Pracownik JSW potrzebuje pomocy - JastrzebieOnline.pl\n41-letni Miłosz, pracownik Jastrzębskiej Spółki Węglowej znalazł się w sytuacji krytycznej. Znalezienie dawcy szpiku jest dla niego szansą na dalsze życie.\nMiłosz jest 41-letnim mieszkańcem Jastrzębia Zdroju. Jest kochającym mężem Anety i tatą dwójki cudownych maluchów – Hani i Oskara. Koniec zeszłego roku był dla Miłosza i Jego rodziny trudnym okresem. W grudniu zdiagnozowano u niego zespół mielodysplastyczny – rodzaj nowotworu krwi.\nZ tego miejsca serdecznie zapraszam Państwa na spotkanie prasowe, które dotyczyć będzie akcji rejestracji potencjalnych Dawców szpiku, dedykowanej Miłoszowi i Innym chorym na nowotwory krwi. Akcja organizowana jest przez Fundację DKMS oraz lokalną Grupę Inicjatywną - Kolegów i Koleżanki z pracy Miłosza, pracowników Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Miłosz, mieszkaniec Jastrzębia-Zdroju, potrzebuje przeszczepienia szpiku ze względu na chorobę - zespół mielodysplastyczny.\n14 lutego 2019 r., czwartek, godz. 08:00 – 17:00\nUrząd Miasta, Al. Józefa Piłsudskiego 60, Jastrzębie-Zdrój\nNZOZ "Zofiówka – Honestus", ul. Wodeckiego 21, Jastrzębie- Zdrój\nGaleria Zdrój, ul. Podhalańska 26, Jastrzębie-Zdrój\nSiłownia „Kopalnia Formy”, ul. Prosta 4, Jastrzębie-Zdrój\nWojewódzki Szpital Specjalistyczny nr 2, Al. Jana Pawła II 7, Jastrzębie-Zdrój\nPrzychodnia Rehabilitacyjna "REHMED", ul. Turystyczna 5a, Jastrzębie-Zdrój\nPrzekonują do przekazywania własnych organów\nNa boryni nie pozwalaja oddawac krwi nie daja wolnego\nDo Koła09.02.2019 18:48\nNie boli , mniej inwazyjne niż oddanie krwi , poczytaj :\nDawca oddaje tylko krew a może uratować komuś życie!\nWitam ja już jestem w bazie i właśnie do mnie dzwonili że jest pacjent któremu mogę pomóc.\nCzy bycie dawca boli??jak to się odbywa ja chętnie ale z czym to się wiąże. ...\nGościu 7:40 zastanów się DWArazy zanim napiszesz taką głupotę.Czy było warto tak pisać?\nLudzie przyjdą pomogą brać górnicza jest z tego znana.\nAle nie spotkasz tam tych co są na obchodach Barbórkowych\nOni to są tylko tam gdzie jest dotacja z socjalnego i związków.\nDyrektor Zawiadowca Naczelny Szef pionu tacy ludzie tam nie przyjdą\nIch stać na kupno wyjątkowej tablicy rejestracyjnej do swojego auta ale nie na danie coś od siebie za darmo.


Motyw Dzieciństwo w utworze Wesele na Capri. Nowele włoskie :: Wolne Lektury\nWkrótce zapomniano o tych zdarzeniach, tym bardziej że Marysi wcale nie widywano, żyła tylko dla...\nWkrótce zapomniano o tych zdarzeniach, tym bardziej że Marysi wcale nie widywano, żyła tylko dla dziecka; wszystkie jej uczucia stopiły się w bezgranicznej miłości ku niemu. Jak dawniej siebie, tak obecnie stroiła małego Andrusia we wszystko, co tylko dało się użyć do ozdobienia dziecka. Można ją było widzieć siedzącą godzinami w cieniu, wijącą wieniec dla dziecka i zszywającą z pstrych jedwabnych szmatek dziwaczne sukienki, którymi ozdabiała chłopczyka jak lalkę i z dumą pokazywała przechodniom.\nW rok potem jej dawny wybraniec poślubił bogatą dziewczynę z Algundu. Gdy się o tym dowiedziała, nie okazała najmniejszego zmartwienia. Cała przeszłość, aż do chwili gdy dziecko przyszło ma świat, była jakby wytarta z jej pamięci; także o tajemniczym ojcu dziecka nigdy nie wspomniała i nie czyniła żadnych prób, by mu dać znać o sobie i synu.\nI oto stało się, że w przeciągu jednego roku zaraza, która w tych dolinach porwała wiele ofiar, pozbawiła życia jej rodziców, a potem po kolei jej braci. Los czarnej Marysi zmienił się gruntownie. Bo jeśli już za życia rodzeństwa nie potrzebowała się lękać ubóstwa, to teraz stała się jedyną właścicielką domu i wielkich winnic i bogatą partią; szkoda tylko, że jej ciemna skóra i jeszcze ciemniejsza pamięć pierwszego stosunku miłosnego, którego owocem było dziecko, odstraszała niejednego kandydata do jej ręki.\nLecz praktyczność tamtejszego ludu wyszła jej na dobre. Nie potrzebowała nawet patrzeć przez palce, gdy jej wreszcie wyswatano męża. Był to wcale przystojny chłopak ze wsi Tyrol\nTak samo było z Marysią. I ona uważała, że wszystko jest w porządku, jeśli teraz mimo przeszłości kolej i na nią przychodzi. Podczas omawiania sprawy bawiła się z małym Andrusiem, liczącym już czwarty rok życia; spoglądał on na obcego człowieka ze strachem i złością. Gdy ten jednak wyciągnął z kieszeni wielką torbę z cukierkami i podał ją dziecku, ostatnie skrupuły Marysi rozwiały się. W porównaniu z Józkiem Hirzerem Franek Wolfhart niezbyt chwacko się przedstawiał. Jego płaska, okrągła, zadowolona twarz, okolona jasnymi włosami, przypominała szablonowe obrazki, spotykane często na domach, bramach, a nawet w kościołach. Ale Marysia sama posiadała dość czerni, by ocienić nadmierną jasność swego przyszłego męża, a ponadto schlebiało jej to, że młody chłopak mimo wszystko ubiega się o nią. Toteż dzięki szybkości, z jaką się w tamtych okolicach załatwia tego rodzaju sprawy, Franek jako młody małżonek zajął po czterech tygodniach miejsce w domu na Küchelbergu, a tym samym po raz wtóry umilkły plotki i gadanina na temat czarnej Marysi.\nLecz nie na długo. Po roku wydała na świat dziecię, o którym sąsiedzi mówili nie mniej niż ongi o Andrusiu. Było ono zupełnie podobne do ojca, bielutkie, jasnowłose, wcale nieprzypominające wyglądem swym matki, chyba tylko tym, że już od wczesnej młodości przejawiały się w dziewczynce jakieś rysy fantastyczne, niezwykła siła wyobraźni i kobiecej próżności, bardzo niebezpiecznej u dziecka, niekierowanego silną dłonią, która by poskramiała pociąg ku lekkomyślności i z młodej duszy wyrwała z korzeniami osty.\nBowiem mała Maria owładnęła sercem matki tak dalece, że pozbawiła brata nawet obowiązkowej części czułości. Dotychczas ulubieniec matki, stał się jej teraz zupełnie obojętny, ba, z biegiem lat obojętność przeobraziła się w zdecydowaną niechęć, spotęgowaną wreszcie do jawnej nienawiści. Niewiele pomagało, że dobroduszny ojczym ujmował się za chłopcem. A gdy mała siostrzyczka podrosła i z wielką serdecznością lgnęła ku bratu, nie mogła nawet ona, która wszystko u matki umiała uzyskać, zmienić jej nienawiści do syna. Przeciwnie, jej słowa wzmagały tylko tę nienaturalną nienawiść, do której dołączyła się zazdrość, gdyż dziewczynka darzyła swego brata wielką czułością.\nWreszcie… pewnego niezapomnianego popołudnia… wjechaliśmy do Rzymu przez Porta San Giovanni. Jakie uczucia mną władały...\nWreszcie… pewnego niezapomnianego popołudnia… wjechaliśmy do Rzymu przez Porta San Giovanni. Jakie uczucia mną władały, drogi przyjacielu, gdy kopyta koni dudniły po bruku wiecznego miasta — tego chyba panu nie potrzebuję opisywać. Wszystkie te nazwiska, które wymieniał woźnica, wieże, pałace, na które wskazywał biczyskiem, znałem przecież z mych studiów, a jednak wszystko wydało mi się bajkowe, nieznane dotychczas. Jak gdyby się ktoś zakochał w kobiecie, mając tylko miniaturowy jej portret i listy — a wreszcie ujrzał ją i usłyszał jej głos. Byłem tak przepojony radością i ciekawością, iż wcale nie obejrzałem pokoju, gdy wóz zatrzymał się przed skromnym, trzeciorzędnym zajazdem. Powierzyłem spiesznie kelnerowi swe niewielkie zawiniątko i pospieszyłem przede wszystkim przejść się po forum, by niejako wziąć w posiadanie to poświęcone miejsce.\nPowędrowałem ku Kapitolowi, a następnie wijącą się drogą w dół i spoglądałem na zwaliska kolumn, pałace cesarskie i Koloseum z taką rozkoszą, jakiej zaznałem tylko raz w życiu jako młody chłopak. Wówczas w południe przed wieczorem wigilijnym zajrzałem przez dziurkę od klucza do pokoju z choinką, co, oczywista, było surowo zakazane. Stało tam już drzewko, a pod nim leżały podarunki dla mnie. Gdy się stamtąd oddalałem, biło mi serce. Lękałem się, że naprawdę ziści się to, czym mi matka groziła: oto wieczorem wszystko zniknie… Lecz gdy wieczorem wszystko zastałem, i to w jeszcze piękniejszym stanie, niż mi się w południe wydawało, wykrzyknąłem głośno ze szczęścia.\nOczywista, nie krzyczałem, gdy po raz pierwszy ujrzałem cudowną muszlę Koloseum, która wówczas miała bardziej uroczysty wygląd, gdyż wtedy jeszcze archeologowie, niemający respektu dla tajemnic malarskich, nie zabrali się do fundamentów budowli. Siedziałem przeszło godzinę u stóp krucyfiksu i pławiłem się w niewypowiedzianej rozkoszy.


Monitoring - Dobry katalog stron oraz portali internetowych\nSystemy alarmowe to sklep internetowy oferujący kamery, kamery do monitoringu i kamery przemysłowe. Sklep z systemami zabezpieczeń powstał z potrzeby rynkowej jako efekt działalności czterech sklepów stacjonarnych, które sprzedają sprzęt do monitoringu, alarmy i domofony od 1989 roku. Sklepy z telewizją przemysłową firmy Nekma mają swoje oddziały w Łodzi, Częstochowie, Opolu i Sosnowcu.\nNekma to firma z 25-letnim doświadczeniem w dziedzinie security. Ochrona mienia i życia ludzkiego to dział na którym Nekma zna się doskonale. Mając długoletnie doświadczenie i współpracując z największymi markami światowymi możecie Państwo zaufać jednemu z najlepszych sklepów z systemami zabezpieczeń w Polsce. Wśród asortymentu, na który składają się kamery do monitoringu, domofony, czy alarmy możecie Państwo wybierać wśród takich marek jak Satel, czy Bosch i Siemens.\nAby zobaczyć rejestratory i kamery wystarczy odwiedzić stronę sklepu z systemami alarmowymi, gdzie poza dużym wyborem różnego rodzaju sprzętów zabezpieczających, znajdują się również informacje techniczne oraz dane kontaktowe do sklepów stacjonarnych, gdzie specjaliści z dziedziny security udzielą odpowiedzi na nurtujące Państwa pytania.\nDlatego nie jest najważniejsze czy szukacie Państwo domofonu, małego rejestratora czy całego systemu telewizji przemysłowej, bo niezależnie od gabarytu i rodzaju systemu zabezpieczenia, to wszystko znajduje się w jednym sklepie z systemami alarmowymi pod szyldem firmy Nekma.\nSłowa kluczowe: czytnik zbliżeniowy, rejestratory, domofony, kamera box, ca-4, nekma, podświetlacze, wideodomofony, kenwei, obudowy i uchwyty\n10 25 93\nJesteśmy fachowcami zajmującymi się naprawami, remontami i innymi profesjonalnymi usługami związanymi z maszynami. Nasza propozycja jest z c ...\nNasza spółka doświadczony nabywca działający na rynku pneumatyki. Nasze usługi realizujemy już od 1992 roku. Od momentu kiedy nasza spółka r ...


