absolutnie nieperfekcyjna: T. Olszański "Budapeszteńskie ABC" i K. Varga "Czardasz z mangalicą", czyli jakże inaczej o tym samym\nEireann 28 sierpnia 2015 19:46\nChyba po prostu Olszański nie mógł wtedy inaczej pisać, ot, znak czasów. Zaintrygowało mnie, czy Węgrzy nadal hołdują takim obostrzeniom jak dostępność antykoncepcji czy wychowanie seksualne w szkołach (ach, żebyśmy tak wzięli z nich przykład...).\nmomarta 28 sierpnia 2015 21:26\nChyba nie mógł. Tę książkę odziedziczyłam po dziadkach, którzy - o ile mi wiadomo - korzystali z niej, gdy byli pod koniec lat siedemdziesiątych na - uwaga! - kolejowej wycieczce po Węgrzech. Na tamte czasy była to więc być może książka właściwa, jednak na dzisiejsze nie bardzo się nadaje (poza paroma ciekawostkami).\nNie wiem jak to jest z węgierskim wychowaniem do życia w rodzinie, ale fakt, że rządzi tam teraz prawica skłania ku przypuszczeniu, że może być podobnie jak u nas.\nEireann 28 sierpnia 2015 21:41\nWycieczka kolejowa?! Czemuż dziś takich nie organizują, ach, czemuż? Przypuszczam, że pojechałabym nawet do kraju, który w ogóle by mnie nie interesował, tylko ze względu na dobór środka lokomocji ;-)\nmomarta 28 sierpnia 2015 22:18\nMój dziadek był kolejarzem - myślę, że to co nieco wyjaśnia:) Z dziadkowych opowieści wynikało, że te wycieczki były nieco przaśne, za to bardzo wesołe. Ja załapałam się niestety tylko na stacjonarne (w Międzyzdrojach) wczasy w wagonie - tak właśnie buduje się najlepsze wspomnienia z dzieciństwa!:)\nEireann 29 sierpnia 2015 13:29\nTeraz rozumiem :-). Prawie zaczęłam żałować, że urodziłam się za późno i wybrałam niewłaściwy zawód, ale przyszło mi na myśl, że ostatecznie sama mogę sobie zorganizować taki kolejowy wyjazd. Tylko pewnie nieźle by mnie to rąbnęło po kieszeni, ale cóż, nie można mieć wszystkiego. A wczasy w wagonie to stanowczo rzecz godna pozazdroszczenia! :-D\nmomarta 29 sierpnia 2015 21:22\nNa Węgrzech sieć kolejowa jest znakomicie rozwinięta i - zdaje się - że ceny biletów nie są bardzo wysokie. Zastanów się więc!:)\nWczasy w wagonie były rewelacyjne - na położonym z jednej strony pod lasem, a z drugiej - a jakże! - przy stacji kolejowej terenie ustawiono kilkadziesiąt wagonów. Każdy był oddzielnym "domkiem" dla wczasowiczów, a mój dziadek, jako "funkcyjny" w ośrodku, spędzał tam całe wakacje. Ja razem z nim:) Jako dziecko nie zwracałam uwagi na niedogodności typu brak WC czy wody, teraz pewnie kręciłabym nosem. Niestety, zdaje się że nie mam ani jednego zdjęcia z tamtego okresu.\nAnonimowy 7 września 2015 17:39\nJeszcze niedawno chyba były wycieczki kolejowe. Może wrócą, skoro pojawiają się różne alternatywne rzeczy, jak np.kinobusy? :)\nOlszewskiego nie czytałam. Czytałam Vargę- na początku z entuzjazmem, potem poczułam się zmęczona. Ja tyle nie jem i nie tak tłusto ;) Chyba jednak wolę styl Stasiuka. Ale na pewno żałuję, że byłam na Węgrzech przed lekturą Czardasza.(to ja chaber, znowu nie mogę się zalogować)\nmomarta 8 września 2015 20:26\nWitaj dawno nie widziany Chabrze! Z Vargą - w przypadku obu jego węgierskich książek - jest chyba tak, że w Polsce czyta się go faktycznie ciężko - miałam tak dwa lata temu z Gulaszem. Na Węgrzech, ewentualnie w okresie tuż przed lub tuż po pobycie na Węgrzech, wchodzi jednak znakomicie. W każdym razie mi wchodzi:)\nA taka wycieczka kolejowa mogłaby być fajna, ale tylko w zaprzyjaźnionym gronie. Gdybym miała wykupić taką imprezę w biurze podróży, musiałabym upaść na głowę:(\nAnonimowy 8 września 2015 21:07\nWitam też :) Coś ostatnio faktycznie nie miałam czasu, żeby tu zaglądać- za to teraz nadrobiłam zaległości ;) Dla mnie plusem u Vargi jest to, że on pisze nie z punktu widzenia bywającego tam turysty, tylko kogoś, ktoś kto dane miejsce po prostu czuje. Osobiście też poczułam się zachęcona, aby kiedyś jeszcze odwiedzić Węgry, trochę jego śladem. Chociaż może niekoniecznie kulinarnym ;) O ile Węgry nie ogrodzą się murem pod napięciem :/\nCo do wycieczek kolejowych-to zawsze można faktycznie zrobić sobie coś takiego we własnym gronie. Albo, jeśli już biuro, to raczej mniej oczywiste ;) Tylko nie wiem, czy to byłoby fajne. Może lepsi są jacyś fani alternatywnych wakacji ;) 3-dniową wycieczkę po dawnych i obecnych kinach Podkarpacia, zwaną Kinobusem, zrobiła fundacja filmowa. Za rok mamy jechać nad morze ;)\nPozdrawiam, znowu anonimowo, Chaber:)\nmomarta 8 września 2015 22:16\nKulinarnie mnie Varga też przekonuje. Najbardziej w tym fragmencie, w którym pisze o ogarniającej go każdorazowo po powrocie z Węgier potrzebie twarożkowego detoksu - mam tak samo!:P\nProblem muru i tego w ogóle co dzieje się dziś na Węgrzech jest bardzo poważny. Mam wrażenie, że snucie przeze mnie jeszcze miesiąc temu wizji kolejnej wakacyjnej podróży w tamte rejony było dowodem porażającej głupoty. Nasz świat zmienia się szybciej niż jesteśmy to w stanie ogarnąć i ja np. nie potrafię przewidzieć czym się to wszystko skończy.\nWeszłam na Kinobusową stronę - świetny pomysł! Jeśli będziesz wiedziała coś bliższego o przyszłorocznym nadmorskim projekcie - daj znać! Może i ja się skuszę?\nchaber73 10 września 2015 22:02\nGdybym jadła tak jak Varga, to potrzebowałabym całkowitego detoxu ;) Ale kosztowałam regionalnej kuchni, w miejscach rekomendowanych przez rodowitego Węgra i mój żołądek to przeżył ;)\nCo do sytuacji na Węgrzech i w ogóle całej sytuacji, to najbardziej mnie przeraża rozmiar tzw. hejtu. I tego, co wychodzi z ludzi. Abstrahując od poglądów- bo można się czegoś obawiać i te obawy wyrazić. Ale można to wyrażać bez nienawiści, czy chęci uruchamiania Auschwitz. Masz rację- świat się zmienia bardzo gwałtownie, a tych zmian nie jesteśmy w stanie przewidzieć.Problem narastał od lat, ale oczywiście nikt się nad nim nie pochylił. I teraz mam to co mamy. Pozostaje nadzieja i wiara, że nie będzie gorzej.\nKinobus to faktycznie fajna inicjatywa. Ja tam byłam zawodowo, czyli jako fotografka. Ale bardzo mi się podobało - przede wszystkim zapał i pasja ludzi, którzy starają się utrzymać kina w tych niewielkich miejscowościach. I nie narzekają, działają!:) Poza tym całość była też bezpretensjonalna. Ludzie z tej fundacji filmowej też okazali się przesympatyczni!\nJak będę wiedziała coś więcej na temat nadmorskiej wyprawy- dam znać :)\nmomarta 11 września 2015 21:06\nBo na Węgrzech da się jeść tak, aby przeżyć. Kiedy chce się jednak w krótkim czasie zjeść wszystko, bywa ciężko:P\nHejt i jego skala przerażają również i mnie. Zastanawiam się tylko czy to kwestia głupoty, czy ci ludzie naprawdę tak myślą. To drugie jest chyba gorsze, choć pierwsze także nie napawa optymizmem.\nUtrzymanie kina w małej miejscowości faktycznie wymaga pasji. Mam w związku z tym pomysł na jeden punkt nadmorskiej trasy - Mrzeżyno. Jeżdżę tam od kilku lat i bardzo podoba mi się m.in. to jak wiele tam sympatycznych rodzinnych biznesów - jednym z nich jest właśnie kino z kawiarnią. Podejrzewam, że poza sezonem kino jest zamknięte, ale dobre i to. Zwłaszcza gdy latem możesz kupić popcorn (dzieci nie wyobrażają sobie kina bez popcornu) prosto z garnka!:)\nA na zakończenie przyjmij moje najszczersze gratulacje z powodu udanego zalogowania:)\nchaber73 17 września 2015 22:07\nI na szczęście mają też wina ;)\nTeż się zastanawiam, czego objawem jest ten hejt. Dawno nie widziałam tyle jadu. I to wzajemne nakręcanie się. Żeby to chociaż do czegoś konstruktywnego prowadziło.\nWiadomość o kinie w Mrzeżynie przekazałam. Jak dostanę dotację z odpowiednich urzędów, będzie planowanie wyjazdy. Pozostaje trzymanie kciuków za hojność sponsorów ;)\nDziękuję- tym razem logowanie również zakończyłam sukcesem. Tym razem nie mogłam wejść na FB. Ech...\nmomarta 17 września 2015 22:35\nWina węgierskie to klasa! Aż dziwne, że u nas są tak mało popularne.\nTrzymam kciuki za sponsorów i dotacje! Szkoda, żeby tak fajny pomysł okazał się inicjatywą jednorazową.\nA przy okazji potrzymam kciuki za udane logowania się. Wszędzie;)\nIzabelka 2 września 2015 15:10\nWreszcie mogę swobodnie napisać (nie z telefonu na urlopie).\nNie potraktuj tego jako przytyk tylko jako wolną myśl, bo myślę, że to troszkę karkołomna operacja wybierać się śladem wspomnień mających 45 lat. Widzę po naszej wyprawie w zeszłym tygodniu, nie tak odległej terytorialnie, że przewodniki, wspomnienia, książki już (!) po 25 latach mogą okazać się bardzo nieaktualne.\nAle pomysł uważam za fajny. Sama lubię takie pomysly. ;-)\nmomarta 2 września 2015 21:02\nJasne, że przewodniki się starzeją. Ale w tej książce Olszańskiego zabrakło mi iskry, czegoś między wierszami. Od autora tak inteligentnego i mającego taką wiedzę na temat Węgier oczekiwałam czegoś więcej, co zachowałoby wymiar ponadczasowy. Nie dowiedziałam się jednak niczego o ówczesnych ludziach i ich prawdziwym życiu. Zamiast tego dostałam socrealistyczną laurkę. Szkoda.


