Ubezpieczenia społeczne w ZUS i KRUS - Prawo dla opiekunek - Opiekunki24.pl\nUbezpieczenia społeczne w ZUS i KRUS\nCzy są tu osoby ubezpieczone w KRUS-ie? Jakiego rodzaju umowy zawarły z agencją? Czy umowy te automatycznie wyłączają z ubezpieczenia w KRUS-ie?\n30 września 2012 01:17\nW przypadku umowy zlecenia nie trzeba wyrejestrowywać się z ubezpieczenia w Krusie.\n21 lutego 2013 07:35\nKochane opiekunki i opiekunowie:)mam pilna sprawe,czy orientuje się może ktoś jak wygląda sprawa ubezpieczenia w Polsce przed wyjazdem do pracy do Niemiec?mam taki dylemat a więc:złozyłam wypowiedzenie w starej firmie za dwutygodniowym okresem tego wypowiedzenia i czy po tym okresie jestem jeszcze ubezpieczona przez miesiac czyli podejmujac prace w nowej firmie w tym czasie mam ciagłosc wymaganego ubezpieczenia czy tez po okresie wygasniecia starej umowy musze rejestrowac sie w urzedzie pracy,chodzi mi o to zeby nie"zrobic"przerwy i zeby moc jechac z nowa firma,lecz nie znam daty dokładnej tego wyjazdu.Serdecznie dziekuje juz za wszystkie pomocne odpowiedzi,ratujcie:):):)\n21 lutego 2013 08:13\nChyba lepiej byś zrobiła,gdybyś sie jednak zarejestrowała UP zaraz po zwolnieniu.A co bedzie jak nowa firma da ci pracę,która ci nie bedzie odpowiadac,lub chwilowo będzie zastój i nie bedzie ciekawych stelli?I miesiąc minie i tak czy siak bedziesz się musiała rejestrowac w UP.Ja bym się zabezpieczyła w ten sposób.W moim mieście jak się idzie do UP przed zamknięciem to nie ma dużo ludzi i to zajmuje chwilę.A byłabyś już wtedy spokojniejsza.\n21 lutego 2013 08:18\nOk Cristina,dzieki za odpowiedz:)ale tak"zbaraniałam",że w koncu nie wiem kiedy zarejestrowac sie w UP?już teraz po złozeniu wypowiedzenia czy po tym okresie dwutygodniowym,gdy wygasnie mi umowa?:)\n21 lutego 2013 08:23\nno jak wygaśnie Ci umowa,bo ze świadectwem pracy musisz iść do UP\n04 kwietnia 2013 09:34\nO rany dziewczyny...ten właśnie problem nie daje mi spokoju i wręcz spać nie mogę.\nJa też złożyłam wypowiedzenie w agencji polskiej. I poinformowano mnie, że mam 1 miesiąc ważne ubezpieczenie.\n13 kwietnia kończy mi się ten miesiąc i co dalej ????\nChciałabym trochę odpocząć, np jeszcze ze 2 miesiące i potem zgłosić się np. do niemieckiej agencji i pracować na tzw gewerbe.\nAlbo i na tzw ,,prywatnie,, - jednak mam stracha na ewentualne wypadki (które się przecież ludziom zdażają ) - o szpitalu nie wspomnę. :((\nCo robić ? - mam 55 lat . Próbowałam szukać w necie jakiś prywatnych ubezpieczeń - ale jest to strasznie zawiłe (i bardzo drogie)\nW polskiej agencji nie mam już czego szukać - bo ....komornik :(.\n04 kwietnia 2013 10:09\nJednym z wyjść jest, mimo wszystko, zatrudnienie się w polskiej agencji na umowę o pracę. Wykazują Ci wtedy najniższą krajową tj. 1.600zł a ta kwota jest wolna od zajęć komorniczych! Uważaj na umowy-zlecenia - przy takiej formie zatrudnienia komornik może Ci zająć całe wynagrodzenie.\n04 kwietnia 2013 13:02\nZatrudnienie w polskiej agencji na umowe o prace - to jest lipa. Nie tak dawno pisala do mnie dziewczyna, ze pomimo wszelkich przepisow, jakie jeszcze w PL obowiazuja agencja na polecenie komornika zabrala jej polowe wszystkiego. Coz, to i tak lepiej, jak przy umowie zlecenia, kiedy zabieraja wszystko...\nWyjscie: Gewerba, albo na czarno.\nJa wybralam Gewerbe. Mozna zalozyc przez internet, ja to zrobilam przez Polskie Biuro w Monachium - mam adres dzialalnosci na biuro, czyli przenoszac sie z miejsca na miejsce w DE, czy wyjezdzajac do innego kraju - nie musze przemeldowywac Gewerbe.\nKoszty - jednorazowo za zalozenie - 230 euro (tak, wiem, ze to kosztuje 25 - 30 czy tam niewiele wiecej), ale omijam problemy z wlasciwym wypelnieniem formularza, to wszystko robi biuro. Za obsluge, czyli przyjmowania, zalatwianie wszelkiej sluzbowej korespondencji - 60 euro miesiecznie.\nUbezpieczenie: mam takie do 5 lat, obejmuje nawet transport ewentualnych, moich zwlok do kraju, szpital, leczenie, po 8 miesiacach stomatolog. Do tego jestem w szczesliwej sytuacji, ze mam EKUZ jako emerytka.\nKoszt ubezpieczeenia: 99 euro na miesiac.\nRozliczenie Gewerby mozna robic przez Biuro - maja wspolpracujacego ksiegowego, to jest osobno platne.\nMargaretkaa: od razu Ci mowie, ze trudno jest w DE znalezc zatrudnienie na Gewerbe przez niemiecka agencje. Dlaczego? 99 % z nich odsyla takie zgloszenia do "wspolpracujacych" z nimi agencji w PL.\nJest jeszcze jedno rozwiazanie, niejaka p. Krolikowska, ktora zalatwia Gewerbe i ubezpieczenia, u niej jest to rozliczane, ale, na moj nos, smierdzi to kantem i licho placi (1350 euro brutto).\nNatomiast, jesli Twoj niemiecki jest naprawde dobry - napisz do mnie prywatnie.\n04 kwietnia 2013 15:33\nDlatego, Emilio, trzeba znaleźć taką agencję, która wykazuje 1.600zł jako zarobek miesięczny do US. Diety nie są wynagrodzeniem dlatego nie wlicza się ich do wynagrodzenia. Twoja koleżanka musiała mieć pewnie wyższą stawkę, dlatego zabrali jej 50%. Znam temat z autopsji...Niestety.\n04 kwietnia 2013 16:42\nja mam umowe o prace z agencja i na czas wyjazdu wyrejestrowuje sie z ubezpieczenia KRUS,A po powrocie do Polski ponownie jestem na krus.\n05 kwietnia 2013 10:10\nDrogie koleżanki, CZYTAJCIE co wam dają do podpisywania !!\nJa właśnie jestem taką łatwowierną idiotką, która miała umowę o pracę (poprosiłam o nią ze względu na komornika)i .... po zmianach w firmie (robią to co jakiś czas w wiadomym celu) dostałam na ostatni wyjazd umowę zlecenie z informacją, że ,,nic się nie zmieniło,, ....\nno i nie czytałam. :(\nTylko jak mnie poinformowano, że oddają połowę komornikowi (dobrze, że tylko 600zł )\nto się dowiedziałam, że przecież mam umowę zlecenie...\ni w sumie to powinnam się cieszyć, bo mógł mi wziąć WSZYSTKO ???\nWięc się zwolniłam, bo poczułam się oszukana po kilku latach dobrej pracy (wszystkie rodziny mnie chwaliły, a u ostatniej to byłam ponad 2 lata).\nTeraz z perspektywy czasu myślę, że gdybym przeczytała... - nie podpisała\n- pewnie dostałabym tak jak poprzednio um. o pracę ...i nie byłoby kłopotu...\nA tak mam za swoje .... i martwię się co dalej ????\nJak tu wspomniała Emilia , pozostaje mi praca na czarno albo gewerbe...\nobu się boję..... ale muszę dokonać wyboru\n01 maja 2013 07:29\nKoleżanki doradzcie, mi prosze, jak to jest, chodzi mi o rejestracje z Urzedzie Pracy jest tak ze trzeba miesiac byc zarejestrowanym, żeby dopiero podjac prace. To wszystkie wiemy o tym. Ale jak by tak pominac ten UP. i ubezpieczyc sie prywatnie, dobrowolnie w Zusie, czy tez by trzeba czekac miesiac ?? Pytam bo te wieczne rejestracje mnie wkurzaja...A dobrze wiedziec o tak istotnych sprawach, chocby na przyszłosc.\n01 maja 2013 07:52\nMozna ubezpieczy sie prywatnie w NFZ, skladka kwartalna wynosi ok 350 zl. O szczegly mozna dopytac w NFZcie.


Jeżeli nasz fotograf ślub Zielona Góra ma spore doświadczenie w robieniu fotografii to mamy gwarancję, że na ślubie powstaną niespotykane ujęcia. Czy na tym nam zależy? Oczywiście, że tak, zatem z pomocy i pracy takiego fotografa będziemy rzeczywiście bardzo zadowoleni. Mamy osobę obeznaną w zdjęciach ślubnych. Wcale nie jest to takie proste, aby w kościele zrobić niespotykane ujęcia. Te magiczne i wzruszające chwile będą uwiecznione na zdjęciu. Nasz fotograf na ślub Zielona Góra spełni wsz...\nDla młodych ludzi założenie własnego biznesu może być niezwykle wymagające. Często takie osoby nie posiadają jeszcze własnego mieszkania i oszczędności. Mieszkają w wynajętych mieszkaniach, co wiąże się częstokroć z brakiem szanse zarejestrowania firmy pod tym adresem. W takich wypadkach młodzi przedsiębiorcy częstokroć szukają skutecznego rozwiązania. Dobrym pomysłem może okazać się wirtualne biuro warszawa. Biura częstokroć zlokalizowane są w centrum miasta, w ekskluzywnych biurowcach. Wyn...\nBez problemów można zamówić w sklepie online takie bransoletki które są nam potrzebne. Chcemy zamówić modne bransoletki na nogę, które ozdobią nas? W takim razie trzeba przejrzeć, które z dostępnych wzorów nam się podoba. Pozłacane bransoletki to strzał w dziesiątkę. Wyglądają pięknie, a do tego są trwałe. Ich słynna cena na pewno zachęca do tego, aby można było je zamówić dla siebie czy też dla kogoś na prezent. Jeśli jesteśmy przy modnych wzorach to na pewno bransoletki celebrytki będą dla nas...\nWybierając sobie growbox trzeba będzie zbadać, jakie lampy niesłychanie dobrze się dla nas nadają. Firma oferuje niesłychanie nowoczesne rozwiązania, dlatego z ich użytkowania na pewno będziemy niesłychanie zadowoleni. Wybierając lampy led do growbox wybieramy wysoką jakość i trwałość, dlatego trzeba się taką ofertą zainteresować już teraz. W sprzedaży mamy pomiędzy innymi lampy Citizen o różnej mocy. Może to być aż dziewięć diod, które dają niesłychanie sporo światła i wówczas nasze uprawy na...\nGaraże mobilne są niesłychanie znane. To, wobec tego iż są praktyczne i estetyczne. Na pewno cena przenośnego garażu (mobilgarázs árak) zachęca do tego, aby go zamawiać. Jeśli chodzi o popularność garaży to widać to nawet na Węgrzech. Chętnie zamawiane tam są garaże łatwo z Polski. Nie jest to wcale taka duża odległość jak nam się wydaje. Tym bardziej, iż firma, jaka zajmuje się takimi garażami działa na terenie województwa małopolskiego, czyli daleko na Węgry nie mają. Propozycja została tak pr...\nDużo osób zastanawia się, czy w swoim ogrodzie postawić garaż blaszany, czy murowany. Garaże murowane potrzebują od nas dużego nakładu finansowego, w przypadku stalowego nie musimy wydać olbrzymich poieniędzy. Na rynku odnajdziemy podwójny garaż (doppelgarage) w niesłychanie przystępnej cenie. Możemy również zdecydować się na garaż w standardowym wymiarze, a nawet na konstrukcje wielkogabarytowe. To wyłącznie od nas zależy, czego tak rzeczywiście potrzebujemy. Poniektórzy przedsiębiorcy wykonują...\nJeśli chcemy, aby dobry prawnik dębica zajął się naszą sprawą to nie pozostaje nam nic innego jak szybko się z nim skontaktować. Prawnik zajmuje się i sprawami indywidualnymi jak rozwody czy odszkodowania dębica, niemniej jednak również pomogą klientom biznesowym. Bez pomocy prawnej nie da się obecnie zwykle funkcjonować. Nawet, jeśli jesteśmy osobami prywatnymi to trzeba znać prawo. Urzędnicy w Polsce nie przestrzegają prawa albo interpretują je na swój sposób, dlatego istotne jest to, aby wie...\nJeśli chcemy nauczyć nasze dzieci języka angielskiego to należałoby byłoby polegać na pomocy ludzi, jakie się niesłychanie dobrze do tego przygotowane. Taki język angielski przedszkole Kraków jest coraz popularniejszy. To nie jest tylko moda, ale również to jest praktyczne podejście do tego zagadnienia. Dziecko w wieku przedszkolnym uczy się dopiero języka polskiego, zatem można przy okazji takie dziecko uczyć języka angielskiego. To proste rozwiązanie daje niesamowite efekty, zatem im wcześniej...\nChcesz w szybkim czasie nauczyć się języków obcych? Należałoby wziąć pod uwagę szybki kurs języka angielskiego online. Takie kursy mają mnóstwo zalet, dlatego należałoby się nad nimi zastanowić. Główną zaletą kursów online jest to, że możemy uczyć się, skąd tylko chcemy. Nie musimy tracić czasu w korkach, aby dojechać do szkoły językowej. Poza tym szybki kurs angielskiego online jest zdecydowanie tańszy. Niezależnie od tego, czy jesteś na etapie początkującym, czy może już znasz podstawy, natomi...


