VII Rajd Szlakiem Hymnu „Dla Ojczyzny ratowania, wrócim się przez morze” - Dom Kultury "Zacisze"\nVII Rajd Szlakiem Hymnu „Dla Ojczyzny ratowania, wrócim się przez morze”\nTermin: 13-20 września 2015\nFunpage VII Rajdu Szlakiem Hymnu\nVII Rajd Szlakiem Hymnu „Dla Ojczyzny ratowania, wrócim się przez morze” upamiętnia polskiego bohatera narodowego hetmana Stefana Czarnieckiego oraz najważniejsze wydarzenia historyczne związane z Jego osobą. Do panteonu narodowego wszedł jako wzór patriotyzmu, uczestnik wielu bitew i potyczek, siedmiokrotnie ranny podczas walk z wrogami Polski. W trudnych dla kraju czasach swoją walecznością i odwagą dawał nadzieję Polakom.\nW latach 1658-59 był dowódcą oddziałów polskich w wyprawie sojuszniczej do Danii przeciw wojskom szwedzkim. Międzynarodową sławę zyskał dzięki brawurowej przeprawie jazdy wpław na wyspę Als. Wydarzenie to, opisane przez Jana Chryzostoma Paska, zostało uwiecznione przez Józefa Wybickiego w Pieśni Legionów Polskich we Włoszech.\nUroczyste zakończenie VII Rajdu Szlakiem Hymnu i podsumowanie poprzednich edycji projektu odbyło się w środę 25 listopada 2015 r. o godz. 13:00 w sali konferencyjnej Urzędu Dzielnicy Targówek.\nWydarzeniu w Urzędzie Dzielnicy Targówek towarzyszyła wystawa Rajdowa. Zdjęcia z Rajdów, które odbyły się w latach 2012-2015 można było zobaczyć także w:\nXLVI LO im. S. Czarnieckiego podczas ceremonii rozdania Hetmanów (15.02-4.03.2016)\nZespole Szkół nr 41 (11.04-29.04.2016)\nXIII LO im. płk. Lisa-Kuli (1.06-28.06.2016)\nHistoria Szlakiem Hymnu\n2014 VI Rajd Szlakiem Hymnu „Słuchaj jeno, pono nasi. Biją w tarabany”. Trasa: Polska - Węgry - Serbia - Rumunia - Polska\n2013 V Rajd Szlakiem Hymnu „Dał nam przykład Bonaparte”. Trasa: Polska - Francja - Hiszpania - Portugalia - Polska\n2012 IV Rajd Szlakiem Hymnu „Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy”. Trasa: Białoruś - Litwa - Rosja - Polska\nW latach 2008-2011 uczestnicy Rajdów Szlakiem Hymnu odwiedzali miejsca pamięci w Polsce, Danii, Niemczech i we Włoszech.\nPomysłodawcą Rajdów i Organizatorem Rajdu Motocyklistów jest Ks. Jan Zalewski, proboszcz Parafii Hadrslev w Danii oraz duszpasterz motocyklistów.\nZostali wytypowani przez Dyrektorów szkół znajdujących się na Targówku. Uczestnicy wyróżniają się wysoką kulturą osobistą, dobrymi wynikami w nauce, interesują się historią, są zaangażowani w życie szkoły, mają zmysł organizacyjny i wyrobione poczucie odpowiedzialności za powierzone im zadania, mają dobre relacje z rówieśnikami, dostrzegają potrzeby innych, są otwarci na współpracę na rzecz uczniów niepełnosprawnych, osiągających słabsze wyniki w nauce.\nRelacje z VII Rajdu Szlakiem Hymnu\nDzień 1, niedziela\nCzas płynie nieubłaganie. Zegar oddzwonił pobudkę dla uczestników VII Rajdu grubo przed 6:00. Tak, to już VII Rajd Szlakiem Hymnu. Historia kołem się toczy. Ruszamy śladami trzeciej zwrotki „Jak Czarniecki do Poznania…”. Spotkaliśmy się o 8:00 i szybko „ogarnięci” byliśmy gotowi. Zaczął się pierwszy punkt naszego wyjazdu. O godzinie 9:00 skorzystaliśmy z gościnności dziekana dekanatu bródnowskiego, ks. Stanisława Wołosiewicza, który uradowany przywitał młodzież. Oczywiście do tego spotkania przygotowywaliśmy się. Gdy już dotarliśmy pod Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej jeszcze raz przećwiczyliśmy pieśni, przygotowaliśmy flagi i dotarliśmy pod kościół. Wzbudzaliśmy ogólną sensację wśród mieszkańców udających się na mszę. Procesyjne wejście wyszło nam bardzo wzniośle tym bardziej, że towarzyszyły nam poczty sztandarowe szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych dzielnicy Targówek (10 szkół). Pan Burmistrz Sławomir Antonik życzył nam szerokiej drogi i każdy z uczestników poczuł dumę z obecności pocztów sztandarowych swoich szkół, stąd też chcemy bardzo serdecznie podziękować kolegom i koleżankom z pocztów, ich opiekunom i dyrektorom, że zechcieli nas pożegnać na starcie. Homilia dotyczyła postawy patriotycznej współczesnych młodych ludzi. Ksiądz celebrant mówił o tym, abyśmy nawet poza granicami Polski świadczyli o godności Narodu polskiego, przypomniał nam też o Światowych Dniach Młodzieży. O godzinie 11:00 ruszyliśmy „na Berlin”! Pożegnały nas rodziny, nasi koledzy z pocztów, nauczyciele i Pan Burmistrz. Pozostawiliśmy pod Krzyżem wiązankę biało-czerwonych kwiatów i palące się znicze.\nW drodze na Berlin bacznie obserwowaliśmy krajobraz. Przejeżdżaliśmy nizinami Wielkopolski. Jeśli chodzi o położenie Berlina to leży on nieco inaczej niż Warszawa (nad poziomem morza), a Dania to kraj leżący prawie na poziomie 0 – o tym wszystkim opowiadała nam w drodze Pani Marta Dąbrowska, nasza urocza Pani pilot. Droga minęła szybko, obejrzeliśmy m. in. film ze IV Rajdu, integrowaliśmy się w autokarze przy piosenkach. Po przekroczeniu granicy Pani pilot opowiedziała nam o ciekawym pod względem ustroju państwie jakim są Niemcy.\nWieczorem spacerowaliśmy po Berlinie.\nDzień 2, poniedziałek\nDzisiejszy dzień zaczął się szczęśliwym odnalezieniem zaginionego wcześniej telefonu. Przy pięknej słonecznej pogodzie radośni wsiedliśmy do autokaru, wszak czekał na nas Berlin!\nPierwszym przystankiem był dworzec Zoo – Zoologischer Garten. To kultowe miejsce rozsławione przez książkę „Dzieci z dworca ZOO”(Kai Hermann i Horst Rieck), przetłumaczoną na wiele języków, w tym na język Polski. Czekała tam przewodnik, Polka mieszkająca od dwudziestu lat w Berlinie pani Małgosia Ganowska. Jadąc do Bramy Brandenburskiej minęliśmy więzienie MoAvit, w którym więziony był Józef Piłsudski, siedzibę CDU, nazywaną tytanikiem, rzeźbę „Berlin, Berlin”, podarowaną przez Brytyjczyków, symbolizującą rozdarcie wewnętrzne miasta na cztery sektory, pomnik ofiar Holocaustu, Kolumnę Zwycięstwa i TierGarten, nazywany Berlińskimi Polami Elizejskimi.\nNajwiększe wrażenie wywarł na nas pomnik ofiar Holocaustu składający się z dwóch tysięcy siedmiuset kamiennych bloków skalnych. Każdy z nich był inny, co symbolizowało różnorodność przepadłych ludzkich istnień. Zagłada Żydów to najczarniejsza karta w dziejach ludzkości.\nBrama Brandenburska – powstała w latach 1788-1791. Jest to symbol Zjednoczenia Niemiec, Pokoju i Wolności. Na szczycie bramy widnieje kwadryga powożona przez boginie zwycięstwa – Victorię. Od Bramy Brandenburskiej jechaliśmy wzdłuż dawnego Muru Berlińskiego, w tej chwili oznaczonego granitowymi kostkami wtopionymi w jezdnię i chodnik. Niesamowite dla nas było to, że 156- kilometrowy mur zbudowano w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Powodem budowy była ucieczka około trzech milionów młodych ludzi ze wschodu na zachód.\nDotarliśmy do więzienia STASI, związanego z 44- letnią historią politycznego prześladowania w sowieckiej strefie okupacyjnej (SBZ) oraz NRD. Przesłuchiwano i torturowano tam więźniów aż do 1989 roku, a ostatni wyrok śmierci wykonano w 1970 roku. Przeraził nas fakt, że w tamtych czasach jedna trzecia społeczeństwa współpracowała z Biurem Bezpieczeństwa. Mówili o tym nasi przewodnicy (Thomas Raufeisen i Jörg Dendl), którzy uświadomili nam, że wrogiem był każdy kto myślał inaczej niż władza. Szef tajnej policji Erich Mielke uniknął odpowiedzialności i nie został skazany za swoje czyny - skazano go za wcześniejsze zbrodnie.\nWszyscy dostrzegli zbieżność i zależności wydarzeń: stan wojenny w Polsce, powstanie „Solidarności”, strajk w Stoczni Gdańskiej, obalenie komuny w Polsce, zburzenie Muru Berlińskiego i rozpad ZSRR.\nWizyta w więzieniu wywarła na nas niemałe wrażenie, nie mniej w żadnym stopniu nie można porównać wydarzeń związanych z tym miejscem do przeżyć Polaków z tego samego okresu.\nKończąc berlińską trasę zajechaliśmy na cmentarz, który zaskoczył nas pagórkowatym położeniem i wewnętrznym jeziorem. Przyjechaliśmy oddać pokłon i hołd Polakom poległym podczas zdobywania Berlina. Mieliśmy problem ze znalezieniem grobów, nie poddawaliśmy się jednak i chociaż dzień się kończył, symbolicznie w miejscu pamięci złożyliśmy wiązankę kwiatów i odśpiewaliśmy hymn narodowy. W zupełnych ciemnościach opuściliśmy tajemniczy cmentarz.\nWieczorem grupa wspólnie śpiewała pieśni patriotyczne na spotkaniu integracyjnym.\nCzego zazdrościmy berlińczykom? Akwenów wodnych – pięciu rzek i siedemdziesięciu ośmiu jezior, dziewięciuset czternastu mostów, dziesięciu linii metra i jedenastego w budowie, pięciu poziomów dworca głównego i kompletnego braku korków w centrum.\nDzień 3, wtorek\nDzisiejszy dzień niektórzy z nas mogli zacząć z nieco smutniejszą miną, w końcu dziś opuszczamy Berlin. Można było dostrzec uśmiech u innych osób, cieszą się na wieść o nowych miejscach które odwiedzimy. Nasz cel Dania. Po naszym śniadaniu z pełnymi brzuchami ruszyliśmy bagaże. Wszystko dość sprawnie poszło, być może wszyscy chcą wysiąść ponownie z autokaru i spojrzeć na te miejsca w Danii które na nas czekają. Chcemy poczuć tamtejsze powietrze. Podczas podróży nie będziemy się nudzić, wręcz przeciwnie. Każdy uczestnik rajdu opowie kilka słów o sobie i o tym dlaczego się tu znalazł, zapowiada się naprawdę ciekawie. W autokarze zostały nam powtórzone fakty dotyczące historii i Polski. Była mowa o czasach sarmatyzmu i baroku.\nSarmatyzm jest to nazwa polskiej kultury szlacheckiej. Nazwa ta pochodzi od starożytnego plemienia Sarmatów, mieszkającego na wschód od Donu i Morza Azowskiego. Dziejopisarze średniowieczni posługiwali się nazwą Sarmaci na określenie Słowian z okresu wędrówki ludów. Jan Długosz jako pierwszy utożsamił nazwy Sarmatów i Polaków. Potem powstały hipotezy wywodzące polską szlachtę od wojowniczych Sarmatów, którzy najechali i podbili miejscowe ludy. Teoria ta uzasadniała pierwszorzędną rolę szlachty w Rzeczypospolitej i jej prawo do wyzyskiwania poddanych chłopów. Kultura sarmacka wytworzyła pewien wzorzec postaw szlachcica, katolika, obowiązujący do końca trwania niepodległej Rzeczypospolitej. We wzorcu tym mieściły się nakazy dotyczące ubioru, obyczajowości, estetyki. W postawie mieściły się takie cechy jak patriotyzm, gościnność, rycerskość, religijność, umiłowanie wolności. Myślę, że niektórych z nas rozpiera duma że jesteśmy Polakami. W podróży dużo śpiewaliśmy, krótko mówiąc nie nudziliśmy się. Przyszedł czas na to by każdy z nas powiedział o sobie parę słów. Wywnioskować można że nasza cała grupa to są bardzo interesujące osoby. W końcu znaleźliśmy się w Danii. Byliśmy przy porcie, poznaliśmy odrobinę historii bohaterskich polskich żołnierzy i Hetmana Czarnieckiego. Pojechaliśmy do kamienia upamiętniającego bohaterskie czyny Czarnieckiego, kiedy ‘’rzucił się przez morze’’... Zostawiliśmy wiązanki, zaśpiewaliśmy hymn. O tym miejscu opowie jutro nam ks. Zalewski.\nHotel w Danii okazał się miejscem przyjaznym z dostępem do boiska i hali sportowej, gorzej wyszło nam śpiewanie ale chętnie skorzystaliśmy z obiektu sportowego.\nDzień 4, środa\nDzisiaj odwiedziliśmy najstarsze miasteczko w Dani - Ribe. Jest ono stosunkowo nieduże i piękne. Przechodząc główna ulicą mieliśmy okazję zobaczyć najstarszy budynek w Danii. Prawdopodobnie został wzniesiony w XVI wieku chociaż niektóre źródła podają, że jest on z XVII wieku.\nPani przewodnik pokazała nam najstarszy kościół luterański, który bardzo różni się od kościoła chrześcijańskiego – pod względem wiary i architektury. Następnie zwiedziliśmy typowo gotycki kościół św. Katarzyny, wokół którego stały urocze, maleńkie domki. Około godziny trzynastej odwiedziliśmy księdza Jana Zalewskiego – głównego pomysłodawcę „Rajdu Szlakiem Hymnu”. Dowiedzieliśmy się wielu ciekawych informacji o kościele św. Marii oraz wysłuchaliśmy historii powstania Danii. Na pewno wszystkim pozostanie w pamięci dzisiejsze spotkanie i to jakim ksiądz Zalewski jest człowiekiem.\nKolejnym punktem naszego programu było zwiedzanie zamku Koldinghus. Pochodzi on z XII wieku. Zwiedziliśmy komnaty królów, weszliśmy na 30-metrową wieżę i zobaczyliśmy „srebrną wystawę”.\nDużym zaskoczeniem był niezapowiedziany przyjazd uczestników rajdu motocyklowego. Wszyscy razem pojechaliśmy na wieczorną mszę do kościoła w Kolding. Podzielona była na trzy części: oficjalną, liturgiczną i artystyczną. Zaszczycił nas swoją obecnością konsul Polski z Kopenhagi. Arkadia i Marcel założyli stroje harcerskie, Paweł i Emilia stroje hetmańskie. Wszyscy śpiewaliśmy piosenki patriotyczne i recytowaliśmy wiersze\nPonieważ cały dzień panowała świetna atmosfera przykro było się rozstać z motocyklistami, ale mamy nadzieję, że zobaczymy się w Czarncy.\nDzień 5, czwartek\nOstatni dzień w Danii zaczęliśmy bardzo wcześnie.Po śniadaniu ruszyliśmy w długą i wyczerpującą drogę.\nW czasie dziesięciogodzinnej podróży słuchaliśmy audiobooków z historią Potopu szwedzkiego, a także oraz obejrzeliśmy film "Potop" w reż. Jerzego Hoffmana. Po tej nietypowej lekcji historii kilka osób podzieliło się z nami swoimi pasjami. Okazało się, że jeden z naszych rajdowych kolegów - Karol Kowalewski założył w CXXXVI LO szkolną telewizję SCHUM TV. Mamy nadzieję, że wykorzystując swój talent Karol stworzy świetny materiał o Rajdzie.\nJak się okazało nie tylko uczniowie mają ciekawe zainteresowania. Pan Piotr - jeden z wychowawców, nauczyciel z XLVI LO im.Stefana Czarnieckiego w Warszawie uwielbia podróże. W tym roku samotnie wybrał się Kirgistianu, państwa graniczącego z Chinami, Kazachstanem, Tadżykistanem oraz z Uzbekistanem. Przez miesiąc przejechał na rowerze 1500 km.\nZanim dojechaliśmy do hotelu Podróżnik w Środzie Wielkopolskiej Pani Dyrektor otrzymała telefon z informacją o nagraniu w TVP Poznań. Z dziennikarzem spotkamy się jutro ok. godz. 10. Jesteśmy bardzo podekscytowani tym faktem.\nA po obiadokolacji nasz kolega Paweł Szaturski zaproponował nam zabawę w "Zip-Zap" i "Węzeł". Te i inne zabawy poznał na projekcie Voluntheatre organizowanym w maju br. przez Dom Kultury Zacisze.\nDzień 6, piątek\nPo pysznym śniadaniu, o godzinie 9.00 wyruszyliśmy na zwiedzanie Poznania - historycznej stolicy Wielkopolski. W drodze pani pilot opowiadała o historii i położeniu miasta. To tu przed 1000 rokiem rozpoczęła swoje rządy dynastia Piastów. Gdy spotkaliśmy naszą panią przewodnik, serdecznie nas powitała. Ostrów Tumski - Wyspa Katedralna, przedstawia zabudowę z X w. Rezydował tu pierwszy władca Polski - Mieszko I wraz ze swoją żoną Dobrawą i swoim wojskiem.\nKiedy dotarliśmy na Ostrów Tumski, i w stronę katedry podążały tłumy ludzi z kwiatami - okazało się że dzisiaj są imieniny arcybiskupa Stanisława Gądeckiego. Zdecydowaliśmy się poczekać na arcybiskupa przy zakrystii. Kiedy przyszedł ucieszył się z naszych życzeń i uścisnął wszystkim dłonie. Następnie pojechaliśmy zwiedzić Stare Miasto. Na miejscu czekała na nas pani z radia EMAUS. Marta, Emilka, Olek i Paweł oraz Pani dyrektor Bożena Dydek, opowiedzieli o naszym Rajdzie, o przebytej trasie oraz osobistych wrażeniach. Marta powiedziała że dopiero teraz zrozumiała trzecią zwrotkę hymnu; kiedy stała na brzegu wyspy Als w miejscu gdzie hetman Stefan Czarniecki „ rzucił się przez morze”.\nSpacerując po poznańskim rynku zobaczyliśmy tabliczkę informującą, że w 1736 roku Poznań dotknęła największa w historii miasta powódź – woda sięgała wysokości 1,5 m. Zbliżała się godzina 12.00, zamarliśmy w oczekiwaniu na „trykające się koziołki”. Są one zamontowane na ratuszu zaprojektowanym przez Jana Baptystę Czwartego. Następnie zwiedziliśmy bazylikę –Farę Poznańską i udaliśmy się do kościoła św. Wojciecha, pod którym znajduje się Krypta Zasłużonych Wielkopolan z sarkofagami wybitnych osób, takich jak Jan Henryk Dąbrowski i Józef Wybicki. Odśpiewaliśmy hymn, złożyliśmy wiązankę kwiatów oraz wpisaliśmy się do księgi pamiątkowej. Podczas siódmej godziny zwiedzania wróciliśmy autokarem na wyspę Ostrów Tumski i odwiedziliśmy grobowiec pierwszych władców Polski. Gorącymi i zasłużonymi brawami podziękowaliśmy Pani przewodnik za cały dzień spędzony z nami. Wydaje nam się, że była zadowolona z zachowania naszej grupy. Pochwaliła Martę Świecę za aktywny udział w zwiedzaniu. Wieczór zakończyliśmy spotkaniami w grupach przygotowując pytania z przebytej trasy, na niedzielny konkurs między grupami. Oczywiście na koniec dnia bawiliśmy się w zip-zap oraz tak zwany ‘’węzeł”. To był super dzień!\nDzień 7, sobota\nW przedostatni dzień Rajdu wybraliśmy miejsca będącego niegdyś posiadłością Józefa Wybickiego - autora słów Hymn Narodowego. W Manieczkach złożyliśmy znicze i wieniec przy pomniku z napisem "Tu stał dworek w którym mieszkał w 1781 Józef Wybicki - konfederat barski, senator, wojewoda 1747-1822”.\nNastępnie odwiedziliśmy kaplice grobową Jana Henryka Dąbrowskiego - twórcy Legionów, wodza powstania wielkopolskiego, wskrzesiciela oręża polskiego oraz znakomitego, patriotycznego generała. Znajduje się ona w Winnej Górze, w kościele p.w. św. Michała Archanioła. Natychmiast w oczy rzuciło się przepiękne malowidło nad grobem, przedstawiające orła białego ze sztandarami.\nNastępnie udaliśmy się do pałacu w Winnej Górze, w którym gen. Jan Henryk Dąbrowski mieszkał w latach 1807–1817. W Izbie Pamięci zobaczyliśmy rękopis "Pieśni legionów polskich we Włoszech", popiersie Napoleona Bonapartego, mundur gen. Dąbrowskiego oraz liczne portrety jego przyjaciół m.in. Juliana Ursyna Niemcewicza. Naszą uwagę przyciągał największy obraz ”Wjazd Jana Henryka Dąbrowskiego do Poznania”. Mówi się, że po wjeździe ludzie zastąpili konie w powozie Dąbrowskiego, tworząc zaprzęg.\nWieczór spędzamy we Włoszczowej, skąd rano pojedziemy na uroczystości do Czarncy.\nDzień 8, niedziela\nDziś ostatniego dnia naszej rajdowej podróży wybraliśmy się do Czarncy - miejscowości położonej w Gminie Włoszczowa, której początki sięgają czasów poprzedzających powstanie państwa polskiego.\nO godzinie 10:00 rozpoczęła się uroczystość z okazji 350 rocznicy śmierci hetmana Stefana Czarnieckiego, w której wzięliśmy udział. Oficjalna część uroczystości odbyła się przed budynkiem Szkoły Podstawowej im. Stefana Czarnieckiego. W czasie tak ważnego dla nas wydarzeniach złożyliśmy wieniec z biało-czerwonych kwiatów pod pomnikiem hetmana.\nOprócz nas w gali uczestniczyły grupy rekonstrukcyjne, wojsko polskie oraz uczniowie szkół im. Stefana Czarnieckiego. Burmistrz Targówka - Sławomir Antonik - ofiarował towarzystwu pamięci wielką mapę z opisem wszystkich siedmiu rajdów Szlakiem Hymnu.\nNastępnie o godzinie 12:00 przeszliśmy uroczystą procesją do kościoła polowego. Msze odprawił proboszcz parafii w Czarncy, homilię wygłosił dziekan dekanatu. Nasz rajdowy chór zajął się oprawą muzyczną mszy, para hetmańska pięknie przeczytała czytania. Po mszy proboszcz parafii zaprosił nas na pyszną grochówkę, ciasto i gorącą herbatę. Kiedy już wszyscy się najedli poszliśmy do kościoła.Tam znajdują się nie tylko pamiątki, dary i wota Hetmana, ale jest to miejsce spoczynku- pochówku Wielkiego Wodza - tam oddaliśmy hołd Stefanowi Czarnieckiemu odśpiewując hymn. Idąc do muzeum przeszliśmy przez park gdzie znajduje się pomnik 1000-lecia państwa polskiego.\nCentrum Edukacji i Kultury im. Stefana Czarnieckiego powstało w 2014 roku. Na powierzchni kilkuset metrów kwadratowych zgromadzone zostały liczne eksponaty związane z patronem. Wśród nich replikacje obrazów i rycin oryginalne maszały i ornaty z XVII i XVIII wiecznie , rekonstrukcje broni, zbroja husarska, stroje barokowe oraz wiele innych, ciekawych pamiątek związanych z karierą polityczną i wojskową Wielkiego Polaka.\nPo lekcji wiedzy na temat życia Stefana Czarnieckiego zrobiliśmy pamiątkowe- już ostatnie wspólne zdjęcie pod Pomnikiem Hetmana i wyruszyliśmy w drogę do Warszawy. A szkoda…a szkoda…a szkoda… moglibyśmy jechać i zwiedzać dale…dalej…i jeszcze dalej.\nOby ten piękny pomysł rajdów był kontynuowany. A więc DO ZOBACZENIA NA RAJDOWYM SZLAKU.\nPierwsze spotkanie odbyło się 24 czerwca 2015 r. w Zespole Szkół nr 41 przy ul. Bartniczej 2. Uczestnicy projektu i ich rodzice poznali wychowawców – p. Małgorzatę Kober, p. Agnieszkę Drzewską oraz p. Piotra Karczmarczyka. Kierownik i Realizator Rajdu p. Bożenna Dydek – Dyrektor Domu Kultury „Zacisze” przedstawiła program Rajdu oraz udzieliła przyszłym Rajdowiczom szereg praktycznych porad. Kolejne spotkanie 7 września 2015 r. o godz. 17:00, w szkole na Bartniczej.\nKatalog VII Rajd Szlakiem Hymnu


