Szczepienie to bezpieczeństwo. Rozmowa z prof. Ernestem Kucharem\n- Szczepienie to bezpieczenstwo.pdf [0.12 MB]\nDaniliszyn J. Szczepienie to bezpieczeństwo. Rozmowa z prof. Ernestem Kucharem. Lekarz POZ. 2020;6(6):299-303.\nDaniliszyn, J. (2020). Szczepienie to bezpieczeństwo. Rozmowa z prof. Ernestem Kucharem. Lekarz POZ, 6(6), 299-303.\nDaniliszyn, Justyna. 2020. "Szczepienie to bezpieczeństwo. Rozmowa z prof. Ernestem Kucharem". Lekarz POZ 6 (6): 299-303.\nDaniliszyn, J. (2020). Szczepienie to bezpieczeństwo. Rozmowa z prof. Ernestem Kucharem. Lekarz POZ, 6(6), pp.299-303.\nDaniliszyn, Justyna. "Szczepienie to bezpieczeństwo. Rozmowa z prof. Ernestem Kucharem." Lekarz POZ, vol. 6, no. 6, 2020, pp. 299-303.\nTrzeba jasno powiedzieć, że najważniejszą rzeczą, która decyduje o sukcesie tej akcji, jest liczba zaszczepionych w krótkim czasie, bo jeżeli szczepienia będą szły opornie, to będą znacznie więcej kosztowały nasze społeczeństwo. Co to znaczy? Koszty będą w zdrowiu, dlatego że codziennie w Polsce kilkaset osób umiera zupełnie niepotrzebnie – z powodu nowego koronawirusa. A ilu chorych umiera pośrednio z jego powodu, dlatego że system opieki zdrowotnej jest wyczerpany, nie umiemy tego określić. Jakie będą następstwa tego, że dostęp do lekarzy jest utrudniony? A jest utrudniony, jasno to powiedzmy. Tego też nikt nie oceni, a to również są koszty, które płacimy za koronawirusa. Dlatego najważniejszą sprawą jest, aby system był wydolny. Co ja przez to rozumiem? Żeby nie było wąskich gardeł, żeby nie było słabych ogniw, które go zablokują. Szczepienia można porównać do zegarka, do skomplikowanego mechanizmu, który łatwo zepsuć, ale bardzo trudno naprawić. Zacznijmy od samej organizacji szczepień. Przede wszystkim szczepionka jest bardzo wrażliwa na przechowywanie. Po rozmrożeniu z –70, –80°C, gdy przyjdzie do nas kurierem z fabryki w Belgii na suchym lodzie, musi być użyta w ciągu 5 dni, bo tyle czasu możemy ją przechowywać w zwykłej lodówce w temperaturze 2–8°C. Co to oznacza? Jeżeli przesyłkę otrzymamy w poniedziałek, to w piątek po południu trzeba będzie wyrzucić wszystkie niezużyte szczepionki. Nie jest możliwe, aby zgłaszalność była stuprocentowa, bo to się nie zdarza – nigdy tak nie było. W związku z tym myślę, że należy trochę uelastycznić priorytety, czyli np. w piątek należałoby szczepić te osoby, które po prostu byłyby chętne. Inaczej musielibyśmy wyrzucić szczepionkę, upierając się przy grupach priorytetowych. Szczepionka jest w opakowaniach 5-dawkowych, które teraz dzielimy na 6 dawek. A co zrobić, jeśli zostanie nam trochę w opakowaniu? Wyrzucić? To są problemy, które może wydają się nieistotne, ale ta szczepionka jest kosztowna. Rząd poinformował, że na szczepienia przeciw COVID-19 przeznaczył ponad 2 mld zł, czyli sumę nieporównywalną z normalnymi szczepieniami, na które się wydaje co najwyżej kilkadziesiąt milionów. To są nasze pieniądze i powinniśmy o nie wspólnie zadbać. Równie ważne jest to, aby ludzie przychodzili na szczepienia. Dezinformacja, która w tej chwili się szerzy, jest po prostu przerażająca.\nTo zrozumiałe, że nowe, nieznane, zawsze budzi lęk. Odruchową, instynktowną reakcją, której korzenie tkwią jeszcze w czasach plemiennych, żeby nie cofnąć się do etapów wcześniejszych, jest to, że jeśli czegoś nie znamy, to się tego boimy. I tutaj ogromne znaczenie ma edukacja, żeby ludzie rozumieli, że szczepionki działają, używając tych samych mechanizmów odporności przeciwzakaźnej co wirusy, ale zawsze będą korzystniejsze niż zakażenie. Dlaczego? Powiem krótko: wirus ma całe RNA, jest żywy, mnoży się i może go być bardzo dużo. W przypadku szczepionki mamy to wszystko pod kontrolą, dlatego że pacjent otrzymuje kawałek RNA, konkretnie mRNA kodujące glikoproteinę S, czyli to białko, które umożliwia wirusowi wniknięcie do komórek za pomocą receptora AC-2. Poza tym podajemy jego ściśle określoną ilość w wybranym przez nas czasie. Jak porównać bezpieczeństwo tych dwóch sytuacji? One są zupełnie nieporównywalne, a ludzie mimo to wolą ryzykować zakażenie. Bo proszę zrozumieć, że rezygnacja ze szczepień oznacza automatycznie narażenie się na zakażenie. Jeżeli ktoś myśli, że zachoruje sąsiad, a on pozostanie zdrowy, to jest w wielkim błędzie, dlatego że nowy koronawirus jest wyjątkowo złośliwym drobnoustrojem. Co ja przez to rozumiem? Większość zakażeń ma miejsce od osób zdrowych, które są zakażone, ale nie mają objawów albo są jeszcze w okresie wylęgania choroby, czyli są klinicznie zdrowe. Takie osoby same nie podejrzewają u siebie zakażenia ani nikt z ich otoczenia tego nie podejrzewa. To właśnie sprawiło, że nie udało się opanować ogniska zakażenia w Chinach, w Wuhan, tylko rozniosło się ono na cały świat mimo podjętych środków ostrożności. Zawsze w porównaniu z zakażeniem szczepienie jest bezpieczniejsze i to nie dwa razy, trzy razy, ale tysiące razy bezpieczniejsze. Przypomnę najważniejsze wskaźniki: śmiertelność koronawirusa wynosi w Polsce ok. 2%; wśród chorych, którzy trafiają do szpitala, oscyluje wokół 10%; wśród osób, które trafiają na oddział intensywnej terapii, przekracza 50%, czyli jedynie mniejszość przeżywa. Mówiąc brutalnie – jeżeli ktoś wie, że jest w odpowiednim wieku, ma liczne choroby przewlekłe i do tego jeszcze jest otyły, to właściwie już może zarezerwować miejsce na oddziale intensywnej terapii. I śmiertelność wynosząca 50% jest dla niego ryzykiem całkiem realnym. Tymczasem wskutek szczepienia nikt jeszcze nie umarł.