Solówki - porady jednych z najlepszych gitarzystów\nSlash, Zakk Wylde, Scott Gorham, Gus G. i Corey Beaulieu - nie ma lepszych specjalistów od solówek. To oni poradzą Ci, jak stworzyć wspaniałą solówkę i jak rozwinąć swój własny, oryginalny styl gry!\nGranie solówek to coś, do czego aspirują wszyscy gitarzyści. Jak rozpoznać dobrą partię solową? Powinna być ona mieszanką mocnego ataku i brzmieniowej delikatności, a przede wszystkim wyrazem oryginalnego stylu artysty i odzwierciedleniem jego osobowości. Nieważne, czy Twój idol jest shredderem, który do perfekcji opanował grę techniczną tak jak na przykład Yngwie Malmsteen, czy może mistrzem feelingu jak David Gilmour - słuchając tych instrumentalistów, zastanawiasz się, czy kiedykolwiek będziesz tak dobry jak oni. Ale przestań się zamartwiać!\nZagranie solówki nie musi być wcale takie trudne, i to nawet dla początkujących gitarzystów. Jedna z najlepszych solówek gitarzysty U2, The Edge’a, składa się dosłownie z jednej nuty! Mowa tu o solówce do utworu "Love Is Blindness". Warto też dodać, że mistrz bluesa Albert King często grał swoje solówki poza tonacją. Najważniejsze jest w tym, by rozwinąć swój własny styl gry. Duża część genialnych gitarzystów to samouki. Postanowiliśmy porozmawiać z pięcioma mistrzami gitary, którzy mają już za sobą wiele lat grania. Zapytamy, w jaki sposób wypracowali swój własny rozpoznawalny styl.\nGra solówki od: 1998 roku\nNajlepsze solo: "Allegiance" ("Allegiance", 2006)\nGitara: ESP Gus G. PR Signature\nZnak firmowy: superszybkie legato i flażolety sztuczne\nKrótka biografia: Ten geniusz gitarowy, który odebrał edukację muzyczną w Berklee College of Music, jest siłą napędową greckiego zespołu metalowego Firewind. Zasłynął szybką grą i dopracowanymi technicznie solówkami. Ma też ogromny talent do komponowania i aranżowania utworów. Nie lubi jednak, kiedy mówi się o nim jak o shredderze. Chce tworzyć muzykę, która coś znaczy i która stanie się inspiracją dla przyszłych pokoleń.\nCzy mógłbyś udzielić naszym Czytelnikom kilku rad, jak napisać udane solo?\nUważam, że dobre solo powinno sobą coś wyrażać. Powinno też mieć początek, środek i zakończenie. Jeśli wyjdzie się z takiego założenia, to resztę można pozostawić wyobraźni i intuicji. Można zacząć szybko, by później przejść do części bardziej melodyjnej opartej na pentatonice, lub odwrotnie - zacząć wolniej i później przejść do gry bardziej technicznej, jeśli tylko dobrze się w niej czujemy. Powinniśmy poruszyć ludzi swoją solówką, a nie tylko powalić ich swymi umiejętnościami czy popisami technicznymi.\nCzy z założenia piszesz solówkę do każdego utworu Firewind, czy może najpierw wsłuchujesz się w piosenkę i decydujesz, czy jest w niej miejsce na solówkę, czy też nie...\nNapisaliśmy tylko jedną piosenkę, w której nie ma solówki. Jest to utwór bonusowy "Wild Rose", który ukazał się tylko na iTunes, a nie na płycie. Jestem gitarzystą i oczywiście uwielbiam solówki, ale nie lubię przesadzać. W większości naszych kawałków solówki trwają dwadzieścia, a może trzydzieści sekund. Takie właśnie lubię, bo są konkretne, coś przekazują i są gładkim przejściem do następnej części utworu. Kiedy uważam, że dana piosenka nie potrzebuje solówki, po prostu jej nie gram. Jest to dla mnie oczywiste.\nCzy uważasz, że w dzisiejszych czasach ludzie przesadzają z solówkami? Nie sądzisz, że Sam i Herman z DragonForce do nich należą?\nOczywiście, że tak - myślę, że oni przesadzają. Ale na tym polega ich muzyka, to zespół, który gra muzykę ekstremalną, czyli... oni po prostu ze wszystkim przesadzają (śmiech). Jeździliśmy w trasę z DragonForce i mamy sporą grupę wspólnych fanów. Mam nadzieję, że my również odniesiemy taki sukces jak oni. Nasza muzyka jednak się różni - jest mroczniejsza i ma więcej elementów hard rocka, nawet jeśli uważa się, że gramy ten sam gatunek. Ale nie mam nic przeciwko temu, że porównuje się nas z DragonForce. Dzięki ich sławie i rzeczom, jakie wyczyniają z power metalem, my też zyskujemy rozgłos. Ja to doceniam.\nGdy tworzysz solówki na nowy album, to używasz swoich ulubionych skal czy tonacji?\nLubię pisać solówki wokół skali molowej melodycznej. Dużo tworzę w oparciu o składniki zmniejszone, szczególnie kiedy improwizuję. Robię tak, ponieważ to brzmi egzotycznie. Skala bluesowa również brzmi ciekawie, a co do innych, to muszę przyznać, że lubię skalę dorycką, bo ma bardzo heavymetalowe brzmienie. O solówkach myślę w kategoriach kolorów, nie w kategoriach skal. Oczywiście wiem, co gram, i rozumiem muzykę pod względem technicznym, ale bardziej myślę o tym, w jakim dana solówka jest kolorze.\nJaka jest twoja ulubiona solówka wszech czasów?\nPrawdopodobnie jest to solówka z utworu "Hotel California" grupy The Eagles. Uwielbiam ten utwór. Ma wszystko, co trzeba: technikę, melodię, elementy bluesa, a nawet country. No i ma solówkę, którą można zanucić, a ja sobie właśnie takie cenię. Jest jeszcze jedna, którą powinienem wymienić. To solówka z piosenki Petera Framptona "Do You Feel Like We Do" z albumu koncertowego, w której muzyk ten użył efektu Talk Box. To solo naprawdę działa na moją wyobraźnię. Kupiłem sobie taki efekt kilka miesięcy temu i mam zamiar wkrótce wykorzystać go w muzyce Firewind!\nCzy zdarzyło ci się zagrać w studiu coś, czego nie byłeś w stanie później odtworzyć na koncercie?\nNie, zdecydowanie nie! Nie nagrałbym czegoś, czego później nie byłbym w stanie odtworzyć na żywo. Zresztą podczas każdego koncertu improwizuję. Trzon solówki pozostaje ten sam, ale reszta jest improwizacją. W studiu lubię wyzwania i pisanie trudnych, ambitnych solówek, ale zawsze myślę też o tym, czy będę to w stanie zagrać później na koncercie. Oczywiste jest, że improwizowanie nie zawsze jest bezpieczne. Są takie wieczory, kiedy nie czuję się na siłach, żeby improwizować, ponieważ nie czuję się wystarczająco pewnie. Ale są i takie koncerty, na których gra mi się fenomenalnie i myślę sobie: "Boże, gram tak dobrze jak moi idole. Czy to możliwe, że jestem taki dobry?!". Nasze koncertowe DVD zatytułowane "Firewind - Live Promotion" to gra na żywo bez żadnych dogrywek. Jestem strasznie dumny z tej płyty. Nic nie poprawialiśmy, choć owszem, zdarzyły się jakieś drobne potknięcia czy błędy - źle zagrane nuty i takie tam. Ale to koncert na żywo i takie rzeczy się zdarzają. Zostawiłem więc wszystko tak, jak było.\nNie da się grać solówek jeszcze szybciej. W jakim kierunku będą się więc dalej rozwijać?\nTo bardzo dobre pytanie. Myślę, że za najszybszego gitarzystę uważany był Shawn Lane. Nie umiem grać tak szybko i uważam, że nawet Herman Li nie byłby w stanie zagrać w takim tempie. Shawn był niesamowity, grał jak szalony. Absolutny gitarowy geniusz. Ale w solówkach nie szybkość jest najważniejsza. Solówki przede wszystkim powinny inspirować ludzi do pisania swojej własnej muzyki i tworzenia własnego stylu. Solówki powinny wzbudzać emocje i przenosić ludzi w miejsca, gdzie chcieliby się znaleźć. Gra na gitarze znowu stała się modna i jest duża konkurencja w tej dziedzinie, ale ściganie się, kto gra szybciej, jest zupełnym bezsensem. Czasami oglądam różnych shredderów na YouTube i chce mi się śmiać. Nazywam ich "sypialnianymi wojownikami". Spędzają cały czas, siedząc na łóżku i ćwicząc szybką grę. Dla mnie najważniejsze jest napisanie solówki, która będzie w stanie oprzeć się próbie czasu. Czegoś, czego ludzie będą wciąż słuchać nawet po trzydziestu latach - jak "Hotelu California".\nZespół: Velvet Revolver\nGra solówki od: 1983 roku Najlepsze solo: "November Rain" ("Use Your Illusions I", 1991)\nGitara: Gibson Slash Les Paul Standard\nZnak firmowy: ekspresyjne podciągnięcia, zagrywki oparte na pentatonice\nKrótka biografia: Slash był nie do pobicia jako prowadzący gitarzysta Guns N’ Roses, stworzył jedne z najlepszych i najbardziej rozpoznawalnych solówek lat 90. Ma na swoim koncie także udane riffy ("Sweet Child O’ Mine" - w 2004 roku został uznany za najlepszy riff czytelników pisma "Total Guitar"). Obecnie gra w zespole Velvet Revolver, gdzie towarzyszą mu koledzy z Guns N’ Roses: Duff McKagan i Matt Sorum.\nSkąd bierzesz nowe pomysły na solówki? Czytasz gazety, książki, a może słuchasz płyt?\nNie mam żadnego przepisu na solówkę. Czerpię pomysły ze wszystkiego, bo wszystko może być dla mnie inspiracją. Czasem wystarczy, że obejrzę jakąś płytę DVD z magazynu gitarowego, a innym razem może to być zwykła lekcja gry. Słuchanie płyt też bardzo mnie inspiruje. Lubię słuchać muzyki różnorodnej stylistycznie, ponieważ praktycznie w każdym stylu mogę sobie coś znaleźć. Jeśli coś mnie zainspiruje i nie mam przy sobie gitary, to rozglądam się za kimś, od kogo mógłbym ją pożyczyć (śmiech). Gdy oglądam telewizję, gram do muzyki z reklam i dżingli. Jestem fanem muzyki filmowej. Czasem gram sobie coś spontanicznie, ale gdy przypomni mi się muzyka z jakiegoś filmu, to wtedy staram się ją odtworzyć, tak jak leciała w oryginale. To może zabrzmi naiwnie lub zbyt egzaltowanie, ale ja naprawdę uwielbiam być gitarzystą! Fascynuje mnie to, bo w tej dziedzinie wciąż można i trzeba się uczyć czegoś nowego. Dlatego cieszy mnie, że na przykład umiem zagrać coś, czego jeszcze niedawno nie potrafiłem, i że zawsze jest coś nowego do odkrycia.\nCzy zawsze miałeś dobry słuch i łatwość podchwytywania nowych rzeczy?\nTak, odkąd tylko pamiętam, miałem dobry słuch i muzyka była dla mnie czymś naturalnym, chociaż nie przypuszczałem, że będę robił to, co robię w tej chwili. Nigdy nie miałem problemu z zagraniem czegokolwiek. Bardzo szybko nauczyłem się grać, a gitara tak mnie zafascynowała, że w ogóle nie przejmowałem się tym, jak grają inni gitarzyści. Może właśnie dlatego nie brałem udziału w wyścigu gitarzystów lat 80. o miano mistrza solówki. Nawet dzisiaj moje umiejętności techniczne nie są porażające, ale dla mnie najważniejszy jest feeling. Wystarczyło, że zagrałem trzy czy cztery nuty, a już brzmiało to jak rock and roll. To było dla mnie jak olśnienie, dosłownie tak, jakbym odnalazł świętego Graala.\nSamo słowo "napisać" brzmi, jakby to było coś bardzo metodycznego. Ja nigdy nie podchodziłem do solówek w ten sposób. Moim zdaniem to utwór nadaje charakter partii solowej, trzeba się tylko w niego wczuć. Mogę powiedzieć, że im więcej improwizujesz, tym lepiej. Dla mnie tworzenie solówek zawsze było procesem spontanicznym. Po prostu próbuję jakby zaśpiewać daną melodię na gitarze. Nie można usiąść i założyć sobie, że teraz napiszę dobre solo. To zabija kreatywność.\nUżyłeś słowa "zaśpiewać" w odniesieniu do gry na gitarze. Skąd akurat takie porównanie?\nTo oczywiście zależy od utworu. Niektóre kompozycje aż się proszą o śpiewną, bardziej melodyjną solówkę. Inne zaś wymagają czegoś ostrzejszego, z większą energią.\nCzy na scenie używasz boostera, żeby twoje solówki były wyraźnie słyszalne na tle muzyki zespołu?\nTak, używam bardzo dobrego boostera i przesteru - MXR Boost/Overdrive. To bardzo wygodne i proste rozwiązanie, ponieważ w jednej kostce mam dwa urządzenia. Co ważne, nigdy nie korzystam jednocześnie z obu tych efektów. Boostera nie można nadużywać, bo zamula brzmienie, dlatego konieczna jest samokontrola. Ale jeśli dzięki niemu można mieć o kilka decybeli więcej niż zespół, to czemu nie?\nTwoje solówki mają charakterystyczne brzmienie. Brzmią tak, jakbyś zostawił pedał wah w środkowej pozycji...\nDziękuję za komplement! Żartuję oczywiście (śmiech). Kilka tygodni temu podczas jam session używałem efektu Roger Mayer Octavia. Po mniej więcej pół godzinie zrobiłem sobie przerwę, żeby nastroić gitarę. Wróciłem do nagrywania piosenki, ale coś było nie tak. Piętnaście minut zajęło mi znalezienie przyczyny - okazało się, że podczas strojenia przez przypadek wyłączyłem efekt. Oczywiście wszystko zależy od sytuacji. Czasem ustawiam kaczkę w takiej pozycji, że brzmi dobrze i nie trzeba nic ruszać, a czasem stopniowo naciskam pedał w ten sposób, aby dosłownie tylko otworzyć dźwięk - to daje naprawdę świetne rezultaty.\nW swojej autobiografii zatytułowanej "Slash" piszesz, że fascynuje cię rysowanie i grafika. Czy do komponowania solówki podchodzisz jak malarz do malowania obrazu?\nPo fakcie, jak już napiszę solówkę, wtedy rzeczywiście postrzegam ją w barwach, więc można by było zastosować takie porównanie. Ale gdy gram, raczej nie myślę o malowaniu! Chociaż kto wie, może spróbuję? Muzykę zawsze widziałem raczej obrazami.\nNie mam jednej ulubionej solówki. Jest cała masa partii solowych, które się zdecydowanie wyróżniają, ale nie mogę wybrać jednej, bo każda z nich jest inna i ma w sobie to coś, co zachwyca i porusza wyobraźnię. Wielu gitarzystów wymieniłoby tutaj z pewnością solówkę z "Machine Gun" w wykonaniu Jimiego Hendriksa w wersji koncertowej. Muszę przyznać, że na mnie to solo też wywarło ogromny wpływ, nawet zanim jeszcze sięgnąłem po gitarę. Jest ono wspaniałe, ma ogromny ładunek emocjonalny i wprowadza niezwykle podniosły nastrój - za każdym razem, gdy go słucham, wprawia mnie w niesamowity stan ducha.\nCzy zdarzyło ci się, że grałeś coś w studiu, a później miałeś problemy z odtworzeniem tego na żywo?\nBędąc na scenie, zawsze wiem, kiedy jest przede mną trudna partia do zagrania. W takiej sytuacji mam tremę i zastanawiam się, czy dam radę. To mi się naprawdę zdarza! W końcu udaje mi się pokonać chwile słabości, i wszystko jest w porządku. Jest sprawą oczywistą, że na każdym koncercie zdarzają się utwory z trudniejszymi momentami, jak choćby nietypowe metrum, zagęszczenie faktury czy jakieś zakręcone przejście. Do takiego fragmentu trzeba się więc niezwykle starannie przygotować. Nie wolno go po prostu tylko odegrać. Niekiedy konieczne jest zatrzymanie się choćby na sekundę, by pomyśleć, jak sobie poradzić z tym newralgicznym fragmentem utworu.\nGra solówki od: 2003 roku\nNajlepsze solo: "A Gunshot To The Head Of Trepidation" ("Ascendency", 2005) Gitara: Dean Corey Beaulieu CBV 1122, Jackson KV-2\nZnak firmowy: sweep picking i legato\nKrótka biografia: Ten wymiatacz z Trivium jest rekordzistą, jeśli chodzi o szybkość gry i precyzję wykonywania solówek. Taki poziom zawdzięcza kilkuletniej praktyce i studiowaniu muzyki swoich idoli, do których należą między innymi: Marty Friedman, Alex Skolnick i Dimebag Darrell. Ze swoimi siedmiostrunowymi gitarami Corey i jego kolega z zespołu Matt nie mają sobie równych.\nGdy pracuję nad nową solówką, to w pierwszej kolejności myślę o całym utworze. Słucham riffów, słucham też perkusji, bo te elementy mogą mi właśnie podrzucić pomysł na dobrą partię solową. Nie można całkowicie odlecieć i grać sobie a muzom. Trzeba się skupić na utworze i analizować to, co się gra, zwracając jednocześnie uwagę na to, co się dzieje w danym fragmencie utworu. Czasami, kiedy gram coś naprawdę mocnego, intensywnego i ostrego, rozbijam to na sekwencje, żeby lepiej rozpracować całość. Często nagrywam materiał, a potem słucham całości, mając nadzieję, że uda mi się wybrać dobre fragmenty z tej improwizacji. W dalszej kolejności pracuję nad tymi fragmentami i staram się zbudować wokół nich płynną, spójną solówkę. Oczywiście są różne rodzaje solówek - zależy, co chcemy osiągnąć. Niektóre solówki są naprawdę szalone i chaotyczne, inne są bardziej poukładane - składają się z konkretnych sekcji, które zgrabnie przechodzą jedne w drugie. Na naszym ostatnim albumie większość solówek jest improwizowana. Można spróbować zaangażować w pracę nad solówką cały zespół. My właśnie lubimy taki styl pracy i w naszym przypadku sprawdza się on znakomicie. Jest to dla nas najbardziej naturalny sposób pracy.\nGrasz z Mattem od lat. Dobrze się znacie i pewnie czytacie sobie w myślach...\nW studiu piszemy swoje solówki oddzielnie. Jeśli ja tworzę solo pierwszy, daję swój materiał Mattowi do posłuchania, i odwrotnie. Chodzi o to, żeby nasze solówki, pomimo tego, że napisane oddzielnie, były spójne i stanowiły jedną całość. Ludzie myślą, że gramy jedną solówkę, bo ona płynie, nie ma punktu końcowego czy początkowego. Nikt się nie domyśla, że są to dwie solówki połączone razem. Trzeba zawsze słuchać i analizować grę drugiej osoby, a przede wszystkim zwracać uwagę na to, jak kończy swoją solówkę. Dzięki temu nasza partia solowa będzie płynną kontynuacją wcześniejszej.\nCzy grając solówki na koncertach, używasz efektów typu booster?\nNie używam tego typu rzeczy, ponieważ mój dźwiękowiec zajmuje się tym, aby moje solówki były dobrze słyszalne. Używam kilku efektów, ale trudno mi ustać w miejscu na scenie, w końcu bardzo lubię biegać. Dlatego większość moich solówek jest uproszona pod względem brzmieniowym i do ich gry używam tych samych ustawień co do gry rytmicznej. Po trasie koncertowej po Wielkiej Brytanii w 2007 roku zacząłem używać efektu phaser na żywo - jednego z efektów MXR Eddiego Van Halena. Graliśmy z zespołem Annihilator i miałem okazję słuchać każdego wieczoru na żywo Jeffa Watersa, który bardzo często używał tego efektu. Jeśli kostkę tego typu odpowiednio się ustawi, to może zabrzmieć jak automatyczna kaczka. Choć mówiąc szczerze, nie używałem go zbyt długo, ponieważ za bardzo przyzwyczaiłem się do gry bez bajerów. Uważam, że wielu gitarzystów nadużywa efektów. Kiedy zaczynasz grać na gitarze i rozwijać szybkość gry, stosuj kostki efektowe tylko po to, żeby dodać smaku, a nie jako głównej podpory swojego brzmienia. Używaj efektów w ten sposób, żeby dodawały śpiewności twojej grze, ale nie chowaj się za nimi. Jeszcze raz powtórzę: kiedy uczysz się szybkiej gry, zaczynaj od czystego brzmienia, a dopiero później możesz dodać delay, żeby go osłodzić.\nPrzede wszystkim przychodzi mi na myśl solówka z utworu "Tornado Of Souls" grupy Megadeth, za którą stoi Marty Friedman. Potrafię ją zanucić w całości. Friedman jest dla mnie numerem jeden wśród prowadzących gitarzystów grających metal. Jest mistrzem szybkiej gry. Gra najlepsze zagrywki i ma najbardziej oryginalne pomysły wśród gitarzystów metalowych. Solówka do "Rust In Peace" dosłownie powaliła mnie na kolana. To użycie egzotycznych skal przyprawiło mnie o zawrót głowy. Innymi ważnymi dla mnie partiami solowymi są te pochodzące z "Tooth And Nail" George’a Lyncha i "Far Beyond The Sun" Yngwiego Malmsteena. Uczenie się cudzych solówek może być bardzo pomocne w budowaniu własnego gitarowego języka. Solówki, których nauczyłem się najwcześniej, pochodziły z płyty "Kill ’Em All" Metalliki. Moim zdaniem lepiej zaczynać od takich solówek, albo na przykład tych z repertuaru zespołu Iron Maiden, niż od razu zabierać się za utwory Malmsteena czy Friedmana...\nSolówka do nieba\nNie jest tajemnicą, że dla wielu gitarzystów najlepszą solówką, jaka kiedykolwiek powstała, wciąż pozostaje ta z nieśmiertelnego utworu "Stairway To Heaven" grupy Led Zeppelin. Jest to doskonała pod każdym względem kompozycja, ujawniająca wielki talent kompozytorski muzyków. Od niezapomnianego intro aż do ostatniej chwili kompozycja nie pozwala na chwilę oddechu - tego trzeba koniecznie posłuchać. W pierwszej części solówki Page gra w środkowych pozycjach, a następnie przechodzi do wyższych, znacznie zagęszczając fakturę. Szczególnie interesujący jest fragment, w którym artysta wielokrotnie powtarza jedną frazę na tle rozwijającego się akompaniamentu. Dalszy motyw jest skonstruowany na zasadzie dialogu prowadzonego przez gitarzystę z samym sobą. Solówkę wieńczą efektowne podciągnięcia w wysokich pozycjach. Co ciekawe, jednym z najbardziej popularnych opracowań nutowych na świecie jest właśnie "Stairway To Heaven". Jak dotąd sprzedano ponad 1,2 milionów kopii tego opracowania.\nZespoły: Black Label Society, grupa Ozzy’ego Osbourne’a\nGra solówki od: 1987 roku\nNajlepsze solo: "Suicide Messiah" ("Mafia", 2005)\nGitara: Gibson Les Paul Custom "The Grail"\nZnak firmowy: flażolety sztuczne\nKrótka biografia: W wieku dziewiętnastu lat zaczął grać z Ozzym Osbourne’em, zajmując tym samym miejsce poprzedniego gitarzysty, którym był Jake E. Lee. Słynie z potężnego wokalu - jednego z najmocniejszych na scenie rockowej. Ale przede wszystkim znany jest ze swoich smakowitych solówek i słabości do flażoletów sztucznych. Stał się już legendą muzyki rockowej.\nCzy możesz poradzić naszym Czytelnikom, jak zagrać dobrą solówkę?\nTak! Trzeba zmienić płeć (śmiech). A tak na poważnie są dwie szkoły. Pierwsza - to szkoła Eddiego Van Halena, druga zaś to szkoła Randy’ego Rhoadsa. Randy faktycznie pracował nad swoimi solówkami - rozbudowywał je i analizował. Natomiast solówki Eddiego są improwizowane, wymyślane na poczekaniu, spontaniczne. Ktoś taki jak Neal Schon zagra jeszcze inaczej: solówkę zacznie wolniej, od partii bardziej melodyjnej, żeby później niespodziewanie zagrać ostro - czyli tak, że wióry lecą z gryfu. Może naciska jakiś guzik na gryfie z napisem "eksplozja"? Nie wiem, jak on to robi. Jeśli o mnie chodzi, na koncertach staram się odtworzyć solo tak wiernie, jak to tylko możliwe. Na przykład, gdy gram utwór "Mr. Crowley", to staram się go zagrać dokładnie jak Randy.\nCzy są jakieś zasady, których trzeba przestrzegać przy graniu solówek?\nOczywiście, że tak! Stare piosenki, które gram, to prawdziwe dzieła sztuki i nic w nich nie zmieniam. Moja główna zasada brzmi: solo na koncercie powinno być jak najbardziej zbliżone do oryginału, ponieważ publiczność właśnie tego oczekuje. Jakbym zmienił solówkę, to tak, jakby Ozzy zmienił słowa piosenki. To już nie byłby ten sam kawałek.\nA zatem, grając utwory Randy’ego, starasz się być wierny jego stylowi?\nTo dla mnie najważniejsze - zawsze byłem i będę wierny tej zasadzie. Ale tak samo jest z moim własnym materiałem: staram się być wierny temu, co jest na płycie.\nNie, zostawiam sobie zupełną dowolność. Trzeba za to mieć, jak ja to nazywam, tzw. "bibliotekę wiedzy". Trzeba wiedzieć wszystko - zupełnie jak taksówkarz w Londynie. Idę do Ozzy’ego i mówię: "Szefie, mam coś takiego, co o tym sądzisz? Mam szybką wersję solówki, mam wersję w stylu Ala Di Meoli i jeszcze jedną w stylu Davida Gilmoura. Która ci się najbardziej podoba?". A Ozzy odpowiada: "Do tej piosenki najbardziej będzie pasował styl Davida Gilmoura, a resztę możesz na razie odłożyć na bok". Tak to jest, trzeba się uczyć od innych. Tylu wspaniałych gitarzystów tworzyło przed nami, zapisując się na kartach historii muzyki. Trzeba z tego nie tylko korzystać, ale wciąż aktualizować zasoby swojej własnej "biblioteki wiedzy".\nJak przyznałeś, inspirowała cię gra Randy’ego Rhoadsa i Eddiego Van Halena. Twoje dokonania są równie wielkie. Czy słyszysz też wpływ swojej gry w muzyce innych zespołów?\nMój wpływ słychać w programie telewizyjnym "The X Factor". Generalnie wpływ Zakka Wylde’a słyszę w muzyce wielu zespołów. Jestem z tego bardzo dumny.\nChyba nie. Niech pomyślę... Może piosenka "Mama I’m Coming Home" - sporo się w niej dzieje, są gitary akustyczne, instrument dwugryfowy i parę innych wynalazków. W każdym razie są tam trzy, może cztery gitary. Na koncercie po prostu zakładam gitarę z dwoma gryfami i robię, co mam robić. Podejrzewam, że taki sam problem miał Jimmy Page w piosence "Stairway to Heaven". Był mistrzem nagrywania kilku ścieżek. W kompozycji "Achilles Last Stand" jest jakieś dwadzieścia osiem gitar. Żeby odtworzyć to wiernie na żywo, trzeba by sklonować Jimmy’ego Page’a dwadzieścia razy! Ale mimo wszystko udawało mu się to zagrać na koncercie. Randy też nagrywał kilka gitar w jednym utworze, potrafił stworzyć solówkę składającą się z czterech ścieżek! Eddie Van Halen używał tylko pojedynczych ścieżek i nigdy nie stosował żadnych dogrywek. Kiedy słucha się jego nagrań, ma się wrażenie, że są całkowicie zwariowane. W sumie studio to studio, a koncert to koncert - podczas występu na żywo trzeba sobie radzić samemu.\nJaka jest twoja ulubiona solówka i czego się z niej nauczyłeś?\nW zasadzie słucham tylko swojej muzyki. Kogo mam jeszcze słuchać? Żona mnie nie słucha... A tak na poważnie - "Hotel California" to klasyka, "Stairway To Heaven" też, Slash w utworze "Sweet Child O’ Mine" na pewno również. Są to solówki ponadczasowe i mogę powiedzieć, że słuchanie ich ukształtowało mnie. Dzięki nim jestem właśnie tym, kim jestem. Moim zdaniem najważniejszą solówką wśród nich jest "Stairway To Heaven". Jimmy Page całość zaimprowizował w studiu i wyszło mu to po prostu genialnie. Przy nagrywaniu "No More Tears" solówkę nagrałem za pierwszym podejściem, śledząc jedynie progresję akordów. Ten utwór to moje "Stairway To Heaven". Jest bardzo melodyjny.\nCo u Zakka piszczy...\nPopisowa technika gry Wylde’a, czyli flażolety sztuczne, to bardzo efektowny składnik arsenału artykulacyjnego dostępnego na gitarze. Flażolety sztuczne nie są łatwe do zagrania, ponieważ nie da się ich zagrać wolno. Ta technika oparta jest na jednym, prawie jednoczesnym zaatakowaniu i przytrzymaniu struny, a tego nie sposób zrobić wolno. Żeby opanować tę technikę, uderz strunę kostką, a później od razu na ułamek sekundy przytrzymaj tę samą strunę kciukiem prawej ręki (oczywiście nadal trzymając kostkę!) w miejscu, w którym występuje węzeł fali. Jeśli ta technika jest dla Ciebie nowa, to żeby znaleźć odpowiedni punkt na strunie, musisz trochę poeksperymentować. Nie zniechęcaj się, jeśli na początku będziesz tłumił strunę - każdemu się to zdarza. Podkręć gain na wzmacniaczu, żeby brzmienie Twojej gitary było bardziej nasycone, i mocno uderzaj kostką dla uzyskania odpowiedniego efektu. Jeśli chcesz poszukać inspiracji, to posłuchaj gry innych gitarzystów. Flażolety sztuczne można znaleźć u Billy’ego Gibbonsa w solówce do "Sharp Dressed Man" oraz u Steve’a Vaia w utworze "The Attitude Song".\nNajgorsze solówki wszech czasów\nWarrant "Cherry Pie" Gitarzysta grupy Poison, CC De Ville, zagrał w tym utworze gościnnie, co niestety nie wyszło na dobre ani jemu, ani kolegom z zespołu Warrant.\nGuns N’ Roses "Since I Don’t Have You" Tak, bohaterowi jednego z naszych wywiadów także zdarzają się wpadki, jak np. nieczyste podciągnięcia...\nBlur "Country Sad Ballad Man" Chciałoby się powiedzieć: jeśli Graham Coxon nie lubi solówek, to lepiej niech ich nie gra...\nAudioslave "Doesn’t Remind Me" Podczas pracy w studiu nagraniowym Tom Morello nie był pewien, które solo znajdzie się w danym utworze. Niestety tym razem się pomylił.\nRed Hot Chili Peppers "Californication" Frusciante zazwyczaj wzbudza podziw, jednak solówka z tego utworu brzmi, jakby została zagrana na zepsutym wzmacniaczu.\nNajdłuższe solówki wszech czasów\nCzasami gitarzyści po prostu nie wiedzą, kiedy przestać... Długo można by pisać o gitarzystach, którzy słyną z długich improwizowanych solówek na koncertach. Jednym z nich jest Jimmy Page z Led Zeppelin. Solówkę do utworu "Dazed And Confused" rozciągnął do dwudziestu minut. Jeszcze dalej posunął się Ritchie Blackmoore z Deep Purple - wersja koncertowa "Space Truckin’" w jego wykonaniu trwała aż czterdzieści osiem minut! Paul Gilbert na swojej nowej płycie "King Of Clubs" umieścił utwór "The Jam", który trwa prawie dwadzieścia minut i jest jedną długą solówką. Jednak światowy rekord długości pobiła solówka trwająca sześć godzin i osiemnaście sekund - takie solo zagrał niejaki Thom Kubli. Wyczyn ten był transmitowany w Internecie we wrześniu 2008 roku.\nZespół: Thin Lizzy\nGra solówki od: 1974\nNajlepsze solo: "Emerald" ("Jailbreak", 1976)\nGitara: Gibson Les Paul Deluxe ’59, Fender HSS Stratocaster\nZnak firmowy: gra w harmoniach\nKrótka biografia: W 1974 roku zajął miejsce wcześniejszego gitarzysty zespołu Thin Lizzy, Erica Bella, i zasłynął grą na podwójnej gitarze prowadzącej z Brianem Robertsonem. Ich styl gry w harmoniach miał wpływ na wielu muzyków rockowych i metalowych. Kojarzymy go przede wszystkim z melodyjnym i gładkim stylem gry wypracowanym w Thin Lizzy. Scott zawdzięcza swoje brzmienie (charakterystyczny rock z lat 70.) Les Paulowi podłączonemu do lampowego Marshalla combo.\nCóż, po pierwsze musimy określić, w którym miejscu piosenki jesteśmy. Trzeba wyostrzyć słuch i słuchać uważnie wszystkich muzyków. Ja lubię zahaczyć się o każdy dźwięk, np. czasem usłyszę jakąś melodię w wykonaniu perkusji i tworzę solówkę do niej. Często inspiruje mnie jakaś nuta zagrana przez Johna (John Sykes, drugi gitarzysta Thin Lizzy - przyp. red.). Nie jestem zupełnie niezależnym gitarzystą, który gra sobie a muzom i nie odnosi się do tego, co się dzieje wokół niego. John jest w tym chyba lepszy ode mnie. Ja zawsze znajduję sobie jakiś punkt odniesienia.\nCzy są jakieś zasady, których trzeba przestrzegać przy pisaniu solówki?\nPo pierwsze - nie myśl o solówce w kategoriach twoich trzydziestu sekund. Tych trzydziestosekundowych momentów będziesz miał znacznie więcej. Nie próbuj pakować wszystkiego do jednej solówki. Staraj się uspokoić i zaufać intuicji. Wsłuchaj się w dany fragment utworu i pozwól mu się ponieść.\nLubię stosować puste struny. Lubię mieć świadomość, że w danym utworze mogę użyć pustych strun, ponieważ nie jestem typowym gitarzystą technicznym. Często zwracam się ku prostym rozwiązaniom i jak mi zabraknie pomysłów, to wracam właśnie do pustych strun. Tak jak już wcześniej powiedziałem, uważam, że podczas tworzenia solówek należy podążać za melodią i starać się ją poczuć. Nie ma nic gorszego niż solo gitarowe, które jest całkowicie oderwane od utworu. Do stworzenia dobrej solówki potrzebna jest pasja, choć niezbędne jest też wyczucie.\nWiem, że to, co powiem, może się wydać banalne, ale moją ulubioną solówką jest ta z utworu "Stairway To Heaven" Jimmy’ego Page’a. Kiedy usłyszałem ją po raz pierwszy, zaparło mi dech w piersiach. Pomyślałem, że to przecież ja mógłbym zagrać taką solówkę! Page precyzyjnie uderzył we wszystkie właściwe nuty. Dokładnie te, co trzeba, i nic ponadto. Cała kompozycja jest moim zdaniem nieco za długa, ale środek jest wręcz genialny. Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś inny mógł zagrać lepsze solo do tego utworu. Jest po prostu doskonałe - pełne emocji i feelingu.\nJimmy Page powiedział nam, że improwizował i zagrał tę solówkę za pierwszym podejściem...\nNaprawdę?! A to kłamca! No nie, oczywiście żartuję. Jego przecież na to stać!\nCzy w studiu grasz coś, czego później nie możesz odtworzyć na żywo?\nNie. Osobiście uważam, że to zupełnie poroniony pomysł. Po co umieszczać na płycie coś, czego potem nie zagramy na żywo? Może nadejść taki moment, że ktoś ci powie, żebyś to zagrał, i co wtedy? Czasem nagrywamy piosenki, które nigdy nie zobaczą światła dziennego, ale jeśli chodzi o gitarę, nigdy nie nagrałem w studiu czegoś, czego nie mógłbym później zagrać na koncercie. W tym tkwi cała zabawa. Owszem, czasami zdarzy mi się zaimprowizować solo i zejść trochę z wytyczonej ścieżki, ale zawsze zachowuję główny szkielet solówki. Ostatnio udzielałem wywiadu dla jakiejś ważnej gazety w Holandii. Młody człowiek, który prowadził ze mną rozmowę, zapytał, czemu na koncertach nie odtwarzam solówek dokładnie tak, jak na płycie, czyli nuta w nutę. Nie mogłem uwierzyć, że zadał mi w ogóle takie pytanie! Staram się oddać klimat i zachowuję esencję solówki, ale żeby grać ją kropka w kropkę? Przecież zanudziłbym się na śmierć i zanudziłbym też moich fanów. To bzdura!\nTym sposobem odpowiedziałeś na moje kolejne pytanie, czy grając na koncercie ściśle trzymasz się wersji z albumu? (śmiech)\nTak, jasne, co do joty! (śmiech). Z solówkami jest tak, że na płycie zamieszczona jest wersja, która wydawała nam się najlepsza tego właśnie dnia podczas pracy w studiu. Następnego dnia dochodzisz do wniosku, że solówka powinna trwać pięć minut dłużej, bo masz więcej pomysłów. I te dodatkowe pięć minut możesz mieć właśnie na koncercie.\nJak nasi Czytelnicy mogą rozwijać swoje umiejętności improwizowania?\nNie wiem do końca, jak to wyjaśnić. Myślę, że najlepszym sposobem jest słuchanie, jak grają nasi ulubieni gitarzyści, a także uczenie się ich solówek oraz technik. Gdy uczymy się grać, popełniamy sporo błędów, jednak to właśnie dzięki temu tworzymy swój własny styl. Jeśli uczymy się grać solówki i podpatrujemy innych, to w końcu ta wiedza zacznie procentować i zacznie się z tego wyłaniać nasz własny styl. Wszystko ułoży się w jedną logiczną całość. Przyznaję, że nigdy mi to nie wychodziło, bo nie miałem wystarczająco dobrego słuchu. Poza tym mam bardzo krótki czas koncentracji. Pewnie dlatego nigdy nie grałem w żadnym zespole z czołowej czterdziestki.\nCzy wciąż granie partii prowadzących jest dla ciebie tak samo pasjonujące jak na początku?\nTak, i myślę, że to słychać w mojej grze. Uważam, że teraz gram lepiej niż na wszystkich moich dotychczasowych płytach. Coś dziwnego stało się ze mną, gdy odszedłem z Thin Lizzy. Chyba mnie to jakoś wyzwoliło i zmobilizowało - może zbiegło się to z momentem, kiedy przestałem brać narkotyki. W każdym razie zacząłem czerpać z gry dużo więcej przyjemności. Mogę więc powiedzieć, że tak, mój wewnętrzny ogień wciąż płonie.\nCzy wciąż dużo ćwiczysz?\nKiedy jest się młodym, gra się niemal bez przerwy, jednak z wiekiem trochę się spuszcza z tonu. Poza tym ta wiedza jest już tak ugruntowana, że wystarczy trochę poćwiczyć, by stosunkowo szybko powrócić do formy. To jest jak z jazdą na rowerze - wystarczy chwila i człowiek znowu się rozkręca. Przed trasą koncertową robimy trzy, może cztery próby. Gra na instrumencie jest wspaniała. Jest najlepszym terapeutą, najlepszym przyjacielem i... nigdy cię nie zostawi.\nHistoria solówek w pigułce\n1927 Pionier gitary jazzowej Lonnie Johnson nagrał utwór zatytułowany "6/88 Glide", który zawiera pierwsze w historii zarejestrowane solo gitarowe.\n1939 W rękach Charliego Christiana gitara awansowała z instrumentu akompaniującego do roli prowadzącego, kiedy to muzyk wstąpił do słynnego sekstetu Benny’ego Goodmana.\n1943 Fay "Smitty" Smith nagrał pierwszą solówkę na gitarze elektrycznej. Partia ta znalazła się na płycie country Ernesta Tubba zatytułowanej "Walking The Floor Over You".\n1948 W utworze "Lover (When You’re Near Me)" Les Paula znalazło się pierwsze w historii solo składające się z kilku ścieżek. Tak, Les Paul wymyślił też nagrywanie wielościeżkowe!\n1950 W utworze "Shotgun Boogie" Tennessee Ernie Forda umieszczono pierwszą zarejestrowaną solówkę na gitarze Fender Broadcaster, którą nagrał Jimmy Bryant.\n1954 W tym właśnie roku Danny Cedrone nagrał pierwsze rockandrollowe solo w piosence "Rock Around The Clock". Wykonała ją grupa Bill Haley And His Comets.\n1954 Scotty Moore zarejestrował historyczną solówkę do "That’s All Right (Mama)" Elvisa Presleya, w której połączył elementy country, jazzu i bluesa. To narodziny stylu rockabilly. 1958 Duane Eddy nagrał utwór "Movin’ N’ Groovin’", w którym brzmienie gitary przesiąknięte było reverbem. Muzyk ten stworzył jednocześnie nowy styl muzyczny o nazwie surf.\n1958 Światło dzienne ujrzał słynny utwór Chucka Berry’ego - "Johnny B. Goode". Solówka z tej kompozycji jest najczęściej naśladowaną w historii muzyki. Zapytajcie Angusa Younga...\n1961 Pojawia się pierwsze solo z efektem typu fuzz. A wszystko przez wadliwy stół mikserski... Mowa tu o kawałku "Don’t Worry" Marty’ego Robbinsa, w której na gitarze zagrał Grady Martin.\n1961 Legenda Nashville, Chet Atkins, nagrał pierwszą partię solową, w której wykorzystano efekt typu wah-wah. Utwór został zatytułowany "Boo Boo Stick Beat".\n1964 George Harrison z The Beatles zarejestrował solo do "A Hard Day’s Night" na swoim nowym 12- strunowym Rickenbackerze. Nagle wszyscy zaczęli kupować takie gitary...\n1965 Pete Townshend z The Who nagrał ostrą solówkę do kompozycji "Anyway, Anyhow, Anywhere". W tym utworze jako pierwszy użył sprzężeń i śmiałego jak na owe czasy zjazdu kostką po strunach.\n1966 Roger McGuinn z The Byrds złożył hołd jazzowemu saksofoniście Johnowi Coltrane’owi w swojej solówce z utworu "Eight Miles High", grając na... 12-strunowym Rickenbackerze.\n1966 W solówce do "Taxman" Paul McCartney po raz pierwszy zastosował ADT (Automatic Double Tracking) - efekt stworzony specjalnie dla zespołu The Beatles.\n1968 Eric Clapton przeszedł do historii jako pierwszy gitarzysta, który został zaproszony do nagrania solówki w utworze The Beatles - "While My Guitar Gently Weeps".\n1970 Tony Iommi z Black Sabbath nagrał pierwszą solówkę metalową. Znalazła się ona w utworze "Paranoid", przez wielu uważanego za pierwszy utwór metalowy wydany na płycie. 1972 Bernie Leadon nagrał piękną solówkę do utworu "Peaceful Easy Feeling" zespołu The Eagles. Po raz pierwszy użył B-Bendera, dzięki czemu jego Telecaster zabrzmiał jak gitara typu pedal steel.\n1977 Eddie Van Halen zarejestrował swoje ćwiczenia, które grał w studiu w ramach rozgrzewki. Właśnie dzięki temu kompozycja "Eruption" przeszła do historii muzyki rockowej...\n1979 Na debiutanckim singlu grupy The Specials zatytułowanym "Gangsters" gitarzysta Roddy "Radiation" Byers po raz pierwszy nagrał egzotyczne i zwariowane solo, stając się tym samym pionierem stylu ska punk. 1983 Gitarzysta zespołu Big Country, Stuart Adamson, użył urządzenia E-Bow, dzięki któremu jego gitara zabrzmiała jak dudy. Efekt jego eksperymentu znalazł się w solówce do "In A Big Country".\n1984 Yngwie Malmsteen wydał płytę "Rising Force", na której zagrał ultraszybkie solówki na swoim Stratocasterze. I tak rozpoczęła się era neoklasycznych, metalowych shredderów.\n1985 Marty McFly cofnął się trzydzieści lat wstecz, czyli do roku 1955, żeby nagrać jedną z najlepszych solówek wszech czasów. Wszystko można znaleźć w filmie "Powrót do przyszłości"...\n1986 Steve Vai zarejestrował "Eugene’s Trick Bag" do filmu "Crossroads". Mimo że minęło już ponad 20 lat, gitarzyści wciąż próbują opanować wspaniałe solo z tego utworu.\n1991 DigiTech wypuścił na rynek efekt o nazwie Whammy. Od tego czasu to niesamowite urządzenie będzie można usłyszeć w solówkach Dimebaga Darrella, Jacka White’a i wielu innych gitarzystów.\n1998 Na rynku pojawił się efekt POD firmy Line 6. Od tej chwili gitarzyści będą mogli w domu nagrywać potężnie brzmiące solo, nie budząc swoich sąsiadów.\n2005 Po tym jak Metallica nagrała album "St. Anger", na którym nie było żadnej solówki, zespoły Children Of Bodom i Trivium przywróciły solówki gitarowe do łask. Chwała im za to!\n2008 Thom Kubli, nieznany nikomu muzyk, ustanowił rekord na najdłuższe gitarowe solo, które trwało aż sześć godzin i osiemnaście sekund!


