popłoch.\nChłopiec czy dziewczynka? Tamara Arciuch i Bartek Kasprzykowski oczekują dziecka.\nMagazyn Show zdradza, jakiej płci będzie trzecie dziecko aktorki. ...\nŁatwo nie było. Tamara Arciuch i Bartek Kasprzykowski zostaną rodzicami. Aktorka zna już płeć dziecka, jednak nie zdradza go prasie. Podobnie zresztą jak imienia malucha, które podobno zostało już wybrane. Zobacz: Arciuch założyła TĘ suknię. Internauci jeszcze nigdy nie byli tak zbulwersowani\nTrzecie dziecko Tamary przyjdzie na świat pod ...\n"Zero klasy". Tak odważnego dekoltu polskie salony nie widziały dawno. Tamara Arciuch wspięła się na wyżyny odwagi i ekshibicjonizmu, zakładając kreację, której dekolt kończył się przy jej pępku.\nOkazuje się, że polscy internetowi hejterzy nie są gotowi na takie stylizacje. Pod ...\nJak te plotki skomentowały aktorki? Antypatie w show-biznesie potrafią rozgrzać portale plotkarskie do czerwoności. Pamiętacie, jak pisano o konflikcie Dody i Agnieszki Szulim?\nOstatnio pojawiły się doniesienia, że Małgorzata Kożuchowska i Tamara Arciuch nie tolerują się na planie serialu Druga szansa. Jaka jest prawda? Magazyn Flesz postanowił ...\nKto popełni modową wpadkę? Kolejny polski pokaz mody za nami! Wczoraj odbyła się prezentacja nowej kolekcji marki BOHOBOCO, na który przybyła rzesza gwiazd.\nTo już druga impreza, na której największe zamieszanie robią Hubert Urbański i Joanna Majstrak - w końcu wielu nie może nadal uwierzyć w realność ich związku.\nSeksownym obliczem ...\nKto zachwycił strojem? Tym razem, by zobaczyć kolekcję Macieja Zienia, gwiazdy musiały opuścić Warszawę. W Rzgowie pod Łodzią w ramach gali Ptak Fashion City Night odbył się pokaz mody jednego z ulubionych projektantów polskich gwiazd i celebrytek.\nKto zasiadł wzdłuż wybiegu? Agnieszka Kaczorowska (22 l.), która ostatnio przypuściła prawdziwy "...\nPani z piórkiem, wielkimi barami i dziwnymi piersiami - podziękujemy. Kreacje z czerwonego dywanu z rozdania Oscarów były po prostu nudne... Co innego na gali wręczenia Orłów.\nMoże Tamarę Arciuch, która obrosła w piórka? Pod szyją... Aktorka chyba chciała zapewnić sobie przestrzeń na ...\nUwaga: Kreacje "ciekawsze" niż na Oscarach! Wczoraj wieczorem Polska Akademia Filmowa przyznawała polskie Oscary, czyli Orły. Z nagrodą wyszli m. in. Agata Kulesza, Dawid Ogrodnik i Paweł Pawilkowski.\nA teraz przyjrzyjmy się, kto grzał się w ciepełku fleszy.\nZ pewnością Małgorzata Kożuchowska. Kilka dni temu aktorka zaskoczyła wszystkich ...\nZaczęły się wiosenne zakupy. I prezenty! Nowy sezon marki odzieżowe i obuwnicze witają w towarzystwie gwiazd. Zaczyna się gorący czas biegania po promocyjnych imprezach. Wczoraj pokazaliśmy Wam fotki celebrytek robiących sobie zdjęcia z butami, dziś kolejna porcja.\nTym razem na imprezę zaprosiła marka, której twarzą jest Joanna Koroniewska i ...\nKto nie wpasował się w klimat imprezy? Motyw przewodni imprezy Guessa? Denim. Choć kiedyś styliści błagali by nie zestawiać jeansu z jeansem, teraz sugerują, że taki duet jest odpowiedni. Kto poczuł najmocniej klimat bankietu?\nZdecydowanie Radosław Majdan ubrany od stóp do głów w jeans. Prezentował się co najmniej ciekawie na dywanie pokrytym ...\nPoznalibyście ją? Niektóre gwiazdy za nic na świecie nie pokazałyby się publicznie bez makijażu, a gdy widzą w mediach zdjęcia swojej twarzy bez pudru zrobione przez paparazzi, zgrzytają ze złości zębami. Z pewnością nie należy do nich Tamara Arciuch.\nNa jej oficjalnym koncie na Facebooku co rusz pojawiają się fotki aktorki, na których nie ...