Atak Łukaszenki z użyciem migrantów. Litewski ekspert: tą samą drogą może pójść Putin, w porozumieniu z talibami - Raport Białoruś - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 05.08.2021 18:30\n- Skoordynowany atak Łukaszenki przeciwko Litwie i Zachodowi z wykorzystaniem migrantów to pole testowe dla Putina – ostrzega w rozmowie z portalem PolskieRadio24.pl litewski ekspert Maksimas Milta, analityk Eastern Europe Studies Center. Ekspert podkreśla, że hybrydowy atak na granice UE powinien być odparty przez Zachód, inaczej tą samą drogą pójdzie Kreml. Moskwa może uczynić to już jesienią, w porozumieniu z talibami – ostrzega.\nLitewskie służby wzmacniają granicę białorusko-litewskąFoto: FORUM / Reuters / JANIS LAIZANS\nTrójkąt Lubelski. Ekspert PISM: Polska, Litwa i Ukraina muszą być aktywne, działać razem w obliczu budowy NS2\n- Wiemy, że ostatnio Kreml i talibowie doszli do porozumienia w wielu sprawach. Miały miejsce spotkania przedstawicieli talibów i Kremla. Nie jest zatem zupełnie nierealne, że jesienią tego roku Kreml będzie próbował zorganizować podobną operację jak reżim Łukaszenki. Dotknęłoby to oczywiście większą liczbę państw europejskich niż obecnie – mówi portalowi PolskieRadio24.pl Maksimas Milta, analityk Eastern Europe Studies Center, pytany o sytuację granicy białorusko-litewskiej i potencjalne scenariusze jej rozwoju, a także możliwe rozwiązania.\nMaksimas Milta, analityk Eastern Europe Studies Center, podkreślił, że Zachód, UE w porozumieniu z USA, musi zatrzymać obecny atak hybrydowy Aleksandra Łukaszenki na Litwę. Zachód powinien dowieść, że jest w stanie bronić swoich zewnętrznych granic.\n- Celem tego hybrydowego ataku Łukaszenki z użyciem migrantów jest destabilizacja polityki i sytuacji wewnętrznej Litwy. Chodzi mu o wywołanie nieporządków, chaosu i stworzenie przestrzeni możliwości dla tych polityków, którzy określani są jako tzw. pożyteczni idioci despotycznych reżimów, czy to Łukaszenki, czy Putina – podkreślił ekspert.\nPutin może pójść w ślady Łukaszenki\nAnalityk podkreślił, że walkę z migracyjnym atakiem Łukaszenki z uwagą obserwuje Władimir Putin. Jak zaznaczył, to dla Kremla pole testowe. Potencjalnie już jesienią może sięgnąć po tę samą broń – jeśli porozumie się z afgańskimi talibami, korzystając z tego, że z Afganistanu wycofały się wojska Zachodu.\n- Także w tym przypadku, ataku hybrydowego z wykorzystaniem migrantów, Putin może skorzystać z doświadczeń Łukaszenki. To bardzo ważne. Nie chodzi tylko o obronę Litwy, ale także o szerszy obraz sytuacji, o bezpieczeństwo Zachodu. I nie wydaje się, żebyśmy obecnie na poziomie Unii Europejskiej mieli do czynienia ze zrozumieniem sytuacji, ze świadomością tego zagrożenia – powiedział ekspert.\nAutorytarne reżimy stwarzają zagrożenie\nMaksimas Milta zauważył, że atak hybrydowy z użyciem migrantów to także dowód, że autorytarne reżimy na granicach UE stwarzają poważne zagrożenie dla UE i NATO. - Ich działania mogą nieść bardzo poważne konsekwencje dla państw wewnątrz Unii Europejskiej - podkreślił.\nAnalityk zaznaczył, że Zachód dysponuje środkami, by zablokować hybrydowy atak Łukaszenki. W rozmowie – o tym, jak obronić się przed operacją reżimu w Mińsku, a także o zagrożeniach wynikających z zaniedbania tego problemu.\nZapraszamy do przeczytania tekstu rozmowy.\n📷 Snaphot from 🇱🇹 : 🇪🇺 solidarity in action! #EUstandingcorps and Lithuanian officers patrol the border with Belarus pic.twitter.com/txneSbsjq8\n— Frontex (@Frontex) July 24, 2021\nPolskieRadio24.pl: Od szeregu tygodni Aleksander Łukaszenka kieruje na granicę Litwy, zewnętrzną granicę Unii Europejskiej, migrantów sprowadzanych samolotami z Iraku. Celem jest destabilizacja sytuacji na Litwie i potencjalnie w Unii Europejskiej. Jakie wnioski możemy wyciągnąć na podstawie dotychczasowych obserwacji, jeśli chodzi o działania reżimu w Mińsku i odpowiedź Zachodu?\nMaksimas Milta, analityk Eastern Europe Studies Center:\nJest kilka istotnych wniosków, które wymagają zaakcentowania i poświęcenia im odpowiedniej uwagi, jeśli chodzi o ów zaaranżowany przez Łukaszenkę atak hybrydowy, który rozpoczął on w końcu maja i który wciąż ma miejsce.\nDo maja Łukaszenka i jego reżim wydawały się w oczach wielu obserwatorów zagrożeniem tylko dla bezpieczeństwa wewnętrznego Białorusi, dla obywateli białoruskich.\nObecny atak hybrydowy dowodzi jasno, że Łukaszenka stwarza zagrożenie także dla innych państw, nie tylko dla białoruskiego społeczeństwa.\nWcześniej tylko prognozowano ryzyka, jakie ten reżim może stworzyć dla innych państw, a obecnie stały się one rzeczywistością. I to jest nowa sytuacja, jeśli pominąć budowę elektrowni atomowej w Ostrowcu.\nStrumień migracji z Iraku – to konkretny przykład zagrożeń zewnętrznych, jakie generują władze w Mińsku.\nTo koronny dowód na to, jakie ryzyko dla UE i NATO stwarzają despotyczne reżimy, które znajdują się w zewnętrznej orbicie Europy, na jej zewnętrznej flance. Ich działania mogą nieść bardzo poważne konsekwencje dla państw wewnątrz Unii Europejskiej i NATO. I to jest pierwszy istotny wniosek, jaki powinniśmy odnotować w obecnej sytuacji.\nPo drugie należy zwrócić uwagę na tragedię obywateli państwa trzecich, których Łukaszenka wykorzystuje jako narzędzia w tym hybrydowym ataku. Koniec końców działania reżimu przyczyniają się do dramatów uchodźców sprowadzanych samolotami przez reżim, głównie z Iraku, ale i z innych krajów.\nŁukaszenka używa tych ludzi jako narzędzia ataku. A zatem jego zakładnikami nie są już tylko Białorusini. Warto tu zaznaczyć, że mamy ponad 600 więźniów politycznych, od sierpnia 2020 roku wszczęto ponad 4000 spraw karnych w związku z protestami, zarejestrowano 40 tysięcy przypadków zatrzymań.\nŁukaszenka bierze teraz jako zakładników tych uchodźców, których jego propaganda zdołała przekonać, że bilet na Białoruś to ich przepustka do świata Zachodu. Łukaszenka ich wykorzystuje, oszukuje.\nPrezydent Białorusi zatem rozszerza zatem krąg represji na obywateli innych państw, a jednocześnie atakuje z ich wykorzystaniem Zachód.\nCelem Łukaszenki jest destabilizacja polityki i sytuacji wewnętrznej Litwy. Chodzi mu o wywołanie nieporządków, chaosu i stworzenie przestrzeni możliwości dla tych polityków, którzy określani są jako tzw. pożyteczni idioci despotycznych reżimów, czy to Łukaszenki, czy Putina.\nCelem Łukaszenki nie jest kryzys migracyjny sam w sobie, ale destabilizacja Litwy i projekcja jego wpływów dalej niż umożliwiałyby mu w normalnych okolicznościach jego zasoby. Chodzi o to, by poprzez hybrydowe środki jego władza mogła sięgać dalej, niż normalnie byłby w stanie to uczynić.\nTo główny cel – wywierać większy wpływ, niż wynikałoby to z posiadanych zasobów. Jak dotąd, trzeba przyznać, Łukaszenka czyni to z sukcesem.\nTylko w ciągu jednej nocy służby graniczne Litwy zatrzymują na granicy litewsko-białoruskiej kilkuset migrantów.\nNa ten temat na Litwie toczy się wiele debat. Sporo osób uważa dziś, że rozwiązanie tej kwestii znajduje się w Waszyngtonie. Chodzi o to, że bez zaangażowania Waszyngtonu, długoterminowego zastopowania lotów z migrantami z Iraku do Mińska, wyjście z obecnej sytuacji jest trudne do znalezienia.\nUnia Europejska do tej pory niestety demonstrowała brak zdolności do obrony jednego ze swoich państw członkowskich. Litwa, Polska leżą wszak na zewnętrznych granicach UE. Widzieliśmy wprawdzie zaangażowanie poszczególnych państw członkowskich, też Fronteksu, ale to nie przyniosło rozwiązania. Tymczasem w interesie Brukseli i UE jest dowiedzenie całemu światu, że zewnętrzne granice UE nie są czymś abstrakcyjnym i że użycie migrantów jako broni w ataku hybrydowym na Europę jest nie do zaakceptowania.\nA UE nie zdobyła się na żadne działania, które miałyby istotny wpływ na sytuację, prócz symbolicznej pomocy i krytycznych oświadczeń.\nA zatem – by podsumować to, co się dzieje – jest to nie tylko wyzwanie dla Litwy i państw wschodniej flanki Europy, ale i ostrzeżenie dla UE i NATO przed autokracjami i przed ich potencjałem do stwarzania zagrożeń na granicach Europy. To są konsekwencje hodowania tego rodzaju autokratycznych organizmów tuż przy europejskiej granicy.\nTo, co się dzieje teraz, atak Łukaszenki przeciwko Litwie z użyciem migrantów, to także pole testowe dla Putina. Putin obserwuje tę sytuację, to, jak ona się rozwija.\nPodkreślę: nie jestem przeciwko udzielaniu pomocy, nie jest też niczym złym, że ludzie poszukują lepszego życia. Jednak pamiętajmy, że oddziały wojsk zachodnich obecnie opuściły Afganistan. Wielu będzie starało się wykorzystać tę sytuację. I chodzi o to, że despotyczne reżimy mogą wykorzystać i wykorzystują uchodźców, ludzi w potrzebie, jako narzędzie hybrydowego ataku.\nWiemy, że ostatnio Kreml i talibowie doszli do porozumienia w wielu sprawach. Miały miejsce spotkania przedstawicieli talibów i Kremla. Nie jest zatem zupełnie nierealne, że jesienią tego roku Kreml będzie próbował zorganizować operację podobną to tej reżimu Łukaszenki.\nDotknęłoby to oczywiście większą liczbę państw europejskich niż obecnie.\nPamiętamy, że podobny schemat był zorganizowany na granicy Rosji i Finlandii – nielegalni imigranci byli tam kierowani przez Rosję.\nSytuacja na Litwie jest zatem bardzo ważna w kontekście ogólnej sytuacji w regionie. Tym razem trudno powiedzieć, czy Łukaszenka był zainspirowany przez Kreml, czy może miał jakąś asystę Rosji przy tej operacji. Na poziomie wykonawczym, jak się wydaje, to jest w głównej mierze operacja reżimu Aleksandra Łukaszenki.\nMożna jednak sobie wyobrazić, co się stanie, gdy na scenę wejdzie Kreml. Nie możemy pozwolić sobie na to, by przegrać tego rodzaju batalię.\nDlatego ważne jest, by już teraz móc zademonstrować swoją siłę i odporność na takie zagrożenia, nie tylko na poziomie poszczególnych państw, jak Litwa, ale w ramach Wspólnoty.\nWspółpraca Łukaszenki i Putina ostatnio jeszcze bardziej się zacieśniła. Obaj prowadzą długie, częste, tajne rozmowy. Kreml zapewne wiedział o tej operacji reżimu, musiał ją zaakceptować, ale być może służył swoją pomocą w jej organizacji. To wydaje się prawdopodobne.\nChciałam zapytać o dalsze scenariusze rozwoju sytuacji, ale z tego, co pan mówi, wynika, że należy robić wszystko, by uniknąć tego samego rodzaju działań ze strony Rosji, by Putin nie zaczął naśladować Łukaszenki. Jeśli białoruski reżim odniesie sukces, tą samą drogą podąży Kreml. To bardzo logiczne, widzimy, co może się stać, jeśli nie rozwiążemy problemu na obecnym etapie.\nDobrze, że Pan na to zwrócił uwagę, taki scenariusz nie nasuwa się na myśl od razu, jednak jeśli się zastanowić, wskazuje na to logika rozwoju wydarzeń.\nDo tego można dodać, że Putin czerpie wiele nauk od Aleksandra Łukaszenki, jeśli chodzi na przykład o środki podejmowane przeciwko społeczeństwu obywatelskiemu. Kreml stosuje obecnie te metody, które w przeszłości przetestował Aleksander Łukaszenka.\nW przeszłości przejęcie tego rodzaju wzorów opresji przez Kreml mogło trwać rok od implementacji danego rozwiązania przez Łukaszenkę, teraz transmisja tych doświadczeń jest bardzo szybka, trwa mniej niż kilka miesięcy.\nWidzimy to na przykładzie ataków na społeczeństwo obywatelskie, na media niezależne. Stosowane przez Kreml metody są bardzo podobne do tych na Białorusi, adaptuje się je wedle tego samego wzorca.\nI także w tym przypadku, ataku hybrydowego z wykorzystaniem migrantów, Putin może wykorzystać doświadczenia Łukaszenki.\nTo bardzo ważne. Nie chodzi tylko o obronę Litwy, ale także o szerszy obraz sytuacji, o bezpieczeństwo Zachodu. I nie wydaje się, żebyśmy obecnie na poziomie Unii Europejskiej mieli do czynienia ze zrozumieniem sytuacji, ze świadomością tego zagrożenia.\nJakie zatem jeszcze działania można podjąć?\nPo pierwsze, loty z migrantami na Białoruś powinny być skutecznie i na stałe zatrzymane. Po drugie, ważne jest, by cała zewnętrzna granica UE była właściwie monitorowana.\nW przypadku granicy Litwy należy to poprawić. Ledwie kilkadziesiąt kilometrów z kilkuset jest właściwie monitorowanych. Lepsza sytuacja jest w przypadku Polski – z racji warunków geograficznych, rzeki Bug etc., ale też z racji tego, że była to kiedyś zewnętrzna granica Związku Radzieckiego, co wiązało się z odpowiednią infrastrukturą.\nGranica zewnętrzna UE, nie tylko Litwy, powinna być dobrze monitorowana. To istotne dla reputacji Europy.\nZachód powinien także zdawać sobie sprawę z innych potencjalnych zagrożeń natury hybrydowej, z jakimi być może przyjdzie mu się mierzyć.\nI jeszcze jedna istotna obserwacja: przedmiotem ataku reżimów będą wartości europejskie, demokracja, prawa człowieka, rządy prawa. Ważne jest, by Europa i Stany Zjednoczone przeciwdziałały temu razem – bo gdy tak robią, z reguły przynosi to pozytywne rezultaty.