Irena Krzywicka, Wichura i trzciny — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nWichura i trzcinyTekst\n— Przestań zawracać głowę — powiedział z trudem Michał. — Przyjdzie wiosna i polecisz na spacer. Nie ma o czym mówić.\nGrześ spojrzał na niego zgasłymi oczyma.\n— Wiesz, że tak nie będzie, więc nie wygłupiaj się i przestań mnie pocieszać, bo mi tego nie trzeba.\nPolańska ukazała się w drzwiach, trzymając tryumfalnie w wyciągniętej ręce malutkiego czarno-rudopłowego kotka o długiej sierści i grubym nastroszonym ogonku. Kotek popiskiwał niespokojnie, był malutki i okrągły jak kulka, ledwo otwierały mu się oczki. Pani Jasia położyła go na kołdrze syna, a kotek natychmiast począł iść przed siebie, niezdarnymi ruchami foki, piąć się w górę, po załomach kołdry i spadł wreszcie, fikając koziołki, w bruzdę między kolanami Grzesia.\n— Sławny alpinista — powiedział Grzegorz. — Wielka ambicja: iść, iść przed siebie, wszystko jedno dokąd, byle iść.\nKotek doszedł właśnie do kolan siedzącego przy łóżku Michała i przeszedłszy po nich, jak po kładce, przewalając się niebezpiecznie na obie strony, począł wspinać się do góry, po brzuchu i piersiach chłopca.\n— To już nie alpinista — zawołała pani Jasia — to zdobywca Himalajów!\n— Hillary i Tenzing w jednej osobie — powiedział Michał.\nA na to Grzegorz:\n— Ping, ping, ping.\nTo jest Tenzing.\nTo jest Hilleraj!\nI wszyscy troje zaczęli się śmiać, bawiąc się tymi wierszykami jak dzieci. Kotek tymczasem spadł z piersi Michała i usnął na kołdrze.\nWyszłam z pokoju. Zwariowani ludzie, swoją drogą. Jakieś głupie wierszyki, jakieś zabawy z kotkiem, można by pomyśleć, że wszystko u nich cudownie. I to w takiej sytuacji jak ich. Nie bardzo wiem, jak się wobec tak dziwnego sposobu bycia zachować. Zdaje się, że moja współczująca twarz nie robi na nich dobrego wrażenia. Ale w ich pokoju śmiać się nie potrafię.\nMają szczęście, co prawda, że to ja jestem ich sąsiadką, a nie kto inny. Nie wiem, kto by się zgodził na coś podobnego. Co dzień rano albo po południu kuchnia jest zablokowana na parę godzin. W olbrzymim kotle, na parze, gotują się płachty wełniane i kiedy dojdą do stanu wrzenia, przybiega Polańska i przyodziawszy dłonie w grube gumowe rękawice wyjmuje je, buchające żarem, z kotła, nakłada do kubła wyłożonego ceratą, upycha i aż jęczy, bo parzą. Potem ściśle okrywa ceratą i biegnie z kubłem do pokoju, gdzie leży syn, sztywny, wyciągnięty na stole pokrytym kocem i ceratą, nagi, szkieletowaty, tylko w slipkach. Z gorączkowym pośpiechem, aby płachty nie ostygły, owija nimi jego ciało, ręce, nogi, brzuch i piersi, okręca parującego ceratą, potem kocem i pada bez sił na krzesło. Chory leży, poci się tak, że strugi płyną mu po twarzy i już trzeba zerwać się znowu, aby dać mu pić, prosto z butelki, bo na leżąco. I zaraz, po dziesięciu minutach, biec znów do kuchni, ładować następny kubeł płachtami, galopować z kubłem do chorego, rozwijać go pospiesznie, odrzucać wystygłe płachty, owijać w nowe, wrzące, znów w ceratę i w koc, zbierać wystygłe płachty, biec z nimi z powrotem do kuchni, ładować je do kotła, z którego bucha dusząca i oślepiająca para, i znów z powrotem do chorego, ocierać mu twarz z potu, patrzeć w jego omdlewające z gorąca i wycieńczenia oczy i stać nad nim z przechyloną do jego ust butelką. I znowu, i znowu — cztery razy z rzędu — koń by się zamordował. I te jej dłonie, czerwone jak buraki, poparzone, napuchnięte z gorąca, twarz równie spocona jak u syna i pośpiech, pośpiech gorączkowy, żeby szmaty nie ostygły, żeby nie zaziębić chorego, żeby nie omdlał z wyczerpania. Nie podejmuję się jej w tym pomagać, nie na moje siły taka mordęga i to gorączkowe napięcie. A potem, kiedy już zdejmie ostatnie płachty, trzeba go wytrzeć do sucha i zaraz od razu, nim ciało ostygnie, zacząć go gimnastykować wibrującym ruchem od samego ramienia, i to nie jednym ruchem, ale wieloma, bo każdy skierowany jest od innego mięśnia i inny mięsień ma pobudzić do życia. Potem inne jakieś zabiegi. W sumie — całe godziny wytężonego, morderczego wysiłku. Weszłam do nich kiedyś już po skończeniu tego wszystkiego. Na fotelu na pół leżała, ciężko dysząc, Polańska. Z krwistymi wypiekami na policzkach, rozczochrana, spocona, z półprzytomnym wzrokiem. W pokoju panował upał, w powietrzu unosiły się resztki pary. Było jak w szklarni. Grzegorz blady, mimo gorąca, prawie omdlały, nie miał sił, aby powiedzieć choć słowo, tylko wzrokiem pokazał matce, że chce jeszcze pić. Zerwała się natychmiast. To nie ma sensu, to naprawdę nie ma sensu!\n— Od takich rzeczy jest szpital — powiedziałam kiedyś do Polańskiej, zobaczywszy ją w kuchni.\nWidziałam, że jest skrajnie wyczerpana. Siedziała na stołku z bezradnie opuszczonymi rękami. Kąciki ust jej opadły, bruzdy pogłębiły się w twarzy, szczupła postać zdawała się jakaś przetrącona.\n— Kiedy w tej chorobie każdego chorego trzeba ćwiczyć inaczej, W szpitalu w takim stanie byłby właściwie stracony. Ja muszę... muszę dokonać rzeczy... bardzo trudnej.\n— Niemożliwej — powiedziałam sucho.\n— Może i niemożliwej. Ale muszę...\nNie ma rady na tę kobietę.\nCo prawda, zyskała w ostatnich czasach wyraźną pomoc. W Michale. Chłopak przychodził codziennie, ale z początku tylko się przyglądał. Nawet czasami mnie to raziło, kiedy widziałam, jak Polańska dźwiga ciężkie wiadra z płachtami, a on nic. Siedział w kącie i patrzał. Ale pewnego dnia wstał swoim ociężałym ruchem, stanowczo odsunął Polańską od komina i powiedział:\n— Od dziś to jest mój wydział: kocioł, płachty i tak dalej. Pani może zostać przy Grzegorzu. Kąpać też ja go będę, zaniosę go i pani nie będzie go musiała suwać na fotelu tam i z powrotem.\nNie zapomnę spojrzenia, jakie Polańska rzuciła wtedy chłopcu. Kiedy potem wyszła z kuchni, krok jej wydał mi się lżejszy. Ta pomoc to dla niej wielka ulga.\nTeraz co dzień, kiedy zbliża się godzina nadejścia Michała, Polańska staje się wyraźnie nerwowa. Wychodzi często do przedpokoju i do kuchni, przygotowuje to i owo, widać, że czeka. Widzę to, bo główny ciężar zabiegów przeniósł się na popołudnie, właśnie ze względu na Michała. Polańska czeka, chodzi po kuchni, wygląda do przedpokoju i co dzień jest niepewna, czy chłopak przyjdzie. Bo rzeczywiście, i zmęczenie, i nuda, i monotonia. Kto mu każę? Czemu on to robi? Bo przychodzi. I co dzień niepewność Polańskiej kończy się szerokim uśmiechem i westchnieniem ulgi.\n— Jak to się człowiek rozpieszcza — powiedziała kiedyś do mnie. — Już teraz, gdybym musiała grzac te kotły, dźwigać płachty, to bym chyba nie dała rady. To właściwie okropne tak się uzależnić. Czuję, że bez pomocy Michała...\n— Była już pani u kresu sił.\n— Niestety. Ale przecież nie można żądać od niego, żeby wytrwał. To się zanosi jeszcze na tak strasznie diugo...\nAle na razie Michał trwa i zdobywa w leczeniu coraz dalsze tereny. Już przejął na siebie część gimnastycznych zabiegów. Zjawia się wysoki, barczysty, mrukliwy.\n— Mam przy tym chłopaku jakieś poczucie siły i bezpieczeństwa — mówi Polańska.\nOn przychodzi, rozbiera się metodycznie w przedpokoju, kładzie kapcie i wchodzi do kuchni, jeszcze pachnący świeżością jesiennego wiatru. I od razu bez słowa bierze się do roboty. Jak długo on to wytrzyma? Kiedy mu się to znudzi? Matka to co innego, ale on, obcy...\nJest teraz wieczór, siedzę sama przy oknie. Przez ścianę słyszę głośną rozmowę, czasem śmiech. Dziwnie ciepło jak na październik. Znowu dzień upłynął i co mi z tego? Lat mi przybywa, jestem sama i co mnie czeka? Starość, choroba, śmierć. Smutno mi. A przecież jestem zdrowa, nie mam zmartwień, życie moje płynie spokojnie. Znów słyszę ich głosy. Im jest przecież gorzej niż mnie, a śmieją się. A ja nie...\nJanina Polańska szła ulicą Wawelską niosąc teczkę z ostatnią swoją pracą — ilustracjami do pewnej książki. Czekali na nią w wydawnictwie, ale ona szła nie spiesząc się, bo zawsze, kiedy odchodziła od Grzegorza, czuła dotkliwie swoje wyczerpanie. Dziś było ono jakieś łagodne i mdławe, trochę jakby senne. Łagodny i senny był też dzień październikowy. Słońce zamglone muskało skórę przelotnym ciepłem, kiedy wychodziła z cienia drzew rosnących wzdłuż ulicy. Powietrze było nieruchome, omdlałe, liście jak maleńkie złote i zielone szybowce lądowały bez szmeru na chodnikach, na ramionach i głowach przechodniów. Polańska poczuła na policzku muśnięcie spływającego listka i uśmiechnęła się bezwiednie, odruchowo, nie pod przymusem, jak w obecności syna. Zdjęła listek, który przylgnął do policzka, i popatrzyła na niego jak na miłe zwierzątko. Był zielony, lipowy, żyłkowany czerwono, ale jakiś mały, miniaturowy, co to ledwo wyjrzał na świat z pączka i musiał odpłynąć w jesiennym powietrzu od rodzinnego drzewa. Zatrzymała listek w palcach i szła dalej, przyspieszając nieco kroku, i nagle minęły wszystkie lata, a ona była małą dziewczynką, zdążającą do szkoły z listkiem pożółkłym lub świeżo wyłuskanym kasztanem w ręku. Na chwilę, wreszcie na chwilę przestała myśleć o synu i właśnie wtedy zobaczyła przed sobą postać męską i usłyszała wypowiedziane półgłosem, niepewnie:\nSpojrzała ze zdziwieniem. Nie znała tego niewysokiego, czarnowłosego mężczyzny.\n— Nie poznaje mnie pani? Nic dziwnego. To ja miałem... to ja byłem... to ja przyniosłem wtedy pani tę smutną wiadomość.\n— Ach, tak, naturalnie — wyciągnęła do niego spiesznie rękę. Listek łagodnie spłynął z jej palców i położył się jak zielone, maleńkie serduszko między nimi, na ziemi.\n— Może pani niemiło ze mną rozmawiać? — patrzał pytająco. a jego dość grube wargi były półotwarte jak u onieśmielonego chłopca. — Może to nietaktowne z mojej strony, ale jakoś nie mogłem się powstrzymać...\n— Niechże pan da spokój — uśmiechnęła się znów — strasznie mi miło pana widzieć. Pan był wtedy taki dobry. Ja wszystko pamiętam, choć pana nie poznałam, bo widzi pan... ja chyba wcale nie spojrzałam na pana... sam pan rozumie.\n— No chyba — teraz i on uśmiechał się uwolniony z niepewności. Oczy miał matowe, pod zbyt ciężkimi powiekami. — Wiedziałem, że mnie pani nie pozna. Pani się pewno spieszy.\n— Dosyć. Ale jeżeli ma pan chwilę czasu, może pan podprowadzić mnie trochę. Ja panu właściwie nawet nie podziękowałam.\n— O Boże, przecież nie o to chodzi. Ja mniej więcej wiem, co u państwa. Zaszedłem za poprzedniej mojej bytności w Warszawie, wtedy kiedy pani była w szpitalu. Sąsiadka pani mi mówiła... Chciałem wiedzieć... bałem się narzucać... ale sama pani rozumie. Pani nawet nie wie, jak ja się nazywam. Śniegoń. Jestem inżynierem. Ale co to właściwie panią obchodzi. Może mam odejść?\n— Dlaczego? — spojrzała na niego z pewnym zdziwieniem; te wahania, niepewność, nieśmiałość u dojrzałego mężczyzny. — To przecież zupełnie naturalne, że chciał się pan dowiedzieć, co dalej. Jak miło z pana strony, że nie zapomniał pan o nas — dodała grzecznie i od razu miała dosyć tej rozmowy. Ludzie ją męczyli, zwłaszcza obcy, zwłaszcza frazesy. Przyspieszyła jeszcze kroku. Ale on, jakby z ulgą, że sprawa jest wyjaśniona, że już nie potrzebuje się tłumaczyć, przyspieszył kroku również.\n— Niech pani nie zbywa mnie grzecznościami. Mnie to naprawdę obchodzi, co z pani synem... byłem świadkiem... mieszkam na prowincji, nie mogę się dowiadywać... Ale poza tym wspominałem i panią. Pani była taka opanowaną. Dzielna. To się nieczęsto spotyka. I co z tym kierowcą? Siedzi?\n— Syn ma się lepiej. Chyba mówiła panu sąsiadka, że ten szofer nie był taki winny. Że. syn był już chory...\n— Słyszałem. Heine-Medina.\n— Uparł się, żeby iść do szkoły. Miał gorączkę, potem spadła. Okazuje się, że to typowe. To był pierwszy dzień nauki. Powiedział, że nie jest już dzieckiem, żeby go mama kładła do łóżeczka, kiedy ma trochę temperatury. W takich wypadkach matka jest bezsilna. Pozwoliłam mu pójść...\nUmilkła. Liście opadały bezszelestnie. Polańska podniosła głowę, odetchnęła spazmatycznie i dodała:\n— Musiał się czuć słabo, ale pan wie, jak to chłopcy. Brawurują. Albo może już nogi mu odmawiały posłuszeństwa. Żal mi tego szofera. Ostatecznie tylko go potrącił. Inna rzecz, że to nie pierwszy wypadek, jaki spowodował.\n— Szofer był pijany — powiedział twardo jej towarzysz. — Zwróciłem na jego wóz uwagę jeszcze przed wypadkiem, bo jechał zygzakiem. Dlatego od razu byłem na miejscu i mogłem zająć się chorym. Złożyłem oświadczenie na milicji. Nie mam litości dla pijanych kierowców. Odbierałbym im prawo jazdy bezpowrotnie. Poza tym chciał uciec.\n— Mniejsza o niego. Nieszczęście naskoczyło na nas skądinąd, jak zawsze nie stąd, skąd się człowiek spodziewa. Tego mnie nauczyła już wojna. Inna rzecz, że dla tej złamanej nogi syna już nic się zrobić nie da. Może pan sobie wyobrazić, jak to utrudni sytuację.\nSzli dłuższy czas obok siebie milcząc. Na prawo był parczek niewielki: krzewy rude, czerwone i gołe już gałązki z perłami białych jagód. Inżynier zerwał jedną z nich i począł się bawić nią jak piłeczką.\n— Pani jest malarką... — zaczął.\n— Właśnie. Mało się na tym znam. Podobno — znaną.\n— Czy nie chciałaby pani usiąść trochę na ławeczce? Dzień taki miły, cichy.\nPolańska żachnęła się i odpowiedziała niegrzecznie:\n— Skądże znowu. Spieszę się, muszę coś załatwić i z powrotem do domu.\n— Nie ma pani nikogo bliskiego? To tak jak ja. Niech się pani da przekonać i usiądzie na chwilę. Inaczej musiałbym sam czekać na dworcu.\n— Czy pan sobie zdaje sprawę, jak jest u mnie?\n— A czy mnie pozwoliłaby pani odwiedzić syna?\nPolańska uśmiechnęła się.\n— Nas trochę trudno odwiedzać, bo tyle tych zabiegów. Ale proszę, kiedyś wieczorem.\n— Ja bym naprawdę pragnął... Więc można?\n— Dziś nie. Wyjeżdżam za godzinę. Nie wiem, kiedy znów przyjadę. Ale wtedy, jeżeli pani pozwoli...\n— No oczywiście. Mało osób nas odwiedza. Ludzi odstrasza taka sytuacja jak nasza. Tylko jeden jedyny przyjaciel syna nas nie opuścił. Natychmiast po szkole przychodzi i zostaje aż do wieczora. U nas odrabia lekcje i nauczył się pomagać mi we wszystkim. Jeszcze czegoś podobnego nie widziałam w życiu. I to już tak trwa dwa miesiące. Łapię się na tym, że z przerażeniem myślę o chwili, kiedy mu się to znudzi. Ten chłopak to moja jedyna podpora.\nPolańska usiadła z roztargnieniem, jakby nie bardzo wiedząc, co robi, zajęta tymi słowami, które nagle popłynęły z niej jak krew ze źle owiązanej rany. Nie narzekała dotąd nigdy, nie zwierzała się przed nikim, odkąd wojna zabrała jej najbliższych. I nagle, nie wiadomo czemu, temu obcemu człowiekowi zaczęła mówić najpierw o Michale, potem o sobie, o zabitym na wojnie mężu, o córce. która zginęła pod gruzami domu, o swoim samotnym życiu starzejącej się kobiety, która pragnęła już tylko spokoju, i o tym ostatnim nieszczęściu, które wydawało jej się najgorsze, bo było najbliższe.\nTwarze ich muskał zachodni, wilgotny wiatr, w nogi ciągnęło zimnem od ziemi, pachniało jesienią. Polańska nagle urwała w pół słowa i zawstydziła się.\n— Mówię do pana, jak do kogoś spotkanego w pociągu, kogo się już nigdy więcej nie zobaczy. Nie wiem, co mnie naszło. I, proszę pana, niech pan lepiej zapomni o tej serii nieszczęść, którą pana uraczyłam. Niech pan unika na przyszłość nieszczęśliwych ludzi, bo są nudni.\nInżynier rysował coś patykiem na piasku. Nie nosił kapelusza, zachodzące słońce zapaliło nitki siwizny w jego włosach.\n— Ja też nie należę do tych najweselszych, proszę pani — powiedział po dłuższym milczeniu. — A co do nudy... Pani nie wie, co to jest nuda, bo pani nie mieszka na prowincji. I mimo wszystko, pani nie jest tak samotna jak ja.\n— Jestem samotna, jak każdy człowiek, któremu jest źle. Nie chcę nikomu zawracać głowy moimi zmartwieniami. A przed synem muszę udawać. O Boże, jak późno...\nZerwała się z ławki.\n— Zaczynam się rozklejać. Nie wiem, dlaczego pan tak na mnie podziałał. Pierwszy raz mi się zdarza. Niech się pan nie gniewa, ale ja już muszę iść. Będzie pan samotnie czekał na dworcu. Albo niech pan sobie znajdzie weselsze towarzystwo. Do widzenia.\nOdeszła szybko, a inżynier Śniegoń pozostał, zamyślony, na ławce.\nMichał, zdyszany, wbiegł po schodach szkoły i odetchnął z ulgą, zobaczywszy na zegarze wiszącym na korytarzu, że jest jeszcze pięć minut do rozpoczęcia lekcyj. Myślał, że się spóźnił. Poprzedniego dnia, kiedy wrócił od Grzegorza, było już ciemno i wuj zrzędnym głosem począł jak zwykle narzekać, że chłopak się włóczy, że nic dobrego z niego nie wyrośnie, że węgiel przywieźli i nie ma go komu znieść do piwnicy. Michał tedy począł znosić węgiel kubłami, co nie szło prędko, bo na podwórzu było już ciemno. Znosił tak do jedenastej w nocy, a potem musiał jeszcze posprzątać mieszkanie. Wuj był wdowcem, drobnym urzędnikiem, starszym już człowiekiem, zrzędnym, nudnym, uważającym, że zmarnował życie, że mógł był dojść ho-ho do czegoś wielkiego, ale wojna i w ogóle wszystko sprzysięgło się przeciw niemu. Rodzice Michała zginęli w czasie powstania i wuj wziął chłopca do siebie, ale przerzucił na niego niemal całkowicie troskę o dom. Michał sprzątał, robił śniadanie i kolację, palił w piecach, bo wuj, w chwilach wolnych od pracy, pisał jakieś utwory, których nikt nie chciał drukować, i szkoda mu było czasu na przyziemne zajęcia. Michał spełniał wszystko, co wuj kazał, był grzecznym i potulnym chłopcem aż do lat jedenastu. Wtedy nagle ogarnął go bunt, począł wuja, który był zawsze oschły i nieprzyjemny, nienawidzić, zaniedbał się w nauce, wdał się w przyjaźń z jakimś starszym od siebie drabem, który już trzy lata spędzał w tej samej klasie, począł z nim wagarować, niegrzecznie odpowiadać nauczycielom i na zakończenie roku szkolnego zdobył niesłychane i nie widziane w dziejach szkoły świadectwo złożone z samych dwójek. Ze szkoły go wyrzucili, wuj sprał go, ale wątle, bo nie miał wielkich sił, i po wakacjach oddał do innej szkoły. Z tej drugiej szkoły Michał też wyleciał, bo na jakiejś lekcji zachciało mu się przejść na rękach po klasie, między ławkami, a już poprzednio miał na swoim koncie spacer od okna do okna, na zewnątrz ściany szkolnej, po parocentymerowym występie i na wysokość drugiego piętra. Od nowego roku szkolnego, mając lat trzynaście, znów zmienił szkołę i traf chciał, że siadł na jednej ławce z Grzegorzem Polańskim, który też był w tej klasie nowy, bo od czasu powstania mieszkał wraz z matką w Łodzi. Grzegorz był silny i wysoki, przodował w biegach, a w pierwszej bitce pokonał Michała. To rozgniewało chłopca. Zwłaszcza że Grzegorz od razu wysunął się na czoło w nauce. W pojęciu Michała, mocno mu wszczepionym przez zaprzyjaźnionego draba, z którym stosunki jednak zerwały się po opuszczeniu poprzedniej szkoły, było w tym coś niezrozumiałego. Nienawidził dobrych uczniów, którzy, jak uważał, musieli być zawsze słabiakami i ofermami. Zresztą sprawa nauki mało go interesowała, dobrze się uczyć było poniżej jego honoru. Natomiast postanowił pokonać Grzegorza na polu sportowym. Było to ambitnym zamiarem, bo sam był jako mały chłopiec drobny i wątły. Po roku jednak dużych wysiłków dogonił Grzegorza w gimnastyce, a po półtora roku, choć nie dorównał mu w biegach, to jednak przegonił w pływaniu. Po paru triumfach sportowych, które o dziwo, nie oddaliły go od Grzegorza, a raczej zbliżyły, bo trenowali razem, znów począł doznawać upokorzeń. Bo i nauczyciele, i w ogóle każdy w szkole, przy byle okazji, mówił o Grzegorzu i o nim: „To jedni z najlepszych naszych szkolnych sportowców, no, ale ten Polański w dodatku jak się uczy! Najlepszy dowód, że sport nie przeszkadza w nauce. Tego niestety o Żarskim nie można powiedzieć”. No i tak dalej, wciąż w tym guście, aż w końcu to poczęło wściekać Michała? Nie znosił nigdy, kiedy ktoś powtarzał to samo w kółko i nieustannie. Tak na przykład jednakowe ględzenie wuja sprawiło, że chłopiec już nie mógł tego wytrzymać i zbuntował się. W dziewiątej klasie, kiedy dorównał w sporcie Grzegorzowi i innym krzepkim chłopcom, kiedy sam się wzmocnił, kiedy niektórych nawet dobrze przegonił, pomyślał sobie, że właściwie dlaczego nie miałoby być podobnie z nauką, dlaczego to on ma być zawsze ten gorszy. Zaczął przychodzić do Grzegorza codziennie i choć nigdy razem nie odrabiali lekcji, tylko każdy pracował przy innym końcu stołu, jakoś im było coraz przyjemniej razem. Zwłaszcza że kiedy skończyli lekcje, zawsze zostawało trochę czasu, żeby wybiec na dwór. Zresztą inna jeszcze sprawa wpłynęła na to, że Michał począł jak najbardziej opóźniać swój powrót do domu.\nOd pewnego czasu do wuja, po południu, poczęła przychodzić pewna koleżanka biurowa i przesiadywać godzinami. Chłopiec zamykał się z początku w kuchni, ale pani Leokadia wrychle i tam przeniknęła, poczęła robić porządki, biadając nad zaniedbaniem, jakie panuje w domu wdowca, i w najlepszej zresztą intencji zmuszała Michała, żeby się z książkami i zeszytami przenosił to na okno, to na łóżko, to znowu siadał przy stole. Zaczęła przeglądać jego podręczniki, oglądać stopnie i robić na ich temat różne uwagi. Wuj zachwycał się jej dobrocią i zainteresowaniem do wszystkiego, ale Michał, z okrucieństwem właściwym dzieciom, nie mógł znieść, że obca kobieta zagnieżdża się w ich domu, irytowało go, że wuj ma rozanieloną minę, uważał, że to śmieszne w jego wieku, i zaczął unikać domu. Zwłaszcza że jak to rychło spostrzegł, raczej sprawiał tym przyjemność wujowi i pani Leokadii. Nie było mu w domu gorzej niż poprzednio, raczej lepiej, bo i wuj mniej zrzędził, i jedzenia nigdy teraz nie brakowało, ale nie czuł się już u siebie, a często wydawało mu się, że wręcz zawadza. I tak, po trochu, coraz częściej bywał w domu Polańskich, aż weszło w zwyczaj, że wszystkie prawie popołudnia spędzał z Grzegorzem.\nW dziesiątej klasie Michał należał już do najlepszych uczniów i miał tylko parę trójek. Ze zdziwieniem przekonał się, że choć niektóre przedmioty są śmiertelnie nudne, to jednak inne sprawiają sporo frajdy, zwłaszcza kiedy się rozszerza zakres szkolny i czyta różne książki. A książek w domu Polańskich było zawsze pod dostatkiem. Interesowała go nade wszystko biologia i w ogóle nauki przyrodnicze, ale powoli wciągał się i w czytanie powieści oraz dzięki pani Polańskiej w to, co zrazu nie obchodziło go ani trochę, w oglądanie reprodukcji różnych obrazów. A jeszcze płyty i adapter! Radia nie lubił, rzadko się trafiało coś zajmującego. Słowem, chwile z przyjacielem upływały mu zupełnie miło, zwłaszcza że Grzegorz był szczęściarzem i miał osobny pokój. Czasami przez parę godzin nie rozmawiali wcale ze sobą, każdy zatopiony w swojej robocie czy książce, czasem gadali, o czym się dało, a po skończonych lekcjach najczęściej lecieli na niedaleki, nie zabudowany teren i szaleli z piłką, tyczką, dyskiem czy drążkiem. Oczywiście, nie sami, zawsze przyłączyło się do nich paru kolegów i bywało bardzo wesoło. I stało się tak, że w dziesiątej klasie przy rozdawaniu cenzur usłyszał dawny chuligan o sobie całkiem przyjemne słowa z ust wychowawcy i dyrektora; okazało się też, że go wymieniają jednym tchem z Grzegorzem. Przestał być tym, którego żałowano, któremu prawiono morały.\nWakacje spędzili osobno, bo Michał miał krewnych na wsi, do których jeździł zawsze latem.\nChoroba przyjaciela zrazu oszołomiła Michała. Nic nie mógł z tego wszystkiego zrozumieć. Sam z wątłego chłoptasia przemienił się w zdrowego byka i bardzo był dumny ze swoich bicepsów i innych mięśni. W gruncie rzeczy był bardziej zadowolony ze swego zdrowia i siły niż z postępów w nauce. Ludzi chorych i słabych uważał za coś gorszego, pogardzał nimi w głębi ducha, jakby to było w pewnym stopniu ich winą. Zdrowie własne, no i Grzegorza uważał za rzecz pewną, zdobytą i niewzruszalną. Byli przodującymi sportowcami w szkole i rzecz nie podlegała żadnej dyskusji oraz, jego zadaniem, nic nie mogło tego zmienić. Choroba, w jego pojęciu, była czymś wstydliwym i niejako hańbiącym. Kiedy raz miał silną grypę, przechodził ją, nie pokazując po sobie, że w głowie mu się mąci od gorączki. Kiedy go raz rozbolał na lekcji brzuch, wytrzymał mężnie do końca, bo po prostu wstydził się, że jest mu słabo. Kiedy jeden z kolegów zemdlał w klasie, Michał pomógł go odwieźć do domu, ale w gruncie rzeczy nim pogardzał. No bo jak to można zemdleć, w dodatku publicznie? To dobre dla dziewczyn.\nI nagle taka historia z Grzegorzem. Póki przyjaciel był w szpitalu, Michał właściwie nie bardzo wierzył w tę całą chorobę, uważał, że na pewno przesadzają. Wszystkie relacje pani Sabiny Żółwińskiej, sąsiadki Grzegorza, przyjmował z niewiarą, no bo taka starsza pani musi przesadzać. Kiedyś spotkał panią Polańską. Pomimo jej zmienionego wyglądu, ponieważ nie narzekała i zapewniała, że jest lepiej, utwierdził się w przekonaniu, iż to nie jest nic wielkiego. Dopiero kiedy Grzegorza przywieźli do domu, musiał się poddać oczywistości.\nTego dnia, kiedy wpadł do szkoły tak pospiesznie, był zły, bo niewyspany. A że w takich dniach wszystko się sprzysięga, więc też chemii nie zdążył odrobić. Jakoś wczorajsze zabiegi przy Grzegorzu zajęły więcej czasu, później to znoszenie węgla do piwnicy, a potem spać mu się chciało strasznie, więc postanowił odrobić lekcje rano. Tymczasem zaspał, no i jeszcze na dodatek zegar stanął. Wpadł więc do klasy pospiesznie, wyciągnął podręcznik chemii z teczki i zaczął łapczywie wchłaniać to wszystko, o co mogą pytać dzisiaj.\nNa szczęście koledzy i koleżanki przestali go opadać jak poprzednio, pytając, co z Grzegorzem. Z początku nie mógł się po prostu opędzić. Wiadomo było w szkole, że chodzi do Polańskich co dzień jak poprzednio, i każdy był ciekaw. Bo też szumu narobił ten wypadek samochodowy i potem zaraz choroba. Aż nieprawdopodobne, żeby istniały takie zbiegi okoliczności. Pytania były różne: a czy to zaraźliwe, a czy nie boisz się tam bywać, a po co to robisz, a czy Grzegorz będzie chodził, a czy będzie zdawał maturę? I mnóstwo innych w tym rodzaju.\nMichał nie znosił tych pytań, czuł się upokorzony za przyjaciela. W ogóle nie znosił wtrącania się do swego życia, pouczeń, komentarzy i podobnego zawracania głowy. Odpowiadał półgębkiem, sucho, często niegrzecznie. Osiągnął wreszcie to, że przestał być przedmiotem sensacji szkolnej. Pytano go jeszcze, ale nie tak natarczywie i natrętnie.\nO tym, jaka jest jego rola przy Grzegorzu, co tam właściwie robi, nawet się nie zająknął i w szkole ani nauczyciele, ani koledzy długo nie mieli pojęcia, że jego czas po południu szczelnie jest wypełniony zabiegami leczniczymi i że mu go niewiele zostaje dla lekcji. Przy tym wujowi trzeba było pomagać we wszystkich cięższych pracach, a właściwie robić je samemu i nic tu nie zmieniły wizyty pani Leokadii. Michał był z natury mrukliwy, a teraz czas szczelnie, zanadto szczelnie wypełniony uczynił go jeszcze mniej skłonnym do rozmów. Odkąd zaczął być dobrym uczniem, polubił szkołę, ale teraz znów się do niej zniechęcił. Pochłaniała ona tyle czasu, który przydałby się Grzegorzowi, a potrafiłby tego wszystkiego, co zawierał sześciogodzinny dzień szkolny, nauczyć się w ciągu godziny. Poznał teraz wielką prawdę, że gdy uważa się na lekcjach, połowa roboty jest odwalona, jeżeli chodzi o odrabianie, i siedział z oczyma wlepionymi w nauczyciela, żeby zaoszczędzić sobie czasu na popołudnie. To irytowało innych, którzy sądzili, że Michał w ten sposób chce się „podlizać”. Kiedy nauczyciel przepytywał kolegów, odrabiał lekcje na dzień następny. Odrabiał je i na pauzach. Doprowadzało to kolegów do wściekłości.\n— Coś ty taki pracuś, do cholery? — mówił do niego wysoki, chudy Antek, z którym grywał dawniej chętnie w koszykówkę na podwórzu szkolnym. — Komu chcesz zaimponować, kujonie jeden? Nie wygłupiaj się. Już dawno nie grałeś w kosza, przyjdziesz dziś po obiedzie?\n— Nie mogę — odburkiwał w odpowiedzi.\nAntek odchodził i szeptał z kolegami:\n— Ma jakąś lalkę czy co? Musiała mu zaleźć za skórę, nie wiadomo gdzie się podziewa całe popołudnie.\n— Podobno siedzi u Polańskich.\n— Coś ty, głupi? Wierzysz w takie gadki?\nWiedziano jednak w klasie, że Michał widuje często Grzegorza. I teraz od czasu do czasu zasypywano go pytaniami:\n— Mów. Byłeś tam? I co? Jak on? Czy to prawda, że nawet palcem nie może ruszyć? A czy on w ogóle nie umrze z tego?\nMichał nienawidził tych pytań. Nie mógł znieść, że Grzegorz, który dawniej imponował innym, teraz stał się przedmiotem litości! Nie chciał dla niego niczyjego współczucia. Dziwna rzecz, kiedy siedział przy łóżku Grzegorza, nawet kiedy robił różne zabiegi przy jego wynędzniałym, wychudłym ciele, mniej czuł jego nieszczęście, niż kiedy nagle w szkole jakiś zdrowy byk o niego zapytał. Z bliska odnajdował Grzegorza dawnego; rozmawiał z nim, śmiał się, żartował. Chory, bo chory, ale ten sam. Z odległości jednak zostawała sama zgroza: ktoś powalony, może na zawsze, ktoś nieruchomy i nigdy nie mający być takim jak inni. I to właśnie musiał być Grzegorz. We współczuciu ludzkim dostrzegał tylko ciekawość i zadowolenie z własnego zdrowia tych, którzy pytali. Kiedy ktoś zastanawiał się, czy można chorego odwiedzić, Michał odpowiadał przecząco. Bo rzeczywiście, czasu na wizyty pozostawało mało po wszystkich niezbędnych zabiegach, a przy tym Grzegorz był taki słaby, taki zmęczony, że właściwie nie miał sił do wizyt. Michał złowił kiedyś przerażone spojrzenie jednej z koleżanek i nadmierną wesołość paru kolegów, którzy starali się pokryć wrażenie, jakie na nich wywarł chory, i od tej chwili wizyty stały mu się wstrętne. Grzegorz jednak chętnie widział gości: nie miał złudzeń co do tego, jak wygląda, a lubił, aby mu opowiadano, co się dzieje na świecie, bo Michał, choć najbliższy ze wszystkich, był mrukowaty i niezbyt rozmowny.\nTa mrukliwość, która się wzmogła od czasu choroby Grzegorza, sprawiła, że koledzy poczęli się po trochu odsuwać od Michała. Dawniej był popularny w klasie dzięki swojej sile i sprawności fizycznej, a także dzięki uczynności, z jaką pomagał słabszym w nauce kolegom. Był spokojny, opanowany i budził zaufanie samym swoim wyglądem. Teraz zachowanie jego stało się raczej odpychające, zawsze się spieszył, na nic nie miał czasu.