\nStylista fryzur i dobra zabawa. Kajetan Góra to znany i ceniony stylista fryzur gwiazd. Wczoraj miało miejsce otwarcie jego atelier. Na wydarzenie przybyły m.in. Aleksandra Szwed, Mandaryna, Maffashion, Tamara Arciuch, czy Joasia Jabłczyńska.\nJakie stroje królowały tym razem? Przede wszystkim te białe, choć zdarzały się wyjątki.\nNie o ...\nPlotki użytkowników: Tamara Arciuch\nTamara Arciuch rozdwoi się?\n...dwa programy w tym samym czasie?? Programy telewizyjne takie jak: Gwiazdy Tańczą Na Lodzie, Taniec z gwiazdami i Jak oni śpiewają powoli wyjawniają listy uczestników kolejnych edycjii. Każda nowa edycja tych programu odbędzie się wiosną 2008. Nieoficjalna( i niepełna) lista uczestników VII edycjii TZG to: -Gosia Andrzejewicz-(haha)...\nOstatnio dodane galerie: Tamara Arciuch\nNie uwierzysz, czego Angelina Jolie ...\nOstatnio dodane fotki: Tamara Arciuch\nOstatnio dodane filmy: Tamara Arciuch\nTamara ArciuchPaparazzi namawiają Arciuch na zdjęcie Więcej\nTamara Arciuch Fani: (4 - 67%)\nashley808, kukabura, mysiapysia1995, Shanae, Tamara Arciuch Antyfani: (2 - 33%)\nKaska86, linka Reklama


Cie-Kawa.pl - Kawiarnia Caffe Śródmieście – lokalna kawowa sieciówka w Łodzi\nTrend sąsiedzkich kawiarni nie omija Łodzi. Nowo otwarta Caffe Śródmieście dołącza do grona kawiarni stawiających na lokalność. Jak mówią właściciele - „Łączymy dzielnice…, po Bałutach, Retkini, Chojnach, Teofilowie przyszedł czas na spotkanie się w centrum Łodzi”. Caffe Śródmieście oferuje całą gamę kaw i pysznych deserów, a wszystko to w klimacie typowo łódzkim. Nie zabraknie tu wątków z „Ziemi Obiecanej” oraz starych zdjęć, dlatego warto tu zajrzeć, jeśli interesuje Cię historia tego miasta.\nCaffe Śródmieście odwiedziłam w dniu otwarcia. Była zaledwie 11, a w kolorowych przestrzeniach kawiarni było tłoczno i gwarno. Spotkały się tu mamy z dziećmi, seniorzy, nastolatkowie, studenci, a także garść freelancerów, którzy w całym tym zgiełku nadal próbowali pracować. Tego dnia kawiarnia oferowała kawę i brownie w promocyjnej cenie. Oba bardzo pyszne, więc nic dziwnego, że sporo mieszkańców Łodzi skorzystało z oferty. Także bez promocji ceny w Caffe Śródmieście są w porządku. Za wszystkie kawy na pojedynczym espresso zapłacimy poniżej 10 zł.\nW turkusach i po łódzku\nPomimo tłumów, obsługa była bardzo sprawna i już po chwili od zamówienia mój zestaw – ciacho i kawa pojawił się na stole. Kawa pozytywnie mnie zaskoczyła. Było to mocne i aromatyczne americano z odpowiednią ilością goryczki, nie kwaśne, dość gęste w strukturze i głębokie w smaku, idealne w wersji solo bez dodatku cukru. Urzekł mnie także sposób podania – stylowe turkusowe filiżanki, które nawiązują do koloru ścian wnętrza. No właśnie, wnętrze Caffe Śródmieście, prócz intensywnych kolorów i sporej dawki światła, które dociera tu niemal przez cały dzień przez ogromne kamieniczne okna, wyróżnia „łódzkość”. Na jednej ze ścian kawiarni znajdziemy klasyczny cytat z „Ziemi Obiecanej”. Nie napiszę jaki, żebyś, drogi czytelniku, mógł sam go odszukać, popijając dobrą kawę :) Klimat wystroju jest ogólnie neutralny – dominuje ciepły brąz i żółć oraz głęboki, energetyczny turkus. Pomieszczenie ocieplają kwiaty i sporo światła. Nie jest to typowa nowoczesna miejska kawiarnia w skandynawskim stylu. Przeciwnie, ma w sobie dużo klasycznej elegancji (wystarczy popatrzeć na porcelanowe cukiernice ze złotą obramówką) i lokalności. We wnętrzu zostało zachowane nieco widocznej czerwonej cegły, oddającej surowy charakter łódzkiej architektury. Nic chyba nie kojarzy się z Łodzią jak właśnie wielkie XIX-wieczne fabryczne budynki z czerwonej cegły.