\nJeśli poszukując rozwiązań dla kluczowych problemów, nie działamy wspólnie, w porozumieniu transatlantyckim, wówczas dość często widzimy, że pożądanych rezultatów nie udaje się osiągnąć.\nZ Maksimasem Miltą, analitykiem Eastern Europe Studies Center, rozmawiała Agnieszka Marcela Kamińska, PolskieRadio24.pl\nZobacz więcej na temat: Europa Białoruś Kryscina Cimanouska NASZ WYWIAD Litwa Rosja kryzys migracyjny\nOstatnia aktualizacja: 01.08.2021 13:50\n- Nastąpiła ważna zmiana świadomości - Polska, Litwa i Ukraina odkryły, że ich współpraca nie tylko jest możliwa, ale może wywierać istotny wpływ na działania UE, NATO, Niemiec, Rosji. To jednak dopiero początek drogi - jeszcze kilka lat temu nie uważano, że państwa regionu mogą razem bronić swoich interesów – mówi dr Łukasz Jasina (PISM), omawiając cele nowej inicjatywy dyplomatycznej regionu, Trójkąta Lubelskiego.\nMinistrowie spraw zagranicznych Polski, Litwy i Ukrainy podczas spotkania w formacie Trójkąta Lubelskiego Foto: MSZ/Tymon Markowski/Twitter\n"Wyraz wsparcia dla Białorusinów i ich walki o wolność". Doradca Cichanouskiej o jej spotkaniu z prezydentem USA\n- Polskę, Ukrainę, Litwę łączy wspólna historia i wspólna lekcja z tej historii. Musimy działać razem, by tworzyć przestrzeń bezpieczeństwa między Niemcami i Rosją, pielęgnować kulturę i tożsamość. W naszej sytuacji musimy być aktywni, podejmować wiele działań – podkreślił dr Łukasz Jasina (PISM), podkreślając, że państwa regionu zrozumiały, że łączą je ważne wspólne interesy i występując razem, mogą bronić ich skuteczniej.\nAnalityk zaznaczył, że państwa regionu paradoksalnie dopiero niedawno uświadomiły sobie, że współpraca jest i możliwa, i konieczna. - Musimy budować wspólne spojrzenie na sprawy bezpieczeństwa i obrony, prawa międzynarodowego w obliczu działań Rosji, bezpieczeństwa energetycznego – w związku z budową NS2 czy białoruskiej elektrowni atomowej.\nNależy także tworzyć wspólną przeciwwagę dla prób zdestabilizowania tego regionu, przypominać w Unii Europejskiej i NATO o jego znaczeniu dla bezpieczeństwa, zwłaszcza po ostatnim porozumieniu amerykańsko-niemieckim – zauważył.\nDlaczego Trójkąt Lubelski jest ważny szczególnie w obecnej sytuacji politycznej? Jaki są najważniejsze zadania tego formatu? O tym i o miejscu dla Białorusi w nowym formacie regionalnym – w rozmowie z dr. Jasiną.\nPolskieRadio24.pl: Mija rok od ustanowienia Trójkąta Lubelskiego – inicjatywy regionalnej Polski, Litwy i Ukrainy. W lipcu ministrowie MSZ trzech wspomnianych państw przedstawili deklarację, przypominającą o wspólnej historii państw regionu, zaznaczyli, że w tej wspólnocie swoje miejsce mają również Białorusini, którzy jednak na razie nie mogą sami o sobie stanowić.\nEksperci, nie tylko polscy, podchodzą z uznaniem do tej inicjatywy, zauważają, że deklaracja historyczna regionu ma charakter historyczny.\nDr Łukasz Jasina (PISM): To prawda, nie słyszymy o wielu głosach krytycznych, choć i one się zdarzają. Większość opiniujących podchodzi do tego projektu z uznaniem, co cieszy.\nTrójkąt Lubelski to inicjatywa uzupełniająca Trójmorze. Stara się wprzęgać Ukrainę w inicjatywy dotyczące bezpieczeństwa, energetyki, tworzenie ich wspólnie w naszym regionie. Cieszy się bardzo dużym uznaniem również na Ukrainie.\nJest dowodem współpracy między trzema państwami. W Polsce zamyka usta tym, którzy twierdzą, że dla Ukrainy zabrakło miejsca w relacjach trójmorskich.\nTo bardzo ważna inicjatywa, nie tylko o wymiarze symbolicznym.\nPowstała jednak zaledwie rok temu.\nRocznicę utworzenia Trójkąta Lubelskiego zaakcentowało lipcowe spotkanie szefów MSZ trzech państw, miało ono podkreślić wagę, jaką przykładają do tego projektu. W istocie Trójkąt Lubelski ma bardzo głęboki kontekst historyczno-strategiczny. Przypominano o tym w deklaracji państw regionu, wydanej przez szefów MSZ trzech państw, gdzie mowa jest o wspólnym historycznym dziedzictwie, trzy państwa odwołują się do historii Rzeczpospolitej, do wspólnych walk z najeźdźcą ze wschodu, z rusyfikacją, potem sowietyzacją, która wspólnotę regionu niszczyła.\nRóżne propagandowe i dezinformacyjne źródła próbowały przekonywać wcześniej, że Ukraina nie dzieli dziedzictwa Rzeczpospolitej, co szło w sukurs agresywnym stwierdzeniom Putina jakoby „Rosjanie i Ukraińcy to jeden naród”.\nDeklaracja Trójkąta Lubelskiego, nawiązująca do wspólnego dziedzictwa, wspólnej walki narodów o samostanowienie i wolność, stawia sprawę ukraińskiego dziedzictwa jasno. Wspomniano w niej także o Białorusi, jako dzielącej europejskie dziedzictwo regionu – wystąpiono w imieniu Białorusinów, którzy obecnie nie mogą wypowiadać się w otwarty sposób nawet w kwestii swojej tożsamości.\nPrzypomnienie tej tradycji, która kształtuje naszą tożsamość od wielu wieków, wydaje się czymś przełomowym, bo przez lata komunizmu, sowietyzacji, ta świadomość została w dużym stopniu wyparta z naszych narodów.\nHistoria nie tylko dzieli, ale i łączy. Trzeba pamiętać, jak wiele razem osiągnęliśmy, że stworzyliśmy wspólne państwo.\nMieliśmy wspólne państwo prawa, wspólny pomysł na świat. Zbudowaliśmy razem demokrację, parlamentaryzm. Państwo to zostało zniszczone przez ówczesnych agresorów – przede wszystkim Rosję carską.\nTaka świadomość daje nam ważny punkt wyjścia do współczesności. Przypomina, dlaczego warto walczyć o prawo międzynarodowe, wspierać ukraińskich przyjaciół, którzy obecnie są ofiarą łamania prawa międzynarodowego przez Moskwę.\nTrójkąt Lubelski wskazuje na związki między historią i współczesnością i przypomina o lekcjach, jakie należy wyciągnąć z tej historii.\nPlan współpracy pomiędzy Rzeczpospolitą Polską, Republiką Litewską i Ukrainą w ramach Trójkąta Lubelskiego\nSzefowie MSZ Litwy, Ukrainy Polski wskazują, że ta inicjatywa powinna się rozszerzać. Szef polskiego MSZ Zbigniew Rau powiedział, że powinna objąć także inne resorty. Ministrowie trzech państw zaznaczają, że Trójkąt Lubelski powinny współtworzyć także think tanki, eksperci, powinien on mieć wymiar społeczny, kulturalny, edukacyjny, budować kontakty między społecznościami państw regionu. Format ten powinien mieć wiele wymiarów.\nNie do przecenienia jest wymiar dyplomatyczny, ale chodzi i o to, by świadomość potencjału współpracy, jej celów, rozszerzała się i by ta inicjatywa w ten sposób stawała się silna i skuteczna.\nChcemy rozszerzać współpracę w regionie na różne aspekty. Think tanki współpracują już ze sobą, nie jest źle, jeśli chodzi o współpracę kulturalną. Trójkąt Lubelski powinien stać się bardzo szeroką platformą współpracy trzech, potem także czterech państw regionu.\nŁączy nas wspólna historia i wspólna lekcja z tej historii. Musimy działać razem, by tworzyć przestrzeń bezpieczeństwa między Niemcami i Rosją, pielęgnować kulturę i tożsamość. W naszej sytuacji musimy być aktywni, podejmować wiele działań.\nMinistrowie spraw zagranicznych Polski, Litwy i Ukrainy podczas spotkania w formacie Trójkąta Lubelskiego. Fot. MSZ/Tymon Markowski/Twitter\nTrójkąt Lubelski jako platforma dyplomatyczna jest istotniejszy tym bardziej, że tworzone są konkurencyjne formaty regionalne, takie jak np. trójkąt sławkowski, z udziałem Austrii, który bywa używany przez inne państwa, by rozbijać jedność regionu, Grupy V4, Trójmorza.\nMusimy budować wspólne spojrzenie na sprawy bezpieczeństwa i obrony, prawa międzynarodowego w obliczu działań Rosji, bezpieczeństwa energetycznego – w związku z budową NS2 czy białoruskiej elektrowni atomowej.\nNależy także tworzyć wspólną przeciwwagę dla prób zdestabilizowania tego regionu, przypominać w Unii Europejskiej i NATO o jego znaczeniu dla bezpieczeństwa, zwłaszcza po ostatnim porozumieniu amerykańsko-niemieckim.\nInaczej mówiąc, trzeba wskazywać na działania Rosji i mówić o nich jednym głosem - bo to jest skuteczniejsze. Tymczasem to wspólne pole współpracy nie do końca jest zagospodarowane, nie wykorzystujemy potencjału.\nWspółpraca powoduje, że nie zapominamy o kwestiach ważnych dla całego regionu.\nCo do potencjału regionu, warto przypomnieć, że jeszcze kilka lat temu w ogóle nie wykorzystywaliśmy możliwości, jakie daje nam współpraca trzech, w przyszłości czterech państw. Nie zdawaliśmy sobie sprawy z korzyści.\nNajważniejsze jest, że doszło do zmiany świadomości. Odkryliśmy, że porozumienie Polska-Litwa-Ukraina jest możliwe, że może coś na świecie zmieniać i wiele wnosić w kontekście naszych relacji z Niemcami, Rosją, USA, w NATO.\nFormy współpracy rozwijają się powoli. Stopniowo pojawiają się nowe polityki, odkrywamy wspólne płaszczyzny w wielu kwestiach. Wszystkiego nie uda się zrobić od razu.\nLata rusyfikacji, potem sowietyzacji niszczyły te więzy, zamazywały je, więc świadomość wspólnoty w dużym stopniu musi być z powrotem odnaleziona. A region łączy przecież wspólna historia, ciągnąca się przez stulecia, walka z agresorem, który niszczył podmiotowość zamieszkujących ten obszar narodów. Dobrze, że choć stosunkowo późno, to uświadomiliśmy sobie, że idziemy tą samą drogą. Dziękuję za rozmowę.\nZobacz więcej na temat: Europa Białoruś media represje USA NASZ WYWIAD Nord Stream 2 NATO Unia Europejska\nCiało szefa Domu Białoruskiego na Ukrainie Witala Szyszoua zostało znalezione w jednym z kijowskich parków w pobliżu jego domu. Jak informuje ukraińska policja, mężczyznę znaleziono powieszonego. Jurij Szczuczko z Białoruskiego Domu na Ukrainie mówi, że na twarzy Witala były ślady pobicia, a działacze byli ostrzegani, że na Ukrainę "przybywają osoby z sił specjalnych i innych jednostek Białorusi w celu ich fizycznej likwidacji".\nWital SzyszouFoto: Viasna/Twitter\nWład Kobets: znów Polska ratuje Białorusinów, to ważne, że młoda sprinterka będzie mogła tu kontynuować karierę\nO zaginięciu Witala Szyszoua informowała w poniedziałek z zaniepokojeniem diaspora białoruska na Ukrainie. Wczoraj miały miejsce jego poszukiwania.\n00:54 11224942_1.mp3 Działacze białoruscy byli ostrzegani, że na Ukrainę przyjeżdżają służby reżimu w Mińsku, w celu ich fizycznej likwidacji. Relacja Włodzimierza Paca z Mińska (IAR)\n"Bandycka próba porwania sportsmenki, która jest krytyczna wobec białoruskiego reżimu, spotkała się z błyskawiczną reakcją japońskiej policji i polskiej dyplomacji" Premier o sprawie Cimanouskiej\n"To stary schemat. Powieszony człowiek ze śladami pobicia na twarzy. Nic nie zginęło" - powiedział Current Time.\n"Это старая схема. Человек повешен со следами избиения на лице". Друг Виталия Шишова рассказал о том, что нашли полиция и поисковикиhttps://t.co/icpApV5WCm\nWedług niego aktywni członkowie Białoruskiego Domu otrzymywali informacje, że na Ukrainę "przybywają osoby z sił specjalnych i innych jednostek Białorusi w celu ich fizycznej likwidacji".\nCiało działacza wydano z zabandażowaną głową, widać tylko usta. "Nie pierwsza taka śmierć za Łukaszenki\n"W tym od Służby Bezpieczeństwa Ukrainy przychodziły takie informacje. Mówili, żebyśmy byli bardziej uważni, bo działa tu sieć agentów KGB Białorusi i wszystko jest możliwe" - wskazał Szczuczko.\nWszczęto śledztwo w sprawie możliwego morderstwa\nUkraińska policja poinformowała we wtorek rano, że znaleziono ciało Witala Szyszoua i że wszczęła postępowanie karne na podstawie artykułu 115 Kodeksu Karnego Ukrainy (morderstwo z premedytacją), a także że sprawdzi wszystkie wersje, w tym upozorowane samobójstwo.\n"Pełen obraz wydarzeń zostanie ustalony po przesłuchaniach świadków, analizie nagrań wideo z kamer systemu Bezpieczne Miasto, badaniach i eksperymentach śledczych" - napisała w oświadczeniu policja.\nKijowscy funkcjonariusze apelują do wszystkich, którzy znali Witala Szyszoua, o przekazanie informacji dotyczących ostatnich tygodni jego życia, jego stanu psychoemocjonalnego oraz ewentualnych zagrożeniach.\nIt is not just #Tsimanouskaya - one of the founders of the Belarusian House in Kyiv disappeared today. So far for unknown reasons. But even the mere fact that fears he may have been kidnapped immediately appeared shows: Belarusians abroad don't feel safe anymore. Really worrying.\n— Christopher Forst (@forst_world) August 2, 2021\nWedług ukraińskiej redakcji BBC Szyszou miał 26 lat.\n"To akcja czekistów"\nŚledzony od dłuższego czasu\nZnajomi Szyszoua relacjonują, że mężczyzna od pewnego czasu był obserwowany przez podejrzane osoby, między innymi w czasie codziennych porannych biegów. Według nich nieznane osoby próbowały także zatrzymywać na ulicy Witala Szyszoua oraz jego dziewczynę i starały się nawiązać z nimi rozmowę.\nPo zaginięciu działacza, które miało miejsce w poniedziałek rano, z numeru telefonu Szyszoua wykonano kilka głuchych połączeń, po czym stał się niedostępny.