Opony uniwersalne – Auto-Grosz\nCzęść kierowców, nie chcąc co sezon zmieniać opon, nie decyduje się ani na opony letnie, ani na zimowe, wybiera opony uniwersalne. Jest to rozwiązanie niezwykle wygodne, lecz posiada również swoje minusy. Kierowcy, którzy decydują się na opony całoroczne, podkreślają fakt, że nie muszę tracić czasu na zmianę opon, omija ich sezonowa wizyta w serwisie i oczywiście z portfela nie ubywa określona suma, którą inni kierowcy przeznaczają na wymianę opon. Poza tym kierowca posiadający opony uniwersalne nie będzie zaskoczony nagłym atakiem zimy, czego nie można powiedzieć o kierowcy posiadającym opony letnie. Kiedy więc jeździmy mało i przede wszystkim w warunkach miejskich, możemy wybrać opony uniwersalne. Nie można jednak zapominać o wadach takich opon. Ich parametry techniczne są dostosowane do skrajnie różnych warunków, a zatem same opony nie są ukierunkowane na dany typ warunków na drodze. Opony letnie zatem są dużo lepsze od uniwersalnych latem w bardzo wysokich temperaturach. Komfort jazdy w oponach uniwersalnych jest dużo gorszy latem i pogorszona jest wówczas również jakość hamowania. Podobnie jest tez w przypadku opon zimowych. Opony zimowe są lepsze od uniwersalnych zimą. Dlatego też gdy poruszamy się trasami, na których panują ekstremalne warunki dla danej pory roku, powinniśmy dla naszego bezpieczeństwa wybrać opony wyspecjalizowane. Warto także zaznaczyć, że niektórzy producenci samochodów z góry ustalają, że do ich typów aut można używać wyłącznie ogumienia sezonowego.