Rihanna w ciąży?! Te zdjęcia wiele wyjaśniają! - ESKA.pl\nAutor: screen instagram.com/badgalriri sceeen instagram.com\nCzy Rihanna jest w ciąży? Takie plotki pojawiły się po gali rozdania Grammy 2018. Zdjęcia, które gwiazda wrzuciła na Instagram, mogą wiele zdradzać na ten temat!\nRihanna w ciąży? Po gali rozdania nagród Grammy 2018 wszyscy zastanawiają się, czy wokalistka rzeczywiście pokazała ciążowy brzuszek. Wśród fanów gwiazdy co jakiś czas powtarzają się doniesienia, że RiRi rzeczywiście jest w ciąży. Do tej pory żadne z nich się nie potwierdziły - czy tym razem Rihanna faktycznie zostanie mamą? Wokalistka wrzuciła na swój Instagram foty, które jeszcze bardziej namieszały!\nPo gali Grammy, która odbyła się 28 stycznia, pojawiło się mnóstwo artykułów sugerujących, że Rihanna może być w ciąży. Argumentami świadczącymi o jej błogosławionym stanie m.in. miały być nieco większy niż zazwyczaj brzuszek wokalistki i fakt, że 'ochraniała go' podczas występu.\nGrammy 2018 - Bruno Mars, Rihanna i inni. 5 najlepszych występów gali\nGrammy Awards 2018 za nami! Podczas tegorocznej gali nie zabrakło wzruszeń, genialnych występów i zaskoczeń. O pozłacany gramofon w 2018 roku walczyły naprawdę wybitne gwiazdy. Chociaż największym faworytem plebiscytu był Jay-Z, któremu najnowszy album 4:44 zapewnił aż 8 nominacji, to raper okazał się największym przegranym, nie otrzymując żadnej nagrody. Wielkim zwycięzcą Grammy 2018 okazał się Bruno Mars, który oprócz zdobycia 6 statuetek, w nocy z 28 na 29 stycznia 2018 zaprezentował przed publicznością magiczne show.\nNa fake'owym koncie Rihanny ktoś zamieścił post, który ma rzekomo udowodnić, że wokalistka wyśmiewa plotki o ciąży. Zdjęcie podpisane jest: 'Mina, jaką robisz, kiedy przez ciebie wszyscy mają szalone myśli'. Poniższy post to fake i oczywiście nie wrzuciła sama gwiazda.\nThat face after you just gave everyone wild thoughts #Grammys. More HQ's in our gallery! Post udostępniony przez badgalriri (@badgalririr8) Sty 28, 2018 o 8:52 PST\nCo więcej, Rihanna nie zdementowała w żadnym oficjalnym oświadczeniu informacji o swojej ciąży. Na prawdziwym koncie gwiazdy pojawiły się dwa zdjęcia, które wywołały jeszcze więcej spekulacji! Na obydwu gwiazda znowu zakrywa swój brzuch!\nrude. 🔥💋🔥 Post udostępniony przez badgalriri (@badgalriri) Sty 27, 2018 o 10:59 PST\nstay pressed. Post udostępniony przez badgalriri (@badgalriri) Sty 28, 2018 o 2:10 PST\nCzy RiRi rzeczywiście tylko troszkę przytyła, a zdjęcia, które wrzuca, mają podkręcić atmosferę wokół jej rzekomej ciąży, czy gwiazda rzeczywiście spodziewa się dziecka i nie chce jeszcze o tym informować? Jedno jest pewne - Rihanna niezwykle mocno trzyma wszystkich w niepewności!