\nDziałacze białoruscy już w czasie poszukiwań Szyszoua byli zaniepokojeni, obawiając się, że mogło dojść do uprowadzenia działacza przez białoruskie służby i wskazując, że gdyby tak się stało, byłby to kolejny międzynarodowy skandal z udziałem służb reżimu Aleksandra Łukaszenki.\nZobacz więcej na temat: Ukraina Białoruś ŚWIAT opozycja demokratyczna\nDziałacz: reżim Łukaszenki zabija, aby zastraszyć aktywnych. Kluczową sprawą są sankcje wobec Kremla, który to wspiera\nOstatnia aktualizacja: 04.08.2021 20:34\n- Służby białoruskie chcą zastraszyć aktywnie działających Białorusinów, pokazać, że nigdzie nie mogą czuć się bezpieczni, nawet za granicą, i tylko rezygnacja z aktywnej walki może gwarantować im spokój – mówi portalowi PolskieRadio24.pl Anatol Michnawiec (Centrum Białoruskiej Solidarności), pytany o komentarz w sprawie śmierci 26-letniego aktywisty Witala Sziszoua. Dodał, że należy wywrzeć presję na Kreml, który wspiera Łukaszenkę, bo w przeciwnym razie reżim w Mińsku może trwać długie lata, a sytuacja będzie się tylko pogarszać.\nManifestacja w Kijowie Foto: PAP/EPA\nDziałacz Anatol Michnawiec podkreśla, że konieczne jest wprowadzenie sankcji przeciwko Rosji, bez której reżim Łukaszenki dawno by upadł.\n- Trzeba wprowadzić sankcje przeciwko Rosji. Bo to Rosja jest głównym sponsorem reżimu. Gdy nie będzie poparcia dla Kremla, gdy wspieranie Mińska będzie kosztować Putina zbyt drogo, reżim Łukaszenki upadnie – podkreślił Anatol Michnawiec z Centrum Białoruskiej Solidarności.\n- Trzeba wywrzeć presję na Rosję. Reżim w Mińsku jest zależny gospodarczo i politycznie od Putina. Tymczasem Putin wspiera Łukaszenkę i poprzez niego realizuje swoje plany. Kreml konsekwetnie wciela w życie swe założenia, a Europa najwyraźniej nie ma planu w odniesieniu Białorusi i dlatego przegrywa. Trzeba też zdawać sobie sprawę, że reżim na Białorusi może trwać jeszcze długo – podkreślił Anatol Michnawiec.\n- Część dziennikarzy zauważa, że reżim sam sobie strzela w stopę i jego koniec jest bliski. Nie jest to jednak przesądzone – Związek Sowiecki trwał długo nawet po dramatycznych latach 30. i ich niewyobrażalnych okrucieństwach. Łukaszenka może zbudować tego rodzaju system – i co wtedy będzie mogła zrobić z tym Europa? Będzie mogła tylko pomagać uchodźcom, tym którzy zdołają uciec – podkreślił działacz.\nŚmierć Witala Szyszoua, kierownika Białoruskiego Domu na Ukrainie, wstrząsnęła opinią publiczną na całym świecie. Ciało 26-letniego mężczyzny znaleziono w parku kijowskim. Mężczyzna był powieszony. Przyjaciele Szyszoua mówią, że mężczyzna miał na twarzy ślady pobicia, a od pewnego czasu obserwowały go nieznane osoby. Aktywiści Białoruskiego Domu w Kijowie przekazali mediom, że wcześniej otrzymywali ostrzeżenia od służb, że na Ukrainę wysłano funkcjonariuszy, których celem jest fizyczna likwidacja białoruskich działaczy.\nŚmierć Witala Szyszoua. "To stary schemat. Powieszony człowiek ze śladami pobicia na twarzy. Nic nie zginęło"\nW sprawie Szyszoua policja w Kijowie wszczęła śledztwo. Departament Stanu USA zapowiedział, że obejmie je ścisłym monitoringiem. Politycy wielu państw wyrażali swoje oburzenie z powodu tej śmierci, apelowali o ukaranie winnych i protestowali przeciwko przemocy i terrorowi stosowanemu przez reżim Łukaszenki.\nTo nie pierwsze morderstwo przeciwnika białoruskiego reżimu na Ukrainie. W 2016 roku pod samochodem przewożącym dziennikarza białoruskiego Pawła Szeremeta eksplodował ładunek wybuchowy. Sprawa tego morderstwa do tej pory nie jest w pełni wyjaśniona.\nPolskieRadio24.pl: W Kijowie znaleziono ciało powieszonego działacza Białoruskiego Domu na Ukrainie, 26-letniego Witala Szyszoua. Jakie są pana refleksje w związku z tym, co stało się w Kijowie?\nAnatol Michnawiec, Centrum Białoruskiej Solidarności: Służby białoruskie chcą zastraszyć aktywnie działających Białorusinów, pokazać, że nigdzie nie mogą czuć się bezpiecznie, nawet za granicą, i tylko rezygnacja z aktywnej walki może gwarantować im spokój.\nPotrzebne jest śledztwo w tej sprawie, takie, które doprowadzi do ukarania winnych, do poznania wszystkich szczegółów. Można jednak przypomnieć, że choć minęło już pięć lat po śmierci białoruskiego dziennikarza Pawła Szeremeta w eksplozji bomby podłożonej pod samochodem, to wciąż w sprawie tego zamachu pozostaje wiele znaków zapytania.\nSzyszou był młodym człowiekiem, przyjechał na Ukrainę, jak piszą w mediach, jesienią ubiegłego roku.\nWciąż wiele musimy się dowiedzieć o tej sprawie. W mojej ocenie najważniejsze jest, by zrozumieć, że reżim chce zastraszyć aktywnych, tych, którzy walczą, chce pozbawić ich poczucia bezpieczeństwa, pokazać, że są zagrożeni.\nReżim od pewnego czasu próbuje zastraszyć nie tylko tych, których jak zakładników trzyma na Białorusi, ale i tych, którzy znajdują się poza granicami kraju.\nOkoliczności śmierci Szyszoua są bardzo podejrzane i wydaje się, że wszystko wskazuje na białoruskie służby. Przyjaciele Witala Szyszoua przypominają, że znane są przypadki morderstw wśród białoruskiej opozycji, pozorowanych na samobójstwa.\nPowieszenie to też próba upokorzenia, w ten sam sposób kiedyś karano powstańców styczniowych. Służby mogły postąpić inaczej, na przykład uprowadzić opozycjonistę tak, by nikt nigdy go nie znalazł, tak jak to kiedyś się stało na Białorusi z czterema politykami, przeciwnikami Łukaszenki. Tu jednak miała miejsca tego rodzaju pokazowa egzekucja, by wszyscy to widzieli, by wszyscy o tym rozmawiali.\nKluczową sprawą jest teraz skazanie winnych. Ważne jest, by tę sprawę poznała międzynarodowa opinia publiczna.\nPrawie wszędzie za granicą pisano o tej sprawie, na niemal wszystkich zagranicznych portalach. 26-letni działacz białoruski stał się po śmierci znany na całym świecie.\nTo, co się stało, jest bardzo groźne, bo należy powstrzymać reżim przed kolejnymi działaniami tego rodzaju. Nie można przejść nad tym do porządku dziennego, bo to niosłoby za sobą bardzo poważne zagrożenie dla wielu osób, w wielu krajach. Nie można mówić: nie wiadomo, co się stało, poczekajmy, zobaczmy, bo niedługo będzie więcej tego rodzaju "niewyjaśnionych przypadków".\nNiestety ani dla reżimu Putina, ani reżimu Łukaszenki nie ma znaczenia, w jakim kraju znajduje się ich cel.\nCzęść aktywistów zastanawia się obecnie, jak zwiększyć poziom swojego bezpieczeństwa, w jaki sposób mogą uzyskać ochronę państwa, w którym się znajdują. A wielu uchodźców, w tym tych, którzy przyjechali do Polski, aktywnie działa.\nCo należałoby zrobić w obecnej sytuacji? Oczywiście w pierwszym rzędzie ważne jest śledztwo i ukaranie winnych, międzynarodowe potępienie zabójstw politycznych i terroryzmu politycznego.\nTajniaków i agentów, którzy starają się przedostać do środowisk diaspory, infiltrować białoruską opozycję, trzeba blokować w ich działaniach. Trzeba ich demaskować i nie pozwalać na ich działania. Jeśli pozwoli się na działalność białoruskich służb za granicą, to dalej będą miały miejsce takie przypadki.\nMorderstwo polityczne, ściganie swoich obywateli poza granicami kraju to terroryzm państwowy.\nAle Europa jest zmęczona tematem Białorusi. Przykładem jest problem migrantów. Codziennie setki osób przywiezionych na Białoruś naumyślnie, przez reżim, przekraczają granicę litewską.\nWszyscy wiedzą, co się dzieje, a Łukaszenka odpowiada, że nie wiadomo, co tak naprawdę ma miejsce. Ma miejsce gra pozorów. Trzeba prowadzić twardą politykę.\nSankcje wizowe i inne tego rodzaju środki – moim zdaniem nie działają. Trzeba wprowadzić sankcje przeciwko Rosji. Bo to Rosja jest głównym sponsorem reżimu. Gdy nie będzie poparcia dla Kremla, gdy wspieranie Mińska będzie kosztować Putina zbyt drogo, upadnie reżim Łukaszenki.\nTrzeba oczywiście wspierać społeczeństwo obywatelskie, studentów, dbać o prawa człowieka. Należy jednak pamiętać, że dziś na Białorusi mamy już taki reżim, który zabija własnych obywateli. Nie przejmuje się prawami człowieka. Wiemy przecież o przeszukiwanych mieszkaniach, rewidowanych domach, aresztach.\nNajważniejsze jednak są obecnie sankcje przeciwko Rosji i twarda rozmowa z reżimem i z Kremlem o Łukaszence.\nW przypadku Litwy w mojej ocenie najlepiej byłoby zablokować możliwość przedostawania się migrantów na litewską stronę. Łukaszenka przecież zarabia na tym spore pieniądze. Reżim oraz pewnie pogranicznicy codziennie zarabiają na każdej osobie dziesiątki tysięcy dolarów.\nA należało na samym początku powiedzieć Rosji twardo: wiemy, że popieracie Aleksandra Łukaszenkę, dlatego wprowadzimy przeciwko wam sankcje. Nie będzie poparcia dla reżimu.\nCo myśli pan o tym, że olimpijkę Kryscinę Cimanouską próbowano zmusić do powrotu do Mińska jeszcze przed jej startem na igrzyskach olimpijskich? Z upublicznionych rozmów widać, jakie naciski na nią wywierano, świat miał okazję się przekonać, jak funkcjonuje ten reżim. Trener i działacz przekonywali Cimanouską, by zrezygnowała ze startu, powiedziała, że ma kontuzję i potem wszystko będzie z nią dobrze. Oczywiście nie uwierzyła.\nTen przypadek pokazuje, że wszelka działalność na Białorusi podporządkowana jest polityce. Ów działacz, który rozkazuje Cichanouskiej, ma poczucie, że to on jest najważniejszy, lekkoatletka jest nieważna. Biurokrata, który pilnuje, żeby wszystko przebiegało prawidłowo, zgodnie z wytycznymi ideologii jest ważniejszy od sportowców, którzy od lat pracują na to, by wsławić swój kraj.\nPrzypadek Krysciny może być zachętą dla innych sportowców, żeby mówili prawdę, nie bali się pokazać swojego charakteru.\nAle reżim stara się jak najskuteczniej zastraszyć Białorusinów.\nGdy pojawia się tego rodzaju terror, nie trzeba czekać, gdy przyjdzie twoja kolej. Trzeba reagować od razu. Wiele osób, które przyjeżdżają do Warszawy do Centrum Białoruskiej Solidarności, nie interesowało się sytuacją w kraju do czasu ostatnich wyborów. Dopiero teraz otworzyły im się oczy.\nObawiam się, że reżim będzie wyrzucał z kraju osoby walczące, aktywne, zamykał jej w więzieniach. Inni zaś będą pokornie chodzić do pracy. Do tego dąży.\nWydaje się, że kluczową sprawą jest reakcja świata na to, co się dzieje, choćby w związku ze śmiercią białoruskiego aktywisty w Kijowie.\nNajważniejsza jest presja wywierana na Rosję, tak by odsunąć Łukaszenkę. To jest kluczowa rzecz.\nJest wiele takich spraw. Należy podejmować odpowiednie działania polityczne, wspierać i mobilizować dążenie do zwycięstwa opozycji demokratycznej i społeczeństwa obywatelskiego.\nNależy także wspierać związki zawodowe. Na Białorusi bardzo duża część ludności pracuje w dużych zakładach państwowych. Gdy stanęły zakłady w Polsce – nastąpił krach komunistycznego systemu. Strajki przyniosłyby także koniec reżimu białoruskiego.\nTrzeba także popierać dziennikarzy niezależnych. Na Białorusi są prześladowani. Wspierane powinny być programy edukacyjne, kulturalne, organizacje, ale i inne organizacje.\nTrzeba także chronić działaczy, opozycjonistów. Reżim wpisał wielu z nich na listę ekstremistów, niektórym osobom anuluje paszporty albo zgłasza, że dokument jest kradziony i to także jest poważny problem. Znamy przypadki takich osób, które znajdują się m.in. na Ukrainie. Potrzebne są rozwiązania w takich sprawach, ścieżka postępowania w takich przypadkach.\nPrzede wszystkim jednak potrzebne jest twarde podejście do Putina i Łukaszenki. Zauważmy, że rodzina Putina i członków jego otoczenia mieszkają w Europie, na Zachodzie, podczas gdy oni sami prowadzą działania wymierzone w Zachód.\nTrzeba wywrzeć presję na Rosję. Reżim w Mińsku jest zależny gospodarczo, politycznie od Putina. Tymczasem Putin wspiera Łukaszenkę i poprzez niego realizuje swoje plany. Kreml zatem realizuje swój plan, a Europa najwyraźniej nie ma planu w odniesieniu do Białorusi, dlatego przegrywa.\nTrzeba też zdawać sobie sprawę, że reżim na Białorusi może trwać jeszcze długo. Część dziennikarzy zauważa, że reżim sam sobie strzela w stopę i jego koniec jest bliski. Nie jest to jednak przesądzone – Związek Sowiecki trwał długo nawet po dramatycznych latach 30. i ich niewyobrażalnych okrucieństwach. Łukaszenka może zbudować tego rodzaju system – i co wtedy będzie mogła zrobić z tym Europa? Będzie mogła tylko pomagać uchodźcom, którzy zdołają uciec.\nTrzeba zatem poważnie zająć się reżimem Łukaszenki, bo problem tylko się pogłębia i w konsekwencji może pozostać z nami przez długie dekady.\nA tymczasem słyszymy, że ta lub inna firma zachodnia omija sankcje nałożone na reżim Aleksandra Łukaszenki. Objęci sankcjami zmieniają osobowość prawną, starają się ominąć restrykcje. Mam nadzieję, że zachodni politycy to dostrzegają.\nZachód powinien zająć twarde stanowisko. Mińsk śmieje się Europie w twarz, sprowadzając setki migrantów, i twierdząc, że wszystko na Białorusi jest w porządku i to Europa ma problem. Europa powinna zająć twarde stanowisko.