Pożyczka Polska - Strona 2 - Opinie, forum\n07-29-2010, 21:27 #11\nA ile czekałeś od podpisania umowy ostatecznej ? Bo ja dziś wysłałem do nich podpisaną\nWitam. W sprawie odzyskania wstępnej opłaty przygotowawczej proszę napisać maila i opisać sytuacje do biura\n08-05-2010, 15:26 #13\npierwszy raz was znalazlam i mam wielkiego stracha bo wczoraj wyslalam 600 zl oczywiscie pozyczone i zaraz mnie trafi jak ma tak byc niech odezwie sie jeszcze ktos kto mial do czynienia z ta firma\n08-05-2010, 15:27 #14\nczy cos na temat pozyczki polskiej cos wiesz\n08-26-2010, 22:03 #15\n09-22-2010, 11:31 #16\nJestem właśnie na etapie spłacania kolejnej raty.Ta pożyczka pomogła mi wyjść na prostą , bo było już bardzo pochyło...\n09-26-2010, 16:38 #17\nSzanowni państwo! proszę nie wierzyć w żadne posty, które mówią, że PP uratowała komuś życie. Ja czekam od pół roku i pomimo, że przekroczyli wszystkie możliwe terminy po wysłaniu zabezpieczeń, w piątek otrzymałam list bez daty natomiast z informacją, że odrzucają moje zabezpieczenia, które wysłałam w czerwcu i w lipcu a ze są taką dobrą firmą to oczekują, że przedstawię inne zabezpieczenia żeby mogli zamknąć sprawę. To jedna wielka banda oszustów i złodziei, maja coś na sumieniu bo nawet nie wpuszczają nikogo do swojej siedziby. Nawet forum zamknęli pod pretekstem prac konserwatorskich. Forum jest nieczynne już prawie 2 tygodnie, ciekawa jestem tylko co na nim konserwują.\n09-26-2010, 19:22 #18\nJestem zaniepokojona.Rzeczywiście skąd ma wziąć człowiek pieniądze na opłatę "prowizji". To wszystko powinno być odjęte od kwoty kredytu.Przyznali mi niby 10tys ale żądają 500.Szukam od misiąca.Chyba wszystkiego próbowałam przez internet. Jestem tak zdesperowana że podpiszę nawet weksel tylko dopiero wtedy kiedy pieniądze będę miała w ręku.ŻADNYCH OPŁAT WSTĘPNYCH ANI SMSÓW.\n09-28-2010, 22:23 #19\nNo ja akurat wybrałem jako zabezpieczenie poręczycieli , konkretnie trzech ;/ spore ryzyko\n09-29-2010, 07:18 #20\nzaproponowała pani poręczycieli a pożyczkę już Pani otrzymała? Jeśli odczekała Pani od wysłania zabezpieczeń 90 dni i dalej nic nie wiadomo o pieniądzach które maja być wypłacone, mogę napisać o jakie brakujące dokumenty zwróci się do Pani PP. Ja już nie mam złudzę z kim mam do czynienia dlatego oddałam sprawę do sądu. Wszystkim oczekującym życzę dużo szczęścia i cierpliwości.\nStrona 2 z 105 < 1 2 3 4 12 52 102 > Ostatni »