Michał i z Rumunii nekrolog / Romania | Signal to Noise Michał i z Rumunii nekrolog – Signal to Noise\nMichał i z Rumunii nekrolog\nbyły król Michał z Rumunii, który zmarł w wieku 96 lat, był ostatnią żyjącą głową państwa z czasów II wojny światowej. Uwięziony między dwoma gigantycznymi machinami wojennymi, został ostatecznie usunięty przez Sowietów w 1947 roku, pomagając zakończyć Sojusz swojego kraju z nazistami trzy lata wcześniej. Ten dyskretny człowiek, który jadł obiad z Adolfem Hitlerem i uścisnął dłoń Winstonowi Churchillowi, pociął nieprawdopodobnego bohatera., Jednak zdecydowane aresztowanie przez Michaela dyktatora Iona Antonescu, sojusznika Hitlera, w dniu 23 sierpnia 1944 roku, i jego późniejsza zdolność do noszenia armii rumuńskiej ze sobą przeciwko Niemcom, było impulsem dla aliantów na froncie wschodnim.\nprzez lata Związek Radziecki kredytował wynik tego politycznego hazardu, który wstrząsnął Hitlerem, kiedy w rzeczywistości to Rumuni na polecenie Michała zmienili strony i odparli Niemców, a Armia Czerwona wkroczyła do Bukaresztu 10 dni później.,\nod samego początku pozycja Michaela w czasie wojny była nie do zniesienia. Wraz z abdykacją jego ojca, króla Karola II, w 1940 roku, niepopularna dyktatura Królewska ustąpiła miejsca militarnej, z niemieckim sympatykiem Antonescu na czele. Michael, zaledwie 18 lat, słabo wykształcony i odizolowany, został zredukowany do statusu postaci ceremonialnej., Mimo to ostrzegał przed inwazją na ZSRR i był zszokowany wstrząsającymi warunkami rumuńskich żołnierzy na linii frontu. Kroczył drogą dyplomatyczną, pragnąc pozostać lojalnym wobec sił zbrojnych, ale coraz bardziej sprzeczny z celami wojennymi Antonescu, które kosztowały setki tysięcy rumuńskich istnień ludzkich.\nzarówno Hitler – którego Michael niechętnie spotkał w grudniu 1941 roku, zauważając Führera „wył jak dzikus” – jak Antonescu nie doceniał rumuńskiego monarchy, pisząc, że jest zbyt młody, aby rządzić. Jednak ten „marionetkowy król” do 1943 roku wyraźnie stawiał swój sprzeciw wobec osi., Interweniował u boku swojej matki, byłej księżnej Heleny greckiej i duńskiej, w imieniu prześladowanych Żydów w Rumunii, nawiązał tajne kontakty z aliantami, a w 1944 stał się punktem centralnym dla niewielkiej grupy rumuńskich polityków gotowych zaryzykować zamach stanu przeciwko Niemcom.\nMichael miał nadzieję, że aresztowanie Antonescu, które prawie kosztowało go życie – Pałac Królewski został zbombardowany przez Niemców dzień po odejściu króla – nie tylko zakończy wojnę z Rosją, ale także doprowadzi do przywrócenia demokracji parlamentarnej w Rumunii.,\nKarol II, siedzący w powozie, wraz z synem, następcą tronu, Michałem, w czerwcu 1939 roku. Byli w drodze na otwarcie parlamentu. Photography: Keystone / Getty Images\nnie wiedział jednak, że w październiku 1944 roku Churchill zawarł ze Stalinem umowę procentową, która zaoferowała Związkowi Radzieckiemu 90% głosów w Rumunii w zamian za 90% głosów w Wielkiej Brytanii w Grecji., Po zamachu stanu Michaela, za który został odznaczony Legią Zasługi przez prezydenta USA Harry ' ego Trumana, szybko stało się jasne, że jego kraj został zajęty. Michael, po czterech latach z nazistami, teraz musiał walczyć z Sowietami.\nw 1945 roku brytyjski Urzędnik zagraniczny napisał: „Michael jest jedyną osobą, która może być w stanie wyciągnąć kraj przez najbliższe miesiące i uratować go przed anarchią lub komunizmem.,”Chociaż ciągle rozczarowany brakiem działania Zachodu i zastraszany przez osławionego Andrieja Wyszyńskiego, prokuratora pokazowych procesów Stalina z lat 30., Michael był ostatnim monarchą, który abdykował zza żelaznej kurtyny. W obliczu zastraszania i intryg rosyjskich zdecydował się na strajk, odmawiając podpisania jakichkolwiek dekretów królewskich, podczas gdy naciskał Waszyngton i Londyn do działania. Pomocy nie było.\nw październiku 1947 roku, po aresztowaniu czołowych rumuńskich polityków opozycyjnych, komuniści nie potrzebowali już przykrywki monarchii., Pomimo ryzyka, Michael powrócił do Rumunii w grudniu tego samego roku po udziale w ślubie księżnej Elżbiety w Londynie. Po powrocie do Bukaresztu został natychmiast zmuszony do podpisania własnej abdykacji: pałac został otoczony, a śmierć 1000 studentów była zagrożona, jeśli się nie zgodzi.\ncztery dni później Michael opuścił Rumunię pociągiem z matką; miną ponad cztery dekady, zanim wróci do ojczyzny. Wygnanie było dla Michaela jeszcze jednym uderzeniem w życiu pełnym rozczarowań. Od najmłodszych lat był narażony na toksyczną mieszankę niestabilności i odpowiedzialności.,\npra-pra-wnuk królowej Wiktorii z obu stron swojej rodziny, urodził się w górskim kurorcie Sinaia, syn księżnej Heleny i Carol, następcy tronu Rumunii, mężczyzny już znanego ze swojej zmienności i kobiecości. W 1925 Karol zrzekł się prawa do tronu, czyniąc Michała, w wieku pięciu lat, najmłodszą koronowaną głową w Europie, gdy jego dziadek król Ferdynand zmarł w 1927. Chłopiec był zdezorientowany, gdy ludzie nazywali go „Wasza Wysokość”.,\nKról Michał z Rumunii abdykuje\nhonor nie trwał długo; jego ojciec powrócił w 1930 roku, piekielnie pragnąc pozbyć się Heleny i zainstalować siebie, swoją kochankę, Elenę Lupescu, i ich faworytów na dworze, co ostatecznie stało się słabą dyktaturą. Michael spędził swoje nastoletnie lata na uboczu, rozpaczliwie tęskniąc za wygnaną matką i nienawidząc Eleny. Rezultatem był chłopiec, który dorastał z milczącą reputacją i wadą mowy. To właśnie ten osiemnastolatek powrócił na tron Rumuński w 1940 roku.,\nKiedy w 1947 r.nagle zakończyło się drugie panowanie Michała, życie na wygnaniu było szokiem. Jego kochające małżeństwo z księżniczką Anną Burbon-parmeńską w 1948 roku i ich pięcioma córkami dało mu życie rodzinne, ale córki pamiętają „cichego, smutnego, poważnego” człowieka w dzieciństwie. Próbował swoich sił w hodowli kurczaków w Hertfordshire, lataniu komercyjnym w Szwajcarii i maklowaniu w USA, jednocześnie współpracując z Komitetem Narodowym, który założył, aby utrzymać powiązania z Rumunią.,\nkolejny cios zadano po krwawym powstaniu Rumunii w 1989 roku i zabójstwie komunistycznego dyktatora Nicolae Ceauşescu. Wschodząca klika rządząca – Front Ocalenia Narodowego-podjęła nadzwyczajne środki, aby powstrzymać wygnanego króla. Po kilku odmowach, w końcu pozwolono mu wrócić do Rumunii na obchody Wielkanocy w 1992 roku i pomimo dziesięcioleci antymonarchistycznej propagandy, stary król został powitany przez tysiące ludzi. Powiedział do tłumu: „Kocham Cię.- Po tym prostym okazaniu sympatii pojawił się kolejny zakaz jego ponownego wjazdu do Rumunii., Dopiero w 1996 r. i w wyniku wyborów bardziej centrowego rządu komunistyczny dekret z 1948 r. został ostatecznie unieważniony i Michael mógł powrócić, w „prywatnym charakterze”.\nw 2001 r.rząd przyznał mu oficjalną rezydencję i personel, zgodnie z innymi byłymi szefami państw. Cztery lata później Michał i jego rodzina otrzymali dodatkowe odszkodowanie za skonfiskowane mienie i pozwolenie na korzystanie z Pałacu Elisabeta w Bukareszcie., W dniu swoich 90. urodzin wygłosił pierwsze przemówienie do rumuńskiego parlamentu od ponad sześciu dekad, wzywając do zerwania ze złymi nawykami politycznymi z przeszłości.\nW 2014 roku Michael usunął z sukcesji swoją córkę Irinę na podstawie jej przyznania się do winy w związku z walką z kutasami w Oregonie, a w następnym roku wywołał skandal w Rumuńskiej prasie, gdy jego jedyny wnuk, Nicholas, „popularny książę”, został również usunięty z sukcesji., Incydenty te nie mają jednak większego znaczenia, zważywszy na to, że wszelkie nadzieje na przywrócenie monarchii konstytucyjnej w Rumunii zmarły wraz z Michałem.\nania zmarła w zeszłym roku. Pozostawił po sobie córki, z których Małgorzata została nominalnym monarchą.,\n• Michael von Hohenzollern-Sigmaringen, były król Rumunii, ur. 25 października 1921 r., zm. 5 grudnia 2017 r.


płaca minimalna kierowcy - Transport-Expert\npłaca minimalna kierowcy\nStawka minimalna w Holandii – masz nowe obowiązki\nHolandia wprowadziła obowiązek wyznaczania osoby do kontaktu na czas świadczenia usługi. Sprawdź, jakich formalności musisz dopełnić.\nStawka godzinowa na Węgrzech nie dotyczy polskiego transportu\nNa początku lipca w mediach pojawiła się informacja, że Węgry idąc w ślad za Włochami, Francją i Niemcami, ustanowiły u siebie minimalną stawkę godzinową dla pracowników delegowanych do pracy w ich kraju. Wszystko za sprawą wejścia w życie ustawy nr LXXIX z 2016 r. Jednak informacje te nie są groźne dla polskich przedsiębiorców.\nOd 1 stycznia 2017 r. wszyscy pracodawcy wysyłający swoich pracowników do Francji będą musieli wypełniać w formie elektronicznej zaświadczenie o ich delegowaniu. Obowiązek ten dotyczy również firm transportowych, których pracownicy wjeżdżają na teren Francji.\nKolejny kraj wprowadził minimalną stawkę godzinową - tym razem Włochy\nEmocje wywołane wejściem w życie Loi Macron nie zdążyły jeszcze na dobre opaść, a Włochy niespodziewanie wprowadziły przepisy dotyczące minimalnej stawki godzinowej. Nowe regulacje nr 136/2016 mają zastosowanie także do przewozów kabotażowych realizowanych na terenie Włoch.\nNaliczanie dodatków za nadgodziny kierowcy sporadycznie podróżującego do Francji\nPytanie: Mam pytanie związane z płacą minimalną we Francji. Jak liczyć dodatki za nadgodziny? Przykładowo jeśli kierowca przepracował na terenie Francji 2 dni, w pierwszym wykonując zadania przez 10 godz., w drugim przez 3 godz.?\nWyliczenie płacy minimalnej we Francji\nPytanie: Mam pytanie związane z płacą minimalną we Francji. Jak wyliczyć płacę minimalna jeżeli kierowca przebywał we Francji 2 dni w tygodniu, a w miesiącu np. 4 dni. Dla przykładu 1 dzień 10 godz. pracy 2 dzień 3 godz. pracy we Francji.\nKomisja Europejska zajęła się teraz Loi Macron - czy to coś da\nW połowie czerwca Komisja Europejska wszczęła postępowanie przeciwko Francji w sprawie przepisów dotyczących płacy minimalnej. Francuskie władze mają dwa miesiące na odpowiedź. Takie samo postępowanie toczy się obecnie przeciwko Niemcom.\nLada moment wchodzi w życie płaca minimalna we Francji - sprawdź, co Cię czeka\nOd 1 lipca 2016 r. kierowca wykonujący przewóz na terytorium Francji będzie musiał otrzymać minimalną stawkę godzinową w wysokości 9,67 euro. Jednak to nie wszystkie obowiązki, które czekają polskiego przewoźnika. Jak będziesz musiał się przygotować do zmian?\nCzy Komisja Europejska wprowadzi nowe przepisy transportowe?\nZ powodu konfliktu między firmami transportowymi działającymi na terenie UE Komisja Europejska przymierza się do poprawy obecnie obowiązujących przepisów transportowych. W planach jest nowa definicja kabotażu oraz uregulowanie płacy minimalnej dla zagranicznych kierowców.\n31 maja w Warszawie w Warszawie odbył się protest przewoźników przeciwko dyskryminowaniu polskich przedsiębiorców przez Francję. Od lipca 2016 w tym kraju będzie obowiązywać płaca minimalna.\nOd 1 lipca 2016 r. we Francji będzie obowiązywała płaca minimalna\nPolscy kierowcy jadący do Francji będą musieli mieć zapewnione 9,61 euro za godzinę. Ponadto przewoźnik będzie miał obowiązek zweryfikować, do której klasy pracowników zakwalifikować kierowcę, żeby wypłacić mu dodatek.\nFrancuski MiLoG pojawi się latem 2016 roku\nWedług informacji zdobytych przez ZMPD francuskie przepisy ustanawiające płacę minimalną dla kierowców wejdą w życie później, niż zapowiadano.


Ojciec Łucjan Królikowski kończy 100 lat! | Franciszkanie.pl\nOjciec Łucjan Królikowski kończy 100 lat!\n07.09.2019 . kg\nA myśmy szli i szli – dziesiątkowani! Przez tajgę, stepy – plątaniną dróg! A myśmy szli i szli – niepokonani! Aż „Cud nad Wisłą" darował nam Bóg! I myśmy szli i szli – dziesiątkowani! Choć zdradą pragnął nas podzielić wróg... I przez Ludową przeszliśmy – niepokonani. Aż Wolną Polskę raczył wrócić Bóg! – te słowa zaczerpnięte z „Marszu Sybiraków” w niezwykły sposób streszczają życiorys jego i jego podopiecznych – sierot z Tengeru. Kim jest stuletni polski franciszkanin, którego polska prasa komunistyczna nazwała „porywaczem na światową skalę”, a któremu życie zawdzięcza sto pięćdziesiąt polskich sierot, zesłańców syberyjskich?\nŁucjan Królikowski urodził się 7 września 1919 r. w Nowym Kramsku niedaleko Zielonej Góry w rodzinie Stanisława i Wiktorii z domu Tomiak, jako trzeci z czwórki rodzeństwa. Jako nastolatek wstąpił do zakonu franciszkanów w Niepokalanowie, a swoje śluby czasowe składał w obecności o. Maksymiliana Kolbego, ówczesnego gwardiana klasztoru.\nWolność w Armii Andersa\nDzieci o. Łucjana\nObecnie o. Królikowski mieszka w Stanach Zjednoczonych, we franciszkańskim klasztorze w Chicopee. Choć niebawem skończy sto lat, wciąż spotyka się ze swoimi dawnymi podopiecznymi – podczas tzw. zjazdów Afrykańczyków w Montrealu i Toronto. A każdego dnia wraz z innymi kapłanami odprawia Mszę Świętą.\nW 2007 r. prezydent Rzeczpospolitej Polskiej Lech Kaczyński wręczył mu Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, a w 2012 r. został odznaczony Orderem Uśmiechu. Podczas wręczania tego ostatniego, śpiewano mu już nie „Sto” a „Dwieście lat”, kiedy tradycyjnie przechylał kielich z sokiem z cytryny.\nO. Łucjan Królikowski jest autorem wielu książek, wśród których warto wspomnieć „Miłość mi wszystko wyjaśniła. Przygody ducha”, „Abba – Ojcze! Przemyślenia sybiraka i tułacza”, „Skradzione dzieciństwo. Polskie dzieci na tułaczym szlaku 1939-1950”, „Pamiętnik sybiraka i tułacza” (Wydawnictwo Franciszkanów Bratni Zew).\nTekst artykułu pochodzi z magazynu franciszkańskiego „Posłaniec św. Antoniego z Padwy” nr 1/2019.