\nZobacz więcej na temat: Ukraina Białoruś ŚWIAT opozycja demokratyczna NASZ WYWIAD\nEcha sprawy Cimanouskiej: gwiazdy sportu nie wrócą na Białoruś. "Można stracić nie tylko wolność, ale i życie"\nOstatnia aktualizacja: 05.08.2021 11:30\nKolejne białoruskie gwiazdy sportu postanawiają, że nie wrócą na Białoruś. Takie decyzje podjęło w ostatnim czasie trzech znanych sportowców, w tym wicemistrz olimpijski Andrej Krauczanka i wieloboistka Jana Maksimawa. Kilka dni temu na wolność wyszedł trener piłkarski Arciom Chwaszczeuski, skazany na rok kolonii karnej. Przez ostatnie dziewięć lat pracował w Polsce. Na emigrację od jesieni udało się bardzo wielu ludzi sportu.\nJana Maksimawa, lekkoatletka specjalizująca się w pięcio- i siedmioboju, ogłosiła, że decyduje się na pozostanie na emigracji w Niemczech.Foto: FORUM/Sanjin Strukic/PIXSELL\nW ostatnich dniach trzech kolejnych znanych sportowców oznajmiło, że nie wraca na Białoruś.\nWśród nich jest trener klubu piłki ręcznej Witiaź i działacz niezależnego stowarzyszenia sportowców Kanstancin Jakauleu - wyjechał na Ukrainę. W czerwcu spędził 15 dni w więzieniu, był także zatrzymywany. Pomoc dla niego i jego rodziny zadeklarował minister spraw zagranicznych Ukrainy, Dmytro Kułeba.\nBiałoruska mistrzyni Europy w wieloboju Jana Maksimawa i jej mąż, lekkoatleta, srebrny medalista olimpijski Andrej Krauczanka, również postanowili nie wracać do domu – w ostatnich dniach, po sprawie Cimanouskiej, zdecydowali, że pozostaną na emigracji w Niemczech.\n- Niestety teraz na Białorusi można nie tylko stracić wolność, ale także stracić życie – tak Maksimawa napisała na Instagramie. Zaznaczyła, że na wolności będzie mogła walczyć o ważne dla Białorusi sprawy i ma nadzieję, że przyszłe igrzyska olimpijskie będą już dla niej otwarte.\nPost udostępniony przez Yana Maksimova-Krauchanka🤍❤🤍 (@_maksimava_yana)\n"Od roku wydajemy tysiące wiz humanitarnych, to sprawdzony mechanizm". Szef MSZ o pomocy dla Cimanouskiej\nTrener piłkarski wyszedł z więzienia po roku\n3 sierpnia z więzienia na Białorusi wyszedł trener piłkarski Arciom Chwaszczeuski. Mężczyzna opuścił kolonię karną po odbyciu roku kary pozbawienia wolności w związku z udziałem w protestach. Obrońcy praw człowieka przyznali mu status więźnia politycznego.\nJak podaje Centrum Obrony Praw Człowieka Wiasna, Arciom Chwaszczeuski przez ostatnie 9 lat mieszkał w Polsce. Przez wiele lat grał w amatorskim klubie piłkarskim Kosmos Mińsk, następnie po przeprowadzce do Polski "w lidze klasy B". Studiował w Polsce na wrocławskiej Akademii Wychowania Fizycznego, pracował jako trener w młodzieżowym klubie piłkarskim, a także zajmował się nagraniami i analizami dla reprezentacji Polski i Ekstraklasy.\nZostał oskarżony na podstawie par. 1 art. 293 Kodeksu Karnego – "Organizacja zamieszek".\nKryscina Cimanouska już w Polsce. Szef MSZ: odpoczywa i jest w bezpiecznym miejscu\nDramatyczna decyzja sprinterki\nSytuacja sportowców na Białorusi w ostatnich dniach przyciągnęła uwagę świata, po tym gdy uczestniczkę igrzysk w Tokio, sprinterkę Kryscinę Cimanouską, próbowano wywieźć do Mińska wbrew jej woli, uniemożliwiając jej start w zawodach na jej koronnym dystansie 200 m. Lekkoatletka wcześniej skrytykowała organizację igrzysk w związku z tym, że nagle kazano startować jej w konkurencji sztafety na 400 m, której to dyscypliny wcześniej nie trenowała. Powodem była okoliczność, że część białoruskich biegaczek nie przeszła dostatecznej liczby prób dopingowych.\nW sieci pojawiło się nagranie rozmowy sportsmenki z trenerem i działaczem sportowym, którzy nakazują jej spakować się i poinformować Międzynarodowy Komitet Olimpijski o rzekomej kontuzji oraz pogodzić się z tym nakazem, tak by nie pogorszyć swojej sytuacji. Lekkoatletka nie uwierzyła w ich zapewnienia, że po powrocie na Białoruś nic jej się nie stanie. Zdecydowała się nie wracać do Mińska. Na lotnisku poinformowała japońską policję, że ma trafić na Białoruś wbrew swej woli. Dzięki wsparciu m.in. rządu Polski i Japonii, w środę przyleciała do Polski, Warszawa przyznała Cimanouskiej i jej mężowi Arsenijowi Zdaniewiczowi wizy humanitarne, zadeklarowała, że sprinterka będzie mogła kontynuować tu karierę.\nKomentatorzy oceniają, że decyzja o odsunięciu Cimanouskiej od igrzysk pochodziła od samego Aleksandra Łukaszenki lub jego syna Wiktara, który od tego roku stoi na czele Narodowego Komitetu Olimpjskiego Republiki Białorusi. Jego szefem był wcześniej przez długie lata sam Aleksander Łukaszenka (1997-2021).\nW Mołodecznie sąd nad mistrzem tajskiego boksu, wydanym przez Moskwę\n5 sierpnia w Mołodecznie rozpoczął się proces przeciwko Anatolowi Kudzinowi, amatorskiemu mistrzowi w boskie tajskim. Grozi mu 7 lat więzienia.\nW sierpniu 2020 r. Kudzin brał udział w protestach przeciwko fałszowaniu wyników wyborów prezydenckich. Zostały one rozproszone przez siły bezpieczeństwa.\nKudzin został później zatrzymany i dotkliwie pobity. Był w areszcie administracyjnym, zapłacił grzywnę. Dopiero później dowiedział się o wszczętej przeciwko niemu sprawie karnej. W listopadzie sportowiec nie pojawił się w sądzie - został zatrzymany w styczniu 2021 roku w obwodzie moskiewskim w Rosji.\nProkuratura Generalna Białorusi wysłała wniosek o ekstradycję do Rosji, a Rosja wydała Kudzina w lipcu, pomimo zakazu wydanego przez Europejski Trybunał Praw Człowieka.\nAleksiej Kudzin mówił, że działał w samoobronie. Wcześniej wypłacił odszkodowanie dwóm funkcjonariuszom, których uznano za poszkodowanych.\nW ostatnich miesiącach wielu białoruskich sportowców było prześladowanych przez reżim skazywanych na kary aresztu, część już wcześniej zdecydowała się opuścić kraj.\nWielu sportowców trafiło do aresztów po protestach w sierpniu i jesienią ubiegłego roku, wielu już wcześniej wyjechało.\nDo aresztu trafiła między innymi światowej sławy koszykarka Alena Leuczanka, która krytykowała władze za użycie przemocy podczas tłumienia protestów. Była członkinią Wolnego Stowarzyszenia Sportowców (SOS BY). Sportowcy w nim zrzeszeni uczestniczyli w akcjach protestu, potępiali przemoc, mówili o represjach, których środowisko sportowe doświadcza z przyczyn politycznych. Sportowców zwalniano z pracy, zabierano im możliwość uczestniczenia w treningach.\nDo aresztów trafili także jesienią m.in. mistrz świata w boksie tajskim Juryj Bułat, mistrzyni Białorusi w tajskim boksie Alaksandra Sitnikawa, i wiele innych osób ze świata sportu.\nW grudniu 1200 sportowców podpisało list, w którym opowiadają się za przeprowadzeniem wolnych wyborów.\nBiałoruski Fundusz Sportowej Solidarności\nNa emigracji powstał Białoruski Fundusz Sportowej Solidarności, którego celem jest wspieranie sportowców, którzy są represjonowani na Białorusi i musieli opuścić kraj. Przeciwko jego założycielce, wicemistrzyni olimpijskiej, mistrzyni świata i Europy, pływaczce Alaksandrze Hierasimenii, która wyemigrowała do Wilna, wszczęto na Białorusi sprawę karną, podobnie wobec dyrektora wykonawczego Funduszu, Alaksandra Apiejkina.\nHierasimienia informowała Międzynarodowy Komitet Olimpijski o represjach wobec białoruskich sportowców i przekazała mediom, że MKOl zamierza te przypadki zbadać.\nWśród sportowców, którym pomocy udziela Fundusz, są m.in. Andrej Krauczanka, Alena Leuczanka, Maria Szakuro (kapitan drużyny rugby i brązowa medalistka Europy w rugby plażowym), piłkarz Anton Saroka i inni. To jednak tylko mała część pośród prześladowanych na Białorusi sportowców, którzy wymagają wsparcia, ich liczba rośnie.\nBilans osób ze środowiska sportowego, które podlegały i podlegają represjom, stale się powiększa. Represje dotykają gwiazd sportu, ale także mniej znanych sportowców i działaczy sportowych.\nZebrała Agnieszka Marcela Kamińska, PolskieRadio24.pl/\nZobacz więcej na temat: Ukraina Białoruś ŚWIAT opozycja demokratyczna SPORT Kryscina Cimanouska


O Esense - Esense - Studio Kształtu Ciała i UrodyEsense – Studio Kształtu Ciała i Urody\nmgr Magdalena Pociecha-Badura\nWłaścicielka i prowadząca Studio Esense\nWybierz sprawdzony gabinet kosmetyczny\nZ zawodu jestem dyplomowanym dietetykiem i kosmetyczką. Od ponad 10 lat posiadam salon kosmetyczny, w którym dbam o wygląd, kondycję i dobre samopoczucie klientek. Cały czas poszerzam swoją wiedzę, poprzez uczestnictwo w seminariach kosmetycznych i kursach doszkalających. Dzięki temu mogę oferować nowoczesne zabiegi i podążać za nowymi trendami w kosmetologii oraz stylizacji.\nMój zawód jest jednocześnie moją pasją. Interesuje mnie zdrowy styl życia, zdrowe odżywianie, wizaż i stylizacja kobiet, więc mogę powiedzieć, że robię to, co kocham. Jestem energiczna i cechuje mnie profesjonalizm. W pracę zawsze wkładam całe swoje serce i wykorzystuję w pełni swoją wiedzę. Posiadam grono zaufanych klientek, do których mam nadzieję, że dołączysz i Ty.\nPani Magda uratowała moje rzęsy po niezbyt udanym przedłużaniu w innym salonie i od tego momentu stałam się jej stałą klientką. Polecam również zabiegi antycellulitowe, bo są naprawdę skuteczne.\nBez wahania każdemu mogę polecić salon Esense. Zabiegi wykonywane są bardzo profesjonalnie, bez pośpiechu i zawsze można liczyć na praktyczne porady.\nDzięki zabiegom w salonie Esense udało mi się wreszcie wygrać z cellulitem. Każdy zabieg był wykonywany bardzo dokładnie, a w salonie panuje tak miła atmosfera, że czułam się tam jak na spotkaniach z przyjaciółką.\nProfesjonalnie, precyzyjnie i przyjemnie – tak najkrócej mogę scharakteryzować salon Esense. Pierwszy raz udałam się do salonu na przedłużanie rzęs i wychodząc z zabiegu już wiedziałam, że zostanę stałą klientką.\nSalon Esense wyróżnia się bardzo indywidualnym podejściem do klienta. Jest kameralnie i niezwykle miło.\nSalon poleciła mi koleżanka, ponieważ szukałam miejsca, gdzie mogę wyszczuplić i ujędrnić ciało. Pani Magda zaproponowała mi zabiegi elektroskultur i ułożyła dietę, dzięki czemu udało mi się wrócić do formy sprzed ciąży.\nEsense od środka\nW gabinecie dbamy o intymność\nMamy sporo przestrzeni na nowe usługi\nWszechobecny styl glamour\nLustra, świece, żyrandole i błyskotki\nElektrostymulacja w stylu glamour\nTaki klimat, profesjonalizm i luźna atmosfera\nTu nigdy nie jesteś zbyt wcześnie\nZabiegi umila sącząca się dobra muzyka\nTu zarezerwujesz sobie kolejny termin


Pościel dla dzieci i niemowląt ✅ Dobre Liski\nPościel dziecięca bambusowa - Nightly\nPościel dziecięca bambusowa - Birdie\nKołderka Sky Shiny\nPościel dziecięca muślinowa - niebieska w kropki\nPościel dziecięca bambusowa - Sleepy Stars\nPościel dziecięca muślinowa - Grey Dots\nPościel z wypełnieniem do gondoli lub kołyski - Wilk i Zając\nPościel z wypełnieniem Roses 75x100 cm z poduszką z uszkami\nPościel z wypełnieniem do gondoli lub kołyski - Złota polska jesień\nPościel dziecięca bawełniana - Flowers Black\nKołderka cream shiny\nPościel dziecięca bambusowa - Króliczki\nKołderka grey shiny\nKołderka Aloe Gold\nPościel dziecięca bambusowa - Leśna kolekcja\nBambusowy komplet wypełnienia do pościeli Layette\nKołderka powder shiny\nPościel z wypełnieniem Góry musztardową wypustka 75x100 cm 30x40 cm z uszkami\nKołderka Elephant Gold\nPościel dziecięca muślinowa - ciemnoszara w kropki\nPościel dziecięca muślinowa - granatowa w kropki\nPościel z wypełnieniem Motylki 75x100 cm 30x40 cm z uszkami\nKocyk i poduszka muślinowa MIŚ - petrol\nPościel dziecięca bambusowa - Vintage Flowers\nPościel FOREST 100x135\nPościel z wypełnieniem Roboty 75x100 cm 30x40 cm z uszkami\nPościel dziecięca bambusowa - Safari\nKołderka Good Night shiny\nKołderka Twig Beige\nKocyk Welurowy z poduszką Royal Baby Denim\nChcąc zapewnić zdrowy i bezpieczny sen dla maluszka, zapewniasz mu przyjemną kąpiel, troszczysz się, żeby był najedzony i pragniesz otulić mięciutką kołderką. W naszej ofercie znajdziesz delikatną i przyjemną w dotyku pościel dla dzieci. To produkty wykonane z naturalnych materiałów w pełni bezpiecznych oraz zapewniających prawidłową cyrkulację powietrza.\nWśród naszych rozwiązań znajdziesz komplet pościeli dla dziecka w postaci poszewek na kołderki i poduszki, a także oferujemy praktyczne poszewki z wypełnieniem – bardzo dobrze sprawdzające się na wyjazdach, jak i podczas podróży. Ogromnym ich atutem jest to, że zapewniają komfort cieplny, a przy tym są lekkie, dzięki czemu nie wywołują dyskomfortu u śpiącego aniołka. Przedmioty wykonane są z materiałów, które nie podrażnią wrażliwej skóry i odznaczają się właściwościami antyalergicznymi.\nWszystkie proponowane przez nas komplety pościeli są przy tym urocze. Charakteryzuje je piękna kolorystyka oraz wykorzystują atrakcyjne wzory i motywy.