\nJednak zdarzają się działania niepożądane.\nNie dajmy się zwariować, ból ręki można znieść. Najgorsze, co się może zdarzyć, to wstrząs anafilaktyczny, który rzeczywiście jest bardzo groźną reakcją, ale występuje bardzo rzadko, z częstością od raz na milion do raz na 100 tys. To jest ryzyko mniejsze niż związane z jazdą samochodem, bo przypomnę, że w Polsce ponad 3 tys. osób rocznie ginie w wypadkach drogowych, czyli ryzyko wynosi jeden na kilkanaście tysięcy rocznie. A w przypadku szczepionki mamy ryzyko jeden na 100 tys. do miliona. I wstrząs pod warunkiem właściwego postępowania jest całkowicie odwracalny, można go opanować przy użyciu odpowiednich leków, a każdy punkt szczepień będzie wyposażony w zestaw przeciwwstrząsowy.\nZ czego wynikają problemy z przekonaniem ludzi do szczepień?\nMyślę, że zamiast racjonalnie ocenić ryzyko, kierujemy się emocjami – bo ktoś powiedział, bo ktoś napisał, lepiej nie, lepiej poczekać. Tylko pamiętajmy, że to nie jest racjonalna decyzja, tylko instynktowne zachowanie. Już czas, aby rozsądek zwyciężył, bo sprawa jest zbyt ważna, aby kierować się tylko instynktem. Chodzi o decyzję, która ma wpływ na życie nasze i naszej rodziny. Część z nas jest żywicielami, część opiekuje się dziećmi, starszymi rodzicami. To jest decyzja, która dotyczy całych rodzin i może zmienić ich przyszłość. Warto o tym pamiętać.\nCzy organizacyjnie jesteśmy dobrze przygotowani do szczepień?\nTrzeba sprawnie przeprowadzać te procedury, nie wolno stwarzać niepotrzebnych barier. W szpitalu, w którym pracuję, chcemy, aby ekipa była na miejscu i zespół w postaci lekarza i pielęgniarki udał się na każdy oddział. Chodzi o to, żeby po prostu nie przeszkadzać w pracy i żeby nie trwało to godzinami. Gdybyśmy zorganizowali szczepienia w przychodni, to wyglądałoby to pewnie w ten sposób, że byłaby kolejka i część osób nie skorzystałaby ze szczepienia, dlatego że nie może sobie pozwolić, aby stracić dwie godziny pracy. Druga sprawa – kto może szczepić? W Polsce zgodnie z obowiązującymi przepisami kwalifikować do szczepień mogą lekarze. Jeżeli jednak szczepimy masowo, jak np. przeciwko grypie czy koronawirusowi, to należy rozważyć, co jest ważniejsze – czy mamy utrudniać procedury tylko po to, aby w niewielkim stopniu zwiększyć bezpieczeństwo? Szczerze mówiąc, kwalifikacja do szczepienia opiera się na dobrze zebranym wywiadzie, ideałem byłoby, gdyby ten wywiad został usystematyzowany w postaci np. formularza wypełnianego w Internecie.\nA badanie lekarskie?\nBadanie lekarskie zazwyczaj niewiele wnosi, dlatego że głównym zagrożeniem jest wstrząs albo przyjmowanie leków immunosupresyjnych. Tych informacji nie uzyskamy, patrząc komuś w gardło czy przykładając słuchawkę do klatki piersiowej. To jest niezmiernie mało prawdopodobne, żeby ktoś z zapaleniem płuc nie miał żadnych objawów, gorączki i czuł się dobrze. Jaka jest szansa, że u osoby, która czuje się dobrze, nie ma kaszlu ani gorączki, wykryjemy słuchawką zapalenie płuc? To przecież absurdalne. Wymóg badania fizykalnego przed szczepieniem sprawi, że szczepienia będą dłużej trwały i pojawi się wąskie gardło w postaci lekarzy, którzy muszą kwalifikować. Jeżeli kwalifikacja opierałaby się na dobrym samopoczuciu pacjenta – nikt nie wie lepiej od niego, czy się dobrze czuje – oraz na szczegółowym celowanym wywiadzie, to szczepienie sprowadzałoby się do prostej iniekcji podskórnej czy domięśniowej. To jest tak banalny zabieg, że uczy się go na pierwszym roku studiów medycznych, w czasie praktyki pielęgniarskiej. W takiej sytuacji okazałoby się, że osób, które mogą kwalifikować, jest znacznie więcej – lekarze i przeszkolone pielęgniarki. Przecież obecnie większość pielęgniarek to magistrzy pielęgniarstwa, a przypomnę, że tytuł magistra jest odpowiednikiem tytułu zawodowego lekarza, więc nie widzę tutaj problemu. Osobiście zastanawiałbym się nad włączeniem ratowników medycznych, którzy również ratują życie i wykonanie wstrzyknięcia nie jest dla nich niczym nowym. Na Zachodzie szczepienia przeciwko grypie wykonują farmaceuci, oczywiście nie wszyscy, gdyż nie każdy ma warunki, ale jesteśmy w sytuacji, gdy codziennie umiera kilkaset osób, a my się upieramy, aby szczepienia były prowadzone w taki sposób jak szczepienia planowe. To nie jest standardowa sytuacja, masowe szczepienia wymagają specjalnego podejścia, bo inaczej będą trwały pięć lat, a chyba nie o to nam chodzi.