Księga Pamiątkowa - niepodległość'19\nForum Republiki Suderlandu Place Miast i Kawiarenki - miejsce dyskusji Kultura, Nauka, Sport i Gospodarka Księga Pamiątkowa - niepodległość'19\nKsięga Pamiątkowa - niepodległość'19\nZapraszam do okolicznościowego, krótkiego wpisu z okazji III rocznicy niepodległości kraju. Kiedyś z pewnością będziemy to wspominać, ktoś chciałby, może przy okazji podzielić się życzeniami, miłymi wspomnieniami. Zapraszam!\nWygląda na to, że jestem pierwszy,\no ile tylko ktoś nie opublikuje swojego wpisu przed tym\njak ja skończę pisać ten.\nZ tej okazji, z okazji pierwszeństwa, trochę zaszaleję\ni pokuszę się o wpis w języku starożytnego, rybackiego ludu,\njednego z charakterystycznych elementów Suderlandu.\nZ okazji 3 rocznicy powstania Państwa Suderlandzkiego\nżyczę Wam i sobie dalszych sukcesów i kolejnych lat istnienia.\nSuderland to piękne państwo i jestem dumny, że tu żyję!\nJestem dumny z bycia Suderlandczykiem. Trafienie do tego państwa i możliwość działania tu było czymś najlepszym co mogło spotkać mnie w mikronacyjnym życiu.\nDziękuję wszystkim za współpracę i obecność oraz życzę wytrwałości na następny rok, a nawet lata.\n28.05.2019, 13:58 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.05.2019, 13:58 przez Ferdynand Dugosz.)\nNaprawdę cieszy mnie, że mogę być częścią tej rodziny, jaką jest Republika Suderlandu. W moim mikronacyjnym życiu więcej jest rzeczy, których żałuje, niż nie żałuje. I z pewnością decyzji związanych z przylotem do Suderlandu, a potem powrotem nie będę żałować nigdy. Tutaj zawsze był i będzie mój dom. Niezależnie, co robię, czy mówię. Mam nadzieję, że nigdy nie zapomnę, czego częścią jestem posiadając obywatelstwo Suderlandu. Że przez przyszłe lata będziemy świadomi niesamowitości miejsca, jakie wspólnie tworzymy.\nŻyczę powodzenia w mikronacyjnym życiu wszystkim osobom, jakie kiedykolwiek to przeczytają.\nPrzybyłem do Suderlandu nie dawno, i mam zamiar pozostać tu bardzo długo. Cieszę się że moją pierwszą mikronacją jest Suderland i życzę mu i każdemu mikronałcie powodzenia.\nFajnie tu być, prawie równo 3 lata temu tu wszedłem na stałe. Było różnie, raz wesoło, raz smutnie, innym śmiesznie. Zawsze jednak dało się wczuć w pełni styl wszystkiego i z radością go współtworzyć. Do przodu Forza Forza!\nZ okazji 3. rocznicy niepodległości Suderlandu, w hołdzie tym, którzy tworzą i tworzyli ten wspaniały kraj, składam na ręce Prezydenta Dmowskiego i wszystkich Suderlandczyków gratulacje oraz najszczersze życzenia dalszego rozwoju.