piątek, 14 lutego 2020 08:44\nGmina Łącko i Stowarzyszenie Żandarmeria zpraszają na kolejną edycję "Partyzanckiego Przysłopu" w Gminie Łącko. Obchody uczczą pamięć polskich partyznatów, którzy zginęli w niemieckiej obławie 76 lat temu.\nWydarzenie rozpoczyna się już dziś, od tradycyjnego dwudniowego rajdu dla młodzieży i obchodów przy pomniku na Przełęczy Przysłop.\nW niedzielę, 16 lutego uczestnicy rajdu i przybyli spacjalnie na uroczystość goście oraz mieszkańcy Łącka złożą kwiaty i zapalą znicze przy pomniku poległych partyzantów AK, a potem będą uczestniczyć we mszy św w intencji poległych w kościele parafialnym w Zabrzeży.\nPo uroczystej mszy św. na placu obok kościoła odbędzie się widowiskowa inscenizacja historyczna, przygotowana przez grupy rekonstrukcyjne oraz prelekcja na temat tamtych wydarzeń.\nPatronat medialny nad "Partyzanckim Przysłopem" 2020 ma Głos24.\nfoto: GRH Żandarmeria\nRajd historyczny dla młodzieży i obchody wydarzeń na Przełęczy Przysłop to tradycyjne wydarzenia, które organizuje Grupa Rekonstrukcji Historycznej Żandarmeria. Warto wpisać je do swojego kalndarza. GRH Żandarmeria jest nowosądeckim stowarzyszeniem, które poprzez „ożywioną” formę przekazu, upowsze…


Lokalizacja: Strona główna » Udzielanie informacji publicznych\nInformacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej Centrum Sztuki w Oławie jest udostępniana na wniosek, zgodnie z ustawą z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.\nUdostępnianie informacji na wniosek następuje "bez zbędnej zwłoki", nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w powyższym terminie, Centrum Sztuki w Oławie powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o nowym terminie, w jakim udostępni informację (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku).\nUdostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie wskazanej we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje Centrum Sztuki w Oławie, uniemożliwiają udostępnienie informacji we wskazanej formie lub sposobie. W takiej sytuacji instytucja powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i określa, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych przez instytucję, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.\nWniosek o udzielenie informacji publicznej można przekazać do Centrum Sztuki w Oławie w jeden z niżej wymienionych sposobów:\nprzesłać pocztą na adres: Centrum Sztuki w Oławie, ul. Młyńska 3, 55-200 Oława\nzłożyć osobiście w sekretariacie Centrum Sztuki w Oławie, ul. Młyńska 3, 55-200 Oława\nprzesłać pocztą elektroniczną na adres e-mail: sekretariat@kultura.olawa.pl\nOdpowiedź na wniosek:\nJeśli wnioskodawca chce otrzymać odpowiedź pocztą tradycyjną to musi bezwzględnie podać dane pozwalające na wysłanie informacji, tj. imię, nazwisko i adres.\nUdostępnienie treści dokumentó za pośrednictwem poczty elektronicznej jest bezpłatne; za udostępnienie dokumentu w formie papierowej pobiera się opłatę w wysokości 1 zł za stronę, powiększając ją o równowartość kosztów nadania przesyłki w przypadku wnioskowania o przesłanie informacji pocztą.\nWzór wniosku o udostępnienie informacji publicznej w Centrum Sztuki w Oławie\nlicznik: 166 odwiedzin


Mercure Fashion Night po raz pierwszy w Gdańsku; Mercure, Hotel Mercure, pokaz mody, Dorota Goldpoint, Monika Zamachowska\nMercure Fashion Night po raz pierwszy w Gdańsku\n31 marca 2017, godz. 10:00 (16 opinii) autor: Olga Miłogrodzka\nAnna Oberc, Karolina Szostak i Jarosław Szado - goście Mercure Fashion Night fot. Lucyna Pęsik / trojmiasto.pl\nGdańsk, to po Warszawie i Krakowie, trzecie miasto, do którego w czwartek wieczór zawitał, powołany do życia rok temu przez Grupę Hotelową Orbis, projekt Mercure Fashion Night. Przygotowany został z myślą o kobietach, a jego gościem została projektantka mody - Dorota Goldpoint. Prezentacja jej najnowszej kolekcji wiosna/lato 2017 pt. "Siła wolności" była głównym punktem programu.\nNa spotkanie z modą, które poprowadziła Monika Zamachowska, przybyło czwartkowego wieczoru wiele kobiet. Sala konferencyjna hotelu pękała w szwach. Oprócz gości z Trójmiasta, nad morze, wraz z projektantką i prowadząca, przyjechali także mieszkańcy Warszawy, m. in.: Jarosław Szado - w roli choreografa pokazu oraz zasiadające na widowni prezenterki telewizyjne Karolina Szostak, Ewa Wojciechowska oraz aktorka Anna Oberc.\nSwoją najnowszą kolekcję pt. "Siła wolności" Dorota Goldpoint zadedykowała współczesnej kobiecie - z jednej strony niezależnej, silnej, wolnej, z drugiej delikatnej i wrażliwej. Złoty flaming - symbol zachodzącego słońca i odrodzenia, a w interpretacji projektantki także tego łagodnego oblicza kobiety - pojawiał się na niejednej kreacji. Kolekcja uszyta została z naturalnych tkanin (jedwabi, szyfonów, organzy, batystu) i podzielona na cztery linie: sportową, biznesową, koktajlową i wieczorową. Trzy ostatnie zdecydowanie zdominowały muśliny, przezroczystości i zwiewności.\nDorota Goldpoint fot. Lucyna Pęsik / trojmiasto.pl\nPodczas gdy modelki spacerowały na wybiegu, Dorota Goldpoint osobiście omawiała wybrane sylwetki. Uwagę zwróciła m. in. na elegancki dres (sportowy garnitur) z zielonego weluru - koloru idealnego dla kobiet po czterdziestym roku życia; sukienki biznesowe z odważnym dekoltem, podkreślające talie, odkrywające kolano; wełniane płaszczo-swetry z poszarpanymi, widocznymi nićmi oraz koktajlowe, jedwabne sukienki w stylu boho, w kolorze brązu.\nNa koniec pokazu wskazała także kilka fasonów, które w jej opinii, każda kobieta powinna posiadać w garderobie.\n- Zacznijmy od luźniejszej stylizacji biznesowej, proszę zwrócić uwagę na spodnie, tzw. kuloty. To fason dedykowany paniom z lekkimi biodrami, zaokrąglonym brzuszkiem, z udami - zatuszuje to, co powinno być schowane, a wyeksponuje piękno (...) Polecam podstawowy garnitur z marynarką niezapinaną, którą można zakładać do spódnicy, a nawet naszych ukochanych dżinsów. Dziś prezentuję ją z jedwabną koszulą z kokardą - proszę się w taką zaopatrzyć, bo kokardy i kołnierzyki będą królowały w tym sezonie (...) Kolejna propozycja - koktajlowa sukienka z pomarańczowego jedwabiu - w pięknym, ognistym kolorze, niezwykle twarzowym, pasującym zarówno blondynkom, jak i paniom o ciemniejszej karnacji. Zachęcam do niego, proszę się nie bać ostrych kolorów (...) Na upały rekomenduję sukienkę z białego, delikatnego batystu - "must have" każdej letniej szafy, każdego wyjazdu na południe lub nad nasze polskie morze. To luźny fason, ale talię można w nim podkreślić zakładając szeroki pas - radziła zebranym paniom.\nCzęść oficjalną wieczoru zakończyła loteria wizytówkowa, w której rozdano niemal 20 voucherów: weekendowe pobyty w hotelach grupy Orbis, wizyty w spa, komplety biżuterii, torebki, zabiegi kosmetyczne i warsztaty kulinarne. Po pokazie goście zaproszeni zostali na bankiet.\nHotel Mercure Gdańsk Stare Miasto Gdańsk, Jana Heweliusza 22\nMercure Fashion Night 30 marca 2017 (czwartek)\n"Dorota Goldpoint" - to prawdziwe nazwisko? (1)\ndobrze że nie Goldrain :P\n"Elegancki welurowy dres" z zasady nie jest elegancki (1)\nDres to dres tak jak gumaki to gumaki nic w tym ekskluzywnego , nawet jak sie cene da z kosmosu i przyklei znaną metkę to nadal , dres to dres a gumaki to gumaki\nSzostak piękna! Niezwykle fotogeniczna.\nWłaściwie tylko Nią wyszły ładne zdjęcia.\nKarolina Szostak to fajna babeczka... (1)\nTylko szkoda, ze az tyle schudla. Troche cialka moglaby zostawic. Generalnie super babka :)\nCzy gdzieś były bilety na tę imprezę? Czy kolejny raz na morze zjechało "towarzystwo wzajemnej adoracjI" żeby się polansować, a przy okazji złapać parę groszy. Dlaczego piszecie o zamkniętych imprezach, na które zwykły człowiek ma zakaz wstępu?\nja zwykły plebs\nZaproszenie dostałam z Hotelu. Nie była to impreza biletowana\nSłabe zdjęcia - jakość, ostrość, kompozycja, ustawienia aparatu (o ile to było robione aparatem fotograficznym, a nie smartfonem)\nTo zart z 1kwietnia (1)\nTa siec hotelowa..... Tonacy brzytwy sie trzyma a ich przyszłość to ibis budżet. Pokoj 6m z umywalka i wc za kotarka.\n"elegancki dres (sportowy garnitur) z zielonego weluru - koloru idealnego dla kobiet po czterdziestym roku życia\nKobieto, co ty za bzdury piszesz? :DDD\nOd kiedy kolor dopasowany jest do wieku, a nie typu urody?\nO "eleganckim dresie" już nie wspomnę, ktoś zrobił to wyżej.\nSzewc co bez butów chodzi\nPani Goldpoint wybrała niestety dla siebie sukienkę z bardzo niewdzięcznego materiału. Jako ktoś, kto profesjonalnie zajmuje się ubiorem chyba powinna wiedzieć, że lśniące, lejące się tkaniny "nie wybaczają" innej niż nienaganna figury. My za to zyskaliśmy wiedzę, jak wygląda jej pępek i w którym miejscu zaczyna się linia majtek...\nJak oglądam ten fotoreportaż to mam skojarzenia z filmową galą small business-u z komedii "Pieniądze to nie wszystko"


Kaski narciarskie dziecięce - cebe-polska.pl\nEN1077 i ASTM F2040 (1)\nW ofercie sklepu CEBE znajdziesz szeroki wybór dziecięcych kasków narciarskich. Nasze produkty z pewnością sprostają wszelkim wymaganiom. Proponujemy różnorodne warianty kolorystyczne kasków – różowe, czarne, niebieskie, turkusowe, białe, szare, fioletowe i wiele innych. Większość modeli wyposażona jest też w różnokolorowe paski. Nasze kaski narciarskie zapewniają dzieciom odpowiedni poziom bezpieczeństwa.\nWszelkie wstrząsy amortyzuje w szczególności specjalna, lekka pianka EBS, którą zostało wyłożone wnętrze kasku. Poza tym do stworzenia kasków zastosowano technologię FINE TUNING SYSTEM. Dzięki temu kask jest bardziej wszechstronny i umożliwia bardzo precyzyjne dopasowanie go do kształtu i wielkości głowy. Dodatkowo wnętrze kasku można prać w temperaturze 40 stopni, dzięki czemu można go odświeżyć przed każdym, kolejnym sezonem. Postaw na nowoczesny i modny design kasków, dostępnych na stronie cebe-polska.pl. W ofercie dostępne są też gogle narciarskie oraz okulary sportowe dla dzieci.


