Korzystanie z usług biur rachunkowych i doradców ekonomicznych | Europa Ekonomia\n« Kiedy opłaca się własna firma?\nKorzystanie z usług biur rachunkowych i doradców ekonomicznych\nBiura rachunkowe katowice Biura rachunkowe w Katowicach – partnerzy w biznesie. Wszyscy właściciele...\nPopytowe teorie ekonomiczne W ramach teorii ekonomicznych możemy spotkać się z bardzo różnymi...\nZamienniki tuszy minolta Jak taniej drukować?. Poszukiwanie oszczędności to sprawa bardzo ważna w...\nDlaczego banki udzielają mniej kredytów hipotecznych 16 czerwca 2014\nSystem kredytowania różnego rodzaju czy to inwestycji podejmowanych przez przedsiębiorstwa, czy też udzielanie kredytów dla ludności jest oczywistym mechanizmem rynkowym, na którym obie strony zyskują. Banki żyją właściwie z kredytów, …


Wielkie armie, czyli wielkie problemy - Focus.pl\nOlbrzymia armia to tylko jeden z elementów, które prowadza do zwycięstwa. Trzeba ta masa żołnierzy jeszcze dowodzić i ją wyżywić. A to nie zawsze bywało proste\nBył 20 września 1651 r. „Straszny i ogromny pokazał się być szyk wojsk naszych, bo i tabor opasany był od wojska. Szły wozy koronne w rzędów 74, a litewskie w rzędów 40 wielką równiną. Czoło wojska taką zajmowało linią jako z Warszawy do Woli najmniej [czyli co najmniej 2,7 km – dop. red.], a wzdłuż ciągnęły się wozy milę srogą podolską [około 10 km – dop. red.] wielkim porządkiem” – opisywał pochód armii polskiej i litewskiej stolnik halicki Andrzej Miaskowski.\nJego też zdaniem liczebność samej tylko czeladzi w tych wojskach wynosiła 210 tys. osób. Nie była to jednak największa armia, jaką operowali polscy wodzowie w XVII w. Zaledwie kilka miesięcy wcześniej, bo na przełomie czerwca i lipca 1651 roku, na polach beresteckich zgromadziło się ponad pół miliona uzbrojonych ludzi, z czego przeszło 300 tys. tworzyło armię polskiego króla Jana Kazimierza Wazy, która stanęła do walki z siłami kozacko-tatarskimi, liczonymi na 180 tys. Zanim jednak doszło do największej w siedemnastowiecznej Europie bitwy, gigantyczna jak na owe czasy armia królewska stanęła przed wyzwaniem, obcym dotąd dla innych europejskich armii. Musiała się bowiem wyżywić. Podczas walki zaś trzeba nią było skutecznie dowodzić.\nArmia polska – nie taka mała\nDo kanonu polskiej historiografii weszło twierdzenie, że liczebność naszych wojsk w okresie przedrozbiorowym była niewielka. Nic bardziej mylnego! Połączone państwo polsko-litewskie i w XVI, i w XVII wieku potrafiło wysłać w pole nawet kilkaset tysięcy nieźle uzbrojonych ludzi, co w owym okresie było wybitnym osiągnięciem.\nNa przykład gdy wojska Rzeczypospolitej w 1581 roku obrały sobie za cel rosyjski Psków, liczyły około 220 tys. ludzi.\nW roku 1621 – gdy inwazja imperium osmańskiego zagroziła krajowi – w obozie pod Chocimiem oraz w okolicach Lwowa zgromadzono dwie armie, łącznie do 300 tys. ludzi. A np. w roku 1686 Jan III Sobieski wyprawił się do Mołdawii na czele około 150 tys. ludzi.\nArmie Rzeczypospolitej bywały niezwykle liczne, choć nie oznacza to, że składały się tylko i wyłącznie z tych, których głównym zadaniem była walka. Spójrzmy na nasze czasy. Polska ma dzisiaj siły zbrojne, szacowane na około 100 tys. żołnierzy, choć tak zwane kły, czyli żołnierze przeznaczeni do bezpośredniej walki z nieprzyjacielem, to co najwyżej połowa tej rzeszy (czasami pada liczba ledwie 30 tys.), a „ogon”, zatem ci, którzy zapewniają „kłom” możliwość walki (na przykład służby logistyczne, mechanicy itd.) – to reszta wojska. Podobnie było w przeszłości. Armie polska i litewska składały się z dwóch komponentów: ludzi przeznaczonych do walki oraz ludzi, którzy mogli w niej uczestniczyć, lecz których zasadniczym zadaniem było co innego. Tak zwana luźna czeladź, bo o niej teraz mowa, odpowiadała przede wszystkim za wyżywienie wojska i umożliwienie mu walki. Pełniła więc zadanie dzisiejszych służb logistycznych.\nJakie w XVII w. były proporcje między oboma komponentami armii? Odpowiedzieli na to sami Polacy. Gdy na przełomie lat 30. i 40. XVII w. trwały polsko-hiszpańskie negocjacje o zaciąg w Rzeczypospolitej armii i skierowanie jej na front wojny trzydziestoletniej, strona polska poczuła się zobowiązana wyjaśnić Hiszpanom, że płacąc żołd na 13 tys. żołnierzy polskich, dostaną do dyspozycji armię liczącą 40–58 tys. „osób zdolnych do walki”. Czyli proporcje między „ogonem” a „kłami” sięgały nawet 3,5:1! Potwierdza to szereg innych źródeł. Ale dlaczego ten „ogon” był tak „długi”?\nJak wygrać z Rosją\nKarol XII, Napoleon Bonaparte i w końcu Adolf Hitler to zwycięscy wodzowie, którzy połamali sobie zęby na „pustyniach” Rosji. U podstaw ich klęsk leżała ta sama przyczyna. Ich wojska były niedostatecznie przygotowane do operowania na rozległych, słabo zaludnionych terenach, cechujących się na dodatek ostrym klimatem. Armie polska i litewska operowały na nich przez wieki, więc w przeciwieństwie do Szwedów, Francuzów i Niemców, miały mnóstwo czasu na wypracowanie skuteczniejszych metod podtrzymywania zdolności bojowej swoich żołnierzy. A metody były dwie – obie wymagały zaangażowania olbrzymiej ilości czeladzi i wozów. Operując z dala od gęsto zaludnionych obszarów, wojska zabierały ze sobą olbrzymie zapasy wszystkiego, co było w czasie wojny niezbędne. Żywność, broń i wyposażenie obozowe transportowano na wozach. Część z nich (jak opisywał francuski inżynier w służbie Jana III Sobieskiego, były to wozy „zamknięte, okryte korą drzewną, bez żadnych części metalowych”) ciągnęły woły, które po wyczerpaniu się przewożonej żywności same szły pod nóż, a ciągnięte przez nie wozy rozbierano i wykorzystywano jako opał.\nIlość wozów towarzyszących kawalerii polskiej była olbrzymia. Średnio na jednego członka pocztu (czyli towarzysza bądź pocztowego) przypadał jeden, a czasem i dwa wozy. Mniej było wozów w piechocie, bo tam kilku żołnierzy zabierało swój dobytek na jeden wóz. Przykładowo: liczbę wozów towarzyszących polskiej armii, która w 1683 roku poszła na odsiecz Wiednia, oszacowano na co najmniej 32 tys., a liczbę koni aż na 400 tys.!\nDrugim sposobem utrzymania wojska w należytej formie było zaopatrywanie go w żywność przez wysyłanych poza obóz picowników. Owi picownicy to uzbrojona luźna czeladź, którą często organizowano w specjalne oddziały. Miały nawet swoje sztandary, zwane znaczkami. Dowództwo nad takim oddziałem powierzano specjalnie odkomenderowanemu towarzyszowi np. husarskiemu. Picowników rozsyłano na czaty. Jak daleko? Zależało to od wielu czynników. Na przykład w ostatniej fazie oblężenia Pskowa, czyli w styczniu 1582 roku, picownicy sprowadzali żywność dla oblegających żołnierzy z odległości aż 350 km! Dzięki temu wojska Rzeczypospolitej wytrwały pod murami tego miasta ponad pięć miesięcy i to w trakcie jednej z najcięższych zim stulecia. Wytrwały aż do podpisania korzystnego dla nas rozejmu w Jamie Zapolskim.\nGdy ogon jest zbyt długi\nWielki tabor, towarzyszący wojsku polskiemu, miał swoje zalety, ale i wady. Do opisanych już zalet należy dodać fakt, że luźną czeladź można było wykorzystać do walki. Wielokrotnie to robiono, czy to każąc jej bronić obozu, czy wysyłając do szturmów na nieprzyjacielskie zamki lub fortyfikacje. Czasem luźna czeladź walczyła w polu tak jak regularni żołnierze. Zaletą było również i to, że skarb państwa nie płacił luźnym żołdu. Więc wojsko polskie i litewskie kosztowało niewiele.\nWady okazywały się jednak często nie mniej ważne niż zalety. Luźna czeladź była bardzo niesfornym elementem. Często zwano ją hołotą, za sprawą niskiej dyscypliny, jak i gwałtów oraz zdzierstw, które popełniała. Ponadto, mimo że skarb państwa nie płacił luźnym żołdu, to jednak społeczeństwo musiało ich żywić. Pół biedy, gdy armię polską wysłano poza granice własnego kraju. Wtedy ciężar ich utrzymania spadał na przeciwnika. Ale gdy nie operowano na wrogim terytorium, trzeba było te liczne wojska samemu wykarmić.\nJak to wyglądało w praktyce? Znakomicie opisał to Szymon Starowolski, ksiądz, historyk i pisarz: „Wielka to bowiem niesprawiedliwość, iż żołnierz na parę koni służąc, rydwan sześciu koni ma, w którym się jego nierządnica wozi, i pacholików kilka z myślistwem, którym wszytkim żywność ubogi chłopek dawać musi, sam od głodu z dziatkami swoimi umierając Potkałem pod Rzeszowem roku przeszłego pana jednego chorągiew, która tylko sześćdziesiąt usarza miała, a wozów przy niej naliczyłem dwieście dwadzieścia i pięć, z których niemal połowa poczwórnych a poszóstnych było; nuż koni luźnych, psów, białychgłów i chłopiąt pieszo co niemiara. Trzy abo cztery chorągwie piechoty w dobrym rządzie tym by wyżywił, co ta zgraja na jednym stanowisku zjedli”.\nTak wielka liczba ludzi, wozów i koni sprawiała też niecodzienne problemy. W trakcie wspomnianej uprzednio wyprawy Sobieskiego do Mołdawii w 1686 r., zdaniem jej uczestnika: „ciągle trwające od kilku miesięcy upały wysuszyły studnie i strumienie, w samym nawet Prucie, wzdłuż którego dotąd ciągnęliśmy brakowało, że tak powiem, wody dla napojenia 300 000 obu wojsk [polskiego i litewskiego – dop. red.] koni licząc w to i zaprzęgowe”.\nGdy teren był w miarę płaski i niezadrzewiony, tabor sprawiano szeroko, w wiele rzędów. Jego marsz był łatwy. Ale w terenie trudniejszym rozciągał się nawet na kilkadziesiąt kilometrów. Gdy trafiano na głębszą bądź bystro płynącą rzekę, trzeba było budować mosty (co oczywiście opóźniało pochód wojska), gdyż liczne wozy korkowały przeprawy promowe. Na przykład w czasie kampanii 1684 roku bezskutecznie usiłowano „most postawić, inaczej bowiem nie można było przeprawić się przez rzekę [Dniestr – dop. red.] dla coraz wzrastającej powodzi, bystrości rzeki, mnóstwa wozów, bo w liczbie przeszło 30 000”.\nRozwiązania stosowane przez Polaków miały więc swoje dobre i złe strony. Pozwalały przetrwać w terenie, w którym inne armie wyniszczyłby głód, ale jednocześnie przemarsze wojsk polskich i litewskich oznaczały zwykle gwałty i spustoszenia czynione we własnym kraju. Tak też było i w 1651 roku, gdy wysłano w pole najliczniejszą armię, na jaką zdobyła się Rzeczpospolita Obojga Narodów w swojej historii. Jak pisał jeden z polskich uczestników tych wydarzeń, 11 czerwca 1651 roku: „po haśle otrąbiono, aby się wojsko w żywność przysposabiało, dawszy pozwolenie […] wolnego wszędzie brania, co było okazją zrujnowania wszystkiego Wołynia, bo luźna czeladź i cudzoziemcy za takim pozwoleniem poszedłszy zaraz w różne strony na czaty, nie kontentowali się bydłem, żywnością i inszymi dostatkami, które u ubogich poddanych w domach zastawali, ale nawet dworów i zameczków, w których się szlachta z poddanymi swymi dla obrony przed nieprzyjacielem pozamykała, hostili modo [wrogim sposobem] przez szturmy dobywali i jak w ziemi nieprzyjacielskiej swoichże […] mieczem i ogniem znosili”.\nWyżywienie olbrzymich armii to nie jedyny problem ich dowódców. Trzeba nimi było także odpowiednio pokierować na polu bitwy. Jak to czyniono w czasach, gdy nie istniała łączność radiowa?\nPrzed walką należało ustawić wojska w szyku. W tym celu w Polsce od połowy XVII w. posiłkowano się rysowanymi na kartach schematami, które rozsyłano dowódcom. Na początku innowacja ta przynosiła jednak więcej szkody niż pożytku. Żołnierze i ich dowódcy bardziej się przez to mieszali, niż porządkowali. Przed rozstrzygającym dniem bitwy beresteckiej, czyli 30 czerwca 1651 roku, wojsko polskie zaczęło wychodzić w pole przed swój obóz i szykować do walki już o trzeciej nad ranem. Chodziło o to, aby zdążyć ustawić się w odpowiedni sposób przed przybyciem nieprzyjaciela.\nJan Kazimierz wiedział, że nie będzie to łatwe, ponieważ prowadzone od 15 czerwca próby i marszu, i sprawiania się do boju – według rysowanych schematów – nieodmiennie kończyły się zamieszaniem. Np. 17 czerwca próba ustawienia wojska w odpowiedni szyk trwała pół dnia, a i tak nie udało się go należycie sprawić. Na szczęście 30 czerwca Kozacy i Tatarzy pojawili się w polu bitwy dopiero około godziny 11, więc Polacy zdążyli na czas. Front wojsk polskich rozciągnął się na około 4 km! Jak pokierować w boju taką masą?\nArmia była dzielona na skrzydła i centrum. Każde z nich miało swojego dowódcę. Temu z kolei podlegali niżsi oficerowie. Między naczelnym wodzem, który zwyczajowo komenderował centrum wojska, a dowódcami skrzydeł w trakcie bitwy kursowali oficerowie łącznikowi. Co prawda starano się realizować uzgodniony podczas przedbitewnej narady plan walki, ale z oczywistych przyczyn należało też reagować na aktualny rozwój sytuacji, który nie zawsze odpowiadał prognozom. Konni gońcy nie byli jednak jedynym sposobem komunikacji. Już w połowie XVI wieku opisywano szereg metod kierowania wojskiem w czasie walki. W tym celu wykorzystywano: dźwięki trąb, bębnów, surm, piszczałek, rogów. Pochylano sztandary czy kopie. Podnoszono chorągwie, kiwano nimi, przygaszano ogień, puszczano lustrami „zajączki”. Używano także kodu sygnałowego w postaci ruchów ręką, palcem, szatą, czapką hetmańską itd. Wszystkie te znaki musiały być jednak uzgodnione i zapamiętane przed walką. Tak bogaty arsenał sposobów komunikowania się zazwyczaj całkiem dobrze spełniał swoje zadanie.\n< Poprzedni artykuł Eryka, czyli moja osobista klęska\nNastępny artykuł > Pocztowy żonkil w 70. rocznicę Powstania w Getcie Warszawskim\nRzymianie kochali i gloryfikowali przemoc. Ale brutalne traktowanie żołnierzy stało się przekleństwem rzymskich legionów


Conerga – Model biznesowy\nDzięki grupie Metal Expert posiadamy stabilny fundament działalności i cieszymy się silnym związkiem z rynkiem energetycznym. Dysponując kadrą posiadającą szerokie doświadczenie w tej branży wiemy jednak, że sam know-how nie wystarczy do zakończenia realizacji sukcesem. Finalizacja projektu inwestycyjnego w branży energetyki odnawialnej niesie za sobą wymierne korzyści, jednak nie jest pozbawiona szeregu zagrożeń, których trafne diagnoza pozwala ukończyć inwestycję w zakładanym czasie i przy zachowaniu jej pożądanych parametrów.\nDobre relacje z lokalną społecznością.\nW naszej pracy przywiązujemy szczególną wagę do komunikacji z lokalną społecznością. Nasi menedżerowie są w stałym kontakcie z mieszkańcami i władzami lokalnymi, nawiązując dobre i stabilne relacje, które pozwalają na płynny przebieg procedur inwestycyjnych. Dbamy o to, aby nasze działania przebiegały w atmosferze wzajemnej przychylności i akceptacji środowisk lokalnych.\nEfektywność poparta szeregiem procedur.\nKluczem do skutecznej realizacji projektów jest nie tylko szeroka wiedza branżowa, ale i odpowiednia strategia zarządzania projektem, dzięki której inwestycja przebiega bez zakłóceń. Przyjęcie odpowiednich mechanizmów kontroli ryzyka, które umożliwiają wstrzymanie procesu inwestowania w chwili, gdy jego poziom będzie zbyt wysoki (stoploss).\nHedging ryzyka w projekcie.\nUmiemy zarządzać ryzykiem w projekcie poprzez podejmowanie odpowiednich działań, które prowadzą do wyeliminowania go, ograniczenia jego rozmiaru do akceptowanego poziomu lub podjęcia decyzji o zaprzestaniu realizacji inwestycji. Posiadamy strategię kompensowania strat wynikających ze wstrzymania inwestycji, którą chętnie przestawimy w rozmowie.