Fiskars Sekator Kowadełkowy PowerGear L77 do gałęzi dźwigniowy duży\nZadzwoń do nas: +48 884912345\nWszystkie marki A bez A Cezary Gasek "AbezA" ABC AGRECOL AGROPAK AMPOL ANTA AWTOOLS BAYER BENEX BIOBEST BIOPON BRADAS BROS EKODARPOL EXPEL FISKARS Florovit FORM PLASTIC GRUPA INCO HAPPS KARD KWAZAR LAMELA LEGUTKO MONSANTO PLANTA PLANTPOL PNOS Polish Gardens PROSPERPLAST RAMP SKOLACH SPÓJNIA STIHL SUBSTRAL SUMIN SUPER KORA TARGET Toraf TORSEED VEFI VERDENIA WOKAS\nBIOPON 1kg nawóz do niebieskich...\nBiopon Natural 0,5l Nawóz typu...\nFiskars Sekator Kowadełkowy przeznaczony jest do ucinania suchych i twardych gałęzi. Produkt marki Fiskars będzie przydatny w ogrodzie przy przycinaniu krzewów i niewielkich drzewek. Jest solidny, lekki oraz komfortowy w trzymaniu.\nFiskars Sekator Kowadełkowy PowerGear L77 do gałęzi dźwigniowy duży Sekator dwuręczny Fiskars pozwala na cięcie gałęzi o grubości do 50 mm. Innowacyjny mechanizm PowerGear™ zwiększa siłę cięcia i redukuje wysiłek fizyczny podczas pracy. Technologia PowerStep™ pozwala ciąć gałęzie w 1, 2 lub 3 nieforsownych krokach, w zależności od grubości gałęzi. Narzędzie wykonane z trwałego poliamidu wzmocnionego włóknem szklanym, co uczyniło je lekkim, a jednocześnie wytrzymałym. Ostrze tnące pokryte jest powłoką PTFE, która zmniejsza tarcie i chroni przed korozją. Mechanizm przekładni EasyCut 3x wspomaga trzykrotnie siłę cięcia. Pomarańczowe uchwyty z tworzywa SoftGrip'" gwarantują pewny uchwyt. Sekatory kowadełkowe przeznaczone są do cięcia suchych i twardych gałęzi.\nŚrednica cięcia do 50mm\nSekator ogrodowy 21 cm wykonany z bardzo dobrej jakości stali.\nBRADAS SEKATOR DO GAŁĘZI KT-W1214 65CM\nSekator do gałęzi (65cm) STANDARD ALU-TEFLON\nWORTH sekator do gałęzi STANDARD. Wytrzymały, poręczny, lekki.\nVerdenia Sekator teleskopowy nożycowy...\nSekator do gałęzi zielonych teleskopowy wykonany z bardzo dobrej jakości stali. Producentem jest polska firma Galicja, słynąca z niezawodnych rzeczy do domu i ogrodu.\nFISKARS SEKATOR KOWADEŁKOWY...\nSekator kowadełkowy jest bardzo mocnym, a zarazem lekkim narzędziem ogrodniczym z linii Fingerloop™ marki Fiskars. Serię charakteryzuje specjalnie zaprojektowana, bezpieczna dolna rączka chroniąca palce przed urazami.\nFISKARS SEKATOR NOŻYCOWY FINGERLOOP P44\nSekator nożycowy to bardzo precyzyjne i komfortowe narzędzie marki Fiskars. Produkt z linii Fingerloop™ posiada specjalnie zaprojektowaną antypoślizgową rączkę w kształcie pętli, która chroni palce przed urazami.\nFISKARS SEKATOR NOŻYCOWY POWERGEAR...\nSekator nożycowy Fiskars L72 (S) będzie cennym pomocnikiem codziennych prac w ogrodzie Narzędzie wyposażone jest w głowicę typu Hook – idealną do przycinania świeżych pędów. Ostrze ze stali nierdzewnej jest trwałe i odporne na korozję.\nFISKARS SEKATOR KOWADEŁKOWY POWERGEAR...\nSekator kowadełkowy (S) L71 przeznaczony jest do ucinania suchych i twardych gałęzi. Produkt marki Fiskars będzie przydatny w ogrodzie przy przycinaniu krzewów i niewielkich drzewek. Jest solidny, lekki oraz komfortowy w trzymaniu.\nFISKARS PIŁA DO GAŁĘZI XTRACT SW73\nWysuwana piła Fiskars Xtract™ stanowi doskonałe uzupełnienie siekiery z linii Fiskars XSeries™. Narzędzia są niezastąpione podczas cięcia i przycinania gałęzi drzew. Specjalne uzębienie pił zapewnia szybkie i efektywne cięcie. Nowy, wygodny zaczep do paska zapewnia wygodę w użyciu i bezpieczeństwo.\nSekator UP82 115360 marki Fiskars to poręczne i pomocne narzędzie, kiedy chcemy dokładnie uciąć gałęzi znajdujące się wysoko w koronie drzew. Sekator jest lekki i wygodny. Obrotowa głowica i szeroki zasięg sekatora ułatwia pracę.\nSekator Fiskars UP86 to sekator, który dzięki teleskopowej rączce utnie gałęzie znajdujące się w koronie drzewa. Sekator żyrafa jest lekki a operowanie nim ułatwia obrotowa głowica i duży zasięg pracy do 6m.\nDodatkowo PIŁA Fiskars o wartości 90zł GRATIS\nBiatom - Sklep Internetowy\nNapisz do nas: sklep@biatom.pl


Między stołem sekcyjnym a… | FA 03/2007 | Forum Akademickie - portal środowiska akademickiego i naukowego\nW marcu mija 40 lat od śmierci wybitnego anatomopatologa, którego podręczniki doczekały się wielu wydań także po śmierci autora.\nStudiował weterynarię w Akademii Medycyny Weterynaryjnej oraz prawo w Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Współtworzył Państwowy Instytut Weterynaryjny w Puławach i pełnił funkcję jego wicedyrektora. Był też współtwórcą Wydziału Weterynaryjnego UMCS (obecnie Wydział Medycyny Weterynaryjnej AR w Lublinie). Był kierownikiem Zakładu Anatomii Patologicznej PIW i Katedry Anatomii Patologicznej UMCS, a potem WSR i AR w Lublinie, która obecnie nosi jego imię. Pełnił funkcje prezesa Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych oraz sekretarza generalnego Lubelskiego Towarzystwa Naukowego. Jest autorem podręcznika Diagnostyka sekcyjna zwierząt oraz współautorem Ogólnej anatomii patologicznej zwierząt domowych.\nDoktor Wanda Jaśkiewicz wyróżniła w życiu swojego ojca prof. Tadeusza Żulińskiego trzy okresy: lwowski, puławski i lubelski. Tylko pierwsze miejsce zamieszkania uczony wybrał z własnej woli. Do Puław pchnęły go wojenne losy, a do Lublina – nakaz wyboru jednego miejsca pracy.\nLwowski etap życia przyszłego profesora weterynarii to czas studiów, skromnego życia żaka i młodzieńczej miłości, zakończonej małżeństwem. Uczucia do narzeczonej wyrażał w sposób dość oryginalny: zachowała się fotografia przedstawiająca Tadeusza Żulińskiego podczas sekcji psa z dedykacją dla przyszłej małżonki. Już wtedy zaczął pisać wiersze. Zachował się przepisany na maszynie tomik, który oferował żonie na sześciolecie znajomości. W notatkach profesora jest też m.in. pieśń, która być może była hymnem korporacji akademickiej Lutico−Venedia, najstarszej we Lwowie, do której należał. Pani Wanda, idąc z wnukami 1 listopada na cmentarz, recytuje im wiersz ojca napisany na tę okazję.\nPuławskie losy rodziny rozpoczęły się w 1942 r. Władze niemieckie przeniosły młodego uczonego służbowo ze Lwowa do Wydziału Weterynaryjnego Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach. Początkowo Żulińscy mieszkali w dzielnicy oddalonej od pałacu, gdzie mieścił się instytut. Po wojnie otrzymali służbowe mieszkanie w skrzydle pałacu. Tadeusz Żuliński brał udział w tworzeniu Instytutu Weterynaryjnego, wyodrębnionego z PINGW, oraz w tworzeniu Wydziału Weterynaryjnego UMCS. Równocześnie raz w tygodniu jeździł z wykładami z weterynarii sądowej do SGGW w Warszawie.\nW Puławach kwitło bujne życie towarzyskie, kontynuacja kontaktów, które zawiązały się jeszcze podczas wojny, gdy – jak wspomina Pani Wanda – „kompanów do kieliszka nie brakowało, a i dostęp do służbowego alkoholu nie był utrudniany”. W niewielkim miasteczku, które jeszcze niedawno było małą rybacką osadą nad Wisłą, mieściło się kilka instytutów naukowych. Środowisko inteligenckie, spragnione rozrywki, musiało samo ją sobie zapewnić. To wyzwalało energię. Żuliński uczestniczył w pracach amatorskiego teatru – reżyserował przedstawienia i grał w nich główne role. Z działalnością puławskiego teatru związane są zabawne, choć niekiedy groźnie wyglądające, wydarzenia. Do jednego z przedstawień Tadeusz Żuliński zgolił charakterystyczny mały wąsik i gdy wkrótce potem przyjechał do Lublina na zajęcia szli za nim, bacznie go obserwując, dwaj młodzi mężczyźni. Dopiero gdy doszedł do drzwi swej katedry, podeszli do profesora. Okazało się, że to studenci, którzy nie byli pewni, czy rozpoznają swojego wykładowcę, a chcieli uzyskać wpis do indeksu. Z Puław dr Wanda Jaśkiewicz wspomina znakomitą kuchnię. Większość produktów pochodziła z okolicznych gospodarstw. Menu uzupełniała dziczyzna zdobyta przez samego uczonego – prof. Żuliński był zapalonym myśliwym. Ucztowanie należało do kanonów życia towarzyskiego w puławskim środowisku naukowym tamtych lat.\nOkazuje się, że wymóg zatrudnienia uczonego w jednym tylko miejscu pracy nie jest nowy. W 1955 prof. Żuliński dostał wybór: pozostać w Puławach lub przenieść się do Lublina do wyodrębnionej właśnie z UMCS Wyższej Szkoły Rolniczej. Ze względu na studentów wybrał Lublin. Tak rozpoczął się trzeci etap życia profesora. Do mieszkania na Sowińskiego przeniosły się częściowo zwyczaje z Puław. Należało do nich celebrowanie imienin. 28 października na parking przed uniwersyteckimi zabudowaniami podjeżdżał autokar wypełniony gośćmi z Puław. Przybywali też przyjaciele z uczelni. W kolejce do jubilata potrafiło się ustawić 30 osób. Potem trzeba je było zmieścić za stołem. Żona profesora, Maria Żulińska, gotowała wielkie gary potraw, a na deser, galicyjskim zwyczajem, podawała własnoręcznie przyrządzone torty.\nProf. Żuliński od początku pracy w lubelskiej uczelni bardzo lubił studentów. W niezwykle ciężkich powojennych latach wspomagał ich żywnością, o czym wspomina prof. Anna Cąkała. Był opiekunem studenckiego teatru „Pegaz”, pisał dla niego teksty. Prof. Żuliński był też kuratorem Koła Medyków Weterynaryjnych oraz chóru akademickiego WSR w Lublinie. W marcu mija 40 lat od śmierci wybitnego anatomopatologa, którego podręczniki doczekały się wielu wydań także po śmierci autora – ostatnie w latach 90. XX wieku.\nW tekście wykorzystałem niepublikowane wspomnienia dr Wandy Jaśkiewicz, córki prof. Tadeusza Żulińskiego.


Nikogo nie dziwi to, iż zadowolenie klienta to najszlachetniejszy wskaźnik klasy towarów dostarczanych przez określoną firmę. Wielkim uznaniem usatysfakcjonowanych konsumentów cieszy się nasza spółka, proponująca różnorodne stelaże do łóżek. Dostarczamy najwyższej klasy stelaże pod materac, takie jak na przykład stelaż łóżka skonstruowany z litego drewna lub stelaż z regulacją, odznaczający się niezwykłym komfortem użytkowania. Oferujemy przystępne ceny, jak również rady dotyczące tego, jakim sposobem wybrać najodpowiedniejszy stelaż do łóżka ? gorąco wszystkich zapraszamy!\nDoskonałej jakości, różnorakie meble i ozdoby do mieszkania bądź ogrodu, nabyć można na Moodhome.pl. Jeśli cenisz niebanalny styl prowansalski bądź też Shabby Chic, wyszukasz tam zarazem drobniejsze, stylowe artykuły, jak też wielorakiego rodzaju wyjątkowe meble. Obok filiżanek, czy też lamp, prezentowane są za pośrednictwem tej strony także między innymi meble Shabby Chic. MoodHome to również styl skandynawski sklep, w którym osoby lubiące jasny styl, odnajdą bardzo znakomite artykuły odpowiadające ich gustom. Moodhome.pl- odwiedź ten link!\nRETRO-TIME to firma funkcjonująca od 5 lat. Została założona z miłowania do dość pięknych i wyjątkowych artykułów. Siedziba spółki umiejscowiona jest w Głownie, niemniej jednak za pośrednictwem łącza internetowego jesteśmy do dyspozycji z prawie każdego miejsca na kuli ziemskiej jako www.retro-time.pl. Polecamy zwłaszcza: meble prowansalskie, meble bielone i nastrojowy styl belldeco, która urzeka gładkością, jasnością i poetyką w stylu romantycznym w każdym elemencie. Zapraszamy na zakupy do naszego magicznego witryny internetowej.