\nJeżeli chodzi o priorytetyzację, czyli ustalenie kolejności szczepień, to nie mam zastrzeżeń. W pierwszej kolejności należy szczepić dwie grupy. Pierwsza to osoby najbardziej narażone ze względów zdrowotnych, osobniczych, np. osoby starsze z wieloma chorobami towarzyszącymi. Wiadomo, że wiek jest najważniejszym czynnikiem ryzyka zgonu i ciężkiego przebiegu COVID-19. Druga to osoby najbardziej narażone epidemicznie, czyli te, które mają kontakt z chorymi – pracownicy ochrony zdrowia. Proszę zwrócić uwagę, że do większości zakażeń w tej grupie nie dochodzi bynajmniej od chorych, ale od siebie nawzajem – w szatniach i pokojach socjalnych. Właśnie tam najczęściej zakażano się od osób niemających objawów. Taka jest brutalna prawda, dlatego zaszczepienie pracowników ochrony zdrowia w pierwszej kolejności jest jak najbardziej sensowne. Słusznie wybrano osoby z DPS-ów, gdyż tam zagrożenie jest podwójne. Z jednej strony z powodu czynników osobniczych, w tym wieku, a z drugiej strony osoby te przebywają razem. Wiadomo, że są to grupy priorytetowe. Apelowałbym jednak, np. w sytuacji, gdy pod koniec dnia szczepień zgłasza się osoba, która nie należy do grupy ryzyka, ale chce być zaszczepiona, by jej nie odmawiać. Ja na pewno nie odmówiłbym, jeśli miałbym do wyboru utylizację szczepionki lub podanie jej komuś, komu jeszcze szczepienie się nie należy. Rozumiem, że to jest potencjalne źródło nadużyć, bo wyobrażam sobie zarzuty, że ktoś młody i zdrowy, kto akurat potrzebuje szczepienia do wyjazdu za granicę, będzie się starał zaszczepić szybciej. No i bardzo dobrze! Nie bądźmy psem ogrodnika. Obawiam się, że marnotrawstwo szczepionki i tak może sięgać kilkunastu procent z racji trudnych warunków jej przechowywania.\nCzy istnieje możliwość długoterminowych efektów ubocznych szczepienia, o których dziś nie wiemy?\nPowiem tak: jest to niezmiernie mało prawdopodobne, ale wrócę do porównania ryzyka. Ryzyko można ocenić, porównując je z innym ryzykiem. Proszę sobie wyobrazić z jednej strony zakażenie dzikim koronawirusem, który naturalnie się rozmnaża i zawiera cały materiał genetyczny, w tym pięć białek strukturalnych, a z drugiej podanie szczepionki z mRNA kodującym tylko białko S. Nie trzeba mieć wyższych studiów, żeby stwierdzić, że podanie czegoś zabitego, mówiąc kolokwialnie, jest sto razy albo tysiąc razy bezpieczniejsze niż podanie czegoś żywego. Mówienie o długoterminowych skutkach jest bardzo sprytnym zagraniem ze strony tych, którzy się szczepienia boją albo są antyszczepionkowcami. Nie ma mechanizmów, które by tłumaczyły wystąpienie działań niepożądanych po długim okresie. Wiemy, że mRNA, który – przypomnę – jest naturalnym składnikiem wszystkich komórek, rozpada się w ciągu kilku minut po zakodowaniu białka. No to w jaki sposób ma działać szkodliwie po kilku latach? Jaki mechanizm miałby to tłumaczyć? Poza tym takie pytanie można zadać w odniesieniu do wszystkiego. Kto wie, jakie będą następstwa po 30 latach dzisiejszego kataru? Kto wie, próbując nowy pokarm, czy nie będzie następstw po 30 latach? Następstwa szczepień są bardzo poważne. Jakie? Przeludnienie, w tej chwili na świecie jest bardzo dużo ludzi i żyją bardzo długo. I to jest długoterminowe następstwo szczepień.\nCzy szczepionka przeciw SARS-CoV-2 jest zalecana i bezpieczna dla kobiet w ciąży?\nKobiety w ciąży są grupą szczególną, bo mówimy o dwóch organizmach. Nigdy nie zaczyna się badań klinicznych od kobiet w ciąży, chyba że chodzi o lek przeznaczony właśnie dla nich. Na razie szczepionkę zbadano na dorosłych w wieku 16–85 lat, wśród których nie było kobiet ciężarnych, dlatego że one nie należą do grupy największego ryzyka zachorowania. W ciążę nie zachodzi się w wieku 70 lat, więc są to zazwyczaj młode kobiety, a wiemy, że młodzi chorują znacznie łagodnej niż osoby starsze. Nie ma też istotnych informacji, że wirus ma działanie teratogenne. To znaczy, że kobiety ciężarne mogą spokojnie pozostawać w domach, zachowując środki ostrożności, a zaszczepić należy ich domowników. To powinno wystarczyć.\nCzy obowiązkowemu szczepieniu będą podlegać noworodki?\nNie wychodziłbym tak naprzód, wszystko zależy od sytuacji epidemiologicznej. Jeżeli uda nam się zlikwidować zakażenie koronawirusem w ciągu najbliższego roku czy dwóch, to jest szansa. Przypomnę, że pandemia grypy hiszpanki, która zabiła 50 mln, a może 100 mln ludzi, czyli znacznie więcej niż koronawirus, pojawiła się w 1918 r., kiedy jeszcze medycyna była na znacznie niższym poziomie niż dziś, a zakończyła się sama po 500 dniach. Po prostu ludzie nabrali odporności i choroba wygasła. Podobnie może zakończyć się pandemia COVID-19. Jest możliwe, że potrwa dłużej, dlatego że my trochę przeszkadzamy SARS-CoV-2 w zapewnieniu nam odporności w sposób naturalny. Jeżeli zniknie zagrożenie, nie ma sensu mówić o szczepieniach noworodków. To po prostu nie jest czas na to pytanie. Na razie zastanówmy się, kogo szczepić z osób dorosłych, bo dostaniemy obecnie milion dawek szczepionki, a to nie wystarczy nawet dla wszystkich pracowników ochrony zdrowia. Zostawmy noworodki w spokoju. Poza tym należy przypuszczać, że zaszczepienie ciężarnych będzie w pewnym stopniu chroniło noworodki. Nie ma takich danych, ale tak jest w przypadku krztuśca i grypy, więc podobnie może być w przypadku koronawirusa.\nJeszcze tego nie wiemy, ale po pół roku badań odporność mierzona mianem swoistych przeciwciał obniżyła się bardzo nieznacznie. To pozwala nam sądzić, że odporność utrzyma się co najmniej przez kilka lat, może 4–5 lat. Oczywiście mówię w trybie przypuszczającym. Jeżeli dojdzie do znacznej mutacji wirusa i nowy mutant będzie odporny na te przeciwciała, które zawiera szczepionka, to będzie trzeba się doszczepiać. Jasno powiedzmy: wszystkiego nie wiemy, ale wiemy, że tylko w Polsce umiera kilkaset osób dziennie i kierowanie się przesadną ostrożnością jest w tym momencie brakiem rozsądku.