Wywiad z Piotrem Borowcem • Grabarz Polski\nWywiad z Piotrem Borowcem\nPiotr Borowiec – absolwent prawa na Uniwersytecie Rzeszowskim, ojciec dwóch córek. Na co dzień pracuje w firmie konsultingowej, prywatnie miłośnik klasycznej grozy i muzyki rockowej. Współpracuje z blogiem Okiem na Horror. Jego opowiadanie „Czwarte użycie noża” zajęło II miejsce w konkursie Horror na debiut. Na początku tego roku nakładem wydawnictwa Gmork ukazał się debiutancki zbiór opowiadań Piotra „Wszystkie białe damy”.\nPowyższy opis jest nieco suchy. Czy mógłbyś nam nieco przybliżyć kim jest Piotr Borowiec?\nNie lubię mówić o sobie! O książkach, muzyce albo filmach mógłbym gadać godzinami, natomiast ja uważam się za nieciekawą osobę. Nie mam jakiejś szczególnie intrygującej biografii ani wielkich osiągnięć. Urodziłem się w roku, w którym Jonathan Carroll opublikował swoją „Krainę Chichów”, Black Sabbath wydał pierwszy album po opuszczeniu grupy przez Ozzy’ego Osbourne, a w Polsce komuniści i Wałęsa podpisali Porozumienia Sierpniowe. Należę więc do pokolenia genialnie sportretowanego przez Orbitowskiego w „Szczęśliwej Ziemi”. I jestem tego pokolenia przedstawicielem bardzo typowym. Moja młodość przypada na lata dziewięćdziesiąte, czasy kiedy książki były tanie, śnieg bielszy, a muzyka dobra. Potem poszedłem na studia, których nie skończyłem, potem na następne, nie bardzo wiedząc po co. Wyjechałem za granicę, ale wróciłem, gdzieś tam pracowałem, jednak mnie wyrzucili. Typowe. Tak naprawdę na pytanie „kim jest Piotr Borowiec” powinienem odpowiedzieć w pierwszej kolejności „ojcem”. Co chyba wyraźnie jest widoczne w moich opowiadaniach. Alicja i Julia to najważniejsze osoby w moim życiu. I są już w wieku, w którym mogę im przekazywać miłość do tego co sam kocham: szeroko rozumianej fantastyki we wszelkich odmianach, gatunkach i formach. No właśnie – Piotr Borowiec jest też fanem literatury. Przede wszystkim literatury grozy, ale nie tylko. Czytanie jest dla mnie równie oczywiste, równie potrzebne i równie przyjemne co jedzenie.\nCzemu właśnie horror? Czemu nie inne gatunki literatury?\nZ dwóch powodów. Pierwszy z nich wymieniłem już w odpowiedzi na pierwsze pytanie. Mając 11 lat pożyczyłem od kolegi starszego brata „Christine” Kinga, „Manitou” Mastertona i „Nawiedzonego” Herberta. Potem dość szybko odkryłem klasykę, XIX-wieczną nowelę niesamowitą, powieść gotycką, ghost story Le Fanu i M. R. Jamesa, obłąkane weird fiction Lovecrafta. Znam literaturę grozy, rozumiem ją i kocham. Wybór tej akurat konwencji dla moich opowieści jest oczywisty. Po drugie, horror pozwala mi na bezpieczne opowiadanie o swoich osobistych lękach i prywatnych koszmarach, jak najbardziej realistycznych. W opowiadaniach, które do tej pory stworzyłem dość często pojawia się motyw krzywdy, jaka przydarza się rodzinie głównej postaci. Jest to mój największy lęk, rzecz której boję się najbardziej. Po trzecie wreszcie, literatura niesamowita jest częścią fantastyki, a to właśnie fantastyka jest konwencją najlepiej nadającą się na opisywanie rzeczywistości „tu i teraz”. Brzmi to może jak paradoks, jednak sprawdza się. Pisząc „Klauzulę sumienia” pisałem nie tylko historię o upiorze, chciałem też przedstawić swój pogląd w sprawie coraz paskudniejszej dyskusji światopoglądowej o „ochronie życia poczętego” w Polsce. „Anioł ciszy” to nie tylko mój hołd dla literatury gotyckiej, to również spisanie historii, która rozegrała się w jednym z polskich miast, a która mnie bardzo zbulwersowała.\nW Twoim zbiorze opowiadań „Wszystkie białe damy” bohaterami – dobrymi i złymi – są kobiety. I widać, że dobrze rozumiesz ich psychikę. Czemu właśnie taki kierunek obrałeś tworząc te historie?\nNajważniejsze osoby w moim życiu to kobiety. Matka, żona i córeczki. Nie jestem wcale specjalistą od kobiecej psychiki, po prostu na co dzień mam bardzo dużo okazji do obserwowania kobiecych zachowań. Wybieranie pań jako bohaterek moich opowiadań nie było jednak jakąś z góry powziętą decyzją. Tworzę postaci pod pomysł, nigdy odwrotnie. Tak akurat się złożyło, że we „Wszystkich białych damach” sporo tekstów opiera się na pomysłach, w których najlepiej sprawdzała się postać kobieca.\nW większości opowiadań z tego zbioru sytuacje, które opisujesz wydają się być wzięte z życia codziennego. Jakie są źródła Twoich inspiracji, skąd czerpiesz pomysły?\nSkąd tylko się da, poważnie. Moje teksty są odbiciem moich doświadczeń, zainteresowań, przeżyć, lęków, problemów, tego co mnie wkurza i ciekawi. Faktycznie, 90% wydarzeń jakie opisałem w fabułach moich utworów, to zdarzenia w których uczestniczyłem lub których byłem świadkiem. Tomasz Piątek, jakiś czas temu poradził młodym autorom, aby nie bali się fikcji… jeśli tylko jest ona prawdziwa. Ja zastosowałem tę radę bardzo dosłownie. Stephen King z kolei powiedział, że podstawową zasadą jest pisanie o tym, na czym autor się zna. Oczywiście, ma to swoją drugą stronę medalu. Pierwowzorem narratora „Dla świętego spokoju” jest mój znajomy. To chyba najlepiej skonstruowana z moich postaci, nawet nie tyle skonstruowana, co opisana. Facet rozpoznał siebie w opowiadaniu, a że jest ono bardzo posępne i dość makabryczne, to teraz dostaje od niego pytania w stylu: „czy ty, Borowiec, dobrze się czujesz?”. Osobnym źródłem inspiracji jest historia. Wyraźnie widać to w „Zapisanym”. Na pomysł opowieści wpadłem czytając eseje z teorii historiografii. Pomyślałem sobie: skąd niby wiemy, że ofiary dramatów z przeszłości faktycznie chciałyby, aby krzywdy rozgrzebywać oraz opisywać w monografiach i podręcznikach? Może jest dokładnie odwrotnie? Może oni chcę mieć spokój? Fascynację przeszłością widać – mam przynajmniej taką nadzieję że widać – w „Górze krzyży”, która ukaże się w kwartalniku Brama. W tym kawałku nawiązałem do kolejnego z problemów, które mnie bardzo poruszają, czyli politycznych awantur wokół wojskowych cmentarzy.\nCzytelników na pewno interesuje Twój warsztat pisarski – pisujesz zrywami czy regularnie, jak znajdujesz czas na pisanie?\nPiszę regularnie. Staram się codziennie spędzać od dwóch do czterech godzin przy tekstach. Efekty są różne, czasem przez ten czas udaje mi się stworzyć po pół strony tekstu. Jestem człowiekiem okropnie leniwym, niesystematycznym, o słomianym zapale. Gdybym czekał na wenę, na „bycie w nastroju” nie napisałbym już nic. Zdaję sobie tez sprawę, ze swoich braków warsztatowych. Wiem, że niekiedy zawodzi mój styl, czasem język, może razić toporność zdań. Są trzy sposoby, aby nauczyć się pisać lepiej. Pierwszym jest pisanie, drugim pisanie, trzecim, co zaskakujące, pisanie. No i oczywiście czytanie, ale do tego nie muszę się zmuszać…. Znajdywanie czasu na tworzenie opowiadań jest bardzo proste. Po prostu mniej go poświęcam na rzeczy mniej istotne jak praca zawodowa czy sen.\n„Wszystkie białe damy” to bardzo ciekawy zbiór i wróżę mu duże powodzenie wśród Czytelników. A co dalej? Jakie masz plany, tworzysz nowe opowiadania czy też możemy się spodziewać jakiejś dłuższej formy?\nLogika kariery młodego (przynajmniej duchem…) autora jest taka, że po pierwszym zbiorze opowiadań, powinna ukazać się powieść… której ja bardzo nie chcę pisać. Uwielbiam krótkie formy literackie i jeśli mam wybrać czy czytać powieść, czy zbiór opowiadań, to zawsze wybieram to drugie. Z drugiej strony, pomysłów, które w tej chwili mam, a które wydają mi się najbardziej atrakcyjne, nie sposób dobrze zrealizować w krótkim, kilkunastostronicowym tekście. Zresztą tendencje do zbyt spiesznej akcji w niektórych tekstach całkiem słusznie wytknięto mi w recenzjach. Planuję więc napisać książkę, na którą składać się będą trzy rozbudowane opowieści, każda po przynajmniej sto stron maszynopisu. Trzy historie łączące się tematyką, wątkami i postaciami. Co z tego wyjdzie, zobaczymy.\nRozmawiał: Bogdan Ruszkowski\nTagi artykułu:hipiotr borowiecwywiad\nPiotr Borowiec – Polskie upiory