Dane mi było, jako przedstawicielowi instytucji centralnej MON, uczestniczyć w wielu tego typu imprezach. Najbardziej utkwił mi w pamięci wyjazd do Centrum Marschalla - instytucji amerykańskiej - znajdującego się w Garmisch-Partenkirschen w RFN. Odbywało się tam sympozjum zorganizowane w ramach programu: Społeczeństwo Informacyjne Świata. Doświadczenia wojny bałkańskiej i lokalnych wojen w Azji wskazywały na pilną potrzebę opracowania takich metod i technik wzajemnej wymiany informacji między narodami, nacjami, wyznaniami, aby maksymalnie zmniejszyć ryzyko powstawania konfliktów i równocześnie zwiększyć stopień wzajemnego zrozumienia i poznania.\nTrudne to zagadnienie. Podczas obrad dało się wyraźnie odczuć że do niedawna istniał podział polityczny świata, że ZSRR rozpadł się na kilkanaście nowych państw, że nie tak dawno istniał Układ Warszawski. To wszystko kładło się długim cieniem na obradach. W całej tej atmosferze często powracał temat aspiracji do NATO nowych krajów, w tym przede wszystkim Polski.\nW obradach uczestniczyli przedstawiciele 27 krajów. Z Europy reprezentowane były prawie wszystkie, przyjechali również przedstawiciele USA i kilku krajów azjatyckich. Jako najstarszy stopniem szefowałem delegacji polskiej. Z tej zapewne racji spotkał mnie zaszczyt, który głęboko utkwił mi w pamięci.\nTrzeciego dnia obrad zorganizowana została oficjalna kolacja. Taka kolacja ma specjalną oprawę, miejsca przy stole są z góry określone, obowiązuje określony strój. Na kilka godzin przed rautem organizatorzy poinformowali mnie, że będę zasiadał przy stole głównym wraz z ambasadorem Stanów Zjednoczonych, oraz przedstawicielami Rosji, Ukrainy i Wielkiej Brytanii. W ten właśnie sposób Polska została wyróżniona spośród krajów starających się o wejście do NATO.\nNie potrzebuję chyba mówić że dołożyłem starań aby mundur nie miał najmniejszej zmarszczki, a buty przypominały lusterka. Zgodnie z sugestią na pięć minut przed oficjalnym rozpoczęciem zjawiłem się w foyer restauracji hotelu Dorint.\nGoście zostali przedstawieni oficjalnie, przy stole po mojej lewej stronie zasiadł ambasador USA, po prawej przedstawiciel Ukrainy. Przedstawiciele Wielkiej Brytanii i Rosji siedzieli po lewej stronie ambasadora. Przyznam że miałem świadomość w jakim towarzystwie i w jakim miejscu usadzono mnie przy podwyższonym stole. W towarzystwie przedstawicieli największych potęg militarnych współczesnego świata.\nAmbasador powitał przedstawiciela Polski, kraju który zapewne niedługo dołączy do rodziny Sojuszu Północnoatlantyckiego. Podziękowałem za te kurtuazyjne słowa. Przyszłość pokazała jak blisko prawdy był ambasador. Nie będę ukrywał, radość i duma rozpierały mi serce. Podczas tej kolacji praktycznie nic nie zjadłem.\nOficjalna część tego typu imprez nie trwa długo. Ambasador wstał, powstali wszyscy i spotkanie potoczyło się dalej w swobodnym tonie. Przy rozstawionych na sali bankietowej stolikach rozpoczęły się luźne rozmowy. Nie ochłonąłem jeszcze po pierwszej części tego spotkania kiedy podszedł do mnie Belg i zaproponował toast: Vival'a Polonge!. Vival'a Belgu'e! - odpowiedziałem.\n- Pamiętamy w Belgii waszych pancerniaków, pamiętamy generała Maczka. W miastach które wyzwalał ulice i szkoły noszą jego imię. -\nPamiętają, po tylu latach pamiętają. Zrobiło się bardzo sympatycznie. Wspomniał Belg, że - w rocznice wyzwolenia - miejscowości dekorowane są też i flagami polskimi.\n- Czekamy na was w Brukseli, w Kwaterze Głównej NATO - zakończył rozmowę.\nByło to drugie niezwykle przyjemne doznanie tego wieczora. Nie koniec jednak na tym.\n- Jestem Mustafa, nazwisko rodowe El Hatim - śniady oficer sympatycznie się uśmiecha. - Chciałbym zamienić kilka zdań z oficerem armii polskiej. - Po oznakach na mundurze rozpoznałem oficera tureckiego.\n- Z przyjemnością, nasza wspólna historia jest bardzo bogata i długa. Przed wiekami Rzeczpospolita graniczyła z Imperium Otomańskim. Bywały wspaniałe okresy współpracy. -\n- Tak, ma pan rację, sądzę że nadchodzą czasy że ta współpraca i kontakty na nowo będą szerokie i owocne. -\nTurek zaznaczył że jest potomkiem wezyrów, którzy przez całe pokolenia służyli na dworze sułtana jako jego najbliżsi urzędnicy i doradcy. Okazał się pasjonatem historii stosunków polsko-tureckich.\nChyba najbardziej pamiętacie klęskę, którą zadał wam nasz król Sobieski pod Wiedniem - zagadnąłem.\n- O było ich więcej, ale i wy nieraz ustępowaliście pola - odparował z uśmiechem.\n- W naszej literaturze narodowej mamy monumentalną powieść - Trylogię, która opisuje dość szczególny okres w stosunkach między naszymi krajami. -\n- Znane jest i u nas to dzieło. Autor jednak, wydaje mi się, przemilczał dość istotny wątek. Czy pan wie jaki był jeden z ważnych powodów naszych najazdów na Lechistan? Otóż nie tylko zdobycze terytorialne i rozszerzenie wpływów brano pod uwagę. Jednym z głównych było zdobycie jasyru, przede wszystkim kobiet do haremów. Ambicją każdego paszy było posiadać w swoim haremie przynajmniej jedną Laszkę. Piękne macie kobiety, jasnookie, szerokie w biodrach. Jedną Laszkę wymieniano niejednokrotnie za kilka koni. -\nZdziwiła mnie taka wypowiedź: albo źle zrozumiałem, albo ten Turek gada coś nie tak. Kobietę porównywać do konia? Widząc widocznie grymas na mojej twarzy zareagował spokojnie:\n- Proszę zrozumieć, mówimy o innych czasach. Wtedy powszechnie kupowano kobiety w Turcji, a konie miały szczególną wartość. Był taki rytuał, że król Polski otrzymywał w darze od sułtana najpiękniejsze rumaki. To dlatego macie dziś wspaniałe hodowle koni arabskich. Faktem jest, że tyko wy Polacy potrafiliście docenić i utrzymać tę rasę koni nie zmienioną. Dziś my kupujemy od was konie, które w prostej linii są potomkami sułtańskich ogierów. Swego rodzaju ewenementem jest również to, że nigdy Polacy nie byli prostymi żołnierzami w szeregach doborowych jednostek piechoty sułtańskiej, mianowicie w janczarach. Urodzeni z Laszek służyli tam, ale jako dowódcy różnych szczebli, ponieważ byli pół krwi Turkami. Okrutne to były czasy, podbite kraje, takie jak dzisiejsza Bułgaria, Mołdawia, Rumunia, płaciły straszliwy haracz - każda rodzina co pięć lat oddawała chłopca przeznaczonego do janczarów. Z czasem jednak oddziały te, a zwłaszcza ich dowódcy, odgrywali coraz większą rolę, aż doszło do przewrotu i obalenia tronu.-\n- To może sarmacka krew dała tu znać o sobie? - Niewykluczone - skitował Turek.\nPowróciłem do dyskusji o wojnach.\n- Czy to prawda, że wezyr Kara Mustafa po klęsce wiedeńskiej otrzymał od sułtana jedwabny sznur? -\n- Tak, prawda, ale to nie koniec historii, historii która dla was Polaków jest szczególnie interesująca. Otóż czując nadchodzący kres życia, stary sułtan wezwał najważniejszych swoich dostojników i przekazał im ostatnią wolę i przestrogi. Jedna z nich brzmiała:\n- Niech na wieki będą przeklęci ci, co zapomną o potędze Lechistanu. -\nZabrzmiało to mocno. Zapewne klęska wiedeńska mocno wryła się w psychikę władcy imperium.\n- A jak to naprawdę było z pustym fotelem dla polskiego posła? -\nOficer turecki usadowił się wygodniej i z dużą satysfakcją zaczął opowieść.\nRzecz miała się w czasach gdy na mapie Europy nie było państwa polskiego. Turcja faktycznie nigdy nie uznała rozbiorów, raz ze względu na tradycyjny respekt dla Polski, drugi raz z powodu ciągłych wojen i sporów z Rosją, chcąc jej w ten sposób okazać, że nie uznaje dokonanych przez nią aneksji terytorialnych.\nW tradycji tureckiego domu panującego już od dawna było zwoływanie audiencji generalnych wszystkich dyplomatów przebywających na dworze sułtana. Audiencjom takim nadawano wielką rangę i oprawę. Jej nadzwyczajność polegała też i na tym, że to panujący przechodził wzdłuż szeregu zebranych, a dopiero potem zasiadał na tronie. Bywało, że ambasadorzy, konsulowie czy posłowie wyjeżdżali wcześniej na konsultacje, aby właściwie wystąpić na takiej audiencji. Rangę tego typu spotkań władcy z korpusem dyplomatycznym podkreślał fakt, że nie odbywały się one regularnie, organizowano je zazwyczaj w sytuacjach szczególnych, np. z okazji intronizacji, wielkich wydarzeń lub rocznic państwowych. Akredytowani przy dworze, i występujący w pełnej gali dyplomaci, zbierali się wtedy w wielkiej sali audiencyjnej, a służby pałacowe już wcześniej ustalały ścisły przebieg audiencji i kolejność powitań.\n- Panujący przechodził wzdłuż szeregu zebranych, witał się i zamieniał lub nie kilka zdań z wybranym dyplomatą. Ważna była kolejność w szeregu i odległość od tronu sułtana. Było to wyznacznikiem stosunków jakie łączyły Turcję z danych krajem. Im bliżej tronu, tym cieplejsze stosunki. -\n- A gdzie ustawiano fotel dla przedstawiciela Polski?-\n- Zapewniam pana że niezbyt daleko od tronu. -\nUstawiony wcześniej szereg ambasadorów i posłów czekał na sułtana. Po jego pompatycznym wejściu na salę audiencyjną, szef protokołu dyplomatycznego przedstawiał mu kolejno zebranych. Swoim zachowaniem władca demonstrował stosunek tronu do kraju reprezentowanego przez danego dyplomatę. Wskazując pusty fotel - przeznaczony dla przedstawiciela Rzeczpospolitej - szef protokołu spokojnie relacjonował:\n- Poseł z Lechistanu nie przybył. -\nSułtan zawsze się zatrzymywał, kiwał głową i w milczeniu przechodził dalej. Trzeba przyznać, że to piękna demonstracja uznania dla kraju wymazanego przecież z mapy Europy.\n- U nas istnieje pogląd, że być może Turcja w ten sposób chciała upokorzyć Rosję, demonstrując że nie uznaje jej polityki wobec Polski - zasugerowałem delikatnie.\n- Zapewniam pana że istniał cały arsenał możliwości, aby Rosji to okazać. Sądzę, że pański kraj w pełni na takie traktowanie zasłużył, a poza tym zapewne przestrzegano wskazówek umierającego sułtana. -\nTak zakończyła się opowieść tureckiego oficera.\nDługo nie mogłem zasnąć tej nocy. Na myśl przychodzi wspaniałe opowiadanie Ksawerego Pruszyńskiego - Trębacz z Samarkandy. Opowiadanie jakżeż zbieżne z opowiadaniem nowo poznanego Turka. Zbyt wiele wrażeń było tego dnia. Tu w sercu Alp, w niemieckim mieście Garmisch-Partenkirschem, w amerykańskim Centrum Marschalla, trzykrotnie byłem świadkiem i bezpośrednim odbiorcą prawdziwych dowodów szacunku i uznania dla Polski.\nDlaczego było mi to dane?\nRefleksja przyszła natychmiast:\n- Jak to dlaczego? Jesteś polskim oficerem - spadkobiercą potęgi Lechistanu.


Wiadomości: Słowaccy kadeci oczekują sukcesu\nStrona Główna > Aktualności > Mistrzostwa Europy > Słowaccy kadeci oczekują sukcesu\nSłowaccy kadeci oczekują sukcesu\n2 stycznia 2009 17:30\nSłowackie miasto Bardejov będzie gościć już w dniach 7-11 stycznia turniej kwalifikacyjny do ME 2009 w kategorii kadetów. Weźmie w nim udział sześć młodzieżowych reprezentacji: Słowacja, Czechy, Włochy, Serbia, Chorwacja i Portugalia.\nDwie najlepsze ekipy awansują do turnieju finałowego, który odbędzie się w sierpniu w Rotterdamie. Ivan Hiadlovsky, szkoleniowiec reprezentacji Słowacji, wierzy, że jego podopieczni znajdą się w pierwszej dwójce. – W lecie przebudowaliśmy zespół i mamy nadzieję, że jesteśmy na dobrej drodze, aby grać coraz lepiej . W przygotowaniach oraz ułożeniu systemu treningowego pomagał trener reprezentacji seniorów – Emanuele Zanini.\nDobrym testem przed imprezą kwalifikacyjną był udział Słowaków w turnieju MEVZA Cup. Nasi młodzi sąsiedzi pokonali tam m.in. Słowenię i Chorwację, uczestników poprzedniej edycji ME kadetów, a ostatecznie zajęli drugie miejsce.\nJednakże faworytami turnieju są zespoły narodowe Włoch i Serbii. – Wierzymy, że możemy sprawić niespodziankę i pokonamy przynajmniej jednego z faworytów. Jednak najpierw musimy dobrze zagrać przeciwko Portugalczykom, Czechom i Chorwatom. To będzie trudne, ale wierzymy w siebie. Jesteśmy gotowi i czekamy na ten turniej – zapowiada Ivan Hiadlovsky.\nPrzypomnijmy, że w słowackim Bardejovie w przeszłości odbywały się już siatkarskie imprezy w kategorii juniorów i kadetów. Kibice siatkówki mogą Bardejov pamiętać bardziej z turniejów kwalifikacyjnych do Mistrzostw Europy Kobiet w latach 2003 i 2007.\nMistrzostwa Europy, rozgrywki młodzieżowe