Sandomierz Archives » Arkadia Firma Archeologiczna\nArkadia Firma Archeologiczna > Sandomierz\nLubaczów, od co najmniej ośmiu wieków funkcjonujący jako lokalny ośrodek władzy państwowej, osada nadrzędna, stołeczna wobec okolicznego terytorium, skrywa tajemnicę swych początków. Nie wiadomo, kiedy i w jakich okolicznościach osiągnął swoją rangę, zaczął spełniać funkcje terytorialne i administracyjne, uzyskał pozycję centralną wobec podporządkowanej sobie okolicy.\nCechy położenia geograficznego miasta sprawiają, że zasięg strefy kontrolowanej przez Lubaczów jest w dużym stopniu determinowany warunkami naturalnymi. Każda mapa, współczesna, dziewiętnastowieczna czy z końca XVIII w. pokazuje Lubaczów i okolice jako osobny subregion.\nPoczątki stałego osadnictwa w rejonie Lubaczowa ustalone zostały na VII-X w. W tej okolicy stwierdzono również ślady osadnictwa rzymskiego, ale nie ma pewności co do ciągłości pomiędzy tymi epokami.\nW pierwotnym zapisie Lubaczów występował pod nazwą Lubacew (Ljubacew), natomiast od roku 1376 jako Lubaczów. Nazwa ta pochodzi prawdopodobnie od imienia Lubacz, pierwotnie był to gród Lubacza. Wchodził zapewne w skład tzw. Grodów Czerwieńskich, należących do państwa Lędzian, a później tworzących wschodnią rubież państwa Piastów.\nZdaniem niektórych historyków Lubaczów wspominany jest w XII w. w dziele geografa arabskiego Al-Idrisiego. Wzmianka ta mogłaby świadczyć o przebiegu przez miasto szlaku komunikacyjnego łączącego grody Przemyśl i Sąsiadkę. Miasto było dobrze osadzone w sieci dróg. Przechodził tędy skrótowy, omijający Przemyśl, szlak ze Lwowa i Jaworowa do Sandomierza, Lublina i Torunia, wykorzystywany jako główna droga handlowa do przewozu m.in. sukna skór, futer, śledzi, pieprzu, korzeni i wosku. Lubaczów pojawił się – pod nazwą Lobeschov – w wykazie dróg toruńskich z ok. 1350-1360 roku, jako stacja handlowa położona pomiędzy Krzeszowem i Gródkiem. Przechodziły również przez ten teren gościńce wiążące Podkarpacie z ziemią bełzką i Podlasiem oraz Małopolskę z ziemią bełzką i Wołyniem. Wszystkie te szlaki krzyżowały się w Lubaczowie.\nPierwotnie ziemia lubaczowska związana była z przemyską diecezją kościoła prawosławnego, która wydzieliła się na przełomie XII i XIII wieku. Jeśli już wtedy powstała w Lubaczowie parafia prawosławna, to byłaby ona starsza od katolickiej (II poł. XIV w.) o dwa stulecia.\nOrganizacja Lubaczowa jako jednostki zarządu terytorialnego była z pewnością zakończona już na początku XIII wieku, o czym świadczy wzmianka w latopisie halicko-wołyńskim pod rokiem 1211 (faktycznie rok 1214), dotycząca traktatu między Polską i Węgrami w sprawie Rusi Halickiej. Wzmianka ta to nie tylko metryka dawności Lubaczowa, ale i dowód jego znaczenia; jedynie kilkanaście ośrodków w tym regionie dostąpiło tego swoistego wyróżnienia.\nZawarty w Spiszu traktat pomiędzy królem węgierskim Andrzejem i księciem Leszkiem Białym, będący kompromisem w dotychczasowej rywalizacji dyplomatycznej i militarnej Budy i Krakowa, przewidywał osadzenie w Haliczu węgierskiego królewicza Kolomana jako władcy królestwa halickiego, wydanie za niego za mąż Salomei, córki Leszka oraz wydzielenie nabytków terytorialnych na rzecz Krakowa. Leszkowi przypadł Przemyśl, wojewoda Pakosław Lasocic, osobistość dworu krakowskiego, prawdopodobny architekt ugody, został wynagrodzony Lubaczowem.\n“Korol` posadi syna svoego v Galici, a Lest`kowi da Peremysl`, a Pakoslavu Ljubacev.”\nUjęcie Lubaczowa, jako ważnego elementu traktatu świadczy o wysokiej pozycji miasta w spornym regionie.\nW latopisie halicko-wołyńskim pod rokiem 1212 (fakt. 1215) zamieszczono zapis:\n“…korol` ot`ja Peremysl` ot` Lest`ka i Ljubacev…”\nco miało znaczyć, że już po roku czasu od ugody Lubaczów wrócił do podległości węgierskiej.\nPod rokiem 1225 zapisał się Lubaczów ponownie w latopisie w czasie trwania konfliktu książąt Daniła Romanowicza i Leszka Białego z księciem Aleksandrem Wsiewołodyczem, panem w Bełzu i księciem Mścisławem Mścisławowiczem, panującym w Haliczu.\nPo tych wzmiankach Lubaczów znika z pola widzenia na półtora stulecia. Po roku 1340 wzmaga się rywalizacja Polski, Węgier i Litwy o sukcesję po państwie halicko-wołyńskim. W 1352 roku w wyniku rozejmu polsko-litewskiego Lubaczów przeszedł pod panowanie Kazimierza Wielkiego. Jak podaje Janko z Czarnkowa, Lubaczów znalazł się na liście inwestycji fortyfikacyjnych króla, razem ze Lwowem, Przemyślem, Sanokiem, Krosnem, Trembowlą, Haliczem i Tustaniem. W Lubaczowie stanął ok. roku 1360 warowny, aczkolwiek drewniany zamek. Wzmianki o jego funkcjonowaniu znajdujemy w latach 1376 i 1413. Decyzja króla jest bezpośrednim potwierdzeniem znaczenia miasta dla interesów państwowych Królestwa. Zamek stał się aż do czasów rozbiorów ośrodkiem zarządu dóbr królewskich, siedzibą starostów i zarządców.\nPo śmierci króla w 1370 roku miasto przeszło pod zarząd węgierski, od roku 1372 sprawowany przez Władysława, księcia opolskiego. Książę ten, mimo krótkiego panowania, zapisał się w dziejach Lubaczowa jako inicjator i sprawca lokacji miasta. W 1376 r. Mikołaj Zybut z Lublina lokował tu, za przyzwoleniem księcia, miasto Lubaczów. Prawa miejskie Lubaczów uzyskał jako pierwsza miejscowość ziemi bełzkiej. Miasto otrzymało lokację na prawie magdeburskim, 80 łanów ziemi i liczne przywileje. W II poł. XIV w. posiadało dwie parafie, obrządku wschodniego i łacińskiego. W swoim okręgu (wołości) było jedynym miastem aż po XVI-XVII wiek. W połowie XIV w. Lubaczów wymieniany był jako stacja handlowa w drodze na Lwów.\nW 1377 roku wołość lubaczowska została przekazana Jurijowi Narymuntowiczowi z litewskiej dynastii Giedyminowiczów. W roku 1386 syn Jurija, Iwan, złożył w imieniu ojca hołd Jagielle, może właśnie z Lubaczowa.\nWładza Narymuntowiczów trwała nie dłużej niż do roku 1387, do wyprawy Jadwigi i rewindykacji Rusi. W roku 1388 Lubaczów znalazł się nieoczekiwanie w składzie mazowieckiego księstwa z siedzibą w Bełzie, pod panowaniem Siemowita IV. Władca ten wyposażył powstałą wcześniej w Lubaczowie parafię łącińską w dobra, dające jej materialne warunki działalności. Była to parafia specjalnego typu, obejmowała swą nadrzędnością całą podległą jednostkę terytorialną. Lubaczów wtedy też stał się powiatem.\nZ lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XIV wieku zachowały się w zapisach imiona Franczka, kasztelana lubaczowskiego, sprawującego urząd w imieniu Władysława Opolczyka oraz Stefana, wojewody lubaczowskiego, urzędnika węgierskiego starosty Rusi. W obu przypadkach mamy prawdopodobnie do czynienia z tym samym urzędem wojewody grodzkiego (łac. castellanus, rus. woywode), sprawującego w imieniu władcy nadzór nad całym terytorium wołości. Występujący pod rokiem 1407 Jan z Ćwiklina był już powszechnie przyjętym w Koronie starostą – naczelnikiem powiatu.\nW roku 1462, po śmierci księcia Władysława II, księstwo bełskie do tej pory stanowiące lenno Korony zostało ostatecznie wcielone do Królestwa Polskiego i podniesione do rangi województwa. Województwo to dzieliło się na powiaty: bełski, grabowiecki, horodelski, lubaczowski i ziemię buską. Ziemia bełska posiadała odrębność m.in. prawo do własnego sejmiku, który zbierał się w Chełmie lub Krasnymstawie.\nW 1523 r. król Zygmunt Stary potwierdził dla Lubaczowa nadanie prawa magdeburskiego, przyznając mu jednocześnie prawo odbywania cotygodniowych targów oraz trzech dorocznych jarmarków; następne przywileje otrzymał Lubaczów kolejno w latach 1533 i 1572. Stał się ważnym ośrodkiem handlowym. Powiat lubaczowski, wchodzący w skład księstwa, a później województwa bełskiego, funkcjonował do roku 1561, kiedy został zlikwidowany i włączony do bełskiego. Zachował jednak urząd wojewody lubaczowskiego. Lubaczów był jednocześnie stale stolicą kasztelanii.\nPrzywilej Lubaczowa konfirmował w 1589 r. Zygmunt III Waza, w 1632 r. Władysław IV, w 1669 r. Michał Korybut Wiśniowiecki, w 1720 r. August II Sas i w 1748 r. August III Sas. Oznaczało to, że przez cały ten czas władza w mieście należała do, pochodzącej z wyboru, czteroosobowej Rady Miejskiej, składającej się z trzech Polaków i jednego Rusina. Do jej kompetencji należało przede wszystkim administrowanie miastem oraz zarządzanie jego życiem gospodarczym. Rada wybierała spośród siebie burmistrza. Znamy z tych czasów Szymona Podgórskiego (1662), Jędrzeja Mazurkiewicza (ok. 1662), NN Bonieckiego (1624), Krzysztofa Januszczyka (1634), Jacka Piekarczyka (1635), Marcina Zarębkę (1643), Wojciecha Ślusarza (1645) i Jacka Pichura (1650).\nWładzę sądową w mieście sprawowała Ława Miejska na czele z wójtem. Do jej kompetencji należało przede wszystkim rozstrzyganie w sprawach kryminalnych. Składała się z siedmiu ławników. Wójt był osobistością bardzo ważną w mieście, odpowiadał tylko przed królem, z racji pełnionego urzędu był uposażony w 1 łan ziemi wraz z ogrodami i łąkami oraz w dwie zagrody w Wólce Ostrowieckiej (Lisie Jamy). Do świadczeń na rzecz wójta było zobowiązanych wielu miejskich rzemieślników. Wójt rzadko bywał w mieście, władzę w jego imieniu pełnili landwójci. Znamy tylko trzech landwójtów, byli to: Maciej Micyk (1617-1624), Walenty Szafraniec Grygiel (1650) i Jędrzej Grygiel (1662). Rada i ława utrzymywały wspólnego pisarza, w 1607 r. był nim Paweł Zapolewicz.\nMiasto otoczone było wałem ziemnym, na którym znajdował się drewniany parkan poprzecinany drewnianymi bastionami. Do miasta prowadziły 3 bramy wjazdowe: pierwsza od strony zamku, druga od strony Niemirowa (szlak lwowski) i trzecia od strony Cieszanowa.\nNa początku XVII w. liczył Lubaczów ponad tysiąc mieszkańców. Żyli tu Polacy i Rusini, a także Żydzi, Ormianie i Turcy. W 1630 r. w 127 domach mieszkało 850 mieszkańców, w tym 726 chrześcijan (Polaków i Rusinów) oraz ok. 120 Żydów, w 1662 roku było 460 mieszkańców, w 1677 tylko ponad 40. Był to okres klęsk i wojen. Miasto spaliło się w 1629, 1630 i 1635 roku. W 1623 i 1641 roku mieszkańców zdziesiątkowała zaraza. Ucierpiało również na skutek najazdów tatarskich, kozackich i szwedzkich. Jednakże Lubaczów miał rzadko spotykaną zdolność do samoodradzania się. Już w 1729 roku w samym mieście i na przedmieściach Młodowskim i Lubelskim było 209 zamieszkałych domów, co mogłoby wskazywać na liczbę ok. 1100-1300 mieszkańców.\nLudność Lubaczowa (1634) trudniła się rolnictwem (67%), rzemieślnictwem (17%), handlem (9%). Resztę stanowiła szlachta, duchowieństwo i inne grupy (7%). W I połowie XVII wieku znajdujemy informacje o lubaczowskich kowalach, ślusarzach, złotnikach, bednarzach, woskobójnikach, tkaczach, krawcach, czapnikach, szewcach, kuśnierzach, siodlarzach. Listę tę uzupełniają piekarze, rzeźnicy, gorzelnicy, piwowarzy, słodownicy i młynarze. Po kryzysie w II poł. XVII w. i upadku rzemiosła, w XVIII wieku nastąpiła jego odbudowa. W 1762 roku w mieście samych szewców było dwudziestu. W XVIII w. stanowił rozwinięty lokalny ośrodek gospodarczy, posiadał dwa młyny, gorzelnię, browar, garbarnię i folusz, były tu małe huty szkła i żelaza. Handel prowadzono na cotygodniowych targach i odbywających się trzy razy do roku jarmarkach, kiedy ściągali tu kupcy z dalekich stron.\nŻycie kulturalne koncentrowało się głównie wokół kościoła i cerkwi. W mieście istniała zapewne szkoła parafialna. Jej wychowankowie często kontynuowali naukę dalej. Wśród studentów Uniwersytetu Krakowskiego znajdujemy w 1607 roku Jakuba z Lubaczowa, w 1618 roku Jana Płazę, syna starosty lubaczowskiego. W księgach gimnazjum w Gdańsku w 1624 roku są wpisani Samuel Gilowski i Krzysztof Frober. Wielu Lubaczowian studiowało zapewne w Akademii w Zamościu.\nWażne położenie komunikacyjne sprawiło, że Lubaczów wiele razy ocierał się o tzw. wielką historię. W 1606 roku w Lubaczowie nocowała córka wojewody sandomierskiego Jerzego Mniszcha, Maryna, która podążała z orszakiem do Moskwy, gdzie czekał na nią poślubiony per procura Dymitr Samozwaniec, car moskiewski. W 1672 roku pod Lubaczowem hetman Jan Sobieski rozbił czambuł tatarski. W 1709 roku miał w Lubaczowie swe stanowisko Stanisław Leszczyński, ów “król bez ziemi”, toczący spór o tron polski z Sasami. W 1734 roku pod Lubaczowem znajdował się główny obóz konfederatów województwa ruskiego, opowiadających się przeciwko elekcji Augusta III Sasa.\nLubaczów nie ucierpiał szczególnie podczas pochodu wojsk Bohdana Chmielnickiego w 1648 roku, ominęły też miasto głowne siły szwedzkie w czasie Potopu.\nRangę miasta podnosił przez cały czas fakt, że było ono stolicą kasztelanii miejskiej i starostwa. Od 1600 roku do rozbiorów funkcję kasztelana pełniło 21 osób, w tym Marcin Łaszcz (1604), w czasie I rozbioru Kilian Wisłocki, później Mikołaj Ledóchowski. Starostwo w latach sześćdziesiątych XVIII wieku składało się z trzech miast (Lubaczów, Potylicz i Płazów) oraz 23 wsi. Starostwo przynosiło duże dochody, więc zabiegali o nie najwyżsi dostojnicy królestwa. Byli wśród nich kanclerze wielcy koronni Jerzy Ossoliński i Jan Szembek, koniuszy koronny i wojewoda krakowski Aleksander Michał Lubomirski, marszałek nadworny koronny Józef Karol Lubomirski, hetman wielki koronny Adam Mikołaj Sieniawski, wojewoda sandomierski Jerzy Mniszech.\nW wyniku utworzonych w 1735 roku w Lubaczowie urzędów ziemskich, znajdujemy tu urzędy chorążych, cześników, łowczych, mieczników, podczaszych, podstolich, skarbników i stolników oraz wojskich. Jednakże do odbudowy dawnego powiatu nie doszło.\nW wyniku pierwszego rozbioru Polski w 1772 r. cały rejon lubaczowski znalazł się pod zaborem austriackim w Galicji. Lubaczów należał do cyrkułu bełskiego z siedzibą w Zamościu, później do cyrkułu żółkiewskiego. Cyrkuł dzielił się na 8 dystryktów, Lubaczów był siedzibą jednego z tych dystryktów, ale jedynie przez dwa lata. W 1775 r. przeprowadzono reformę dystryktów, likwidując między innymi lubaczowski. Wpłynęło to na długie lata na zahamowanie tendencji rozwojowych miasta i terenu. Na przełomie XVIII i XIX w. Lubaczów posiadał ok. 500 domów i liczył prawie 2500 mieszkańców.\nPo śmierci Jerzego Mniszcha, ostatniego starosty lubaczowskiego, władze zaborcze zajęły w 1778 roku posiadłości starostwa. Utworzyły ekonomię lubaczowską, która przejęła zarząd nad tzw. dobrami kameralnymi utworzonymi z dóbr królewskich. Ostatecznie w latach 1817-1821 sprzedano je w ręce prywatne. Majątek lubaczowski wraz z zamkiem i szeregiem wsi kupił Karol hr. Pawłowski. Ostatnim właścicielem był hr. Gołuchowski. Na części królewszczyzn, w ramach tzw. kolonizacji józefińskiej, powstało szereg osad niemieckich, m.in. Felsendorf (Dąbków) czy Freifeld (Karolówka). W roku 1858 w publikacji “Geografia albo dokładne opisanie Królestw Galicyi i Lodomeryi” napisano o Lubaczowie:\n“Miasto ekonomii cesarskiej, w jego włości kuźnice żelazne, gdzie piece wyborne leją, kotły i inne naczynia. Huty szklanne przednie tu były. Stawy ma wielkie, liczne.”\nPonowny rozwój nastąpił w drugiej połowie XIX wieku. Powstała poczta i szpital. Wybudowano duże koszary dla wojska. Wzniesiono nowy murowany kościół i murowaną cerkiew. Znaczący wpływ na podniesienie gospodarki miasta miała budowa linii kolejowej Jarosław – Rawa Ruska w 1884 r. W 1880 roku Lubaczów miał 4425 mieszkańców (1222 Polaków, 1855 Rusinów i 1304 Żydów). Mimo znaczącego postępu , jeszcze w roku 1900 miasto posiadało zabudowę niemal w całości drewnianą. Tylko w otoczeniu rynku stało kilka murowanych domów. Wielkie pożary w 1899 i 1904 roku strawiły ogromne połacie miasta, w tym niemal całe jego ówczesne śródmieście.\nOd czasu przeprowadzonej w 1867 r. w Galicji reformy administracyjnej Lubaczów należał do powiatu z siedzibą w Cieszanowie. Tuż przed wybuchem I wojny światowej w Lubaczowie mieszkało 6729 osób.\nW dniu 6 VIII 1914 roku Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Rosji. Lubaczów leżący na pograniczu z Cesarstwem Rosyjskim, już w pierwszym miesiącu wojny znalazł się w zasięgu działań zbrojnych. 11 września 5 Armia Rosyjska zajęła Cieszanów, a 12 września Lubaczów.\nOkupacja rosyjska trwała 9 miesięcy, do czerwca 1915 roku. W tym okresie Rosjanie przygotowali na terenie miasta dwie linie obrony. Od przełamania 2 maja 1915 roku linii frontu pod Gorlicami połączone siły państw centralnych wypierały Rosjan z Galicji. W dniu 6 czerwca odbiły twierdzę przemyską. 16 czerwca rozegrała się bitwa o Lubaczów. Wojska X Korpusu Hanowerskiego, atakując z kilku kierunków naraz, zdobyły miasto.\nJednakże Lubaczów poniósł duże straty. Spaliło się lub uległo uszkodzeniu wiele domów. W Rynku w ruinę obrócona została szkoła ludowa i ratusz. Rekwizycje wojsk niemieckich i austrowęgierskich często przekraczały swoim rozmiarem obciążenia nakładane na mieszkańców przez Rosjan. Stan sanitarny miasta po wyjściu wojsk rosyjskich był tragiczny. Wybuchła epidemia cholery. W obliczu ogromnej liczby ofiar konieczne stało się założenie nowego cmentarza. Wybrano plac na Żelichówce, w pobliżu mogił zbiorowych żołnierzy.\nRankiem 1.11.1918 r., na wiadomość o upadku Austrii, członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej opanowali miasto. Do końca roku trwały jednak walki z oddziałami ukraińskimi, które w pierwszych dniach listopada zajęły miasto. 6 grudnia Lubaczów został zdobyty przez przybyłe z Jarosławia siły polskie. 27 grudnia bezskutecznie usiłowały go odbić wojska ukraińskie. Na czele polskich sił walczył tu wówczas por. Stanisław Dąbek, późniejszy dowódca lądowej obrony Wybrzeża we wrześniu 1939 r.\nOd 1915 r. władze powiatowe urzędowały w Lubaczowie. Oficjalnie siedzibę powiatu przeniesiono z powrotem do Lubaczowa 1.01.1923 roku. Funkcjonował tu starosta, Rada Powiatowa i Wydział Powiatowy. Starosta był urzędnikiem powoływanym przez Ministra Spraw Wewnętrznych, Rada była organem stanowiącym, a Wydział Powiatowy był ciałem zarządzającym. W pierwszych latach niepodległości na czele zarządu gminy Lubaczów stał komisarz rządowy. W roku 1923 w skład zarządu wchodziło 16 członków, w tym: inż. Władyslaw Ruebenbauer – komisarz rządowy, jego zastępca Stanisław Polechowicz, I asesor Józef Argasiński, II asesor Ignacy Bardach. Byli tu też: naczelnik Sądu Grodzkiego, sędzia Marian Elektorowicz, notariusz Ernest Ganther, ks. Stanisław Sobczyński, proboszcz parafii rzymsko-katolickiej i ks. Bazyli Hoszowski, proboszcz grekokatolicki.\nPowiat lubaczowski obejmował 66 gmin administracyjnych: 64 gminy typu wiejskiego oraz gminy miejskie Cieszanów i Lubaczów. Do gminy miejskiej w Lubaczowie należało miasto wraz z przysiółkami Bałaje, Hurcze i Mokrzyca. Gminy zarządzane były przez wójtów. W obręb gminy wchodziły gromady na czele z sołtysami. Obszar powiatu obejmował 1146 km2, a mieszkało na nim w roku 1931 – 87.300 osób. W latach trzydziestych urząd starosty sprawowali: dr praw Stanisław Kaszubski, Roman Frankiewicz i Erazm Stefanus. Lubaczów był też siedzibą Powiatowego Zarządu Drogowego, Komendy Powiatowej Policji Państwowej, Urzędu Skarbowego i Sądu Grodzkiego.\nPierwszy powojenny spis ludności (1921 r.) wykazał w Lubaczowie 5303 mieszkańców: 2991 – Polaków, 1793 – Rusinów i 519 Żydów. W mieście znajdowały się dwie szkoły powszechne, żeńska i męska, powstało Prywatne Gimnazjum, Publiczna Szkoła Zawodowa, Czytelnia Polska i “Proświta”. W granicach miasta leżały przysiółki Bałaje, Mokrzyca i Hurcze. Na Bałajach istniała 1 klasowa koedukacyjna szkoła powszechna, a w Hurczu 2-klasowa. W latach 1925-26 wybudowano nową szkołę na Bałajach, a w latach 1932-33 w Hurczu (obie projektu Władysława Ruebenbauera). Od 1922 roku Lubaczów był miejscem postoju dwóch batalionów 39 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich.\nPo okresie zarządu komisarycznego, w 1927 roku została wybrana Rada Miejska, w której zasiadali w proporcjonalnej liczbie Polacy, Ukraińcy i Żydzi. W 1927 roku została wybrana rada w składzie 16 Polaków, 16 Rusinów, 16 Żydów, urzędowanie rozpoczęła 7 marca. Urząd naczelnika gminy objął Franciszek Mazurkiewicz, jako burmistrz z wyboru. Zastępcą został Mikołaj Udycz. Po wyborach 1932 roku ponownie burmistrzem był F.Mazurkiewicz, jego zastępcą został Andrzej Tuczkowski. W skład zarządu, poza nimi, wchodziło jeszcze pięciu asesorów (ławników): dr Henryk Friser, dr Ignacy Bardach, dr Iwan Stańko, Samson Schneider i Franciszek Meder.\nPo zmianie ustawy samorządowej w 1933 roku w skład rady wchodziło 16 członków. Organem wykonawczym był Zarząd Miasta, w którym zasiadał burmistrz z zastępcą oraz trzech ławników. Zarząd posługiwał się okrągłą pieczęcią z herbem miasta pośrodku i napisem w otoku: “Urząd Miejski Królewskiego Wolnego Miasta Lubaczowa”.\nW 1931 roku w Urzędzie Miejskim było 15 stanowisk etatowych i 14 pozaetatowych. Do stanowisk etatowych należały: sekretarz, rachmistrz, kasjer, lekarz miejski, lekarz weterynarii, inspektor straży miejskiej z pięcioma strażnikami, stróż gminny, pomocnik kancelisty, woźnica i jeden lampiarz.\nPo ostatnich przed wybuchem wojny wyborach w styczniu 1939 roku w skład rady miejskiej weszło 9 Polaków, 4 Żydów i 3 Ukraińców, w tym: Ignacy Argasiński, dr Adam Ciećkiewicz, Wasyl Dubik, dr Henryk Friser, Pinkas Klein, ks. Anatol Kozak, Zygmunt Leszczyński, Stanisław Michalski, Jan Mueller, Jan Niemiec, Władysław Mysiak, dr Józef Osterman, Józefa Ruebenbauer, mgr Bertold Scheiner, Samson Schneider, Andrzej Tuczkowski.\nW latach 1926-32 powstało kilka zespołów nowej zabudowy. W 1934 włączono do miasta Ostrowiec. W roku 1935 mieszkańcy otrzymali światło elektryczne, w 1937 roku rozpoczęto budowę Domu Strzelca, a rok później gimnazjum. Miasto nie posiadało znaczącego przemysłu. Duże nadzieje wiązano z rozbudową Centralnego Okręgu Przemysłowego, ale plany pokrzyżowała wojna. W 1939 r. Lubaczów miał już 6700 mieszkańców. Do września działał w Lubaczowie Urząd Pocztowy z dwudziestoma zatrudnionymi pracownikami. Miasto posiadało łącznicę 60-numerową, do której włączone było 10 kabli międzymiastowych i 47 abonentów, instytucji i urzędów. Funkcjonowało w mieście 192 sklepy i punkty usługowe.\nPo wybuchu wojny, zanim (12.09) do Lubaczowa wkroczyły wojska niemieckie, miasto było celem pięciu nalotów bombowych. 14 września znalazło się w bezpośrednim zapleczu działań 21 Dywizji Piechoty Górskiej gen. Józefa Kustronia, który podjął koncentryczny marsz na Cieszanów – Oleszyce – Lubaczów z zadaniem otwarcia drogi odwrotu dla Armii Kraków. Tędy też próbowały przedzierać się oddziały Armii Lublin. Doszło do wielkich bitew pod Oleszycami i dwukrotnie pod Narolem oraz wielu drobniejszych starć i potyczek. Tu zakończyło swój szlak bojowy kilka dużych jednostek wojska polskiego. Jedne zostały rozbite przez przeważające siły wroga, inne rozwiązane przez dowódców lub zmuszone do kapitulacji.\nNiemcy pozostawali w mieście do wkroczenia w dniu 26.09 wojsk sowieckich. Na mocy specjalnego dekretu Rady Najwyższej ZSRR mieszkańcy stali się obywatelami Związku Radzieckiego i doświadczyli okupacyjnego terroru: aresztowania w 1939 r. i deportacje w 1940 r. W dwu wielkich akcjach 10 lutego i 13 kwietnia 1940 roku wywieziono na Sybir znaczną część miejscowej inteligencji. Powołaniami do wojska młodych ludzi i aresztowaniami doprowadzono do rozbicia na pewien czas podziemnej organizacji Związku Walki Zbrojnej. Aresztowanych wywożono do więzień we Lwowie (Brygidki). Wielu z nich zostało zamordowanych przez NKWD w chwili wycofania się wojsk sowieckich w czerwcu 1941 roku. Przez powiat lubaczowski przebiegała granica stref okupacyjnych: sowieckiej i niemieckiej.\n22 czerwca 1941 roku rozpoczęła się okupacja niemiecka. Przyniosła nasilony terror: masową egzekucję w lesie Niwki, utworzenie getta w końcu 1942 roku i zagładę Żydów na początku 1943 roku, liczne aresztowania Polaków oraz wywozy do obozów koncentracyjnych i na przymusowe roboty.\nJuż w początkowym okresie okupacji sowieckiej, a później niemieckiej, działał w Lubaczowie Związek Walki Zbrojnej. Pod koniec 1942 r. została zorganizowana placówka Armii Krajowej, a w 1944 r. obwód lubaczowski AK “Lusia”. Jego komendantem był Zdzisław Zathey. W ramach obwodu powstał oddział partyzancki – 4 kompania 19 p.p. AK, która uczestniczyła w walkach z nacjonalistami ukraińskimi oraz w akcji “Burza”. Latem 1944 r. do Lubaczowa dotarły jednostki Armii Czerwonej, które 22 lipca opanowały miasto.\nJednakże wyzwolenie nie oznaczało końca problemów wojennych. Pod koniec okresu okupacji uaktywniły swą działalność struktury Organizacji Nacjonalistów Ukraińskich (OUN) i Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). W dniach 25-28.04.44 z Lubaczowa wyjechali wszyscy Polacy, szukając schronienia po zachodniej stronie Sanu. Opór UPA stawiły oddziały AK. Po przejściu frontu praktycznie cały powiat został opanowany przez UPA. Dopiero po zakończeniu wojny, wprost z frontu, zostały skierowane tu jednostki wojska polskiego, które wraz z miejscową milicją, składającą się wówczas głównie z byłych żołnierzy AK, podjęły walkę z UPA. Na mocy porozumień polsko-sowieckich, już pod koniec 1944 roku rozpoczęto przesiedlanie ludności ukraińskiej do ZSRR. Następnie w 1947 roku, w toku akcji “Wisła”, wielu Ukraińców wywieziono na tzw. ziemie odzyskane. Na opuszczonych terenach umieszczono potem przesiedleńców zza wschodniej granicy i rodziny przybyłe z innych regionów.\nPo wyzwoleniu Lubaczów był dotkliwie zniszczony, zdewastowany i wyludniony. W toku działań wojennych spłonęło około 100 budynków w Śródmieściu. W czasie okupacji powiat lubaczowski zniknął z mapy, a jego ziemie weszły w skład powiatów: Zamość, Biłgoraj i Rawa Ruska. Powiat został reaktywowany w drugiej połowie sierpnia 1944 roku. Wojewoda rzeszowski mianował starostą Andrzeja Bednarza, ludowca z Cewkowa, wicestarostą został Władysław Gustaw, nauczyciel związany z AK. W skład pierwszej Powiatowej Rady Narodowej, utworzonej w styczniu 1945 roku, weszło 38 radnych, do roku 1948 ich liczba wzrosła do 60. Przewodniczącym PRN byli kolejno: 1945/46 – Rudolf Daum, 1946 – Michał Pióro, 1947 – ks. Marian Lisowski, 1948 – Józef Argasiński. Powstały też Urząd Ziemski i Powiatowy Urząd Informacji i Propagandy. Granice powojennego powiatu zostały zmienione w stosunku do granic sprzed 1939 roku. Powiat utracił na rzecz ZSRR jedną gromadę (Hruszów) i jedną w części. Z powiatu jaworowskiego przyłączono 8 gromad (Gmina Wielkie Oczy), a z powiatu rawskiego przybyły 4 gromady (Werchrata, Dziewięcierz, Radruż, Prusie). Po tych zmianach powiat obejmował 1133 km2.\n9 września 1944 roku powołano władze miejskie. Wkrótce potem powstały dalsze urzędy. Na założycielskim posiedzeniu Miejskiej Rady Narodowej wybrani zostali: Ignacy Argasiński, Józef Argasiński, Władysław Gorczyński, Jan Majkut, Karol Małecki, Józef Michalski, Michał Michalski, Piotr Michalski, Stanisław Michalski, Jan Niemiec, Antoni Szafrański, Jan Szpyt, Józef Tabaczek. Przewodniczącym MRN został Józef Argasiński. Organem wykonawczym Rady był Zarząd z burmistrzem. Funkcję tę do 1949 r. pełnili: Karol Małecki, Edward Sekulski, Jan Daraż, Bronisław Bielec. Sekretarzem Zarządu był Feliks Fusiński. Na swym pierwszym posiedzeniu w dniu 19 września 1944 roku MRN wydała pozwolenia na otwarcie 5 sklepów i jednej restauracji. Do końca 1944 roku było już czynnych 50 punktów handlowych (w roku 1939 było ich 192), usługowych i rzemieślniczych. W pażdzierniku zorganizowano służbę oczyszczania miasta. Od 15 grudnia działała Ochotnicza Straż Pożarna licząca 12 strażaków pod komendą Jana Argasińskiego.\nOd 1 listopada 1944 uruchomiono I i II klasę gimnazjum prywatnego, zorganizowanego przez ks. Wiktora Hasa i Edmunda Argasińskiego. W końcu 1945 roku powstało Liceum Handlowe. W roku szkolnym 1947/48 w Lubaczowie uczyło się: w Szkole Podstawowej nr 1 – 320 uczniów, w SP nr 2 – 300, W Liceum Handlowym – 100, w Szkole Rolniczej – 20, w Prywatnym Gimnazjum i Liceum – 270.\nWe wrześniu 1944 roku uruchomiono tartak, a w październiku Urząd Pocztowo-Telekomunikacyjny. Uruchomiono także szpital. W maju 1946 r. Lubaczów liczył już 4986 mieszkańców, liczba ta do końca 1948 roku spadła do 4786 z powodu dalszej migracji ludności ukraińskiej na tzw. Ziemie Odzyskane.\nPierwszy sklep – towary mieszane – powstał w sierpniu 1944 roku przy ul. Kościuszki, otworzyli go Stanisław Złonkiewicz i Jan Małecki. Z początkiem 1945 roku powstały spółdzielnie “Społem” i “Rolnik”, które utworzyły sieć placówek handlowych. Powstała prowizoryczna elektrownia. W 1947 roku powołano miejską, później Powiatową Bibliotekę Publiczną.