Nr 9/10 (119/120)\n* Powódź na pustyni * Sejsmika w natarciu *\n* Malaria * W kraju Inków*\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 1\nLekarstwa działają wolniej\nGrupa sejsmiczna E-20 Realizująca w\nRajasthanie projekt dla Cairn Energy znalazła się nieoczekiwanie w samym centrum kataklizmu, jaki nawiedził Barmer i\nokolice. Po trwających niemal tydzień\nrzęsistych opadach deszczu ten pustynny\nobszar cierpiący na ogół suszę nawiedziła powódź, jakiej nie było od 200 lat.\nNasi pracownicy udowodnili, że ich\notwartość na wyzwania nie dotyczy wyłącznie badań geofizycznych, zorganizowali brawurową akcję ratowniczą,\no której pisze kierownik grupy Mirosław\nWandzel. (s. 3) i opowiada Piotr Lachowicz (s. 4)\nSejsmika polowa w natarciu\nKoniec roku za pasem, a ruch w interesie\nnie słabnie. Miesiące jesienne zwykle\ncechują się spadkiem intensywności prac\nprodukcyjnych na rzecz przegrupowań\nludzi i sprzętu dla realizacji nowych zadań. Tak jest i w tym roku. (s. 7)\nOstatnio sporo się mówi w świecie biznesu\no Corporate Social Responsibility (CSR),\nczyli społecznej odpowiedzialności biznesu.\nPodmioty gospodarcze, na etapie budowania strategii, dobrowolnie uwzględniają\nwybrane interesy społeczne, interesy swoich pracowników, a także ochronę środowiska. Trend ten widoczny jest także w świecie poszukiwań naftowych. Wiele firm inwestorskich włącza do\nswych programów działania na rzecz lokalnej społeczności w rejonach poszukiwań i takich samych działań oczekuje od wykonawców prac, także od GT.\nW zakres takich działań wchodzi pomoc medyczna, oświatowa,\nrozbudowa infrastruktury, a także pomoc udzielana w obliczu\nwypadków losowych, kataklizmów etc.\nW ten ostatni wątek pięknie wpisuje się akcja ratownicza, jaką\nprzeprowadzili nasi pracownicy podczas sierpniowej powodzi\nw okolicach Barmer w stanie Rajasthan.\nPoza tym w „Impulsie” trochę o pracy, troche o zdrowiu a w ramach cyklu „Miejsca moich marzeń” Państwo Leszczyńscy\nzapraszają na wędrówkę po Peru.\nSporo naszych pracowników przebywa\nna kontraktach w Indiach, kraju o sporym zagrożeniu malarycznym. O tym, jak\ngroźna jest to choroba, jak jej się ustrzec\ni jak leczyć, gdy się uległo zarażeniu pisze\nKierownik Przychodni Zakładowej Ewa\nGiełdon (s. 8)\nWrzesień upłynął w GT nie tylko pod\nznakiem intensywnej pracy (to mamy\nprzez cały rok), ale także istotnych zmian\nw schemacie organizacyjnym Spółki.\nIstotnych, bo sięgających stanowisk\n„z górnej półki”, do tego w najważniejszym pionie „geofizycznym” (s. 10)\nW ramach relacji z podróży do miejsc\nswoich marzeń dziś udamy się do Peru.\nNaszymi przewodnikami będą Państwo\nDanuta i Aleksander Leszczyńscy,\nktórzy zwiedzili ten fascynujący kraj wiosną br. (s. 11)\nInformacje z firmy i PGNiG (s. 16)\nPracownicy GT podczas akcji ratowniczej\nw wiosce Kawas (Rajasthan, Indie)\nW zajawce na okładce poprzedniego numeru wkradł się błąd: Terro Core zamiast\nCerro Tore. Redaktor przeprasza!\nW dniach 5-8 października odbyły się 5 Mistrzostwa PGNiG w wędkarstwie spinningowym „Rajskie 2006”. Zawody rozegrane zostały na rzece San w okolicach ujścia do\nZalewu Solińskiego. Wędkowanie odbywało się z łodzi.\nW Mistrzostwach wzięło udział ponad 60 zawodników z kilkunastu jednostek wchodzących w skład holdingu PGNiG. (m.in. Metalnaft – Krosno, Pomorska Spółka Gazownictwa O/Olsztyn, Trans NG Sanok,\nPNiG Jasło, O/Naftagaz Wołomin, Dolnośląska Spółka Gazownictwa Wrocław, Zakład Robót Górniczych w Krośnie, Poszukiwania Nafty i Gazu Jasło, Geofizyka Toruń,\nBiuro Projektów Nafta-Gaz Jasło).\nTak liczne uczestnictwo w zawodach było\ngwarantem współzawodnictwa i rywalizacji.\nJednym z punktów regulaminu zawodów był\nzapis, że obsada łódek składa się z dwóch\nzawodników z różnych drużyn oraz że zawodnicy są zobowiązani do pełnienia wzajemnej roli sędziego kontrolnego.\nDrużyna GT w składzie Zbigniew Gawroński, Jan Piotrowski, Krzysztof Popławski\nzajęła po raz pierwszy w historii tego typu\nzawodów zaszczytne trzecie miejsce –\notrzymując wspaniały puchar, medale oraz\ndyplom. Natomiast indywidualnie jeszcze\nwiększy sukces odniósł Krzysztof. Popławski, zajmując 2 miejsce. Gratulujemy!\nMagazyn Informacyjny GEOFIZYKI TORUŃ\nRedakcja: Tadeusz Solecki, tel. 186, [email protected]\nWersja internetowa: Teresa Borchardt, tel. 338, [email protected]\nKorekta: Aneta Zgorzelska, tel. 170\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 2\nGrupa sejsmiczna E-20 realizująca w Rajasthanie projekt dla Cairn Energy znalazła się nieoczekiwanie w samym\ncentrum kataklizmu, jaki nawiedził Barmer i okolice. Po trwających niemal tydzień rzęsistych opadach deszczu ten\npustynny obszar cierpiący na ogół suszę nawiedziła powódź, jakiej nie było od 200 lat. Nasi pracownicy udowodnili, że ich otwartość na wyzwania nie dotyczy wyłącznie badań geofizycznych i zorganizowali brawurową akcję\nratowniczą, o której opowiada kierownik grupy Mirosław Wandzel.\nPrzyjechaliśmy do Rajasthanu i nikt nie spodziewał się, że\nzdarzy się cokolwiek nadzwyczajnego. Z początku, choć\nz problemami rozpoczęliśmy produkcję. Te problemy to\ngłównie farmerzy nie pozwalający na normalną pracę. Wiele\nspotkań z lokalnymi władzami i lokalnymi liderami.\nWszystko na nic. Tak więc 18 września zatrzymano nas na\nJuż w czasie tych pierwszych dni sierpnia, gdy praca szła\njak po grudzie, (choć i wtedy jeden dzień był rekordowy\n1750 VP), codziennie padały obfite monsunowe deszcze\ni często przechodziły burze z piorunami.\nOd 20 sierpnia zaczęło padać już bez przerwy, cały czas obficie - jak to w monsunie. Droga do Jodphur była w coraz\ngorszym stanie, wiele nagle powstałych rzek przepływało\nprzez nią, podmywało jezdnie łamiąc asfalt i wywracając\nciężarówki. Przy Pachpandrze, tradycyjnym miejscu postoju\nPrzydrożna wieś licząca może kilka tysięcy mieszkańców\nprzestała istnieć .\nKto był w Indiach wie, czym jest wiara w karmę, fatalność\nludzkiego losu. Cóż można zrobić gdy koło karmy obróci się\nTak stało się i po fakcie można ratować tylko to co zostało.\nCi, co ocaleli żyją wśród swych rodzin w mieście Barmer,\njeśli takie mieli, inni zaczęli koczować w okolicy, rozbijając\nWojsko, którego tak wiele w Barmer, zaczęło akcję niemrawo. Łodzie na brzegu obrócone do góry dnem czekały na\ntych, co odważą się płynąć, cóż nikt tu nie umie pływać (ta\nzdolność mało jest przydatna wśród piasków pustyni). Wiadomo było jednak, że wielu ludzi czeka na pomoc.\nSupervisor Cairna Frank Paintner przybiegł z pomysłem,\naby wykorzystać dętki z wibratorów i przeprawiać ludzi z\nTen widok raczej nie kojarzy się z pustynią...\nTak żywioł wody poradził sobie z asfaltem\nw drodze z Jodphur do Barmer, policja zatrzymała ruch, cię- wysepek i dachów na stały ląd. Na co odparliśmy, że od dężarówki zakorkowały drogi. Ostatnie samochody przejecha- tek lepszy jest ponton, który mamy jako standardowe wypoły 21 sierpnia.\nsażenie grupy (koło karmy wyposażyło nas w ponton☺).\nW tym czasie grupa znajdowała się w stanie postoju, wszy- Sformowano grupę ratunkową, kilka samochodów, ponton\nscy czekali na wyniki rozmów w Delhi, gdzie ustalono, że i ludzie. Piotr Lachowicz jako główny nawigator z doświadw ciągu tygodnia odbędzie się spotkanie z District Collecto- czeniem Godawari River 2001 oraz Krzysztof Jaśkiewicz to\nrem i zostanie zawarty jakiś kompromis, który pozwoli nam główni bohaterowie tej opowieści. Oni jako jedyni podjęli\npracować. Już wtedy w Delhi wszyscy obawiali się, jak sy- się pływania wśród powodziowej mazi. Inni też nie próżnotuacja z obfitymi deszczami odbije się na naszej pracy. Nikt wali. Na brzegu panowie Maciej Guza, Marcin Cygnar, Majeszcze nie przeczuwał, że poza powodzią w Barmer i Jaisal- rek Motyl, Marcin Sochacki i Dariusz Formaniewicz rozdamer to w Kawas zdarzy się prawdziwa tragedia.\nwali batoniki, herbatę i koce potrzebującym oraz ekspedioKawas to wieś na drodze do Jodphur. Nocą z 21 na 22 sierp- wali ich do Barmer.\nnia odbywał się festiwal. Ludzie cieszyli się deszczem naj- Piotr Lachowicz wraz z Krzysztofem Jaśkiewiczem zwodolepszym od 6 lat.\nwali ponton i pływali pomiędzy wysepkami, aby podejmoKilka kilometrów dalej już wzbierała woda blokowana przez wać ocalałych ludzi. Nie było to zadanie ani łatwe, ani przyjedną małą diunę, pełniącą rolę tamy. W nocy ta tama puści- jemne, musieli się zmagać z silnym prądem i pewną obojętła i rwąca woda z całą swą mocą uderzyła w Kawas.\nnością ludzi, którzy nie palili się z pomocą stojąc bezczynI choć SDM Barmer ostrzegał ludzi, to nikt mu nie wierzył. nie na brzegu.\nKtóż urodzony na pustyni uwierzy w to, że woda może Należy też wyjaśnić, co znajdowało się w wodzie. Według\nprzynieść takie zniszczenie. Woda, której przez całe życie prasy w czasie powodzi zginęło 340 osób (nikt w to nie wietak się pragnie.\nrzy wszyscy mówią o ponad 1000) i 42 000 zwierząt, w\nWoda w miejscu Kawas utworzyła jezioro 8 na 8 kilometrów. Nikt w Rajasthanie nigdy nie pamiętał takiej powodzi.\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 3\nkampie w Barmer przebywa 8 lekarzy, którzy codziennie\nzwiązku z tym a lokalna prasa obawia się wybuchu epide- wyjeżdżają samochodami, aby badać i rozdawać darmowe\nmii. Normalnie stan sanitarno higieniczny w Indiach pozo- leki zakupione przez GT. Akcja ta potrwa co najmniej do 24\nwrześnia. 27 samochodów na nasz koszt znajduje się w dyspozycji District Collectora a nasz kontraktor buduje przenośne ubikacje dla koczujących ludzi i codziennie rozwozi\nżywność w formie takiej, jak w czasie normalnej produkcji\nlunche dla pracowników. Nasze buldożery stoją w gotowości do pomocy. Tak więc robimy wszystko, co w naszej mocy, aby pomóc.\nTragedia ta jest ponoć pierwszą tak wielką od ponad 200 lat\ndlatego nasza przyszła praca pewnie nie rozpocznie się tak\nszybko, jak byśmy chcieli, lecz najważniejsze jest to, że naszym staraniem niewątpliwie uratowaliśmy wiele osób, a już\nna pewno pomogliśmy im w niedoli.\nNależy podkreślić tu bardzo odważną postawę panów\nKrzysztofa Jaśkiewicza i Piotra Lachowicza, którzy nie wahali się pomagać innym w tak trudnych warunkach. Inni też\nnie stali z założonymi rękami i to, że nie wymieniono ich\ntutaj, to tylko fakt, że nie można opowiedzieć wszystkiego\nw tak krótkiej relacji.\nRelację napisał Mirosław Wandzel\nStraty trudno będzie oszacować\nZdjęcia z zasobów grupy\nstawia wiele do życzenia, a cóż dopiero w czasie powodzi.\nPiotr i Krzysztof wykonali kilka kursów chwytając się za\nkorony drzew, aby odpocząć, a zamiast wioseł używali łopat\n(polski mechanik poradzi sobie zawsze a na przyszłość\nz pontonem zawsze powinien być silnik). Do uratowania\nbyło około 60 osób. Nie wszyscy znaleźli miejsce w naszym\npontonie; na szczęście w sukurs przyszło wojsko ze swoją\nmotorówką, więc po ponad półdniowej odysei akcję zakończono.