Urząd Dzielnicy Bielany Miasta Stołecznego Warszawy Tłumaczenie na polski język migowy jest dostępne online. Na miejscu są dostępne materiały dotykowe dla osób niewidomych. Urząd Dzielnicy Bielany Warszawa ma osiemnaście dzielnic. Każda dzielnica ma swój urząd. Urząd Dzielnicy Bielany jest częścią Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy. Urzędem Dzielnicy kieruje burmistrz oraz jego współpracownicy. Urząd Dzielnicy jest podzielony na części. Te części to wydziały. Każdy wydział zajmuje się innymi...\nNUMER ALARMOWY 986 SMS Interwencyjny 723 986 112 - pasażerowie komunikacji miejskiej, osoby głuchonieme\nBiuro Rozwoju Gospodarczego Urzędu m.st. Warszawy to jednostka odpowiedzialna m.in. za rozwój lokalnej przedsiębiorczości, promocję gospodarczą oraz pozyskiwanie nowych inwestycji. Wszyscy przedsiębiorcy chcący zainwestować w Warszawie lub nawiązać współpracę, partnerstwo zapraszamy do kontaktu. ul. Smolna 4, 00-375 Warszawa tel.: (+48) 22 443 07 56 fax.: 22 443 07 99 e-mail: sekretariat.BRG@um.warszawa.pl Obsługa inwestora e-mail: investinwarsaw@um.warszawa.pl Międzynarodowe targi...\nMamy przyjemność przekazać Państwu w wersji elektronicznej do bezpłatnego pobrania książkę autorstwa znanego i cenionego varsavianisty Jarosława Zielińskiego pt. “Bielany. Przewodnik Historyczny”. To już drugie wydanie tej publikacji, tym razem w wersji elektronicznej, która cieszy się niezmiennym zainteresowaniem pośród bielańskiej społeczności. W kolejnym wydaniu zostały uwzględnione przez autora liczne uwagi i uszczegółowienia, których nie było w pierwszym wydaniu. Życzymy przyjemnej...\nBudżet obywatelski to proces, w trakcie którego mieszkańcy decydują o wydatkowaniu części budżetu dzielnicy lub miasta. Obserwujemy, że w proces ten angażuje się, co roku coraz więcej aktywnych mieszkańców, którzy chcą coś zmienić w przestrzeni publicznej i w swoim najbliższym otoczeniu, mają na to pomysł i potrafią go urzeczywistnić poprzez przygotowanie projektu. Szczegóły i zasady dostyczące budżetu obywatelskiego w Warszawie znają Państwo na stronie bo.um.warszawa.pl. Koordynator ds....\nW Punkcie Informacyjno-Konsultacyjnym udzielane są bezpłatne porady specjalistów: psychologa; terapeuty uzależnień; prawników. Psycholog udziela porad, konsultacji oraz wsparcia osobom dorosłym w zakresie: problemów osobistych; problemów rodzinnych; problemów małżeńskich; problemów związanych z występowaniem przemocy w rodzinie (dla osób doświadczających przemocy, stosujących przemoc lub jej świadków); sytuacji kryzysowych (utrata pracy, choroba, śmierć bliskiej osoby, nagła zmiana...\nW celu skorzystania z pomocy specjalistycznej konsultantów PIK należy wcześniej dokonać zapisu. Zapisy prowadzone są osobiście lub telefonicznie: osobiście: pokój nr 195, I piętro telefonicznie: (+48) 22 325 44 11 Zapisy i informacje prowadzone są od poniedziałku do piątku w godz. 8:00-13:00. W związku z występującym stanem epidemicznym wywołanym COVID-19 zalecamy zapisy telefoniczne. W Punkcie Informacyjno-Konsultacyjnym można również uzyskać informacje na temat dostępnej oferty...\nPunkt Informacyjno-Konsultacyjny prowadzi działalność skierowaną szczególnie do osób: uzależnionych od alkoholu i innych środków odurzających członków rodzin osób uzależnionych doświadczających przemocy stosujących przemoc będących w trudnej sytuacji życiowej (kryzysy życiowe i rodzinne)\nPrezydent m.st. Warszawy informuje, że na Elektronicznej Tablicy Ogłoszeń Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy (ETO) oraz na stronie internetowej miasta stołecznego Warszawy i w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta Stołecznego Warszawy, zostało podane do publicznej wiadomości ogłoszenie o organizowanym przetargu ustnym nieograniczonym na sprzedaż części nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w Warszawie w dzielnicy Bielany przy ul. Grodeckiego 7, oznaczonej jako działka...\nW związku z trwającym stanem epidemicznym wywołanym COVID-19, konsultacje i porady w Punkcie Informacyjno-Konsultacyjnym udzielane są w trybie stacjonarnym (kontakt osobisty) i telefonicznym. W obydwu przypadkach, w celu skorzystania z porady lub konsultacji, należy wcześniej dokonać zapisu (dla zwiększenia bezpieczeństwa nas wszystkich preferowane są zapisy telefoniczne) pod nr tel.: (+48) 22 325 44 11, od poniedziałku do piątku w godz. 8:00-13:00. ul. S. Żeromskiego 29 01- 882 Warszawa...\nDelegatura Biura Administracji i Spraw Obywatelskich ul. S. Żeromskiego 29, 01-882 Warszawa tel.: (+48) 22 443 48 49 e-mail: bielany.baiso@um.warszawa.pl Naczelnik Agnieszka Tarczyńska tel.: (+48) 22 443 48 44 e-mail: bielany.baiso@um.warszawa.pl Kierownik Działu Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Halina Duszyńska tel.: (+48) 22 443 48 51 Dowody osobiste, zameldowania/wymeldowania, zaświadczenia, udostępniania danych tel.: (+48) 22 443 48 61 tel.: (+48) 22 443 48 62 tel.: (+48) 22 443...\nRzecznik Prasowy Dzielnicy Bielany m.st. Warszawy\nMagdalena Borek e-mail: bielany.rzecznik@um.warszawa.pl tel.: (+48) 22 443 47 67 tel.: (+48) 723 244 610\nZamówienia publiczne o wartości równej lub przekraczającej 130 000 złotych\nRemont jezdni i chodników ul. G. Daniłowskiego w Warszawie Data ogłoszenia: 2021-09-29 Termin składania ofert: 2021-04-16, godz. 11.00 Tryb:Tryb podstawowoy bez negocjacji Rodzaj: Roboty budowlane Wydruk gazet „Nasze Bielany” Data ogłoszenia: 2021-03-16 Termin składania ofert: 2021-03-24, godz.: 11:00 Tryb: Tryb podstawowy bez negocjacji Rodzaj: Usługi Utrzymane i konserwacja zieleni przyulicznej na terenie Dzielnicy Bielany m.st. Warszawy na lata 2021–2022 Data ogłoszenia: 2020-12-31...\nPlan postępowań o udzielenie zamówień w roku 2018 wraz z jego aktualizacjami.\nPlan postępowań o udzielenie zamówień w roku 2019 wraz z aktualizacjami.\nPlan postępowań o udzielenie zamówień w roku 2020 wraz z jego aktualizacjami.\nPlan postępowań o udzielenie zamówień w roku 2021 wraz z jego aktualizacjami.\nZezwolenia na realizację inwestycji drogowych w latach 2020-2021.\nWyświetlanie 4 001 - 4 050 z 4 126 rezultatów.


Deante Andante Nero (ZQN_N513) – Juliusz Cesar\nKoło Nova Pro Premium 160X75Cm 554243011 812,98zł\nRadaway Nes Ptj 80X90 Chrom Przeźroczyste Easy Clean (100520000101R+100526000101) 2 268,00zł\nMexen Lima Black 70x100cm Szkło 6mm 856-070-100-70-00 1 119,99zł\nNew Trendy Prime Black 90X120X200 D0314A+D0321A 2 296,00zł\nVario Term Zestaw All In One Unico Rtl Prawy Grafit Metaliczny Miedziany Cu 15x1mm 511,09zł\nRoca Italia 120X80 90 A3740Hp000 828,00zł\nMassi ELEGA 190x90cm (MSWT-EL-00119090) 1 240,00zł\nFranke S2D 611-78 Orzechowy 1430612681 565,04zł\nVarioterm Zestaw Termostatyczny Elegant Elgs0206C/Fp Biały Prosty 137,85zł\nTolen Oczyszczalnia Ścieków Przydomowa 2 kom 48Mb 4000L (E4K2D48) 5 099,00zł\nExcellent Dakota S1 Cenl4120593S1Wh 4 319,00zł\nGeberit Sigma 20 Czarny/Czarny Matowy (115882DW1) 315,53zł\nDuravit Happy D.2 170X75Cm 760312000As0000 9 814,00zł\nStrona główna » Zlewozmywaki » Deante Andante Nero (ZQN_N513)\nDeante Andante Nero (ZQN_N513)\nSKU: 4f748e42ef38 Kategoria: Zlewozmywaki Tagi: gazowana, gazowanie wody, jakie produkty zawierają magnez, najzdrowsza woda, staropolska lublin, warunki dostawy\nZlewozmywaki granitowe Deante są produkowane w Polsce, w jednej z najnowocześniejszych fabryk w Europie. To daje pewność zachowania najwyższych standardów wykonania i kontroli jakości.\nGranit Deante jest niezwykle twardy i odporny na uderzenia. Ta trwałość powoduje, że jest bardzo popularny w kuchniach i doceniany przez Klientów.\nZaawansowana technologia produkcji zlewozmywaków Deante gwarantuje nie tylko piękny wygląd produktu, ale też specjalne właściwości. Ich gładka powierzchnia jest odporna na przebarwienia oraz łatwa do utrzymania w czystości.\nZlewozmywaki Deante są odporne na wysoką temperaturę (250°C) oraz szok termiczny, czyli gwałtowną zmianę temperatur.\nGranit wydobywany jest z naturalnego złoża, na głębokości 100 metrów pod ziemią. Jest elegancki, ponadczasowy i pasuje do każdej kuchni – nowoczesnej i tradycyjnej.\n18 lat gwarancji na zlewozmywaki granitowe Deante.\nJaki zlewozmywak najlepiej sprawdzi się w Twojej kuchni? Kwadratowy, prostokątny, a może okrągły? Wybierz najlepszy kształt, wielkość i kolor.\nZlewozmywaki Deante są gotowe do montażu i kompletne. Każde opakowanie zawiera osprzęt z syfonem umożliwiającym podłączenie zmywarki lub pralki.\npierwiastek z 212, depilacja laserowa jak się przygotować, kamień żółciowy objawy, lampy czechowice, co to jest nadnercze, skutki niedoboru witaminy b, przyczyny oparzeń, krople na zapalenie ucha środkowego, suchy kaszel po infekcji, ręka położnika tężyczka, wskaznik pearla prezerwatywy, mleko niezdrowe, magnez w ciazy na co pomaga, nerw błędny, objawy sepsy u dorosłego, albinizm choroba genetyczna\nRoca Savai Slim 170X80Cm Biała (A248590000) 1 083,00zł\nRadaway Kyntos F Cemento 110X80 (Hkf1108074) 1 279,00zł\nQuadron Anthony 54x44x19 stal szczotkowana F5444BS 849,00zł\nSanswiss Solino F 75X75Cm Czarna (Solf1G07500607+Solf1D07500607) 3 400,00zł\nInvena Przewód Elastyczny Do Gazu W Osłonie Pvc 100 Cm 59,44zł\nSanplast Prestige Iii 80x80x198cm Czarny Mat (600073002059401) 2 144,43zł\nTres Cocina Exclusive 24221501Lm 1 037,75zł


Katowice: W obronie szpitala są nawet gotowi głodować | Dziennik Zachodni\nKatowice: W obronie…\nKatowice: W obronie szpitala są nawet gotowi głodować\nAgata Pustułka 26 maja 2009, 5:00\nPlany władz Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, które chcą do katowickiej Kliniki Okulistycznej przy ul. Ceglanej przenieść z Zabrza dwie Kliniki Alergologii i Endokrynologii, wywołały sprzeciw pracowników szpitala.\nPowołali oni Komitet Obrony Okulistyki i chcą wszelkimi sposobami, nawet ze strajkiem głodowym włącznie, przeszkodzić w realizacji tych zamierzeń. Sytuacja jest bardzo poważna i napięta, bo w grę wchodzą ogromne emocje, a załoga jest wyjątkowo solidarna.\n"Jesteśmy przekonani, że podjęte przez organ założycielski kroki, doprowadzą do utraty wizerunku szpitala jako wiodącego ośrodka, co nie godzi się z polityką organu założycielskiego" - napisali przedstawiciele komitetu.\nW swoim piśmie podkreślają, że nie wysuwają żadnych postulatów płacowych, ani socjalnych, a jedynie bronią wizerunku oraz pozycji placówki, największego ośrodka okulistycznego w kraju, który rocznie leczy ok. 60 tysięcy pacjentów, z czego połowa to chorzy spoza województwa śląskiego.\nNa czele czteroosobowego komitetu, ukonstytuowanego wczoraj podczas zebrania całej załogi, stanął dr Marek Czekaj. - Walczmy o wartości uniwersalne. Nie mamy się gdzie cofnąć - powiedział nam dr Czekaj.\nWładze uczelni traktują komitet jako ciało nielegalne, ale wczoraj rektor ŚUM prof. Ewa Małecka-Tendera chciała się z jego przedstawicielami spotkać. Do konfrontacji argumentów jednak nie doszło, bo komitetowi nie odpowiadał termin. Dziś znów obie strony będą próbowały ustalić czas i miejsce rozmów. - Do tej pory władze uczelni nie brały pod uwagę naszych argumentów - twierdzi dr Czekaj.\n- Jesteśmy przekonani, że cała sytuacja wynika z nieporozumienia i niezrozumienia decyzji władz uczelni, która chce rozwoju szpitala i rozszerzenia jego profilu, dla dobra pacjentów, którzy zyskają możliwość konsultacji u innych specjalistów - wyjaśnia Izabela Koźmińska-Życzkowska, rzecznik ŚUM. Rzeczniczka dodaje, że obie zabrzańskie kliniki zajmą w sumie ok. 40 łóżek i o tyle mniej więcej zostanie ograniczona okulistyka. - Planujemy, zgodnie z precyzyjnymi analizami, zmniejszenie o 25 łóżek Kliniki Okulistyki Dziecięcej oraz o ok. 20 łóżek okulistyki dla dorosłych. To i tak są niewykorzystane łóżka, bo szpital nie ma stuprocentowego obłożenia.\nWarto dodać, że obie zabrzańskie kliniki to renomowane i dochodowe jednostki. Dlatego władze uczelni nie przyjmują argumentów, iż przyjęcie ich na Ceglaną spowoduje problemy finansowe.\nPrzedstawiciele komitetu twardo stoją przy swoim. Pracownikom szpitala zależy także na przywróceniu do pracy dotychczasowej dyrektorki Doroty Puki, która złożyła w zeszłym tygodniu rezygnację ze stanowiska, bo nie mogła porozumieć się z władzami uniwersytetu w sprawach zarządzania szpitalem i funkcjonowania przyszpitalnych poradni.\n- To jest tak oddana szpitalowi i lojalna osoba, że nigdy by dobrowolnie nie odeszła. Szpital był jej życiem - twierdzi Czekaj.\nDyrektorem placówki ma jednak zostać, zgodnie z wolą rektor, Jacek Czapla, który nie wytrwał na stanowisku dyrektora Centralnego Szpitala Klinicznego w Katowicach. Szpital ten za czasów jego dyrektorowania zadłużył się. Klinika przy Ceglanej nie ma natomiast długów i po skandalach związanych z byłą szefową prof. Ariadną G-Ł. wyszła na prostą.