\nW II połowie lat pięćdziesiątych miasto zaczęło się ożywiać, a potem dość szybko rozbudowywać. Wybudowano kilka szkół, dom kultury (1961), dom handlowy, budynek Powiatowej Rady Narodowej (1957), banku i kilka innych. Od roku 1960, kiedy powstała Spółdzielnia Mieszkaniowa, zaczęły powstawać osiedla spółdzielcze. Najpierw rozbudowano osiedle przy ul. Legionów, w roku 1967 rozpoczęto budowę os. Słowackiego, w latach 80-tych powstały osiedla Unii Lubelskiej i Mickiewicza, na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych rozpoczęto budowę kontynuowanego do dziś os. Jagiellonów. Dookoła śródmieścia wyrosło kilka zespołów zabudowy indywidualnej.\nW latach 48-49 wybudowano Państwową Roszarnię Lnu i Konopii. Początkowo przedsiębiorstwo prowadziło jedynie kontraktacje i skup lnu, jego odzieranie i zbywało go innym zakładom roszarniczym. W roku 1951 rozpoczęto budowę własnej roszarni. W dniu 19 października 1952 roku ruszyły maszyny Lubaczowskich Zakładów Roszarniczych. W latach 1953-1958 zakłady przerabiały len, a następnie słomę konopną i już w roku 1954 zatrudniały 298 osób, a wroku 1965 – 350 osób. W roku 1973 powstała na bazie LZR Fabryka Maszyn Włókienniczych – filia bielskiej “Befamy”, a następnie w roku 1977 Zakład Maszyn Budowlanych Huty Stalowa Wola. W 1957 roku powstał Zakład Mleczarski, a w 1958 r. uruchomiono Zakłady Wyrobów Galanteryjnych – które zajęły budynki pokoszarowe przy ul. Kościuszki. W latach siedemdziesiątych oddano do użytku nowe hale z zapleczem socjalnym, biurowiec i budynek socjalny. Ze stanu zatrudnienia 235 osób w roku 1965, zakład rozrósł się do 720 zatrudnionych w roku 1980. W latach 60-tych powstał przy PGR w Nowym Siole niewielki zakład budowlano-remontowy, który w latach 70-tych rozwinał się w Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego z siedzibą w Lubaczowie. Zakład budował obiekty rolnictwa, oświaty, kultury, także mieszkania. W 1973 roku w zaadaptowanych budynkach magazynowych roszarni utworzono Zakład Odzieżowy “Jedność”. W roku 1976 oddano do użytku Wytwórnię Wód Gazowanych, a w 1977 Zakład Masarni Mechanicznej. W latach osiemdziesiątych główne zakłady Lubaczowa zatrudniały: ZWG – ponad 700 osób, ZMB – ponad 600 i PBRol – ponad 600.\nW 1975 roku z motywów politycznych nastąpił nowy podział terytorialny państwa. Utworzono 49 województw, zniesiono powiaty – zniknął też powiat lubaczowski.\nW roku 1990 po pierwszych wyborach samorządowych III RP burmistrzem Lubaczowa został Wiesław Bek, zastępcą – Witold Gimlewicz, przewodniczącym Rady Miejskiej – Arkadiusz Przybylski. W wyniku wyborów 1994 roku stanowisko burmistrza objął Jerzy Zając, zastępcy – Stanisław Baniowski, przewodniczącego RM – Jan Materniak. W roku 1998 na stanowisku burmistrza pozostał J. Zając, jego zastępcą wybrany został Janusz Szaj, przewodniczącym Rady Miejskiej – Janusz Waldemar Zubrzycki. Rada Miejska składała się z 22 radnych, a Zarząd Miasta z 7 osób, w tym obu burmistrzów. Przy RM działały 4 stałe komisje: rewizyjna, finansowo-budżetowa, oświaty i kutury oraz polityki socjalnej, komunalnej i spraw administracyjnych.\nPo 1990 r. rozwinęła się przedsiębiorczość prywatna, powstało wiele prywatnych firm i małych zakładów. W latach 1945-1991 Lubaczów był siedzibą archidiecezji lwowskiej (przeniesionej tu ze Lwowa), oficjalnie występującej pod nazwą Archidiecezji w Lubaczowie. W 1992 r. została powołana Diecezja Zamojsko-Lubaczowska z siedzibą w Zamościu. W dniach 2-3 czerwca 1991 r. Lubaczów gościł Ojca Świętego Jana Pawła II.\nOd 1 stycznia 1999 roku znów na mapie Polski pojawił się powiat lubaczowski w kształcie z 1975 roku. Starostą Lubaczowskim został Józef Michalik, na jego zastępcę wybrano Martę Fircowicz-Mazurek, przewodniczącym Rady Powiatu został Adam Swatek. Od 29 sierpnia 2000 wicestarostą był Adam Sobczak, przewodniczącym rady – Władysław Drop.\nW roku 1990 po pierwszych wyborach samorządowych III RP burmistrzem Lubaczowa został Wiesław Bek. Kolejno w wyniku wyborów 1994 roku stanowisko burmistrza objął Jerzy Zając, który rządził Lubaczowem przez dwie kadencje. W 2002 roku wyborcy postawili natomiast na Janusza Waldemara Zubrzyckiego ówczesnego Przewodniczącego Rady Miasta, który rządził Lubaczowem przez 4 lata wraz z zastępcą Krzysztofem Szpytem. Kadencja (2006-2010) to ponownie rządy Jerzego Zająca z zastępcą Januszem Szajem.\n10 grudnia 2010 r. pani Maria Magoń objęła mandat burmistrza Lubaczowa. W uroczystej sesji głównym punktem porządku obrad było złożenie ślubowania. W sesji uczestniczyło wielu zaproszonych gości m.in.: Józef Michalik – starosta lubaczowski, Ivan Karpa – przewodniczący Rejonowej Rady Jaworowa,ks. dziekan Andrzej Stopyra, Krzysztof Szpyt – wicestarosta lubaczowski, ks. wicedziekan Jerzy Tworek , młodszy inspektor Janusz Mołoń – Komendant Powiatowy Policji, brygadier Ireneusz Trojnar – Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej i kierownicy jednostek organizacyjnych. Złożenie ślubowania oznacza objęcie madatu burmistrza przez panią Marię Magoń z dniem 10 grudnia 2010 r.\nTekst pochodzi ze strony: www.lubaczow.pl/go.php?/historia/\nNisko i okolice to teren niezmiennie atrakcyjny dla archeologów. Do tej pory zinwentaryzowano około 150 stanowisk ze śladami prehistorycznych kultur. Badania archeologiczne dowodzą, że osadnictwo na tych terenach sięga znacznie wcześniejszego okresu niż 1429r., kiedy to ukazała się pierwsza wzmianka o Nisku. Odkrycia dokonane na tzw. “Skrzyńskiej Górze” pochodzą z epoki neolitu.\nW drugiej połowie XVI wieku miały miejsce na tych terenach wystąpienia i bunty o charakterze antyfeudalnym. Powodem konfliktu było nadużywanie władzy i wyzysk chłopów przez starostę sandomierskiego Andrzeja Firleja. W związku z tym w 1577 i 1578r. chłopi z Niska, Zalesia, Pława, Zarzecza wnieśli do króla Stefana Batorego, w czasie jego pobytu w Tarnogrodzie i Zamchu, “żałobę” o sprawiedliwość i opiekę. Spowodowało to zaostrzenie konfliktu, który z czasem objął całe starostwo sandomierskie.\nOd 1906r. w majątku Resseguierów było światło elektryczne. W mieście działała własna straż pożarna. Istniał już 40 łóżkowy szpital przy ulicy I. Paderewskiego, świadczący usługi dla okolicznej ludności i miejscowych zakładów pracy: młyna, cegielni, garbarni. O jakości usług lekarskich może świadczyć fakt, że już 25 marca 1846 roku lekarz Buchta zastosował w Nisku znieczulenie eterowe trzecie tego typu w Polsce. W 1904 roku ze składek społeczeństwa powstał budynek Towarzystwa Gimnastycznego “SOKÓŁ”. Te dwie instytucje odegrały wielką rolę w kształtowaniu polskości u młodych ludzi. Świadczy o tym ilość młodzieży niżańskiej, która wzięła udział w walkach o niepodległość. Gimnazjaliści walczyli w legionach Piłsudskiego, a w 1918 uczniowie starszych klas poszli ochotniczo bronić Lwowa. Najwięcej jednak młodzieży walczyło w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku.\nPo odzyskaniu niepodległości przy budynku Gimnazjum został odsłonięty pomnik Orląt Lwowskich, upamiętniających poległych uczniów: Stefana Kościółka, Mariana Zarębę. Podczas I wojny światowej miasto zostało dość znacznie zniszczone. Z chwilą uzyskania niepodległości w dniu 31 października 1918 roku, odbył się na plantach wiec z udziałem mieszkańców Niska i okolic. W czasie wiecu poinformowano ludność o podpisaniu kapitulacji przez dowództwo austriackie oraz o powstaniu polskich władz w Krakowie. Przystąpiono do organizacji władz powiatowych. Starostą został profesor gimnazjalny Stanisław Ćwikowski, który mianował nowych wójtów i utworzył porządkową straż obywatelską. Następnie w krótkim czasie została zorganizowana władza powiatowa i lokalna. Tereny niżańskie weszły w nowy etap rozwoju w wolnej, niepodległej Polsce. Rosła liczba mieszkańców – w 1921r. Nisko liczyło 5103 obywateli. Ludność znajdowała zatrudnienie w administracji, na kolei, poczcie, w zakładach drzewnych i cegielni oraz handlu. 19 stycznia 1937r. w kancelarii notariusza Karola Hettlingera w Warszawie podpisano umowę o założeniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą Zakłady Południowe – Sp. z o.o. w Nisku. 20 marca 1937r. ścięto pierwsze sosny w lasach wsi Pławo, należące uprzednio do Frankego, przygotowując teren pod inwestycje Centralnego Okręgu Przemysłowego.\nW czasie okupacji – Nisko było bastionem polskości. Utworzono tu Obwód AK Nisko z siedzibą w Stalowej Woli. Tu działały Bataliony Chłopskie, “Roch”, “Straż”. Represje hitlerowskie stosunkowo wcześnie dotknęły miasto. Już 6 listopada 1939r. zarządzeniem Land-komisarza Ehausa 150 nauczycieli z całego powiatu zostało wezwanych na konferencje. Wszystkich aresztowano i osadzono w więzieniu w Rzeszowie.\nKolejne represje nastąpiły wiosną 1940r., kiedy to aresztowano prawie całą inteligencje niżańską. Równie okrutny los spotkał żołnierzy i policjantów. Wielu z nich oddało życie na różnych frontach II wojny światowej, w obozach koncentracyjnych i sowieckich łagrach. Nazwiska ich upamiętniają tablice umieszczone na ścianach miejscowego kościoła parafialnego.\nNisko i okolice znalazły się w centrum zainteresowania okupanta niemieckiego jako stolica terytorium żydowskiego, ośrodka emigracyjnego w skali europejskiej. Adolf Eichmann, naczelny “ekspert do rozwiązania kwestii żydowskiej” w hitlerowskich Niemczech, uznał Nisko i okolice za najbardziej nadające się do założenia wydzielonego “państwa żydowskiego”. Pierwszy “Durchgangslager bei Nisko” zlokalizowany został w Zarzeczu. 18 października 1939 roku na stacje kolejową w Nisku przybył 1000-osobowy konwój Żydów z Wiednia i Pragi, do którego sam SS-Hauptsturmfuhrer Adolf Eichmann wygłosił “mowę powitalną”.\nDociera wiadomość o tragicznej śmierci Wodza Naczelnego gen. Władysława Sikorskiego i odkrycia masowych grobów pomordowanych w lesie katyńskim. Zbliża, się front niemiecko-sowiecki. Dochodzą wiadomości o prześladowaniach Polaków przez NKWD na wschodnich, uwolnionych od Niemców terenach. Dowództwa placówek AK wprowadzają akcję “Burza”, mającą na celu wspomaganie Armii Czerwonej. Tuż po wycofaniu się wojsk hitlerowskich, w Nisku i przylegających miejscowościach stacjonują oddziały NKWD, prowadzące śledztwa i wywiady. Powtarzają się przypadki pojedynczych rozstrzeliwań Polaków.\nWielu z nich nie powróciło. Rozpoczęły się równocześnie aresztowania przez PUBP i WUBP zwłaszcza wśród środowisk akowskich i powracających zdemobilizowanych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Grupy akowskie, które uniknęły aresztowań, wobec nowego terroru okupacyjnego tworzą nowe oddziały partyzanckie jak np. oddział “Wołyniaka”, “Tarzana” i inne. Nieliczne i małe oddziały są stopniowo likwidowane przez oddziały KBW i UB. Mieszkaniec Niska młody Tadeusz Gajda ps. “Tarzan” został ujęty w okolicy Tarnowa i stracony. Stracony został również jego ojciec ujęty w Mielcu przez UB.\nNa terenie Niska powstaje organizacja WIN, której członkowie zostają aresztowani w październiku 1946 i bądź zamordowani, bądź skazani na długie lata więzienia. Zostaje aresztowany i stracony Adam Mirecki “Adaś”, były dowódca okręgu Lublin NOW. Tragiczny los opisywanych wyżej spotkał wielu innych działaczy patriotycznych i członków organizacji niepodległościowych.\nTekst pochodzi ze strony: www.nisko.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=48&Itemid=54\nSandomierz jest jednym z najstarszych i najpiękniej położonych miast Polski. Jego wiek ocenia się na około 1000 lat. Pierwsze ślady bytności ludzi na tym terenie archeolodzy ustalili na prawie 7 tysięcy lat temu. Człowiek najchętniej osiedlał się w pobliżu wody, na trudno dostępnym, bezpiecznym terenie, niedaleko krzyżujących się szlaków handlowych. Te warunki bardzo dobrze spełniało miejsce, na którym położone jest miasto. Wysokie wzgórza nad brzegiem Wisły, największej rzeki Polski, ułatwiały obronę przed wrogiem. Nie było mostu ale był bród, czyli płytkie miejsce umożliwiające przejście na jej drugi brzeg. Dogodna przeprawa przez Wisłę spowodowała, że tu przecinały się drogi, którymi kupcy przewozili towary. W dodatku niezwykle żyzna ziemia dawała obfite plony, a Wisła ułatwiała ich transport w kierunku morza.\nPierwszy, na obecnym Wzgórzu Zamkowym, powstał gród książęcy umocniony potężnym drewniano-ziemnym wałem. W warowni tej przebywała załoga dla obrony przed wrogiem, której dowódca reprezentował władcę. Jako centrum lokalnej władzy gród stał się ważnym ośrodkiem, wokół którego rozwijało się osadnictwo. W pobliżu, na sąsiednich wzgórzach, wyrosło podgrodzie, którego mieszkańcy służyli na zamku lub byli dostawcami produktów na jego potrzeby. Stały tam trzy kościoły: pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, św. Piotra i św. Mikołaja.\nBardzo prężnie rozwijało się podgrodzie położone na wzgórzu zwanym Staromiejskim, ponieważ w pobliżu przebiegał szlak handlowy w kierunku Krakowa i Opatowa. Wybudowano tam kościół p.w. św. Jana, a kilka lat później, około 1200 roku postawiono drugi p.w. św. Jakuba, który pełnił funkcję kościoła parafialnego. W 1226 roku biskup krakowski Iwon Odrowąż sprowadził do świątyni zakon dominikanów, którzy zamieszkali w ufundowanym przez niego klasztorze. Parafię przeniesiono do położonego nieco dalej, nowo wzniesionego kościoła p.w. św. Pawła. I to właśnie osada leżąca na Wzgórzu Staromiejskim stała się zalążkiem przyszłego miasta – Sandomierza. Nie wiemy skąd się wzięła nazwa miasta. Jedni uważają, że związana jest z jego położeniem, w okolicy rzeka San domierza czyli dochodzi do Wisły, inni dowodzą, że sprawowano tu sądy pokoju (sud i mir) czyli sądzono i godzono ludzi. Najbardziej prawdopodobna teoria głosi, że nazwa ta pochodzi od imienia Sudomir, być może założyciela osady, która z czasem stała się miastem.\nO roli Sandomierza w dawnej Polsce świadczy wzmianka historyczna sprzed 900 lat pochodząca z kroniki napisanej przez Galla Anonima. Autor zaliczył Sandomierz, obok Krakowa i Wrocławia do „głównych stolic Królestwa”. Kolejnym dowodem na znaczenie miasta w dawnych wiekach jest utworzenie księstwa sandomierskiego. W 1138 roku książę Bolesław Krzywousty w testamencie spisanym przed śmiercią podzielił Polskę pomiędzy swoich synów. Powstały dwa księstwa dzielnicowe, w tym księstwo sandomierskie, którego stolicą został Sandomierz. Dzielnica ta przypadła w udziale księciu Henrykowi zwanemu Sandomierskim. Później rządy sprawowali tutaj: Kazimierz Sprawiedliwy, Leszek Biały, Bolesław Wstydliwy i Leszek Czarny. Swoją siedzibę mieli na sandomierskim zamku.\nRozbicie Polski na księstwa i brak jednego silnego ośrodka władzy osłabiło państwo, które nie mogło się skutecznie bronić przed najazdami wrogów. Ten okres okazał się dramatyczny dla Sandomierza. W 1241 roku ziemie polskie po raz pierwszy najechali Tatarzy mordując mieszkańców i paląc osady. Sandomierz również został spustoszony, jednak zniszczenia dość szybko usunięto. Prawdopodobnie już wtedy był miastem, a więc został po raz pierwszy lokowany, czyli nadano mu prawa miejskie. Okrutniejszy okazał się drugi najazd Tatarów w latach 1259-1260. Wówczas to Sandomierz został całkowicie zniszczony. Zginęła większość Sandomierzan wymordowana przez Tatarów. Podobny los spotkał także 49 dominikanów, którzy wraz z przeorem Sadokiem zginęli w kościele p.w. św. Jakuba. Najazd spowodował bardzo duże zmiany. Miasto na Wzgórzu Staromiejskim straciło swoje znaczenie, podupadło i przestało się rozwijać. Śladem, który po nim pozostał jest obecna nazwa jednej z ulic w tej okolicy – ulica Staromiejska.\nBardzo ważna dla Sandomierza data to rok 1286. To wtedy, ponad 700 lat temu, książę Leszek Czarny ponownie nadał prawa miejskie Sandomierzowi. Wiemy o tym, ponieważ do dzisiejszych czasów zachował się oryginalny dokument potwierdzający to zdarzenie. Tym razem miasto zlokalizowano na bardziej obronnym terenie, w miejscu obecnego Starego Miasta. Tym, który je zorganizował i został pierwszym wójtem był możnowładca małopolski Witkon. Miastu nadano liczne przywileje: przyznano rozległe grunty, mieszkańców zwolniono na 8 lat z wszelkich opłat, kupcy mieli obowiązek zatrzymywania się w czasie podróży i wystawiania towarów, którymi handlowali. Na Wiśle miał zostać zbudowany most, a miasto otrzymało prawo pobierania opłat za przeprawę przez rzekę. Ustanowiono 14-dniowy jarmark, na który ściągali kupcy i mieszkańcy z bliższej i dalszej okolicy. Stworzono warunki, które sprzyjały rozwojowi handlu, rolnictwa i hodowli, a także rzemiosła wyrabiającego różne przedmioty dla okolicznej ludności. W mieście zorganizowano samorząd reprezentowany przez wójta i ławę miejską, który z czasem przekształcił się w radę miejską na czele z burmistrzem.\nNowe miasto bardzo szybko się rozbudowywało. Powstawały nowe domy i kościoły. W 1292 roku krakowski kasztelan Żegota ufundował zespół szpitalny wraz z kościołem p.w. św. Ducha, który ze względów sanitarnych został wybudowany na uboczu. Sprowadzony zakon duchaków opiekował się chorymi, a także prowadził przytułek dla porzuconych dzieci oraz dla biednych. Szpital w tym miejscu funkcjonował 690 lat, aż do 1982 roku.\nIntensywny rozwój miasta wpłynął na wzrost jego znaczenia. Po zjednoczeniu Polski, król Władysław Łokietek zlikwidował księstwa i ustanowił województwa. Stolicą jednego z nich, województwa sandomierskiego, został Sandomierz. W tym czasie jego zabudowa była prawie w całości drewniana, dlatego podczas napadu Litwinów w 1349 r. miasto spłonęło. Bardzo dobre warunki dla odbudowy i rozwoju Sandomierza stworzył syn Władysława Łokietka, król Kazimierz Wielki, do którego odnosi się powiedzenie „zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną”. To wtedy, około 650 lat temu budownictwo drewniane zastąpiono murowanym. Miastu nadano charakter i kształt zbliżony do obecnego Starego Miasta. Rozplanowano ulice, wyznaczono plac, który pełnił rolę rynku. W środku postawiono ratusz. Wokół niego znajdowały się kramy i jatki rzemieślnicze. Przy rynku i na sąsiednich ulicach mieszkańcy stawiali drewniane domy, a niektórzy z nich, bogatsi, nawet murowane kamienice. Miasto zostało otoczone ceglanymi murami, które razem z basztami i czterema bramami: Opatowską, Lubelską (czyli Rybacką), Zawichojską i Krakowską, służyły do jego obrony przed wrogiem. Do dziś przetrwała jedynie Brama Opatowska. Dla wygody mieszkańców, którzy pieszo chcieli wejść lub wyjść z miasta w murach budowano wąskie przejścia zwane furtami. Zachowała się jedna z nich – Furta Dominikańska zwana też ze względu na swój kształt Uchem Igielnym. Nie dla wszystkich starczyło miejsca w obrębie murów. Biedniejsi osiedlali się nad Wisłą lub wzdłuż dróg dojazdowych w kierunku Zawichostu, Opatowa czy Krakowa. Z systemem obronnym miasta został połączony, wybudowany na miejscu drewnianego, murowany zamek. To tam zatrzymywali się kolejni królowie Polski w czasie swoich podróży po kraju. Według historyków król Kazimierz Wielki aż 18 razy odwiedził Sandomierz, przebywając tu w sumie 25 miesięcy. Także królowa Jadwiga lubiła odwiedzać miasto. Pamiątką jej pobytu jest nazwa jednego z sandomierskich wąwozów – Wąwóz Królowej Jadwigi, a w Muzeum Diecezjalnym przechowywane są rękawiczki, które według legendy, królowa miała podarować mieszkańcom pobliskiej wsi Świątniki za udzieloną pomoc w czasie podróży.\nW tym okresie powstała również murowana gotycka kolegiata i nieistniejące już kościoły: p.w. św. Piotra (wcześniej drewniany, na terenie obecnego Collegium Gostomianum), który pełnił funkcję kościoła parafialnego i p.w. świętej Marii Magdaleny, przy drugim klasztorze dominikanów (na terenie dzisiejszego Urzędu Miejskiego). Kilkadziesiąt lat później, na miejsce drewnianych, postawiono murowane kościoły p.w. św. Ducha i św. Pawła.\nStworzone warunki dla rozwoju miasta sprawiły, że coraz więcej ludzi chciało tu mieszkać. Nie tylko Polacy, ale również przedstawiciele innych narodowości. Istniała duża społeczność żydowska zachęcona przywilejami króla Kazimierza Wielkiego. Osiedlali się także Ormianie, Węgrzy i Rusini. W Sandomierzu urodzili się lub mieszkali znani Polacy, a wśród nich: błogosławiony Wincenty Kadłubek autor kroniki Polski, obecny patron Sandomierza, Mikołaj Trąba sekretarz królewski i arcybiskup gnieźnieński, Zbigniew Oleśnicki podkanclerzy królewski, a następnie biskup krakowski i pierwszy kardynał Polski. Kanonikiem kapituły sandomierskiej był inny kronikarz i nauczyciel królewskich synów Jan Długosz. Trwałą pamiątką jego związku z miastem jest ufundowany przez niego Dom Długosza, w którym mieszkali księża mansjonarze. Na pewno nieraz w mieście przebywał najbardziej znany polski rycerz Zawisza Czarny, który urodził się w pobliskim Garbowie.\nRozkwit Sandomierza utrzymywał się także w następnym stuleciu. Dogodne położenie geograficzne sprzyjało rozwojowi handlu, ponieważ towary przewożono zarówno drogami lądowymi jak i wodnymi. Tu krzyżowały się szlaki handlowe ważne nie tylko dla Polski, ale również i dla Europy. Ładunki przywożono z Krakowa, Wielkopolski i Śląska, ale także z Rusi i Węgier. Rosło zapotrzebowanie na zboże i inne płody rolne. Korzystały na tym miasta położone nad Wisłą, także i Sandomierz. Nad rzeką budowano spichlerze, w których przechowywano skupowane zboża. Przez całą zimę magazynowano je, a wiosną spławiano do Gdańska. Do dziś w pobliżu zamku zachował się jeden z takich spichlerzy. Sandomierscy mieszczanie drążyli głęboko pod domami piwnice, w których przechowywali różne towary. Powstało wiele poziomów takich piwnic połączonych labiryntem korytarzy. Obecnie niektóre z nich udostępniono zwiedzającym jako ciekawą trasę turystyczną.\nCzęste wizyty władców, rozwój handlu i rzemiosła sprzyjały bogaceniu się mieszczan, którzy coraz więcej pieniędzy mogli przeznaczyć na swoje przyjemności i zainteresowania. Sprowadzano wybitnych fachowców, aby upiększyć i przebudować kamienice. To wtedy, około 500 lat temu zostały rozbudowane zamek i ratusz. Chętnie osiedlali się tu artyści i uczeni. Swoje dzieła muzyczne tworzył znany kompozytor Mikołaj Gomółka. Działali znakomici lekarze, a wśród nich słynny Stanisław Bartolon Starszy. Byli tak znani i szanowani, że w Polsce wówczas mówiło się o nieuleczalnie chorym człowieku „już mu sędomirski doktór nie pomoże”.\nŚcisłe kontakty z zagranicą, rozwój kultury i nauki sprzyjały tolerancji i rozwojowi różnorodnych ruchów religijnych. To w Sandomierzu doszło do pierwszego porozumienia różnowierców. W 1570 roku, w jednej z kamienic zwanej Kamienicą Oleśnickich, spotkali się przedstawiciele trzech religii protestanckich: kalwinów, luteranów i braci czeskich, aby podpisać porozumienie. Jego celem było między innymi zaprzestanie rywalizacji, współdziałanie i wzajemna pomoc. Nazwano je „zgodą sandomierską”. W odpowiedzi na rosnące znaczenie nowych ruchów religijnych, wojewoda poznański, a jednocześnie starosta sandomierski Hieronim Gostomski w 1602 roku sprowadził do miasta zakon jezuitów, którzy rozpoczęli budowę, a następnie prowadzili kolegium, czyli szkołę nazwaną od nazwiska ofiarodawcy Collegium Gostomianum. Dziś nazwę tą nosi I Liceum Ogólnokształcące, które usytuowane jest w odrestaurowanym budynku kolegium.\nKilkanaście lat później siostra Hieronima Gostomskiego, Elżbieta Sieniawska sprowadziła zakon benedyktynek, które zamieszkały poza murami miasta, początkowo w drewnianym a następnie w nowym, murowanym klasztorze na Przedmieściu Opatowskim. W późniejszych latach został dobudowany kościół p.w. św. Michała. W ich sąsiedztwie w latach 1679-1689 powstał kościół p.w. św. Józefa wraz z klasztorem reformatów.\n„Złote czasy” Sandomierza skończyły się z chwilą najazdu Szwedów na Polskę, który bardziej znany jest jako „potop szwedzki”. Straty poniesione przez mieszkańców porównywano do najazdów tatarskich sprzed lat. W 1656 roku wycofujące się wojska szwedzkie wysadziły w powietrze zamek, z którego pozostało tylko jedno skrzydło. Zniszczone zostały kościoły, spichlerze i kamienice. Zrabowano olbrzymi majątek, zginęło wielu mieszkańców. Także w późniejszych latach miasto nawiedzały liczne pożary, zarazy, kwaterowały obce wojska. Wszystko to przyczyniło się do upadku Sandomierza.\nGdy Polska straciła niepodległość i została podzielona pomiędzy sąsiednie państwa, Sandomierz stał się miastem granicznym. Jego znaczenie całkowicie zmalało. Nie był już siedzibą władz wojewódzkich, a granica uniemożliwiała wolny handel. Mieszkańców nie stać było na utrzymanie murów i bram, które w większości zostały rozebrane, a władze nie były zainteresowane ich odbudową. Rozebrano spalone wcześniej kościoły. Pozostałą część zamku zamieniono na więzienie. Na tych terenach toczyły się walki wojsk Księstwa Warszawskiego z wojskami austriackimi. W 1809 roku Polacy dowodzeni przez generała Michała Sokolnickiego toczyli ciężkie boje o Sandomierz. Wtedy zostały zniszczone bombardowane przez Austriaków przedmieścia, mury obronne, a także ucierpiał kościół p.w. św. Pawła. Nawet utworzenie w 1818 r. biskupstwa w Sandomierzu nie poprawiło sytuacji miasta. Nastał czas zastoju gospodarczego, który trwał do momentu odrodzenia państwa polskiego. W czasie I wojny światowej działania wojenne szczęśliwie ominęły Sandomierz i nie przyniosły miastu zniszczeń.\nPo odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Sandomierz został miastem powiatowym. Początkowo nic nie zapowiadało jego rozwoju gospodarczego, jedynie sami mieszkańcy aktywnie włączyli się w działalność społeczną rozwijając kulturę i oświatę regionu. Dopiero w 1937 r. władze państwa zdecydowały o wybudowaniu centrum gospodarczego Polski, nazwanego Centralnym Okręgiem Przemysłowym. Jego stolicą miał zostać Sandomierz jako centrum administracyjne i kulturalne regionu. Planowano wybudować tu huty, zakłady metalurgiczne i zbrojeniowe stanowiące zaplecze gospodarcze Polski oraz rozwinąć przetwórstwo owocowo – warzywne.\nNiestety wybuchła II wojna światowa, która uniemożliwiła realizację tych planów. W Sandomierzu rozpoczęły się masowe aresztowania ludności, wywozy na przymusowe roboty do Niemiec, do obozów koncentracyjnych, rozstrzeliwania mieszkańców. Ludność żydowską zamieszkującą miasto i okolicę początkowo zamknięto w wydzielonej części miasta, czyli w getcie, a później wywieziono do obozów zagłady. Polacy podjęli walkę z okupantem. W regionie organizował się ruch oporu, powstawały oddziały partyzanckie. Wśród nich najbardziej znanym był oddział „Jędrusiów” utworzony w pobliskim Tarnobrzegu. Sandomierz został wyzwolony 18 sierpnia 1944r.\nPo wojnie miasto ponownie zostało siedzibą władz powiatowych. Rozpoczął się jego stopniowy rozwój. Wiele osób znalazło zatrudnienie w powstałym niedaleko, koło Tarnobrzega zagłębiu siarkowym. W Sandomierzu wybudowano Hutę Szkła Okiennego oraz mniejsze zakłady przemysłowe. W latach 1960-1962 pojawiły się przypadki osuwania i pękania kamienic oraz zapadania się ulic na Starym Mieście. Władze państwowe postanowiły ratować zabytki sandomierskiej starówki. Specjaliści górnictwa zabezpieczyli podziemia i umocnili grunt, na którym stały budynki. Główne prace górnicze zakończono dopiero w 1977 roku.\nW 1975 roku, po reformie administracyjnej, miasto znalazło się w województwie tarnobrzeskim, a niektóre z instytucji wojewódzkich miały siedzibę w Sandomierzu. Obecnie Sandomierz leży w województwie świętokrzyskim. O znaczeniu miasta może świadczyć wizyta Papieża Jana Pawła II w 1999 roku. 12 czerwca, u podnóża skarpy, na którym położone jest miasto zgromadziło się około 400 tysięcy wiernych uczestniczących w uroczystościach religijnych. Dziś w tym miejscu, dla upamiętnienia tego ważnego wydarzenia, stoi pomnik Papieża.\nW ciągu ostatnich lat nastąpił intensywny rozwój turystyki. Sandomierz ze względu na swoje zabytki przyciąga coraz więcej zwiedzających. Filmowcy zachwyceni jego urokiem postanowili nakręcić serial telewizyjny pt. Ojciec Mateusz, którego akcja toczy się w Sandomierzu. Film stał się ulubionym serialem Polaków, a miasto dzięki niemu zyskało zainteresowanie turystów, których z roku na rok przyjeżdża coraz więcej, aby podziwiać jego zabytki i fantastyczne położenie.\nTekst pochodzi ze strony: http://www.dotykhistorii.pl/historia-sandomierza.html