\nCzy przechorowanie COVID-19 stanowi przeciwwskazanie do szczepienia?\nAbsolutnie nie. Osobę, która przechorowała różyczkę czy odrę, możemy zaczepić bez jakichkolwiek skutków ubocznych. Szczepienie w tym przypadku jest niejako ponownym kontaktem z drobnoustrojem odpowiedzialnym za chorobę, a przecież po to szczepimy, aby osoby zaszczepione nie chorowały po kontakcie. Szczepienie jest przeprowadzane w warunkach kontrolowanych, wystandaryzowanych, mamy określoną dawkę antygenu, natomiast w przypadku naturalnego zakażenia mamy wiele czynników zakłócających, nie wiemy, jaką dawką wirusa ktoś się zakaził, w związku z tym odporność wygląda różnie. Ci pacjenci, którzy chorowali ciężej, mają większą liczbę przeciwciał, a ci, którzy chorowali lżej – mniejszą. Jak to się przekłada na odporność długoterminową? Po prostu nie wiemy. Wiemy za to, że zaszczepienie tych osób zwiększy odporność oraz w żaden sposób jej nie upośledzi. Na szczepieniu można zatem tylko skorzystać, a nie ma mechanizmu, w którym mogłoby nam ono zaszkodzić.\nJaką rolę będzie pełnił lekarz POZ w akcji szczepień?\nFunkcja lekarzy POZ jak zawsze jest kluczowa, dlatego że od ich postawy zależy, czy szczepienia się udadzą. I nie chodzi tylko o to, czy sami się zaangażują, ale też jaką informację przekażą swoim pacjentom. Pacjenci lekarzy POZ są im wierni i cenią ich jako źródło informacji. Lekarz POZ powinien z jednej strony dać przykład, szczepiąc się samemu, a z drugiej strony powinien propagować wiedzę. Chciałbym, aby lekarze pierwszego kontaktu zdali sobie sprawę, że w sytuacji nadzwyczajnej, jaką jest pandemia, warto część swoich zadań przydzielić innym. Jeżeli lekarz przez najbliższe trzy lata sam ma szczepić, to dzieląc się tą funkcją z pielęgniarką, żeby przyspieszyć proces, dokonuje dobrego wyboru. Chciałbym, żeby lekarze pierwszego kontaktu zrezygnowali ze złudzenia kontroli. Ja mam podobne uczucie – zawsze uważamy, że zrobimy coś lepiej. To jest prawda, ale czasami znaczenie ma też czas i obecnie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Dlatego chciałbym, aby lekarze rodzinni, którzy są kluczowym elementem tego procesu, pomogli, a nie utrudniali go, nawet w dobrych intencjach. Przykładem takiego utrudnienia jest to, że każde szczepienie musi być poprzedzone badaniem fizykalnym. Z całym szacunkiem, jako osoba, która szczepi od 30 lat, powiem, że badanie fizykalne młodego pacjenta, który uważa, że jest zdrowy, i dobrze się czuje, nic konkretnego nie wnosi, czego nie dałoby się ustalić wywiadem.\nRozmawiała Justyna Daniliszyn


8 Niepodważalnych Dowodów, Faktów I Liczb, Które Pokazują Jak wydrukować ulotki - drukarnie\nNie od dzisiaj wiadomo, że reklama jest dźwignią handlu, potrafi znacznie podnieść poziom zainteresowania oferowanymi produktami i usługami. Inwestycja w odpowiednie materiały reklamowe może stanowić podstawę osiągnięcia suk\nDodane: 04-02-2020 06:56\ncesu. W momencie, kiedy zastanawiamy się nad sposobem reklamowania firmy, warto wziąć pod uwagę ulotki. Tak naprawdę jest to jedna z najpopularniejszych, lecz również najskuteczniejszych sposobów dotarcia do szerokiego grona Klientów. Co jest istotne w momencie, kiedy decydujemy się na stworzenie materiałów reklamowych? Przede wszystkim trzeba zadbać o odpowiedni projekt, który sprawi, że nasza oferta wyróżni się na tle broszur reklamowych oferowanych przez konkurencję. Później, kiedy opracujemy hasła reklamowe, treść i oprawę graficzną, musimy zadbać o druk. Podczas wyboru firmy, która przygotuje dla nas ulotki, warto kierować się przede wszystkim jakością usług oraz indywidualnym podejściem do klienta. Bardzo często można znaleźć również opinie, jakie zebrała wśród dotychczasowych Klientów wybrana przez nas drukarnia. Jeśli zależy nam na czasie, warto zorientować się jaki będzie czas realizacji zlecenia. Przed przyjęciem projektu, firma z pewnością przygotuje dla nas kosztorys i szacunkowo określi termin oczekiwania.\nCiekawe informacje o poligrafiiPoligrafia w paru akapitachKartki i karty zaproszeniowe na weseleDrukowanie materiałów reklamowych. Kto powinien być zainteresowany8 Niepodważalnych Dowodów, Faktów I Liczb, Które Pokazują Jak wydrukować ulotkiKrótko o zaproszeniach na śluby i weselaMetoda na reklamę? Druk!Marketing drukowanyKilka słów o zaproszeniach na ślub i nie tylkoTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak Drukować ulotki (chyba, że Popełniasz Te 9 Największych Błędów)Naklejki reklamowe i inne materiały drukowane - druk i poligrafiaDobre formy reklamy drukowanejLokalne drukarnie i duże korporacjeCzy wiesz jak lepiej drukować żeby później tego nie żałować?Nowoczesne wzory w zaproszeniachOto Jak Wydrukować Reklamę W 6 DniŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę Wydrukować Reklamę. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Szokujące 6 Metod Aby lepiej drukowaćJakie zaproszenia na ślub wybrać? Kilka faktów i porad.Wysyłanie i wybór kartki z zaproszeniem na ślub9 Prostych Metod Aby lepiej drukowaćKilka słów o druku i poligrafiiOto Jak drukować w Jastrzębiu Aby Wszyscy Dookoła Byli W SzokuJa Też Kiedyś Chciałem lepiej drukować. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOReklama w parze z drukiemSprawdź jak możesz lepiej drukowaćTradycja wysyłania zaproszeń10 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci Wydrukować ReklamęReklama drukowanaOto Plan Od A Do Z Aby Wydrukować Reklamę W 8 Dni