Otwarcie miało charakter symboliczny, bo placówka w czasie trwającego ponad dwa lata remontu cały czas funkcjonowała w zasadzie normalnie – zajęcia oraz imprezy nie były odwoływane.\nRemont kosztował ponad 5,5 mln zł. Dzięki poniesionym nakładom gruntownie przebudowany dom kultury może pochwalić się między innymi reprezentacyjnym holem, salą widowiskową z bardzo nowoczesną aparaturą nagłaśniającą, oświetleniową oraz dużą, pięknie wyremontowaną salą imprezową.\n- W placówce przygotowano m.in. orkiestron dla zespołów, które mogą towarzyszyć większym formom artystycznym, sala widowiskowa jest zaś przystosowana do pełnienia funkcji profesjonalnego studia nagrań – podkreśla Marian Wolny, dyrektor DK Niedobczyce.\nUroczystość otwarcia DK Niedobczyce po remoncie uświetniła kolejna edycja imprezy "Kabaretowy Kopniak". Na scenie zaprezentowały się amatorskie kabarety: Kabaret Mała Granda z Orzesza, Kabaret Nazwa Robocza z Sosnowca, Kabaret 7 minut po z Krakowa, Damian Kubik z Dąbrowy Górniczej oraz Kabaret Szybkiego Pomysłu z Żor. Impreza miała formę przeglądu. Pierwsze miejsce w głosowaniu publiczności zajął Damian Kubik. Gwiazdą wieczoru był Tomasz Jachimek, który zaprezentował się w prawie godzinnym programie. Przegląd organizowany był w ramach projektu T:RAF – Twój: Rozwój, Aktywność, Forma, współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.


tarcze sprzęgła - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 20 z 2802 znalezionych dla zapytania tarcze sprzęgła w 10 sklepach\nEBC CK3402 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK3402 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK4498 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK4498 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK6604 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK6604 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK5635 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK5635 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK2302 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK2302 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK3387 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK3387 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK45 17 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK4517 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK4469 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK4469 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK2336 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK2336 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK1159 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK1159 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK3384 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK3384 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK3388 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK3388 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK3377 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK3377 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK45 21 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK4521 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK3418 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK3418 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK5597 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK5597 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK3346 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK3346 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK45 18 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK4518 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK1247 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK1247 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »\nEBC CK5602 tarcze cierne sprzęgła Pełne dopasowanie na stronach EBC. Tarcze sprzęgła EBC CK są sprzedawane w kompletach na silnik i zawierają tylko odpowiednią ilość... Pełen opis produktu 'EBC CK5602 komplet tarcze cierne sprzęgła EBC Brakes tarcze cierne sprzęgła SUPER CENY sklep motocyklowy MOTORUS.PL' »