Strategia e-commerce | design = kreacja + użyteczność\nOstatnio dużo czytam nt. użyteczności, kreatywności, standardów, braku standardów itp. Ludzie piszą, że strony użyteczne, budowane zgodne z kanonami swoich czasów (bo tylko o takich można mówić) są nieefektowne, bez pomysłu. Inni oponują, dowodzą iż można robić dobrze (czyli zarówno kreatywnie jak i użytecznie).\nOsobiście – nie to żeby spędzało mi to sen z oczu – pozycjonuje się po stronie osób, które uważają, iż dobry design to taki, który jest zrozumiały i umożliwia użytkownikom (najlepiej wygodną) realizacje celów. No właśnie realizację celów!\nJakie mogą być cele (właścicieli) strony?\nwywołać efekt zainteresowania marką, problemem, działaniem\nprezentować ofertę firmy, produkt, osobę\nzarabiać na reklamie\nKluczową kwestią, od której powinno zaczynać się każdy projekt – także strony www – jest określenie celów! Jeśli do tego będziemy w stanie zdefiniować wskaźniki oraz wartości zadowalające, to będzie idealnie (dla osób planujących stworzenie sklepu internetowego polecam pkt 3 tego artykułu).\nNie zapominajmy jednak o tym, że właściciel strony mógł mieć swoje cele, a użytkownicy mogą mieć swoje. Programiści WordPressa np. stworzyli system CMS idealny do prowadzenia bloga, ale niektórzy użytkownicy zaczęli go wykorzystywać do robienia stron firmowych, zachciała im się wielojęzyczność…. no i biedni programiści WordPressa musieli coś z tym zrobić 🙂\nInnymi słowy zakładamy, że jeśli cele zostały dobrze określone i poparte dobrą realizacją, to użytkownicy nie będą się buntować. A jak będą to trzeba wybrać – wykorzystać ich bunt dla własnych korzyści czy walczyć z nurtem rzeki (w szczególności rzeka może zmienić koryto).\nCzym jest kreacja? Sam nie wiem – definicji nie ma nawet w Wikipedii. Zdefiniuje za pomocą zbioru haseł (zwanych także czasem tagami): pomysł, idea, grafika, dźwięk, wyjątkowość, charakter, wizerunek\nCzym jest użyteczność? Tu już przychodzi nam Wikipedia. Użyteczność – nauka zajmująca się ergonomią interaktywnych urządzeń oraz aplikacji\nNo i mamy moją osobistą definicje (web)designu 🙂\nNajwygodniejszy mebel, najwygodniejsza strona XX wieku\nW zeszłym roku wybrano najwygodniejszy mebel XX wieku. Zostało nim krzesło Eames’a. Co sprawiło, iż po 50 latach od zaprojektowania jest nadal uznawane za wzór designu? Otóż pomijając jakość wykonania i niewątpliwe właściwości estetyczne, to krzesło jest po prostu niesamowicie wygodne!\nLounge Chair, Design Charles & Ray Eames, 1956\nNa a co z najwygodniejszą stroną?\nNie wiem czy taka klasyfikacja został stworzona – dlatego podam jako przykład Google. Nie była to ani pierwsza wyszukiwarka, ani najładniejsza, ale była…… wygodna, działał dobrze. Ot i źródło sukcesu.\nTak więc osobiście uważam tak – jeśli robisz design strony dla ludzi, celem nie jest szok, wywołanie konsternacji, etc. projektuj dla ludzi, projektuj prosto. Warto przy tym stworzyć ciekawy wizerunek, ale nie trzeba przewracać strony do góry nogami.\nPrzykładem strony zgodnej z kanonami, która niczego nie odkrywa na nowo (w kwestii funkcjonalności, użyteczności itd) jest chociażby nasz netarchowy blog. Kreacja została jednak dostosowana do układu wykorzystywanego w blogach – jest wygodnie ale i ciekawie:\nLayout blogu NetArch - 2009\n| architektura informacji design kreacja ucd użyteczność stron webdesign\n2 odpowiedzi na “design = kreacja + użyteczność”\nAgata Kozanecka pisze:\n27 listopada 2009 o 18:45\n” Nie zmuszaj mnie do myslenia” – tak brzmi tytul swietnej ksiazki na temat tego, jak winno sie projektowac strony www. Im bardziej intuicyjnie i zrozumiale- tym lepiej. Co nie wyklucza naturalnie swietnego design’u 🙂\nPolecam ksiazke: „Don’t make me think” Steve Krug.\n28 listopada 2009 o 13:01\nWiem, czytałem, znam, leży pod poduszką 🙂\nCo nie zmienia faktu, że prowadząc projekt trzeba negocjować z klientem, programistami (coraz mniej, bo coraz rzadziej cos się nie da lub jest zbyt trudne – html/css/js/php poszło znacznie do przodu) oraz grafikiem.\nMyślą przewodnią tego wpisu miało być zwrócenie uwagi, że od zawsze ‚dobry’ design szedł w parze z wygodą użytkowania..