Sikorski o zaginionym: Trudno być optymistą - Polityka - wszystko o polityce w Dziennik.pl - politycy, informacje, PO, PiS, SLD dziennik.pl\n10.08.2009, 21:17 | Aktualizacja: 09.06.2010, 03:08\nSikorski o zaginionym: Trudno być optymistą / Inne / Marcin Lobaczewski\n"Jeszcze nie wiemy, co się stało. Dopóki nie ma informacji, powinniśmy być z rodziną zaginionego. Jednak trudno być optymistą w tej sprawie" - mówi minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski o losie polskiego żołnierza, który zaginął w potyczce z talibami w Afganistanie.\nPolski żołnierz, który zaginął w czasie potyczki z talibami, mógł przeżyć i ukryć się przed talibami, ale... nadzieje na to nie są duże. "Wiem, że to budzi emocje. Rząd robi, co w jego mocy. Minister obrony narodowej Bogdan Klich już rozmawiał ze swoim afgańskim odpowiednikiem w tej sprawie" - mówi w TVN24 Radosław Sikorski.\nMinister przypomniał, że mamy bardzo małe straty w porównaniu z naszymi sojusznikami. Jednak trudno nazywać naszą obecność w Afganistanie misją stabilizacyjną, szczególnie w tym rejonie, w którym doszło do potyczki. "Tam toczy się wojna" - przyznał szef MSZ.\nChociaż minister nie powiedział tego wprost, z jego słów można było wywnioskować, iż sądzi, że szanse na odbicie Polaka nie są zbyt wielkie.\nW zasadzce i potyczce z talibami w prowincji Ghazni zginęło kilku afgańskich policjantów, pomagających Polakom. Czterech naszych żołnierzy jest rannych. Los jednego żołnierza oficjalnie pozostaje nieznany.\nPolacy wpadli w zasadzkę przez zdrajcę? przeczytaj »