Wspomnienia z mego życia/VII - Wikiźródła, wolna biblioteka\nWspomnienia z mego życia/VII\nWspomnienia z mego życia - VII\nPrace naukowe i techniczne. — Roboty na morzu ŚródziemnemŚródziemnem. — Telegraf przez morze Czerwone. — Przygody w podróży. — Wycieczka na szczyt piramidy Cheopsa. — Przygody na morzu. — Powrót do Europy. — Rozbicie „Almy.” — Ratunek. — Powrót na Marsylię. — Zniszczenie linii indyjskiej. — Próbowanie kabli dla rządu angielskiegoangielskiego. — Linia telegraficzna Kartagena-DranOran. — Zerwanie kabla. — Podróż do Almeryi. — Trąba morska. — Okręt zagrożony przez wał. — Trąba morska przelatuje przez okręt. — Morze płonące. — Powtórne nieudane zakładanie. — Trzecia nieudana próba. — Rozdział przedsiębiorstw: berlińskiego i angielskiego. — Linia Kercz-Poti.\nDoświadczenie, nabyte przy zakładaniu kabli pomiędzy Cagliari i Bona, przekonało mnie, że kable podmorskie przy właściwej konstrukcyi i starannej fabrykacyi, pod każdą głębokością morską przeprowadzić się dadzą i w takim razie długie i niezawodne oddawać będą usługi. Dlatego usilnych dokładałem starań, aby usunąć wszystkie nastręczające się jeszcze trudności.\nOd r. 1850 wyłącznie prawie byłem oddany studyowaniu tych kwestyj. Prace moje przypadły na tę samą epokę, w której wielki badacz, Faraday, wiekopomnemi swemi odkryciami w zdumienie wprowadzał cały świat uczony. Ale niektóre poglądy Faraday’a, niezgodne z ogólnie przyjętemi teoryami, w Niemczech nie znalazły uznania. To skłoniło mnie do bliższego zajęcia się sprawą indukcyi elektrostatycznej, według mnie niezmiernie ważnej dla nauki o telegrafie. Ostatecznie doszedłem do najzupełniejszego potwierdzenia poglądów Faraday’a, których słuszność udało mi się stwierdzić nowemi dowodami. Niestety, techniczne moje zajęcia często mi przerywały pracę naukową i dopiero z wiosną 1857 r. doprowadziłem do końca moje doświadczenia, a wyniki ich ogłosiłem w Rocznikach Poggendorfa p. t. Ueber die elektrostatische Induction und die Verzögerung des Stromes in FlaschendrählenUeber die elektrostatische Induction und die Verzögerung des Stromes in Flaschendrähten.\nDoświadczenia te wykazały jasno, że tylko stosowanie krótkich prądów zmiennych dawało możność szybkiego porozumiewania się telegrafem podmorskim na dłuższych przestrzeniach. W pracy, ogłoszonej w r. 1857 p. t. Der InductionschoeibtelegraphInductionschreibtelegraph von Siemens et Halske, opisałem mechanizm, służący do przeprowadzenia tego zadania.\nGdy pp. Newall et Comp. w tym samym jeszcze roku przeprowadzali linię telegraficzną od Cagliari do Malty i na wyspę Korfu, zaopatrzyłem stacye tej linii w takie piszące telegrafy indukcyjne. Wykonałem i inne roboty na morzu Śródziemnem dla tej samej firmy. Asystentem moim był F. Jenkin, młody człowiek, niepospolicie utalentowany, który z czasem zajął zaszczytne miejsce w elektrotechnice.\nWiele interesujących zagadnień i kwestyi nastręczyło mi zakładanie linii telegraficznej przez morze Czerwone i Indyjskie od Suezu do Kurrachee w Indyach, wykonanie której oddane było firmie Newall et Comp. Moja firma zaś podjęła się nadzoru przy samem zakładaniu kabli, równie jak dostarczenia i ustawienia niezbędnych przyrządów. Najdłuższa linia podmorska ze wszystkich dotychczas przeprowadzonych, linia pomiędzy Sardynią a Korfu, miała około 700 mil morskich długości. Nie mogła więc w żaden sposób służyć za wzór przy budowie i eksploatacyi linii mającej 3,500 mil morskich długości, jak linia indyjska, Zbudowałem tedy nowy system przyrządów, który potem nazwany został „Systemem Czerwonego morza.”\nRezultat tych robót był nadspodziewanie świetny, sama zaś podróż obfitowała w zdarzenia interesujące.\nW początku kwietnia wsiadłem na okręt w Tryeście i zaraz pierwszego dnia miałem sposobność podziwiać wspaniałe światło zodyakalne na wieczornem niebie. Uczeni spierali się wówczas i spierają się dziś jeszcze o przyczynę tego zjawiska. Przypuszczam, że racyę mają ci, podług których światło zodyakalne jest dowodem, że ponad strefą równikową znajduje się pierścieniowata warstwa powietrza nasyconego parą wodną, unosząca się w górę ze wzrastającą szybkością; pierścień ten unosi się jeszcze wyżej pod wpływem siły odśrodkowej. Zjawisko to zgadzało się w zupełności z rysunkami, podawanemi w podręcznikach fizyki i trwało blizko godzinę.\nPo przyjemnej i spokojnej przeprawie, przy wspaniałej pogodzie wylądowaliśmy w Korfu; tu zatrzymaliśmy się kilka godzin, podczas których zdążyliśmy zwiedzić miasto i piękne jego okolice. Wyspy Jońskie należały wówczas do Anglii. Gdy po dłuższym przeciągu czasu powtórnie zwiedziłem Korfu, było już oddawna w ręku Greków; miasto wydało mi się zubożałe i podupadłe.\nPogoda sprzyjała nam wciąż; przepłynęliśmy tak bogate we wspomnienia morza Adryatyckie i Śródziemne; wylądowaliśmy w Aleksandryi i tylko co otwartą koleją żelazną pojechaliśmy do Kairu; tu zatrzymaliśmy się kilka dni, żeby okręt „Agamemnon,” wiozący kable, opłynąwszy przylądek Dobrej Nadziei, miał czas przybyć do Suezu. Skorzystałem ze sposobności dla obejrzenia miasta bogatego w historyczne wspomnienia; i mnie i moich inżynierów interesowało ono w najwyższym stopniu, jako punkt zetknięcia się dwóch cywilizacyj: europejskiej i azyatyckiej. 14 kwietnia zwiedziliśmy piramidę Cheopsa i tak szczęśliwie się złożyło, że na jej szczycie mogliśmy zaobserwować interesujące zjawisko fizyczne, które opisałem później w Rocznikach Poggendorff'a (Beschreibung ungewöhnlich starker elektrischer Erscheinungen auf der Cheops-Pyramide bei Kairo, während des Wehens des Chamsin).\n W dalszym ciągu naszych doświadczeń miałem sposobność wykazać, że elektryczność może również być użyta jako skuteczny środek obrony. Arabowie podejrzliwie spoglądali na błyskawice, wydobywające się z naszych butelek. Złożyli krótką naradę i na dany znak we trzech porywali każdego z moich towarzyszów i gwałtownie znosili na dół. Stałem właśnie na najwyższym punkcie piramidy, na wielkim kamieniu, leżącym w samym środku płaszczyzny, gdy szeik owego pokolenia Arabów zbliżył się do mnie i przez tłomacza oświadczył, że plemię postanowiło, abyśmy niezwłocznie opuścili piramidę. Zapytany o przyczynę, odrzekł, że widzą oni, iż trudnimy się czarami i boją się, byśmy nie zburzyli piramidy, jedynego źródła ich zarobku. Gdym odmówił posłuszeństwa, złapał mnie za lewą rękę; ja zaś prawą, w której trzymałem mocno naładowaną butelkę, podniosłem wysoko nad głowę. Przeczekawszy chwilę, zwolna przytknąłem szyjkę od butelki do jego nosa. Dotknąwszy go, sam doznałem lekkiego wstrząśnienia i ztąd mogę wnosić, że szeik poczuł gwałtowne i silne uderzenie. Nie wydawszy głosu, upadł na ziemię i minęło kilka sekund, podczas których mocno byłem niespokojny, zanim się podniósł: z krzykiem i rykiem w olbrzymich susach zbiegł z piramidy na sam dół. Arabowie, widząc to i słysząc jego okrzyk: „czary! czary!” porzucili swoje ofiary i cwałem popędzili za nim. Po kilku minutach tedy bitwa była stanowczo wygrana, a my byliśmy panami piramidy. W każdym razie zwycięztwo u stóp piramidy nie tak łatwo przyszło Napoleonowi, jak nam na jej szczycie.\nChamsin tymczasem się uspokoił, a słońce światłem swem oblało zagrożoną piramidę. Arabowie widząc to, ochłonęli ze strachu i wdrapali się z powrotem do nas na szczyt, ażeby nie stracić spodziewanej zapłaty. Mimo to widocznie posądzali nas o czary, nawet po zawarciu pokoju.\n Nie zbywało nam i na morskich przygodach w czasie tej podróży.\nPogoda była prawie ciągle piękna, bez żadnego wiatru, jak zwykle zresztą na morzu Czerwonem, gdzie deszcze należą do rzadkości. Tylko upał był nużący. Mój termometr podróżny wskazywał prawie zawsze w dzień 30°R., a w nocy 31°; jest to temperatura, którą mieszkaniec północy, silny i zupełnie zdrów z łatwością znosi nawet przez dłuższy przeciąg czasu, ale w końcu jednak staje się męczącą. Dzień schodzi na ciągłej walce ze słońcem, od promieni którego trzeba chronić głowę i plecy. W nocy też nie można się ochłodzić. Wprawdzie wspaniałość gwiazd na południowem niebie, wśród iście egipskich ciemności nocy, jest zachwycająca, nie zastąpi jednak upragnionego chłodu.\nPewnego razu w nocy, gdy zajęty byłem sprawdzaniem izolowania kabli pomiędzy Kosseivą i Suakimem, nagle usłyszałem krzyki i gwałtowny ruch na pokładzie. Człowiek, któremu poruczone było bezustanne sondowanie głębin, przechylił się zanadto i wpadł w wodę. Ponieważ cały pokład doskonale był oświetlony gazem, zatem ludzie pracujący tam mogli dojrzeć nieszczęśliwego w wodzie i zaraz rzucić mu pierścienie ratunkowe, których było poddostatkiem na pogotowiu. Okręt został zatrzymany i spuszczono łodzie, które na długą i nieprzyjemną chwilę znikły w ciemnościach nocy. Nakoniec powróciły z tryumfem. Człowiek, pływając, utrzymał się na wodzie i na szczęście, nie został pochwycony przez rekina; a jest ich tu mnóstwo i ze szczególnym apetytem zjadają białych ludzi, rzadko bardzo naprzykrzając się czarnym. Drżał cały, gdy go wyciągnięto na okręt i nóż otwarty miał jeszcze w ręku. Zapytany o szczegóły swej przygody, opowiadał, że ujrzał się zewsząd otoczonym przez rekiny, ale zdołał wyciągnąć nóż z kieszeni i bronił się nim, dopóki się nie zjawiły łodzie ratunkowe. Wszystkich nas dreszcz przejmował na wspomnienie tych niebezpieczeństw i walk. Wśród tego opowiadania zbliżył się do nas majtek i oznajmił kapitanowi, że niektóre pierścienie, wrzucone za tonącym do wody, zostały wyłowione i całe są pokłute nożem. Cóż się okazało? Oto tonący w śmiertelnym strachu wziął owe białe kauczukowe pierścienie za brzuchy rekinów. Rekin bowiem, gdy chce coś pochłonąć, kładzie się na grzbiecie.\nRekin odgrywa ważną rolę w życiu majtka w strefach gorących tem, że go pozbawia orzeźwiającej kąpieli morskiej. Majtek nienawidzi go też serdecznie i z rozkoszą pastwi się nad nim, ile razy dostanie go w swoje ręce. Sam byłem świadkiem, jak złowiono i wciągnięto na okręt dwa rekiny, z których każdy miał 12 stóp długości. Dokonano tego za pomocą kotwicy, na której zębach przymocowano kawałki mięsa. Niebezpiecznie było się do nich zbliżyć; siłę miały ogromną, a życie tak twarde, że nawet kiedy im wszystkie wnętrzności wyjęto, długo jeszcze biły ogonem naokoło siebie.\nZa przybyciem naszem do Suakimu złożyły nam wizytę najwyższe władze tej miejscowości, pasza turecki i gubernator. Były to dwie osobistości nadzwyczaj poważne, poruszające się z prawdziwą wschodnią wyniosłością i unikające starannie podejrzenia, jakoby się czemukolwiek mogły dziwić. Rozłożono dla nich dywan i podano kawę i fajki. Palili i pili z dumą, nie patrząc wcale na otaczających. Przyjaciel mój, główny inżynier Meyer, towarzysz naszej wyprawy, zwrócił się do mnie i rzekł: „Patrz, Wernerze, jaki to pyszny chłop ten długi z białą brodą, możnaby go w Berlinie za pieniądze pokazywać.” Ku wielkiemu naszemu zdziwieniu, ten, o którym była mowa, odwrócił się i w najczystszym berlińskim dyalekcie się odezwał: „Panowie mówią po niemiecku?” Odpowiedzieliśmy, że jesteśmy Niemcami i że bardzo nas to dziwi, iż on mówi po niemiecku. A on na to: „Wszak jestem rodem z Berlina; proszę, niech mnie panowie odwiedzą.” Poczem odwrócił głowę i dalej na nas nie zważał. Meyer na drugi dzień odwiedził go i poznał bardzo przyjemnego człowieka, o ile nie znajdował się w obecności Turków. Przed 50 laty jako czeladnik krawiecki wywędrował z Berlina w świat; chciał zwiedzić Indye, ale okręt, na którym jechał, rozbił się na brzegach Suakimu; pozostał więc tam, przyjął wiarę mahometańską i z czasem został prezydentem miasta. Teraz był bogatym człowiekiem; oprowadzał mego przyjaciela po wszystkich swoich posiadłościach — tylko haremu, pomimo wielkich próśb, nie chciał mu pokazać, nawet seryo bardzo prosił, aby o żonach jego mowy nie było.\nGdyśmy roboty i interesy nasze w Adenie ukończyli, chciałem wraz Meyeremz Meyerem na statku „Alma,” należącym do „Peninsular et Oriental Company” jak najprędzej powracać do Europy. Ten sam zamiar mieli pp. Newall et Gordon. Gdy statek przybił do portu, okazało się, że był pełen i nie chciano nas przyjąć. Dopiero na wyraźny rozkaz gubernatora przyjęto nas na pokład, bo ani jednej wolnej kajuty nie było. Zgodziliśmy się chętnie na to, tembardziej, że podczas całej kilkomiesięcznej podróży na morzu Czerwonem sypialiśmy zawsze w ubraniu na pokładzie: gorąco bowiem w kajutach było nie do zniesienia.\nStatek urządzony był wspaniale, życie na nim zbytkowne i towarzystwo wykwintne; wszystko to stanowiło kontrast z dotychczasowem naszem życiem. Panowie i panie po kilka razy dziennie zmieniały eleganckie toalety, a dwie kapele i chóry naprzemian starały się urozmaicić monotonną podróż morzem. Uważaliśmy, że nasze zniszczone ubrania nie pasują do tak dystyngowanego grona, a zdziwione spojrzenia dam utwierdzały nas w tem mniemaniu. Jednakowoż kapitan przedstawił nas najpierwszej figurze z całego tego towarzystwa, ambasadorowi angielskiemu w Chinach, który wojnę francusko-angielską tylko co szczęśliwie zakończył. Ten udzielił nam łaskawie audyencyi i z każdym z nas w ojczystym jego języku rozmawiał; był bowiem niezmiernie dumny ze swojej znajomości obcych języków i chętnie się nią popisywał.\nZaledwie po paru godzinach snu obudzeni zostaliśmy w brutalny sposób. Gwałtowne uderzenie wstrząsnęło całym statkiem, potem nastąpiło drugie i trzecie, a gdyśmy się zerwali na równe nogi, uczuliśmy, że statek przechyla się na bok. Na szczęście, buty miałem na nogach, zdjąłem był tylko kapelusz i okulary. Gdym się za kapeluszem obejrzał, zobaczyłem, że się stacza na pochylony już brzeg okrętu i ja sam zsunąłem się za nim. Ze wszystkich stron dał się słyszeć okrzyk dziki, przeraźliwy, pełen trwogi, potem ogólny hałas i trzask, bo wszystko, co żyło na pokładzie, zaczęło się staczać na bok. Odruchowo piął się każdy w górę na pokład i wielu się to udało. Mnie się gorzej działo, bo straciłem dużo czasu na szukanie kapelusza i okularów. Woda już się wlewała przez wierzch i musiałem o własnym myśleć ratunku. Po kilku minutach statek już się tak pochylił, że nie można było wcale się dostać na pokład. Ale trwoga dodaje sił. W świetle księżyca ujrzałem kawałek liny, zwieszającej się z pokładu; wziąłem stoliki i krzesła, poustawiałem jedne na drugie tak, że mogłem chwycić za linę i wciągnąć się na pokład.\nTam zastałem całe prawie towarzystwo oczekujące z podziwu godną spokojnością na rozwiązanie dramatu. Nagle wśród ciszy nocnej dały się słyszyć słabe kobiece głosy, wołające o pomoc i ktoś się odezwał, że w kajutach nawpół zalanych wodą znajduje się jeszcze znaczna ilość dam. Wszystko było wnet gotowe, aby im spieszyć z pomocą, ale niełatwo było to uskutecznić, gdyż niepodobna było utrzymać się na gładkim pokładzie, pochylonym już pod kątem przeszło 30°. Teraz dopiero moja lina okrętowa oddała prawdziwe usługi. Jeden z majtków, dobrze obeznany z miejscowością, po linie tej spuścił się do kajuty, tam przywiązał jednę z pań, a my wciągnęliśmy ją w górę. Ale ratunek taki byłby za powolny, bo czekało tam jeszcze sporo kobiet. Utworzyliśmy więc za pomocą innych lin żywy łańcuch i takim sposobem z ręki do ręki przechodząc, uratowane zostały biedne kobiety, które po większej części ze snu zbudziła woda, wlewająca się z szumem przez okna do kajut. Ile razy coś stanęło na przeszkodzie, odzywała się komenda: „halt” i każdy z nas musiał tak długo ciężar swój trzymać na ręku, dopóki nie można było dalej prowadzić akcyi ratunkowej. W czasie takiej przerwy, przy świetle księżyca, poznałem w zmoczonej i trwożliwie tulącej się do mnie damie, przecudną i dumną Kreolkę, którą przed paroma godzinami z daleka tylko podziwiać mogłem, otoczoną gronem wielbicieli.\nRaptowne przechylenie się okrętu po uderzeniu o ukryte skały koralowe dało się tłomaczyć tem, że okna wszystkich bez wyjątku kajut były otwarte i woda bez żadnej przeszkody mogła się wedrzeć do wnętrza okrętu. Wkrótce przechylił się okręt zupełnie na bok i teraz dla wszystkich było kwestyą życia i śmierci, czy okręt spocznie spokojnie, czy też dalej się będzie pochylał i ostatecznie wszystkich do głębi morskich strąci. Urządziłem sobie małe obserwatoryum; ztamtąd, kierując się położeniem mocno świecących gwiazd, mogłem śledzić dalsze pochylanie się statku i co minuta ogłaszałem wyniki moich spostrzeżeń. Wszyscy słuchali mnie z natężeniem. Okrzyk „spokój” witany był cichym, radosnym szmerem; gdy mówiłem: „pochyla się niżej,” odpowiadały pojedyńcze jęki i westchnienia. Nareszcie nie dostrzegłem dalszego pochylania się i obezwładniająca obawa śmierci ustąpiła energicznym wysiłkom dla wyratowania się.\nPrzy blasku księżyca i gwiazd wyraźnie mogliśmy rozpoznać, żeśmy uderzyli o wielką skałę, w jednem miejscu wystającą dosyć wysoko ponad wodę, teraz jeszcze o paręset metrów oddaloną od nas. Łodzie ratunkowe przymocowane z boku można było teraz, acz nie bez trudności, spuścić i według starego angielskiego zwyczaju, zaczęto przedewszystkiem przewozić na ląd dzieci i kobiety. Co prawda, było to wielce niepraktyczne, bo bezradne te istoty, dostawszy się na ląd, nie wiedziały, co począć; jednak zasadę przeprowadzono konsekwentnie do końca.\nGdy nad ranem kolej przyszła na Meyer’a i na mnie, zastaliśmy wszystkie damy prawie bez wyjątku w opłakanem położeniu, zaledwie odziane i bez obuwia. Skała, na której dotąd nigdy może nie postała ludzka noga, była caluteńka najeżona koralowemi szpicami, o które raniły się bose nóżki. Należało przedewszystkiem temu zaradzić. Należałem do szczęśliwców, posiadających buty; miałem także nóż kieszonkowy. Najbliższą łodzią powróciłem na rozbity okręt i wyłowiłem kawał linoleum i drugi kawał jakiegoś cieńszego materyału i z tem otworzyłem na wybrzeżu fabrykę sandałów. Przyjaciel mój, mniej szczęśliwy odemnie, nie posiadał butów; najpierwszy tedy dostał parę sandałów i przejęty wdzięcznością, zabrał się do roboty, aby w jakie takie obuwie zaopatrzyć biedne panie, siedzące bez ruchu na ziemi. Po wielu latach wspominał z przyjemnością spojrzenia pięknych oczu, przejętych wdzięcznością za ten miłosierny uczynek.\nAle cóż teraz? Blizko 500 osób siedziało w pierwszy dzień Zielonych Świątek na gołej, koralowej skale, może hektar przestrzeni mającej, co najmniej o 8 mil morskich oddalonej od zwykłej drogi okrętowej. W pogodną i spokojną noc, podczas której sternik prawdopodobnie zasnął słodkim snem, dostaliśmy się na południe wysp Harnisch, które okręty jak najstaranniej omijają. Przypadkowego ratunku tem mniej można było się spodziewać, że zupełny brak wody do picia nie pozwalał na długie wyczekiwanie. Okręt nie poszedł wprawdzie całkiem na dno, mogliśmy więc różnego rodzaju prowianty w dostatecznej ilości ztamtąd czerpać, ale rezerwoar napełnił się wodą morską, a filtr, w którym można było dystylować wodę słodką, nie dał się podnieść. Takim sposobem pozostała nam jedynie woda, znajdująca się w kajutach i od oszczędnego spożywania jej zależało, jak długo będziemy mogli toczyć tę walkę o życie.\nNadto groziło nam jeszcze jedno wielkie niebezpieczeństwo. Na pięknych i wielkich statkach Peninsular et Oriental Company, kursujących pomiędzy Suezem i Indyami, załoga składała się niemal wyłącznie z krajowców. Europejczycy bowiem na dłuższą metę nie znosili klimatu morza Czerwonego. Otóż na 150 osób, stanowiących załogę „Almy,” oprócz oficerów, było może 4 Europejczyków. Kapitan był chory — podobno, że wkrótce po rozbiciu umarł wskutek doznanego wstrząśnienia. Oficerowie, którzy tak źle pokierowali okrętem, stracili wszelką powagę i nie byli w stanie utrzymać karności wśród załogi. Ta zaczęła się też buntować, wypowiedziała im posłuszeństwo, rozbijała kufry pasażerów i z paniami obchodziła się po grubijańsku. W tak rozpaczliwem położeniu nastąpiło samowolne utworzenie się rządu. Najenergiczniejsi młodzi ludzie, pomiędzy którymi znajdowało się kilku oficerów angielskich, powracających z Indyi do ojczyzny, zabrali stare karabiny z bagnetami (prawdopodobnie miały one służyć do dekoracyi okrętu, nie do rzeczywistej obrony) i ogłosili stan oblężenia. Pijany majtek, stawiający opór, został wrzucony w morze, a na szczycie skalistego pagórka ustawiono szubienicę, na znak naszej władzy. Tam przeniesiono także wszystkie prowianty i rozbito namiot dla patrolującej straży. Środki te uspokoiły załogę i zmusiły ją do posłuszeństwa.\nPrzedewszystkiem należało się zasłonić przed słońcem, którego promienie w tej porze roku prostopadle padają na wyspę. Zaczęła się więc żwawa robota, ażeby co prędzej zbudować namioty z żagli i belek. Następnie urządzono kuchnię i zapasy żywności, zwłaszcza wodę, piwo i wino schowano w bezpiecznem miejscu. Tu odznaczył się swoją energią inżynier Gisborne, obejmując pewnego rodzaju dyktaturę nad wyspą. Mr Newall zaraz nazajutrz, na jednej z trzech pozostałych nam łodzi, udał się po pomoc do Mokki, jako do najbliższego miasta na wybrzeżu arabskiem. Ale pomocy nie znalazł — być może dlatego, że skutkiem zbombardowania Dżeddy przez Anglików, ludność bardzo źle była usposobiona dla Europejczyków — a potem popłynął dalej ku cieśninie Bab-el-Mandeb w nadziei, że może tam okręt jaki spotka. Ta przeprawa na lichej, otwartej łodzi była przedsięwzięciem odważnem, nawet zuchwałem, ale też jedyną naszą nadzieją. I w samej rzeczy udała się, dzięki doskonałej lunecie, którą umyślnie na tę podróż nabyłem u Steinheil’a w Monachium.\nAngielski statek wojenny, który w kilka dni po nas opuścił Aden, ażeby zwiedzić stacye pośrednie i zabrać ztamtąd naszych inżynierów, nad ranem przepłynął cieśninę Bab-el-Mandeb. Inżynier nasz, dr. Esselbach, stał właśnie na pokładzie z moją lunetą w ręku i przyglądał się niezmierzonej płaszczyźnie morza. Wtem spostrzegł biały punkt, który wziął za żagiel europejskiej łodzi, krajowcy bowiem używają żagli ciemnych. Zwrócił na to uwagę oficerów i kapitana, który również za pomocą mojej lunety przekonał się, że inżynier miał słuszność i natychmiast kazał skierować okręt ku białemu punktowi. Ku wielkiemu zdziwieniu wszystkich, z punktu tego wyłoniła się dobrze wszystkim marynarzom znana łódź pasażerskiego statku i zdaleka poznano p. Newall’a po jego charakterystycznej, długiej, siwej brodzie.\nTymczasem na skale kolorowejkoralowej płynęło życie systematycznie, według regulaminu. Od 9 rano do 4 po południu mieliśmy leżeć spokojnie pod namiotami, aby łatwiej znieść skwar od palących promieni słońca i nie podsycać pragnienia. Następnie gotowano obiad, który spożywaliśmy z bardzo różnym apetytem; każdy z nas dostawał butelkę paleale’u, bo wodę zostawialiśmy kobietom i dzieciom. Wina nikt nie mógł znosić — rozgrzewało bowiem krew do tego stopnia, że ktokolwiek się go napił, zaraz chorował. Pierwsze dwa dni zeszło jako tako; ale potem nastąpiło osłabienie i straszniejsze jeszcze zwątpienie. Starzy i doskonali służący odmawiali najmniejszych usług, nawet gdy im złotem płacić chciano. Nawet psy i barany, przeniesione na ląd, straciły humor i chęć do życia. Tłoczyły się gwałtem pod namioty i wolały się dać zabić, niż wystawiać na palące promienie słońca. Jedne tylko świnie pokazały się wytrwalszemi od ludzi; krążyły bezustannie po wyspie, czegoś szukając, dopóki w tej walce o swój byt nie padły nieżywe na ziemię.\nNa trzeci dzień mała garstka ludzi, posiadających dosyć siły i woli, aby po zachodzie słońca pracować, zdołała wyłamać zewnętrzną ścianę okrętu i tym sposobem otworzyć sobie wejście do lodowni. Naturalnie lodu tam nie znaleźli, ale zato choć niewielką ilość zimnej wody. Wodę tę również zachowano dla kobiet i dzieci, ale każdy z pracujących dostał w nagrodę szklankę świeżej, zimnej wody. Po wielu latach przypominałem sobie ten napój, orzeźwiający spieczone usta wśród dokuczliwego pragnienia.\n Gdy upłynął czwarty dzień bez żadnych widoków ocalenia, najodważniejsi nawet oddali się zwątpieniu. Statek parowy, którego dym ujrzeliśmy w oddaleniu, przepłynął, nie spostrzegłszy nas. Następnego ranka znowu wołano: „Okręt widać.” Ale tym razem okrzyk małe budził nadzieje. Jednak dym się coraz przybliżał i ożywiał w nas zamierającego już ducha. Okręt raz się zbliżał, to znów oddalał — zaczęła się budzić nadzieja, że nas szuka. Nareszcie zdawało się, że spostrzegł nasze sygnały i prosto skierował się ku wyspie. Nie można było wątpić — ratunek się zbliżał, a pewność ta nawet nawpół umarłych przywracała do życia. Poznaliśmy nasz okręt pomocniczy do zakładania kabli i Newall’a, naszego zbawcę, na pokładzie.\nRozgrywały się wtedy sceny, których nigdy nie zapomnę. Okręt przybijał do brzegu, a na nim wszystko wrzało życiem i pracą. Zdawało się, że nikt tam nie zważa na setki głosów radosnych, witających załogę. Kotwica spadła z łoskotem i łodzie zsunęły się na morze. Na nich znajdowały się beczki napełnione wodą i płytkie naczynia drewniane; majtkowie stawiali je na ziemi i napełniali wodą. Od p. Newall’a dowiedzieli się, że nie mamy wody i przedewszystkiem chcieli ugasić nasze pragnienie. To też kto żył, rzucał się na te naczynia i starał się ręką bodaj wody zaczerpnąć. Ale to trwało długo i coraz inni się tłoczyli. Nachylano więc poprostu głowę i chciwie wciągano doskonały napój. Nawet zwierzęta poczuły wodę i siłą przepychały się, jakkolwiek od kilku dni już leżały jak martwe pod namiotami.\nPasażerów wraz z załogą okrętową było około 500. A że mały okręt wojenny nie mógł wszystkich zabrać, więc kapitan postanowił, że załoga okrętowa pod strażą majtków z okrętu wojennego pozostanie na wyspie i to w surowym areszcie, jako kara za ich bunt; pasażerów zaś wszystkich zabrał na swój okręt, żeby ich odwieźć do Adenu. I tak natłoczeni na pokładzie małego okrętu dostaliśmy się do Adenu, gdzie z niespokojnością oczekiwano już wiadomości o naszem przebyciu do Suezu. Pierwszy odpływający okręt indyjski musiał na wyraźny rozkaz gubernatora zabrać wszystkich niemal rozbitków, pomimo, że był już prawie pełen. Ale chętnie znosiliśmy niewygody tej podróży, również jak i dalszej drogi z Aleksandryi do Marsylii i dziękowaliśmy Bogu, że uniknęliśmy tragicznej śmierci na bezludnej koralowej wyspie.\nAni w Kairze, ani w Aleksandryi nie mogliśmy uzupełnić rażących braków w naszej toalecie. Z rozbiciem okrętu wszystkie nasze kufry poszły na dno, a prawie wszystkim brakowało też i pieniędzy. Dopiero w Paryżu (prosto tam zdążaliśmy) mogliśmy się ekwipować. Musieliśmy wszyscy jechać na Marsylię, ponieważ w Tryeście port był blokowany, a droga na Włochy również była niemożliwa z powodu wojny, toczącej się w Lombardyi. Wiadomości o wypowiedzeniu wojny przez Francyę i o śmierci Aleksandra Humboldta doszły mnie w czasie zakładania kabli w morzu Czerwonem. A wieści o późniejszych, tak ważnych wypadkach politycznych, przychodziły już drogą telegraficzną, tak, żeśmy o wszystkiem byli powiadomieni, co się działo w Europie.\nLinia indyjska została po roku przedłużona z Adenu do Kurrachee, przyczem W. Meyer objął kierownictwo nad robotami elektrycznemi. Niestety, linia ta niedługo była zdatna do użytku. Kable w morzu Czerwonem już w czasie przedłużania linii do Indyi wykazały wady izolacyi, które utrudniały korespondencyę. Nasi elektrotechnicy usunęli wprawdzie grubsze braki, ale występowały na jaw coraz to nowe, dość, że po roku cała linia była niezdatna do użytku, a to dlatego, że kable zaczepiały się o rafy koralowe na dnie morza i niepodobna było ich oderwać, a co za tem idzie i reparować. Wina tego smutnego rezultatu ciąży na przedsiębiorcach: nie zakładali bowiem kabli w głębokiej wodzie, na środku morza, ale przy samem wybrzeżu nubijskiem, gdzie się znajdowały stacye pośrednie, a tam właśnie najszybciej rozwijają się twory koralowe. Wówczas nie było jeszcze rozpowszechnione przekonanie, że gdy chodzi o kable podmorskie, na pierwszym planie stać musi doskonałość wyrobu, a nie taniość. Nie brano pod uwagę, że każdy błąd, o ile nie można go naprawić, naraża całość na szwank i że mała niedokładność w izolacyi z czasem staje się wielką. Wszystkie kable, zakładane w pierwszych czasach przez Anglików, poszły na marne dlatego tylko, że zarówno przy konstrukcyi, jak przy fabrykacyi i przy zakładaniu samem nie kierowano się właściwemi metodami.\nRząd angielski, przekonawszy się o tem, powierzył naszej firmie kontrolę nad fabrykacyą kabli, które w dalszym ciągu miały być zakładane. I wtedy po raz pierwszy użyliśmy racyonalnego i konsekwentnego systemu próbowania, który dawał najzupełniejszą pewność, że wykończone kable nie mają żadnej bezwarunkowo wady.\nW r. 1863 dostaliśmy od rządu francuskiego obstalunek na założenie kabli podmorskich od Kartageny do Oranu. Kilkakrotnie probowanopróbowano już połączyć Francyę z Algierem — ale próby te okazały się za kosztowne, a przytem nie wydały rezultatów, zapewniających trwałą komunikacyę telegraficzną. Teraz zdecydowano się na krótszą i tańszą linię, która przechodzić miała przez Hiszpanię. Nam powierzono zakładanie kabli od Kartageny do Oranu.\nRobót tych podjąłem się wspólnie z bratem moim Wilhelmem i w grudniu 1863 r. zjechaliśmy się w Madrycie. Powietrze było tak zimne, że w klimacie nie znalazłem żadnej różnicy, choć przyjechałem prosto z Moskwy. Zima w Hiszpanii tego roku była wyjątkowo ostra i na całej drodze, aż do Kartageny widzieliśmy drzewa pomarańczowe i palmy daktylowe, pokryte śniegiem. Dopiero w Oranie odmarzliśmy. Przedwstępne przygotowania ukończyliśmy bardzo szybko i żywiliśmy nadzieję, że w kilka dni roboty będą skończone. Ale nadzieje nasze się nie ziściły. Po czterech tygodniach ciężkiej pracy i walki z groźnemi nieraz niebezpieczeństwami, okazało się, że kable zatonęły, a my uważaliśmy się za szczęśliwych, żeśmy życia i zdrowia w tem przedsięwzięciu nie stracili.\nDziś, kiedy z zimną krwią i w podeszłym wieku wspominam o tem, przyznaję, że wyprawa ta bardzo lekkomyślnie została podjętą; a to dlatego, że zarówno okręt, jak kable i metoda zakładania ich były zupełnie nieodpowiednie. Na usprawiedliwienie nasze to jedno mogę powiedzieć: chcieliśmy koniecznie założyć własne kable, przekonaliśmy się bowiem, że angielscy przedsiębiorcy wyzyskują nasze wynalazki i doświadczenia, zupełnie nie uwzględniając naszej firmy, nie wspominając nawet o zasługach, jakie położyliśmy około rozwoju telegrafii podmorskiej; a co głównie nas do tego skłoniło, to wynalazki i ulepszenia mego brata, tak interesujące i głęboko obmyślane, że nie mogliśmy się oprzeć pokusie zastosowania ich. Najważniejszy z tych wynalazków polegał na tem, że kable nawinięte były na wielki wał z osią pionową; ta oś, poruszana przez specyalną niewielką maszynę parową, służyć miała do nawijania i odwijania kabli. Urządzenie to, jakkolwiek genialnie przez mego brata pomyślane i wykonane, nie wydawało mi się zupełnie bezpiecznem, a to dlatego, że równomierne obracanie tak wielkiego wału, zwłaszcza na wzburzonem morzu było połączone z trudnościami, które zgóry nawet przewidzieć się nie dały. Ponieważ jednak pogoda była piękna, bez najmniejszego wiatru, postanowiliśmy próbować szczęścia i zabrać się do dzieła.\nNiestety, obawy moje nie były płonne. Zaledwie godzinę trwała robota, gdy nagle lina się zerwała i wpadła w morze, w tem miejscu już dosyć głębokie. Niepodobna było ją wydostać, gdyż olbrzymie głazy przysypały ją na dnie morskiem. Takim sposobem nie posiadaliśmy już dostatecznej ilości kabli, aby prowadzić zakładanie ich od Kartageny; obraliśmy zatem krótszą drogę na Almeryę i tam też prosto udaliśmy się, aby poszukać odpowiedniego miejsca do wylądowania.\nPodróż do Almeryi przy wspaniałej pogodzie, morzem gładkiem jak lustro, była czarująca. Wysiedliśmy na ląd, aby się zaopatrzyć w prowiant i zostaliśmy przez mieszkańców tak gościnnie przyjęci, że nawet bal wydali w teatrze na nasze uczczenie. Na zebraniu tem uderzyła nas klasyczna piękność kobiet, niewątpliwie typu maurytańskiego, a pomiędzy niemi wyróżniała się młoda panna, którą wszyscy na okręcie znajdujący się Europejczycy jednogłośnie uznali za ideał niewieściej urody. Wśród tak przyjemnej zabawy nie przypuszczaliśmy, że nazajutrz czekają nas niebezpieczeństwa, z których cudem tylko zostaliśmy wyratowani.\nAżeby dobrze zrozumieć, co nastąpiło, trzeba pamiętać, że okręt nasz nie był zbudowany specyalnie do zakładania kabli; rząd francuski nabył go na rynku angielskim, a dawniejszem jego przeznaczeniem było holowanie do Londynu statków naładowanych węglem. Okręty takie trzymają się zwykle wybrzeży, unikając pełnego morza. Otóż wnętrze naszego statku, tak mało odpowiadającego celowi, prawie całe zajęte było owym wałem drewnianym, ogromnej wielkości, a więc i balast jego, zwłaszcza przy wzburzonem morzu, bardzo nierównomiernie był rozdzielony. Ale dotąd sprzyjała nam pogoda jak najpiękniejsza i morze było spokojne. Zaczęło się to dopiero zmieniać cokolwiek, gdyśmy opuścili Almeryę i opłynąwszy przylądek, dostaliśmy się na otwarte morze. Wionął dość umiarkowany wietrzyk południowo-zachodni, ale kłęby czarnych chmur leżały za przylądkiem, wzdłuż wybrzeża. Uderzyło nas i to, że najbliższa z tych ciemnych, głęboko sięgających chmur spuściła długi swój dziób w morze, w tem miejscu straszliwie wzburzone, tak, że w blasku słońca podobne było do błyszczącego i potrzaskanego pola lodowego. Według naszych obliczeń, przepłynęliśmy może dwie mile morskie wzdłuż tego spienionego pola, którego szerokość wynosiła może ½ mili morskiej, a głębokość nie dała się określić. Co najdziwniejsza, że ów dziób, u góry szeroko zrośnięty z chmurą, potem raptownie się zwężał i nie stykał się zupełnie ze wzburzoną powierzchnią morza, przeciwnie, oddzielony był od niej doskonale widoczną przerwą. Spienione fale nie podnosiły się też wyraźnie w tem miejscu, tylko cały ten kawał morza, wysoki jak dom, sterczał ponad resztą powierzchni. Nadto dziób ten niewątpliwie wykonywał ruch kołowy ponad morzem i co 10 lub 20 minut powracał do tego samego punktu.\nNiestety, nie mogliśmy się oddawać dłużej obserwowaniu tego interesującego zjawiska, które się nazywa trąbą morską; posuwało się ono bowiem dosyć szybko ku wschodowi, wzdłuż samego wybrzeża; nas zaś odciągało w przeciwnym kierunku inne, równie oryginalne zjawisko. Okręt nagle zaczął się kołysać, ale tak gwałtownie, że z wielkim wysiłkiem mogliśmy zaledwie utrzymać się na nogach. Widocznie płynęliśmy śladami trąby morskiej. Kapitanowi wydało się kołysanie wprawdzie bardzo niebezpiecznem, zwłaszcza ze względu na budowę statku; nie zmienił jednak kierunku w nadziei, że wkrótce wydostaniemy się na spokojne morze. Wtem usłyszałem głuche, krótkie uderzenia, które przy każdem zakołysaniu wstrząsały całym okrętem. W mgnieniu oka zrozumiałem, co się dzieje: wał się oberwał i uderzeniami swemi groził zdruzgotaniem okrętu. Wpadłem do kajuty do mego brata, strasznie cierpiącego na morską chorobę. On jeden znał doskonale budowę wału i sposób w jaki był przytwierdzony do okrętu, on jeden zatem mógł nas jeszcze uratować. Znalazłem go już na nogach, był śmiertelnie blady, ale spokojny. On także zrozumiał odrazu, co było powodem tych groźnych uderzeń. To wystarczyło, żeby choroba morska znikła bez śladu. Udał się czemprędzej do wnętrza okrętu i przekonał się, że oś u góry się obluzowała i że brakuje tam rozmaitych części, przeznaczonych do ochrony osi i wału samego i wyrobionych ze szczególnie twardego drzewa. Robotnicy francuscy z początku utrzymywali, że nie wiedzą zupełnie, gdzie się te kawały drzewa podziały; ale gdy uderzenia stawały się coraz mociejszemocniejsze, a brat mój wołał, że wszyscy zginiemy, jeżeli się te kloce nie znajdą, wróciła im pamięć i przynieśli je natychmiast. Robotnikom podobało się to dziwnie twarde, nieznane im drzewo i uważając je za zbyteczne przy wale, zabrali je.\nAle okręt tak się chwiał, że niepodobna było na właściwem miejscu obsadzić tych kloców; tym czasem uderzenia ciągle się wzmagały tak, że wszyscy umierali ze strachu, że okręt długo im się już nie ostoi. Wtedy brat mój zawołał: „Okręt się za mocno chwieje, sterujcie pod wiatr.” Kapitan wydał odpowiedni rozkaz i okręt zwrócił się ku bałwanom. Po chwili, ku wielkiemu memu zdziwieniu, ujrzałem, że dziób okrętu zanurzył się pod wodę, a bałwany spłukiwały już przednią część pokładu. Odrazu odgadłem przyczynę zjawiska. Okręt w pełnym biegu zanadto gwałtownie został zwrócony pod wiatr i skoro pierwszy bałwan przeleciał przez jego dziób i zgiął go do dołu, okręt pozostał w tem pochyłem położeniu i po pochyłej powierzchni staczał się wgłąb. W tak krytycznej chwili bezwiednie objąłem komendę i odwróciwszy się do maszynistów, zawołałem: „stopp”, jak to zwykł był czynić kapitan. Na szczęście, usłuchali mnie natychmiast. Ale szybkość okrętu mogła się tylko powoli zmniejszać. Wszyscy staliśmy z tyłu na pokładzie i widzieliśmy, jak przednia część coraz dalej zanurza się w morze, a to z każdą chwilą zbliża się do nas. Nagle przybiły fale do wzniesionej tylnej części pokładu, utworzył się tam straszny wir i woda przez otwór pokładu wdarła się do wnętrza okrętu. Zdawało się, że koniec nasz jest blizki. Ale wbrew oczekiwaniu, wir zaczął słabnąć i po kilku bardzo jeszcze przykrych chwilach, ukazał się dziób okrętu nad wodą. Nadzieja w nas wstąpiła — złowrogie uderzenia bowiem też ucichły.\nBrat mój, zajęty wewnątrz okrętu, nie widział zbliżającego się niebezpieczeństwa i zupełnie niespodzianie zaskoczyła go wdzierająca się tam woda. Tem większa była jego radość, gdy zalew ten ustał, a on mógł kloce na właściwem miejscu przymocować i przerwać tak niebezpieczne dla okrętu uderzenie osi. Kapitan ostrożnie skierować kazał okręt w kierunku Oranu. Okręt wprawdzie i teraz mocno się kołysał, ale do tego przyzwyczailiśmy się i byliśmy zadowoleni, że wał się nie chwieje. Skutkiem wielkiego wzburzenia najsłabsi nawet nie doznawali już morskiej choroby i z nastaniem nocy wszyscy udaliśmy się na spoczynek, a na statku zapanowała cisza.\nZaledwie usnąłem, gdy raptem zbudziły mnie głośno wydawane rozkazy i przeraźliwe krzyki. W jednej chwili pochylił się okręt na bok i to w taki sposób, jak dotąd nigdy nie widziałem i dziś jeszcze nie umiem sobie tego wytłomaczyć. Ludzie pospadali z łóżek w kajutach i toczyli się po pochyłej podłodze. Jednocześnie spadło wszystko, co tylko nie było przymocowane, i pogasły wszystkie światła, bo wiszące lampy uderzyły o sufit i potłukły się w drobne kawałki. Po krótkiej chwili strasznej trwogi okręt zakołysał się wstecz raz bardzo mocno, a potem parę razy słabiej. Zaraz po pierwszych uderzeniach udało mi się wdrapać na pokład. Mimo ciemności, poznałem kapitana, który na moje wołanie odpowiedział wskazując na tylną część pokładu: Voilá la terre! W samej rzeczy zdawało się, że stoi za okrętem wielka skała, słabem oblana światłem. Kapitan, ujrzawszy ją, nagle obrócił statek i ztąd owo gwałtowne zakołysanie. Przypuszczał, że zostaliśmy zapędzeni i że znajdujemy się tuż przy skale Cap des lions. Wtem wśród ciemności odezwał się jakiś głos: La terre avance, i rzeczywiście skalista, świecąca ściana stała teraz tuż za okrętem i coraz się jeszcze zbliżała z jakimś dziwnym syczącym szumem. Teraz nastąpiła chwila tak straszna, tak przerażająca, że słowami niepodobna jej opisać. Okręt zalewały fale kolosalne, które ze wszystkich stron z taką uderzały siłą, że tylko kurczowo trzymając się żelaznej balustrady przy górnym pokładzie, mogłem się utrzymać na nogach. Jednocześnie czułem, jak gwałtowne i krótkie bałwany rzucają okrętem to w jednę, to w drugą stronę. Nie można było rozróżnić, czy się jest pod wodą, czy ponad nią. Zdawało się, że z największą trudnością wdycha się jakąś pianę morską. Jak długo trwał ten stan rzeczy, tego później nikt nie umiał określić. Pasażerowie pozostali w kajutach też musieli walczyć z temi strasznemi uderzeniami, które nimi rzucały na wszystkie strony i śmiertelnie byli wystraszeni szumem wody spadającej na pokład. W jednej chwili wszystko się skończyło, równie nagle, jak się zaczęło. Tylko skała świecąca stała teraz przed okrętem i powoli oddalała się od niego.\n Później dowiedzieliśmy się, że trąba morska, którą spostrzegliśmy przy Almeryi, spuszczała się wzdłuż wybrzeży hiszpańskich ku Afryce i na tej drodze właśnie spotkała nas. Nie umiem sobie wytłomaczyć, jakim sposobem okręt tak słaby i tak nieodpowiednio obciążony, mógł wyjść zwycięzko z tak groźnego niebezpieczeństwa. Gdy nas trąba morska już opuściła, morze przez jakiś czas jeszcze było szalenie wzburzone i jak daleko okiem sięgnąć, pokryte spienionemi bałwanami. Wtem ukazało nam się zjawisko przyrody tak wspaniałe i zdumiewające, że najbujniejsza fantazya nie mogłaby sobie czegoś podobnego wyobrazić. Morze na całej przestrzeni pałało ciemno-czerwonem światłem. Zdawało się, że to nie woda, lecz roztopiony ognisty jakiś metal — zwłaszcza spienione, łańcuchem ciągnące się bałwany, roztaczały taką jasność, że można było nietylko każdy przedmiot rozeznać, ale najdrobniejsze nawet pismo przeczytać. Był to widok piękny i pełen grozy; dziś, kiedy minęło ćwierć wieku, gdy o nim myślę, stoi mi jak najwyraźniej przed oczami.\nW tem miejscu, gdzieśmy się znajdowali, morze było przepełnione małemi świecącemi zwierzątkami. Szklanka z wodą morską w ciemnościach jasno świeciła, ile razy poruszyło się wodę. Morze silnie było wzburzone przejściem trąby morskiej, i skutkiem tego świecące żyjątka, które za dnia nieuzbrojonem nawet okiem można było oglądać, zaniepokoiły się i ogromnemi masami wypłynęły na wierzch; wszystkie razem świeciły się i tej ich szczególnej własności zawdzięczaliśmy cudowny widok płonącego morza.\nW parę godzin później, bez żadnych przeszkód stanęliśmy w Oranie. Teraz należało się zastanowić, co robić dalej. Po dokładnem obliczeniu przekonaliśmy się, że mamy dostateczną ilość kabli, ażeby doprowadzić je do Kartageny, o ile nie zajdą żadne niespodziewane przeszkody. Brat mój, pełen otuchy po tak szczęśliwie przebytych niebezpieczeństwach, chciał natychmiast rozpocząć zakładanie kabli, nie zmieniając nic w urządzeniach. Oparłem się temu stanowczo; straciłem bowiem wszelkie zaufanie zarówno do wału, jak i do naszego okrętu. Zdecydowaliśmy się więc, że kable zakładać będziemy zwykłą metodą, dawniej stosowaną.\nLinia między Kartageną a Oranem stanowczo była dla nas nieszczęśliwa. Brat mój jeszcze w tym samym roku udał się do Oranu. Wszystkie urządzenia zostały ulepszone na mocy tak drogo nabytego doświadczenia: kable były nowe i mocne, niższy personel dobrany jak najstaranniej i pogoda sprzyjała. Jednem słowem, katastrofa wydawała się niemożliwą. Jakoż w oznaczonym terminie dostałem z Kartageny depeszę, że kable szczęśliwie zostały założone i depesze między Oranem i Paryżem zamienione. Niestety! w kilka godzin po pierwszej, otrzymałem drugą depeszę z wiadomością, że kable z niewiadomej przyczyny zerwały się w blizkości wybrzeża hiszpańskiego. Dokładne poszukiwania wykazały, że przyczyną było skaliste dno morskie i znaczna głębokość morza. Dość, że i ta wyprawa się nie udała i również przyniosła nam straty. Na szczęście zostały zamienione urzędowe depesze między Oranem i Paryżem. Nie mogli więc Francuzi żądać, abyśmy jeszcze raz do zakładania kabli powracali.\nWielkie straty poniesione przez nas spowodowały kryzys w naszych stosunkach handlowych. Wspólnik mój, Halske, nie chciał brać udziału w przedsiębiorstwie zakładania kabli podmorskich, połączonem zawsze z niebezpieczeństwem i ciężkiemi stratami. Wogóle bał się, że brat mój, Wilhelm, zanadto, co prawda, przedsiębiorczy i odważny, przyzwyczajony w dodatku do stosunków angielskich, zapląta nas w interesa na wielką skalę, przechodzące nasze środki. W. Meyer, jako kierownik firmy, stanął po stronie Halske’go. Jakikolwiek uznawałem słuszność ich rozumowania, nie mogłem się jednak zdecydować na opuszczenie mego brata w tak krytycznej chwili. Postanowiliśmy zatem, że filia londyńska stanowić będzie zupełnie oddzielne przedsiębiorstwo, należące wyłącznie do mnie i do Wilhelma pod firmą „Siemens brothers!”. Drugi mój brat, Karol, przystąpił też do niej jako wspólnik. Pomiędzy trzema samodzielnemi firmami, berlińską, londyńską i petersburską, zawarte zostały umowy, określające bliżej ich stosunek.\nNadmienię tu, że założone w morzu Czerwonem (1869 r.) kable z armaturą miedzianą i tej samej konstrukcyi, co kable między Kartageną a Oranem, również okazały się nietrwałemi. Telegraf ten, przeprowadzony jak najpomyślniej przez Wilhelma od Kerczu do Poti, uważany był za część linii indo-europejskiej, ale w niespełna rok, skutkiem trzęsienia ziemi, został w kilku miejscach jednocześnie zniszczony. Wszelkie próby, przedsiębrane w celu naprawy, nie wydały żadnych rezultatów.\nWogóle cały ten czas, poświęcony zakładaniu telegrafów podmorskich i powyżej przezemnie opisany, uważać można za czas nauki i doświadczenia zw tego rodzaju przedsięwzięciach. Zamiast spodziewanych zysków, przyniósł nam troski, osobiste niebezpieczeństwa i wielkie straty; ale utorował nam drogę do powodzenia, którem uwieńczone zostały późniejsze zakładania kabli podmorskich, dokonane przez naszą firmę londyńską. W dalszym ciągu powrócę do tych robót, ale w krótkości, gdyż osobisty mój udział w nich był daleko mniejszy.\nOstatnio edytowano 12 cze 2021 o 01:23\nTę stronę ostatnio edytowano 12 cze 2021, 01:23.