Naprawdę otwarty na prawdę | 3 zdania\nNaprawdę otwarty na prawdę\nArgumenty Pawła wydają się być dość liche – człowiek zmysłowy nie zrozumie duchowych spraw, a więc można byłoby mu mówić cokolwiek i zawsze dodać: „Ale ty i tak tego nie zrozumiesz”. To jednak nie jest tak, bowiem serce otwarte na prawdę, które chce ją poznać i szuka jej – w końcu ją odkryje i zrozumie sprawy duchowe, mimo swych początkowych ograniczeń czy słabości. Mieszkańcy Kafarnaum są bardzo poruszeni nauką Jezusa i wyraźnie czują w sercu, że to coś nowego, innego niż to, co znali do tej pory; to właśnie szczere serce pozwoli nam wnikać w sprawy Ducha.\nCzłowiek duchowy – posłuchaj rozważania na Soundcloud\nLiturgia Słowa na wtorek XXII tygodnia (rok II)


Sydney → Melbourne Autobusy: od 361 zł | Greyhound Australia | Busbud\nZnajdź najtańsze bilety autobusowe z miejscowości Sydney do miejscowości Melbourne\nAutobus relacji Sydney-Melbourne: przegląd podróży\nAutobusy relacji Sydney-Melbourne\nBusbud pokazuje najlepsze ceny biletów i najlepsze rozkłady jazdy, dzięki czemu możesz z łatwością zaplanować i zarezerwować podróż autobusem z Sydney do Melbourne.\nPrzejazd autobusowy z Sydney do Melbourne będzie zorganizowany przez najpewniejsze firmy przewozowe.\nNiezależnie od tego, czy szukasz tanich biletów czy przejazdu luksusowego z Sydney do Melbourne, pomożemy Ci znaleźć opcję najlepiej dopasowaną do Twojego budżetu.\nGdy zamawiasz bilety z Sydney do Melbourne, przejazd organizuje Greyhound Australia.\nPrzejazd autobusem do Melbourne kończy się w lub w Cheltenham - Southland Shopping Centre.\nNajwcześniejsze i najpóźniejsze odjazdy autobusów 17:30 - 18:00\nCena minimalna 361 zł\nCzęsto zadawane pytania dotyczące Twojej podróży z Sydney do Melbourne\nIle kosztuje bilet autobusowy na trasie Sydney – Melbourne?\nNajniższa średnia cena biletu autobusowego na trasie Sydney – Melbourne wynosi 401 zł. Najlepszym sposobem na kupienie tanich biletów autobusowych na trasie Sydney – Melbourne jest ich zarezerwowanie jak najwcześniej. Ceny zwykle rosną w miarę zbliżania się terminu podróży, więc rezerwuj z wyprzedzeniem, aby uzyskać najlepsze ceny!\nJak długo trwa podróż autobusem na trasie Sydney – Melbourne?\nŚredni czas podróży na trasie Sydney – Melbourne wynosi około 12g, ale najszybsze autobusy pokonują tę trasę w czasie około 11g 30m. Tyle trwa pokonanie odległości 715 km która dzieli oba miasta.\nIle jest codziennych połączeń autobusowych na trasie Sydney – Melbourne?\nLiczba kursów autobusowych na trasie Sydney – Melbourne może się różnić w zależności od dnia tygodnia. Średnio na tej trasie są/jest codziennie 5 kursy(-ów). Niektóre autobusy jadą bezpośrednio do miejsca docelowego, a w innych trzeba się przesiadać. W Busbud możesz porównywać i wybierać autobusy na trasie Sydney – Melbourne, które najlepiej odpowiadają Twojemu stylowi podróżowania i budżetowi.\nKtóry przewoźnik autobusowy obsługuje trasę Sydney – Melbourne?\nWybierając podróż autobusem na trasie Sydney – Melbourne, pojedziesz wygodnie i bezpiecznie z przewoźnikiem Greyhound Australia.\nJeśli jesteś zagranicą, naucz się kilku słów w miejscowym języku. Nie tylko przyda Ci się to w podróży autobusowej z Sydney do Melbourne, ale miejscowi z pewnością to docenią.\nPodróż autobusem to nie tylko przejazd z Sydney do Melbourne, ale też możliwość obejrzenia niezwykłych krajobrazów.\nAutobusy oszczędzają energię. Przewóz pasażera autokarem przez 100 km zabiera tylko 0,6-0,9 l benzyny. Taka podróż pociągiem dużych prędkości kosztuje 2,6 l, samolotem – 6,6 l, a samochodem zasilanym gazem – 7,6 l. Wybór podróży autbusem z Sydney do Melbourne jest więc opcją najbardziej korzystną dla środowiska.\nStwórz własną ścieżkę dźwiękową dopasowaną do jazdy autobusem – idealne rozwiązanie w czasie podróży z Sydney do Melbourne.\nAutobusy z Sydney do Melbourne