Santorini Zaleca listy hoteli Last Minute Rezerwacja hotelu\nSantorini Zaleca listy hoteli\nBlue Bay Palace jest budowanie zgodnie z tradycyjnym stylu z wysp Cyklady blado niebieski i barwników panujących na wszystkich jego pomieszczeń. Ma przestronne i słoneczne apartamenty, które mogą pomieścić do czterech osób. Mają tradycyjne meble i wszystkie niezbędne udogodnienia dla przyjemnego pobytu. Wszystkie pokoje wyposażone są w klimatyzację, telewizję satelitarną, łazienkę i sejf. Butelka wina zaprasza wszystkich gości na swoich pokojach po przyjeździe. Balkon z widokiem na morze i basen jest dostępny dla wszystkich pokoi. W hotelu znajduje się duży basen z jacuzzi i basen, jak dzieci w naszej małej znajomymi. leżaki i parasole są wokół basenu tworząc relaksującą atmosferę. Blue Bay Palace oferuje śniadanie w sali śniadaniowej. Bar przy basenie serwuje drinki i napoje przez cały dzień, aby was cool w gorące letnie dni. Ten tradycyjny kompleks hotelowy oferuje spokojnej okolicy na wakacje i jest idealny dla rodzin z małymi dziećmi, ponieważ daje im poczucie przestrzeni swobodnie.\nNowo zbudowany hotel Perissa Bay znajduje się na czarnej, piaszczystej plaży Perissa (o długości 7 kilometrów), w spokojnej okolicy, w pobliżu centrum miasta. Doskonały projekt i lokalna architektura połączone z nowoczesnym wyposażeniem zapewnią najlepsze warunki na komfortowy pobyt.\nKlasa complex "Hotel Smaragdi" zbudowany według wyjątkowy, tradycyjnej architektury Cyklad, łączy w sobie piękno wyspy o uroku małych hoteli oferujących wszelkie nowoczesne udogodnienia. Znajduje się na słynnej plaży czerń Perivolos w Santorini. Wszystkie z 33 studio i 8 luksusowych apartamentów są słoneczne i przytulne, a wszystkie wyposażone: aneks kuchenny, klimatyzację, TV satelitarną, telefon bezpośredni, muzyka, Sejf - Przechowalnia, suszarka do włosów to piękne miejsce powstało z wielką starannością, pełny lokalnej gościnności. To jest powód, że każdy może zaoferować zakwaterowanie zadań wyjątkowych chwil relaksu i niezapomnianych wrażeń. Rodzinna atmosfera organizacji i szczególnie przyjazny i profesjonalny personel obsługa sprawiają, że Smaragdi Hotel własnym domu w Santorini.\nVilla Manos to tradycyjny, niedawno zbudowany hotel w centrum wyspy, w pobliżu Fira. Ten rodzinny hotel jest cichy i bardzo czysty i oferuje 25 pokoi gościnnych, w tym 12 z aneksem kuchennym. Mamy też dwa apartamenty z 2 oddzielnymi sypialniami – idealna, ekonomiczna opcja dla rodziny lub grupy przyjaciół. W każdym pokoju jest duża łazienka, TV, lodówka oraz klimatyzacja. Do dyspozycji gości jest recepcja, jadalnia z dużym telewizorem, basen, brodzik dla dzieci, jacuzzi oraz darmowy, prywatny parking. Możemy zorganizować wycieczki po wyspie, wypożyczenie samochodu i skutera lub usługi pralnicze. Kuchnia śniadaniowa oraz klimatyzacja są dostępne za małą dopłatą. Zasady rezygnacji UWAGA: W przypadku rezygnacji z rezerwacji w ciągu 24 godzin przed datą przybycia do hotelu pobierzemy opłatę rezygnacyjną za jedną noc.\nNajpiękniejszy widok na Santorini to ten ze stromego klifu, który wisi nad morzem Egejskim - oto dlaczego Xenones Filotera znajduje się na tym nadzwyczajnym naturalnym tarasie, otoczonym jedynie przez niebieskie niebo i bezkresne morze. Prawdziwa ucieczka w luksusowy spokój naszych ustronnych willi, jedynie kilka minut od zatłoczonych alejek kosmopolitycznych wiosek Santorini. Otwórz oczy na spokojny horyzont za wulkaniczną kalderą i podziwiaj elementy eksplozji, które dawno temu dały początek tej przecudownej wyspie. Wille Xenones Filotera zostały stowrzone dla ludzi poszukujących ekskluzywnego pobytu w egejskim krajobrazie. Nasze wille eksponują współczesną interpretację tradycji Cykladów w stylowych geometrycznych objętościach. Xenones Filotera zostały zaprojektowane w wyszukanym, ale prostym stylu i oferują serdeczną gościnność, odzwierciedlając esencję greckiej filozofii. Przespaceruj się po prywatnym tarasie, który prowadzi do basenu. Odpręż się w wyspianej bryzie oraz ciesz się zapachem kwitnącego dzikiego tymianku. Podziwiaj jasność i bezkresne wody tego nadzwyczajnego krajobrazu. Xenones Filotera będzie Twoim komfortowym domem, który zapewni niezapomniany pobyt na Santorini.\nCaldera's Lilium Villa to nowo wybudowany kompleks apartamentów typu studio i apartamenty nad urwiskiem, ze wspaniałymi widokami na wulkan i wygaśnięcia. Łączy w sobie elegancką prostotę z nowoczesne udogodnienia. Zwiedzający będą zafascynowany od przyrody, architektury i Egejskiego będzie cieszyć się spokojnym i przyjemny pobyt, z absolutnej ciszy, w magiczny krajobraz niezapomniany. Dostępności Direct z główną ulicę parking obszarze. Nasz przyjazny personel pomoże Ci w potrzebie może być.\nKiedy wędrujesz przez olśniewające grupki cyklad, nieuchwytna linia nieba zaczyna odsłaniać kosmopolityczną i malowniczą wyspę Santorini. Pośród licznych wiosek, puls Santorini bije szybciej w robiącym wrażenie rejonie Kamari, gdzie czyste i naturalne piękno niepowtarzalnego, zaściankowego krajobrazu doskonale dorównuje gościnnej mentalności oraz nowoczesnemu stylowi życia. Słynne czarne, piaszczyste wybrzeże Kamari, które rozciąga się na popularną okolicę, w połączeniu z nieporównywalną rozrywką, z pewnością podbije serca wszystkich turystów. Tradycyjny i praktyczny kompleks hotelowy, w połączeniu z oferowanymi przez nas wysokiej jakości usługami, jak też serdeczna, wprost domowa atmosfera mają na celu ucieleśnienie wakacji twoich marzeń. W bardzo zorganizowanej, czynnej całą dobę recepcji w hotelu HERMES profesjonalny personel oferuje wszelkie usługi, a do dyspozycji gości jest też usługa room service oraz codzienne sprzątanie pokoju. Ponadto nasz kompleks oferuje dostęp do internetu, sejfy, fax, wypożyczalnię samochodów, jak również udogodnienia dla niepełnosprawnych gości, parking, garaż i pralnię chemiczną. Jedynie 200 metrów od hotelu można znaleźć niesamowitą czarną plażę Kamari oferującą niepowtarzalne i pełne orzeźwienia chwile. W tej samej odległości znajduje się wiele restauracji, tawern, barów oraz sklepów i supermarketów, 50 metrów od hotelu jest też kort do tenisa, a w odległości 100 metrów – plac zabaw.\nHotel oferuje 20 pokoi gościnnych z prywatną łazienką, lodówką, klimatyzacją, telewizją satelitarną, bezpośrednią linią telefoniczną oraz tradycyjnymi wbudowanymi łóżkami. W każdym pokoju jest balkon z widokiem na wschód słońca. Pokoje są dla 2 lub 3 gości. W hotelu Margarita są też dwa baseny, jeden dla dzieci oraz bar przy basenie, w którym serwuje się wyśmienite drinki. Oferujemy też przestronny parking, 15-osobowego hotelowego minibusa do transportu gości oraz wypożyczalnię samochodów i motorów. Darmowy transfer z/do lotniska lub portu dostępny na życzenie.\nAnny studios is situated in the center of perissa, 30 meters from the beach.Perissa is one of the most popular destinations of Santorini island ,is the longer beach famous for the infinite black sand and the dark waters, where you can enjoy various water sports and a water park.Many restaurants, coctails bars, clubs and shops is all around Perissa beach. Anny studios is a new bulding with 29 studios for two,three and four peoples. Anny Studios Facilities: swimming pool,pool bar and snack bar,satelite tv,reception services,credit card accepted,foreign exchange,transfers,car and moto rentals,tours arount the island and volcano trip tours. The studios has bath,balcony,full kitchen equipment,safe box,satellite tv,fridge and air-conditioning.\nAegean View Hotel jest idealnym wyborem dla turystów na wakacjach na wyspie Santorini. Usytuowany w pobliżu centrum miejscowości Kamari, a jednocześnie w cichej okolicy, u stóp do starożytnego sposób Thira. Kamari znajduje się we wschodniej części Santorini, 10 km od stolicy wyspy Fira. Nazwa Kamari, co oznacza, dumny, otrzymał w regionie ze względu na przedłużenie plaży i krystalicznie czystej wody. Plaży homonim jest jednym z najpiękniejszych na wyspie o długości 2 km. Przyciąga większość turystów, że wizyta na wyspie co roku. Rozwiązania jest stosunkowo nowy, zbudowany i ma wiele hoteli, restauracji, sklepów, barów i kawiarni. Większość sklepów znajdują się wzdłuż wybrzeża na drodze. Plac zabaw dla dzieci Winda Recepcja czynna 24 godziny pracy snack bar przy basenie telewizja satelitarna Sweetwater basen brodzik dla dzieci dobrze wyszkolony personel jest quarratte przyjemne wakacje Prywatny parking Daily maid Pralnia Wynajem samochodu / motobike mail i pocztowe Placówki Fax Baby lokalizacji Opieka medyczna 24 godzin (na żądanie), Taxi Bezpośredni dostęp do Internetu dial telefon klimatyzacja lodówka telewizja satelitarna w łazienkę z prysznicem Suszarka do włosów mini aneksem kuchennym i balkonem o wszystkich, widok na wieś i Morze Egejskie, Odległość od plaży sortowania o 350m i neartest super rynku.\nHotel Anassa to zupełnie nowy, 4 gwiazdkowy luksusowy hotel, wybudowany w 2008 roku, położony 100 metrów od plaży Kamari, w pobliżu sklepów, restauracji Dzięki temu hotel to idealne miejsce. Anassa jest zbudowany według tradycyjnej architektury Cyklad w swoim czasie wszystkie nowoczesne udogodnienia i oferuje 17 przestronne, duże i exquisitive apartamenty dwupoziomowe, które mają indywidualny styl, nastrój, kolor i widokiem na basen lub ogród. Nowo wybudowany Anassa stanowi ładny taras i basen, gdzie mogą się zrelaksować zadań jako bar serwuje szeroki wybór drinków i przekąsek mały, aby był odświeżany przez cały dzień. pieniężne Automaty, bank, kino pod gołym niebem i regularne połączenie autobusowe, która łączy użytkowników w inne miejsce na wyspie jest dostępna w niewielkiej odległości od hotelu. Hotel Anassa (czyli Queen w starożytnym języku greckim) zostawię was w pełni zadowolony z niezapomnianych wrażeń.