\nLudzi odesłano do Barmer, ogłaszając ustami pana Macieja\nGuzy międzynarodowy dzień bez HSE, aby przewieźć ludzi\npo kilkunastu w samochodzie typu pickup.\nTa akcja została obfotografowana i zdjęcia znalazły się\nw ogólnoindyjskim dzienniku „Hindustan Time”, oczywiście bez wzmianki, że to Geofizyka Toruń osobami Krzysztofa Jaśkiewicza i Piotra Lachowicza niosła ludziom pomoc.\nCóż, ważne, że komuś pomogliśmy.\nW tej chwili Geofizyka Toruń również stara się nieść pomoc\nludziom najbardziej poszkodowanym, tak więc na naszym\nNasz sprzęt na szczęście w porę został ściągnięty z pola\nAKCJA RATOWNICZA GT\nO akcji ratowniczej prowadzonej przez pracowników GT podczas powodzi w okolicach Barmer\nz Piotrem Lachowiczem rozmawia Tadeusz Solecki.\nNa początek kilka słów o tamtym rejonie.\nSą to tereny rolnicze; wbrew pozorom ziemia jest tam bardzo żyzna. Jeśli trochę popada, plony są przyzwoite.\nPanuje tam bieda?\nTak, społeczność jest bardzo biedna. Wioski są w większości bez prądu. Żyją jak w średniowieczu, jedzą mało – tam nie uświadczysz otyłego człowieka. Domy gliniane, w jednym obejściu mieszka kilka rodzin. Trudno mi powiedzieć, z czego się oni utrzymują, bo żeby z własnych upraw, to wydaje się\nnieprawdopodobne. Z wodą nie ma obecnie problemów, bo rząd wybudował system tankerów połączonych rurociągami.\nAle są też bogaci plantatorzy?\nWidziałem takie gospodarstwa, ale mógłbym je policzyć na palcach jednej ręki. Są to bogaci ludzie, których stać na zainwestowanie w system nawadniający i wtedy rzeczywiście można osiągnąć plony, bo ziemia, jak mówiłem, jest żyzna. Ale nie są to jakieś wielohektarowe gospodarstwa, tylko niewielkie działki.\nPrzejdźmy do tematu. Powódź na pustyni, to nie jest chyba normalka?\nOwszem, nie jest. Nikt się nie spodziewał tak silnego monsunu. Ja tam jeżdżę już trzeci rok i czegoś takiego nie widziałem. W Rajasthanie monsun\nobjawia się zwykle w postaci przelotnych deszczów. Tym razem padało już od lipca, zachmurzenie było ciągłe, a w sierpniu, przed powodzią, non stop\ncały tydzień; tubylcy mówili, że od 200 lat nie było czegoś podobnego. Rolnicy świętowali, cieszyli się mimo że byli ostrzegani o mogącym wystąpić\nniebezpieczeństwie. Woda zebrała się za jedną z diun, która odegrała rolę tamy.\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 4\nTo była woda z opadów, czy wezbrała jakaś rzeka?\nNie ma tam żadnej rzeki, woda zbierała się wskutek ciągłych opadów. Tam podłoże jest gispowe i woda nie wsiąka.\nGrupa nie pracowała w tym czasie?\nTak, ale nie z powodu powodzi, tylko dlatego, że rolnicy nie chcieli nas wpuszczać na pola. Myślę, że mieliśmy duże szczęście – jako grupa i jako zakład, bo te problemy z rolnikami sprawiły, że została podjęta decyzja o zwinięciu sprzętu i powrotu na bazę. Gdyby ten sprzęt został, ponieślibyśmy\nIlu Polaków było w tym czasie na bazie?\nPracownicy GT ruszają na akcję z pontonem\nNurt był wartki, a zamiast wioseł łopaty...\nOkoło 30. To był normalny okres pracy, nie przerwa.\nJak to było z tą akcją ratowniczą?\nKoledzy pojechali na scauting i okazało się, że drogi są nieprzejezdne. Dowiedzieli się przez kierowców, że kilkunastu, a może nawet kilkudziesięciu ludzi jest uwięzionych na jednej z wysp powstałych\nna zalanym terenie. Pierwszy pomysł to napompować dętki od wibratorów i spróbować dotrzeć do\nnich z pomocą. Okazało się jednak, że w wyposażeniu grupy jest sprzęt z Assamu, między innymi\nponton, niekompletnie wyposażony, bez wioseł i, niestety, bez silnika.\nPrzybyliśmy na miejsce z napompowanym pontonem i akcja ruszyła. Z początku wydawało się, że do\nuwięzionych jest blisko, ale gdy podpłynęliśmy dalej, okazało się, że to ok. 500 m. Mieliśmy ze sobą\nza przewodnika, młodego tubylca, którego rodzice byli uwięzieni na wyspie. Płynąc, widzieliśmy zniszczone domostwa, uwięzione potopione zwierzęta. Dotarliśmy do dwóch ocalałych domów, gdzie było\nok. 70 osób. Poprzedniego dnia utonęło tam dziecko. Wydałem polecenie, że najpierw zabieramy\ndzieci i kobiety. Tubylcy zaczęli lokować dzieci w pontonie – samych chłopców; dziewczynek nikt tu\nnie brał pod uwagę. Ponieważ po drodze na „ląd” znajdowała się jedna wyspa, postanowiliśmy dokonać ewakuacji w dwóch etapach – najpierw na tę wyspę, potem na „ląd”.\nIle osób zmieściło się na pontonie?\nNie chcieliśmy zbyt dużo ludzi brać na ponton, bo mieliśmy świadomość, że gdyby coś się stało, pewnie by nas zlinczowali – każdy, kto był w Indiach, wie jak to jest z tubylcami. W pierwszym kursie zabraliśmy 8 chłopców i jednego dorosłego. W międzyczasie ukazał się helikopter; znak, że wojsko włącza się do akcji. Być może, swoim zachowaniem zmobilizowaliśmy ich do działania. Przywieźli ciężarówką trochę większą łódź z silnikiem i zaczęliśmy pływać razem. Zrobiliśmy kilka kursów, podczepiając się naszym pontonem\ndo ich łodzi. Zostało tylko\n6 osób, no i tamtych 8\nchłopców z dorosłym na\ntej wysepce pośrodku.\nPytam się żołnierzy czy\npłyniemy po nich, oni na\nto, że reszta przypłynie\nna dętkach (równolegle\nbowiem tubylcy sklecili z\ndętek rodzaj tratwy\ni usiłowali pomóc w akcji).\nWojsko odpłynęło (podobno mieli jeszcze jakieś\ninne namiary na potrzebujących), my przywieźliśmy tę ósemkę z małej\nwyspy, ale okazało się,\nże po tamtą szóstkę też\ntrzeba popłynąć, bo próba na pontonach nie\nZabawa w McGywera - ponton z dętek od wibratorów\nZwiązany z zakładem całe zawodowe\nżycie. Prace w GT rozpoczął na GS-2\nw 1979 r. W 1986 r. był po raz pierwszy w Indiach (Tamil Nadu) jako mechanik. Był wtedy najmłodszym w\nzespole. Po powrocie został wytypowany na szkolenie w zakresie obsługi\nwibratorów w USA. Po jego odbyciu\nwylądował na GS-3. Potem pracował\nw GS-5, m. in. w Gorlicach pod wodzą Marka Kubiaka. Był sternikiem\npontonu „Optymista” i operatorem\nair-gunów podczas prac transition\nzone w Andhra Pradesh w 2002 r.\nPotem znów praca w grupach krajowych. Od kilku lat rotacyjnie pracuje\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 5\nEksperyment z beczkami raczej nie wypalił\nwyszła. Nie było to daleko, ale dużo sił kosztowało. Musieliśmy płynąć półkolem ze względu na znoszący nas silny prąd wody, poza tym co to za wiosłowanie łopatami. Żeby odpocząć, podpływaliśmy pod drzewa i trzymaliśmy się ich koron.\nJaka była głębokość tego „jeziora”?\nWoda osiągała głębokość do 3-4 m (w prasie podawano, że nawet do 10 m), ale z tej pośredniej wyspy można było dotrzeć do „lądu” na piechotę\n(woda była mniej więcej do pasa). Więc myśmy zwozili ludzi do tej wysepki, a oni dalej szli na piechotę.\nPo drodze były mielizny, gdzie ponton trzeba było ciągnąć. Myśli pan, że któryś z tych ratowanych się pokwapił do pomocy? Skądże, dopiero gdy zaczynało być głębiej skwapliwie wracali na ponton. Taki naród.\nSpecyficzna wdzięczność. A czy ktoś wam podziękował za tę akcję?\nPo jej zakończeniu podszedł do nas jakiś starszy człowiek i uścisnął nam rękę, to wszystko. Co\nnie znaczy, że uratowani nie byli wdzięczni, widać było to na ich twarzach, zwłaszcza kobiet\nIle w sumie uratowaliście ludzi?\nA Ci na tratwach z opon?\nOni głównie zajmowali się ratowaniem dobytku. Były też inne tratwy, takie zrobione z beczek.\nCałkiem bez pomysłu, dziw że się nie potopili.\nDługo stała ta woda?\nPo 3 dniach woda zeszła. Zniszczenia były ogromne, bo wiele domów zbudowanych jest\nw patyków związanych z gliną. Glina się rozpuściła i po wodzie pływały same kopuły. Prąd był\ntak silny, że obsuwały się nawet murowane domy.\nWg lokalnych informacji w tej wiosce utonęło lub zaginęło ok. 900 osób. Natomiast rząd podał\noficjalnie 325 ofiar.\nDziękuję za rozmowę a w imieniu Czytelników gratuluję obu Panom: Piotrowi\ni Krzysztofowi męskiej postawy.\nNasi ludzie serwują kawę powodzianom\nOstatnie metry powodzianie pokonywali na piechotę\nRozmawiał Tadeusz Solecki\nJuż bezpieczni. Kawa i ciastka miały powodzenie\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 6\nKoniec roku za pasem, a ruch w interesie nie słabnie. Miesiące jesienne zwykle cechują się spadkiem intensywności\nprac produkcyjnych na rzecz przegrupowań ludzi i sprzętu dla realizacji nowych zadań. Tak jest i w tym roku.\n8 października zakończyły się prace grupy I-3 na projekcie sejsmicznym 3D w rejonie RAG-E-SAFID w Iranie dla Petroleum\nEngineering & Development Company. Było to największe jak\ndotąd zdjęcie sejsmiczne 3D realizowane przez GT. Prace na\nnim trwały od września poprzedniego roku.\nTego samego dnia zakończył się także projekt sejsmiczny 2D\nrealizowany w stanie Gujarat dla Reliance Industried Ltd. przez\nDo 20 października trwać będą prace dla firmy NIKO na projekcie sejsmicznym 3D w Tamil Nadu - okolice Velankanni. Zostają\none przerwane na okres monsunu, który w tym rejonie trwa od\nkońca października do końca lutego. Sprzęt zostanie przerzucony do Gujaratu, gdzie w okolicach Cambayu ruszy realizacja projektu 3D dla Reliance. Na ten przerzut i mobilizację grupy musi\nwystarczyć zaledwie 2 tygodnie.\nJest to jeden z 4 projektów do których w październiku trwają\nprace mobilizacyjne. Kolejny to kontynuacja sprzed monsunu\nprojektu sejsmicznego 3D dla GSPC w rejonie Ankleshwar w\nGujaracie. Prace wiertnicze realizowane głównie przy użyciu naszych urządzeń ruszą już 27 października, zaś pomiary 2-3 tygodnie później.\nTrwa mobilizacja grup, które będą realizować w Gujaracie zdjęcia sejsmiczne 3D dla OILEX i dla ESSAR. Prace ruszą 1 listopada. Natomiast na projekcie 3D realizowanym w okolicach Mangali w Rajasthanie dla Cairn Energy jest przerwa, która potrwa\nnajprawdopodobniej do marca. Dzięki tej przerwie możemy realizować zdjęcia dla OILEX i Essar.\nRuch w interesie, jak widać, jest duży. Ale to nie wszystko. Cały\nczas prowadzone są negocjacje w sprawie nowych kontraktów.\nOwocują one podpisywaniem kolejnych umów.\nW dniu 18 września 2006 o godzinie 12:00 miało miejsce podpisanie kontraktu na prace 3D Akwizycja Danych Sejsmicznych na\nbloku RJ-ONN-2003/1, Rajasthan, India pomiędzy ENI India Limited i naszą Spółką. Uroczystość podpisania kontraktu odbyła się\nw siedzibie ENI India w New Delhi zlokalizowanej w bardzo nowoczesnym kompleksie biurowym Eros Corporate Tower na\nNehru Place. Ze strony ENI kontrakt podpisał pan Franco Conticini, General Manager, zaś ze strony naszej Spółki pan Prezes\nStanisław Zoń. Uroczystość podpisania kontraktu zaszczycił Ambasador RP w Indiach pan dr Krzysztof Majka wraz z Dyrektorem Wydziału Ekonomicznego Ambasady panem Januszem Kipigrochem.\nENI India Limited jest samodzielną firmą działającą w Indiach,\nniemniej należy do potężnego koncernu działającego globalnie.