\nW Caffe Śródmieście można zjeść śniadania przez cały dzień. Kawiarnia oferuje lekkie, zdrowe sałaty, kanapki, quiche, a także miejscowo wypiekany chleb. Przy ladzie spoglądają i kuszą domowe ciasta i desery, od brownie po rozmaite tarty z owocami sezonowymi. Przyznam, że oferta słodkości jest naprawdę kusząca. Brownie z truskawką i bitą śmietaną, którego spróbowałam w dniu otwarcia było świeże i pyszne. W menu z napojami znajdziemy różnego rodzaju kawy i sezonowe napoje kawowe, np. kawę z lodami i frappe. Nie jest to bardzo zróżnicowane menu, raczej klasyczne. Każdą kawę można zamówić na podwójnym espresso. W ofercie znajdziemy także soki oraz herbaty.\nKiedy wybrać się do Caffe Śródmieście? To zależy. Kawiarnia leży przy świeżo wyremontowanej ulicy Nawrot, w pobliżu Piotrkowskiej uznawanej za centralnym punkt miasta. Jeśli znudziły Cię miejsca w samym centrum, Caffe Śródmieście będzie fajną alternatywą. Jest to dość spore miejsce, dlatego przy dużym obłożeniu jest raczej gwarno. Polecam wpaść tam rano, w środku tygodnia i skusić się na śniadanie. Kiedy jest mniej osób, kawiarnia może być miłym miejscem do pracy lub czytania gazety czy książki. Właściciele zadbali o wygodne miejsca do siedzenia i dostęp do gniazdek. De facto jedno boczne pomieszczenie kawiarni wygląda jak stworzone właśnie do pracy z komputerem – przy każdym stoliku znajduje się gniazdko. Jest też oczywiście WiFi. Caffe Śródmieście to też miejsce na wyjście rodzinne, z rodzicami, dziadkami, z przyjaciółką. Klasyczny wystrój z nutą elegancji może przypaść do gustu starszej klienteli. Kawiarnia jest także popularna wśród młodzieży i studentów, którzy spotykają się tu po zajęciach. Podsumowując, jest to kolejne miłe miejsce na mapie Łodzi, które podtrzymuje lokalny klimat, serwując przy tym dobrej jakości kawę i pyszne jedzenie. Godne polecenia!


Dlaczego na wycieczkach górskich warto mieć ze sobą latarkę czołówkę? – Freestyle Sport 24\nZ roku na rok coraz więcej osób jest zdania, że zdecydowanie najlepszym wyborem przy zakupie latarki będzie czołówka. Możliwe jest bowiem dzięki temu świecenie podczas pracy mając jednocześnie wolne ręce. Ponadto latarka czołówka jest coraz częściej jednym z bardziej kluczowych elementów wyposażenia osób regularnie wybierających się w góry. Czym należy się sugerować przed podjęciem ostatecznej decyzji o zakupie tego produktu?\nJakie aspekty należy uwzględnić decydując się na zakup latarki czołówki?\nLatarka czołówka powinna przede wszystkim posiadać przynajmniej dwie wiązki światła rozproszoną oraz skupioną, w ten sposób bez żadnego problemu będzie w stanie oświetlić nie tyko teren wokół danego użytkownika, ale również miejsce, które będzie od niego oddalone. Doskonałym przykładem może być latarka czołówka petzl actik. Trzeba także zdawać sobie sprawę, że mieszana wiązka światła cechująca się mocą do 300 lm umożliwia na wykorzystanie produktu nie tylko do alpinizmu, ale również biegania, biwakowania czy trekkingu.\nUżytkownik powinien mieć także możliwość korzystania z opcji dyskretnego czerwonego światła, które będzie idealnym rozwiązaniem do nocnego przemieszczania się w terenie albo czytania map, tak jak w modelu latarki czołówki petzl actik. Rekomendowanie jest także zdecydowanie się na produkt charakteryzujący się długim czasem świecenia, w ten sposób użytkownik będzie mógł cieszyć się z jej atutów przez wiele godzin.\nLatarka czołówka Petzl Actik dostępna w ofercie sprzedażowej pod adresem: https://www.polarsport.pl/czolowka-petzl-actik.html\nAutor adminOpublikowano Wrzesień 14, 2019 Wrzesień 23, 2019 Kategorie Akcesoria turystyczne\nPoprzedni Poprzedni wpis: Tunel we Wrocławiu\nNastępny Następny wpis: Plecaki Nike na wycieczkę