Strona główna / Wydarzenia / 2 Kaliskie Forum Architektury\n24 maja w kaliskim Rauszu zgromadziło się grono kilkudziesięciu osób zainteresowanych tematem 2 Kaliskiego Forum Architektury „Kontekst przestrzeni miejskiej”. Po wstępnych powitaniach Prezydenta Kalisza Pana Janusza Pęcherza, architekta Tadeusza Wiekiery ( SARP) , Dr Wiesława Majewicza ( KTOP) jako pierwszy głos zabrał dr inż. arch Jerzy Wypych z Kalisza. Mimo pewnych problemów ze sprzętem, interesująco opowiedział o precyzyjnym – słownikowym znaczeniu sowa kontekst w odniesieniu do miasta – czyli o tkaniu przestrzeni miejskiej wokół rzeki Prosny, meandrującej przez Kalisz. Pan Wypych zwrócił też uwagę na architektoniczne i urbanistyczne problemy Kalisza, wnioskując chociażby o zadecydowanie o dalszych losach budynków Kolegium Jezuickiego w Kaliszu.\nW czysto teoretyczne acz fascynujące rozważania przeniósł nas dr inż arch Robert Barełkowski z Poznania na oczach publiczności konstruując znaczenie słowa kontekst. Bogato ilustrowana prezentacja doprowadziła do dwóch stwierdzeń – po pierwsze architekci nagminnie nadużywają słowa kontekst jako panaceum na wszelkie decyzje projektowe; po drugie – pozwoliła określić meta-cechy słowa kontekst takich jak: unikalność, jakość, wielowarstwowość, indukcja i emocje.\nBlisko godzinna przerwa pozwoliła uczestnikom na obejrzenie wystawy znakomitego architekta polskiego dr inż. arch Romualda Loeglera „Definiowanie wartości miejsca” oraz na zapoznanie się z bogatą ofertą tegorocznych sponsorów Forum firm: Astor, Elbar, Komandor, Libet , Polyflor, Rigips, Tegola Polonia, Tubądzin, Weber Terranova, Zakład Betoniarski H. Uciechowski.\nSocjolog Maciej Kowalewski z Uniwersytetu Szczecińskiego udowodnił jak dużą rolę w pracy socjologów ma odczytywanie przestrzeni architektonicznej na obszarach objętych badaniami. Posłużył się konkretnym przykładem badań prowadzonych w jednej z dzielnic Szczecina – bogaty materiał zdjęciowy prawidłowo zinterpretowany dobrze wskazał emocje mieszkańców a architektom po raz kolejny udowodnił proste zależności między dobrą ( „ładną”) architekturą o pozytywnym zachowaniem a złą ( brzydką, zaniedbaną ) architekturą i negatywnymi emocjami. Ta prezentacja wzbudziła też ciekawą dyskusję na temat sposobu postrzegania architektury gołym okiem a przez obiektyw, przekłamań lub odzwierciedlenia prawdy – rzeczywistości w opozycji do uzyskanego na fotografii obrazu.\nOstatni wykład poprowadził dr Romuald Loegler – główny gość tegorocznego KFA. Posługując się bogatym materiałem: wizualizacjami, planami, mapami ze swych niezrealizowanych projektów wysnuł dowody do tezy iż czasem dobra wola architekta bywa bezsilna wobec decyzji planistów i inwestorów – zwłaszcza instytucjonalnych – którym brak jest wiedzy i wyobraźni przy wydawaniu decyzji administracyjnych i sądzeniu w konkursach architektonicznych. Stąd też w dyskusji po wykładzie podjęty został wątek edukacji architektów po ukończeniu studiów – korzystaniu z prasy branżowej, studiów podyplomowych, czy udziału w imprezach podobnych KFA. Całą imprezę zakończono kilkugodzinną dyskusją w podziemiach Ratusza w Restauracji Ratuszowa. Mimo nieco słabszej niż w roku ubiegłym frekwencji należy iż rośnie poziom merytoryczny spotkania a organizacja całości przebiega co raz sprawniej. Dziękujemy władzom Kalisza za gościnę, uczestnikom i prelegentom za przybycie oraz oczywiście sponsorom bez udziału których Forum nie odbyło się z takim rozmachem i nie osiągnęlibyśmy dodatkowego celu jakim jest przekazanie części dochodu z FTA na budowę Hospicjum Stacjonarnego w Rożdżałach.\nDziękujemy za zainteresowanie KFA i zapraszamy do Kalisza w przyszłym roku!\nFundacja Twórców Architektury i architekci kaliscy zapraszają do udziału w 2 Kaliskim Forum Architektury, które odbędzie się 24 maja br. w Sali Recepcyjnej kaliskiego ratusza. Tematem tegorocznego Forum jest„Kontekst przestrzeni miejskiej”. Forum towarzyszyć będzie wystawa arch. Romualda Loeglera Definiowanie wartości miejsca, a wśród prelegentów oprócz Pana Loeglera zobaczymy i usłyszymy architektów Jerzego Wypycha z Kalisza, Roberta Barełkowskiego z Poznania oraz Marka Ostrowskiego ze Szczecina, który wykładał będzie wspólnie z socjologiem Maciejem Kowalewskim. Imprezą towarzyszącą 2 KFA będą mini targi na których prezentować się będą firmy z branż budowlanej i architektonicznej. Także w tym roku, część dochodu z imprezy przekazana zostanie na potrzeby Stacjonarnego Hospicjum w Rożdżałach k. Kalisza. Patronat nad imprezą objął Prezydent Miasta Kalisza. Patronat medialny: Architektura i Biznes i Archivolta.\n11.00 wernisaż wystawy Definiowanie wartości miejsca i otwarcie Forum\n11.40 – 12. 25 arch. Jerzy Wypych ( Kalisz)\n12.30 - 13.25 arch. Robert Barełkowski ( Poznań)\n14.30 – 15.15 arch. Marek Ostrowski i socjolog Maciej Kowalewski ( Szczecin)\n15.45 – 16.45 arch. Romuald Loegler ( Kraków)\n16.45 – 17.00 zamknięcie obrad Forum\n17.00 – 18.00 koktajl dla zaproszonych gości i sponsorów\nAstor, Elbar, Komandor, Libet, Polyflor, Rigips, Tegola Polonia, Tubądzin, Weber Terranova, Z.B. Uciechowski