\nPodpisany kontrakt jest bardzo ważny z punktu widzenia interesów naszej Spółki. Byliśmy zapewniani ze strony ENI, że jeśli\njego realizacja będzie dla nich satysfakcjonująca, wówczas nasza współpraca może być kontynuowana również na innych\nA co w Polsce? Do końca października potrwają prace na projekcie 3D Sieraków-Pniewy. Potem rozpocznie się realizacja projektu 3D Kórnik-Środa. Równolegle realizowany jest niewielki\ntemat 2D Lubinia, a w kolejce czekają prace dla KGHM oraz\nPrace w Iranie\nPrace w Gujaracie\nPodpisanie kontraktu z ENI. Od lewej: K. Majka,\nM. Siwiński, J. Kipigroch i S. Sharma\nPodpisanie kontraktu z ENI. Od lewej: F. Conticini, S. Zoń\nOpracował Tadeusz Solecki. Zdjęcia z archiwum GT\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 7\nW ostatnich latach sporo naszych pracowników przebywa na kontraktach w Indiach, kraju o sporym zagrożeniu\nmalarycznym. O tym, jak groźna jest to choroba, jak jej się ustrzec i jak leczyć, gdy się uległo zarażeniu pisze\nKierownik Przychodni Zakładowej pani Ewa Giełdon.\nMalaria (zimnica) jest najpoważniejszym schorzeniem pasożytniczym na świecie z uwagi na jej szerokie rozpowszechnienie w krajach o ciepłym klimacie i dużą śmiertelność z jej powodu. Według raportu Narodowych Instytutów Zdrowia USA na\ntemat malarii liczba zgonów z powodu malarii wynosi ok. 700 tys. do 2,7 mln. rocznie. Najwięcej zgonów notuje się wśród\nMalarię wywołują pierwotniaki z rodzaju Plasmodium: P.vivax, P.ovale, P.malariae i P.falciparum. Pasożyty te są przenoszone na człowieka przez komary. Po ukąszeniu przez komara zarodziec malarii wędruje do wątroby, gdzie intensywnie się\nmnoży. Po kilkunastu dniach\nzarodźce wracają do krwiobiegu, wnikają do erytrocytów\ni tam znów się mnożą doprowadzając w końcu do pęknięcia erytrocytów. Niszczenie\nerytrocytów powoduje wysoką gorączkę, dreszcze i anemię. Przebieg i objawy malarii różnią się jednak w zależności od gatunku Plasmodium, który ją wywołuje.\nMniej agresywne i wolniej\nrozwijające się P.malariae\nmoże powodować objawowe\nnawroty nawet po kilkunastu\nlub kilkudziesięciu latach.\nZarodźce (Plasmodium), czyli pasożyty wywołujące malarię, dostają się do organizmu człowie- Okres wylęgania objawów\nka w czasie ukłucia zarażonej samicy komara widliszka. Tak zwane sporozoity, czyli zarodniki,\nzimnicy trwa zwykle od 8-15\ndostają się wtedy z jej ślinianek do krwi człowieka (1), a następnie wnikają do krwinek czerwonych (2). W ich wnętrzu dojrzewają, przekształcając się w tzw. schizonty, które rozpadają się na dni, P.malariae; 28-37 dni, P.\nwiele drobnych merozoitów (3), które z kolei atakują nowe krwinki (4), w wyniku czego znów vivax około 30 dni, niektóre\npowstają nowe merozoity (5). Powstawanie kolejnych pokoleń pasożyta (czyli merozoitów) jest szczepy P.falciparum mogą\nrównoznaczne z rozpadem wielu krwinek, czemu towarzyszą zimne dreszcze oraz wysoka go- dawać objawy zakażenia narączka, a więc atak malarii. Po powstaniu pewnej liczby pokoleń merozoity - po wniknięciu do wet po roku. Typowymi objakrwinki - zamiast przekształcić się w sporozoity, rozpoczynając tym samym kolejny cykl rozmwami malarii są nagle wystęnażania bezpłciowego, tworzą gamety (6). Żeby jednak mogło dojść do zapłodnienia, muszą się\none znaleźć w jelicie komara. A to jest możliwe wtedy, gdy komar wyssie krew człowieka chotemperatura\nnawet do 40°C\nrego na malarię. Innymi słowy - kiedy człowiek zarazi komara (7). Zygoty znajdują przytulne\nschronienie w przewodzie pokarmowym komara (8) i po wielu podziałach tworzą liczne nowe opadająca w ciągu kilku gosporozoity, które wędrują do ślinianek, gdzie czekają na okazję do zarażenia kolejnej ofiary (9). dzin wśród zlewnych potów.\nNiekiedy pierwszymi objawami mogą być bóle głowy, mięśni i stawów oraz mdłości. Napady gorączki i zlewnych potów pojawiają się w malarii cyklicznie w zależności od gatunku\nplazmodium co 24, 48, 72 godziny\nNajwiększe narażenie na malarie występuje na terenach lęgowych komarów – płytkie zbiorniki wody stojącej. Najmniejsze\nnarażenie jest na terenach pustynnych oraz wysoko w górach. Ryzyko zarażenia wzrasta znacząco podczas pory deszczowej.\nW związku z dużą lekoopornością plasmodium na chlorochinę i toksycznością wielu leków antymalarycznych profilaktykę\nlekami stosuje się u osób nieodpornych na malarię, nowoprzybyłych na tereny malaryczne. Ciągła ekspozycja na malarię\nwykształca częściową odporność, która jednak zanika po 2 latach pobytu poza rejonem malarycznym. Zaleca się stosowanie moskitier, które dodatkowo należy spryskiwać repelentem (środkiem odstraszającym insekty), środków komarobójczych. Najskuteczniejsze repelenty zawierają DEET, czyli diethyl toluamide i jego pochodne. W Polsce dostępnych jest kilka preparatów zawierających te substancje w swym składzie; OFF Max, Mugga, Moustidose, Autan. Zwrócić należy uwagę\nna noszenie odpowiedniej odzieży – długie spodnie i koszule z długim rękawem oraz zabezpieczanie siatką okien i drzwi.\nNajczęściej stosowane leki w profilaktyce malarii to: chloroquine, proquanil, doxycyclina, mefloquine.\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 8\nChloroquine to polski Arechin. Stosuje się go zwykle w połączeniu z proquanilem. Lek ten przyjmuje się jeden raz\nw tygodniu 2 tabletki. Kurację rozpoczyna się tydzień przed wyjazdem i kończy 4 tygodnie po powrocie. Lek ten rzadko wywołuje skutki uboczne, do których należą: zaburzenia widzenia, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego,\ndrgawki i zaburzenia psychotyczne. Lek ten jest przeciwwskazany w ciąży, u osób z porfirią, u chorych z uszkodzeniem siatkówki i niewydolnością nerek.\nDoxycyclina - antybiotyk stosowany w Polsce do leczenia zakażeń układu oddechowego, moczowego, boreliozy. Lek\nten przyjmuje się w dawce 1 tabletka dziennie. Profilaktykę rozpoczynamy przed wyjazdem i kontynuujemy przez 4\ntygodnie po powrocie. Tabletek tych nie można stosować u kobiet w ciąży, dzieci do 12 roku życia oraz u osób\nz uszkodzona wątrobą. Do skutków ubocznych zaliczamy; nudności, wymioty, zapalenia jamy ustnej, nadkażenia\nMefloquine to Lariam. Lek jest stosowany zarówno w profilaktyce jak i leczeniu malarii. Dawkowanie to 1 tabletka tygodniowo na tydzień przed wyjazdem i kontynuacja 4 tygodnie po powrocie. Leku tego nie stosuje się u kobiet ciężarnych, niemowląt, przeciwwskazaniem też jest choroba psychiczna w wywiadzie. W czasie stosowania tego leku nie\nwolno prowadzić pojazdów i wykonywać prac, które wymagają pełnej sprawności psychoruchowej. Skutki uboczne\npojawiają się najczęściej w pierwszych 3 tygodniach stosowania tego leku i są to: zawroty głowy, nudności, zmiany\nnastroju, zaburzenia snu i widzenia, wysypka, zaburzenia rytmu serca.\nProquanil, czyli Paludryna. Stosujemy zwykle 1 tabletkę dziennie rozpoczynając 1 dzień przed wyjazdem i kończymy\ntydzień po powrocie. Skutki uboczne występują u 5% leczonych (nudności, bóle brzucha , biegunka). Przeciwwskazaniem do stosowania tego leku jest: ciąża, karmienie piersią, niewydolność nerek lub wątroby.\nWystępowanie malarii na świecie.\nRyzyko zarażenia malarią w ciągu miesiąca podróży bez stosowania chemioprofilaktyki\nMalaria jest nadal poważną chorobą, dotychczas nie udało się wyprodukować przeciwko niej bezpiecznej szczepionki. Dlatego tak ważne jest zwalczanie ogniw rozwoju zarodźców malarii. Zawsze należy też pamiętać o profilaktyce, co dla Europejczyka oznacza przyjmowanie leków podczas przebywania na terenach zagrożonych malarią oraz stosowanie repelentów i odpowiedniego stroju. Jeśli ktoś przebywa lub przebywał na terenach występowania malarii (nawet do roku po powrocie) i pojawi się u niego choroba przypominająca grypę z wysoką temperaturą, to należy zwrócić uwagę, że to może być\nmalaria (konieczne jest wykonanie badania krwi).\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 9\nWrzesień upłynął w GT nie tylko pod znakiem intensywnej pracy (to mamy przez cały rok), ale także istotnych\nzmian w schemacie organizacyjnym Spółki. Istotnych, bo sięgających stanowisk „z górnej półki”, do tego w najważniejszym pionie „geofizycznym”.\nZarządzeniem nr 46/06 Dyrektora Generalnego Spółki z dnia 12\nwrześnia 2006 r. wprowadzono zmiany w schemacie organizacyjnym. W szczególności:\n1. Utworzono stanowisko „Koordynator ds. HSE”, którego zadaniem będzie koordynowanie działań Inspektorów HSE w jednostkach organizacyjnych stałych i czasowych, powoływanych do realizacji kontraktów w pionie Dyrektora ds. Geofizyki, współudział\nw przygotowywaniu kontraktów (aspekty HSE), monitorowanie\nzjawisk dotyczących zagadnień HSE w jednostkach pionu DG,\nraportowanie o stanie przestrzegania zasad systemu HSE w operacjach geofizycznych, udział w zintegrowanych audytach Systemów Zarządzania (szczególnie w aspektach HSE) oraz wnioskowanie działań dla doskonalenia Systemów Zarządzania, zwłaszcza\nw obszarze HSE.\n2. Utworzono stanowisko „Główny Geofizyk”. Podstawowym zadaniem Głównego Geofizyka będzie kształtowanie i nadzorowanie\npolityki jakości prac w obszarze sejsmiki. W imieniu Dyrektora ds.\nGeofizyki sprawuje on kontrolę nad jakością prac sejsmicznych\nw zakresie ich projektowania, akwizycji, przetwarzania i interpretacji. W szczególności będzie on odpowiadał za wypracowanie standardów jakości i zasad ich przestrzegania, kształtowanie wizerunku Spółki w obszarze sejsmiki, współtworzenie i koordynację polityki marketingowej, kontakty z klientami, weryfikację projektów\nprac sejsmicznych, sprawozdań z ich realizacji (akwizycja, przetwarzanie, interpretacja) oraz koordynację współpracy obszaru\nsejsmiki z obszarem geofizyki wiertniczej.\n3. W GOI utworzono samodzielne stanowisko „Kierownik - Koordynator Zespołów Projektowych”, którego zadaniem jest bieżąca koordynacja merytoryczna działalności wszystkich aktualnie działających Zespołów Projektowych. W określonych sytuacjach Kierownik - Koordynator Zespołów Projektowych może jednocześnie\nuczestniczyć osobiście w pracach zespołu powołanego do realiza-\ncji zadań produkcyjnych lub zadań badawczo-rozwojowych i/lub\n4. W pionie ekonomiczno-pracowniczym utworzono stanowisko\n„Zastępca Dyrektora ds. Sprzedaży i Administracji”. Jego zadaniem jest nadzór nad całokształtem spraw związanych z fakturowaniem sprzedaży Spółki, rozliczaniem umów, spływem należności, windykacją wierzytelności oraz nad umowami na prace objęte\npodstawową działalnością Spółki w kraju dla GK PGNiG S.A. i innych podmiotów i ich budżetowaniem oraz nadzór nad całokształtem spraw administracyjno - gospodarczych Spółki. Podlega mu\ntakże Dział Administracji.\nZmiany te łączą się z przesunięciami kadrowymi. Stanowisko Zastępcy Dyrektora ds. Sprzedaży i Administracji objął Adam Jakubowski, dotychczasowy Zastępca Dyrektora ds. Przetwarzania\ni Interpretacji Sejsmicznej. Stanowisko Głównego Geofizyka powierzono Marianowi Wilkowi, dotychczasowemu kierownikowi\nOśrodka Interpretacji Sejsmicznej. Pełniącym obowiązki Kierownika Ośrodka Obliczeniowego został Krzysztof Kolasiński, zaś kierownikiem Ośrodka Interpretacji Sejsmicznej Paweł Pomianowski.