Praca Przedstawiciel Farmaceutyczny Consumer Health, Procter & Gamble, Wrocław (okolice)\nDołącz do P&G – międzynarodowej firmy posiadającej takie marki jak Gillette, Always, Pampers, Ariel oraz Vicks, Nasivin, Femibion i wiele innych! Obecnie rozwijamy nasz zespół pracujący w dziale Health, skupionym wokół promocji i sprzedaży leków bez recepty.\nSam rynek farmaceutyczny w Polsce rozwija się bardzo dynamicznie, więc jest to idealna okazja dołączenia do naszego zespołu i zdobycia bądź rozwinięcia cennego doświadczenia.\nZ racji tego, obecnie poszukujemy kandydatów na stanowisko:\nLokalizacje: cześć Wrocławia i okolice, Kotlina Kłodzka, Wieluń, Nysa, Oława, Brzeg.\nOsoba zatrudniona na tym stanowisku będzie odpowiedzialna za realizację celów biznesowych firmy w zakresie promocji leków OTC, budowania wizerunku firmy oraz rozwój kontaktów z klientami – farmaceutami.\ndoświadczenia w sprzedaży w branży farmaceutycznej\nwłasnej wysokiej motywacji do samorozwoju\nW P&G dajemy Ci możliwości wdrażania innowacyjnych pomysłów, wspieramy w realizacji celów i zachęcamy do podążania za marzeniami. Chcemy, abyś razem z nami poszukał nowych wyzwań i poszerzał horyzonty w czym pomoże Ci nasza zróżnicowana struktura biznesowa. Wierzymy w potencjał i odpowiedzialności każdego pracownika. Cenimy osoby przedsiębiorcze, które inwestują w rozwój kariery zawodowej w zgodzie ze swoimi aspiracjami i priorytetami w życiu.\nJeśli jesteś ciekawy świata, dołącz do nas!


Piękna Gmina. Biesiada Osiedla nr 1 z okazji otwarcia "skwerku przyjaznego rodzinom" - Aktualności - Współdziałamy Krotoszyn\nW sobotę, 16 czerwca 2018 r., oficjalnie oddano do użytku „skwer przyjazny rodzinom”, mieszczący się przy ul. Konstytucji 3 Maja. To teren przy tzw. górce, która swego czasu spędzała sen z oczu zarówno mieszkańcom, jak i radnym osiedlowym, miejskim i urzędnikom.\nNiegdyś znajdował się tam plac zabaw, zniszczone urządzenia trzeba było jednak usunąć. Pomysłów na zagospodarowanie terenu było kilka. Okazało się jednak, że budowa nowego placu zabaw czy też siłowni, mija się z celem. W bliskich odległościach są bowiem dwa place – przy Szkole Podstawowej nr 8 i w Parku Dworcowym. Przez jakiś czas niepewny był los samej górki, która miała być zlikwidowana. Mieszkańcom udało się jednak ją ocalić, zaproponowano również, by zaniedbany teren wokół przekształcić w miejsce wypoczynku.\nSkwer został zaprojektowany przez śp. Piotra Przybylskiego. Jego budowa została sfinansowana ze środków budżetowych Miasta i Gminy Krotoszyn. W obrębie skwerku zamontowano nowe ławki oraz urządzenia plenerowe: stół z piłkarzykami i stół do szachów/warcab. Jest też nowy chodnik i rośliny. Prace przeprowadzono już w ubiegłym roku, jednak pogoda nie pozwoliła na wcześniejsze oficjalne otwarcie.\nUroczyste oddanie do użytku nowego skwerku miało miejsce 16 czerwca i odbyło się w ramach inicjatywy lokalnej dofinansowanej przez Miasto i Gminę Krotoszyn. W imprezie udział wzięli burmistrzowie: Franciszek Marszałek, Joanna Król-Trąbka i Ryszard Czuszke. Symboliczną wstęgę przecinali ponadto przedstawiciele inicjatywnej grupy mieszkańców z Jolantą Borską na czele, dyrektor szkoły Katarzyna Maciejewska oraz przewodnicząca Rady Osiedla nr 1 Joanna Tomaszewska.\nPo przecięciu wstęgi rozpoczęto biesiadowanie. Na scenie zaprezentowały się dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 8 oraz zespół Izydorki z Biadek. Później zabawy z dziećmi prowadziła młoda animatorka, by w końcu zaprosić wszystkich do wspólnych śpiewów patriotycznych i biesiadnych. W międzyczasie odbywały się warsztaty florystyczne dla dzieci, prowadzone przez nauczycielki z SP 8, a także zabawy zręcznościowe przygotowane przez LOK i poszukiwanie skarbów pod nadzorem członków Stowarzyszenia Historyczno-Eksploracyjnego. Malowano dziecięce buzie, można było też poskakać na trampolinie i pojeździć na koniku. Nie zabrakło też małego „co-nieco” dla wzmocnienia ciała. Zabawa trwała do późnych godzin wieczornych.\n22-06-2018 13:15, pb pb


» Sport: Świąteczny Turniej Mini Koszykówki\nKlub MKS Mazbud Basket Szczawno-Zdrój oraz Gmina Szczawno-Zdrój zapraszają Państwa 10 grudnia (niedziela) o godzinie 10:00 na Świąteczny Turniej Mini Koszykówki McDonald’s Basket Cup, który rozegrany zostanie w...\n» Sport: Promet przegrywa 2 oczkami\nBez dwóch kontuzjowanych zawodników (Daniela Iwańskiego i Adama Adranowicza) i z powracającym do składu Mariuszem Karwikiem przystąpili dospotkania z KK Oleśnica zawodnicy MKS-u Promet Szczawno-Zdrój.\n» Sport: Wygrana bez kapitana\nNa 2. miejscu pierwszą rundę rozgrywek zakończyli koszykarze Górnika Trans.eu. Jako jedyni lepsi od wałbrzyszan okazali się gracze Śląska Wrocław, którzy zanotowali komplet zwycięstw. Pozostali przedstawiciele naszego...\n» Sport: Lepiej zacząć się nie dało\nKoszykarze Górnika Trans.eu Wałbrzych nie mieli żadnych problemów z odprawieniem Gimbasketu Wrocław. Nasi zanotowali drugą 30-punktową wygraną, co przełożyło się na prowadzenie w klasyfikacji II ligi. W sobotę chłopcy...\nznalezionych: 196, strona 1 z 20