Jesienne czapki – Gawra Stefana\nPublished on 23/10/2017 23/10/2017 przez Kamila\nJesień sprzyja otaczaniu się miękkimi włóczkami. Ostatnio wciągnęłam się w robienie na drutach. Na tyle, że szydełko poszło na jakiś czas w odstawkę, a wełna wyparła z mojego podręcznego koszyka bawełnę.\nPamiętam, że w podstawówce na technice uczyliśmy się robić na drutach, ale zupełnie mi to nie wychodziło. Podobnie było z szydełkiem. W zeszłym roku postanowiłam dać drutom drugą szansę, a wiosną tego roku wreszcie to postanowienie zrealizowałam. Od razu wzięłam się za duży projekt, mianowicie kocyk niemowlęcy. Jesienią przyszedł czas na czapki. Pierwszą chciałam zrobić dla siebie z włóczki Drops Delight. Wyszła jednak sporo za duża, więc nosi ją mój mąż.\nDruga czapka również dostała się mężowi, choć miała być dla szwagra. Tym razem na tapetę poszła włóczka Andes, której zrobiłam sobie zapas z okazji promocji Alpaca Party. W dotyku jest mięciutka i przytulna, więc na czapkę w sam raz.\nCzapka jest ciemnoniebieska, ale we włóczce widoczne są też pasma fioletu. Swoją kolorystyką przypomina mi motyla Morpho didius (zdjęcie z Wikipedii) i dlatego pasuje do październikowych Cyklicznych kolorków, bo tym razem można wybrać jeden z tematów z ostatniego roku. Motylkowy temat bardzo mi się spodobał, dlatego chętnie do niego wróciłam. Poza tym jak już kilka razy wspominałam niebieski należy do moich ulubionych kolorów. Pierwsza zrobiona przeze mnie czapka pasuje z kolei do tematu z października 2016 roku, czyli pawiego oczka. Mam nadzieję, że widać podobieństwo, choć ciężko o tej porze roku uchwycić na zdjęciach wiernie kolory. Ta czapka przysporzyła mi pod tym względem dużo trudności.\nWspomniałam, że ciemnoniebieską czapkę zgarnął mój mąż, ale szwagier też nie został z niczym. Dostał czapkę granatową (choć na zdjęciach wygląda na prawie czarną). Tym razem udało mi się wreszcie dopasować rozmiar do mniejszej niż mężowska głowy. Wszystkie czapki wędrują na wyzwanie Art Piaskownicy. Dziś zacznę kolejną czapkę, bo przyszła paczuszka z drutami Knit Pro Prym i ciągnie mnie, żeby je wypróbować 🙂\nPoprzedni Jesienna checklista i kolorowe koszyki\nDalej Coś się kończy, coś zaczyna, czyli gawrowe podsumowanie roku\n11 myśli w temacie “Jesienne czapki”\n24/10/2017 o 11:34\nAle fajne czapki, na pewno cieplutkie 🙂 Pamiętam, że też w czasach szkolnych próbowałam się uczyć robienia na drutach, ale miłości z tego nie było. Może jeszcze kiedyś do tego wrócę 🙂\n24/10/2017 o 14:40\nMój numer jeden to pierwsza czapka, świetna! Bardzo mi się podoba!\nAle wpadłaś w czapkową produkcję 😉 Dziękuję za udział w wyzwaniu Art – Piaskownicy 🙂\n26/10/2017 o 15:31\nPiękne, będzie w nich cieplutko:) Dziękuję za udział w wyzwaniu Art – Piaskownicy 🙂\n26/10/2017 o 20:35\nAle świetnie, ta druga mi się bardzo podoba, jest moją ulubioną 🙂\n27/10/2017 o 15:42\nFajne czapy 🙂 Dziękuję za udział w wyzwaniu Art-Piaskownicy\n27/10/2017 o 18:42\nObie czapki są świetne,jednak ta pierwsza,motylkowa jest po prostu kapitalna.\nOgromnie dziękuję za udział w rocznicowym zadaniu i pozdrawiam serdecznie\nsuper są takie ciepłe czapy!\n28/10/2017 o 07:54\nSuper czapki 🙂 w sam raz na zimowe chłody, brrr\n30/10/2017 o 07:09\nŚlicznie wyszły te czapki, wspaniale sobie poradziłaś!\n11/11/2017 o 17:03\nŚliczne czapeczki 🙂