Reportażyk z diagnostycznego Dnia Otwartego :: Aktualności :: Salon be!Eko\nReportażyk z diagnostycznego Dnia Otwartego\nKilkudziesięcioosobowa grupa mieszkańców powiatu lęborskiego uczestniczyła w miniony czwartek w bezpłatnych badaniach profilaktycznych wad postawy dzieci metodą FreeMed Posture, przeprowadzanych wspólnie przez firmę „be!Eko” i doświadczonego fizjoterapeutę, Rafała Michora.\nStatyczne i dynamiczne komputerowe badanie służy, zdaniem organizatorów akcji, wczesnemu wykrywaniu wad postawy wśród dzieci do 7 roku życia. Badanie przeprowadzić można oczywiście w każdym wieku, jednak wczesne wykrycie nieprawidłowości rozkładu sił nacisku umożliwia wdrożenie odpowiedniego planu rehabilitacyjnego, co daje duże szanse na uniknięcie przyszłych skutków schorzeń wywoływanych wadami postawy, w przyszłym dorosłym życiu.\nBadania diagnostyczne wad postawy to nowy rodzaj działalności Salonu be!Eko, wdrożony od bieżącego roku, rozszerzający dotychczasową działalność polegającą na sprzedaży dziecięcego obuwia profilaktycznego i korekcyjnego. Oba rodzaje działalności, wsparte doświadczeniem fizjoterapeuty Rafała Michora, dają rodzicom możliwości skorygowania z dobrym skutkiem nabytych, bądź wrodzonych nieprawidłowości swych pociech w jak najwcześniejszym wieku.\nSprzęt, jakim przeprowadzane są badanie uzyskał „Złoty Medal” podczas Targów „Rehabilitacja” w Łodzi w 2013 roku i na dzień dzisiejszy jest jedynym takim zestawem dostępnym na Pomorzu. System skonstruowany w oparciu o międzynarodowe doświadczenia polskiej firmy „Koordynacja” z włoska firmą „Sensor Medica” składa się z trzech elementów:\n– maty tensometrycznej (ścieżki podobarograficznej, sił reakcji podłoża), dzięki której można zbadać rozkład sił nacisku stóp na podłoże oraz sposób chodu a także równowagę,\n– komputerowego Podoskanera 2D do skanowania powierzchni stóp\n– kamery HD do analizy videograficznej asymetrii postawy ciała człowieka zarówno w statyce jak i w ruchu, a nawet w biegu.\nZakup specjalistycznego sprzętu możliwy był dzięki środkom uzyskanym w ramach osi 4 Programu Operacyjnego RYBY „Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 – 2013”\nJak podkreśla Magdalena Sarzyńska – Górska, właścicielka „be!Eko”, działalność Pracowni Diagnostyki Wad Postawy ma na celu rozwój dostępności innowacyjnych usług diagnostycznych oraz promocję zdrowego stylu życia na rzecz społeczności lokalnej i jej okolic. – Chcielibyśmy badaniami objąć jak najszerszą grupę dzieci, by wyniki uzyskane, oprócz ich indywidualnej wartości diagnostycznej, mogły stanowić bazę do analiz o znacznie szerszym, środowiskowym zakresie, co mogłoby być wykorzystane przez lokalne władze do wdrażania rozwiązań systemowych, eliminujących stopniowo zewnętrzne czynniki wywołujące przyrost wad postawy u najmłodszych, a to przecież ma niebagatelne znaczenie dla poprawy jakości życia.\nNa razie na badania można umówić się indywidualnie i odpłatnie, jednak idealną sytuacją byłoby to, gdyby można było zaoferować je nieodpłatnie wszystkim chętnym z terenu powiatu lęborskiego. Dałoby to możliwość skorzystania z nich tym, których na odpłatne badanie nie stać, a także analiza wyników zbiorczych, stanowiłaby swoistą mapę stanu zdrowia dzieci z terenu powiatu wskazując jakie działania należy podjąć, by ryzyko powstawania wad postawy jak najskuteczniej minimalizować.\nPrzeprowadzane w czwartek bezpłatne badania pokazały, że zainteresowanie jest ogromne. Oprócz Lęborczan, pojawili się mieszkańcy Łeby i gminy Nowej Wsi Lęborskiej. Świadczy to o tym, że coraz większa grupa rodziców w pełni świadomie dba o rozwój swoich pociech, a wdrażanie nowatorskich metod diagnostycznych jest niezwykle użyteczne społecznie.


Sprawdź widok z Giewontu, leżąc w łóżku. Studenci UAM opracowali specjalny serwis kartograficzny na smartfony. Zawiera Koronę Gór Polski | Głos Wielkopolski\nSprawdź widok z…\nSR 29 czerwca 2021, 9:20\nWystarczy sprawdzić adres internetowy kgp3d.amu.edu.pl, aby zobaczyć w 3D wszystkie 28 szczytów Korony Gór Polski oraz zwizualizować rozciągający się widok z każdego szczytu. Istnieje też możliwość wyświetlenia modelu 3D góry na swoim biurku, jeśli posiada się telefon obsługujący ARCore. Tomasz Skowroński/Zdjęcie ilustracyjne\nWystarczy sprawdzić adres internetowy kgp3d.amu.edu.pl, aby zobaczyć w 3D wszystkie 28 szczytów Korony Gór Polski oraz zwizualizować rozciągający się widok z każdego szczytu. Istnieje też możliwość wyświetlenia modelu 3D góry na swoim biurku, jeśli posiada się telefon obsługujący ARCore.\nZobacz też: Polska lodową potęgą. Gdzie eksportujemy ich najwięcej?\nPo wirtualnych wojażach każdy chętny będzie mógł również umieścić za darmo zdobyty szczyt jako model 3D na własnej stronie internetowej/blogu, korzystając z kodu umożliwiającego osadzenie modelu na zewnętrznych serwisach\n- czytamy na facebookowym profilu UAM-u.\nSerwis przygotowali studenci kierunku "Kartografia i geomatyka" w ramach zaliczenia przedmiotu "Wirtualna i rozszerzona rzeczywistość", który prowadzi dr inż. Łukasza Halika z Wydziału Nauk Geograficznych i Geologicznych UAM.\nKorona Gór Polski: szczyt, pasmo górskie\nRysy (wierzchołek graniczny), Tatry\nBabia Góra (wierzchołek graniczny), Beskid Żywiecki\nŚnieżka (wierzchołek graniczny), Karkonosze\nŚnieżnik (wierzchołek graniczny), Masyw Śnieznika\nTarnica, Bieszczady Zachodnie\nRudawiec (wierzchołek graniczny), Góry Bialskie\nOrlica (wierzchołek graniczny), Góry Orlickie\nWysoka (Wysokie Skałki) (wierzchołek graniczny), Pieniny\nLackowa (wierzchołek graniczny), Beskid Niski\nKowadło (wierzchołek graniczny), Góry Złote\nBiskupia Kopa (wierzchołek graniczny), Góry Opawski\nŁysica, Góry Świętokrzyskie


Internetowe trendy – dziwnie, oryginalnie, interesująco | Puzderko pełne wszystkiego, co ciekawe\nBy Basia On 30 marca 2017 Brak komentarzy\nNie ma co narzekać na popularność internetu i serwisy, strony czy aplikacje, które są uwielbiane szczególnie przez młodzież. Z możliwości jakie zapewnia sieć korzysta również szeroko rozumiany świat mody. W poszukiwaniu najciekawszych trendów warto wybrać się chociażby na Instagram… Będzie ciekawie!\nMuszę przyznać, że wśród trendów na jakie trafiłam, są też takie, które mnie naprawdę zaskoczyły. Ale po kolei…\nNa pewno żywo zainteresowała mnie farba do włosów zaprezentowana podczas Tygodnia Mody w Londynie – zmienia kolor pod wpływem ciepła. Jest to patent sygnowany przez markę THE UNSEEN. Co prawda farba zmywa się po kilku myciach, ale i tak mnie zachwyciła.\nKosmetyki halal… brzmi ciekawie? Na pewno – wystarczy, że zrozumiemy znaczenie tego pojęcia. Halal, czyli czysty, dozwolony – oznacza do produkcji nie używa się składników pochodzenia zwierzęcego, alkoholu ani też innych związków chemicznych. A zatem chodzi o kosmetyki naturalne i jak najbardziej bezpieczne.\nKosmetyki czyste i naturalne\nCiekawostką jest też czarny… rozświetlacz. Brzmi dziwnie, ale to możliwe. Kosmetyk Eclipse Inner Glow Crème Pigment marki Rituel de Fille można nakładać np. na kości policzkowe, powieki, linię żuchwy oraz łuki brwiowe, dawkując i dozując jego intensywność.\nJedną z dziwniejszych tendencji na Instagramie był… makijaż uszu. Ozdabia się płatki uszu używając np. bronzerów, brokatu, cieni do powiek. No cóż – co kto lubi 🙂\nEfektowne i dziwne…\nFot: Peter White/Getty Images\nAle nie tylko „dziwne” jest modne. Gorący trend można zrobić nawet ze zwykłego luźnego uczesania (miewam takie w domu, podczas spacerów z psem…). Hasztag #bananabun pokaże, że luzackie upięcie uwielbiają fashionistki, ale zobaczymy je również na wielkich pokazach mody.\nBananabun – kontrolowany luz na głowie\nZdjęcia: Shutterstock, East News, youtube, Getty\nTags:Internetowe trendy moda z internetu trendy na instagramie trendy z internetu


Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy łączy ludzi. Ślesiński WDK wypełnił się po brzegi\nNie tylko w większych miastach ale również w mniejszych miejscowościach organizowane są # wieczory z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy. Tak było chociażby w Ślesinie, gdzie mieszkańcy po raz kolejny spotkali się, aby wziąć udział we wspólnej zbiórce pieniędzy.\nOd wczesnych godzin porannych na ulicach wsi można było spotkać wolontariuszy, których znakiem rozpoznawczym były kolorowe puszki, a także czerwone serduszka.\nGłówna część tego corocznego wydarzenia miała miejsce w Wiejskim Domu Kultury, gdzie czas przybyłym gościom umilano różnego rodzaju występami artystycznymi. Na scenie wystąpił kabaret, a także gwiazdy muzyki, jak choćby Michael Jackson, Bob Marley, Freddie Mercury, czy Ryszard Riedel.\nZa całość artystyczną odpowiedzialni byli uczniowie Zespołu Szkół w Ślesinie. Najważniejszym punktem programu była jednak licytacja przedmiotów, które specjalnie na tę okazję przygotowali m.in. mieszkańcy wsi. Poprowadziła ją Agnieszka Wełniak, a do zdobycia były m.in. ręcznie rysowane obrazy, drewniane rzeźby, „koryto” dla dwóch osób, a także inne rękodzieła.\nDodatkowo przygotowano dla mieszkańców ciepłą herbatę, kawę oraz gofry, a zebrane ze sprzedaży pieniądze przekazano do orkiestrowej puszki. Poza główną licytacją, dużym zainteresowaniem cieszyła się również loteria fantowa.\nByła uczennica, w dniu 14-01-2020 17:44:10 napisał:\nBył czad!!! Pani Asia rozbiła bank hahaha


poważny problem z włosami - Wizaz.pl\npoważny problem z włosami\n2008-12-20, 12:55 #1\nwitam wszystkich serdecznie. otóż mam problem z moimi wlosami. wogóle sie nie układają, a jak próbuje cos z nimi zrobic, tzn loczki czy cokolwiek to odrazu po paru minutach sie wszystko rozpada i psuje. są rzadkie, słabe i wypadają..... ja już nie wiem co mam zrobic, czy może cos jest nie tak z moim organizmem? od dlugiego czasu juz tak mam. czy one moze poprostu takie są?ciągle proste i nie nadawające sie do czegokolwiek. proszę o porady i pomoc, dziękuję, pozdrawiam;-)\n2008-12-20, 13:03 #2\nDot.: poważny problem z włosami\nEwelincia, zapraszam Cię na podforum o pielęgnacji włosów - tam dowiesz się, jak zadbać, wzmocnić i dobrać odpowiednie kosmetyki do Twoch włosów. Czeka Cię sporo czytania, ale warto poświęcić trochę czasu.\nCo do modelowania - niestety, być może taka ich natura, że są zupełnie niepodatne na wszelkie zabiegi, ja mam podobnie.