Szczawa II na trawienie uzupełnienie minerałów - Woda-lecznicza.pl\nStrona główna / Wody lecznicze/Szczawa II Duopack\nWszystko, czego potrzebujesz w jednym kartonie.\nDuopack to rozwiązanie dla tych, którzy lubią mieć wszystko pod ręką. W kartonie znajdują się dwa oddzielne pojemniki. Jeden z wodą leczniczą Szczawa II, a drugi z naturalną wodą mineralną Zakopiańska służącą do rozcieńczania wody leczniczej. Każdy pojemnik posiada 3 litry objętości i osobny kran. Krany znajdują się na wysokości dopasowanej do zwykłej szklanki.\nWoda mineralna Zakopiańska pochodzi z tego samego regionu co woda lecznicza Szczawa II, dzięki czemu mieszanka obu wód zachowuje spójność smakowo-mineralną. Pamiętaj! Wodę leczniczą Szczawa II należy spożywać w rozcieńczeniu 1:1 ze zwykłą wodą mineralną. Zacznij dzień od dawki zdrowia.\nSZCZAWA II POSIADA UNIKALNE PROPORCJE PIERWIASTKÓW, KTÓRE STANOWIĄ O JEJ WŁAŚCIWOŚCIACH FUNKCYJNYCH I LECZNICZYCH\nZaleca się stosowanie w kuracji pitnej w dwóch dawkach: pierwszą dawkę 200 ml wody leczniczej Szczawa II rozcieńczyć w 200 ml wody mineralnej Zakopiańska i wypić rano przed posiłkiem, drugą dawkę w tych samych proporcjach, należy wypić wieczorem, po ostatnim posiłku. Nie przekraczać dawki 400 ml wody leczniczej na dobę. Zaleca się picie wody wolno, małymi porcjami. Inhalacje i płukanie: można stosować bez rozcieńczania do płukania jamy ustnej lub gardła, w stanach zapalnych tych narządów. Czas trwania kuracji od 4 do 6 tygodni, w przypadku nawrotu lub w celach profilaktycznych ponowna kuracja po okresie jednego miesiąca.


by wilu1103 Sro 14 Lut 2018 - 8:03\nSydney FC - Suwon\nSydney over 2.5 gola\nWczoraj juve od 2-0 zeszło do 2-2 i mój bet okazał się nietrafiony więc dziś idę w azjatycką LM i mecz pierwszej kolejki ligowej pomiędzy Sydney FC a koreańskim Suwon. Jest to początek rywalizacji w tej strefie rozgrywek i te pierwsze mecze mają czasem zaskakujący wynik ale ja tutaj nie spodziewam się niespodzianki. Często oglądam ligę w Australii i Sydney w tym sezonie wymiata . Idą po pewny tytuł zaś Adrian Mierzejewski, który tam gra od tego sezonu gra świetnie bo jest drugim najlepszym strzelcem zespołu. W ekipie Sydney na ten mecz pełna mobilizacja. Oni chcą tutaj dzisiaj wygrać aby dobrze zacząć te LM. Suwon to ogórki nie są ale liga koreańska mimo wszystko jest co najmniej o klasę niżej od poziomu ligi australijskiej. Nie wiadomo do końca jakim składem zagrają goście ale jest wielkie prawdopodobieństwo iż nie zagrają kluczowi dla tego zespołu gracze. Ja tutaj spodziewam się pewnej wygranej ekipy Sydney FC i proponuję zagrać zakład , że zdobędą oni over 2.5 gola. Moim zdaniem co najmniej 3 bramki gospodarzy są bardzo realne. Sydney to ekipa , która w tym sezonie lubi postrzelać i w tym meczu myślę, że będzie podobnie bo ich rywale jakoś bardzo wymagający nie są\nOstatnio zmieniony przez Admin dnia Wto 4 Lut 2020 - 14:23, w całości zmieniany 1 raz (Reason for editing : dodanie tabel do pierwszych postów)\nby andrzejszwedzki Pon 23 Mar 2020 - 12:17\nMelbourne City-Adelaide 27.03.2020/09:30\nW tym spotkaniu zdecydowanym faworytem jest gospodarz,wicelider klasyfikacji,druzyna Melbourne City.Moim zdaniem wygra ten mecz obejmujac prowadzenie juz w pierwszej polowie.Jest w dobrej formie ale trzeba tez powiedziec,ze nieoptymalnej.Zespl Aselaide niestety bez formy,cztery przegrane kolejne mecze,nie powinien stworzyc wiekszego zagrozenia dla wicelidera.Ale jak popatrzymy na statystyke bezposrednich konfrontacji,przewaga Adelaide w kilku ostatnich,ta druzyna tez powinna zdobyc swego gola.\nby andrzejszwedzki Pon 23 Mar 2020 - 12:20\nCentral Coast - Newcastle 2803.2020/07:00typ:2\nDruzyna Newcastle jest w doskonalej formie i mozna ja stawiac w tym spotkaniu w roli zdecydowanego faworyta.Ma za soba serie dobrych spotkan,przegrala tylko jeden mecz wyjazdowy z Brisbane ale w ostatnim pokonala u siebie,wicelidera klasyfikacji Melbourne City.Druzyna Central Coast,niestety jest bez formy,ciagnie sie za nia dluga seria porazek.Zajmuje ostatnie miejsce w klasyfikacji.Moim zdaniem nie bedzie przesada typowanie zwyciestwa w spotkaniu i objecie prowadzenia juz w pierwszej polowie druzyny Newcastle.\nby andrzejszwedzki Pon 23 Mar 2020 - 12:43\nBrisbane-Sydney FC 28.03.2020/09:3\nBardzo interesujace spotkanie,obydwa zespoly sa w formie,ostatnio przegraly tylko po jednym swoim pojedynku.FC Sydney to doskonale nam znana firma,wielokrotny mistrz Australi a i w tym sezonie pozostaje liderem klasyfikacji z duza przewaga punktowa nad reszta stawki.Brisbane zaskakuje w tym seznie swa skutecznoscia,dzisiaj podejmuje u siebie lidera i wedlug mnie nie przegra tego meczu.\nby andrzejszwedzki Pon 23 Mar 2020 - 13:58\nWestern United-Western Sydney onderes 29.03.2020/07:00\nDruzyna Western United jest gospodarzem tego meczu,broni szostego premiowanego miejsca w tabeli i moim zdaniem jej sie to uda.Druzyna Western Sydney Wonderes jest pozycje nizej ze strata jednego punktu,bedzie wiec chciala wygrac spotkanie.Ale czy jest w stanie przy dobrej formie przeciwnika? Wedlug mnie nie.Remis zadowoli kazda ze stron,Western United utrzyma swa jednopunktowa przewage a Wonderes bedzie tuz za,bo Adelajde najprawdopodobniej przegra swoj mecz.Ja stawiam na remis bezbramkowy.


Nie dla psa, ale dla nas – Sto smaków Aliny\nOpublikował/a Sto Smaków Aliny dnia 14 marca 2013\nPrzeprowadziłam kwerendę i się zdziwiłam. W najstarszej zapisanej polskiej książce kucharskiej „Compendium ferculorum” Stanisław Czerniecki nie daje nie tylko 24, ale nawet 12 sposobów przyrządzania kiełbas. Może należały do sekretów kucharskich, których się nie zdradzało? No, nie wiem. Także w rękopisie z Biblioteki Radziwiłłów, wydanej przez propagatora kuchni staropolskiej Jarosława Dumanowskiego z Uniwersytetu Toruńskiego pod tytułem „Moda bardzo dobra smażenia różnych konfektów…”, sposobów na kiełbasę brak. W książce pierwszej jest tylko taki ogólnikowy przepis na sporządzenie kiełbasy (podaję w oprac. J. Dumanowskiego):\nCzerniecki Stanisławkiełbasaksiążki kucharskiekuchnia staropolskamięsoMonatowa MariaZawadzka Wincenta\nPoprzedni wpis Menu przeciwzimowe\nNastępny wpis Ryba na piątek…