Tuba Marek - Aktualności - Usiłował oszukać 85-latkę „na policjanta”, posiadał broń i narkotyki, trafił do aresztu\nUsiłował oszukać 85-latkę „na policjanta”, posiadał broń i narkotyki, trafił do aresztu\nNa gorącym uczynku zatrzymano 50-latka podejrzanego o usiłowanie oszustwa metodą „na policjanta”. Dzięki policjantom oraz mężowi „prawdziwej” wnuczki, kobieta nie straciła 30 tys. złotych stanowiących oszczędności swojego życia. Funkcjonariusze w samochodzie, którym przyjechał 50-latek ujawnili broń i amunicję oraz narkotyki. Teraz decyzją sądu zatrzymany mężczyzna najbliższe trzy miesiące spędzi w areszcie.\nKilka dni temu nieznana kobieta, zadzwoniła do 85-letniej mieszkanki Wołomina i poinformowała ją, że jej wnuczka spowodowała wypadek samochodowy, za co grozi jej kara więzienia jeśli nie wpłaci 30 tys. złotych. Pieniądze miały zapewnić zwolnienie jej od odpowiedzialności karnej za ten czyn. Oczywiście cała historia była kłamstwem, stworzonym przez oszustów. Po pieniądze miał przyjść do kobiety mężczyzna, który miał być policjantem. Seniorka miała przekazać mu przygotowaną gotówkę.\nGdy o umówionej godzinie pod domem 85-latki zjawił się rzekomy „policjant” i miało dojść do przekazania pieniędzy, przyjechał również mąż prawdziwej wnuczki, który szybko zorientował się, że starsza pani może paść ofiarą przestępstwa. Natychmiast zareagował, a oszustw widząc co się dzieje podjął ucieczkę, jednak mężczyzna pobiegł za nim, przy czym telefonicznie informował dyżurnego Policji gdzie się przemieszcza goniąc przestępcę.\nBędąca w rejonie policyjna załoga, która otrzymała taką informację, niezwłocznie udała się w miejsce zdarzenia, gdzie po chwili namierzyła uciekającego mężczyznę. Policjanci zatrzymali 50-latka podejrzewanego o usiłowanie oszustwa 85-latki metodą „na policjanta”. Mężczyzna trafił do wołomińskiej Komendy. Funkcjonariusze ustalili również, że 50-latek przyjechał do Wołomina osobowym fordem. Na jednym z parkingów namierzyli pojazd. W trakcie jego przeszukania ujawnili i zabezpieczyli broń palną oraz amunicję, a także środki odurzające w postaci amfetaminy i marihuany.\nMężczyzna już został przesłuchany i usłyszał zarzuty nie tylko usiłowania doprowadzenia osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30 tys. złotych, lecz również posiadania bez wymaganego zezwolenia broni i amunicji oraz posiadania substancji psychotropowych. Wobec 50-latka na wniosek policji i prokuratury, Sąd Rejonowy w Wołominie zastosował środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3-miesięcy.\nNie jest wykluczone, że 50-latek może być zamieszany również w inne, podobne oszustwa.\nWarto przypomnieć zalecenia policji w takich sytuacjach. W przypadku otrzymania telefonu z prośbą o przekazanie pieniędzy od osoby podającej się za krewnego czy policjanta możemy być pewni, że rozmawiamy z oszustem! Policjanci nigdy nie informują telefonicznie o swoich działaniach i nigdy nie proszą o przekazywanie pieniędzy. Apelujemy również do młodszych członków rodzin, by rozmawiali o tego typu zagrożeniach ze swoimi dziadkami i babciami. Takie działania mogą ich uchodzić przed stratą znacznej ilości gotówki.