22 sierpnia, 2020 Aldona Gawryluk\tWiadomości o hulajnogach - nowości, przepisy i wypożyczalnie > Kontrola UOKiK w sprawie hulajnóg (raport)\nInspektorzy Inspekcji Handlowej z województw: mazowieckiego, pomorskiego, podkarpackiego i śląskiego przeprowadzili kontrolę elektrycznych deskorolek, hulajnóg i rowerów. Kontrola UOKiK miała na celu sprawdzenie czy pojazdy te spełniają wymagania techniczne i nie stwarzają niebezpieczeństwa dla użytkowników.\nKontrola UOKiK w sprawie hulajnóg\nKontroli dokonali wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej z mazowieckiego, pomorskiego, podkarpackiego i śląskiego. Celem było sprawdzenie, czy wprowadzone do obrotu maszyny – elektryczne środki transportu niedrogowego, niepodlegające homologacji, spełniają wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i nie stwarzają niebezpieczeństwa dla użytkowników.\nKontrolą objęto 20 przedsiębiorców, w tym:\n9 placówek detalicznych,\n8 sklepów wielkopowierzchniowych,\n3 sprzedawców hurtowych\nJak czytamy w raporcie, skontrolowano 41 rodzajów wyrobów i wykazano:\nw 11 przypadkach niedołączenie deklaracji do wyrobu,\nw 15 przypadkach jej nieprawidłowe sporządzenie (brak opisu maszyny, brak nazwy i adresu producenta, brak odniesienia do właściwej dyrektywy, brak dwóch ostatnich cyfr roku oznaczających rok, w którym umieszczono znak CE, niewskazanie norm zharmonizowanych zastosowanych w procedurze oceny zgodności, brak danych osoby upoważnionej do sporządzenia deklaracji w imieniu producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela).\nZ kolei kontrola zgodności z podstawowymi wymaganiami wykazała:\nw 32 przypadkach nieprawidłowe sporządzenie instrukcji obsługi (brak instrukcji w języku polskim, brak informacji niezbędnych do bezpiecznego użytkowania maszyny, brak wymaganych ostrzeżeń, brak opisu zastosowania maszyny zgodnego z przeznaczeniem),\nw 28 przypadkach niewłaściwe oznakowanie maszyn (brak nazwy i adresu producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela, brak roku budowy, brak określenia maszyny). Z kolei kontrola prawidłowości oznakowania CE, potwierdzającego domniemanie zgodności z wymaganiami, w jednym przypadku wykazała oznakowanie niezgodne ze wzorem.\nDziałania Inspekcji Handlowej: w przypadku niezgodności o charakterze formalnym, które można łatwo wyeliminować, inspektorzy występowali do przedsiębiorców, odpowiedzialnych za wprowadzenie wyrobów do obrotu, z wnioskiem o podjęcie dobrowolnych działań naprawczych łącznie 34 razy (szczegółowe informacje dostępne są w wojewódzkich inspektoratach Inspekcji Handlowej).\nZaś do organów ścigania skierowano 4 zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, w związku ze stwierdzeniem wprowadzenia do obrotu wyrobu niespełniającego zasadniczych wymagań.\nI co w związku z kontrolą?\nUOKiK wyjaśnia,że kontrola elektrycznych środków transportu niedrogowego była pierwszą kontrolą tego typu wyrobów i wykazała “duży odsetek nieprawidłowości, co świadczy o niskiej świadomości obowiązujących uregulowań prawnych wśród przedsiębiorców wprowadzających te wyroby do obrotu.”\nStwierdzone niezgodności miały charakter 3 art. 40k ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 155, dalej: uosoz) 4 art. 45 uosoz formalny i były możliwe do wyeliminowania w ramach dobrowolnych działań, należy jednak podkreślić, że np. brak jasno sformułowanej informacji o sposobie korzystania z pojazdów, może prowadzić do ich niewłaściwego użycia i w konsekwencji obrażeń.\nSwoją kontrolę UOKiK argumentuje faktem, że zainteresowanie konsumentów elektrycznymi środkami transportu niedrogowego rośnie od kilku lat. Wbrew pozorom, są to urządzenia o niejednokrotnie bardzo skomplikowanej konstrukcji, tak więc ocena ich jakości i bezpieczeństwa może być dla przeciętnego konsumenta dość niejasna. Nie dysponując specjalistyczną wiedzą techniczną, nie można jednoznacznie stwierdzić, czy zastosowane rozwiązania zapewniają użytkownikowi dostateczne bezpieczeństwo.\nUrząd zaleca, by przed zakupem hulajnogi, w pierwszej kolejności zwróćmy uwagę na to, czy na urządzeniu znajduje się znak CE, który pozwala domniemywać zgodność danego pojazdu lub procesu jego wytwarzania z zasadniczymi\nwymaganiami określonymi w stosownych przepisach. Zaś brak znaku na maszynach oznacza zwykle brak przeprowadzenia przez producenta właściwej procedury oceny zgodności. Ponadto zaleca się zwrócić uwagę na ewentualne dodatkowe atesty. Chociaż nie są one obowiązkowe, to informacja o ich uzyskaniu jest świadectwem dbałości producenta o bezpieczeństwo wyrobów.\nŹródło: UOKiK (informacja prasowa)\nWypożyczalnia hulajnóg w Łodzi - Volt Scooters…\nWypożyczalnie hulajnóg nie zarabiają. Dlaczego ich przybywa?\nJak się nazywa osoba na hulajnodze? – kierujący, prowadzący, jadący\nProblemy z wdrożeniem hulajnóg elektrycznych w Anglii


Tanie gry na konsole - PS3, PS4, Nintendo, x360, xONE\nGry na konsole PS3, PS4, Nintendo, X360, XOne – sklep internetowy ExGames\nOstatnia dekada przyniosła mnóstwo nowości w branży rozrywki elektronicznej. Pojawiły się kolejne generacje konsol, premierę miały gry zachwycające niezwykle realistyczną grafiką. Jednak najważniejsza według nas, była zmiana podejścia wielu osób, które zrozumiały, że gry na różnego typu konsole są gwarancją świetnej zabawy nie tylko dla najmłodszych, ale również dla dorosłych osób pragnących na chwilę oderwać się od problemów dnia codziennego. Podzielamy ten pogląd i właśnie dlatego otworzyliśmy sklep ExGames, czyli miejsce, gdzie tanie gry na PS3, PS4 oraz inne konsole to coś zupełnie normalnego.\nSklep z grami na PS3, PS4… czyli witamy nowe generacje konsol\nAktualnie korzystamy z ósmej generacji konsol do gier, która przyniosła nam takie maszyny jak np. PlayStation 4, czy XBox One. Dysponują one ogromną mocą obliczeniową, co pozwala na generowanie wspaniałej grafiki. Oferujemy szeroki wybór produkcji stworzonych z myślą o nowych konsolach, jednak wspieramy również graczy korzystających ze starszych sprzętów jak PS3, czy XBox 360. W przygotowanym asortymencie znajdziesz także gry na sprzęt marki Nintendo.\nOryginalne gry na PS3, PS4, X360, XOne i nie tylko\nW sklepie internetowym ExGames zakupisz zarówno nieco starsze produkcje, jak i premierowe tytuły. Proponujemy m.in. gry na konsole PlayStation 3, PlayStation 4, X360, XOne oraz Nintendo Wii U w wyjątkowo atrakcyjnych cenach. Zależy nam, by nasi Klienci mogli jak najczęściej sięgać po kolejne gry, dlatego wprowadziliśmy możliwość wymiany produkcji drogą wysyłkową, a także uruchomiliśmy skup gier.\nZakupione gry na konsole już następnego dnia w Twoim domu\nJeżeli złożysz zamówienie przed godziną 12:00, to zostanie ono wysłane do Ciebie jeszcze tego samego dnia. Dzięki temu nazajutrz (przy wyborze wysyłki kurierem) będziesz mógł cieszyć się nowymi grami. Jeśli jesteś zainteresowany zakupem dowolnej gry na konsole i nurtują Cię jakiekolwiek pytania – skontaktuj się z nami, a z chęcią rozwiejemy Twoje wątpliwości.


Zegarek Damski Baby-G BGA 255 5AER | Sklep Demus-Zegarki.pl\nZegarek Damski Baby-G BGA 255 5AER\nWymaga sprowadzenia od dostawcy Wysyłka w ciągu 3 dni 21 godz.\nU nas cena niższa o 15% ( 80,00 zł)!\nKod produktu: BGA-255-5AER\nSzerokość 41,0 mm, wysokość 45,1 mm, grubość 13,3 mm\nJestem bardzo zadowolona z zakupów oraz z rozmowy z doradca klienta. Pomógł mi dobrać zegarek oraz zapewnił szybka realizacje zamówienia. Zamówiony zegarek Baby-G otrzymałam bardzo szybko pomimo tego, że dodatkowo wybrałam grawer. Sklep Demus polecam w 100%!!\nZegarek damski Casio z kolekcji Baby-G w przyciągającej uwagę żywej czerwonej kolorystyce, wykonany z trwałego i wytrzymałego tworzywa. Zegarek wyposażony w luminescencyjne wskazówki i indeksy, system wstrząsoodporny, czas światowy, timer oraz funkcję drzemki. Za precyzję jego chodu odpowiada mechanizm kwarcowy, który zasila bateria. Wodoszczelność ustalona na poziomie 100 metrów oznacza ochronę mechanizmu przed zalaniem podczas pływania i nurkowania bez akwalungu. Świetny, wyrazisty zegarek znanej i cenionej marki!


Tiramisu owocowe - przepis na tiramisu owocowe od bullio - Durszlak.pl\nPrzepis: Tiramisu owocowe\nBiszkopty przełożone kremem z mascarpone oraz owocami. Letnia odmiana tiramisu. Najlepiej smakuje z truskawkami, malinami i borówkami. Z przepisu wychodzi duża porcja (wysoka tortownica o średnicy 26 cm). 2 opakowania podłużnych biszkoptów (2 x 200 g) 1 kg sera mascarpone 9 żółtek 3/4 szklanki cukru ok. 700 g owoców (truskawek, malin, borówek) 50 g mlecznej czekolady 1 szklanka syropu z owoców lub konfitury po odlaniu...\nDeser owocowy z kremem a'la tiramisu i mus... 55\nOwocowe tiramisu mango chia 94\nOwocowe tiramisu 90\nTiramisu owocowe 78\nOwocowe tiramisu 37\nOwocowe tiramisu 79\nTiramisu z sorbetem owocowym 97\nTIRAMISU OWOCOWE Z JEŻYNAMI I MALINAMI 82\nOwocowe tiramisu 116\nTiramisu owocowe 169\nOwocowe tiramisu 1015


Plastyka, klasa 1-3, Kraina sztuki, ćwiczenia, PWN - jedynie 10,00 zł w matras.pl\nPlastyka, klasa 1-3, Kraina sztuki, ćwiczenia, PWN\nZeszyt został przygotowany do podręcznika Kraina sztuki. Jego układ odpowiada treściom zawartym w podręczniku. Zeszyt ma ułatwić przyswojenie wiadomości oraz ich praktyczne utrwalenie. Zawiera pomysłowe zadania: kształtujące zdolności plastyczne, utrwalające oraz rozwijające wyobraźnię i kreatywność.\nSeria: Kraina sztuki


Półautomat EXS-206 - do taśm PP- Ogłoszenia branży drzewnej - Giełda DREWNO.PL\nOferta nr: 177899 Inne w tej kategorii\nSPRZEDAM: Półautomat EXS-206 - do taśm PP\nEXS-206 to popularny półautomat do opasywania ładunków o solidnej , zwartej konstrukcji, w którym dzięki zastosowaniu zespołu elektrosprzęgła z hamulcem uproszczono konstrukcję napędu i znacznie obniżono hałaśliwość urządzenia. Dzięki innowacjom technicznym zmniejszono ilość części mechanicznych, a tym samym również awaryjność wiązarki. To idealne urządzenie dla klientów wymagających sprawnego pakowania dużej ilości paczek. Urządzenie zostało wyposażone w kółka jezdne, w tym dwa z hamulcami, ułatwiające przemieszczanie wiązarki w dowolne miejsce.\nSzybkość opasania 2.5 s\nSzerokość taśmy 5 - 15 mm\nSiła naciągu 50 - 500 N\nŚrednica wewnętrzna szpuli 200 mm\nZasilanie 230V, 1 faza\nPobór mocy 0.4 kW\nPółautomat EXS-206 - do taśm PP


MINECOMET Dzieciom - MinEcoMet - kolorowanki dla dzieci - kosmos - rakieta\nPobierz za darmo oryginalne (stworzone przez MINECOMET) kolorowanki do druku dla dziewczynek i chłopców. Rysunki do kolorowania dla dzieci nie tylko rozwijają wyobraźnie, ale również pozwalają nauczyć się palety kolorów.\nWszystkie kolorowanki, które znajdują się na stronie MINECOMET są CAŁKOWICIE ZA DARMO !!! Obrazki można ściągać oraz drukować na drukarce.\nMINECOMET życzy wszystkim dobrej zabawy !! 🙂 🙂 🙂\nZiemia i księżyc.\nZnaleźć możemy tutaj: rakietę, gwiazdy, Ziemię, Księżyc oraz Słońce.\ncreated by: Noereso\nSłońce wraz z planetami: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn, Uran oraz Neptun.\nKopalnia z minerałami.\nKopalnia wraz z minerałami, górnik, pies, szczury, pająk, nietoperze, taczki, wagoniki z kamieniami szlachetnymi, kryształy.\ncreated by: Yurii Prospero


W nauczycielach jest siła, ale muszą szukać sojuszników - Głos Nauczycielski\nZ dr. Mirosławem Oczkosiem, wykładowcą, ekspertem ds. wizerunku, rozmawia Katarzyna Piotrowiak\nCzy jest problem z wizerunkiem zawodu nauczyciela? Wielu nauczycieli o tym mówi, zastanawiają się, jak poprawić ten wizerunek.\n– Nauczyciele mają problem wizerunkowy, ale należałoby powiedzieć więcej – to jest tak naprawdę problem z tzw. public relations. Nauczyciele powinni zadbać o to, by do opinii publicznej przebijało się więcej pozytywnych informacji na temat ich zawodu, jego znaczenia, sukcesów pedagogów itd. Nie chodzi tylko o sam wizerunek, bo on jest składową public relations. Poprawić piar nauczycieli to spore wyzwanie, bo piar buduje się latami.\n– Można zbudować dość szybko, ale też dość szybko go utracić. Przez lata narosło wokół nauczycieli wiele mitów, w większości opartych na nieprawdziwych informacjach. Krytyka dotyczy niemal wszystkiego. Ludzie nieprzychylni mówią, że nauczyciele nie powinni dużo zarabiać, bo są nieprzygotowani do pracy, lekceważą obowiązki, za krótko pracują i mają za dużo wolnego. Jak ktoś próbuje znaleźć jakieś środowisko do obrzucania błotem, zrobić komuś negatywny piar, to często są to nauczyciele.\nOd nauczycieli często słyszę, że ten czarny piar ostatnio dominuje. Przesadzają?\n– Niestety, nie. Od jakiegoś czasu rodzice, a przynajmniej bardzo wielu z nich, poczuli się zwolnieni z wychowywania własnych dzieci i myślą, że szkoła załatwi wszystko. Rosną więc oczekiwania i wymagania rodziców, co sprzyja krytyce, a w sytuacjach konfliktowych wielu rodziców obwinia nauczyciela: „a za młody”, „a za stary”, „a nie zna się”, „a przyczepił się”. Może i to ostatnie się zdarza, ale wszyscy wiemy, że w niewielkim procencie.