Wypoczynek z dzieckiem do 200 km od Warszawy? - Rodzice.pl\nWypoczynek z dzieckiem do 200 km od Warszawy?\nDodano ponad rok temu, kowalskanatalia\nPoszukuję miejsca na 10 dniowy wypoczynek z moim 7 letnim synkiem. Możecie polecić jakieś miejsca do około 200 km od Warszawy? Idealnie byłoby, gdyby było to miejsce położone gdzieś na uboczu, blisko lasu? Ważne byłoby też wyżywienie na miejscu.\nMam kilka miejsc, które wstępnie wytypowałam, ale z chęcią posłucham jakiś wskazówek i propozycji.\n3 odpowiedzi na pytanie: Wypoczynek z dzieckiem do 200 km od Warszawy?\nA co chcesz robić? W jakiej porze roku?\nBo na jesień z 7 latkiem, nie bardzo daleko od W-wy to można np. w góry Świętokrzyskie – 7 latek spokojnie tam wszelkie trasy pokona :). A w bonusie można np. pojechać do Bałtowa, Krzemionek, znaleźć jakąś stadninę…\nkowalskanatalia Dodane ponad rok temu,\nPrzepraszam za tak późną odpowiedź… ah ta praca..\nChciałabym, żebyśmy pojechali wypocząć trochę właśnie jesienią – w listopadzie. Możesz polecić jakieś konkretne miejsce w Świętokrzyskim? Mam kilka interesujących ofert, ale nie znalazłam temu gdzie mogłabym je wkleić i zapytać czy ktoś już był – a nie chciałabym zaczynać obecności na forum od oskarżeń o reklamowanie jakiś miejsc…\nNiestety… Ja mam tam na wsi domek, więc jakby miejsca do wynajęcia niekoniecznie mnie interesują… A co chcesz robić, to mogę ew. miejscowość podpowiedzieć.\nMożesz też popatrzeć tutaj: [Zobacz stronę]\nZnasz odpowiedź na pytanie: Wypoczynek z dzieckiem do 200 km od Warszawy??\nMyślałam, żeby z Natką zacząć jeździć do groty solnej. Ponoć fajnie oczyszcza układ oddechowy, ale..uslyszałam też opinię, że łatwiej dzieci łapią infekcję...co mnie zdziwiło... Dziś pytałam lekarki. O Nikosiu powiedziała, że\njeśli macie jakieś doświadczenia z klinikami leczenia niepłodności zapraszam na ... - umieszczając swoją opinię przy danej klinice mozecie pomóc starającym się w wyborze miejsca leczenia


Restauracja Pomodorino w Krakowie (Kraków) - opinie, menu, adres, telefon\n4404 lokali w Polsce! | Restauracje » Kraków » Restauracja » Restauracja Pomodorino\nW lokalu 2 sale restauracyjne na 90 miejsc. Kucharzami w naszej restauracji są osobowości, dla których świat kulinarnych smaków jest życiową pasją. Miłośnicy kuchni włoskiej znajdą u nas nie tylko najlepsze włoskie dania przygotowane na bazie oryginalnych produktów, ale także spokój i wytchnienie od zgiełku miasta.\nSerdecznie zapraszamy do Restauracji Pomodorino!\nCOZZE GRATINATE małże nowozelandzkie zapiekane z bułką tartą\n7 szt. 25 zł\nFILETTO DI MAIALE CON PESTO di bazilico polędwiczka wieprzowa z pesto\nMOSCARDINI ośmiorniczki w sosie maślano-rozmarynowym lub w pomidorach\n130 g 30 zł\nPETTO DI POLLO grillowany filet z kurczaka z rukolą\n160 g 18 zł\nSALTIMBOCCA DI POLLO płaty z piersi kurczaka z szynką parmeńską i szałwią w sosie winnym\n160 g 22 zł\nSCALOPPINE AL LIMONE filet z kurczaka w sosie maślano-cytrynowym\nSOUTÈ DI COZZE małże soutè w białym winie lub w pomidorach\n20 szt. 25 zł\nSTRACCETTI AL PEPPE mięso wołowe cienko pokrojone z białym pieprzem\n160 g 30 zł\nGALATO CREMA AFFOGATO AL CAFFE 1 duża gałka lodów śmietankowych zalana kawą\nGALATO CREMA AFFOGATO ALLA VODKA 1 duża gałka lodów śmietankowych zalana wódką\nSEMIFREDDO AL LAMPONE mrożony deser malinowy z polewą malinową\n4 szt. 13 zł\n280 ml 13 zł\nZUCCOTTO mrożony deser bakaliowy z polewą czekoladową\nPIZZA MYSZKI MIKI\n3 szt. 10 zł\nAnnanas con rucola\nINSALATA CON POLLO BALSAMICO\n330 g 18 zł\n260 g 13 zł\n270 g 15 zł


Podkłady do przewijania i maty dla dzieci - meble dla dzieci Fiki Miki 24\nStrona Główna Zdrowie, higiena>Artykuły higieniczne>Podkłady do przewijania\nPielęgnacja dzieci w tzw. wieku pieluszkowym, osób z problemem nietrzymania moczu, obłożnie chorych, wymaga stworzenia jak najbardziej komfortowych i higienicznych warunków nie tylko podczas zmiany pieluch, ale także zabezpieczenia miejsca czynności pielęgnacyjnych, łóżka czy pościeli. Maty i podkłady do przewijania ułatwiają zachowanie higieny w sytuacji, gdy z różnych przyczyn kontrola czynności fizjologicznych jest niemożliwa czy ograniczona.\nPodkłady do przewijania jednorazowe i wielokrotnego użytku\nProducenci podkładów do przewijania oferują szeroką gamę produktów tego typu. Są to podkłady do przewijania jednorazowe i wielokrotnego użytku, ceratki grubsze i cieńsze, podkłady z chłonnym wypełnieniem i nieprzemakalną powłoką, zróżnicowane pod względem wielkości, dające możliwość jak najdokładniejszego zabezpieczenia narażonego na zabrudzenie miejsca.\nMaty i podkłady do przewijania dla dzieci\nW przypadku czynności pielęgnacyjnych małych dzieci ważne jest nie tylko stworzenie higienicznych warunków i zabezpieczenie przed "niespodziankami", ale zapewnienie maluszkowi ciepła, komfortu i wygody podczas pielęgnacji. Podkłady do przewijania z warstwa materiałową i ceratką spełniają te warunki. Dodatkowym atutem jest ich estetyka, przyjemna kolorystyka i dziecięce wzornictwo, dzięki czemu nie tylko są funkcjonalne, ale ładnie wyglądają i pasują do dziecięcej pościeli. Podkłady do przewijania jednorazowe i wielorazowe sprawdzają się nie tylko w domu, ale dzięki swym kompaktowym rozmiarom są idealne w podróży, na spacerze, wszędzie tam, gdzie musisz z nich skorzystać zapewniając dziecku higieniczne i komfortowe warunki.\nPodkłady higieniczne w pielęgnacji dorosłych\nTroska o osoby chore, zmagające się z różnymi schorzeniami jest równie ważna jak w przypadku dzieci. By ułatwić opiekę nad takimi osobami, zapewnić im poczucie higieny i suchości stosuj podkłady higieniczne. W naszym sklepie zakupisz podkłady i maty do przewijania dla dzieci i dorosłych w dobrej cenie, w dobrym gatunku, takie, z którymi łatwiej zadbasz o komfort i higienę osób, które tego potrzebują. Dostępne są również półko przewijaki dla dzieci.\nBabyOno Podkład do przewijania 60x90 10 szt. nr 509\nCANPOL Wielofunkcyjne jednorazowe podkłady higieniczne 10szt z naklejką 78/002 Dowiedz się więcej...\nCANPOL Ceratka higieniczna - podkład 10/100 Dowiedz się więcej...\nAKUKU Podkład frotte z ceratką 70x50 SOWY ZIELONE A1043\nAKUKU Podkład jednorazowy 5szt. 60x90 A0232\nAKUKU Podkład ceratkowy cienki 50x120 A1001\nAKUKU Podkład ceratkowy gruby 50x120 A1005\nAKUKU Podkład pledzik różowe misie 70x50 cm A1100\nAKUKU Podkład pledzik różowe misie 70x50 cm A1100 Dowiedz się więcej...


urlop w tropikach | uczciwy tematycznyserwis pl\nCo przywodzi Ci na myśl, kiedy uważasz o egzotyce? Białe piaszczyste plaże, palmy, żółwie i rekiny wielorybie, może tropikalna dżungla nieomal nietknięta przez ludzi? Możesz odkryć o wiele więcej. Od nadnaturalnych dziur w oceanie po podniebne lasy bambusowe oraz księżyce powstałe z erupcji wulkanicznych!\nNiżej parę pomysłów na spędzenie ściśle mówiąc egzotycznych urlopów, jakie trzeba dołączyć do familijnych wycieczek na najbliższe lata.\nJeżeli jest jakiekolwiek miejsce na ziemi, które oddaje kwintesencję powiedzenia „to powinieneś zobaczyć na własne oczy” – to będzie to oczywiście Arashiyama. Nie możesz po prostu wyobrazić sobie, jak ażeby to było stać w takim kolosalnym lesie bambusowym, jakkolwiek możesz to przetrwać udając się na obrzeża Kioto w Japonii.\nNastępne z doskonałych, egzotycznych położeń wartych podróży! El Yunque jest jedynym równikowym lasem deszczowym w tych rejonach, obejmującym ponad 28 000 akrów. Ten wyjątkowy las deszczowy jest znany ze swojej rozpiętości biologicznej i tworzy idealne okoliczności, jakie dopisują odkrywaniu egzotycznej flory oraz fauny.\nOpublikowano 30 marca 2020 Autor zapnowe256Kategorie Inne


38 powodów, dla których jestem super dupkiem podekscytowany wizytą w Japonii - Historie podróżnicze - 2020\nW przyszłym tygodniu jadę do Japonii. To moja pierwsza prawdziwa wizyta. Mówię „prawdziwa wizyta”, ponieważ w 2004 roku, w drodze do domu z Tajlandii, ja i mój przyjaciel zatrzymaliśmy się w Tokio na długi postój. Po przybyciu o 6 rano opuściliśmy lotnisko, zobaczyliśmy pałac cesarski, zdaliśmy sobie sprawę, że Tokio w styczniu jest dużo zimniejsze niż w styczniu w Tajlandii i rozbiliśmy obóz w Starbucks, aż restauracje sushi otworzyły się na lunch. Po zjedzeniu luksusowego posiłku sushi wróciliśmy na lotnisko.\nTo był mój jedyny czas w Japonii. Zawsze chciałem wrócić i na szczęście teraz jestem. W przyszłym tygodniu wybieram się na dwutygodniową wycieczkę G Adventures po Japonii, a potem spędzę trochę czasu w kraju, aby odwiedzić wszystkie miejsca nie objęte trasą.\nTeraz jestem wielkim Japończykiem. Mimo, że nigdy tam nie byłem, mam obsesję na punkcie Japonii - jedzenia, kultury, świątyń, technologii, architektury. Kocham to wszystko. Ilekroć dostaję dom, sztuka japońska odegra w nim dominującą rolę. Ze wszystkich podróży, które odbyłem w ciągu ostatnich kilku lat, najbardziej podoba mi się ten. Jestem roztrzęsiony z podniecenia. Czemu? Pozwól mi policzyć sposoby:\n1. Sushi - uwielbiam sushi, zjadłbym je na śniadanie. Każdy, kto mnie zna, wie o moim uzależnieniu od sushi. Podejrzewam, że sushi na śniadanie będzie się działo kilka razy.\n2. Dzielnica Ginza w Tokio - czekam na słynną dzielnicę handlowo-rozrywkową Ginza i szalone tłumy, które z nią korzystają.\n3. Mt. Fuji - Zawsze chciałem wspiąć się na tę górę i zobaczyć wschód słońca. Teraz idę do!\n4. Pociski - Zobaczmy, czy naprawdę są szybsze niż pocisk przekraczający prędkość! A jeśli nie, ich rzekomy komfort i luksus będą równie dobre.\n5. Kioto - miasto pełne ogrodów i świątyń zen wydaje się być jednym z najbardziej malowniczych w całej Japonii. Chociaż nie zobaczę wszystkich 2000 tej wizyty, spróbuję najtrudniej.\n6. Hiroshima - Pamiątka z bomby atomowej jest tu ogromna i jako miłośnik historii, jak mogłem nie widzieć tego miasta?\n7. Tokyo Fish Market - Ogromna większość sushi na świecie pochodzi z tego rynku. Jako miłośnik sushi nie mogę się doczekać, aby zobaczyć jeden z najbardziej ruchliwych i największych rynków rybnych na świecie, nawet jeśli oznacza to budzenie się o 4 rano. Wewnętrzny targ rybny niedawno przeniósł się do Toyosu i jest teraz znany jako targ rybny Toyosu, jednak rynek zewnętrzny (gdzie można znaleźć jedzenie i sklepy) jest nadal na miejscu.\n8. Metro w Tokio - ludzie zawsze mówią o przetrwaniu London Tube, ale metro w Tokio to prawdziwy labirynt. Przynieś to!\n9. Osaka - podróżni często wspominają o tym mieście i chcę się dowiedzieć, dlaczego!\n10. Sushi - Czy wspomniałem, że lubię sushi?\n11. Buddyzm Zen - Kiedy byłem w college'u, dostałem się do buddyzmu. Studiowałem buddyzm tybetański, ale nie mogę się doczekać, aby dowiedzieć się więcej o stylu Zen.\n12. Pałac cesarza - ostatni raz widzę go tylko na zewnątrz. Czas zobaczyć więcej.\n13. Hokkaido - Kolejna nazwa, którą słyszę. To ma być jeden z najpiękniejszych miejsc w Japonii i lubię piękne rzeczy.\n14. Sake - Uwielbiam sake i chcę naprawdę poznać różne odmiany i czystości. Planuję wziąć lekcję. Czy klasa sake jest podobna do klasy wina tutaj w Stanach?\n15. Samurai - Ponieważ miecze i szlachetni wojownicy są fajni. Samurajowie mogą już nie być, ale założę się, że gdzieś jest dla nich muzeum.\n16. Karaoke - Ponieważ nic nie mówi, że zmieniam Japończyka bardziej niż wypędzanie Lady Gagi z pijanymi japońskimi biznesmenami!\n17. Hotele pod - Śpiące w dziurze wielkości dziurki? Brzmi interesująco.\n18. Bary gejszy - Hej, czemu nie? Kiedy w Rzymie, prawda?\n19. Zapasy sumo - co może być bardziej zabawne niż oglądanie dwóch olbrzymich facetów próbujących wypchnąć się z kręgu?\n20. Zamki - W Japonii jest wiele zamków. Po obejrzeniu tylu europejskich, chciałbym zobaczyć, jak robi to inna część świata.\n21. Technologia - Nie mogę się doczekać, by zobaczyć przyszłość.\n22. Kawiarnie Puppy - Ponieważ przestrzeń jest tak ciasna, niewiele osób ma psy w domu. Więc chodzą do kawiarni, gdzie mogą bawić się ze szczeniętami. Muszę to zobaczyć!\n23. Wiśniowe kwiaty - złapię ogon końca wiśniowego festiwalu i nie ma nic bardziej podekscytowanego.\n24. Sushi - OK, ten ostatni przedmiot był kłamstwem. Najbardziej podoba mi się sushi.\n25. Nagasaki - Kolejne miejsce, o którym słyszałem!\n26. Tłumy - widziałem tłumy w Azji, ale Japonia przenosi je na zupełnie nowy poziom.\n27. Jezioro Ashi - gorące źródła? Malowniczy widok na Mt. Fuji? Sprzedany!\n28. Piesze wędrówki - Japonia ma mieć piękne lasy sosnowe z malowniczymi szlakami turystycznymi. Mam nadzieję, że plotka nie jest kłamstwem, ponieważ uwielbiam dobrą wędrówkę.\n29. Uprzejmość - Japończycy są uprzejmi, szanowani i nie biorą tego, co ich nie ma. Zamierzam przetestować tę teorię, zostawiając portfel w pociągu i sprawdzając, czy mi się wróci.\n30. Tai chi - robiłem to na studiach, a wczesne wstawanie do parku jest na mojej liście.\n31. Hello Kitty - jestem trochę za czasów, więc nie mam pojęcia, czy to jeszcze coś, ale mam nadzieję, że tak jest. Jeśli nie, jestem pewien, że zastąpiła go inna dziwaczna rzecz.\n32. Japońska moda - Japończycy wydają się kopać wszystko w stylu retro i lat 80., a następnie łączą je z mieszanką hipsterizmu. Japońska moda dezorientuje mnie, ale nie mogę się doczekać, aby zobaczyć takie rzeczy:\n33. Teatr Kabuki - Tradycyjny japoński teatr brzmi jak wspaniała działalność kulturalna.\n34. Ramen - Chcę usiąść w jakimś zaułku, 100-jennym sklepie z ramenami, z twarzą nad ciepłą, parującą miską pysznych makaronów ramen.\n35. Kwadratowy arbuz - jestem pewien, że smakuje jak zwykły arbuz, ale jest kwadratowy. Muszę mieć kawałek za czynnik kiczu.\n36. Anime - Nie dostaję całej kultury kreskówek anime / manga. Może pójście tam pomoże mi zrozumieć, dlaczego jest tak duży.\n37. Japońskie toalety - toaleta, która ogrzewa mój tyłek, oczyszcza się, rozpyla wodę i gra muzykę? Chodzenie do łazienki nigdy nie brzmiało tak zabawnie.\n38. Sushi - Zobacz wzór tutaj? Założę się, że możesz zgadnąć, jakie jedzenie będę jadł przez najbliższe kilka tygodni.\nJest wiele rzeczy, których nie mogę się doczekać w Japonii, a mając tylko około 2,5 tygodnia, jeśli mam nadzieję, że zaznaczę wszystkie 38 rzeczy na tej liście, będę bardzo zajęty. Ale ponieważ będzie to prawdopodobnie moja jedyna podróż do Japonii na jakiś czas, jestem z tym w porządku. Będzie to dobry rodzaj zajęty. Czy to jeszcze niedziela? Chcę teraz latać.\nCopyright 2020 \_ none \_ 38 powodów, dla których jestem podekscytowany wizytą w Japonii