Mortal kombat 11 porady, newsy, opis – Gamescrooge\nPorady dla graczy Mortal kombat 11. Jest to gra z gatunku bijatyk utworzona przez NetherRealm Studios, działająca na dobrze zmodyfikowanym silniku Unreal Engine 3. Gra została wydana w 2019 roku.\nJest to najnowsza odsłona popularnej serii. Jest to gra walki i teraz mamy do czynienia z jeszcze większym jej natężeniem. Po pierwsze, na niespotykaną skalę, mamy możliwość modyfikacji postaci i personalizację zawodników. Mortal Kombat 11 oferuje wymarzony, bogaty w cutscenki tryb fabularny. Jest on oparty o sagę trwającą ponad 25 lat.\nRaiden staje do walki ze strażniczką czasu, Kroniką. Mamy okazję wcielić się w wiele postaci i to z teraźniejszości, jak i z przeszłości. Mamy do dyspozycji różnorodne tryby rozgrywki np. Wieże Czasu, które pozwalają nam na sprawdzanie naszych umiejętności poprzez wypełnianie wyzwań. Z jednej strony jest to solidna gra walki, która nie wybaczy błędów, a z drugiej strony musimy zbierać umiejętności.\nTrzecia część nowej trylogii Mortal Kombat jest zwieńczeniem historii, która wielokrotnie przekraczała granice absurdu. Nie ma to jednak żadnego wpływu, ponieważ jest to pretekst do wprowadzenia do gry prestiżowego bohatera i przedstawienia kilku nowych osób.\nJest to gra spektakularna, krwawa i okrutna. Kopaliśmy, skakaliśmy, przebijaliśmy naszych przeciwników włóczniami i rozdzieliśmy ich na kawałki, którym towarzyszyło nerwowe naciskanie przycisków. To gra pełna pasji, porywająca, ale dla osób o silnych nerwach.\nGra dostępna na: PS4, Xbox One, PC.\nMortal kombat 11 Mortal kombat 11 newsy Mortal kombat 11 opis Mortal kombat 11 pc poradnik Mortal kombat 11 pc porady Mortal kombat 11 porady Mortal kombat 11 ps4 poradnik Mortal kombat 11 ps4 porady Mortal kombat 11 xbox one poradnik Mortal kombat 11 xbox one porady poradnik porady porady dla graczy


Szkoła Podstawowa im. Mikołaja Kopernika w Serocku w programie Ocenianie kształtujące w Szkole uczącej się\nRozpoczęła się X edycja programu Ocenianie kształtujące w Szkole uczącej się. Jest to kompleksowy program wspierający jakość nauczania i uczenia się w szkole, który koncentruje się na wprowadzeniu do szkoły oceniania kształtującego. Jak wykazały badania ekspertów na całym świecie, w tym m.in. polskie i brytyjskie, ocenianie kształtujące jest jedną z najefektywniejszych strategii, które poprawiają skuteczność uczenia się uczniów i osiągane przez nich wyniki. Co ważne – ocenianie kształtujące przygotowuje dzieci i młodzież do uczenia się przez całe życie.\nNajlepsi w recytacji…\nW dniach 8-9 marca 2012 r. odbyły się szkolne eliminacje konkursu recytatorskiego „Warszawska Syrenka” w dwóch kategoriach wiekowych klas 0-III i IV-VI. Jury po przesłuchaniu 47 uczestników postanowiło przyznać następujące miejsca:\nI miejsce - Wiktoria Kram i Julia Pawlak\nII miejsce - Błaszczak Sylwia , Pawlicka Natalia\nIII miejsce - Korbuszewska Maja, Jarosińska Emilia\nI miejsce - Paulina Śledziewska, Katarzyna Lipska\nII miejsce - Wiktoria Kopacz\nIII miejsce - Weronika Guzek\n„Gwiazdo świeć, kolędo leć!” - jasełka w Szkole Podstawowej w Serocku\nNa dwa dni przed Wigilią Bożego Narodzenia, czyli 22 grudnia o godz. 10.00, w naszej szkole odbyły się jasełka pt. „Gwiazdo świeć, kolędo leć!”. Zgromadzoną na sali gimnastycznej społeczność szkolną przywitała pani dyrektor Krystyna Affek. Następnie chór i zespół muzyczny szkoły podstawowej i gimnazjum pod dyrekcją pana Mariana Różyckiego zaprezentowali kilka kolęd i utworów bożonarodzeniowych. Występ młodych muzyków zachwycił wszystkich.\nKarta świąteczna dla chorych\nW dniu 19 grudnia 2011r. uczeń klasy III b Rafał Sperczyński odebrał wyróżnienie w konkursie „Karta świąteczna dla chorych” organizowanym przez Hospicjum w Warszawie.\nW konkursie brało udział 147 szkół i przeszkoli z Warszawy oraz z okolicy. Były także prace z kilku szkól z całej Polski. Upominki, poza słodyczami kupionymi przez Ośrodek przekazała pani prezydent Hanna Gronkiewicz-Waltz, Referat Kultury Dzielnicy Targówek oraz Lotto.\nZobacz więcej na stronie hospicjum\nKoło języka angielskiego ze świąteczną wizytą w „zerówce”\nWe wtorek, 20 grudnia 2011, uczestnicy koła języka angielskiego dla klas V prowadzonego przez panią Elżbietę Borkowską byli niecodziennymi gośćmi w naszym oddziale przedszkolnym. Przed uczniami „zerówki” oraz ich wychowawczynią zaprezentowali swój talent aktorski, występując z przedstawieniem Father Christmas.\nW atmosferze nadchodzących świąt postanowiliśmy przybliżyć naszym najmłodszym kolegom wzruszające perypetie Świętego Mikołaja oraz symbolikę Świąt Bożego Narodzenia w krajach anglojęzycznych.\nPopisom naszych młodych aktorów przyglądały się również wychowawczynie i dzieci z klasy I a oraz II b. Tym ostatnim, udało się ponadto rozkołysać wdzięczną publiczność, wyśpiewując kilka popularnych świątecznych piosenek, oczywiście w języku angielskim.