\nKoordynatorami w GOI zostały panie Wiesława Górska oraz Małgorzata Trela. Funkcję Koordynatora ds. HSE powierzono Iwonie\nW związku z zakończeniem pracy Adama Jakubowskiego\nw Ośrodku Obliczeniowym i Mariana Wilka w Ośrodku Interpretacji\nSejsmicznej w dn. 6 września br. w Restauracji Herbowa odbył się\nwieczór integracyjny pracowników obu tych jednostek organizacyjnych. Na spotkaniu członkowie Zarządu i pracownicy podziękowali\nobu panom za wieloletnią zgodną współpracę. Były prezenty, kwiaty, uśmiechy i łzy. A potem taneczne szaleństwa, bez czego geofizyczna brać obejść się przecież nie umie.\nPrzygotował Tadeusz Solecki\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 10\nMiejsce moich marzeń\nW ramach relacji z podróży do miejsc swoich marzeń dziś udamy się do Peru. Naszymi przewodnikami będą Państwo Danuta i Aleksander Leszczyńscy, którzy zwiedzili ten fascynujący kraj wiosną br.\nPrzesyceni atrakcjami Dalekiego Wschodu (w ub. r. Państwo Leszczyńscy zwiedzili Chiny i Wietnam - przyp. red.) postanawiamy\nw tym roku zmienić kierunek i ruszyć na zachód. A jak zachód, to\nwiadomo – Peru, stojące najwyżej na liście atrakcji turystycznych.\nPo starannym przygotowaniu, uzbrojeni we wszelkie dostępne\nprzewodniki, niezbyt dogłębną wiedzę hiszpańskiego oraz walutę\nruszamy via Amsterdam na miesięczną wyprawę po przygodę.\nTrasę mamy z grubsza ustaloną, chcemy zobaczyć największe\natrakcje Peru czyli: Lima, wyspy Ballestas - naturalny rezerwat\nfauny, płaskowyż Nazca ze swymi słynnymi liniami, Arequipa białe miasto, kanion Colca - drugi co do głębokości na świecie,\njezioro Titicaca z wyspami pływającymi, Cuzco - dawna stolica\nIndian, Machu Picchu - odkryte około 100 lat temu w dżungli miasto Inków oraz amazońska dżungla.\nDo Limy przylatujemy wieczorem. Z lotniska odbiera nas hotelowy\nkierowca i wypytując o imiona, nasz kraj pędzi karkołomnie ulicami\nNasz hotel leżący w dzielnicy Barranco (co w tłumaczeniu na polski oznacza wąwóz) okazuje się skromniejszy niż wyglądał w Internecie, ale za to jest przepięknie położony na stromym zboczu\nPierwszą rzeczą jaką robimy rano jest spacer nad oceanem i wów-\nstauracji wybiła nam z głowy pomysł powrotu spacerkiem, jako że\nna drodze grasują bandy złodziei na motocyklach i jest bardzo niebezpiecznie.\nŻegnamy więc niebezpieczną dla naiwnych turystów Limę i udajemy się autobusem do Pisco słynnego w Peru z dwóch powodów;\n1. rezerwatu fauny - wysp Ballestas,\n2. trunku znanego w całym Peru, a wytwarzanego właśnie tutaj brandy Pisco oraz drinku „Pisco Sour” robionego na bazie Pisco\nPtactwo na wyspach Bellestas\nmiksowanego z sokiem z cytryny, syropem cukrowym, białkiem\noraz dodatkiem angostury – pychota!!!\nWyspy Ballestas (Galapagos w miniaturze), które opływamy małym\nstateczkiem, robią na nas piorunujące wrażenie, niesamowity widok mnóstwa ptactwa: mew, pelikanów, pingwinów, plaże i skały\npełne lwów morskich i ten niesamowity ptasi harmider. Przed laty\nz wysp tych eksploatowano i eksportowano bogate pokłady guano - ptasiego nawozu, ale w dzisiejszych czasach zaniechano\ntego i pozostawiono wyspy ptactwu.\nZ Pisco udajemy się do Nazca, gdzie mamy zamiar wynająć samolot, przelecieć się nad płaskowyżem i zobaczyć sławetne linie Nazca, a następnie wyruszyć autobusem dalej na południe, do Arequipy. Samolocik malutki 4-osobowy, płaskowyż olbrzymi, pocięty\nliniami dróg i górami, lecz linie Nazca mnie rozczarowały, z powieDrewniane balkony są częsta ozdobą budynków w Limie\nczas zrozumiała okazuje się nazwa dzielnicy. Wzdłuż zatoki na\nstromych zlepieńcowych zboczach pobudowano osiedla wysokich\ndomów. A co kawałek w niezbyt trwałej skale porobiły się osuwiska - wąwozy.\nW Limie spędziliśmy 3 pełne wrażeń dni zwiedzając centrum miasta, fort Callao oraz spacerując wzdłuż oceanu i zwiedzając naszą\ndzielnicę. Podoba nam się centralny punkt miasta: Plaza de Armas\ni otaczające go budynki z uroczymi, wycyzelowanymi w drewnie\nbalkonami, jesteśmy również zachwyceni promenadą wzdłuż oceanu i zawieszoną na skale nad oceanem przeszkloną restauracją,\ngdzie podziwiamy zachód słońca przy kieliszku wina lub szklanicy\npisco, a peruwiański zespół łka romantyczne pieśni o „corazon”,\nczyli sercu, to jest to!!!\nAle powrót do hotelu okazał się mniej romantyczny; obsługa reTajemnicze figury na płaskowyżu Nazca\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 11\ntrza wydawały się niezbyt duże, trzeba było ich dobrze wypatrywać. Jednak sam przelot samolotem - duża frajda.\nRuszamy więc dalej. Autobusy dalekobieżne w Peru są niezłej\nklasy, wygodne, w cenę biletu wliczony jest posiłek w przydrożnej\nrestauracji lub w autobusie. Trzeba tylko wiedzieć, że w Peru jest\nkilka prywatnych kompani przewozowych i różne kompanie obsługują różne kierunki, kupując bilet trzeba więc wybrać się na odpowiedni dworzec.\nJadąc cały czas wzdłuż oceanu na południe jesteśmy już znużeni\nnieprzyjaznym dla człowieka pustynnym krajobrazem: nic tylko\nocean i szary piach. Ale szczęśliwie w okolicach Arequipy krajobraz się zmienia, pojawia się miła dla oka zieleń.\nDo Arequipy przyjeżdżamy późną nocą i jesteśmy zaskoczeni ruchem ulicznym, przepięknie podświetlonym Plaza de Armas oraz\nzabarykadowanymi i okratowanymi hotelami. Ale to ostatnie spotyka nas w całym Peru, szczególnie w dużych miastach i nakazuje\nturyście być ostrożnym.\nArequipa jest przepięknym miastem położonym w żyznej dolinie\npomiędzy górami i pustynią.\nMiasto zbudowane jest z białych wulkanicznych skał pochodzących z widocznego na horyzoncie wulkanu El Misti (5822 m). Zachowany jest bardzo dobrze jego kolonialny charakter, mnóstwo\nponoć ponad 200 odmian różnych kolorów i kształtów.\nW niedzielę na placu de Armas zaskoczenie, pełno wojska, tancerzy w barwnych i bogatych strojach, dziewczyny w wielokolorowych polleras (kilkuwarstwowe spódnice), młodzież szkolna w jednobarwnych mundurkach oraz dostojne władze miasta w garniturach. Dopytujemy się, co się dzieje i otrzymujemy odpowiedź, że to\nniedziela, a więc Fiesta, a jaki powód? Powód zawsze się znajdzie. I tak przeżyjemy w Peru jeszcze niejedną fiestę z wielobarwnymi korowodami, muzyką i tańcem.\nZ Arequipy udajemy się na 3-dniową wyprawę 12-osobowym busikiem do kanionu Colca. Towarzystwo mocno międzynarodowe, są\ndziewczyny z Danii, małżeństwo z Argentyny, Anglicy a nawet Japończyk – zresztą straszny oryginał.\nPo drodze mijamy stada wigunii i lam (w Peru wymawia się „jamy”,\njako że w pisowni jest podwójne „l” llama, co w hiszpańskim czyta\nsię jako „j”), wspinamy się na najwyższy punkt płaskowyżu (4880\nm) z widokiem na ośnieżone szczyty. Wysokość daje się odczuć,\nczłowiek czuje się lekko jak pijany i brak w piersiach tchu przy\ngwałtownych ruchach. Od tego momentu ludzie zaczynają grzecznie pić herbatkę z liści koki, która smakuje jak siano, ale niweluje\n(przynajmniej częściowo) skutki choroby wysokościowej.\nGłębokość kanionu w najgłębszym punkcie osiąga 3400 m (czyli\nW restauracji w Arequipa\nprzepięknych kościołów, olbrzymia katedra, klasztor Santa Catali- podwójna głębokość Grand Canionu). Wzdłuż rozpadliny rolnicy\nna, kolonialne rezydencje. Hotelik w którym mieszkamy też niezły, Keczua nawadniają wąskie tarasy żyznej wulkanicznej ziemi pragospodyni gościnna, spędzamy tu kilka dni, zwiedzając zabytki, wie tymi samymi metodami, co ich przodkowie wieki temu.\npenetrując lokalny bazar i odkrywając uroki lokalnej kuchni przy Najpopularniejszym odcinkiem jest Cruz del Condor, gdzie podzidźwiękach muzyki andyjskiej. Ten rodzaj muzyki odpowiada nam wialiśmy zapierające dech w piersiach widoki i majestatyczne kono wiele bardziej, aniżeli liryczna muzyka stolicy, nogi same podry- dory szybujące w powietrzu.\nWieczorem po pełnej wrażeń podróży kolacja przy dźwiękach angują.\nPróbujemy różnych specjałów: ceviche, rocoto relleno,\nfrutti di mare, nie mamy\nnatomiast zamiaru próbować przysmaku peruwianskiego: „cuy”, czyli pieczonej w całości w głębokim\ntłuszczu sympatycznej świnki morskiej.\nperuwiańskiej kuchni jest\ndla Alka „rocoto relleno”,\nczyli ostre nadziewane papryczki; mnie jak na razie\nkuchnia peruwiańska nie\nzachwyca, podstawą jej są\nziemniaki w różnej postaci,\na mają tych ziemniaków\nDziewczyna w pollera\nUprawy tarasowe w rejonie kanionu\ndalszy na stronie 13)\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 12\ndyjskiej muzyki oraz pokazy lokalnych tańców.\nPo powrocie do Arequipy żegnamy naszą przygodną towarzyszkę\npodróży, młodą Polkę z Warszawy i jedziemy na wschód, w kierunku granicy z Boliwią - do Puno.\nPuno położone na wysokości 3830 m jest stolicą peruwiańskiego\naltiplano - surowego, wyżynnego regionu nadającego się lepiej do\nżycia alpakom i wiguniom aniżeli ludziom. Kolonialne zabytki Puno\nnie powalają na kolana, największą atrakcją tego miejsca jest jezioro Titicaca i jego wyspy.\nNastępnego dnia udajemy się więc łodzią motorową na całodzienną wyprawę po jeziorze. Jest ono olbrzymie, nie widać brzegów.\nNa jego obszarze leży kilka sztucznych pływających wysp z trzciny. Żyją na nich potomkowie Indian Uro, dzisiaj ze względu na\nFiesta w Cuzco\nposzukiwaniach trafiamy wreszcie do małego, skromnego, ale czystego hoteliku blisko centrum, z szalenie miłym właścicielem - don\nA więc jesteśmy tu wreszcie!!! Miasto o którym marzy tysiące turystów na całym świecie, starożytna stolica Inków, klejnot inkaskiej\ni kolonialnej architektury. Indiańscy kupcy rozmawiają z turystami\npo hiszpańsku, ale między sobą w języku keczua, zakonnice\nmieszkają w domach, gdzie dawniej przebywały inkaskie kapłanki,\na na przechowywanej w katedrze Ostatniej wieczerzy pędzla Marcosa Zapaty widać Chrystusa i apostołów spożywających andyjski\nser, ostrą paprykę i pieczoną świnkę morską. Dla Inków Qosqo\nznaczyło „pępek świata”, wierzyli, że ich piękne miasto było źródłem życia.\nTrzcinowa wyspa i łodzie na jeziorze Titicaca\nmałżeństwa mieszane z ludami mówiącymi ajmara i keczua - sami\nposługują się tym pierwszym językiem. Bieda zmusza większą\nliczbę mieszkańców trzcinowych wysp do przeniesienia się do Puno, a ci, co pozostali utrzymują się z handlu przepięknymi wyrobami tkackimi z wełny lam i wigunii oraz pomysłowo wykorzystanymi\nsuszonymi tykwami na których z dużym talentem malują historię\nIndianie poruszają się po jeziorze wyplatanymi z trzciny łodziami,\nbardzo widowiskowymi i majestatycznymi, lecz wygodnymi i stabilnymi.\nNastępnym etapem naszej podróży jest Cuzco. Docieramy tam\nwieczorem i po raz pierwszy zdarza nam się, iż mamy problem ze\nznalezieniem wolnego pokoju w niezbyt drogim hotelu. Po długich\nSexy woman w ruinach fortecy Sacsayhuaman\nWidok na Cuzco\nNa pierwszy rzut oka najbardziej zdumiewa w Cuzco jego architektura, wielkie ściany ze starannie ułożonych kamieni są świadectwem cywilizacji sprzed 500 lat. To intrygujące miasto leży na wysokości ponad 3330 m.n.p.m. w dolinie otoczonej wzgórzami. Centralnym punktem jak w każdym peruwiańskim mieście jest Plaza\nde Armas z przepiękną katedrą. Plac ten wygląda najpiękniej o\nzmroku, kiedy jest oświetlony latarniami. W arkadach wokół placu\nmnóstwo restauracyjek i nieustannie trzeba umykać zapraszającym cię do środka peruwiankom ubranym w bogate i kolorowe\nSpędzamy tu 5 dni, bo jest tu rzeczywiście co oglądać, zwiedzamy\nrównież okolice z imponującymi pozostałościami fortecy w Sacsayhuaman, co w języku kechua oznacza zadowolony sokół, ale turyści niezmiennie wymawiają jako sexy woman.