Na granicy [Jakub Sobczyk] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00978 011607 20231708 na godz. na dobę w sumie\nNa granicy - ebook/epub\nAutor: Jakub Sobczyk Liczba stron:\nISBN: 9788381472814 Data wydania: 2019-05-29\nNie ma znaczenia, czy wierzysz w duchy. Ta książka sprawi, że nie będziesz mógł przestać o nich myśleć.\nMężczyzna, który po śmierci żony i syna nie potrafi na nowo ułożyć sobie życia. Tajemniczy pamiętnik, skrywający pewną niezwykłą opowieść z pogranicza snu i jawy. Ciężarna dziewczyna, która wzbudza nienawiść wśród mieszkańców rodzinnej wsi. I grupa podróżujących studentów, przypadkiem odkrywających miejsce, które na zawsze zmieni ich losy...\nTe cztery opowieści, pełne niezwykłości, magii i tego, co zwykle uznajemy za nierzeczywiste, udowadniają, że banalna z pozoru codzienność ma także inny, ukryty wymiar. Gdy przebywające w nim istoty wydostaną się na zewnątrz, widmo śmierci stanie się bliższe niż kiedykolwiek wcześniej...\n– Mówię ci, dziwnie się czuję – uskarżała się jedna z dziewczyn.\n– Czyli jak? – próbował dociekać Terry.\n– Jakoś… zaniepokojona…\n– Też mi coś! – prychnęła Carren. – Czym się martwisz! Jakiś idiota, a może kilku, bawi się z nami, gra nam na nerwach!\nSandra, słysząc to, pokręciła głową (…) i powiedziała:\n– Wiesz, wiecie, myślałam, że to ten nóż. Że to ta klamka, drzwi, mróz. Ale nie o to chodzi… (…). Po prostu… coś innego mnie niepokoi.\n– Wiatr gwiżdże za oknami jak oszalały, może dlatego? Gwiżdże, tamta ściana cała trzeszczy… – dociekał Terry.\n– Nie, nie, to coś bliżej. – Carren zmrużyła oczy. – Tak jakby tuż koło nas. Obok. – Zaskoczona Sandra spojrzała na Carren i zrozumiała, że tamta jednak ją rozumie.\n– Tak, ale to nie obok. To jakby… wszędzie.\nSpis treści Carl Chatka Wycieczka Zły duch\nCarl I Była jeszcze noc, gdy się obudził. Spływające po torsie strugi potu nie świadczyły bynajmniej o spokojnych snach. Przetarł dłońmi twarz, jak zwykł to robić po przebudzeniu się z koszmaru (tak jakby trąc boleśnie oczy i policzki, chciał się upewnić, że to, w czym przed chwilą uczestniczył, było naprawdę snem), opuścił je… i przez moment zdało mu się, że widzi na nich krew. Drgnął. Zapalił lampkę stojącą przy łóżku. Krwi oczywiście nie było. Kolejny wyśniony element. Spojrzał na obraz wiszący na ścianie na wprost jego oczu. Niezmiennie od czternastu lat, czyli odkąd tu zamieszkał, wpatrywał się w niego brodaty starzec, przygarbiony lekko pod ciężarem dźwiganego na plecach tobołka. Twarz miał posępną, pomarszczoną. Trudy życia zostawiły swe piętno, ryjąc w przystojnym człowieku liczne blizny i zmarszczki. Mocna opalenizna, ubranie, jego strzępy, przypominające worek zszyty z wielu szmat koloru mniej lub bardziej czerwonego oraz spojrzenie zielonych oczu odejmowały starcowi wiarygodności. Był… nierealny. Tak, właśnie, to nie mogła być rzeczywista postać. Ktoś sobie wymyślił takiego starca, namalował, a on kupił ten obraz, nie wiadomo czemu. Chyba dla tych oczu. Były… mocne. Nie były zimne ani ciepłe. Ani też okrutne. Po prostu: mocne! Postać, choć fikcyjna, sprawiała wrażenie upartej. To dziwne, bo też jak na podstawie obrazu nieprzedstawiającego żadnej charakterystycznej sytuacji można niby snuć domysły na temat czyjegoś charakteru! A jednak. Ten jegomość, którego Carl zwykł nazywać Starym Ojcem, żył w jego wyobraźni jako uparty, broniący swego mężczyzna. Niekiedy Carl wyobrażał go sobie jako młodszego o dwadzieścia lat faceta, pracującego na polu od rana do zmierzchu, pilnującego swojego dobytku, doglądającego swoich plonów, swoich hodowli, niezważającego na gadanie ludzi ani biadolenie swojej grubej żony, która nie mogła zwlec tyłka z kanapy, nie złorzecząc na niewygodne meble, których producenci specjalnie wykonują zbyt twarde siedziska, żeby biednym ludziom robiły się odgnioty, żeby potem musieli kupować sobie nowe meble, podczas gdy w rzeczywistości, nawet wstając z puchowego materaca, złorzeczyłaby tak samo, gdyż dokuczające jej odciski na tyłku pojawiały się tylko wskutek jej nadwagi, a nadwaga towarzyszyła jej niezmiennie od kilkunastu lat i była wynikiem obżarstwa. Tak, to niesamowite, jaką lawinę przemyśleń może wywołać jeden obraz. Carl siedział tak pogrążony w rozmyślaniach. Jego ciało owiewał chłodny wiatr wpadający do pokoju przez niedomknięte okno, przepływający niemal bezszelestnie przez koronkową firankę. Trudno powiedzieć, czy to lubił. Czy lubił to wysiadywanie po nocach, wpatrywanie się w obraz i bierne oddawanie się letniemu wiatrowi. Pewnie wolałby spać, gdyby tylko mógł, ale… Ale skoro nie mógł… Siedział tak kilkanaście minut, powtarzając w głowie te same myśli, po czym wstał z łóżka i podszedł do szafki w kącie. Wyjął z szuflady paczkę papierosów, zapalniczkę i przypalił. Nim zamknął szufladę, spojrzał przelotnie na leżący na jej dnie pistolet z drewnianą rękojeścią. Przez chwilę zastanawiał się, czy warto to ciągnąć. Jeden porządny strzał i po wszystkim… Ale co… Jak to mówią: życie toczy się dalej! Uśmiechnął się kwaśno i zamknął szufladę. Specjalnie nie trzymał papierosów przy łóżku, żeby nie palić w nocy – gdy papierosy są pod ręką, ulegnięcie pokusie jest pewne jak śmierć w klatce z lwem, ale gdy fajki leżą w drugim końcu pokoju, szanse nieco się zwiększają. Carl nie jest już wówczas w klatce, lecz na arenie. Postanowił jednak wymyślić coś innego, bo jak na razie od tygodnia nieustannie przegrywał swoją śmiertelną walkę. Pomysł Marka, jego sąsiada, też nie był najlepszy. Wprawdzie wypalenie przed snem połowy paczki papierosów sprawiało, że nie miał już w nocy ochoty na nie, ani w ogóle na nic – może poza aspiryną – ale ból głowy, i rano także żołądka, nie świadczyły chyba o pozytywnym wpływie tej metody na zdrowie nałogowca. Carl podszedł do okna i otworzył je na oścież. Od razu owionął go przyjemny wiatr, o wiele potężniejszy od tego, który nieśmiało zaglądał do jego pokoju. Mieszkał w wieżowcu na skraju bratysławskiego Slovanft. Z dwunastego piętra mógł bez przeszkód obserwować większą część miasta, leżącą u jego stóp, łącznie z dzielnicą Ružinov oraz Starym Miastem. Nad stolicą wisiała lekko czerwonawa łuna. Carl czuł się chwilami jak król, patrząc na tak ogromny teren z góry. Chciał być królem. Tak! Panować, rządzić, decydować o wszystkim, a konsekwencjami swoich błędów obarczać doradców; ważyć śmierć i życie… Czy nie mógł tego robić, będąc zwyczajnym obywatelem? Nie – „zwyczajnym” to złe słowo. Czy nie mógł panować, ważyć życia i śmierci będąc – po prostu – obywatelem? Mógł… przecież… Westchnął cicho, rzucił niedopałek na ziemię, a gdy po dłuższej chwili dostrzegł iskry rozsypujące się zeń po zderzeniu z chodnikiem, zamknął okno i położył się do łóżka. II Zamknął oczy. Nerwowo rzucał się z boku na bok, ale nie mógł spać. Przetarł oczy i popatrzył tępo w sufit, a kiedy znów je zamknął i wydawało mu się, że zaśnie, usłyszał potwornie głośny krzyk i dźwięk gniecionej blachy. Gdzieś w tle tej sceny rozbrzmiewało cichnące kwilenie umierającego dziecka. Usiadł, złapał oddech i poczekał, aż serce przestanie mu walić. Przegarnął kruczoczarne włosy, wstał. Rozejrzał się, porwał ubrania z krzesła i ubierając się w drodze, wyszedł z mieszkania. Wsiadł do samochodu i ruszył w stronę centrum, latem tętniącego życiem tak w dzień, jak i po zmierzchu. Zaparkował samochód za barem ozdobionym neonowym szyldem „D&G” i wszedł do środka. Z początku nie mógł przyzwyczaić wzroku do migających pośród ciemności wielokolorowych świateł, ale trzy szklaneczki czystej pomogły mu uporać się z tym problemem. Popijając czwartą szklaneczkę, jakby to była woda, oparł się plecami o bar i zawiesił wzrok na nogach, tańczącej kilka metrów od niego, striptizerki. Były długie, opalone. Dziewczyna odziana była w czarną, koronkową bieliznę. Długie, ciemne włosy falowały, muskając zgrabne ramiona. Kiedy na nią patrzył, był pewien, że w jej tańcu brak jest miejsca na przypadek – każdy ruch był przemyślany, tak jakby była do tego stworzona. Był idealny. Był idealny niemal tak samo, jak jej postać. Obserwowana kobieta wyłowiła z tłumu jego spojrzenie i gdy muzyka na chwilę zamilkła, zwiastując zmianę numeru, podeszła do niego, okrywając tułów półprzezroczystą szatą. – Hej, kowboju! Postawisz mi drinka? – Jasne. Co pijesz? – Szkocką z lodem. – Barman, szkocką z lodem dla pani. – Już się robi. Barman postawił szklankę na blacie baru. Striptizerka wyciągnęła po nią rękę, ale Carl ją ubiegł. Chwycił delikatnie szklankę, po czym przysunął do striptizerki. Ta wzięła ją do ręki, muskając delikatnie jego dłoń. Gdy odsunęła szkło od ust, Carl objął ją w pasie i zapytał o imię, szepcząc jej do ucha, a jednocześnie subtelnie ocierając wargami o jej małżowinę. – Mów mi Betty – powiedziała z uśmiechem. – Carl. – Miło mi cię poznać, Carl. – Napijesz się jeszcze? – A stawiasz? – Jasna sprawa. – To powtórzmy szkocką. Niewiele mówili. Dużo się uśmiechali, patrząc sobie nieustannie w oczy. Łagodność spojrzenia Betty odpowiadała Carlowi – ciemnobrązowe, duże oczy wpatrywały się w niego z namiętnością i szczerością. Z kolei oczy Carla pociągały striptizerkę – miały w sobie coś władczego, bezwzględnego. A ona potrzebowała twardego faceta. Dawno takiego nie miała. Odpowiadała jej też budowa jego ciała – ciasno opięta na klatce piersiowej duża koszula świadczyła o dobrze umięśnionym torsie. I jego oczy… wraz z granatową koszulą tworzyły ciekawą kompozycję. – Zajmujesz się czymś? – zapytała Betty, trochę na siłę przerywając milczenie. – Jestem księgowym. W banku. – To chyba nudne zajęcie? – Może i tak… zależy od punktu widzenia. – Chcąc pokazać, żeby lepiej zmienili temat, zamówił następną kolejkę. Nie chciał mówić jej o przekrętach, które robił na życzenie szefa. Ani o tych, które robił za jego plecami. – A ty… nie powinnaś tam wrócić? – Skinieniem wskazał wybieg, ale Betty pokręciła przecząco głową. – Daleko mieszkasz? – Nie. Zresztą – uśmiechnął się triumfująco – jestem samochodem, więc to bez znaczenia. Pojął aluzję bez problemów, także gdy tylko oboje skończyli swoje drinki, zapłacił i ruszył w stronę wyjścia, obejmując striptizerkę w talii. Betty przez chwilę przemknęło przez myśl, że jej nowy towarzysz, który zapewne w ciągu godziny stanie się także jej partnerem (przynajmniej w łóżku), zaskakująco nieźle się trzyma jak na kogoś, kto wypił… sześć, może nawet osiem drinków! Jeśli w innych sprawach jest równie wytrzymały… – Na tę myśl poczuła przejmujące ciepło, po którym nastąpił dreszcz. Wprawdzie Betty była dziwką, ale tym razem nie miała zamiaru pobierać opłat. Jej nowy przyjaciel traktował ją iście po dżentelmeńsku. Puścił ją przodem, podał jej odzienie (choć niewiele go