Prawidłowe dbanie o zęby nie może ograniczać się jedynie do częstego szczotkowania i używania preparatów przeznaczonych do utrzymania higieny. Ogromne znaczenie mają regularne wizyty w trakcie których dentysta jest w stanie s\nDodane: 02-05-2020 01:37\nkontrolować stan uzębienia. W ich trakcie istnieje możliwość wykrycia wszelkich nieprawidłowości i niepokojących oznak, które mogą świadczyć o rozwijaniu się stanów chorobowych. Z uwagi na to niezwykle istotne jest, aby regularnie odwiedzać gabinet dentystyczny. Wizyty kontrole skupiają się na dokładnym przeglądzie uzębienia. Dzięki temu stomatolog jest w stanie stwierdzić do jakich zmian doszło oraz zdecydować czy niezbędne jest podjęcie leczenia. Usuwanie niewielkich ubytków jest znacznie lepszym rozwiązaniem dla zębów. Mniej je osłabia, a dodatkowo nie wiąże się z odczuwaniem zbyt dużego bólu. Warto o tym pamiętać i reagować odpowiednio szybko na wszelkie zmiany koloru szkliwa. W trakcie wizyty zazwyczaj jest również wykonywane dokładne czyszczenie i usuwanie kamienia.\nO protetyce zębowejKilka porad dla pacjentów stomatologicznychArtykuł o współczesnej stomatologiiKrótko o dentystach i ich gabinetachStomatolog w ZabrzuOgólnie o stomatologiiNie trać zębów - o stomatologii zachowawczejKilka ogólnych porad o wizycie u stomatologaO stomatologii i jej gałęziachZęby stałe i ich protezyPoradnik o stomatologiiDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć?Dentysta i stomatolog -kilka faktówArtykuł o stomatologii - poradnik dla pacjentówCzy są zmiany jak znaleźć dentystę w Cieszynie?Pod mikroskopem - nowoczesne metody leczenia w stomatologiiCzy są nowe przepisy jak Mieć zdrowe zęby?Jak wybrać dentystę?Stomatolog ZabrzePod mikroskopem - nowoczesne metody leczenia w stomatologiiKilka porad dla pacjentów - stomatologiaKilka ważnych spraw zębowychU stomatologa - na co zwrócić uwagę?Co warto wiedzieć o zębachDobry stomatolog w ZabrzuCo wiesz o nowoczesnej stomatologii - implantologiaDbaj o zdrowie swoich zębówArtykuł o współczesnej stomatologiiBól zęba? Idź do dentysty!Co musisz wiedzieć o stomatologach?


Ricoh dołączyło do koalicji Business for Inclusive Growth / Mix - News / Z ostatniej chwili / Czytelnia / Home - Świat Druku :: miesięcznik branży poligraficznej\nHome / Czytelnia / Z ostatniej chwili / Mix - News / Ricoh dołączyło do koalicji Business for Inclusive Growth\nRicoh Company dołączyło do koalicji Business for Inclusive Growth (B4IG), która zrzesza 34 międzynarodowe korporacje zatrudniające ponad 3 mln pracowników na całym świecie. Wszystkie firmy członkowskie zobowiązały się do wspierania różnorodności w pracy, działania na rzecz szerszej redystrybucji korzyści wynikających ze wzrostu gospodarczego, działań mających rozwiązać problemy związane z nierównością szans oraz wyeliminować dyskryminację ze względu na płeć.\nKoalicja rozpoczyna realizację i planowanie 50 projektów o łącznym budżecie miliarda euro.\nJake Yamashita, CEO Ricoh powiedział: „Ricoh aktywnie angażuje się w realizację Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ. Jako pierwsza japońska firma dołączyliśmy do RE100, a w 2050 r. chcemy osiągnąć neutralność klimatyczną i uzyskać zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych. Jesteśmy dumni, że możemy stać się częścią B4IG i wesprzeć walkę z problemem nierówności”.\nHeidelberg at interpack\nRicoh na targach drupa


Pierwsi uchodźcy z Ukrainy leczeni w radomskich szpitalach - Pomoc Ukrainie - Radom24.pl\nPierwsi uchodźcy z Ukrainy leczeni w radomskich szpitalach\ndm, portalsamorzadowy.pl 2022-03-10 10:44:00\nW szpitalach w Radomiu leczą się pierwsi uchodźcy, którzy uciekli do Polski przed wojną na Ukrainie. Trafiają do szpitali specjalistycznych, a także centrum onkologicznego. Osoby te mają zapewnione bezpłatne leczenie.\n27 obywateli Ukrainy zgłosiło się w ostatnim czasie po pomoc medyczną w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Mazowieckiego Szpitala Specjalistycznego w Radomiu. "Co najmniej połowa z nich to dzieci" - powiedziała PAP rzeczniczka szpitala Karolina Gajewska. Dodała, że 4 osoby z Ukrainy są obecnie hospitalizowane.\nPlacówka na Józefowie uruchomiła infolinię w języku ukraińskim (tel. 724 228 452) dla osób, którzy nie mają polskiego opiekuna i posługują się wyłącznie swoim ojczystym językiem. Z kolei ukraińscy pacjenci, którzy mają wsparcie osoby mówiącej po polsku, mogą dzwonić pod numer 48/361 31 81.\nObywatele Ukrainy zgłaszają się też do Radomskiego Szpitala Specjalistycznego przy ul. Tochtermana. "Są oni przyjmowani według wytycznych NFZ, na takich samych zasadach jak wszyscy inni chorzy. Mają zapewnione bezpłatne leczenie" - powiedziała PAP rzeczniczka lecznicy Elżbieta Cieślak. Zaznaczyła, że kontakt między obywatelami Ukrainy a personelem ułatwia tłumacz z języka ukraińskiego, którego zapewnia szpital. Ukraińcy mogą też korzystać z nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, którą świadczy Radomska Stacja Pogotowia Ratunkowego.\nSześciu pacjentów z Ukrainy rozpoczyna leczenie w Radomskim Centrum Onkologii. Trzydzieści osób czeka na weryfikację dokumentacji medycznej i decyzję o podjęciu terapii. "W tej chwili mamy 30 zgłoszeń w trakcie weryfikacji i kwalifikacji do leczenia, a 6 pacjentów już rozpoczyna leczenie. Są to głównie chorzy z nowotworem piersi, jelita grubego, prostaty i pęcherza" - przekazała rzeczniczka RCO Izabela Leśkiewicz.\nDodała, że część z Ukraińców będzie kontynuować w Radomiu leczenie rozpoczęte w swoim kraju. Będzie to głównie radioterapia, chemioterapia, jeden z pacjentów wymaga leczenia operacyjnego. W Radomskim Centrum Onkologii działa infolinia w języku ukraińskim. Codziennie wpływa na nią kilkanaście zgłoszeń od obywateli Ukrainy z prośbą o leczeniu w radomskim szpitalu. Zgłoszenia są weryfikowane i przekazywane dalej koordynatorom i lekarzom.


Nike Adapt Huarache to kolejne buty, które same się wiążą. Jutro jest ich premiera... - ROOTBLOG\nStrona główna Akcesoria Nike Adapt Huarache to kolejne buty, które same się wiążą. Jutro jest...\nNike Adapt Huarache to kolejne buty, które same się wiążą. Jutro jest ich premiera…\nKilka miesięcy temu pisałem na łamach naszego portalu o butach, które same się wiążą i są sterowane z aplikacji na telefon. Po ciepłym przyjęciu, Nike wydaje kolejny model z tej serii, tym razem skierowany mniej w stronę sportowców. Nike Adapt Huarache wychodzą już jutro o 9:00, w tym wpisie znajdziecie wszystko co powinniście o nich wiedzieć!\nNike Adapt Huarache nie będą tanim modelem…\nZostały one wycenione na 1479 zł. To dość spora kwota, jednak zważając na ilość technologii, która jest zaszyta w podeszwie, cena staje się jakby racjonalniejsza… Przypomnę, że premierowo zwykłe buty, potrafią kosztować ok. 1000 zł, tu mamy do czynienia z czymś więcej. Nike wypuszcza Adapt Huarache w dwóch kolorach, pierwszy z nich to „Opti Yellow”, czyli żółty, drugi wariant to „Black/White”.\nStylistycznie but ten nawiązuje do modelu Air Huarache, który oryginalnie pochodzi z początku lat 90. W porównaniu do protoplasty jest to zdecydowanie odmienny twór, oczywiście jeśli chodzi o technologię. A to właśnie ona nas najbardziej interesuje, więc bez przedłużania przejdę do opisania tego, co siedzi w podeszwie.\nW podeszwie mamy silnik od systemu sznurowania elektronicznego, który napina lub luzuje linki idące przez cholewkę. Wszystko po to, by dobrze dopasować obuwie do naszej stopy. Jeśli myśleliście, że jedyne co robi wcześniej wspomniany system to ściągnięcie do siebie sznurówek, to byliście w błędzie. Elektronika schowana w podeszwie reaguje na nasze ruchy dynamicznie, a oprócz tego możemy ręcznie ustawić poziom napięcia linek. I to z poziomu aplikacji.\nNike Adapt BB to buty do koszykówki, które dopasowywują się do stopy oraz są połączone ze smartfonem!\nPo głębszym namyśle wydaje się to czymś fajnym, bo z autopsji wiem, że często przewiązuje buty w zależności od sytuacji. Gdy poruszam się po mieście lubię mieć je mocno związane, ale gdy po prostu siedzę, czy też jadę samochodem, to lubię dać stopom trochę luzu. W Nike Adapt Huarache mógłbym to robić bez schylania się, z poziomu smartfona, który przecież często trzymam w ręce. Lub nawet bez używania smartfona, bo istnieje także stosowna apka na Apple Watch. Na dodatek podeszwa tych butów świeci, a kolor podświetlenia można zmienić. Future is now old man!\nIch premiera odbędzie się na stronie Nike już jutro rano, znajdziecie je pod tym linkiem. Mamy tu jakiś chętnych?\nPoprzedni artykułRuszamy z kalendarzem wydarzeń w świecie technologii. Teraz nic wam nie umknie!\nNastępny artykułOnePlus chce świętować 1500 dni OxygenOS sadząc drzewa. Każdy może się przyłączyć!\nKtóry z producentów smartfonów okazał się numerem jeden w pierwszym kwartale 2020 roku?\nKamil Kuźnik - 6 czerwca 2020\nPierwszy kwartał skończył się już jakiś czas temu, ale to nie oznacza, że twórcy różnorakich raportów czy analiz nie będą wracać do...


Komiksy Producent: Oficyna Prawa Polskiego, Williamson Joshua - Porównywarka Portal Morski\nProducent: Oficyna Prawa Polskiego, Williamson Joshua\n2 28,91 - 29,00 zł\n4 33,99 - 66,20 zł\n5 66,93 - 67,80 zł\nPłatnik składek ma obowiązek złożenia korekty dokumentów w każdej sytuacji, gdy wystąpiła konieczność korekty informacji w tych informacji, stwierdzona poprzez niego we własnym zakresie albo przez...\nW książce odnajdziesz praktyczne dane i wskazówki na temat zasad ustalania prawa do zasiłku chorobowego, opiekuńczego, macierzyńskiego oraz wyrównawczego oraz świadczenia rehabilitacyjnego. Poznasz...\nW książce są szczegółowo omówione następujące zagadnienia: Wliczanie rozmaitych aktywności do czasu pracyCzas pracy a delegacje, szkolenia, dyżurOkresy odpoczynku Systemy i rozkłady czasu...\nmarki prowadzące księgi rachunkowe na koniec roku obrotowego, zobowiązane są do sporządzenia bilansu. Jest to czynność niełatwa i warto w tym zakresie skorzystać z podpowiedzi eksperta. Wynajdziesz...\nSzósty tom opowieści o Flashu w ramach linii wydawniczej DC Odrodzenie. Iron Heights to najcięższe więzienie w Central City - świetnie przygotowane na to, aby przetrzymywać w nim Łotrów takich jak...\nInformator kadrowego to zbiór poręcznych tabel, zestawień i wykresów, które usprawniają pracę działu kadr. Pozwalają ekspresowo sprawdzić informacje zagadnienie, uniknąć obliczeń (np. Czasu pracy...\nWebriting w kulturze to solidne porady, jak rozpocząć i sprawnie przeprowadzić promocję instytucji kultury w internecie. Autorka Joanna Wrycza-Bekier podaje gotowe i produktywne porady, jak...