\nInkowie nadali miastu Cuzco kształt pumy, której głową jest fort\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 13\nArkadego Fiedlera "Ryby śpiewają w Ucayali" popłynąć na kilkudniową wyprawę wzdłuż rzeki Ucayali, zobaczyć selvę, czyli las\ntropikalny i żyjących w niej Indian.\nSprawdzamy możliwe połączenia i okazuje się, że tak jak w znanym u nas powiedzeniu, „Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu”,\ntutaj w Peru wszystkie drogi prowadzą przez Limę.\nMusimy więc dwukrotnie strawersować autobusem Andy, raz w\ndrodze do Limy, drugi raz z Limy do Pucallpy. Jest to przeżycie dla\nludzi szukających mocnych wrażeń, całonocne wspinanie się zakosami po często nieutwardzonych drogach z niezabezpieczonymi,\nosuwającymi się poboczami ku pokrytym śniegami przełęczom i\npotem to samo w dół. Dwa razy to wytrzymaliśmy ale po raz trzeci\nnie, zrejterowaliśmy i z Pucallpy do Limy wróciliśmy samolotem.\nW Puerto Callao leżącym nad malowniczym jeziorem Yarinacocha\nwynajmujemy łódź motorową i ruszamy eksplorować znany nam\nSacsayhuaman. Chociaż pozostałości Sacsayhuaman wydają się\nolbrzymie to to, co widzimy dzisiaj stanowi tylko około 20% oryginalnej budowli. Niedługo po konkwiście Hiszpanie zburzyli wiele\nścian i użyli kamiennych bloków do budowy własnych domów\nw Cuzco, pozostawiając te największe, trudne do ruszenia. Jeden\nz nich waży ponad 300 ton, a wszystkie dopasowane są tak ściśle,\nże nie wetkniesz między nie ostrza noża.\nInną atrakcją nie do pominięcia jest Machu Picchu, najsłynniejsze\nz inkaskich miast, leżące w głębi Świętej Doliny i aż do 1911 r.\nukryte przed światem. Dotrzeć tam można jedynie 3-5 dniową wędrówką stromym Szlakiem Inków lub pociągiem. My wybieramy tę\nMachu Picchu to okryte do dzisiaj tajemnicą miasto powstałe prawdopodobnie w połowie XV wieku i z jakichś nieznanych powodów\nWzdłuż Ucayali River\njedynie z książek i telewizji świat lasów tropikalnych i Indian.\nNasza łódź ma familijną 3-pokoleniową obsadę: dziadek, ojciec\ni syn, a każdy ma na imię Eduardo. Dla odróżnienia nadajemy im\nwięc tytuły: el comandante, el capitano i el motoristo.\nNajbardziej cieszy ich tytuł el comandante. Przemieszczamy się\nleniwie rzeką Ucayali szeroką na ponad 1 km. Ruch na rzece niewielki, najczęściej widzimy rybaków zarzucających sieci.\nDużą atrakcją dla nas są wyskakujące co chwilę na powierzchnię\ndelfiny słodkowodne, żyją tutaj dwa ich rodzaje: mniejsze delfiny\nróżowe i o wiele większe delfiny szare.\nNa brzegach rzeki ogołoconej z wszelkiego rodzaju roślinności\npojawiają się od czasu do czasu platformowe chaty, charakterystyczne dla zamieszkujących Selvę Indian.\nPo kilkugodzinnej podróży wzdłuż Ucayali wpływamy w kanały\nAleksander Leszczyński w Machu Picchu\nopuszczone przez mieszkańców w połowie XVI wieku, jeszcze\nprzed przybyciem konkwistadorów. Pamięć o nim zaginęła nawet\nwśród Inków. Może spustoszyła go epidemia lub najechały wrogie\nplemiona? Dzisiaj możemy się tylko domyślać, współcześni uczeni\nprzychylają się do opinii, że Machu Picchu miało przede wszystkim\nznaczenie religijne i obrzędowe, jego znaczenie strategiczne było\nWidowiskowo położone na szczycie góry z widokiem na rzekę Urubamba i sąsiednie szczyty jest najlepiej znanym miejscem na kontynencie, dla wielu przybywających do Peru turystów jedynym celem ich podróży.\nBył to ostatni nasz punkt programu w tej części Peru, teraz mamy\nzamiar przenieść się na północ do Pucallpy i zainspirowani książką\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 14\nodchodzące od rzeki, często pozarastane, pozastawiane na całej\nszerokości sieciami rybackimi. Aby nie zaplątać w nie silnika naszej łodzi co chwilę wołamy zgodnym chórem do siedzącego z tyłu\nNasz kapitan siedzący z przodu wypatruje w gałęziach zwierzyny\ni wskazuje nam zwisające z gałęzi leniwce, metrowej długości zieloną iguanę.\nNa brzegach mnóstwo ptactwa: sępy suszące sobie skrzydła, żurawie, metalicznozielone zimorodki śmigające nisko nad wodą.\nKilkakrotnie zatrzymujemy się w wioskach Indian Shipibo; el capitano przedstawia nas co znaczniejszym przedstawicielom tej spo-\njakby nasze robaczki świętojańskie powiększyć mniej więcej pięć\nrazy i rozmnożyć mniej więcej tysiąckrotnie... Tak to wygląda...\nGdzieś w niedalekiej selvie coś pokrzykują małpy, wszystko dokoła\nszeleści i żyje... Leży się w zadaszonej części chaty, która nie ma\nścian, a więc w zasadzie na otwartej przestrzeni i w wyobraźni\nprzesuwają ci się obrazy lampartów, aligatorów i innych drapieżników. Muszę przyznać się, że prawie całą pierwszą noc czuwałam,\ndopóki nie zmogła mnie senność, następne już spałam jak suseł.\nWielkim przeżyciem było dla nas łowienie na wędki piranii. Są one\nwielkości dłoni, podobne w kształcie do karasi lub flądry, ale bardziej kolorowe, no i ząbki mają niczego sobie.\nOdmówiliśmy zdejmowania ich z haczyka, el capitano miał więc\nAleksander w stroju indiańsim\nMalownicza choć groźna pirania\nZainteresowanie jest obopólne, Indianie posługują się hiszpańskim, więc wypytujemy się nawzajem o swoje kraje, rodziny i zwyczaje. W społeczności tej 25-letni mężczyzna często obarczony\njest już kilkoma żonami i gromadką dzieci, głównym źródłem utrzymania jest rybołówstwo.\npod koniec łowów pokaleczone dłonie. Robił to jednak ochoczo,\njako iż ryby te są ponoć całkiem smakowite i są spożywane przez\nokoliczną ludność. My jednak woleliśmy spróbować innych, bardziej okazałych ryb zakupionych od Indian a przyrządzonych nam\nprzez el comandante.\nLas tropikalny jest zupełnie inny niż nasz polski las, w którym jest\nprzestrzeń, światło, po którym można swobodnie spacerować. Selva to morze roślin, to życie tak bujne, że gdy fotografujesz selvę\nod wewnątrz to faktycznie niewiele widać poza plątaniną roślin.\nWielkie drzewa są, i to jakie, w dolnej partii jednak po prostu ich\nnie widać. Wiele z nich bardzo widowiskowe jak np. camu-camu\nz pokrytymi olbrzymimi kolcami pniami. Aby iść przez selvę, trzeba\npo pierwsze mieć maczetę. Bez maczety nie przejdziesz, bo\nw selvie nie ma ścieżek, trzeba je zawsze i na bieżąco przecinać.\nDobijająca jest bardzo duża wilgotność powietrza, po kilkunastominutowym spacerze przez selvę jesteśmy mokrzy. Ale oko cieszą\nkolorowe orchidee zwieszające się z pni drzew oraz dziwaczne,\nolbrzymie kokony tkwiące na pniach, które okazują się gniazdami\nTo, co nas najbardziej zasmucało, to niekontrolowane wycinanie\nlasu tropikalnego dla pozyskania drewna, co robią zresztą bardzo\nczęsto sami Indianie, gdyż okazuje się to dla niektórych jedyną\nmożliwością zarobku. Reguła jest taka: im bliżej większych miast,\ntym bardziej selvę znajdujemy zniszczoną. Na jej miejscu rośnie\ntzw. pampa, czyli krzaki, zarośla. Na całe szczęście selva peruwiańska w dużym stopniu zachowała swój dziewiczy charakter,\njako chyba jedyna w Ameryce Południowej.\nPo kilku dniach żegnamy się z gościnnymi Indianami Shipibo oraz\nnaszymi sympatycznymi Eduardos, czas wracać do Limy, a następnie do Polski.\nŻegnaj Przygodo do następnego roku!\nOrchidea - królowa kwiatów dżungli\nW jednej z tych wiosek zatrzymujemy się na nocleg, gościnni gospodarze ofiarowują nam odkrytą część platformy na miejsce noclegowe a el capitano mości nam maty i moskitiery.\nNoc, dokoła dźwięki selvy, która nocą nie milknie nawet na sekundę, niesamowite życie toczące się dokoła, co chwila coś szeleści,\ncykają cykady jak najęte, w powietrzu fruwają wielkie świetliki, które nadają przestrzeni niepowtarzalny, ruchomy charakter, to tak\nTekst i foto: Danuta i Aleksander Leszczyńscy\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 15\nJesień obrodziła w GT wizytami zagranicznych\ngości, głównie z Indii.\nW dniach 25 września - 7 października gościliśmy panów Reddy Bojja Jaipal i Mandel Kanai\nLal z Oil India. Prowadzili oni rozmowy\nw Ośrodku Obliczeniowym w związku z przetwarzaniem danych sejsmicznych w ramach\nprojektu zrealizowanego w Assamie.\nNatomiast w dniach 3 - 10 października przebywali u nas panowie Shiv Kumar Malasi i Ashish Misra reprezentujący Reliance Industries,\nktórzy prowadzili rozmowy z Viktorem Massaka dotyczące najbliższych projektów sejsmicznych.\nW dniach 6 - 9 października GT odwiedził\nSuresh Sharma, który od samego początku\nnaszej indyjskiej przygody reprezentuje interesy GT. Prócz rozmów biznesowych zrealizowano bogaty program wycieczkowy, ponieważ\ngość przybył do nas z najbliższą rodziną. Tak\nsię złożyło, że jego wizyta zbiegła się z urodzinami gościa, dlatego była okazja do życzeń\nTegoroczne uroczystości Górniczego Święta\nbędziemy obchodzili pod znakiem jubileuszu\n40-lecia Geofizyki Toruń. Uroczysta Akademia Barbórkowa odbędzie się w Teatrze im.\n12.00. Tegoż dnia wieczorem oddamy się\ntakże rozkoszom radosnej zabawy:\n- panie zaszaleją na Combrze Babskim w Restauracji Herbowa. Comber będzie przebiegał\nw klimatach cygańskich, dlatego mile widziane\nbędą stosowne stroje.\n- panowie dadzą upust swojej energii i piwożłopskich ambicji na „Karczmie Piwnej”\nw Centrum Targowym Park. Godzi się przypomnieć, że tradycja górnicza zaleca Panom\nstrój odświętny. Po Karczmie Piwnej i Combrze Babskim przewidywana jest wspólna zabawa w Centrum Targowym „Park”. Jak co\nroku, kierownicy jednostek organizacyjnych\notrzymają w październiku listy pracowników\nna których zdeklarują oni chęć uczestnictwa\nw październiku i potrwa około dwóch lat.\nZarząd i Komitet Organizacyjny wszystkich PGNiG posiada istniejącą od 30 lat instalację\nodazotowania gazu w Odolanowie, która\nchętnych serdecznie zaprasza.\nprzetwarza do 2 mld m3 gazu zaazotowanego\nNowy Regulamin Organizacyjny rocznie ze złóż rejonu Góry Śląskiej\nCentrali PGNiG S.A.\ni Ostrowa Wielkopolskiego.\n13 września 2006 r. Zarząd PGNiG SA przyjął nowy Regulamin Organizacyjny Centrali\nSpółki PGNiG S.A. 19 września zaakceptowała go Rada Nadzorcza Spółki. Zgodnie\nz uchwałą Rady Nadzorczej Regulamin wszedł\nw życie z dniem 1 października 2006.\nStruktura organizacyjna wynikająca z przyjętego regulaminu pozwoli na wdrożenie segmentowego modelu zarządzania, który odpowiada\nrozwiązaniom realizowanym również w innych\nfirmach sektora. Do schematu organizacyjnego wprowadzono pięć Pionów, na czele których stoją Dyrektorzy Wykonawczy. Piony\nstanowią wydzielone i zintegrowane obszary\nPoza Pionami istotne znacznie w nowej strukturze mają trzej Dyrektorzy Zarządzający. Ich\nUrodziny S. Sharmy\nzadań o szczególnym znaczeniu dla Spółki\nznaczenie i interdyscyplinarny\nSA wraz z Dyrektorami Wykonawczymi oraz\ndecyzyjny wewnątrz Grupy\nKapitałowej (1013 osób), obecny już w większości światowych\nkoncernów. Organ ten będzie silny ze względu na bezpośrednie podporządkowanie mu\nwszystkich podstawowych obszarów działalności i wzmocni koordynację między poszczególnymi obszarami zarządzania.