89 PLN • Gold Standard Pre-Workout 330g - Optimum Nutrition • NAJTANIEJ • Sklep SFD\n4,27 z 71 opinii 5 0\nNr 1 wśród przedtreningówek. Pobudza, motywuje, elegencka pompka na treningu. Skład świetny, smak arbuz rewelacyjny. Składniki wysokiej jakości bo przy tych samych dawkach np. z treca nic nie dało sie wyczuć.\nJak ktoś, na powaznie traktuje suplementacje i szanuje swoje pieniądze to polecam tę odżywkę, jakość gwarantowana. Jakość treningu też.\nPonadto wykorzystuje dla polepszenia koncentracji w pracy i nauce.\nPolecam, a korzystam z tej odżywki już 3 raz i jestem mega zadowolony. trenuję pod kątem siły i czuję wyrażny postęp\n3504 użytkowników stosuje ten produkt Otrzymasz 8 pkt.\nWymieszaj miarkę z 120-150 ml wody i spożywać 20-30 minut przed treningiem. Zacznij od 1 miarki, aby ocenić swoją tolerancję na produkt. Nie przekraczaj 2 miarek dziennie.\nNajlepszy produkt na rynku. Próbowałem kilku przedtreningowek. Bez niej ćwiczenie nie ma sensu. Pompa jest niesamowita nawet przy połówce porcji, a na siłowni można siedzieć 3h i wciąż nie brakuje chęci do ćwiczeń. Po treningu nie mieszczę się w koszulce, w której przyszedłem. Polecam!\nNajlepsza przedtreningowka na rynku. Nie szczypie w mordę ani w jajka, nie pocisz się jak dzban, tylko masz energię i motywację na 3h treningu.\nFruit punch smak straszny jak dla mnie. Efekty po wzięciu mizerne, na mnie nie zbyt podziałał\nDobra przedtreningówka. Działa na mnie tak jak chciałbym żeby każda przedtreningówka działała czyli na treningu a nie jeszcze dwie godziny po... świetny zastrzyk energii, fajne skupienie. Dobra rozpuszczalność. Generalnie produkt na 5+\nFajna przedtreningówka, smaki tez okej, ale wole jesc łyzke suchej i popijac woda :)\n1. Pobudzenie jest. W porównaniu do dotychczasowej preworkout (nie wiem czy można wskazać markę:P) jest lepiej.\n2. Smak watermelon daje radę, ale przy następnym zamówieniu wezmę inny.\n3. Rozpuszczalność pozostawia trochę do życzenia.\nJest OK. Tylko dlaczego wszyscy w pierwszym zdaniu piszecie o smaku? Jesteście dziećmi bez wykształcenia? Zasada życiowa jest prosta "NIE MA SMAKOWAĆ MA DZIAŁAĆ"\nbardzo dobra rozpuszczalnosc, smak watermelon calkiem niezly ale ma cos dziwnego w sobie, pompy za wielkiej na tym nie ma\nŚmiało polecam! Nie na zejść podczas treningu. Za to wytrzymałość i energia przez cały trening ;) Smak: WATERMELON na piątkę.\nSmak arbuzowy 2/10\nNaprawdę dobrze wydane pieniądze :)\nDobra przedtreningówka, jedyna chyba która ma taki dobry smak, pompa na treningu na odpowiednim poziomie, dobre skupienie jak i pobudzenie.\nSkład prosty.Przedtreningówka dobra dla osób które nie gustują w mocniejszych produktach. Pompa mięśniowa spoko, nie była przeszkadała w treningu. Co do smaku - apple najlepszy jaki piłem. Podsumowująć - dobry produkt umilający trening na siłowni.\nsmak arbuzowy 4/5\nSpoko przed treningówka ale mnie osobiście trzymała około 1h 20m.\nBardzo dobre (watermelon) :) Rozpuszcza się tak:\n-w kubku mieszając łyżeczką kwaśne grudki\n-w zwykłej butelce to samo\n-w szejkerze 3 machnięcia idealnie\n(pod koniec polecam zamieszać jeszcze raz kreatyna osiada na dnie naczynia)\nEfekt brania to POMPA :D same przyrosty\nProsił bym żeby ktoś napisał jakie inne smaki są przez was polecane bo zamierzam się w to zaopatrzyć na dłuższą metę a smak Watermelon jest dobry ale już mi się nudzi :)\nWatermelon - super smak. Bdb rozpuszczalność łyżką w szklance wody. Mocne pobudzenie, intensywniejszy trening, jest moc i siła, czuć dziąłanie już od 15 min. po spożyciu. Na treningu wyczuwalna pompa.\nJedna z najlepszych przedtreningówek\nBardzo słabo mi się rozpuszczał smak arbuzowy.\nsmak arbuzowy kozak 5/5\nefekt 5/5 po prostu działa. wziąłem 2 razy gdy się nie wysypiałem i normalnie odleciałem na siłownie a treningi okazały się jednymi z najlepszych jakie robiłem. Coś pięknego, na pewno polecam i jeszcze będę próbował innych smaków ;)\nFirst time trying pre-workout. I used to only drink coffee before my workout. This think is excellent, taste good (fruit punch) and my workouts last longer and more efficient! Polecam.\nSmak -3. Działanie - 6\nSmak zielone jabłko bardzo słodki. Rozpuszczalnosc bardzo dobra. Koncentracja dobra. Pobudzenie bardzo dobre. Po całym dniu w pracy trening na wysokich poziomie. Trening skończony, a pobudzenie na wysokim poziomie jeszcze z 1.5h. :-)\nDziała fantastycznie - POWER niesamowity już po 15 min i utrzymuje się na wysokim poziomie przez cały trening. To pewnie zasługa kombinacji aminokwasów creatyny, alaniny i witamin oraz kofeiny itp.\nRozpuszczalność 10/10 - bez żadnych grudek\nWorkout polecam przede wszystkim bardziej zaawansowanym.\nProdukt bardzo dobry.Trening o wiele bardziej wydajny.\nDzis wypilem probke o smaku jagody :D malo mnie nie wykrecilo smak mega slodki czuc troche chemi :) ale to wiadomo... dzialanie powiem tak siła 5/5 pompa tez byla dobra 5/5 trochę się dziwnie czulem i troche maly zjazd ale ogolnie polecam :)\nWziełem najpierw 11g, nie odczułem roznicy, poza lekkim pobudzeniem (kofeina). Nastepnym razem wzielem 22g na raz, no i tez czulem tylko pobudzenie, pompa bez zmian, mrowienia tez brak po BA (jak wezme czysta BA SFD to czuc mrowienie dosc mocne). Ogolnie wedlug mnie szkoda kasy.\nSmak jabłkowy rewelacja, działanie? daje rade, zastanowie sie nad całym opakowaniem! :)\ndzialanie - na4 :)\nbez problemow z zoladkiem\nDobra przedtreningowka. Zamówiłem teraz duże opakowanie. Polecam!\nProdukt polecam jak najbardziej dla poczatkujacych jak i zaawansowanych zawodnikow. 10g porobolo jak najbardziej, pobudzenie godne pochwaly, zadnych zjazdow, trwa dosc dlugo, co przeklada sie na dokladny trening.\nsila-nie zauwazylem zmian.\nno więc dopiero teraz przetestowałem próbeczkę i wg mnie wygląda to tak;\nrozpuszczalność dość dość chociaż do konca sie nie rozpuszcza, pompuje i pobudza jak dla mnie tak 3-4/5 przy jednej porcji za to przy calej saszetce (2porcje) juz czuc ze kopie :D smak tez ok ;) biorac pod uwage cene wychodzi calkiem spoko\nWatermelon - 9/10 - bardzo smaczny, dla mnie bomba\nGreen Apple - 8/10 - smaczny, nie tak jak ten powyższy, ale też mógłbym polecić.\nFruit Punch - 6/10 - nie był nie smaczny, ale zdecydowanie nie w moim guście.\nRozpuszczalność - 10/10 - bez zastrzeżeń, po wymieszaniu występuje piana, która opada po paru sekundach.\nPobudzenie - 3/10 - pobudzenie bardzo słabe, biorąc pod uwagę, że brałem podwójne porcje.\nPompa - 8/10 - pompa bardzo fajna, aczkolwiek mogła by być lepsza, bardzo fajnie mi żyły wychodziły, ale to ze względu na niski poziom tłuszczu w obecnym stanie.\nWzględem przedtreningówek które wcześniej stosowałem wypada słabo, lecz smakiem większość powala. Mogę polecić ją początkujacym.\nNigdy nie korzystałam z przedtreningówek, więc byłam zaskoczona...że działa.\nNie czułam jakiegoś specjalnego kopa na treningu (piję sporo kawy), ale też skończyłam moje wytrzymki bez uczucia totalnego wyprucia.\nA potem nie mogłam spać pół nocy.\nZ nieprzyjemnych wrażeń - dość mocno mrowiła mnie twarz i ramiona.\nSmak BARDZO intensywny ale interesujący. Jak dla mnie wymaga rozpuszczenia w zbyt dużej ilości płynu, co jak dla mnie jest minusem, bo nie lubię ćwiczyć, kiedy mi się w brzuchu przelewa.\nDziałanie/skład - jak dla mnie ten produkt to jeden z top 3 na rynku :) Usuwa zmęczenie, dodaje energi czyli trening staje sie po prostu dużo lepszy !!\nocena smaków, (zmrożone z kostkami lodu)\nFruit Punch - 10/10\nWszystkie trzy smaki przetestowane - jak dla mnie najlepszy FRUIT PUNCH - taki orzeźwiający, drugie miejsce - APPLE, też ok, ale lekko chemiczne, no i na końcu WATERMELON - tego nie polecam, zupełnie mi nie podszedł, ale to może też dlatego że nie przepadam za arbuzem. Tak jak już ktoś pisał, warto rozpuścić w większej ilości wody - wtedy smak jest zdecydowanie lepszy. Rozpuszczalność - ok, ale chwilę zajmuje żeby się wszystko dobrze wymieszało.\nDziałanie - tu przyznam że tylko jedną porcję wzięłam przed treningiem - zaraz po wypiciu lekkie mrowienie w dłoniach, później większa koncentracja, pobudzenie, ale np. pompy większej nie było. Resztę porcji zużyłam przed i w trakcie wycieczek w góry - jak trzeba wstać przed 3 w nocy i później zasuwać 20-30 kilometrów, to takie wspomaganie się przydaje - szybko stawia na nogi i zmniejsza zmęczenie.\nSmak ekstra, zwłaszcza jabłko, można pić ze smakiem. Pompa średnia ale to możliwe z powodu rodzaju treningu. Pobudzenie oraz koncentracja dobra, zjazdu po treningu brak. Ogólnie produkt polecam aczkolwiek wielkiego szału nie ma :)\nSmaki w porządku jak to na przedtreningówki, rozpuszczalność 7/10 trochę zostaje prochu na, moją wagę trzeba sypnąć 2 porcję by dobrze zadziałało, skupienie ok, pobudzenie również, pompa średnia.\nJak dla mnie średnie działanie. Słabe pobudzenie i pompa mięśniowa po jednej porcji . Czuć mrowienie oraz bardzo dobra koncentracja podczas ćwiczeń. Jeśli chodzi o smaki to najlepszy to jabłkowy reszta mdła. Podsumowując:\nFruit Punch 2/10\nŻebym poczuł działanie musiałem wypić podwójną porcję - pobudzenie i koncentrację oceniam na 7/10\nJeśli chodzi o smaki:\nFruit Punch 6/10\nWiadomo jednak że przy przedtreningówkach nigdy szału nie będzie ;)\nGenialny produkt w mega smakach...\nze wszystkich 3 najabardziej mi przypadł do gustu watermelon.\nPrzy podwójnej porcji ładnie klepie i pobudza.\nrozpuszcza się bez problemu.\nFruit Punch - 7/10\nBardzo dobry smak jak na przedtreningówke, jak słodki sok albo napój, pompa 2/5 - w sumie nawet nie wiem czy to zasługa produktu, pobudzenie 6/5 - jak dla mnie aż za mocne, poczucie niepokoju zamiast skupienia.\nJedna porcja (pół saszetki)\nJedna porcja - działanie średnie, bez szału. Dla mnie trochę za słabo mimo, że miałem dłuższa przerwę od pre.\nMimo to jeśli ktoś zdecyduje sie na zakup polecam zacząć właśnie od jednej, żeby sprawdzić na sobie.\nDwie porcje (cała saszetka)\nDziałanie wyraźnie na plus względem jednej porcji. Lepsze pobudzenie i troche lepsza pompa - jednak bez rewelacji.\nMożna wyróżnić jednak koncentracje na treningu, zdecydowanie na plus. To co miało zostać zrobione zostało dobrze wykonane - bez zbędnego "wytrzepania".\nFruit Punch 9/10\nw miarę spoko pre a bardzo dobrych smakach/rozpuszczalności z pobudzeniem i pompa trochę mniej ale tez jest na poziomie polecam :)\nProdukt totalna porażka jedyne co w nim dobre to smak. Pobudzenie 1/10 po tym produkcie byłem senny zamiast pobudzony ( pierwszy raz wziąłem 1 sugerowaną porcję produktu , potem 3 i nie było czuć żadnej różnicy) pompa 1/10 nie odczułem żadnej różnicy smak 10/10 mrowienie 3/10 ( czułem je przez 10min treningu potem znikło)\nProdukt nie warty uwagi , może zadziała na osobę która nie miała styczności z żadnymi innymi stymulantami , lecz na osobę , która przetestowała różne przedtreningówki produkt nie działa\nRozpuszczalność - 9/10, jak to w przedtreningówkach, zawsze jakieś "farfocle" zostaną, rozpuszczałem w wodzie mieszając łyżką\nSmak i zapach - wszystkie trzy smaki bardzo intensywne, najsłodszy "fruit punch", jak by jakieś landryny rozpuszczone w wodzie. Po rozpoczęciu treningu (jakieś 45min po wypiciu) smaczek się odbija. W szejkerze, nawet po umyciu, na długo pozostaje zapach.\nDziałanie - podwójna porcja bardzo fajnie stawia na nogi, pojedyńcza to niestety trochę za mało. Po męczącym dniu w pracy i treningiem o 21, bardzo pozytywnie pobudza, nie za mocno (nie przeszkadza), nie za słabo. Pobudzenie długo się utrzymuje, a po treningu nie ma jakiegoś tragicznego zjazdu. Nie przesadzona ilość środków "pompujących" - pompa nie przeszkadza w treningu.\n8/10 Ogólnie polecam, ale podwójną porcję\nNa początku testowałem jedną porcję, zadziałała na mnie raczej średnio jednak jestem dość odporny na wszelkiego rodzaju stymulanty. Zrobiłem dwie porcje no i zdecydowanie lepiej. Pobudzenie na duży plus, pompa też jakaś była.\nSmaki totalna miazga :) wszystkie wyśmienite, najlepszy jak dla mnie arbuzowy.\nPobudzenie - 8/10 (po 2 porcjach)\nRozpuszczalnosc: 10/10- super rozpuszczalnosc, zero problemow ;-)\nPobudzenie: 8/10- ja osobiscie lubie mocne pier... Ostatnio wrzucalem konkretne dawki kofeiny przed treningiem (400-600mg), a mimo tego, ze w 2 dawkach jest 'tylko' 350mg to juz mnie przyjemnie smyrnelo ;-)\nPompa: 6/10 lekko pompuje, ale dupy niestety nie urywa\nSkupienie: Pobudza, wiec nie spodziewalem sie skupienia :p\nJabłko- super orzezwiajacy smak ;) Mi podszedl 9/10\nArbuz- Jak jablko... A nawet lepszy ;) 10/10\nFruit Punch- w zadnym suplu mi ten smak nie podchodzil i tutaj niestety jest to samo :p Ale kto by sie tym przejmowal :D 8/10\nPrzedtreningówka ta zadziałała na mnie bardzo dobrze biorąc po 1 porcji a troche tych zabawek już brałem, pobudzenie dosyć przyjemne nie za mocne, pompa oraz ukrwienie bardzo dobre podczas treningu wytrzymałość też znacznie lepsza. Smaki wszystkie dobre najlepsze jabłko później arbuz i punch, po treningu nie ma żadnych zejść. Produkt bardzo dobry idealna przedtreningówka na cykle kreatynowe.\nNajlepsze w tej przedtreningówce to chyba smaki. Osobiście najbardziej przypadł mi do gustu Fruit Punch, później Watermelon, a na końcu tak zachwalane przez innych Green Apple };-) Mógłbym brać ten PRE nawet tylko ze względu na ten wyrazisty smak, normalnie jak oranżada :-))\nAle w tego typu produktach niestety nie smak jest najważniejszy. Co do samego działania, to brakuje jakieś efektu WOW (nawet przy podwójnej dawce).\nJak dla mnie pobudzenie jest znaczne, bo na co dzień unikam kofeiny, więc standardowe działanie przy zażyciu takiej dawki. Skupienie i wytrzymałość też przyzwoite.\nSmak- Fruit punch 10/10 (najlepszy)\nPobudzenie - 8/10\nSkupienie - 6/10\nOgólnie oceniam 7/10. Taki średni produkt - nie wyróżnia się, typowy dla tego przedziału cenowego.\nBrane po 2 porcje.\nPompa 4/5 lepsza niż normalnie\nPobudzenie 3/5 słabo, duża tolerancja na kofeinę\nFruit Punch 3/5,\nGreen Apple 5/5.\nJako że nie często przyjmuję przedtreningówek to działało pozytywnie\nSmak jabłkowy wyśmienity !! :)\nTestowałem 11g porcje. Więcej raczej dla mnie za dużo. Rozpuszczalność bardzo dobra. Ogólnie smaki jak na przedtreningówę są dobre. Szczególnie arbuzowy i jabłko. Przeszkadza mi jedynie ich intensywność. Spokojnie można było dać połowę substancji smakowych i byłoby nadal intensywne w smaku. Treningi dość dobre. Dość fajne pobudzenie, jak na wczesną godzinę. Cały trening bez większych problemów. Jedynie raz trafił się gorszy dzień i uczucie zamulenia. Brak jakichkolwiek problemów żołądkowych czy braku apetytu po treningu.\nCena dość atrakcyjna jak na taki skład i działani\nZacznę od smaków które testowalem i uszereguje je w kolejnosci od najsmaczniejszego - fruit punch, green apple, watermelon. Teraz troche o działaniu:\n- rozpuszczalnosc 7/10 - zostaja delikatne ale wyczuwalne podczas picia grudki\n- pobudzenie 6/10\n- pompa 6,5/10\n- skupienie 5/10\nReasumujac dobry produkt dla osób które nie lubią bądź nie oczekują ,,wyrywania" z butów czy tez pompy nie pozwalajacej dokonczyć serii ale w znacznym stopniu ułatwiającym i umilającym trenning.\nsmak arbuz taki trochę landrynkowy, jabłko znacznie lepsze\nza każdym razem 1 porcja (11g) trochę zostaje na dnie (nie rozpuszcza się całkowicie). Pobudzenie dla mnie za bardzo nie mogłam się skupić na treningu, doszło rozdrażnienie i nerwowość do tego kłopoty z zaśnięciem. Jednak wytrzymałość podczas treningu była lepsza.\nSkład prosty.Przedtreningówka dobra dla osób które nie gustują w mocniejszych suplach i oczekują łagodnego pobudzenia oraz pompy nie przeszkadzającej w treningach. Mimo tego pompa mogłaby być trochę większa. Co do smaku - najlepszy supel jaki piłem. Żadna przedtreningówka ani bcaa nie smakowała tak dobrze jak ten produkt. Fruit punch moim faworytem. Podsumowująć - dobry produkt umilający trening na siłowni.\nSmak fruit punch:10/10(smak wymiata)\nSmak apple 8/10\nSmak watermelon (nie podszedł mi, za kwaśny) 5/10\nPodsumowując wg. mnie przed treningówka na takie 4 z minusem, ponieważ spodziewałem się trochę więcej po niej, ale mimo wszystko jest ok :)\nPite 2 porcje na raz\nSmaki dla mnie wszystkie super orzezwiajace kwaskowe\nRozpuszczalnosc 10/10 brak jakiego kolwiek piachu na koncu\nSmak jabłko niezły jak na przedtreningówkę ;) Daje dość dobre skupienie, ale nie pobudza zbyt mocno, co dla mnie akurat jest plusem. Nie ma zjazdów po treningu. Pompa średnia, ale patrząc na skład, to nie ona była głównym celem, a skupienie i wytrzymałość podczas treningu.\nrozpuszczalnosc 2,5/5 zostaja grudki\nsmak 5/5 jesli chodzi o jablko przepyszne- w zyciu nie pilem tak ysznej przedtreningowki\ncala probka okazala sie za mocna... zamulilo mnie nie chcialo mi sie cwiczyc zaczela mnie glowa bolec trening skonczylem ok 19 a nie moglem zasnac do jakiejs 4 rano... zawsze tak mam jak przedawkuje przedtreningowke\n2 porcje przed treningiem\nSmak jabko 6/10\nOgólne bardzo słaby produkt, jedymie broni się smakowo\njechalem 2 porcje przed kazdym treningiem i moje odczucia takie:\nPobudzenie 8/10 taka porcja kofy mi starcza, a nawet bym powiedzial ze troche za duzo.\nPompa 5/10 lubie konkretna pompe, tutaj srrednio, cos tam czuc ale malo niestety.\nSkupienie 8/10 wporzadku.\nnajlepszy smak to jabłko, pozniej arbuz a na koncu tak jak myslalem fruit punch %-)\nale jabłko pycha naprawde :)\nWczoraj i dzisiaj wziąłem podwójną porcję z racji tego, że ostatnio miałem mało snu.Rozrobiłem to w 400-450ml wody. Smak jabłko i arbuz, oba smaczne, dosyć kwaśne, ale ja takie lubię, więc ogólnie na plus. Pobudzenie dobre, szczególnie biorąc pod uwagę mój brak snu.\n2 porcje przed treningiem.\nSmak jablkowy 8/10\nprodukt jak na swoj segment skladowy spoko\n11g, czyli 1 porcja.\nPobudzenie znikome, ale tylko 175mg kofeiny, więc nie ma co oczekiwać fajerwerków. Potliwość bardzo duża, ale tak reaguje na nalt.\nPompa bardzo przyjemna, kable się pojawiły mimo redukcji i małej ilości ww. 1,5g cytruliny to nie jest dużo, ale o dziwo działa.\nCo do wzrostu siły i wytrzymałości bez zmian.\nOgólnie 6/10, bo raczej sugerowana porcja to dla świeżaków i zabawa zacznie się przy 2óch porcjach :-)\nSpróbowałem dzisiaj - poszła cała saszetka na raz, bo jestem starym wyjadaczem przedtreningówek i niecałych 400mg kofeiny się nie boję ;-)\nNa początek , rozpuszczalność - świetna 10/10\nSmak jabłkowy - przepyszny, lubię bardzo ten smak i zacząłem od niego bo arbuz to będzie wyzwanie ,a wszechobecny 'fruit punch' już na sam widok tej nazwy robi mi się średnio - dobrze %-) Jabłko powtórzę - extra !\nPobudzenie całkiem przyjemne, ale liczyłem na coś WOW ,a tu tego nie było - mimo , że przedtreningówek nie biorę od dość dawna, okazjonalnie łyknę przed treningiem jakiś delikatny spalacz typu SFD Fat Burner (100mg kofeiny w kapsie) i śmiem twierdzić , że pobudzenie tutaj było podobne lub trochę mocniejsze - tak czy siak trenowało się bardzo dobrze, mocny trening siłowy, następnie aeroby - tak naprawdę mógłbym po wszystkim wrócić i potrenować jeszcze ,a to oznacza że pobudzenie było odczuwalne, koncentracja też na plus , daję 8/10\nZdecydowanie teraz moj ulubiony pre workout, czyste dzialania, nie urywa glowy ale odczuwalna pompa i mocne mrowienie z beta alaniny= dziala :)\nProdukt bardzo dobry. Smak Apple 5. Trening o wiele bardziej wydajny.\nDoskonały produkt, próbowałem już paru przedtreningówek ale ta póki co jest najlepsza. Próbowałem Arbuzowego -:)\nPrzyjemnie pobudza, trening przebiega znacznie efektywniej. Polecam !\n2,99 zł 1,85 zł Kupuję