możliwości » B R A F A sports\nKarkonosze - fantastyczny kierunek na wakacyjny wyjazd lub weekendowy wypad\nPosted on 06/10/2019 3:53pm\nW tym artykule chcielibyśmy zachęcić was na wyprawę w piękne polskie góry jakimi są Karkonosze. Znajdziecie tam dużo możliwości aktywnego spędzenia wolnych chwil. W tym pięknym regionie czekają nie tylko górskie szczyty, piękne wodospady, ale również dużo ciekawych zabytków.\nRóżne style podróżowania. Przedstawiamy mądre sposoby dla oszczędnych\nPosted on 11/05/2019 10:08am\nGdy chcemy zaliczyć jeszcze jakieś wycieczki 2016 r. może być dla nas udany, bo sporo biur podróży już ogłasza tanie oferty zagraniczne na chłodniejsze miesiące.\nBądź aktywny zimą i zatroszcz się o swoją sylwetkę\nPosted on 21/09/2020 12:55pm\nZima to czas, w którym możemy się skupić na przygotowaniu naszego ciała na sezon letni. Kto z nas nie marzy aby poszczycić się na plaży wyrzeźbioną, smukłą oraz muskularną sylwetką? Jeśli chcemy dobrze wyglądać w okresie letnim, warto już dzisiaj zacząć od pracy nad zmianą nawyków żywieniowych, zaplanowanie odpowiedniego treningu i kupno wejściówki na siłownię.\nIstotną sukcesu jeżeli rozważamy jako cel pracę nad ogólną kondycją i świetnie wyglądającą sylwetkę jest właściwy, mocny trening dobrany do naszych możliwości a także zdrowa i pełnowartościowa dieta.\nJak utrzymać kondycję przez cały czas? Co możemy robić w zimę oraz lato? Jakie aktywności są polecane?\nPosted on 18/09/2020 8:14am\nAuthor: Shawn Gay\nWarto być aktywnym, aby korzystniej się czuć i lepiej się prezentować. Co najważniejsze, warto być aktywnym nie jedynie w okresie wiosenno-letnim, ale również w zimę.\nWarto pomyśleć o ruchu dla naszych dzieci\nPosted on 23/06/2018 7:32am\nZ pewnością chcemy, aby nasz maluch prawidłowo się rozwijał. Rzecz jasna stymulujemy jego kreatywność a także rozwój w domu i podczas spacerów. Dobrze jest także zabierać oseska do miejsc, w których wykaże się dużą aktywnością oraz nauczy czegoś ciekawego.\nKażdy rodzic pragnie, by dzieciństwo jego szkraba było szczęśliwe i pełne niesamowitych atrakcji\nPosted on 07/01/2019 7:28am\nDzisiaj rodzice mają o wiele więcej możliwości, by kupić swoim dzieciom wszystko to, czego oni nie mieli w dzieciństwie. Również wiele zabawek i innych przedmiotów, które atrakcyjnie zajmują czas.\nJeżeli mamy dom z ogrodem, to zapewne już od jakiegoś czasu myślimy o tym, by kupić naszym maluchom mały plac zabaw.\nCiekawe wszelkiego typu militaria.\nPosted on 04/12/2017 10:18am\nJest wiele osób, które ciekawią wszelakiego rodzaju militaria. Dziś mają oni wiele łatwiej dotrzeć do najlepszych propozycji dzięki możnościom zakupów w sklepach online.\nTerapia manualna jako ogólne metody rehabilitacji\nPosted on 29/08/2018 3:14pm\nAuthor: Star Fitness\nSource: Star Fitness\nKluczowym zadaniem rehabilitacji jest przywrócić osobie jej poddawanej kompletnej sprawności fizycznej, zwłaszcza po wypadkach i urazach.\nCentrum rehabilitacji Wrocławproponuje serię przedsięwzięć i zabiegów medycznych na rzecz usprawnienia organizmu.\nPorządne buty tenisowe bądź piłki do tenisa to, z wyjątkiem rakiety, podstawowe rzeczy ważne w tej grze\nPosted on 07/11/2018 7:29am\nSport jest w dzisiejszych czasach jedną z bardziej lubianych form relaksu i coraz więcej ludzi odnajduje swoje hobby w indywidualnych dyscyplinach. Nie da się ukryć, że ma to nadzwyczaj dobre skutki dla naszego zdrowia i kondycji fizycznej, o które przecież warto dbać. Wielość dyscyplin zapewnia każdemu odnalezienie tej, w której zamierza się doskonalić. Swobodnie od jej rodzaju i tego, czy jest to sport personalny lub drużynowy trzeba pamiętać o najistotniejszych jej elementach. Obuwie i ubranie sportowe to jedne z ważniejszych rzeczy, na jakie powinno się skierować atencję.