PKO Ekstraklasa. "50-60 milionów przy kolejnym transferze". Hajto ocenił potencjał Karbownika - Sport WP SportoweFakty\nPAP / Leszek Szymański / Na zdjęciu: Michał Karbownik (Legia) w walce o piłkę z Martinem Konczkowskim (Piast)\nPKO Ekstraklasa. "50-60 milionów przy kolejnym transferze". Hajto ocenił potencjał Karbownika\nWaldemar Ossowski 28 Czerwca 2020, 17:05\nTomasz Hajto jest przekonany o dużym potencjale Michała Karbownika. Według byłego reprezentanta Polski obrońca Legii Warszawa w niedługim czasie może osiągnąć wartość rynkową w granicach 50-60 milionów euro.\n- Karbownik wyrasta na piłkarza, który może przejść do czołowej ligi w Europie, od początku wywalczyć sobie miejsce i ciągnąć grę zespołu - powiedział Tomasz Hajto w programie "Cafe Futbol".\n19-latek stanowi obecnie mocny punkt lidera PKO Ekstraklasy. W obecnym sezonie rozegrał 26 spotkań, notując 7 asyst.\nZainteresowane pozyskaniem Michała Karbownika było SSC Napoli, które oferowało Legii najpierw 4, a później 7 milionów euro. Dla władz klubu przy Łazienkowskiej taka propozycja była nie do przyjęcia (czytaj więcej>>>)\n- Jeśli dalej będzie się tak rozwijał, to ta suma może wylądować w granicach 50-60 milionów przy kolejnym transferze - dodał Hajto.\nkecaj1962 29-06 15:03 Zgłoś\nJestem kibicem Lecha i stwierdzam że ośmiu młodych piłkarzy Kolejorza bije na głowę Karbownika. Także Płacheta ze Śląska i młody napastnik z Zagłębia Lubin\nMaciek Misiałkiewicz 29-06 01:29 Zgłoś\nTakich jak on jest wielu, nic wielkiego nie pokazuje poza fryzurą na mokrego Włocha. Zachwyty na wyrost, niech się skupi na technice.\nzbych22 28-06 20:48 Zgłoś\nHajto się zachwyca bo liczy na pożyczkę.