\n27 września 2006 r. PGNiG SA podpisało\numowę z PBG SA dotyczącą budowy Odazotowni Grodzisk, czyli przemysłowej instalacji\nsłużącej do usuwania azotu z gazu ziemnego\nzaazotowanego. Wartość kontraktu to około\n120 milionów złotych. Odazotownia zostanie\nwybudowana w miejscowości Snowidowo\n(powiat Grodzisk), na terenie województwa\nwielkopolskiego. Wybudowanie instalacji\numożliwi PGNiG S.A. eksploatację złóż gazu\nziemnego zaazotowanego o niskiej kaloryczności, a w szczególności złoża Paproć, Wielichowo, Ruchocice, Brońsko, Lubiatów, Międzychód, Grotów, Sowia Góra i innych.\nBudowa Odazotowni Grodzisk rozpocznie się\nSpotkanie Zarządu PGNiG z kadrą kierowniczą\n2 października br. w siedzibie Zarządu\nPGNiG SA odbyło się spotkanie Zarządu\nz kadrą kierowniczą Centrali PGNiG SA, tj.\nz dyrektorami i ich zastępcami oraz kierownikami działów ze wszystkich Departamentów\nPodczas spotkania Krzysztof Głogowski –\nPrezes Zarządu PGNiG SA zaprezentował\nnową strukturę organizacyjną Centrali, która\nzgodnie z Uchwałą Zarządu Spółki weszła\nw życie z dniem 1 października 2006 r.\nOmówił zasady współpracy w ramach nowej\nstruktury organizacyjnej i poinformował o powierzeniu stanowisk Dyrektorów Wykonawczych i Dyrektorów Zarządzających następującym osobom:\nBogusławowi Marcowi, pełniącemu funkcję\nProkurenta Spółki powierzono stanowisko\nDyrektora Wykonawczego Pionu Prezesa Zarządu,\nCyrylowi Federowiczowi, Dyrektorowi Biura\nTaryf powierzono stanowisko Dyrektora Wykonawczego Pionu Ekonomicznego,\nBeacie Kurdelskiej, Dyrektorowi Departamentu Obrotu Krajowego powierzono obowiązki\nDyrektora Wykonawczego Pionu Handlowego\nStanisławowi Radeckiemu, Dyrektorowi Departamentu Poszukiwania Złóż powierzono\nstanowisko Dyrektora Wykonawczego Pionu\nPawłowi Piterze, Dyrektorowi Departamentu\nNadzoru Właścicielskiego powierzono stanowisko Dyrektora Zarządzającego ds. Strategii,\nGrzegorzowi Markiewiczowi, Dyrektorowi\nDepartamentu Obrotu z Zagranicą powierzono obowiązki Dyrektora Zarządzającego ds.\nObrotu z Zagranicą,\nJerzemu Kurelli, Dyrektorowi Departamentu\nPrawnego powierzono obowiązki Dyrektora\nZarządzającego ds. Obsługi Prawnej.\nNowy prokurent Spółki\nNa posiedzeniu w dn. 2 października 2006 r.\nZarząd PGNiG postanowił odwołać prokurę\nPani Marii Teresie Mikosz. Pani Teresa Mikosz do dnia 30 września 2006 r. zajmowała\nstanowisko Dyrektora Departamentu Rachunkowości w PGNiG.\nOd 1 października br. Dyrektorem Departamentu Rachunkowości została Pani Ewa Bernacik, która dotychczas pełniła funkcję zastępcy dyrektora w ww. departamencie.\nZarząd powołał również Panią Ewę Bernacik\nna Prokurenta Spółki, udzielając jej prokury\nłącznej, co oznacza, że dla skuteczności czynności prawnych konieczne jest współdziałanie\nprokurenta łącznie z członkiem Zarządu\nIMPULS 09/10 (119/120) STRONA 16\nGaz łupkowy - GT emeryci\nDwaj jak jeden brat mniejszy\nwytyczne postępowania w malarii\nStrategia Integracyjna Hrabstwa Kerry 2010 - 2012


The Twilight Zone - najlepsze opowieści ze Strefy Mroku - Danteveli - 30 marca 2019\nOryginalna seria to 5 sezonów, którym efektem jest ponad 150 odcinków antologii science fiction i fantasy. Powrót z 1985 roku to kolejne 100 opowiadań, w tym kontynuacje historii z oryginału. Na koniec mamy jeszcze 44 odcinki wersji z 2002 roku. Łącznie daje nam to koło 300 epizodów fantastycznych opowieści za które odpowiada wielu wybitnych pisarzy science fiction a także masa znakomitych aktorów. Oczywistym jest to, że nie każdy znajdzie kilkadziesiąt godzin by poznać każdy z odcinków serialu. Dlatego postanowiłem wytypować moim zdaniem najciekawsze odcinki serii, tak by osoby zainteresowane tematem mogły na szybko „odrobić lekcje” przed premierą nowej wersji Strefy Mroku.\nWart dodać jeszcze, ze fani produkcji takich jak Black Mirror, Outer Limits czy Dimension 404 powinni znaleźć tu coś dla siebie bo The Twilight Zone uderza w podobne klimaty. W końcu The Twilight Zone jest swego rodzaju ojcem telewizyjnych antologii tego typu.\nWalking Distance(Sezon 1 Odcinek 5)\nPiąty odcinek pierwszego sezonu Strefy Mroku pokazał, że ta telewizyjna seria potrafi dostarczyć naprawdę nietuzinkowe historie. Walking Distance opowiada o przemęczonym kierowniku agencji reklamowej, który w wyniku zbiegu okoliczności trafia w pobliże miejsca, gdzie dorastał. Bohater postanawia wybrać się na przechadzkę uliczkami, które kiedyś były jego placem zabaw. Jednak w wyniku działania Strefy Mroku kierownik cofa się w czasie do czasów swojego dzieciństwa.\nTen odcinek jest o tyle niezwykły, że The Twilight Zone zazwyczaj kojarzy się z okropnymi sytuacjami, potworami i nieszczęściem, które spada na głowy bohaterów. Walking Distance to coś innego. 20 minutowa opowieść o nostalgii i tym że tak naprawdę nie możemy cofnąć czasu i wrócić do beztroskich dni. Niby coś oczywistego i bardzo prostego, ale ten odcinek Strefy Morku porusza ten temat w zaskakująco dobry sposób. Nie żyłem w epoce, o której rozmarza bohater odcinka, ale dobrze rozumiem uczucie jakie powoduje, że chce on odwiedzić miejsca ze swojego dzieciństwa.\nNie bez powodu Walking Distance jest uznane za jeden z najlepszych odcinków w historii serii. Nie mam najmniejszej wątpliwości, że warto poświęcić odrobinę czasu na obejrzenie tego epizodu The Twilight Zone. No i ciekawe czy fani programów takich jak ten żyją jakąś nostalgią do dawnych czasów, kiedy telewizja i życie były zupełnie inne?\nTime Enough at Last(Sezon 1 Odcinek 8)\nJeden z najsłynniejszych odcinków The Twilight Zone, który przedarł się do popkultury dzięki The Simpsons. Historia o mężczyźnie żyjącym w świecie, gdzie czytanie książek jest traktowane jako strata czasu bo każdy ma coś ważniejszego do roboty. Przez to jeden miłośnik czytania nie ma zbyt ciekawego życia. Wszystko zmienia się jednego niepozornego dnia, kiedy nasz, w końcu ma okazję zając się swoim ulubionym hobby bez obawy o to co powiedzą inni.\nTime Enough at Last to adaptacja krótkiego opowiadania o tym samym tytule. W The Twilight Zone historia zostaje jednak odpowiednio rozbudowana, jej struktura jest przemodelowana po to by dostarczyć coś naprawdę niezwykłego. Odcinek prezentuje nam jak wyglądało życie głównego bohatera przed wydarzeniem zmieniającym jego losy na zawsze. To dodaje całości większej głębi i czyni z opowiastki o kimś kto lubi czytać coś naprawdę ciekawego.\nWydaje mi się, że każdy zna zakończenie tego odcinka, nawet jeśli go nie widział. To jedna z tych rzeczy, które przebiły się do kultury, podobnie jak to kim jest Vader z Gwiezdnych Wojen czy twist z Szóstego Zmysłu. Jednak podobnie jak w dwóch wyżej wymienionych przypadkach wiedza nie przeszkadza w delektowaniu się tym odcinkiem Strefy Mroku. Zwłaszcza, że poza zabawnym z dzisiejszej perspektywy zakończeniem mamy tu kilka naprawdę mocnych scen, które zmuszają do myślenia.\nThe Hitch-Hiker(Sezon 1 Odcinek 16)\nThe Twilight Zone to mieszanka najróżniejszych gatunków, więc nie mogło zabraknąć straszaków. Ten odcinek pokazuje potencjał programu do dostarczania przerażających opowieści.\nFabuła jest tutaj dosyć prosta. Główna bohaterka wybiera się w podróż samochodową z Nowego Jorku do Kalifornii. Po drodze napotyka dziwnego autostopowicza. Mężczyzna pojawia się w wielu miejscach i zwraca swoją uwagę na bohaterce. Jest to prosta historii skupiająca się na obłędzie w jaki łatwo popaść jeśli mamy wrażenie, że jakiś podejrzany osobnik nas śledzi. Zakończenie jest dosyć proste i przewidywalne ze względu dziesiątek filmów korzystających z podobnego pomysłu.\nThe Hitch-Hiker to adaptacja sztuki radiowej o tym samym tytule. Ciekawostką jest to, że oryginał został stworzony specjalnie z myślą o jednym z najznakomitszych twórców XX wieku. W główną rolę w audycji wcielił się Orson Welles. Może dla tego autorka tekstu była niezadowolona ze zmian jakie w scenariuszu dokonał Rod Sterling. W końcu w wersji telewizyjnej bohaterem jest bezradna kobieta a nie mężczyzna. Mam jednak wrażenie, że to pomaga w budowaniu napięcia i pokazania desperacji osoby przekonanej, że jest celem mordercy.\nTen odcinek Strefy Morku to solidny horror, który przypomina kultowy film Carnival of Souls. Mamy więc psychologiczną grozę z niepokojącymi momentami jakie znajdziemy choćby w filmach Davida Lyncha. Jako fan rzeczy tego typu jestem bardzo zadowolony z The Hitch-Hiker.\nThe Monsters are due on Mapple Street(Sezon 1 Odcinek 22)\nPrawdopodobnie najważniejszy odcinek The Twilight Zone jaki powstał. Ten epizod to swego rodzaju przełom o niespotykanej skali. Najlepszym dowodem na to jest fakt, że w Stanach Zjednoczonych już w latach 60. The Monsters are due on Mapple Street było wykorzystywane jako pomoc dydaktyczna w szkołach. Uniwersalny charakter tego odcinka sprawia, że jest on ponadczasowy i najprawdopodobniej będzie zawsze aktualny.\nPewnego pięknego dnia, na sielankowym, amerykańskim osiedlu dochodzi do dziwnego zdarzenia. Nagle wysiada prąd, przestają działać samochody i inne urządzenia. Przyczyna takiego stanu rzeczy może być dziwna rzecz jaka przez chwilę mrugnęła na niebie. Pewien młody chłopak stwierdza, że zaistniała sytuacja to najprawdopodobniej inwazja kosmitów. Z początku nikt mu nie wierzy, ale kolejne wydarzenia prowadzą do tragedii. Czy kosmitom udało się przeniknąć w szeregi ludzi i naprawdę planują przejąc Niebieską Planetę?\nTen epizod Strefy Morku koncentruje się na zagadnieniu inności, paranoi i poszukiwaniu wrogów za wszelka cenę. Inspiracją do jego powstania był Makkartyzm i fala czerwonej paniki jaka opanowała Stany Zjednoczone w okresie Zimnej Wojny. Ten okres pokazał, jak łatwo rzuca się bezpodstawne oskarżenia i jak szybko ludzie są gotowi szukać zdrajców i wrogów we własnych szeregach. Mimo, że od tamtego okresu minęło już wiele lat i komunizm okazał się wielkim fiaskiem to podobne polowania trwają nadal. Zaskakujące jest to jak szybko potrafimy obrócić się przeciwko komuś innemu. The Monsters are due on Mapple Street świetnie pokazuje jak taki proces przebiega i jak łatwo złowrogie siły potrafią wykorzystywać naszą podejrzliwość.\nThe Monsters are due on Mapple Street doczekało się rimejku w The Twilight Zone z 2002 roku. Co prawda fabuła została zmieniona i nowa wersja koncentruje się nie na kosmitach, ale zagadnieniu terroryzmu. Wykorzystano jednak wiele pomysłów z oryginalnego odcinka. Niestety nowa wersja nie jest tak dobra jak oryginał i zmiany nie wpływają pozytywnie na zaprezentowaną treść.