[TYLKO U NAS] B. Święczkowski: Jeżeli przekroczymy pewną granicę pozwalającą w życiu publicznym każdego bezkarnie znieważać i grozić mu, to będzie bardzo trudno przywrócić normalność w naszym kraju – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / [TYLKO U NAS] B. Święczkowski: Jeżeli przekroczymy pewną granicę pozwalającą w życi...\n[TYLKO U NAS] B. Święczkowski: Jeżeli przekroczymy pewną granicę pozwalającą w życiu publicznym każdego bezkarnie znieważać i grozić mu, to będzie bardzo trudno przywrócić normalność w naszym kraju\n8 stycznia 2020 20:35 /w Informacje, Polecamy, Polska\nJeżeli przekroczymy pewną granicę pozwalającą w życiu publicznym każdego bezkarnie znieważać i zniesławiać, grozić mu, to tak naprawdę będzie bardzo trudno przywrócić normalność w naszym kraju – mówił w „Rozmowach niedokończonych” na antenie TV Trwam Bogdan Święczkowski, Prokurator Krajowy.\nJak poinformowała Prokuratura Krajowa, Jan S. usłyszał zarzuty podżegania do zabójstwa ministra sprawiedliwości. Przekazała również, że wystąpi do sądu o aresztowanie podejrzanego [więcej tutaj].\nZ ustaleń śledztwa wynika, że Jan S. oferował za zabójstwo Zbigniewa Ziobry 100 tysięcy złotych. Chciał on w ten sposób doprowadzić do zaniechania prac nad zaostrzeniem kar za produkcję tzw. dopalaczy i handel nimi. Samego ministra sprawiedliwości oskarżał zaś o to, że „zepsuł mu interes”.\nNiestety również media lewicowe przykładają swoją dłoń do tego, żeby szerzyć różne kalumnie i pomówienia. Te atakują choćby reformy, które są realizowane, określając je np. „ustawami kagańcowymi” czy „deformą wymiaru sprawiedliwości”.\n– Sfera życia publicznego to jest także dostęp do różnego rodzaju portali, gdzie są przygotowane tzw. fake newsy. Jeżeli pozwolimy na to, aby zastępca Prokuratora Generalnego była przedstawiana jako osoba, która uczestniczyła w jakiś zabawach seksualnych, kiedy jest to całkowicie nieprawdziwa informacja, gdzie została zniesławiona wspaniała kobieta, i następuje próba jej skompromitowania, to niestety w tej sferze medialnej znajdują się ludzie, którzy w to wierzą i przekazują dalej te informacje – zwrócił uwagę Bogdan Święczkowski.\nJak dodał gość TV Trwam, takie informacje są nieprawdziwe i skandaliczne, pozbawione jakiejkolwiek rzetelności.\n– Musimy dać temu opór. Dlatego m.in. nie pozwolimy na to, aby były kierowane groźby pozbawienia życia, zdrowia i zniesławienia funkcjonariuszy policji, prokuratorów, sędziów czy polityków. Takie osoby będziemy zatrzymywać – zaznaczył Prokurator Krajowy.\n– Będziemy próbować doprowadzić do tego, żeby sądy podchodziły bardzo surowo do takich osób, bo jeżeli przekroczymy pewną granicę pozwalającą w życiu publicznym każdego bezkarnie znieważać i zniesławiać, grozić mu, to tak naprawdę będzie bardzo trudno przywrócić normalność w naszym kraju – podkreślił rozmówca TV Trwam.\nTagi: Bogdan Święczkowski\nB. Święczkowski: prokuratura zajmuje się także zakończeniem negocjacji offsetowych\nUWAGA DZIECI I MŁODZIEŻ! Sejm: pierwsze czytanie projektu budżetu na 2020 rok


MRUGAŁA sandały MILA 1215/9-40 ROSA (26-30) Kraina Bucika\n» MRUGAŁA sandały MILA 1215/9-40 ROSA (26-30)\nKod produktu: 1215/9-40\nDŁUGOŚĆ WKŁADKI (cm) 16,7 17,4 18,2 18,8 19,4\nDŁUGOŚĆ STOPY MAX. (cm) 16,2 16,9 17,7 18,3 18,9\nSandały dla dziewczynki dostępne w kolorze różowym. Wykonane są w całości ze skóry naturalnej, wierzch: skóra naturalna licowa. Sandały dziewczęce posiadają usztywnianą piętkę, odpowiednią wysokość cholewki oraz profilowaną, skórzaną wkładkę. Zapinane na jeden rzep oraz sprzączkę. Podeszwa TR, antypoślizgowa i elastyczna. Producent MRUGAŁA.\nSandały dla dziewczynki MRUGAŁA dostępne w pięknym różowym kolorze w złote gwiazdki. Sandały dziewczęce wykonane są w całości ze skóry naturalnej, zapinane na dwa rzepy.\nSandały dla dziewczynki MRUGAŁA dostępne w pięknym różowym kolorze. Sandały dziewczęce wykonane są w całości ze skóry naturalnej, zabudowane z przodu.