Ghańskie zespoły pop\nGhańskie zespoły - Zespoły pop - Zespoły muzyczne\nGhańskie zespoły pop. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły ghańskie, z gatunku pop.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Ghana, muzyka ghańska, zespoły ghańskie, gatunek Pop.\nSpis zespołów - ghańskie zespoły pop - zespoły muzyczne


100 Best Marketing internetowy ideas in 2022 | marketing, marketing internetowy, seo\n"...SEO może zrobić dla firmy wiele dobrego, jednak reputację branży SEO nadwerężyli niektórzy usługodawcy prowadzący zbyt agresywne działania marketingowe oraz…\ne-prom Marketing Internetowy\nChcesz zarabiać na swoim biznesie?🧐 Odpowiedź wydaje się oczywista... dlatego zrób wszystko, aby być ojcem własnego sukcesu! 🤑Jeśli masz sklep, produkt i usługę - zrobimy reklamę. A jeśli ich nie masz - zaczniemy od początku budować wizerunek Twojej marki w sieci.💻 🔸 Jesteśmy agencją marketingową, która kompleksowo wprowadzi i poprowadzi Cię przez wirtualny świat! 🙋 Zapraszamy do kontaktu w sprawie poznania oferty, a także do zaznajomienia się z jednym z naszych sukcesów! #reklama\nSprzedawcy obserwują ponadprzeciętne wzrosty sprzedaży w #BlackFriday!🏷 Aby jednak klienci zauważyli właśnie Twoją ofertę - należy odpowiednio wcześnie ją przygotować! 🔔To już ostatni dzwonek do planowania i wdrażania strategii #reklamowej. Skontaktuj się z nami, a pomożemy Ci w przygotowaniu akcji marketingowych oraz płatnych kampanii w wyszukiwarkach Google, na Allegro oraz na Facebooku! 📣🔎 #reklama #marketing #promocja #BlackFriday #zakupy #zakupywSieci #kampaniareklamowa #socialMedia\n🧐 Marketing internetowy prężnie się rozwija niemalże w każdej branży. Pozyskiwanie nowych Klientów za pomocą inteligentnych reklam, mediów społecznościowych czy optymalizacji strony to bardzo popularny sposób, gwarantujący skureczność w sprzedaży.🛒 Jeśli chcesz mierzyć sie z konkurencją poprawiając swoje wyniki - zapraszamy do kontaktu. Pomożemy! #marketingInternetowy #emarketing #mediaSpołecznościowe #kampaniaReklamowa #reklamy #reklamawsieci #sprzedażInternetowa #esklep #sklepOnline\n#Restauratorzy potrzebują teraz wyjątkowej #reklamy, by promować swoje dostawy 🛵 w Internecie! Skontaktuj się z nami powołując się nad kod rabatowy "Dorota Gotuje" i zgarnij -20% na obsługę pierwszej kampanii reklamowej! Przyciągnij klientów jeszcze dziś: 📩 Dorota.s@e-prom.com.pl 📞 786-125-025 *Oferta tylko dla klientów z branży gastronomicznej. #pizzeria #lokal #nawynos #krakowskagastronomia #wspieramyrestauracje #wspierajlokalnie #krakowscyfoodies #restauracjepoznań #restauracjewarszawa\nJakie są zalety korzystania z Google Ads? Idealnie obrazuje to poniższa infografika :) #googleads #reklamy #marketing #remarketing #infografika\nJakie trendy w mediach społecznościowych czekają na nas w 2020 roku? #infografika #socialmedia #mediaspołecznościowe #trendy\nJakie trendy w marketingu internetowym czekają na nas w 2020 roku? Sprawdźcie na tej oto infografice! #marketing #infografika #marketinginternetowy #marketingonline #marketingwsieci\nCzym różni się reklama na Facebooku od tej w Google Ads? Idealnie prezentuje to poniższa infografika! #infografika #facebookads #googleads #marketing #reklama #reklamawinternecie\nDlaczego warto postawić na marketing w Social mediach? #infografika #marketing #socialmedia #marketingwsieci #marketinginternetowy\nJak działa remarketing? Zobaczcie poniższą infografikę #marketing #infografika #remarketing #googleads #reklamawsieci #digitalmarketing\nJak zbudować dobrą strategię marketingową? Sprawdźcie poniższą infografikę! #infografika #marketing #marketinginternetowy #digitalmarketing #contentmarketing #seomarketing\nJakie są różnice między Inbound a Outbound marketingiem? Sprawdźcie naszą dzisiejszą infografikę! #infografika #marketing #marketinginternetowy #digitalmarketing #inboundmarketing #outboundmarketing\nJakie są zalety reklamy w Google Ads? #infografika #googleads #reklamy #reklama #reklamawsieci\nJak polepszyć wyniki działań marketingowych? Sprawdźcie poniższą infografikę! #infografika #marketinginternetowy #content #wideocontent\nJakie są najważniejsze czynniki do odniesienia sukcesu w marketingu internetowym? Sprawdźcie naszą infografikę :) #infografika #marketing #marketinginternetowy #digitalmarketing #reklamawsieci\nCo wchodzi w skład naszej oferty? W wielkim skrócie przedstawia to poniższa infografika #marketinginternetowy #socialmedia #digitalmarketing #seo #webdesign #googleads #remarketing #obsługamiędzynarodowasprzedaży #allegro #ebay #amazon\nJakie zalety niesie ze sobą e-mail marketing? Przekonajcie się sami! #marketing #emailmarketing #email #infografika #onlinemarketing #reklama\nSkorzystaj z usług marketingowych naszej firmy praktycznie za darmo! Tylko teraz dzięki Mbonom rozwojowym możesz uzyskać nawet 80% unijnego dofinansowania na naszą ofertę. Po więcej szczegółów zachęcamy do kontaktu :) #mbony #dofinansowanieunijne #usługimarketingowe #dlafirm #dlabiznesu #funduszeunijne #marketinginternetowy #usługidlabiznesu #dlabiznesu #marketing\nJak media społecznościowe pomagają w przypadku e-commerce? Dowiecie się z naszej infografiki :) #socialmedia #mediaspołecznościowe #ecommerce #marketinginternetowy #infografika #l4l


FISKALIZACJA w 2013r. – obowiązki podatnika po zakupie kasy fiskalnej | Tanie kasy fiskalne dla każdego\nFISKALIZACJA w 2013r. – obowiązki podatnika po zakupie kasy fiskalnej\nPosted by admin on Lut 21, 2013 in Kasa fiskalna, Przepisy | 0 comments\nPrzedsiębiorca, który zaczyna ewidencję obrotów na urządzeniu fiskalnym, musi pamiętać o kilku ważnych działaniach.\nGdy dopełnił już wszystkich formalności związanych z samym zakupem kasy, jej zgłoszeniem i zaprogramowaniem, gdy rozpoczął już faktyczną fiskalizację – od tego momentu każda sprzedaż na rzecz osób fizycznych powinna być przez niego zarejestrowana. Dowodem wykonania transakcji i ewidencji obrotu oraz podatku należnego jest paragon. Oryginał trafia do klienta, kopia zostaje u przedsiębiorcy sprzedającego towar lub usługę. W 2013r. pojawiła się zmiana w przepisach, dotycząca przechowywania papierowych kopii paragonów fiskalnych – rolki kasowe ze sprzedaży dokonanej w 2013r. (po 31 grudnia 2012r.) muszą być trzymane przez podatnika przez 5 lat (licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku). Przechowywanie papierowych dokumentów kasowych, wymaga oczywiście zapewnienia odpowiednich warunków.\nObowiązkowe jest też sporządzanie raportów sprzedaży: Raportu dobowego i miesięcznego.\nRaport dobowy powinien być wykonany przez operatora kasy fiskalnej po zakończeniu sprzedaży w danym dniu – teoretycznie do godziny 24. Zasadniczo chodzi o to by, zamknąć tym raportem sprzedaż z danego dnia, więc można go też sporządzić przed rozpoczęciem sprzedaży w dniu następnym (z odpowiednią datą zarejestrowaną w pamięci fiskalnej).\nRaport miesięczny sumujący raporty dobowe, powinien być wykonany po zakończeniu sprzedaży w danym miesiącu. Najwcześniej można go wygenerować pierwszego dnia następnego miesiąca. I najlepiej zrobić to właśnie wtedy, jak najszybciej po zakończeniu miesiąca sprzedaży – ponieważ kontrola skarbowa może zażądać takich raportów, a podatnik ma obowiązek je udostępnić.\nRaporty również muszą być przechowywane w odpowiednich warunkach, przez pięć lat od zakończenia roku podatkowego, w którym zostały rozliczone.\nDo obowiązków przedsiębiorcy korzystającego z urządzeń fiskalnych należy też regularne zlecanie ich przeglądu technicznego. Taki przegląd kasy fiskalnej uprawniony pracownik serwisu musi wykonać przynajmniej raz na 24 miesiące. Taki przegląd przedłuża żywotność kasy rejestrującej – wykonując go raz na 2 lata, zgodnie z przepisami podatnik uniknie ewentualnej grzywny, która może być na niego nałożona w wypadku kontroli.\nCo sprawdzi pracownik Urzędu Skarbowego w wypadku kontroli urządzenia fiskalnego?\n– Numer ewidencyjny (na stałe zapisany na obudowie urządzenia fiskalnego), fabryczny i unikatowy,\n-stan techniczny kasy rejestrującej i terminowość wykonywania okresowych przeglądów technicznych,\n– nienaruszalność plomb,\n– prawidłowość obsługi klienta (wydawanie paragonów klientom, reklamacje, zwroty),\n– dobowy raport fiskalny,\n– raporty fiskalne miesięczne,\n-zaprogramowanie kasy rejestrującej (nagłówki, nazwy towarów i ich ceny, stawki VAT przyporządkowane do towarów),\n– książkę serwisową kasy (musi być zawsze w miejscu zainstalowania urządzenia fiskalnego).\nPodatnik, który rejestruje sprzedaż przy użyciu kasy fiskalnej ma obowiązek udostępnić urządzenie do kontroli uprawnionym do tego organom. Ważna jest więc ścisła współpraca z pracownikami skarbowymi podczas takiej kontroli.