„Ujęcie moje jest, śmiem sądzić, nowe: istnieje wiele książek (…), które wzięły sobie za temat ludzką seksualność. (…) Pracy, która by w podobnym trybie i duchu co niniejsza, analizowała zjawisko metamorfozy seksualności zapisane w literaturze, nie ma” (s. 11) – konstatuje Mieczysław Dąbrowski we wstępie do tomu. Rzeczywiście, „Tylko seks? Antropologia erotyzmu od Sade’a do Houellebecqa” to nowatorska próba analitycznego zestawienia seksualnych tropów na przestrzeni lat i jako taką należy wysoko ją ocenić. Brak jest opracowań, które w taki sposób, wyłuszczając antropologiczne aspekty ludzkiej seksualności, kondensują nie tylko dotychczasowy stan badań, ale i w sposób konkretny, nie uciekając się w zbyteczne dygresje i meandry, przedstawiają cały wachlarz reprezentacji. Autor dokonuje wyboru subiektywnego, co od razu także zaznacza: „Lista możliwych lektur jest przecież niewyczerpana, ale nie o wszystkich warto pisać. Nie interesuje mnie tzw. konfekcja literacka” (s. 14).\nDzięki nakładowi pracy Dąbrowskiego powstał swoisty leksykon erotycznych przedstawień, opisanych w małych, wyodrębnionych jasno całostkach: „Na tę książkę składa się (…) kilkanaście esejów, które mają na celu ukazanie erotyzmu w literaturze” (s. 9). Wywód prowadzony jest przejrzyście, według z góry założonej struktury. Badacz wyodrębnia (także graficznie) kolejnych omawianych przez siebie autorów i po krótkim rysie biograficznym (choć zastrzeżenia budzą źródła wiedzy na temat ich życia; w jednym ze szkiców, autor podaje: „Wikipedia mówi, że…” [s. 108]), przechodzi do charakterystyki omawianego zjawiska, streszczając przywoływane dzieło i analizując zawarte w nim elementy dotyczące erotyzmu, czasami przywołując leksykalny rejestr, którym posługuje się twórca, dokonując mikroanaliz i syntez.\nMomentami szkoda, że porządek tych reprezentacji zorganizowany został linearnie, od patrona publikacji wywołanego już w samym tytule – najstarszego Markiza, do francuskiego pisarza, który z defetyzmem opisuje nasz obecny świat. Oczywiście, autor dokonuje porównań, nawiązań, ale czasem czytelnik żałuje, że wektor tych rozmyślań nie jest miejscami inny. Często przy omawianych pozycjach Dąbrowski wraca do Houellebecqa (który widać w sposób największy wpłynął na autora i być może jest największym reprezentantem żyjącym dzisiaj i ostrzegającym przed przedmiotowym postrzeganiem seksualności), ale nie pokazuje, jak starsze realizacje wpłynęły na powieści autorów piszących później. Wydaje się, że takie zestawienie byłoby interesujące i że Dąbrowski na pewno miałby na ten temat wiele do napisania.\nJak zauważyłam, nawiązań tu najwięcej do Houellebecqa. Widać, że jest dla autora punktem odwoławczym. Pojawia się zarówno jako ktoś, kogo przywołuje się, by wskazać na podobną literacką dykcję, jak i jako ktoś, kto zgoła odmiennie podejmuje temat. Pokazuje to jasno, że trudno dziś mówić o erotyzmie w literaturze bez odwoływania się do tej twórczości, w jakiś sposób rewolucyjnej, redefiniującej i obok której nie można przejść obojętnie. Dąbrowski oddaje Houellebecqowi miejsce szczególne, uprawnione i pokazuje, dlaczego akurat ten pisarz powinien to miejsce zająć. Chyba można w pewnym sensie uznać, że książka ta przestawia proces, który przebyła literatura (i ogólnie – który przeszedł świat), by w końcu pojawił się ktoś taki, jak kontrowersyjny Francuz, wyrosły przecież na gruncie swych znakomitych poprzedników.\nZ wielości omówień – zarówno dzieł polskich, jak i zagranicznych – z którymi nie sposób się nie zgodzić, muszę jednak podjąć temat fragmentu dotyczącego „Lolity” Vladimira Nabokova. Jest to dla mnie książka szczególnie bliska i czytam ją zupełnie inaczej niż Dąbrowski. Nie mogę zgodzić się z interpretacją, że to Lolita pierwszy raz uwodzi Humberta Humberta („Kiedy dochodzi do pierwszego aktu seksualnego między nim a Lolitą, z jej właściwie inicjatywy (…)” [s. 172]). Widzę w tej „inicjatywie” raczej rozpaczliwe szukanie bliskości tuż po tym, jak jej samozwańczy ojczym, uprowadziwszy dziewczynę, wyznaje, że jej matka nie żyje. Nie widzę też dowodów na tezę, że Humbert w istocie zdaje sobie sprawę z tego, że źle postępuje. W żadnym momencie nie możemy zapomnieć, że HH kreuje swoją opowieść jako mowę obrończą i jako taka ma usprawiedliwić i wybielić jego postępowanie. Kunsztowne zapewnienia o skrusze spełniają jedynie rolę retorycznego chwytu, zamazać granicę między ofiarą a katem, sprawić pozór świadomości wyrządzonego zła. W istocie jest to jedynie gra, która pod pozorem dostosowania się do społecznych norm i zakazów, szydzi z nich. HH uważa, że ma prawo kochać Lo i zachowywać się zgodnie z tym, co podszeptuje mu – upraszczając – serce. Nie ma tu miejsca na głos Lolity. Jej gesty, zachowania, reakcje, znamy jedynie z relacji oprawcy. Wszystko jest zapośredniczone, maksymalnie zamglone artystowskimi sublimacjami, które mają czytelnika uwieść tak, jak Humbert uwiódł naiwną i niedojrzałą Lo.\nJuż w pierwszych linijkach tekstu Humbert przyznaje się, że morderca (tego się nie wypiera) doskonale radzi sobie z gładką prozą („Jeśli chodzi o wyszukany styl prozy, to na mordercy zawsze można polegać” [Nabokov 1991: 9]). Według mnie, tylko raz, raz jeden, na samym końcu powieści, w głosie Humberta słychać żal, a raczej – bolesną świadomość, że wyrządził komuś krzywdę: „Czytelniku! Wszystko to, co słyszałem, było melodyjnymi głosami bawiących się dzieci, niczym więcej, a powietrze było tak krystaliczne, że w tych oparach zmieszanych głosów (…) można było czasem usłyszeć jakby wyrywający się spośród nich na wolność, prawie że artykułowany wybuch przenikliwego śmiechu (…). Stałem na moim wyniosłym zboczu przysłuchując się tej muzycznej wibracji, tym błyskom wyodrębniających się okrzyków na tle spokojnego pomruku i nagle uświadomiłem sobie dotkliwą beznadziejność nie na tym polegającą, że tu obok mnie brakuje Lolity, ale na tym, że jej głosu brakuje w dobiegającym chórze” (Nabokov 1991: 345). Co znaczące, zwraca się tu do czytelnika, to on jest sędzią, to on sądzi, więc to w niego (w nas!) wymierzone jest ostrze manipulacji. Nigdzie więcej śladów żalu nie znajduję. Owszem, Humbert przyznaje, że Lolitę wywiózł, że zamordował dramaturga – ale nie jest to wyznanie skruszonego przestępcy, tylko osoby, która peroruje, przekonuje i robi to tak skutecznie, że nie ma chyba czytelnika, który choćby na chwilę nie dał się zwieść tym przekonującym argumentom. Jak zauważa w swojej książce Katarzyna Przyłuska-Urbanowicz: „Pozostając pod urokiem narratora, czytelnik na własnej skórze przekonuje się, czym jest oczarowanie pięknem – i to pięknem moralnie dwuznacznym” (Przyłuska-Urbanowicz 2014: 137).\nRażą też u Dąbrowskiego momentami pomieszane rejestry. Książka, według deklaracji autora, ma być pozycją naukową, akademicką (o czym zresztą zaświadcza imponująca bibliografia i erudycja badacza), ale pojawia się w niej co jakiś czas zgrzyt, leksykalny kleks. Trudno bowiem nie zdziwić się, kiedy w zwartych wywodach na temat literackich i filozoficznych odniesień autor w familiarnym tonie pisze o „nowoczesnych smaczkach” (s. 95) czy „zalatywaniu filozofią końca XIX w.” (s. 105).\nNie zgadzam się tez z wyrażonym w przypisie sceptycyzmem co do używania feminatywów – „język polski nie wymaga stale takiego podkreślania, gdyż forma partner, opiekun, przodek, nauczyciel itp. mają sens ogólny i tylko feministyczne zacietrzewienie doszukuje się w nich znamion patriarchatu” (s. 62) – ale wynika to po prostu z różnicy światopoglądowej. Zajmuję się, tak jak autor, nauczaniem języka polskiego jako obcego, i przyznaję, że uczę studentów żeńskich form zawodów, choć nie dopatruję się u siebie „zacietrzewienia”, a jedynie uznaję, że formy te są potrzebne, a polskie słowotwórstwo umożliwia nam ich swobodne tworzenie. To, że brzmią dziwnie, jest winą jedynie tego, że wciąż zbyt rzadko ich używamy.\nNiezaprzeczalną wartość książki stanowi to, że obok tekstów, chciałoby się rzec, kanonicznych autor podnosi kwestie seksualności w książkach mniej znanych, czy mniej może kojarzonych z erotyzmem. Eseje te są tym ciekawsze i nowatorskie. Momentami chciałoby się, by było ich więcej, choćby kosztem rezygnacji z omówień Henry’ego Millera czy D.H. Lawrence’a. Z drugiej strony, ich brak narażałby Dąbrowskiego zapewne na zarzuty zaniedbania wobec książek najbardziej reprezentatywnych. Pytanie tylko, czy analiza mniej oczywistych, choćby Iwaszkiewiczowych subtelności, nie wniosłaby więcej. Rozumiem jednak wybór autora, który takiej decyzji dokonał w pełni świadomie, nie chcąc podnosić problematyki tekstów, w których erotyzm nie jest wyrażany bezpośrednio (zob. s. 15).\nDość obszerny wstęp wyposaża czytelnika w niezbędne pojęcia, referuje myśli znaczących filozofów i ułatwia dalszą lekturę. W sposób skrótowy, ale rzetelny i wielostronny, Dąbrowski przedstawia najważniejsze teorie dotyczące seksualności, a także rozróżnia ją od erotyzmu i miłości. Jeśli dla kogoś to temat nowy, nieznany, ale ma ochotę podjąć wyzwanie i trud – jest to zdecydowanie książka dla niego. Krótkie omówienie Georges’a Bataille’a przygotuje i ułatwi dalsze lektury, a także umożliwi lepsze zrozumienie poruszanej w dalszej części problematyki książki „Historia oka”. Podpowie też dalsze lektury, spoza tych kojarzących się jednoznacznie. Rozjaśni prozę Houellebecqa i umożliwi odczytanie jej nie tylko jako krańcowo pesymistycznej wizji rozkładu kultury europejskiej (rzadko francuski pisarz pojawia się określany innym zestawem słów), ale także jako swoistego wołania o rozwagę, głos rozsądku, ostrzeżenia i napomnienia.\nJeśli więc chcecie się dowiedzieć czegoś o seksie w literaturze, ale dotąd baliście się zapytać – Dąbrowski odpowie na wasze przemilczane pytania.\nNabokov V.: „Lolita”. Przeł. R. Stiller. Warszawa 1991.\nMieczysław Dąbrowski: „Tylko seks? Antropologia erotyzmu od Sade’a do Houellebecqa”. Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego. Warszawa 2018.