było). Betty znowu pomyślała, że Carl nieźle się trzyma – wiele osób na trzeźwo nie prowadziło samochodu tak pewnie i zręcznie, jak on, który powinien być pijany. Gdy dotarli do jego mieszkania, nie rzucił się na nią, tak jak tego oczekiwała, tylko poszedł do lodówki i przyniósł butelkę wódki – dobrze zmrożonej, sądząc po warstwie szronu na szkle. Nazwy jednak nie mogła odczytać, gdyż Carl zawinął ją w szmatkę. Ale i to jej nie przeszkadzało. Carl nalał wódki do kieliszków, rozpoczynając naturalnie od towarzyszki, i choć ciężko było mu utrzymać wzrok na butelce, gdy jako alternatywę miał do dyspozycji duże, zgrabne piersi, wytrzymał. W końcu to nie pierwszy raz. Oboje milczeli. Wpatrywali się w siebie, wzajemnie urzeczeni. Nawet Carl musiał sam przed sobą przyznać, że dawno nie doznał takiego zauroczenia. I kiedy pomyślał, że czas na ruch z jego strony, Betty wstała powoli z krzesła i zaszła go od tyłu. Objęła najpierw jego głowę, po czym Carl poczuł jej włosy na swojej twarzy. Po chwili całowały go gorące, twarde usta, a on odwzajemniał pocałunki. Wówczas wstał, chwycił mocno Betty za biodro i poprowadził w stronę łóżka. Ona posłusznie podążyła z nim i przyspieszyła lekko, gdy podeszli bliżej. Odbiegła od Carla, uwalniając się z uścisku, i usiadła na łóżku przodem do partnera. Gdy się obracała, mężczyzna obserwował jej niewiarygodnie zgrabne pośladki. Podszedł do niej, a ona zaczęła rozpinać jego koszulę; lecz zniecierpliwiona, po odpięciu zaledwie dwóch guzików, chwyciła mocno za poły i rozerwała ją. Przyciągnęła go ku sobie i poczuła jego członka będącego w pełnym wzwodzie. Carl rozpiął jej stanik i zaczął całować i ugniatać swoimi silnymi dłońmi jej twarde piersi, a ona w tym czasie rozpięła jego rozporek i zsunęła zeń spodnie na tyle, na ile to było możliwe. Carl lekko się uniósł, by zrobić to, czego Betty zrobić nie mogła, leżąc pod jego ciężarem, a ona w tym czasie pozbyła się swoich stringów. Gdy leżała koło niego, lekko drżąc jeszcze z rozkoszy, pamiętała tylko, jak pomagając sobie silnymi palcami, wsunął się w nią z całym impetem i kochał ją, rżnął, nie zważając na jej krzyki. Pomyślała jeszcze, że nie mogłaby kochać się z kimś takim co wieczór, bo by chyba umarła. Po chwili usnęła. III Carl jednak nie położył się spać. Czuł się spełniony, ale – jak zawsze po udanym seksie – miał ochotę się napić. Chwycił butelkę, nalał sobie do kieliszka i przechylił. Powtórzył czynność, ale tylko raz, bowiem po chwili zniecierpliwiony chwycił flaszkę i wysączył całą jej zawartość duszkiem. Gdy ją odstawiał, miał wrażenie, że o czymś miał pamiętać, ale nie mógł dojść, o co chodziło. Zrzucił to na karb wypitej wódki. Spojrzał tęsknie na leżące spokojnie ciało młodej striptizerki i poszedł do łazienki. Napił się wody, ponieważ lekko go suszyło. Zaczynało kręcić mu się w głowie. Ochlapał twarz zimną wodą i wytarł w ręcznik. Kątem oka zauważył na nim krew, toteż nerwowo go porwał i zaczął szukać plamy, ale niczego nie dostrzegł. Gdy podniósł wzrok, zobaczył w lustrze, że malutka strużka krwi wycieka mu z ust. Splunął do umywalki, jednak do ścieku spłynęła niemal przezroczysta ślina. Otarł usta, spróbował possać wargę w nadziei, że poczuje smak krwi, jednak nic takiego się nie zdarzyło. Kolejny majak… Obrócił się dosyć chwiejnie na pięcie i ruszył ku drzwiom. Nie posunął się jednak nawet o jeden krok, gdyż stanął jak wryty przerażony potworną marą. Mimo iż majak zniknął równie szybko, jak się pojawił, Carl aż nazbyt dobrze wiedział, co przed chwilą zobaczył. Były to zwłoki jego żony. Zdarty z twarzy płat skóry zwisał bezwładnie, odsłaniając kawałek czaszki. Krew spływała z jej głowy, plamiąc sukienkę, kapiąc na buty, cieknąc na poparzone tydzień przed śmiercią ręce. Carl zatoczył się nerwowo i usiadł, opierając się plecami o wannę. Po kilku głębokich oddechach z najwyższym trudem opanował się na tyle, by dojść do sypialni. Widok nagiej, ciemnowłosej piękności leżącej w jego łóżku, która przypadkiem – przypadkiem bądź nie, czort ją wie! – zrzuciła z siebie kołdrę, dodał mu pewności siebie. Gdy położył się obok niej, Betty się ocknęła, przytuliła do niego i po chwili znów się kochali, tym razem powoli, delikatnie. IV Gdy Carl się obudził, był w łóżku sam. Od razu pomyślał, że pewnie zaraz zobaczy na stole karteczkę z przepraszającym listem, a gdy pójdzie do kiosku po fajki, bez szoku odkryje, że jego portfel jest pusty. Jednak jedno szybkie spojrzenie na stół rozwiało jego obawy. Po jednej stronie siedziała Betty, na blacie zaś stało przygotowane śniadanie z dzbankiem herbaty w miejscu spodziewanego listu pożegnalnego. Przez moment coś mu przypominał ten widok, jednak nienarodzona wizja rozwiała się niczym poranna mgła. Podniósł się i lekko zachwiał, wywołując nikły uśmiech na twarzy Betty, ale po chwili siedział już pewnie przy stole, popijając herbatę. Znów milczeli, jednak Carl dostrzegł w twarzy dziewczyny jakieś zaniepokojenie. – Czy coś się stało? – Sama nie wiem… – Betty opuściła wzrok. – No dalej, śmiało! – Zachęcił ją Carl. – Czy skaleczyłeś się wczoraj? W łazience? – Nie… raczej nie, czemu pytasz? – Rano, gdy tam weszłam, widziałam plamy krwi. Na ręczniku i na dywanikach… Carl chciał powiedzieć, że może zaciął się przy goleniu, ale w tym samym momencie podrapał się po brodzie pokrytej twardą szczeciną, toteż zrezygnował z tego argumentu. – O rany… nie wiem… – To dziwne, Carl, bo pościel jest czysta. Nawet gdybyś skaleczył się po pijanemu, zostawiłbyś ślady na parkiecie albo w pościeli. Bystra jest, przemknęło mu przez myśl. – Cholera, sam nie wiem. A jesteś pewna, że to krew? – Kochanie… – przerwała na chwilę, jakby przestraszyła się słowa, którego użyła – …raczej tak. Carl zastanowił się chwilę i przypomniał sobie wizje z ostatniej nocy, tę o żonie i o krwawiącej wardze. – Nie wiem, czy to to, ale często pękają mi usta i broczą wtedy jak cholera. Wiesz, po tym, jak się kochaliśmy, wypiłem resztę wódki, która stała na stole, a było w niej jeszcze ćwierć litra… naprawdę nie pamiętam. Betty była średnio usatysfakcjonowana tym wyjaśnieniem, co zresztą od razu dała po sobie poznać, ale Carl uznał, że krążąc wokół tego tematu i wymyślając kolejne, choćby prawdopodobne historyjki, nie zyska na wiarygodności. Zjedli śniadanie i Betty napomknęła nieśmiało, że powinna wracać do domu. Carl zaproponował, że ją odwiezie, a ona chętnie się zgodziła, była bowiem w samej bieliźnie, nie licząc półprzezroczystej, czarnej szmatki na ramionach. *** Dopiero pod swoim blokiem Betty przerwała milczenie. Nie zaproponowała, żeby wszedł, zresztą i tak nie miał na to zbyt wielkiej ochoty, bo zrobiło się między nimi dziwnie sztywno, ale chętnie się zgodził, gdy zapytała, czy wpadnie dziś po nią do baru, ponieważ tego dnia, podobnie jak poprzedniego, kończy pracę koło trzeciej. W nocy. Carl odprowadził ją wzrokiem do drzwi klatki schodowej i odjechał. Po dotarciu do domu pierwszą rzeczą, jaką zrobił, było opróżnienie butelki wody mineralnej. Zmęczony tą nocą, a także maskowaniem gnębiącego go kaca, położył się na łóżku i momentalnie zasnął. Wiedział, że następnego dnia musi iść do pracy na siódmą rano, ale mimo to nie miał zamiaru zrezygnować z nocy z Betty, toteż chciał wyspać się na zapas, choć podobno (tak słyszał) było to niemożliwe. Gdy się obudził, nie miał pojęcia, jak długo spał. Za oknem szarzało, a był to lipiec, więc Carl ocenił, że było koło dziewiątej. Nie był pewien, co go obudziło, ale po chwili ponownie usłyszał dźwięk, który wyrwał go ze snu. Był to śmiech dziecka. Trudny do uchwycenia, jeszcze trudniejszy do opisania, ale słyszalny. Nie wiedząc czemu, poczuł zaniepokojenie. Przez moment się przeraził, że wie dobrze, dlaczego jest zaniepokojony, i szarpnął nim dreszcz przerażenia. „Hi, hi, hi…” – z początku pojedyncze uśmieszki, potem całe serie, aż w końcu Carl nie mógł tego znieść i zaczął gnieść swoje uszy, chcąc ochronić je i siebie przed na pozór niewinnym chichotem. Potem usłyszał upadającą grzechotkę i przez moment widział ją, jak toczy się po przedpokoju, jakby wyrzucona z pomieszczenia, które przed trzema laty było pokojem dziecinnym. Po kilku sekundach, które dla Carla były niemal wiecznością, grzechotka zniknęła, zabierając ze sobą złowrogi, przerażający chichot. Carl widział wiele podobnych zdarzeń. Prześladowały go od dawna, ale jeszcze nigdy z takim nasileniem. Zastanowił się chwilę, po czym podskoczył spięty i spojrzał z przerażeniem na kalendarz. Był dwudziesty trzeci lipca dwa tysiące pierwszego roku. Trzy lata. Równo trzy. Trzy lata minęły od tej fatalnej kłótni z żoną, po której się rozstali. Tak. Pamiętał to doskonale. Pamiętał swój gniew i swoją determinację, gdy podjął decyzję, że musi skończyć ten związek. Jak dziś widział nożyk trzymany w ręce, nacinający linkę z płynem hamulcowym w samochodzie żony. Nie wiedział wtedy, że ta podła zdzira zabierze na zakupy ich synka, ale wtedy dziękował samemu diabłu, że tak się stało. Miał dość tej swojej wiecznie niezadowolonej, odpieprzonej lafiryndy i nienawidził jej. Podobnie jak nienawidził tego pieprzonego gówniarza, któremu jego niedopieszczona żona postanowiła nadać imię Ambroży. Co za głupia suka. Ale już jej nie ma. Pozbył się obojga – odpieprzonej lafiryndy i rozwydrzonego niemowlaka, który przeszkadzał mu rżnąć żonę albo sprowadzane przygodnie panienki, wybuchając płaczem w najmniej dogodnych momentach. Pozbył się ich na zawsze. Tak przynajmniej mu się wydawało, gdy odebrał telefon z komisariatu; kiedy głos policjanta poinformował go, że jego żona i dziecko zginęli w tragicznym wypadku samochodowym. „Samochód uderzył w mur i tylko cudem się nie zapalił, ale nikomu nie udało się przeżyć. Przykro mi” – rzekł wtedy policjant, a Carl nic nie odpowiedział, tylko odłożył delikatnie słuchawkę, by przypadkiem gliniarz nie usłyszał jego radosnego głosu szepczącego: „Nareszcie”. Wracając do tych wspomnień, oczy miał skierowane na obraz na ścianie. I dopiero gdy przestał wspominać swój wielki dzień, dostrzegł na ustach starca uśmiech. Głowę by dał, że namalowana postać wcześniej się nie uśmiechała, że była raczej ponura, zobojętniała, a teraz jego twarz przyozdabiał złowrogi, złośliwy uśmiech! – Ja wariuję – powiedział sam do siebie. Gdy wydawał wyrok na swoją żonę, majstrując przy hamulcach, był pewien, że pozbędzie się jej na zawsze. Ostatnio jednak z przerażeniem stwierdzał, że chyba nie spełnił do końca swoich zamysłów. – Oni… wracają… – rzekł Carl, kierując te słowa do uśmiechającego się starca, tak jakby oczekiwał od niego odpowiedzi. Po chwili przetarł twarz dłońmi i trochę się opanował. Trzęsące się przed chwilą ciało teraz tylko lekko drgało od czasu do czasu. Carl postanowił napić się kawy i wyjść na trochę z domu, ochłonąć. Gdy kawa parzyła się w filiżance, Carl się zorientował, że nie palił od wczorajszej nocy. Chciał wrócić do pokoju po fajki, ale coś go powstrzymywało. O rany! Może uda mi się w końcu rzucić palenie! Carl uniósł filiżankę do ust, a dolatujący do nozdrzy aromat przypomniał mu, jak to po otrzymaniu telefonu z tragiczną informacją poił się kawą. Wypił wtedy chyba ze cztery albo pięć filiżanek – wiedział, że po takiej ilości będzie się trząsł jak osika, nie siląc się specjalnie na udawanie. Pot, który go oblał po wchłonięciu takiej ilości kofeiny w taki upał, także wyglądał niczego sobie. Całkiem wiarygodnie! I ponownie przypomniał sobie popołudnie dnia dwudziestego trzeciego lipca tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego roku…\nNa granicy Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-281-4 © Jakub Sobczyk i Wydawnictwo Novae Res 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. REDAKCJA: Monika Turała KOREKTA: Agnieszka Goszczycka OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl WYDAWNICTWO NOVAE RES ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.\nAutor: Jakub Sobczyk\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Na_granicy-ebookRO/p1122431i1277395" target="_blank" title="Na granicy [Jakub Sobczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Na granicy [Jakub Sobczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Szorty kąpielowe męskie Calvin Klein w kolorze granatowym. Wewnątrz wszyte slipy z siatki. Tylna kieszeń zapinana na suwak. Z przodu 2 kieszenie. W pasie guma i troczki do regulacji. Na boku biały logowany lampas. Wykonane z tkaniny szybkoschnącej, bardzo miłej w dotyku.\n100% poliester micrfibra\nRozmiar S: pas 36-46cm, biodra 54cm, stan 29cm, długość 39cm.