Tańczyć Chce - Long & Junior - pobierz mp3, download mp3\nLong & Junior - Tańczyć Chce\nData dodania: 15.08.2009 14:29:15\nTagi: Long & Junior, Tańczyć Chce, Tańczyć, chce\nBo ja tańczyć chce - Long & Junior feat. dj WIESŁAFF\nBo ja tańczyć chce. xD\nBo ja tańczyć chce..remix\nakcent_ - tańczyć chce\ndj mordek ReMiX bo ja tańczyć chce\nRozmiar pliku, który aktualnie masz otworzoną to około trzy i osiemdziesiąt trzy setnych megabajta. Zaś jego długość oscyluje na cztery minuty i jedenaście sekund. To jeden z piosenek wykonawcy Long & Junior, której nazwa brzmi Tańczyć Chce. Plik audio w formacie mp3, który aktualnie odtwarzasz został dodany do naszej bazy danych w niedzielę, 22 pazdziernika 2017 roku. Niestety do tej piosenki nie dodano dotychczas żadnego teledysku, ale nic nie stoi na przeszkodzie, abyś go dodał. Odwiedzający oddali głos na tę piosenkę już jeden raz, a średnia głosów jest równa pięć i zero setnych, w skali sześcio gwiazdkowej. Do tej pory nikt nie pobrał nigdy pliku Long & Junior - Tańczyć Chce. Żadna osoba do tej pory nie raczył dodać komentarza do tego pliku mp3, jednak Ty możesz być pierwszy.\nPlik mp3 Long & Junior - Tańczyć Chce do pobrania możesz wyszukać wpisując:\nLong & Junior - Tańczyć Chce download, download Long & Junior - Tańczyć Chce, pobierz Long & Junior - Tańczyć Chce, Long & Junior - Tańczyć Chce pobierz, pobierz mp3 Long & Junior - Tańczyć Chce, download mp3 Long & Junior - Tańczyć Chce, Long & Junior - Tańczyć Chce pobierz mp3, Long & Junior - Tańczyć Chce mp3 pobierz, zippy Long & Junior - Tańczyć Chce zippy, chomikuj Long & Junior - Tańczyć Chce chomikuj, Long & Junior - Tańczyć Chce mp3 download, darmowe mp3 Long & Junior - Tańczyć Chce, Long & Junior - Tańczyć Chce download mp3, lub Long & Junior - Tańczyć Chce mp3.\nCo roku, na scenie muzycznej pojawiają się nowi twórcy, którzy bardzo szybko zdobywają rzesze wiernych wielbicieli, którzy są gotowi wydać mnóstwo kasy na koncerty i płyty i w ten sposób wesprzeć ulubionego artystę. Podobnie jest z przebojem Tańczyć Chce, stworzonym od podstaw przez Long & Junior. Piosenka ta bez pardonu podbija miejsca w stacjach radiowych, a zawdzięcza to głownie niezwykłej kompozycji i łatwości, z jaką ją zapamiętujemy.\nPewnie sam chcesz się dowiedzieć, czym jest Long & Junior - Tańczyć Chce? Ściągnij mp3 z naszego portalu, a przekonasz, przez co ta piosenka zyskuje same przychylne opinie między słuchaczami i krytykami. Nawet jeśli nie jest to gatunek, którego słuchasz każdego dnia, i tak możesz ściągnąć darmowe mp3 z naszej strony, aby nie być w tyle w kwestii muzycznych trendów. W innym przypadku pewnie będziesz nieco wyalienowany, gdy będziesz słyszał rozmowy znajomych o Tańczyć Chce, a Ty nie będziesz się orientował o czym mówią, bo nie słyszałeś tego przeboju.\nSzukasz w wielu miejscach kawałka Long & Junior? Największą przeszkodą jest ściąganie z Wrzuty. Jednak my mamy na to znakomity sposób. Posiadany przez nas Wrzuta downloader pozwoli Ci w mgnieniu oka na ściągnięcie dowolnej empetrójki z serwisu Wrzuta. Od teraz na zawsze minęły Twoje kłopoty z wchodzeniem na niebezpieczne witryny, gdzie poszukiwałeś darmowych piosenek - odnajdziesz je u nas, na niezawodnym portalu.\nSkorzystaj z naszej wyszukiwarki mp3, która jest połączona z naszym niesamowicie pojemnym zbiorem piosenek. Poprzez takie rozwiązanie, od razu po wstukaniu tekstu, dla przykładu Long & Junior - Tańczyć Chce, wyświetlą Ci się wyniki, skąd zostaniesz przekierowany bezpośrednio do strony z możliwością pobrania na osobisty komputer bezpłatnego mp3.\nMp3 do pobrania oczekują właśnie na Ciebie. Jeżeli jesteś już zmęczony słuchaniem cały czas tej samej muzyki, jak również tym, co podają nam komercyjne radia, zdecydowanie musisz błyskawicznie ściągnąć trochę bezpłatnej muzyki mp3 z naszej witryny. To naprawdę proste, kilka ruchów myszką i gotowe - bez żadnego trudu dostaniesz ogrom hitów, którymi będziesz w stanie radować się przez długi czas.


do Samsung Galaxy A70, case, szkła, futerały - StrefaTelefonu.pl\nEtui Anti Shock Samsung Galaxy A70\nEtui Blue Hybrid Samsung Galaxy A70\nEtui Clear View Samsung Galaxy A70 - 4 kolory\nEtui Fiber do Samsung Galaxy A70 - 4 kolory\nEtui GoldMate Samsung Galaxy A70 - 2 kolory\nEtui Magnetic 360 Case do Samsung Galaxy A70\nEtui Rug Carbon Samsung Galaxy A70\nNa stoliku w kawiarni, na kuchennym blacie, na kocu na rozgrzanej od słońca plaży – Twój smartfon z pewnością jest wszędzie, najrzadziej w torbie czy w kieszeni. Robisz nim zdjęcia, sprawdzasz zaplanowane terminy w kalendarzu, grasz na nim, oglądasz filmy i piszesz ze znajomymi na komunikatorach. To dlatego Twój smartfon Samsung Galaxy A70 musi mieć zapewnioną odpowiednią ochronę, tym bardziej, że jego obudowa nie jest wykonana ze szkła, a jedynie z plastiku. Szybko się więc rysuje i wyciera.\nFuterał czy case do Samsung Galaxy A70\nW jakie akcesoria dla Samsung Galaxy A70 warto zainwestować? Z pewnością w etui. Warto wybrać takie, które nie tylko ochroni telefon przed uszkodzeniami, ale również zapobiegnie wypadaniu smartfonu z dłoni. Idealną propozycją jest tutaj etui Blue Hybrid. W naszym sklepie znajdziesz również akcesoria do telefonu, które zapewnią Ci elegancję i nowoczesny styl. złoty kolor i futerał z klapką do Samsung A70 to idealny wybór dla Pań lubiących wyszukane gadżety i dla Panów, ceniących styl na wysoki połysk.\nPamiętaj, że popękany ekran przeszkadza w oglądaniu zdjęć, filmów czy teledysków. Dlatego chroń go, wybierając szkło hartowane, idealnie dopasowane do Galaxy A70


lifeindots.pl: 10 twarzy Sierpnia\nwtorek, 2 września 2014 | 21 komentarzy |\nTrochę śmiesznie to zabrzmi, ale moim wydarzeniem miesiąca jest zakup sukni ślubnej. Wprawdzie do ślubu jeszcze jakiś czas, ale chciałam skorzystać z promocji na kolekcję 2014 ;) Z resztą o tym, jak wyglądają przygotowania napiszę Wam już niedługo.\nOd jakiegoś czasu uwielbiam róże do policzków. Tak jak kiedyś nie wyobrażałam sobie makijażu bez bronzera, tak teraz nie mogę wyjść z domu bez różu. A w tym miesiącu moją uwagę przykuła nowość w mojej kosmetyczce, czyli róż w kremie Inglot o numerku 80. Przepiękny neutralny odcień przybrudzonego różu. Nałożony duofiberem wygląda bardzo naturalnie i świeżo.\nNie kosmetyk, a duo kosmetyków z Organique. Najpierw myję ciało fantastycznym gadżetem, czyli pianką myjącą, a następnie złuszczam peelingiem solnym. Pachnie, działa i nawilża. Jest idealnie ;)\nOstatnio w padłam w szał balsamowania, między innymi za zbliżającą się akcją u Bogny. A że zapasy w szafce się kurczą, stwierdziłam, że mogę sobie pozwolić na zakup czegoś nowego. A po głowie od pół roku chodziło mi masełko brzoskwiniowe z The Body Shop, które udało mi się kupić za połowę ceny.\nSkoro kosmetykiem miesiąca jest róż w kremie, to gadżetem musi być pędzel do jego aplikacji. Glam Brush T5 to duofiber z włosiem kozy, który nabiera mało produktu i idealnie go rozciera.\nW tym miesiącu brak ciekawych trików kosmetycznych i tych niekosmetycznych.\nZanudzę Was, bo to zapach popularny ostatnio w blogosferze. MyNY z DKNY uwiódł mnie słodyczą, ale nie taka cukierkową, ale świeżą i bardzo kobiecą. Kojarzy mi się z zapachami, które od jakiegoś czasu chodzą mi po głowie – DownTown CK i Exotic Jimmy Choo.\nPo wielu przymiarkach zdecydowałam się na rozpoczęcie sagi kryminalnej z Fjällbacki napisanej przez Camilla’e Läckberg. Księżniczka z lodu to bardzo udany debiut autorki, który wciągnął mnie do tego stopnia, że natychmiast sięgnęłam po drugi tom – Kaznodzieję. Autorka biografii i policjant świetnie się zgrywają w poszukiwaniu prawdy w małym rybackim miasteczku i wielkim Göteborgu (który swoją droga odwiedziłam w wakacje ;) ach, wspomnienia!).\nPod koniec wakacji razem z młodszym bratem odwiedziliśmy kino, żeby poznać dalsze przygody niestraszonych, chociaż zabawnych wikingów i ich smoków. Niesamowicie barwna i wzruszająca historia wyciska łzy nawet ze starszego widza, więc Jak wytresować smoka 2 polecam nie tylko młodszym widzom.\nkosmetykoholiczka wtorek, 02 września, 2014\nŻaden ze mnie młodszy widz ale film kiedyś obejrzę :D\nINFINITY BLOG wtorek, 02 września, 2014\nRóż w kremie Inglot mnie zaciekawił :)\nRecenzja się niedługo pojawi. Zdjęcia już zrobione, więc wystarczy napisać tekst :)\nPaulina wtorek, 02 września, 2014\nDuet z Organique kusi... :-)\nSapphire Glasses wtorek, 02 września, 2014\nOoo książka zapowiada się ciekawie :)\nA film również, ale ja nawet nie oglądałam pierwszej części (nie wiem jak to możliwe o.O) :[ Muszę nadrobić zaległości :)\nKoniecznie, bo film jest bardzo fajny :)\nUna wtorek, 02 września, 2014\nŁadne zdjęcia. Zakup sukni ślubnej to nie taka prosta sprawa, więc rozumiem...\nDziękuję :) U mnie okazała się całkiem prosta - w jednym salonie nie podobało mi się nic, bo we wszystkim czułam się jak w habicie, a w drugim salonie podobała mi się większość. Znalazła się jednak suknia, która prawie wycisnęła mi łzy z oczu ;)\nelle wtorek, 02 września, 2014\nRóż! Bosko wygląda, muszę się mu bliżej przyjrzeć,\nUnknown wtorek, 02 września, 2014\nOrganique i TBS ♥ chcę chcę chce! :D\nnika88 wtorek, 02 września, 2014\nRóż z Inglota wygląda naprawdę super :) Mam nadzieję, że pokażesz nam go z bliska :)\nNa piankę myjącą lub peelingującą z Organique mam ochotę, dobrze że w końcu otworzyli sklep internetowy, przymierzam się do małych zakupów :)\nAnita B. wtorek, 02 września, 2014\nPokaż tą swoją suknię przy okazji. Różu w kremie jeszcze nie miałam, chętnie poczytam o nim więcej :)\nKasia (lifeindots.pl) środa, 03 września, 2014\nZ pokazaniem sukni może być problem tego typu, że na bloga zagląda mój M. i wolałabym, żeby nie widział wcześniej kreacji ;)\nMyszka środa, 03 września, 2014\nKsiążki Lackberg czyta się bardzo szybko i spokojnie można czytać jedną po drugiej :) moja ulubiona to Kamieniarz . A co do kosmetyków dla mnie ten peeling z Organique jest mało wydajny i zbyt tłusty, używałam bambus a teraz czeka na mnie właśnie ten z olejem kokosowym.. ale podejrzewam, że również musi być tłusty.. a masło brzoskwiniowe z TBS chętnie bym kupiła bo zapach musi być piękny .\nJa jakoś nie narzekam na wydajność tego peelingu, wręcz przeciwnie starcza na dość sługo. A co do tłustości - dla mnie efekt nawilżonej skóry po wykonaniu peelingu jest ważny. Bo w przypadku produktu z Organique skóra jest nawilżona, a nie pokryta "filmem" jak w przypadku peelingów zawierających parafinę. Tak jest w moim przypadku, ale każdy lubi co innego :)\nZapach TBS jest bombowy! Polecam, bo w sklepach zostały pojedyncze sztuki :)\nZakochana w kolorkach środa, 03 września, 2014\nten róż z inglota jest przecudny!\nWięc od początku - co do róży rozumiem doskonale, nawet w dzisiejszym poście pisałam że to aktualnie mój ulubiony produkt i jak nie wiem co kupić na osłodę nastroju to kupuję właśnie róż :D wstyd przyznać ale wciaz zwlekam z pielęgnacją od organique a co do książek - chętnie poczytam.\nstudentka zarządzania czwartek, 04 września, 2014\nBardzo ciekawy pomysł na post! :)\nKasia (lifeindots.pl) piątek, 05 września, 2014\nKOSMETASIA czwartek, 04 września, 2014\nuwielbiam róże do policzków, a ten wygląda przeobłędnie! <3\nTeczowyKoszyk piątek, 05 września, 2014\nUwielbiam masełko brzoskwiniowe z The Body Shop :) Róż Inglota ciekawy....