Smog ma wpływ na zdrowie psychiczne? Środowisko naukowe podzielone - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plLifestyleZdrowieSmog ma wpływ na zdrowie psychiczne? Środowisko naukowe podzielone\n20 sierpnia 2019, 20:00 | Aktualizacja: 20.08.2019, 20:17\nDorosłym w bardziej zanieczyszczonych regionach lekarze wystawiają więcej recept na leki psychiatryczneźródło: Bloomberg\nJak wyjaśnił kierujący badaniami Andrey Rzhetsky, postawiona przez naukowców hipoteza zakładała, że zanieczyszczenia mogą wpływać na mózg powodując procesy zapalne, które – jak wcześniej wykazały badania na zwierzętach - mogą wywoływać objawy podobne do depresji.\n>>> Czytaj też: Przełom w medycynie: Naukowcy odkryli organ odpowiedzialny za ból\nTagi:choroby psychiczne, lifestyle, zdrowie, smog, ekologia\nOkolice Notre Dame zanieczyszczone ołowiem? Paryżanie oskarżają władze o bagatelizowanie problemu


Challenge Walchsee-Kaiserwinkl gospodarzem Mistrzostw Europy na dystansie średnim w 2016 • xTRI.pl\nxTRI.pl • Extra Dawka Triathlonu / Świat / Zawody / Challenge Walchsee-Kaiserwinkl gospodarzem Mistrzostw Europy na dystansie średnim w 2016\nChallenge Walchsee-Kaiserwinkl gospodarzem Mistrzostw Europy na dystansie średnim w 2016\n12 lutego 2015, Autor: foka\nWspółpraca pomiędzy Europejską Unią Triathlonu i Challenge Family zaowocowała kolejną imprezą o randze Mistrzostw Europy jaka odbędzie się na zawodach tej marki w sezonie 2016. W sezonie 2016 zawodnicy podczas Challenge Walchsee-Kaiserwinkl będą rywalizować w ramach Mistrzostw Europy na dystansie średnim. Przypominamy, że w 2016 w Poznaniu w ramach Challenge Poznań odbędą się Mistrzostwa Europy na dystansie długim. Pisaliśmy o tym tutaj: Challenge Poznań 2016 z Mistrzostwami Europy ETU w triathlonie na dystansie długim!\nDyrektor wykonawczy Challenge Family – Zibi Szlufcik, podkreślał swoje zadowolenie po wybraniu turystycznego regionu Tyrolu na miejsce rozegrania Mistrzostw Europy.\nChallenge Family już od kilku lat współpracuje z ETU w kwestii organizacji Mistrzostw Europy\nChallenge Walchsee-Kaiserwinkl przez kilka ostatnich lat wyróżniała się swoją wyjątkowo dobrą organizacją dopracowującą każdy detal i przepięknymi widokami na trasie zawodów. Decyzja o zorganizowaniu tutaj Mistrzostw Europy jest po prostu konsekwencją wielu lat doświadczenia i skupienia organizatorów na zawodnikach. Jestem zadowolony, że możemy kontynuować współpracę z ETU – powiedział Szlufcik.\nPlanuje się, że około 2 000 zawodników weźmie udział w zawodach wliczając w to solidną reprezentację gospodarzy. Oprócz Mistrzostw Europy Elity dla kobiet i mężczyzn, odbędą się także ME kategorii wiekowych oraz rywalizacja paratriathlonistów. W planach jest także wiele wydarzeń towarzyszących Mistrzostwom Europy.\nTegoroczna edycja Challenge Walchsee odbędzie się 23. sierpnia.


Rewolucja w pubach: aby kupić piwo trzeba będzie podać nazwisko i adres - O tym się mówi - Polki.pl\nRewolucja w pubach: aby kupić piwo trzeba będzie podać nazwisko i adres\nDane kontaktowe i nazwisko będą konieczne do tego, by kupić piwo. Od 4 lipca także u fryzjera i w hotelu konieczne będzie podanie danych osobowych. Brytyjski rząd wprowadza regulacje w związku z epidemią koronawirusa.\nBeata Jasina-Wojtalak / 25.06.2020 13:27\nJuż wkrótce w Wielkiej Brytanii znów otwarte będą puby, ale by zwiększyć bezpieczeństwo epidemiologiczne konieczne będzie podanie adresu i nazwiska. W ten sposób łatwiejsze ma być opanowanie lokalnych ognisk epidemii koronawirusa.\nNowe wytyczne będą dotyczyć także Polaków, których w Wielkiej Brytanii, wg danych z 2019 roku, mieszka około 900 tysięcy.\nPodanie danych osobowych będzie obowiązkowe\nRząd brytyjski przygotowuje się na zniesienie kolejnych ograniczeń. Od 4 lipca otwarte będą puby, ale klienci będą musieli podać swoje dane osobowe. Nazwisko i adres będą przechowywane przez właścicieli lokali przez 21 dni.\nPodobny wymóg dotyczy całej branży gastronomicznej, a także sektora hotelarskiego oraz niektórych usług. O dane osobowe zapyta w Wielkiej Brytanii także fryzjer.\nZmniejszenie zalecanego dystansu i nowe wytyczne\nWszędzie tam, gdzie to możliwe zaleca się wprowadzenie systemu rezerwacji usług, a także organizację oddzielnych wejść dla osób wchodzących i wychodzących. Także zamawianie napojów i przekąsek w pubach rekomendowane będzie przy użyciu aplikacji, bez konieczności podchodzenia do baru.\nW pubach, zamiast dotychczasowego dystansu 2 metrów obowiązywać będzie odstęp 1 metra. Gdyby dwumetrowy nakaz dystansowania się został utrzymany, otwieranie lokali w wielu przypadkach nie miałoby sensu.\nZobacz więcej informacji:Zdalna nauka to fikcja? Wyniki międzynarodowego konkursu nie pozostawiają wątpliwościPracodawca może obniżyć twoją pensję bez twojej zgody. Duda podpisał nowe rozporządzenieDzieci wrócą do szkół po wakacjach? Premier ogłosił swoją ostateczną decyzję


Rośliny doniczkowe w kuchni - e-ogrody - Ogródek ziołowy\nAldona Zakrzewska 25-05-2018 12:50\nPomysłowa aranżacja z pierwiosnków, bluszczu i... sztućców w pomalowanych puszkach.\nWertykalny ogród miłośnika ziół zdobi i... pachnie!\nŚcienny ogródek ziołowy (z oregano, tymiankiem i papryczką) urządzono w trzech doniczkach na listwie.\nFiołki afrykańskie dobrze się czują w kuchni. Chrońmy jednak ich liście przed wodą - pozostawia na nich brzydkie plamy.\nNa drzwiach lodówki 'rosną' peperomie i trzykrotka posadzone w doniczkach na magnes. .\nGuzmaniom służy kuchenny ciepły i wilgotny mikroklimat. Kiedy ich piękne kwiaty przekwitną, rośliny będą zdobić wnętrze ciemnozielonymi liśćmi.\nW ciemnej kuchni sprawdzą się cieniolubne paprocie (nefrolepisy i zanokcice). Kolorowym akcentem są tu kwiaty dzwonków.\n'Odwrócone' doniczki Sky Planter bez wątpienia stawiają na głowie tradycyjne ogrodnictwo.\nElektroniczny ogródek Click & Grow to rozwiązanie dla zabieganych ogrodników - dzięki czterem bateriom AA, czujnikom, pompce, pojemnikowi na wodę i systemowi nawożenia samo podlewa i dokarmia rośliny.\nWiększość kwiatów doniczkowych rośnie w kuchni bujniej niż w innych wnętrzach. Ciepłe i parne powietrze sprawia bowiem, że wymagają one rzadszego podlewania i zraszania. Niestety, nasze kuchnie (zwłaszcza w domach z wielkiej płyty) są często długie, wąskie, ślepe albo z jednym małym oknem, co nie sprzyja większości roślin.\nJak poprawić warunki dla roślin w kuchni?\nO polepszeniu warunków świetlnych pomyślmy już w trakcie urządzania kuchni, wykładając ściany i podłogę odbijającymi światło kafelkami. Przygotowywanie posiłków wymaga krzątaniny, więc donice z roślinami lokujmy tak, by nie przeszkadzały w codziennych czynnościach: na parapetach, w wiszących doniczkach, na półkach. Liście roślin uprawianych w kuchni (zwłaszcza tych bez wyciągu) z czasem pokrywają się warstwą tłuszczu, do której przylepia się kurz. To szpeci roślinę i utrudnia jej oddychanie. Jedyny ratunek to ciepła kąpiel z dodatkiem detergentu (kilka kropli na litr wody).\nW kuchni słonecznej: Cibora, rośliny cebulowe, gloksynia, kalanchoe, nertera, niedośpian, papryka ozdobna, psianka paprykowa, sitowie, skrętnik, rózne gatunki sukulentów, większość ziół.\nW cieniu i półcieniu Afelandra, aglonema, azalia, bluszcz (odmiany o zielonych liściach), cissus, fiołek afrykański, fittonia, kliwia, kolumnea, melisa, mięta, nolina, pantofelnik, paprocie, peperomia, pierwiosnek, rojcissus, skrzydłokwiat, trzykrotka.\nOto kilka propozycji dla poszukiwaczy nowości: doniczka na baterie, na magnes oraz wisząca, w której kwiaty rosną "do góry nogami".