Afghan 16 Mar 2010 21:01 4429 11\n#1 16 Mar 2010 21:01\nWitam. Mam pewien problem, otóż naprawiam kompa kumplowi, komp w ogóle się nie uruchamia, a tylko wydaje sygnał dźwiękowy bez przerwy, taki jakby sygnał karetki pogotowia. Doczytałem się, że te płyty mają biosy firmy Award, a znalazłem taki o to opis co do sygnałów jakie biosy Award wydają i co znaczą:\nNajbardziej pasuje mi do tego co się dzieje w tym kompie sygnał "Zmienny niski i wysoki - błąd procesora". Radiator od CPU był bardzo za kurzony to go rozebrałem, wyczyściłem procesor i radiator i nałożyłem nową pastę termoprzewodzącą ale nadal to samo się działo. Dodam, że sprawdzałem to wszystko przy odłączonych wszystkich peryferiach tkj. karta graficzna, dyski i pamięci. Wkładałem inną kość pamięci i działo się to samo, włożyłem inną kartę graficzną też się działo to samo, bios też resetowałem. Chce kumplowi kupić procesor i mu to naprawić i wydaje mi się, że to będzie tego wina, ale do końca nie jestem tego pewien, a nie chce go na koszty naciągać, bo i tak się szczypie z tą naprawą. Powiedzcie co o tym myślicie i czy kombinuje w dobrym kierunku??\nJedna rzecz mnie jeszcze zastanawia. Zasilacz podłączony do płyty i wszystkich dysków włączał się na sekundę i się wyłączał i wtedy już nic nie piszczało bo w ogóle się nie włączał, a gdy tylko odłączyłem z jeden dysk lub napęd to już się uruchamiał ale wtedy zaczynał wyć jak karetka pogotowia\nZasilacz jest 300 W i na początku pomyślałem, że zasilacz pada ale podłączyłem swój zasilacz, ale też 300 W który jest na pewno sprawny i działo się to samo. Raz na kilka razy komputer się uruchamia z podłączonymi wszystkimi peryferiami. Wydaje mi się, że ten zasilacz pewnie jest za słaby do potrzeb tego komputera. Jak myślicie??\nPłyta - Asus P4PE-X TE\nProcesor - Pentium 4, wczoraj rozbierałem ale nie pamiętam, ale chyba 2,8 Ghz\nKarta Grafiki - Ati Radeon 9200 128M\nPamieć - GOOD RAM DDR 256 MB GR400D6L3/256\nDysk Twardy - Samsung SP0802N\nZasilacz - Mode Com Peak Output 300 W\n#2 16 Mar 2010 21:11\n#3 16 Mar 2010 21:18\nO to chodzi że już wszystko wyjmowałem. odłączone były wszystkie podzespoły, nadal piszczy. Zamieniłem na części z mojego sprawnego kompa zasilacz, kartę graficzną, pamięć i nadal piszczy. Kondensatory też sprawdzałem i wszystkie wyglądają OK.\n#4 16 Mar 2010 21:55\n#5 16 Mar 2010 22:18\nW linku ma podobny problem, i u mnie wygląda to trochę na spalony procesor. Bo raczej wykluczam opcję, że procesor jest sprawny ale od razu po włączeniu się przegrzewa bo go wczoraj wyjmowałem, wyczyściłem, nałożyłem nową pastę i nadal to samo się dzieje.\n#6 16 Mar 2010 23:17\nGdyby był uszkodzony procesor to nie było by sygnałów wcale. Problem może dotyczyć temperatury , napięcia zasilania procesora lub obrotów wentylatora.\n#7 17 Mar 2010 06:37\n#8 17 Mar 2010 20:26\nSorry że pisze post pod postem ale bardzo pilnie potrzebuje podpowiedzi. Nie wiecie jak to zdiagnozować??\n#9 18 Mar 2010 22:36\nJak mogę sprawdzić czy to jest problem temperatury, napięcia zasilania procesora czy obrotów wentylatora w sytuacji gdy nie mogę wejść do biosu??\n#10 19 Mar 2010 11:47\ncienka renta. musiałbyś się pobawić miernikiem i zmierzyć napięcie jakie dochodzi do procesora (sugeruje albo na kablu, albo na pinach pod spodem płyty, ale tu trzeba eksperta zeby plyty nie uwalić) temperature mozesz sprwdzic "na palucha" ewentualnie elektronicznym termometrem.\n#11 19 Mar 2010 12:04\nProblem może dotyczyć temperatury , napięcia zasilania procesora lub obrotów wentylatora.\nSprawdz z innym wentylatorem, wepnij jakis w zlacze "cpu fan" na plycie inny niz ten, ktory jest, zrestuj jeszcze raz bios. Czasem blednie odczytuje obroty z wenta i zabezpieczenie przed przegrzaniem z biosu dziala nie uruchamiajac plyty.\n#12 10 Kwi 2010 13:27\nWymień procek , sprawna płyta nawet po wyciągnięciu procka powinna nadawać sygnały błedów\nPodobne tematy do płyta Asus P4PE-X TE - sygnał dźwiękowy jak karetka\nWitam, mam problem z komputerem, otóż zamiast sie włączyć to wydaje z siebie komunikat dzwiekowy tj. 1 długi sygbał 3 krótkie, chwila ciszy i znowu 2 ... (4)\nPłyta ASUS P4PE-X - bios\nWitam ! PG jak w temacie. Chcę włożyć lepszego procka i muszę wykonać upgrade biosu. Czy może mi ktoś przystępnie opisać co i jak w tym Asusie trze... (2)\nPłyta Asus P4PE-X a dysk twardy\nPotrzebuję pomocy - posiadam płytę Asus P4PE-X na chipsecie Intel82845PE. Z dokumentacji wynika że płyta obsługuje standard ATA-100, jaki maksymalnie ... (2)\nPłyta ASUS P4PE-X - Karta Gaficzna\n2. Czy chcąc dopasować lepszą kartę graficzną trzeba tez zmienić płytę główną? Przydało by się wymienić płytę główną na taką która by miała złącze ... (1)\nNa karcie grafiki masz wentylator?? jeśli masz to sprawdź czy działa bo ja miałem podobny przypadek jak się mi wentylator na karcie nie właczył. Tylko... (6)\npłyta główna ASUS P4PE - problem z dźwiękiem\nWitam. Naprawiałem znajomym kompa bo im padł procek. Kupiłem nową płytę z prockiem wszystkie sterowniki dobrze zainstalowane w Menadżerze Urządzeń n... (3)


Topacz - Wrocław\nWiększość z nas skupia się na zaletach naszych sąsiednich krajów, a tym czasem w Polsce jest bardzo wiele miejsc godnych uwagi. Jedynym z takich terenów jest na pewno Wrocław. Zajmijmy się na początku samym położeniem tego pięknego miejsca. Wrocław usytuowany jest w południowo zachodniej Polsce, dokładniej na nizinie śląskiej. Wrocław uchodzi za stolicę całego śląska. Wrocław jest bardzo ważnym punktem na mapie Polski. Jest to czwarte miasto pod względem ludności zamieszkującej te tereny i piąte pod względem wielkości miast Polskich. Dziś miasto jest strategicznym punktem uznawanym za centrum biznesowe. Miasto szybko rozrasta się i rozwija. Nic, więc dziwnego, że miejsce to wybiera wielu młodych ludzi do podjęcia pracy lub nauki. We Wrocławiu jest bardzo wiele uczelni wyższych o bardzo wysokim prestiżu. Wrocław podobnie jak Poznań uznawany jest za miasto studenckie, ponieważ tylko w tych dwóch miastach jest tak duża liczba uczelni wyższych. Zobacz domki ogrodowe w naszej ofercie! Warszawa, dobry hotel


Mama do Sześcianu: Halo, czy to Ziemia? Jak nas widać z kosmosu - Tim Peake\nTim Peake jest pierwszym brytyjskim astronautą, który ukończył spacer kosmiczny, a nawet i przebiegł cały maraton w kosmosie. Od lat aktywnie działa na rzecz promocji edukacji i jest autorem wielu bestsellerowych książek poświęconych kosmosowi m.in. Zapytaj astronautę, czy Kosmiczna rekrutacja.\nPodczas swojej sześciomiesięcznej misji na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej wykonał setki zdjęć, z których najlepsze zebrano w albumie Halo, czy to Ziemia? Jak nas widać z kosmosu.\nAutorka: Tim Peak\nAlbum został podzielony na pięć rozdziałów wypełnionych fotografiami z różnych stron świata. Naszą przygodę rozpoczynamy na Półwyspie Apenińskim, by dalej podróżować przez wszystkie kontynenty i oceany. Każda fotografia opatrzona jest mapką oraz krótką informacją na temat miejsca oraz daty jej wykonania. Możemy podziwiać piękne krajobrazy, niesamowite zjawiska przyrodnicze, potęgę działalności człowieka oraz kosmiczne technologie.\nW albumie oczywiście główną rolę grają niesamowite fotografie, ale w czasie lektury krótkich tekstów możemy również poszerzyć naszą wiedzę geograficzną, kosmiczną oraz fotograficzną. Książkę otwiera wstęp opracowany przez Tima Peake, którym opowiada o pobycie na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) oraz przybliża tajniki fotografii. Możemy przeczytać z jakimi problemami muszą zmierzyć się kosmiczni fotografowie i na jakim sprzęcie najczęściej pracują. W przystępny i nieco zabawny sposób przedstawia także przebieg swojej misji "Principia" w roku 2015-2016.\nSpójrz na Ziemię z perspektywy gwiazd!\nAlbum Halo, czy to Ziemia? zachwyci każdego małego i dużego miłośnika kosmosu. Piękne wydanie przenosi czytelnika na orbitę okołoziemską, a Tim zaraża pozytywną energią oraz podziwem dla Matki Natury, która od miliardów lat kształtuje piękno Ziemi. Książka może być pięknym i wartościowym prezentem, który rozbudzić zainteresowania fotograficzne, kosmiczne oraz geograficzne.\nKto wybierze się z Timem Peake w przepiękną podróż?\nAnszpi 19 lutego 2022 19:03\nMój siostrzeniec interesuje się kosmosem, myślę że ta książka by mu się spodobała. Może mu kupię jako dobra ciocia\nNika 19 lutego 2022 19:29\nPrzepiękne! Sama mogłabym się gapić na takie zdjęcia godzinami :)\nMartyna K. 19 lutego 2022 21:10\nMam w swoim otoczeniu miłośników kosmosu, więc będę polecać ją dalej.


"Czas zawodowców - systemowe i praktyczne rozwiązanie dla przedsiębiorców" - Dni Przedsiębiorczości - POZnań - Poznan.pl\n"Czas zawodowców - systemowe i praktyczne rozwiązanie dla przedsiębiorców">\nKażda firma z Poznania, wzorem już ponad pół tysiąca wielkopolskich firm, może całkowicie za darmo zarejestrować się w systemie i bardzo precyzyjnie określić, jakich praktykantów, stażystów lub pracowników szuka. W odpowiedzi otrzyma informację o kandydatach z odpowiednimi umiejętnościami w formie listy uczniów uszeregowanych według procentowego wskaźnika dopasowania kompetencji. To duża oszczędność czasu, bo na rozmowę kwalifikacyjną pracodawca będzie mógł zaprosić osoby w najwyższym stopniu spełniające jego oczekiwania.\nDo dyspozycji pracodawcy mają 10,4 tys. opisanych profili kompetencyjnych uczniów i uczennic wielkopolskich szkół zawodowych ponadgimnazjalnych, w tym 400 z Poznania i 906 z powiatu poznańskiego. Ich liczba cały czas dynamicznie rośnie.\nAktualne informacje o projekcie, w tym przewodniki jak zarejestrować się w systemie, znaleźć można na stronie www.zawodowcy.org (proszę wstawienie linka do strony www.zawodowcy.org).\nProjekt "Czas zawodowców" realizowany jest przez Samorząd Województwa Wielkopolskiego i Politechnikę Poznańską we współpracy z partnerami i instytucjami współpracującymi, m.in. wielkopolskimi Starostwami Powiatowymi, Powiatowymi Urzędami Pracy, organizacjami pracodawców z Wielkopolski oraz wieloma instytucjami związanymi z kształceniem zawodowym i rynkiem pracy.


Opis produktu: lakier do włosów, który łatwo wyczesuje się z fryzury. Jest to super mocny lakier do włosów o ekstra mocnym utrwaleniu nawet najbardziej awangardowej fryzury. Zapewnia doskonałe utrwalenie całej fryzury przez długi czas. Nie wysusza włosów i łatwo się wyczesuje. Mimo bardzo dużej mocy utrwalenia pozostawia włosom naturalny wygląd. Polecany szczególnie dla salonów fryzjerskich, które lubią stosować kosmetyki ekonomiczne. Dzięki atomizerowi można zminimalizować ilość stosowanego lakieru, a dzięki temu oszczędzić pieniądze.\nPojemność: 150ml dozownik wielorazowego użytku z pompką.\nUwaga: Najlepsze rezultaty uzyskuje się stosując z odległości 20-30cm od włosów. Dla lekkiego utrwalenia można rozpylić lakier w postaci "chmury" i umieścić w niej fryzurę, aby lakier lekko osiadł na włosach.\nData ważności: 5-2016


Płaszcze dla niemowląt - Coccodrillo\nPłaszcze niemowlęce – doskonała propozycja na wiosnę oraz jesień\nWszelkiego rodzaju płaszcze niemowlęce są noszone przede wszystkim w okresie wiosny i jesieni. Mogą być także zakładane podczas cieplejszych zimowych dni, gdy pogoda dopisuje. To odzież przede wszystkim elegancka, ale jednocześnie zapewnia komfort na naprawdę wysokim poziomie. Dzięki temu płaszczyki dla niemowląt są chętnie noszone nawet przez te dzieci, które są szczególnie wybredne i niechętnie zakładają nowe ubranka. Jesteśmy przekonani, że nasza propozycja wpisze się oczekiwania malucha oraz rodziców – chcemy dopasować się do potrzeb pociech, dlatego stawiamy na jakość oraz staranne wykończenie. Płaszcze niemowlęce sygnowane logo Coccodrillo powstają z wysokogatunkowych materiałów, dlatego są niezwykle przyjemne w dotyku i delikatne dla skóry. Odzież została precyzyjnie zaprojektowana, dlatego tkanina doskonale układa się podczas noszenia i nie krępuje ruchów dziecka. Nasze płaszczyki dla niemowląt to genialny przykład synergii wygody oraz jakości!\nOryginalne płaszczyki dla niemowląt\nSzukasz czegoś wyjątkowego? Chcesz, aby Twoja pociecha mogła nosić nieszablonowe ubrania, które mimo swojej unikalności ciągle będą na czasie? W takim razie płaszcze dla niemowląt Coccodrillo będą niezawodnym rozwiązaniem. Dokładamy wszelkich starań, aby sprostać potrzebom wszystkich klientów, dlatego nasza odzież wyróżnia się nowatorską stylistyką. Fason płaszczyków dla niemowląt przykuwa wzrok i nawiązuje do popularnych trendów. Jednak mimo to przedstawiona odzież nie należy do ubrań nudnych lub przereklamowanych – wręcz przeciwnie. Płaszcze dla niemowląt to trendy kreacje o oryginalnym charakterze. Wspólnie z nami uzupełnisz garderobę dziecka za pomocą wdzianek eleganckich i wyrafinowanych. Stylizację opartą na płaszczu możesz uzupełnić wytwornym sweterkiem oraz jeansami – taki strój będzie doskonały nie tylko na specjalne okazje, ale również na co dzień. Z pewnością nasza propozycja Cię usatysfakcjonuje!\nKompleksowa propozycja odzieży od Coccodrillo\nStawiamy na elastyczność oraz innowacyjność, dlatego poza płaszczykami dla niemowlaków posiadamy zdecydowanie bardziej rozbudowany asortyment. Wspólnie z nami uzupełnisz garderobę swojej pociechy od A do Z, wykorzystując ku temu stylowe i trwałe ubranka, które z pewnością spodobają się Twojemu maluchowi. Odzież Coccodrillo powstaje ze starannie wyselekcjonowanych tkanin, dlatego zawsze wyróżnia się odpornością. Jeśli szukasz komfortowych, a zarazem modnych ubrań dla niemowlaka, bez wątpienia nasza propozycja Cię zaintryguje. Do wymarzonego płaszczyka dla niemowlaka możesz dobrać wygodne buciki, eleganckie spodnie – a jeśli zajdzie taka potrzeba to również czapeczkę wraz z rękawiczkami. Dzięki nam przygotujesz swoją pociechę na każdy sezon – od kwitnącej wiosny, aż po śnieżnobiałą zimę!