XIX POWIATOWY KONKURS WIEDZY O REGIONIE WAŁBRZYSKIM ZA NAMI - I Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Ignacego Paderewskiego w Wałbrzychu\nW tym roku, w nieco zmienionej formule, w związku z pandemią koronawirusa odbyła się XIX edycja Powiatowego Konkursu Wiedzy o Regionie Wałbrzyskim, nad którym Honorowy Patronat objął po raz kolejny Starosta Wałbrzyski. Uczniowie naszej szkoły, pod opieka prof. Artura Ciempy tradycyjnie wzięli w nim udział, osiągając sukcesy.\nPo podsumowaniu punktów z testów oraz wysłuchania popisów, postanowiono 2 nagrodę przyznać Janowi Wiernickiemu, zaś trzecie miejsce przypadło w udziale Paulinie Mroczkowskiej. Jury wyróżniło również Jana Wiernickiego za test (26 punktów na 30 możliwych).\nWszystkim serdecznie gratulujemy i cieszymy się, że w I LO rozwijamy pasje krajoznawcze wśród młodzieży.


Łowy czas zacząć...: marca 2012\n10 tygodniowa akcja paznokciowa; Tydzień 5: Paskowi nieudacznicy + TAG\nNie jestem wielką fanką pasków i przyznam szczerze paski (i kwiatki) nigdy mi nie wychodziły na paznokciach.\nTydzień paskowy zaczęłam od paznokci w poziome paski w kolorze duochrome (fiolet/niebieski) + matowa czerń. (patrz po lewej)\nPo 2 dniach stwierdziłam, że to jest starszne, zmyłam i namalowałam po prostu 3 pionowe paski w kolorach srebrny-błękitny-morski. Już ciut lepiej, ale i tak no ciężko, ciężko...\nMusicie mi na słowo uwierzyć, że są tu 3 kolory. Ciężko było to uchwycić na zdjęciach bo pokryłam je holograficznym lakierem Simple Beauty.\nPoniżej możecie "podziwiać" efekt:\nDo zabawy zaprosiły mnie babski punkt widzenia (http://babskipunktwidzenia.blogspot.com) i agnesss25 (http://agnesss25.blogspot.com/), do których serdecznie Was zapraszam!\nW swoich odpowiedziach zawrę także dwie rzeczy niekosmetyczne, gdyż akurat jestem na etapie ich kupowania :D\n1. Olejek alterra\n(jeszcze nie wiem który)\nOczywiście do stosowania na włosy. Naczytałam się o nich tyle dobrego! Teraz czekam na jakąś promocję :)\n2. Wiosenny trencz\nJuz drugi rok go kupuję. W tamtym roku tak długo zastanawiałam się jaki wybrać, że aż zaczęło być tak ciepło, że głupota byłoby kupowac okrycie wierzchnie :D\nWiosna tak blisko, a ja w tym roku MUSZĘ no muszę mieć taki płaszyczyk! wrrr!\n3. Spodnie rurki w pastelowym kolorze\nJeszcze nie spotkałam nigdzie takich, które podbiłyby moje serce(bo i nie szukałam), ale planuję kupic cos w odcieniu pudrowego brudnego różu, mięty, lub brzoskwini :)\n4. Lakiery do paznokci: brzoskwiniowy, błękitny, lawendowy koralowy i zielony\nBrakuje ich w mojej kolekcji, a na wiosnę to idealne kolory:)\n5. Cień duochrome Catrice C'mon Chameleon!\nOdkąd go zobaczyłam nie mogę przestac o nim myśleć, choć wiem, że znając mnie użyję go 3 razy i na tym się skończy ;)\nTaguję wszytskich, a w szczególności:\nDo nadrobienia mam jeszcze jeden TAG, ale ciężko mi było wymyślić 7 cnót, grzechów lub faktów o sobie, więc jeszcze na razie się z tym wstrzymam :)\nDziękuję serdecznie za tyle komentarzy pod ostatnim postem! Miło jest wiedzieć, że ktoś czyta moje wypociny, a jeszcze milej, że komuś do czegoś mogą one być przydatne :)\nAutor: Łowczyni o 01:44 46 komentarzy: Linki do tego posta\nTagi: 10 tygodniowa akcja paznokciowa, czarny, duochrome, holograficzny, mat, niebieski, o mnie, paski, paznokcie, TAG, wzorki na paznokcie\nAutor: Łowczyni o 02:20 83 komentarze: Linki do tego posta\nAutor: Łowczyni o 23:49 54 komentarze: Linki do tego posta\nAutor: Łowczyni o 13:42 28 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Łowczyni o 16:40 27 komentarzy: Linki do tego posta