Metamorfoza sali gimnastycznej w Szkole nr 1\nMetamorfoza sali gimnastycznej w Szkole nr 1\nOkres wakacyjny to czas generalnego remontu Sali gimnastycznej w Szkole Podstawowej nr 1 im. Janusza Korczaka w Wieruszowie. Inwestycja obejmowała prace hydrauliczne (demontaż rur centralnego ogrzewania ze ścian), elektryczne (wymiana oświetlenia i montaż oświetlenia awaryjnego), demontaż parkietu i położenie nowej nawierzchni firmy Gerflor. Zamontowano nowe wyposażenie Sali- kosze z regulacją wysokości, drabinki gimnastyczne, bramki do piłki ręcznej oraz osłony narożnikowe na drzwi.\nInwestycja sfinansowana została przez Gminę Wieruszów w kwocie 200.000,00 zł.\nSerdecznie dziękuję za pomoc pracownikom obsługi, Zakładowi Płyt Wiórowych, panu Adamowi Musiale, panu Dariuszowi Fras, panu Andrzejowi Depie i Tomaszowi Kowalczykowi, panu Włodzimierzowi i Bartłomiejowi Adamskiemu oraz firmie Eversport.\nZłoto i Brąz na Międzywojewódzkich Mistrzostwach\nNoc Bibliotek w gminie Łubnice\nNakradł produktów spożywczych na kwotę 600 zł\nSpotkanie z dr Lifestyle w MGBP


Merino w serwisie Wytwarzamy zwięzłe artykuły z ciekawymi newsami - http://w.czeladz.pl/\nMerino w serwisie Wytwarzamy zwięzłe artykuły z ciekawymi newsami\nbielizna termiczna dla mężczyzn Zestawy odzieży termoaktywnej dla całych rodzinOdzież termoaktywna bywa kupowana przez całe rodziny. Dzieje się tak zwłaszcza wówczas, gdy planowane są rodzinne wyjazdy w góry lub do ośrodków sportó dowiedz się\ndamska odzież z wełny merino Kolorowa odzież termoaktywna dla dzieciDzieci bardzo lubią zakładać wygodną i kolorową odzież termoaktywną. Powinna być ona idealnie dopasowana, a jednocześnie pozwalać dzieciom na zachowywanie komfortu c przeczytaj wszystko\nbluzy termiczne dla mężczyzn Odzież termiczną dla sportowców W Zawodowych sportach każdy szczegół ma znaczenie. Nawet tak małe rzeczy jak odpowiednie ogrzanie oraz odprowadzanie potu i wilgoci ze skóry. Dlatego profesjonaln kontynuuj czytanie\nmęskie skarpetki termoaktywne Prać ręcznie czy w pralce? Jeżeli masz odzież termoaktywna pewnie nie raz zastanawiałeś się w jaki sposób poprawnie o nią dbać. Przede wszystkim najbardziej chodzi o metodę prania oraz jakich dete zobaczysz tutaj\nspodnie termoaktywne dla kobiet Zaawansowane materiały odzieży termoaktywnej Można się zastanawiać jakie tak naprawdę właściwości mają włókna zastosowane w odzieży termoaktywnej. Zasada działania odzieży termoaktywnej jest doczytaj resztę\nspodnie termiczne dla mężczyzn Wystawianie odzieży termicznej na aukcjach internetowychOdzież termiczna może być kupowana na aukcjach internetowych. Jest ona zgłaszana do sprzedaży aukcyjnej przez osoby, które do tej pory jej uż pełen artykuł\nbielizna z wełny merynosów Jakie jest przeznaczenie odzieży termoaktywnej?Odzież termoaktywna, jak sama nazwa wskazuje, ma być pomocna w czasie zimy, kiedy temperatury przestają być dla nas łaskawe. Jej zadaniem jest oczywiście, jak już można się dom pozostała część\nmerino bielizna Do czego przydaje się bielizna termoaktywna?Mróz i zimne dni potrafią być naprawdę uciążliwe, zwłaszcza jeśli nie zadbamy o odpowiedni strój. To, w jaki sposób ubieramy się zimą i jesienią może mieć ogromny wpływ na nasz komfort, dlat czytaj pełen artykuł\nmerino bielizna Okazyjna sprzedaż odzieży termoaktywnejOdzież termoaktywna, podobnie jak każdego rodzaju odzież, sprzedawana jest w bardzo różnych cenach. Dzięki temu praktycznie każda osoba chcąca dokonać zakupu tego rodzaju odzieży może sobie pozwo czytaj całość tutaj\nodzież merino sklep Ciepła odzież sportowaOsoby lubiące uprawiać sport nie chcą z niego rezygnować nawet w okresie zimowym. Dlatego rozglądają się one za odpowiednią odzieżą, którą będą mogły zakładać w czasie zimowych mrozów. Taka odzież jest termoa dowiedz się\nodzież merino sklep Wikipedia o bieliźnie termoaktywnejBielizna termoaktywna odprowadza efektywnie wilgoć z powierzchni skóry dzięki trzem jej cechom: ma rozwiniętą powierzchnię zewnętrzną (jest na zewnątrz lekko "włochata") jest elastyczna, dzięki czytaj dalej na tej stronie\nDodane: 09:18 18. 12. 2016\nbielizna z wełny merynosów Wikipedia i zastosowanie odzieży termoaktywnejBielizna ta jest zwykle stosowana jako najbliższa ciału warstwa ubraniowa w połączeniu z bluzami wykonanymi z dzianin ociepleniowych typu polartec, zapewniających odpowiednią izol kliknij strone\nDodane: 02:23 06. 11. 2016\nWłaściwy ubiór przy uprawianiu sportu gwarantuje niezbędny komfort w wykonaniu ćwiczeń. Taka odzież typu: merynos doskonale zdaje egzamin w ekstremalnych warunkach.Wikipedia o rodzajach bielizny termoaktywnejBieliznę termoaktywną dzieli się zwykle pod sprawdź tutaj\nO jednorazowej odzieży medycznejSekrety ładnego uśmiechuPoligrafia w życiuJak promować się w sieciPorady o integracji sensorycznejKwestia czystości twojego samochoduDobre i złe praktyki tłumaczy. Krótko o tłumaczeniach.Kiedy opłaca się skorzystać z paneli słonecznych?Some interesting things about pipesZdrowa dieta z super foodPodstawa bezpieczeństwa w salonie kosmetycznym - jednorazowa odzież medycznaGabinet dentystyczny ZabrzeKwestia maszyn na budowieO prawnikach i sądachKilka mniej znanych faktów o transformatorachKilka słów o meblach z drewnaDla sportowców i nie tylko! Termoaktywne ubraniaKiedy warto udać się po pomoc do psychoterapeutyWpis o skórzanych meblach i odzieżyWytwarzanie prądu z energii słonecznejPlotery, frezarki i inne narzędziaTrening z suplementacjąSprawy prawnePostaw na siebie - idź do fryzjera i kosmetyczkiNajczęstsze urazy ortopedyczne w okresie zimowymKwestia maszyn na budowieKlima czy nie klima- oto jest pytanieWybieramy klimę do domuCzy opłaca się jeździć do pracy za granicę busem?Skuteczne pozycjonowanie


Jak wejść do BIOSu? - Systemy operacyjne - forum.benchmark.pl\ndodany przez kubciuszek,\n27 Lutego w Systemy operacyjne\nkuzyn kupił synowi komputer SHIRU 7200 z x-kom. Dał mi go do konfiguacji i na istalacje systemu windows. Problem w tym, że nie wykrywa domyslnie pendriva, jak wejść na nim do BIOSU? Może pytanie śmieszne ale pomóżcie.\nPróbowałeś wciskać klawisze typu Del, Esc, F2, F1? Co Ci pojawia przy logo producenta?\nPróbowałem, ESC F1 F2 F9 F11 F12. Nic się nie wyświetla tylko czerny ekran. Pierwsze uruchomienie\ndel oczywiście też naciskany\nW ogóle nie ma loga producenta płyty? A monitor masz podłączony do gniazda na płycie głównej czy do gniazda na śledziu grafy?\njuż mam model płyty MSI b365 pro vh. monitor do plyty przez hdmi\nNo i już wiemy czemu masz problemy, twój komp [a raczej syna] ma procesor, który nie ma zintegrowanej karty graficznej a gniazda na płycie głównej są obsługiwane przez nią. Podłącz monitor do gniazda na śledziu karty graficznej i obraz się pokaże.\n27 Lut BlackCoffe zmienił tytuł na Jak wejść do BIOSu?


Nauka czytania Archives - Bystre Dziecko\nNauka czytania sylabami – samogłoska + sylaba otwarta – AŻA\nDzisiejsze ćwiczenie dla dzieci uczących się czytać to łączenie w wyrazy i pseudowyrazy samogłoski z sylabą otwartą zawierającą literę Ż.\nNauka czytania sylabami – samogłoska + sylaba otwarta – ACHA\nDzisiejsze ćwiczenie dla dzieci uczących się czytać to łączenie w wyrazy i pseudowyrazy samogłoski z sylabą otwartą zawierającą dwuznak CH.\nNauka czytania sylabami – samogłoska + sylaba otwarta – ADŻA\nDzisiejsze ćwiczenie dla dzieci uczących się czytać to łączenie w wyrazy i pseudowyrazy samogłoski z sylabą otwartą zawierającą dwuznak DŻ.\nNauka czytania sylabami – samogłoska + sylaba otwarta – ARZA\nDzisiejsze ćwiczenie dla dzieci uczących się czytać to łączenie w wyrazy i pseudowyrazy samogłoski z sylabą otwartą zawierającą dwuznak RZ.\nNauka czytania sylabami – samogłoska + sylaba otwarta – ADZA\nDzisiejsze ćwiczenie dla dzieci uczących się czytać to łączenie w wyrazy i pseudowyrazy samogłoski z sylabą otwartą zawierającą dwuznak DZ.\nNauka czytania sylabami – samogłoska + sylaba otwarta – ASZA\nDzisiejsze ćwiczenie dla dzieci uczących się czytać to łączenie w wyrazy i pseudowyrazy samogłoski z sylabą otwartą zawierającą dwuznak SZ.\nNauka czytania sylabami – samogłoska + sylaba otwarta – ACZA\nDzisiejsze ćwiczenie dla dzieci uczących się czytać to łączenie w wyrazy i pseudowyrazy samogłoski z sylabą otwartą zawierającą dwuznak CZ.\nNauka czytania sylabami – samogłoska + sylaba otwarta – ADZIA\nDzisiejsze ćwiczenie dla dzieci uczących się czytać to łączenie w wyrazy i pseudowyrazy samogłoski z sylabą otwartą zawierającą trójznak i zmiękczenie DZI.


Filozofia Smaku: Hummus ze szpinakiem\nPrzygotowałam dla Was kolejny przepis na sezonowy hummus. Tym razem padło na delikatnie zielony hummus ze szpinakiem. Do wykonania go najlepiej użyć drobnego szpinaku baby, który jest o wiele smaczniejszy, aniżeli wyrośnięty szpinak sprzedawany w dużych pęczkach. Orzeźwiająca cytrynowa nuta, delikatnie pikantny posmak czosnku i orzechowe tahini świetnie łączą się z tym zielonym warzywem.\nHummus najlepiej serwować z pieczywem lub chrupiącymi warzywami. Ja tym razem postawiłam na cienkie chlebki z rozmarynem. Gęstość hummusu dostosujcie do własnych preferencji, dodając do niego odpowiednio mniej lub więcej zimnej wody.\n100 g listków szpinaku baby\nsok z 1/2-1 cytryny (ilość wg preferencji, ja wolę mocno wyczuwalną nutę cytryny w tym hummusie)\nW rozdrabniaczu (zamykany pojemnik z ostrzami w zestawie z blenderem) umieszczamy ciecierzycę, umyte i osuszone listki szpinaku, posiekany czosnek, sok z cytryny, pastę tahini i szczyptę soli. Dodajemy 2 łyżki zimnej wody i miksujemy. W trakcie miksowania dolewamy w razie potrzeby więcej zimnej wody do otrzymania preferowanej konsystencji hummusu. Ja łącznie dodałam około 5-6 łyżek wody. Pod koniec stopniowo wlewamy oliwę dalej miksując. W razie potrzeby hummus ze szpinaku doprawiamy jeszcze odrobiną soli. Hummus ze szpinakiem przekładamy do miseczki, wierzch kropimy oliwą. Można go dodatkowo posypać płatkami drobnej ostrej papryki.\nHummus szpinakowy podajemy z dodatkiem pieczywa lub warzyw, np. młodych marchewek, selera naciowego, rzodkiewki. Ja do hummusu podałam chrupiące chlebki z rozmarynem.\nKategorie: ciecierzyca, hummus, kuchnia arabska, pasta tahini, przepisy wegańskie, szpinak\nPyszności! I jaki ma ładny kolor :)\nKinga 16 czerwca, 2015\nHummus jest przepyszny.\nAga Cz. 21 lipca, 2017\nSuper,....ale tahini miało być orzechowe :)\nMalwina 22 lipca, 2017\nNo i takie właśnie jest ;)


poniedziałek, 18 stycznia 2010, 22:09\nTemat: przyjemnosci,jakieWas spotkały z powodu bycia fanem The Cure\npiątek, 18 września 2009, 20:04\nA ja miałam to szczęście i widziałam, to była kartka z autografami naszych "ulubieńców" , fajna, ale teraz już też jej nie widzę.\nponiedziałek, 29 czerwca 2009, 21:29\nTemat: Katowice w TVP Kultura\nRe: Katowice w TVP Kultura\nTak na szybko piszę, TVP Kultura, wlaśnie leci Nocturne - Siouxsie and the Banshees, i tam Smith ładnie na gitarce gra :D\nczwartek, 26 lutego 2009, 21:29\nTemat: OTHER VOICES II - Katowice-Gugalander\nRe: OTHER VOICES II - Katowice-Gugalander\nOd września próbowałam 5 razy pozbyć się tego śmierdzącego nałogu z plasterkami, ale po tygodniu zawsze się poddawałam. Ta książka to chyba jakiś straszak, idę jutro do księgarni no i gratuluję niepalenia :D\nniedziela, 25 stycznia 2009, 11:10\nMr.Marecky podzielam Twoje zdanie w 100%, też od pewnego czasu wolę Roberta słuchać niż na niego patrzeć. W W-wie szczęśliwa, że stoję przy barierce po jego wyjściu na scenę poczułam jakiś niesmak i zwiałam do tyłu:)\nśroda, 10 grudnia 2008, 21:53\nNo ja należę do tych siwiejących głów :D przygoda z The Cure zaczęła się gdy 18 lat temu na mojej drodze stanął chłopak z rozczochranymi włosami, ubrany na czarno a na nogach miał białe niezawiązane adidasy z wywalonymi jęzorami, od tamtej pory kjurujemy razem i wszędzie. Nasza kolekcja, najpierw ka...\nponiedziałek, 27 października 2008, 08:36\nWczoraj kupiłam płytkę, w domu mąż dorwał się do niej, ściągnął folię i jak zaczął się do niej dobierać rozwalił to magiczne pudełko, uśmiechnął się i powiedział, że pudełko w końcu nie gra, ważna płyta. Dziś rano jej szukam a on capnął mi ją do samochodu i tyle sobie posłuchałam:) To jest tak jak m...\nniedziela, 26 października 2008, 20:39\nTemat: Gdzie można kupić "4:13 dream"\nRe: Gdzie można kupić "4:13 dream"\nBydgoszcz-EMPIK -Focus Park-36,99\nniedziela, 13 lipca 2008, 17:40\nA to czasami nie ten koncert, na którym Robert rzucił mikrofon do publiczności i kto odważny to sobie z nim pośpiewał? Coś mi tak świta.