\nWarto znaleźć te niecałe 30 minut i obejrzeć ten naprawdę dobry odcinek The Twilight Zone. Niby to kolejna historyjka o inwazji kosmitów, ale skupienie się na czynniku ludzkim i paranoi tworzy z The Monsters are due on Mapple Street coś świetnego.\nThe After Hours(Sezon 1 Odcinek 34)\nThe Twilight Zone dostarczyło wiele mrożących krew w żyłach historii. The After Hours to jedna z najstraszniejszych opowieści, która udowadnia, że nawet prosty pomysł staje się czymś wciągającym jeśli zadba się o dobre wykonanie.\nBohaterka odcina – Marsha White trafia na tajemnicze dziewiąte piętro domu towarowego. Na miejscu spotyka podejrzane osoby i coraz to dziwniejsze wydarzenia, które wprawiają bohaterkę w zaniepokojenie. Kobieta stara się zrozumieć co się wokół niej dzieje. Tylko czy poznanie prawdy nie będzie gorsze od strachu płynącego z niewiedzy?\nInteresującym aspektem tego odcinka jest zaprezentowanie problemu, który tropi wielu ludzi. Chcemy być kimś innym niż jesteśmy i nasze postrzeganie własnego ja odbiega od rzeczywistości. Oczywiście możemy też spojrzeć na ten odcinek również jako koszmar, niewyjaśnione zjawisko, które prowadzi człowiek do obłędu. Ja widzę też coś co mnie przerażało gdy byłem młodszy. Problem z tym, że to jak postrzegamy rzeczywistość może być tak subiektywne, że zawsze jesteśmy zagubieni. Co jeśli rzeczy, które mi się przydarzają nie są prawdą a ja jestem wariatem siedzącym, gdzieś w jaskini i wyobrażającym sobie świat?\nDziwna sytuacja, mroczna atmosfera i bohaterka rzucona w głąb przerażającej historii czyni ten odcinek czymś co zapada w pamięć. The After Hours przypomina mi trochę to co uwielbiam w twórczości Davida Lyncha. Ten motyw zagubienia i wynikającego z niego horroru psychologicznego. Co prawda trochę szkoda, że zakończenie nie jest tak mocne jak początek odcinka i twist psuje trochę powolne budowanie napięcia i koszmaru.\nThe Eye of the Beholder(sezon 2 Odcinek 6)\nKolejny z tych odcinków The Twilight Zone, który wszyscy znają z osmozy. Eye of the Beholder to jeden z tych słynnych twistów i zakończeń, o których człowiek słyszy i osobiście nie wyobrażam sobie jak by to było obejrzeć ten epizod podczas jego pierwszej emisji.\nKobieta poddaje się kolejnemu zabiegowi,który ma sprawić, że będzie wyglądała normalnie i zostanie zaakceptowana przez resztę społeczeństwa. Jej potworna twarz jest poważnym problemem i jeśli nie uda się jej „naprawić” to trzeba będzie ją wykluczyć bo zagraża funkcjonowaniu państwa.\nThe Eye of Beholder to prosty ale bardzo efektowny odcinek serialu. Kwestia wyglądu i tego co jest akceptowalne a co nie to coś z czym ludzie borykają się każdego dnia. W szerszym kontekście, grupy korporacje czy władze wywierające nacisk na jednostki by je podporządkować w ramach jakiegoś większego dobra, to nasza codzienność. W ramach okropnych, wręcz totalitarnych ideologii prawa jednostek są niszczone tak by osiągnąć jakieś większe dobro i ład społeczny. Widać że ta kwestia niepokoiła Roda Sterlinga już 60 lat temu.\nMamy tutaj prawdziwy klasyk, który służy jako solidny komentarz społeczny i w tej roli wypada znacznie lepiej niż jako opowieść science fiction czy fantastyczna historyjka.\nDeaths-Head Revisited (Sezon 3 Odcinek 9)\nThe Twilight Zone nigdy nie stroniło od poważnych tematów i palących kwestii. Serial to niby opowiastki science fiction i fantastyczne historyjki z kosmitami i potworkami. Jednak bardzo często było tam drugie dno i ważny komentarz do tego co trapiło amerykańskie społeczeństwo. Deaths-Head Revisited to jeden z tych niezwykle poważnych odcinków, które poruszają coś naprawdę ważnego.\nKapitan SS pod przykryciem postanawia odwiedzić obóz koncentracyjny, którym kiedyś zarządzał. Bohater odcinka wybiera się na podróż w przeszłość niczym w Walking Distance i wspomina chwile spędzone na torturowaniu i zabijaniu ludzi. Strefa Mroku ma jednak to do siebie, że każdemu wypłaca to co się należy.\nDeaths-Head Revisited to swego rodzaju reakcja na proces jednego z niemieckich, nazistowskich zbrodniarzy – Otto Adolfa Eichmana. Odcinek powstał w tym samym czasie co rozprawa nikczemnego kata. Epizod przypomina o tym, że nigdy nie możemy zapomnieć o tym jak okrutni i bestialscy potrafią być ludzie oślepieni ideologią.\nTen odcinek pozwala zajrzeć na chwilę do umysłu kogoś, kto dopuścił się niewyobrażalnych czynów i uniknął kary. Jednak w końcu jakaś forma sprawiedliwości dosięga kogoś, kto przekroczył wszystkie granice. Ważne jest także to, że nie możemy zapomnieć i przejść do porządku codziennego nad tym co stało się podczas Drugiej Wojny Światowej. Niestety mam wrażenie, że jako ludzkość zapomnieliśmy tą okrutną lekcję i przymykamy oko na zbrodnie dokonywane przez reżimy.\nTo Serve Man (Sezon 3 Odcinek 24)\nTo już trochę wyświechtana formułka, ale To Serve Man to kolejny fragment Strefy Mroku, który stał się częścią popkultury. Ponownie wkład w to miał serial The Simpsons, gdzie jeden z halloweenowych odcinków zawierał parodie tej historii. Ja na przykład znałem twist tego odcinka The Twilight Zone wiele lat wcześniej, niż wiedziałem o istnieniu samego programu.\nPewna rasa kosmitów przybywa na Ziemię i wręcza ludzkości elementy swojej technologii, które to rozwiązują problem głodu czy braku energii. To powoduje nawiązanie przyjaznych stosunków dyplomatycznych i Niebieska Planeta staje się rajem. Niektórzy jednak wątpią w dobre intencje przybyszy z kosmosu. Czy za ich podarkami i pokojowymi zapewnieniami może stać coś okropnego?\nZ dzisiejszej perspektywy ten odcinek Strefy Mroku może wydawać się niezwykle zabawny. Zwłaszcza w przypadku scen wyjawiających sekret kosmitów. Te chwile są przezabawne i trudno nie wybuchnąć śmiechem. Jednak w całej produkcji skrywa się wiele prawdy na temat złych intencji i tego jak łatwo jest się nabrać komuś kto zgrywa naszego przyjaciela.\nPewnie nadinterpretuje ten odcinek The Twilight Zone, ale obecnie do głowy przychodzą mi wszelkie koncerny typu Facebook, czy Alphabet/Google. Gigantyczne firmy oferowały nam wspaniałe rzeczy, które odmieniły i niezmiernie ułatwiły nasze życie. Po latach wiemy jednak, że kosztem tych prezentów było przekazanie wszystkich informacji na nasz temat. Staliśmy się produktem, zbiorem informacji, które koncerny sprzedają każdego dnia. Nie mamy możliwości już nic zrobić bo nieświadomie dokonaliśmy transakcji, która nie wyszła nam na dobre.\nSiłą tego odcinka serii jest jego uniwersalne przekazanie, które można interpretować na przeróżne sposoby. Niezwykle interesujące jest tez to, że kosmici przedstawieni są nie jako najeźdźcy, ale przyjaźnie nastawieni pielgrzymi oferujący swoją wiedzę i skarby. Jest to bardzo odświeżające podejście do wszystkich historii o UFO i zielonych stworkach.\nAn Occurrence at Owl Creek Bridge(Sezon 5 Odcinek 22)\nAmbrose Bierce czyli jeden z najważniejszych amerykańskich pisarzy odpowiada za jedno z najwybitniejszych, niezwykle wpływowych krótkich opowiadań z USA. An Occurence at Owl Creek Bridge to adaptacja krótkiego opowiadania z końcówki XIX wieku, którego akcja dzieje się podczas wojny secesyjnej. Historia przedstawia losy mężczyzny, który ma zostać powieszony przez żołnierzy. W wyniku niezwykłego zrządzenia losu lina pęka i bohater ucieka przed śmiercią. Jednak jak przystało na Strefę Mroku nie można oszukać przeznaczenia.\nOwl Creek to przykład naprawdę interesującej historii, która kończy się w naprawdę zaskakujący sposób. Z dzisiejszej perspektywy twist tego docinka nie zrobi na widzu już takiego wrażenia. Ale to właśnie opowiadanie autorstwa Ambrose Bierce stoi za rozpowszechnieniem pewnego motywu popularnego w wielu zakręconych filmach. Bez Owl Creek nie byłoby klasyków takich jak Jacob’s Ladder czy Carlito’s Way.\nTen odcinek The Twilight Zone jest wyjątkowy. Po pierwsze jest epizod ten nie został stworzony jako część antologii. Twórcy programu zdecydowali się na interesujący krok i zamiast nakręcić kolejny odcinek serii wykupili prawa do emisji krótkometrażowego filmu z Francji. Film został odpowiednio przerobiony tak by pasował do reszty programu dzięki czemu producenci zaoszczędzili sporo kasy a my otrzymaliśmy jeden z najlepszych odcinków serii. Interesujące jest także to, że film w swojej oryginalnej wersji nagrodzony został zarówno na festiwalu filmowym w Cannes jak i Oscarem.\nCome Wander with Me (Sezon 5 Odcinek 34)\nJestem w mniejszości bo ten dosyć nietypowy odcinek The Twilight Zone trudno zobaczyć na jakiejkolwiek topce. Come Wander with Me to opowieść o muzyku, który poszukuje nowego hitu pozwalającego mu stać się gwiazdą. Męczyna trafia na wieś, gdzie słyszy melodie, która gwarantuje sukces. Nasz niemiły bohater stara się za wszelką cenę wykupić prawa do piosenki, która należy do kogoś innego. To prowadzi do tragedii.\nCome Wander with Me opiera się na interesującym pomyśle siły melancholijnej piosenki. Całość jest bardzo dziwna i wydaje się mieć więcej wspólnego ze snem niż z rzeczywistością. Wszystko co dzieje się w tym odcinku na papierze wypada słabo i nie ma startu do pozostałych epizodów. Jednak kiedy obserwujemy akcję na ekranie zostajemy zahipnotyzowani piosenką i niczym główny bohater wpadamy w pajęczą sieć.\nNie ma tutaj zaskakującego zakończenia czy poważnej lekcji, z której możemy wyciągnąć coś przydanego w codziennym życiu. Come Wander with me zapada jednak w pamięć bardziej niż wiele innych produkcji telewizyjnych. Po cześci jest to efekt historii, którą można interpretować na różne sposoby i tego, że to co niepowiedziane jest tutaj straszniejsze od najgorszych potworów. Do tego wizualnie odcinek ten powala na kolana i idealnie wpisuje się w atmosferę snu, który przemienia się w najgorszy koszmar.\nMoże przesadzam, ale Come Wander with Me to jedna z tych rzeczy, które widziałem za dziecka i do dzisiaj tkwią gdzieś w mojej psychice. Ten odcinek Strefy Morku opętał mnie niczym smutna piosenka jaką słyszy główny bohater.\nWybór nie był prosty bo oryginalna seria The Twilight Zone to masa świetnych odcinków, które warto zobaczyć. Wiele z nich stało się częścią powszechnej kultury dzięki parodiom i nawiązaniom jakie pojawiały się w filmach i serialach na przestrzeni lat. Epizody takie jak The Mask, The New Exhibit czy Nightmare at 20,000 Feet stały się inspiracją dla wielu produkcji i może nie wywrą na nas tak wielkiego wrażenia jak w latach 60. to i tak warto je obejrzeć.\nWytypowana przeze mnie paczka dobrze oddaje ducha serii i ukazuje przekrój historii jakie pojawiły się w antologii na przestrzeni lat. Serial słynie z mocnych twistów i mrożących krew w żyłach historii. Jednak były też słodkie, podnoszące na duchu odcinki, a także epizody podnoszące ważne problemy społeczeństwa. Dlatego też The Twilight Zone to coś więcej niż zwykły serial i dobrze, że produkcja powraca.\nPS. Jest jeszcze masa odcinków, o któych chciałbym wspomnieć, ale zdałems obie sprawę, że rozciągnełoby to wpis do dziwnych rozmiarów. Dlatego moze napiszę o nich w przyszłsoci.\n30 marca 2019 - 10:49