Obawy przed nadchodzącym sezonem - Fresh-market\nObawy przed nadchodzącym sezonem\nDwa ostatnie sezony pokazały, że na rynku porzeczek nie ma nic pewnego. Skrajne ceny w 2011 i 2012 roku świadczą o tym, że tak naprawdę nie wielkość produkcji ma znaczenie, a umiejętności negocjacyjne przetwórców. Dwa lata temu faktycznie zbiory porzeczek miały być słabsze, ale czy w 2012 roku były znowu takie wysokie? Pogoda nie oszczędziła plantatorów w obu sezonach – mróz, przymrozki, a potem nieprawdopodobne upały, które sprawiły, że wiele owoców ugotowało się na krzewach jeszcze przed zbiorami. Widać więc wyraźnie, że pod względem produkcyjnym obydwa sezony były podobne.\nRóżnica między nimi polegała na negocjacjach cenowych. W 2011 roku przetwórcom nie udało się dogadać na czym skorzystali producenci. Rok później przetwórcy nie popełnili już tego błędu i wszystko zostało ustalone.\nNajlepszym przykładem tego, że zeszłoroczna cena nie była dziełem przypadku była rozmowa portalu fresh-market.pl z przedstawicielem jednej z większych chłodni w Polsce. Jeszcze tydzień przed początkiem skupu popyt miał być wysoki, a ceny od 3,00 zł w górę. Dzień przed rozpoczęciem zakupu surowca przyszły dyrektywy z góry i ceny spadły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Co ciekawe, były ona na podobnym poziomie w całej Polsce.\nCeny porzeczek sprzed dwóch lat były dla przetwórców niczym wiadro zimnej wody. Długo nie mogli otrząsnąć się z faktu, że muszą zapłacić ponad 5,00 zł za kilogram. Teraz będą baczniej przyglądać się rynkowi i nie ma co w nadchodzącym sezonie liczyć, że znów popełnią taki sam błąd.\nSłowa kluczowe: porzeczki, handel porzeczkami, skup porzeczek, przetwórnie\nPerspektywy dla czarnej porzeczki\nO perspektywie uprawy czarnej porzeczki opowiada Marian Gąsior, prezes Sieradzkiego Zrzeszenia Producentów Owoców. czytaj dalej\nZnów kłamią w sprawie porzeczki?\nZdaniem członków Stowarzyszenia Plantatorów Czarnych Porzeczek informacje na temat dobrej kondycji wszystkich roślin po zimie są przesadzone i mało precyzyjne. czytaj dalej\nProdukcja krzewów porzeczki w 2012 roku\nW ubiegłym roku wyprodukowano 2322600 sztuk krzewów czarnej porzeczki - wynika z danych Państwowego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa. czytaj dalej


Kubek gold czarny z napisem "60" | Kategorie \_ kubek \_ kubek z wesołymi napisami | Tytuł sklepu zmienisz w dziale MODERACJA \_ SEO\nKubek gold czarny z napisem "60" jest wykonany z białej ceramiki. Część kubka ma czarne tło i zabawny napis, prezent dla faceta.\nKubek gold z napisem "60".\nKubek gold czarny boss.\nKubek ceramiczny o pojemności 300ml zapakowany w czarny prezentowy kartonik. Idealny na oryginalny prezent dla mężczyzny! Kubek gold zdobiony jest zabawną sentencja, która wywoła uśmiech na każdej twarzy. Korona i napis dekorowane są złotym brokatem. Doskonale sprawdzi się jako praktyczny ale dowcipny zamiennik kwiatka.


FORUM PTT - :: Zobacz temat - Koleją po Tajlandii - Relacja\nFORUM PTT - Strona Główna » OFF » KOLEJ » Koleją po Tajlandii - Relacja Poprzedni temat :: Następny temat\nKoleją po Tajlandii - Relacja\nWysłany: 02-02-2019, 14:06 Koleją po Tajlandii - Relacja\nZapraszam do relacji z przejazdów kolejami SRT podczas mojej wyprawy do Tajlandii.\nJest to podobnie jak Wietnamie, który odwiedziłem rok wcześniej, kolej niezelektryfikowana o rozstawie 1000mm.\nNajładniejszym dworcem w Tajlandii jest chyba zabytkowy drewniany dworzec w Hua Hin, widać w nim elementy buddyjskiej architektury, zamiast kotów są małpy, jest buddyjska kapliczka, jest portret króla, są pomniki kolei, stary EZT i parowóz, opóźnienia pociągów są podawane ręcznie markerem na tablicy (to standard w Tajlandii).\nMigawki ze szlaku:\nCM22-7i, General Electric, 1995-1996, 1860 kW (2 x 930 kW)\nChyba najpopularniejsza lokomotywa, widziałem ją na większości pociągów pasażerskich i części towarowych.\nAD24C, Alsthom, 1974-1985, 1790 kW\nCzęsto widywana na pociągach towarowych.\n8FA-36C, Hitachi, 1993, 1790 kW\nTym razem Hitachi.\nUM12C, General Electric, 1963-1966 (modernizacja 2010-2011), 980 kW (2 x 490 kW)\nCzasem można zobacz też takie klasyki\nWAGONY Z MIEJSCAMI DO SIEDZENIA.\nZaczynamy od końca gdyż mnie najbardziej interesowały klasyczne wagony.\nWagony 3 klasy\nNa pierwszym zdjęciu widać, że dla pociągu osobowego z wagonami 3 klasy zabrakło wolnego toru przy peronie. Wsiadamy zatem z podsypki, emeryci czy matki z dziećmi raczej nie będą zadowoleni... W tym samym pociągu jak widać mamy niezły punkt obserwacyjny dla miłośnika kolei na końcu gdyż nie ma drzwi. Łączenia międzywagonowe to klasyczna harmonijka. Wagony 3 klasy przypominają raczej te spotykane u nas w Chabówce lub Wolsztynie. Zazwyczaj są w malowaniu biało brązowym a wśrodku są siedzenia wykończone zieloną czasem niebieską dermą. To najpopularniejszy wagon. Jeździ na pociągach osobowych, a także pospiesznych, również nocnych, które mają w składzie kilka sypialnych ale większość to właśnie 3 klasa siedząca. Miałem okazję przejechać się tym wagonem na dwugodzinnym odcinku.\nW peryferyjnych rejonach Tajlandii bywają jeszcze wagony 3 klasy z drewnianymi ławkami w malowaniu zielonym:\nWagony 2 klasy zmodernizowany.\nMnie udało się jechać zmodernizowaną wersją powyższego na drugą klasę. Modernizacja polagała na wstawieniu do drewnianego wnętrza nowoczesnych foteli. Dziwny mix:\nNa zakończenie wagonów z miejscami do siedzenia, wagon barowy i wnętrze wagonu 2 kasy nowszej konstrukcji:\nWagon sypialny 2 klasy, bezprzedziałowy starszej konstrukcji bez klimatyzacji.\nMoim zdaniem najciekawszy bo ma otwierane okna i klasyczną budowę. Bardzo mi się podobała podróż nim, choć reszta ekipy narzekała, że jakiś rupieć...\nWagon sypialny 2 klasy, bezprzedziałowy nowszej konstrukcji z klimatyzacją.\nWagony czyste i idealnie wysprzątane, tym razem innym się podobało, ale mnie przeszkadzał system klimatyzacji zrealizowany za pomocą silnika spalinowego zamontowanego pod spodem. Przez co wagon buczy i nie słychać odgłosów wózków i toru. Z powodu klimatyzacji okna nie są otwierane. Dla kolejowych wrażeń polecam te starsze wagony dla wygody nowsze. Podobnie jak w poprzednim wagonie, siedzenia z dermy w dzień złożone tworzą normalne fotele a o pewnej porze konduktor rozkłada je do pozycji leżącej i przynosi świężą pościel. Nie ma przedziałów, łóżka są wzdłuż ale każdy ma zasłonkę więc można się zasłonić i ma się większą prywatność niż w polskiej kuszetce.\nWagon sypialny 1 klasy, z klimatyzacją z przedziałami (2 łóżka).\nAPD.20, Daewoo, 1995\nASR 158/T, British Rail Engineering Limited, 1991\nPociągi sypialne o najniżsych numerach (podobnie jak w rosji im niższy numer tym wyższa jakość) posiadają nowoczesne wagony. Nie ma takich pociągów dużo i generalnie nie miałem okazji jeździć, gdyż wolałem wybrać wyższe numery i poznać tradycyjną tajlandzką kolej.\nFORUM PTT - Strona Główna » OFF » KOLEJ » Koleją po Tajlandii - Relacja


Stosowanie - M I N O X I D I L\nU ludzi stosuje się roztwór 2% dla kobiet i roztwór 5% dla mężczyzn. Jednak 5% stężenie jest znacznie bardziej skuteczne. Stężenia 10% i 15% nie wykazują większej skuteczności, natomiast częściej występują skutki uboczne.\nMinoxidil powinien być nakładany rano i wieczorem po 1-2 ml na suche włosy i rozprowadzany lekkim masażem, który sprzyja penetracji. Leczenie musi być utrzymane, ponieważ jeśli zostanie zawieszone, traci korzystny efekt. Dlatego, jeśli zdecydujesz się przerwać leczenie, włosy powrócą do początkowej sytuacji po około czterech miesiącach. Minoxidil nie leczy łysienia, jego funkcją jest utrzymanie i pobudzanie wzrostu włosów podczas jego stosowania. Po nałożeniu preparatu, należy zabezpieczyć skórę przed słońcem i / lub promieniami UVA oraz umyć dokładnie dłonie.\nCzasami, na początku leczenia miejscowego minoxidilem, występuje znaczna utrata włosów, może ona wystąpić między drugim a ósmym tygodniem, co jest objawem przejściowym. Jest to znany efekt zrzucania, najsłabsze włosy wtedy odpadają.\nJak każdy lek, może powodować działania niepożądane, chociaż nie wszyscy pacjenci cierpią z tego powodu. Objawy występują o nasileniu łagodnym do umiarkowanego i odwracalnym przy zawieszaniu leczenia. Pacjenci zgłaszają miejscowe podrażnienie skóry, swędzenie, kontaktowe zapalenie skóry, suchą skórę i łuszczącą się skórę.\nJeśli jesteś uczulony na minoxidil.\nJeśli istnieje jakakolwiek rana lub problem na skórze głowy.\nObszary poddane działaniu substancji nie powinny być narażone na działanie słońca, ani na lampy ultrafioletowej (UVA).\nLeku tego nie można stosować u dzieci, młodzieży (poniżej 18 lat), ponieważ nie ma na ten temat przeprowadzonych badań.


Solińskie szlaki spacerowe – Matiaszówka – Ośrodek Wypoczynkowy\n13 469 27 09\n516 58 18 18\nSolińskie szlaki spacerowe\n5 maja 2017 8 maja 2017\nAtrakcje w Bieszczadach, Bez kategorii, Bieszczady, Wycieczki w Bieszczadach\nOkolice Jeziora Solińskiego to nie jest ulubione miejsce dla turystów z zacięciem do wędrówek szlakami górskimi. Ten rejon jest oddalony od znanych pasm górskich i połonin. Jednak Bieszczady mają do zaoferowania atrakcje dla każdego, nie tylko dla górskich łazików. Jeśli więc lubicie piesze wędrówki, które niekoniecznie kierują się na górskie szlaki, to rezerwujcie noclegi w rejonie Soliny, mamy dla was coś ciekawego.\nPiesze szlaki spacerowe w rejonie Jeziora Solińskiego:\nZwierzyń-Myczków, szlak zielony. Trasa nie jest długa, ale pełna drobnych atrakcji. To urocze, kameralne kapliczki, źródełko w Zwierzyniu mające uzdrawiającą moc, dawna cerkiew (dziś kościół), liturgiczne zabytki limuzyjskie, punkt widokowy na łuk Sanu, zaporę myczkowiecą i inne widoki. Na tej trasie macie szansę na obserwację niczym nie zmąconej przyrody. Niewątpliwa zaleta szlaku to brak trudnych podejść i znikome zaludnienie. Rezerwujesz noclegi w okolicy Soliny i poznajesz prawdziwe, piękne Bieszczady.\nTerka-Studenne. Oznakowany, zielony. Spacer tym szlakiem w obie strony zajmie wam około 2 h, chyba, że zdecydujecie się pójść dalej, do Zatwarnicy. Na terenie dawnej wsi Studenne można obejrzeć stary cmentarz i pozostałości po cerkwi. Można też odbić i przejść przez Żołobinę, Bukowinę i Siwarną do następnego szlaku Jaworzec-Smerek. Ten ostatni to już szlak czarny.\nTags :bieszczady domkibieszczady noclegidomek w bieszczadachdomek w bieszczadach do wynajęciadomki bieszczadydomki w bieszczadachjezioro Solińskienoclegi bieszczadyPolańczykSolina\nM A T I A S Z Ó W K A\nZaprasza przez cały rok!\nWola Matiaszowa 30\nTel: (+48) 13 469 27 09\nKom: 516 58 18 18\nNagroda od Booking\nŻeglowanie na Solinie-kilka porad\nPawilon Wystawowy Fauny i Flory w Mucznem\nZapora Solińska ma 50 lat\nbieszczady domki bieszczady noclegi domek w bieszczadach domek w bieszczadach do wynajęcia domki bieszczady domki w bieszczadach jezioro Solińskie noclegi bieszczady\n1. Regulamin ośrodka i RODO\n2. Zasady rezerwacji\n3. Informacje Ogólne\n4. Środki bezpieczeństwa\nDotacja Unia Europejska\n© 2017 Matiaszówka. Wszystkie prawa zastrzeżone.