Jan Grabiec: Pomysł, by wysyłać wolontariuszy przeciwko siłom wojsk specjalnych, to rzeź niewiniątek - RMF 24\nJan Grabiec: Pomysł, by wysyłać wolontariuszy przeciwko siłom wojsk specjalnych, to rzeź niewiniątek\nPoniedziałek, 21 listopada 2016 (18:02)\n"Wojska Obrony Terytorialnej to prywatna armia, bo została wyłączona z systemu dowodzenia polskim wojskiem" - mówi w Popołudniowej rozmowie RMF FM rzecznik klubu PO Jan Grabiec. "Obrona Terytorialna podlega bezpośrednio ministrowi Antoniemu Macierewicz" - podkreśla gość Marcina Zaborskiego. "Sztab generalny racjonalizuje pomysły nieco szalonego ministra, delikatnie mówiąc" - uważa Grabiec. Według niego "pomysł, żeby wysyłać wolontariuszy po dwutygodniowym przeszkoleniu przeciwko siłom wojsk specjalnych, to jest po prostu rzeź niewiniątek". "Będziemy musieli ocenić sytuację" - tak Grabiec komentuje pytanie o ewentualne podniesienie wieku emerytalnego przez PO. "Nie da się wypłacać emerytur przy obniżeniu wieku emerytalnego, to jest nierealne" - mówi. "W ogóle nie powinno być przywilejów emerytalnych, a jeżeli już, to powinny wynikać ze specyfiki pracy" - tłumaczy rzecznik klubu PO.\nJan Grabiec gościem Popołudniowej rozmowy w RMF FM. Posłuchaj!\nMarcin Zaborski: Rzecznik klubu Platformy Obywatelskiej Jan Grabiec jest moim gościem, dobry wieczór.\nJan Grabiec: Dobry wieczór.\nJako że dziś jest Światowy Dzień Życzliwości i Pozdrowień, to na początek życzliwe słowo dla pani premier Beaty Szydło od rzecznika klubu PO.\nOde mnie, naprawdę?\nJan Grabiec: Pomysł, by wysyłać wolontariuszy przeciwko siłom wojsk specjalnych, to rzeź niewiniątek /RMF FM\nNo życzę pani miłego dnia, właściwie popołudnia już w tej chwili.\nNo w tym Dniu Życzliwości padają różne, mniej sympatyczne słowa, gorzkie słowa, bym powiedział. Mamy demokrację kiepskich - tak mówi prezes Trybunału Konstytucyjnego, prof. Andrzej Rzepliński. I dodaje: "Jacyś zakompleksieni ludzie, o przegranych życiorysach, dostali narzędzia do ręki, którymi się posługują jak cepem". Albo: "Wierzę w resztki rozumu tej władzy". Czy takie recenzowanie rządzących nie kłóci się z wymogiem bezstronności sędziego Trybunału Konstytucyjnego?\nNie, w tym przypadku nie.\nDlaczego w tym przypadku akurat nie?\nMyślę, że prezes Trybunału Konstytucyjnego mówi o traktowaniu naczelnych organów władzy przez tę władzę, innych organów niezależnych, mówi o traktowaniu konstytucji. Oczekiwałbym tego od prezesa, bezstronnego prezesa, że będzie bronił konstytucji, będzie bronił niezależności sędziów.\nCzyli jeśli nowy prezes Trybunału, np. będzie chwalił za coś rząd PiS, też pan powie: "W porządku, ma do tego prawo?".\nJeśli będzie chwalił za przestrzeganie konstytucji i będzie to opinia nie tylko jego prywatna, czy partii PiS, ale będzie to opinia potwierdzona przez autorytety prawnicze chociażby, to czemu nie?\nJeśli będzie mówił o centralnym ośrodku dyspozycji politycznej, tak jak mówi prezes Rzepliński? To nic złego?\nTo jest ostra ocena, ale ona dotyczy ściśle zakresu kompetencji prezesa TK, bo dotyczy tego, w jako sposób PiS traktuje niezależny Trybunał Konstytucyjny i niezależne sądownictwo.\nTyle że każdy sędzia składa ślubowanie, a w tym ślubowaniu obiecuje, że będzie powierzone mu obowiązki wypełniał bezstronnie.\nNo ale musi bezstronnie bronić konstytucji. Nie może stanąć z boku i powiedzieć, że ktoś, kto łamie konstytucję nie podlega jego ocenie. On musi jej bronić. Po to został powołany, po to został powołany Trybunał Konstytucyjny. Po to został powołany jego prezes, żeby bronić konstytucji i tutaj nie ma bezstronności, to nie jest arbiter na meczu piłkarskim, ale dzisiaj właściwie ten arbiter stał się bramkarzem, któremu 11 zawodników próbuje po kolei strzelać rzuty karne: to już kolejna ustawa naprawcza, kolejny karny, który próbuje mu wbić, prezes wraz z sędziami TK broni niezależności Trybunału, broni te kolejne karne, ale ile można...\nPodobne zadania ma przed sobą Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar, tu sie pewno zgodzimy, który został wyróżniony nagrodą im. Teresy Torańskiej i nie przyjął tej nagrody. Powiedział, że nie moze tego zrobić, bo to właśnie byłby pretekst do podważania jego bezstronności.\nAle to mu nie pomoże, bezstronność Rzecznika Praw Obywatelskich też jest podważana przez rządzącą partię, mającą jedynie słuszne poglądy...\nJa myślę, że nie robi tego po to, żeby się przypodobać władzy, tylko mówi o tym, że traktuje te kwestie jako sprawę standardów.\nNo to jest kwestia określenia standardów, one nie są zapisane w przepisach prawa, to się chwali rzecznikowi, natomiast problem polega na tym, że niezależnie od standardów, jakich będzie przestrzegał, będzie podlegał ocenie czysto politycznej i ze względu na tę ocenę polityczną, będzie mógł kontynuować swoją misję lub nie. W momencie, w którym naruszane będą prawa człowieka, nie sądzę, żeby rzecznik praw człowieka pozostał z boku, sadzę, że będzie bardzo stanowczo tych praw bronił.\nPrywatna armia, bojówki Antoniego Macierewicza - tak politycy PO od tygodni mówią o Wojskach Obrony Terytorialnej. Dlaczego to jest państwa zdaniem prywatna armia?\nDlatego, że została wyłączona z systemu dowodzenia polskim wojskiem, dlatego że jest poza Sztabem Generalnym, poza jurysdykcją generałów, którzy sa przygotowani do tego, żeby dowodzić wojskiem. Podlega ministrowi Macierewiczowi...\nAle Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych też podlega bezpośrednio ministrowi obrony i to też jest prywatna armia ministra Macierewicza?\nPóźniej jest Sztab Generalny, który racjonalizuje powiedziałbym pomysły ministra nieco szalonego, delikatnie mówiąc. Nie ulega wątpliwości, że minister Macierewicz pokazuje w ostatnich miesiącach, że już nie tylko składają przysięgę przyszli żołnierze wojsk Obrony Terytorialnej, które jeszcze nie zostały powołane, a już ci żołnierze składają przysięgę. Już kupowane jest wyposażenie dla tych żołnierzy. Dzisiaj minister Macierewicz prezentował na modelach, jak będzie wyglądało to uzbrojenie.\nI wyjaśniał po co nam te wojska. Mówił o tym, że Rosja prowadzi wojnę hybrydową, a nowe oddziały, jak przekonywał, mają być w stanie stawić czoła rosyjskiemu specnazowi.\nNie ma takiego zagrożenia?\nZagrożenie oczywiście zawsze jest. Powinniśmy być przygotowani do odparcia potencjalnego ataku. Natomiast pomysł, żeby wysyłać wolontariuszy po dwutygodniowym przeszkoleniu przeciwko siłom wojsk specjalnych, to jest po prostu pomysł na rzeź niewiniątek.\nAle rząd Platformy Obywatelskiej też miał koncepcję tworzenia oddziałów paramilitarnych, czy wykorzystania obrony terytorialnej.\nOczywiście. My tworzyliśmy cały system Narodowych Sił Rezerwy, których celem było to, żeby dbać w sytuacji zagrożenia wojennego, albo wręcz w sytuacji wojny o bezpieczeństwo cywili. Swoista obrona terytorialna była powoływana. Jest zresztą ta misja wciąż jeszcze kontynuowana, bo przepisy o tych wojskach Macierewicza nie weszły jeszcze w życie. Natomiast ich cel był zupełnie inny. Nie wyobrażam sobie, żeby "żołnierz", który złożył przysięgę po dwutygodniowym szkoleniu mógł zmierzyć się ze specjalsami, którzy szkoleni są przez lata, często brali udział w działaniach wojennych. To jest wystawienie młodych ludzi na rzeź. To jest absurd.\nA propos zmian - zmian po Platformie. Do wyborów Platforma Obywatelska będzie szła z hasłem "wyższy wiek emerytalny"? Skoro PiS go teraz obniża.\nPlatforma będzie szła z hasłem, żeby PiS przestał oszukiwać Polaków.\nNie. Jeśli rząd w Polsce znowu będzie tworzyła Platforma Obywatelska, przywróci wiek emerytalny 67 albo wyższy?\nBędziemy musieli ocenić tę sytuację. Fakty są takie, że nie da się utrzymać normalnej wysokości emerytur, chociażby takiej jakie są dzisiaj, już nie mówiąc o podwyższeniu emerytur, bez podniesienia wieku emerytalnego.\nCzytam deklarację programową PO i tam zapisano tak: Należy utrzymać wydłużony wiek emerytalny, bo w długim czasie przyniesie to korzyści wszystkim. To jest zapowiedź tego, że rząd PO równa się wyższy wiek emerytalny?\nRząd PO równa się wypłacalne państwo, państwo, które dotrzymuje zobowiązań. Jeśli komuś obieca emeryturę, to ją wypłaci. Rząd PiS oznacza, że dziś obiecane emerytury być może za kilka lat w ogóle nie będą wypłacane. Takie są fakty.\nAle to nie jest odpowiedź na moje pytanie, panie pośle.\nNie da się wypłacać emerytur, jeśli się obniża wiek emerytalny i to jest pośrednia odpowiedź na pana pytanie.\nA wolałbym bezpośrednią, panie pośle. Da się?\nUzyskać taką odpowiedź.\nNie da się wypłacać emerytur, nie da się utrzymać stabilnego systemu emerytalnego, przy obniżeniu wieku emerytalnego. To jest nierealne.\nTroszkę panu pomogę, pozwoli pan. Grzegorz Schetyna w rozmowie z portalem wiadomo.co mówi dzisiaj tak a propos podniesienia wieku emerytalnego: "Trzeba będzie to rozważyć, ale po prawdziwych konsultacjach ze związkami zawodowymi. Powrót do tego wieku wyższego muszą zaakceptować Polacy". W jaki sposób mieliby Polacy to zaakceptować?\nTo kwestia zdrowego rozsądku. Wierzymy w Polaków.\nNie wiem, czy referendum będzie niezbędne, na pewno będzie potrzebny dialog. Nie ulega wątpliwości.\nTo jak chcą się państwo dowiedzieć, że Polacy już akceptują wyższy wiek emerytalny?\nBędziemy o tym rozmawiać i podczas spotkań, które odbywamy w całym kraju. Teraz już odwiedzimy każdy powiat jeszcze w ciągu najbliższych kilku miesięcy w Polsce. W środę będziemy chociażby w Podlaskiem, zapraszamy na spotkania w każdym powiecie.\nI wierzy pan, że tam uzyska taką ochotę, żeby Polacy pracowali dłużej?\nNie, to nie jest proste. Będziemy do tego przekonywać Polaków. Będziemy mówić: Albo chcecie mieć państwo wypłacalne, które jak obieca emerytury, to je wypłaci, albo chcecie, żebyśmy żyli tak jak w Grecji. Dzisiaj obiecamy wszystkim wszystko, a za 2-3 lata, 4 lata okaże się, że nie ma pieniędzy na nic.\nTo komu należy zabrać przywileje emerytalne?\nW ogóle nie powinno być przywilejów emerytalnych a jeśli już, powinny wynikać wprost ze specyfiki pracy.\nCzyli zabieramy przywileje emerytalne, to jest jedno z haseł, z którymi PO pójdzie do wyborów?\nCzytam o tym w deklaracji programowej PO: "Trzeba ujednolicić system emerytalny dla różnych grup zawodowych". To znaczy – likwidujemy przywileje.\nOczywiście, dlatego nie mówię o przywilejach, tylko mówię o tym, że trzeba ująć specyfikę określonych zawodów.\nGrabiec o nieudanym przetargu na audyt reprywatyzacyjny: Mam nadzieję, że to nie jest efekt sabotażu\nJestem daleki od teorii spiskowych, ale wyobrażam sobie, że być może duże firmy audytorskie, które audytują na przykład spółki Skarbu Państwa, otrzymały pewien sygnał, żeby nie interesować się przetargiem warszawskim - mówił w internetowej części Popołudniowej rozmowy w RMF FM Jan Grabiec. Odniósł się w ten sposób do nierozstrzygniętego przetargu na audyt w sprawie nieprawidłowości przy reprywatyzacji gruntów w stolicy. Hanna Gronkiewicz-Waltz udostępnia wszystkie dokumenty wszystkim zainteresowanym - stwierdził rzecznik klubu PO. Marcin Zaborski pytał też o program działania największej partii opozycyjnej po wyborach 2019 roku. Dzisiaj nie mamy gotowego programu na to, jak rządzić Polską za 3 lata - przyznał poseł, odnosząc się m.in. do spraw emerytur. Zapraszamy do obejrzenia internetowej części rozmowy.\nGrabiec o nieudanym przetargu na audyt reprywatyzacyjny: Mam nadzieję, że to nie jest efekt sabotażu /RMF FM


Biblia e-biznesu. [RECENZJA] - STARova.pl\nBiblia e-biznesu. [RECENZJA]\nLipiec 13, 2015 Redakcja\tRecenzje\tSkomentuj\n„Biblia e-biznesu” to kompendium wiedzy na temat przedsiębiorczości w świecie wirtualnym. Jej autorami są przedsiębiorcy i specjaliści biznesu internetowego. O „Biblii e-biznesu” mówi się, że jest obowiązkową pozycją książkową dla osób, które próbują swoich sił w wirtualnym biznesie. Czy tak właśnie jest?\n„Biblia e-biznesu” to książka, w której znaleźć można niemalże wszystko, co związane jest z prowadzeniem biznesu internetowego. Nie brakuje zagadnień dotyczących sklepów internetowych, e-marketingiem, pozycjonowania, reklam, komunikacji z e-klientami, obsługi transakcji i logistyki e-sprzedaży, zwiększania efektywności sprzedaży czy e-prawa w biznesie. W zamyśle „Biblia e-biznesu” miała stanowić kompilację wiedzy, która dotychczas była przedstawiona w dziesiątkach różnych książek. Zgromadzenia i przedstawienia najcenniejszej praktycznej e-biznesowej wiedzy podjęło się ponad dwudziestu autorów będącymi specjalistami w swojej dziedzinie, którzy w branży pracują od co najmniej kilku lat. Wśród nich nie brakuje osób, które rozwinęły swój biznes online, a także marketingowców, naukowców, szkoleniowców czy prawników.\n„Biblia e-biznesu” napisana jest przystępnym językiem, co niewątpliwie jest jej dużą zaletą. Ponadto zawiera dużo ciekawych przykładów praktycznych, konkretnych treści. Dla niejednej osoby okazać się mogą one nieocenioną skarbnicą wiedzy, którą wykorzystać można niemalże natychmiast po przeczytaniu nie książki, a choć jednego rozdziału. Autorzy starają się w sposób wyczerpujący przedstawić poszczególne tematy.\nCiąg dalszy na Facebooku\nJak wiadomo, biznes internetowy jest dziedziną bardzo szybko się rozwijająca. Dlatego też zbiorowa publikacja „Biblia e-biznesu” nie została zakończona. Jej przedłużeniem jest fanpage znajdujący się na popularnym portalu społecznościowym Facebook. Osoby zainteresowane mogą zadawać pytania, prowadzić dyskusje z autorami, a nawet wspólnie z nimi tworzyć kolejne rozdziały „Biblii e-biznesu”. Fanpage znajduje się pod adresem fb.me/bibliaebiznesu.\nNie tylko dla początkujących e-biznesmenów\nW opinii czytelników „Biblia e-biznesu” jest atrakcyjną i cenioną propozycją. O tym jednak warto przekonać się osobiście, sięgając po książkę. Jest ona przeznaczona nie tylko dla osób, które stawiają bądź też dopiero planują postawić swoje pierwsze kroki w biznesie internetowym. Wiele ciekawych i przydatnych informacji znajdą tutaj z pewnością biznesmeni z doświadczeniem. To prawdziwe kompendium wiedzy, które każdy biznesem powinien posiadać.\nZ „Biblią e-biznesu” odniesiesz sukces?\nO tym jak wartościową propozycją jest „Biblia e-biznesu” przeczytać można wiele. Jednak czy tak naprawdę jest, a także czy ta publikacja pozwoli odnieść sukces w świecie e-biznesu, warto przekonać się osobiście. Tylko wtedy możliwe będzie wydajnie obiektywnej opinii na temat książki. Niezaprzeczalnym jest jednak fakt, że informacje i wskazówki przekazane przez 25 autorów z doświadczeniem w biznesie internetowym, z pewnością przybliżą najważniejsze kwestie związane z tą tematyką.\nbiblia e-biznesubiznes internetowye-biznese-marketinge-prawoefektywna sprzedażFacebookkomunikacjalogistykaobsługa transakcjipozycjonowanierecenzjareklama