Romantyzm ponownie i wielkie zmiany :) | Bo tyle się dzieje....\nRomantyzm ponownie i wielkie zmiany :)\nOpublikowano 22 listopada 2006 Autor: Gatto\nMam wam sporo to napisania po tym calym wyjezdzie, ale ze tematy bardzo rozbiezne, to i bede je dozowac powoli i systematycznie.\nMoj autobus z Polski wjezdza na haski dworzec. Ja marze tylko o tym by z niego wysiasc, wykapac sie i polozyc spac. Oczy mi sie kleja, wlos tlusty na glowie.. Gdy nagle slysze jedna z naszych wspolpasazerek (pani, o ktorej jeszcze bedzie w nastepnym poscie), ktora do swojej znajomej mowi: „Ty to twoj facet z tymi kwiatami tam stoi??” Ku rozczarowaniu obu pan nie byl to niestety facet zadnej z nich, a ku mojemu zaskoczeniu..byl on MOJ :)))\nTak – po tygodniu mojej nieobecnosci, czekal na mnie steskniony z bukietem przepieknych roz. Naprawde sie wzruszylam i naprawde nie spodziewalam…\nA jaki byl piekny to juz zobaczcie sami:\nDrugim newsem jest, ze bylam w Polsce u fryzjera. To nie az takie dziwne, bo ZAWSZE to robie Ale tym razem zrobilam cos drastycznego. Zdania sa podzielone…zrobilo sie bardziej ciekawie na pewno, ale sama mam jeszcze czasem watpliwosci czy warto bylo obcinac te pukle i znow czekac az odrosna Ale co tam.\nPODOBA mi sie, a jak przestanie to sobie znow zapuszcze…wlosy na szczescie odrastaja\n22 listopada 2006 o 18:20 napisał:\n22 listopada 2006 o 19:08 napisał:\nThank you a lot!!!I am sorry that I don’t write in English…I have no time for it\n22 listopada 2006 o 19:02 napisał:\nslicznie wygladasz. piekna grzywka.super-ja ania tulipanke prosilam,bo ona ma fajowska fryzurke o zdjecie dokladne fryzurki.jak pojade na swieta do domu tez sobie zrobie grzywke.swietnie wygladasz\n22 listopada 2006 o 19:09 napisał:\nMadziu – od stycznie nie bedziesz musiala sie obcinac w Polsce..moja BOSKA fryzjerka, ktora zawsze mi robi balejage i te fryzurki..przeprowadza sie do Hannoveru!!! :)))\n24 listopada 2006 o 00:02 napisał:\no kurcze niezle! a ma juz prace zalatwiona,czy bedzie dopiero szukac. i czemu sie przeprowadza do Hannoveru?a tutaj jest duzo zakladow fryzjerskich,ale one nie maja sie co do polskich rownac. Niemki czesto chodza jak strachy na wroble.Pisz posta o panci z autobusu,jestem ciekawa :-)))\n24 listopada 2006 o 14:24 napisał:\nNa razie bedzie pracowac sama Tzn w domku bedzie obcinac..a wiec i sensowniejsze ceny. Chce dziewczyna przygode przezyc\n22 listopada 2006 o 19:05 napisał:\nMogę być szczera jeśli chodzi o nowego fryza?!?……….JEST SUPER!!!! :-)))))))))))Bardzo Ci do twarzy!!!Ja już się bałam po Twoich opowieściach, że nie wiadomo co tam wymyśliłaś, a tu taka ładna fryzurka… ;-)A te kwiatki… Hmm… Erik ma w sobie niezbadane pokłady romantyzmu… :-))Jestem ciekawa dalszych opowieści z wyjazdu!A tymczasem lecę na loteczkę… :-)Buziaki!\n22 listopada 2006 o 19:10 napisał:\nDziekuje slicznie za komplementy !!!!Troche sie balam..Jest jedna wada tego fryza..rano zajmuje duuuzo wiecej czasu!\n22 listopada 2006 o 20:32 napisał:\nbardzo ladnie nie ma jak to zmiany!\n23 listopada 2006 o 10:30 napisał:\nZmieniac trzeba cos ciagle\n22 listopada 2006 o 22:10 napisał:\nKwiaty piekne, Ty piekniejsza i taka swieza i promienna…:-) Mysle, ze jest extra, zawsze cos swiezego a fajna grzywa jest na topie, wiec ja bym na Twoim miejscu dumnie maszerowala przez city;-))) Buziaki;-)\n23 listopada 2006 o 10:32 napisał:\nDzieki Perelka..grzywa jest fajna, ale troche mnie denerwuje w utrzymaniu No ale coz…dla pieknosci trzeba sie poswiecic\n22 listopada 2006 o 22:21 napisał:\nFryzurka świetna, zdecydowanie lepiej Ci w grzyweczce;-)))\n23 listopada 2006 o 10:33 napisał:\nmyslisz?? ja sie tylko boje, ze ze mnie to zadna fryzjerka i sama sobie tak ladnie nie poukladam\n22 listopada 2006 o 22:50 napisał:\nPrzychylam sie do pozytywnych opinii odnosnie fryzury. No i to te roze od ukochanego. Pieknie\n23 listopada 2006 o 10:34 napisał:\nRoze byly (jeszcze sa wlasciwie) boskie!!!!\n22 listopada 2006 o 23:45 napisał:\nSWIEEEETNE WLOSKI!!!!!jestem ZACHWYCONA!!!!!! :-)))Bosko wyszlo — boooosko!!!! :-)))\nto dzieki mojej fryzjerce, ktora przeprowadza sie w styczniu do Hannoweru..mozemy sobie wypady na weekend tam robic – wszystkie razem np\n23 listopada 2006 o 23:38 napisał:\nOooooooo… to ja tez jade :-))))))))Monique\n24 listopada 2006 o 14:25 napisał:\nLiczylam na Ciebie\n23 listopada 2006 o 12:01 napisał:\nNa temat fryzurki już się wypowiedziałam na forum. Ale kwiatkami to się nie pochwaliłaś, Gatto! Normalnie tylko zazdrościć TAKIEGO faceta!! Śliczny bukiet:]\nZazdroscic mozna I wierzyc, ze jest takich wiecej tez :)Ciesze sie, ze minal rok, a my sie nadal tak kochamy…\n23 listopada 2006 o 12:08 napisał:\nWow! jakie zmiany:-) ja tez zawsze potrzebuje troche czasu zeby przyzwyczaic sie do nowej fryzury. SUPER!\n23 listopada 2006 o 13:15 napisał:\nJa tez potrzebuje..:) Ale kiedys OGOLILAM sie z wlosow do pasa…wtedy to byl szok\n23 listopada 2006 o 12:38 napisał:\nladnie :)ale wiesz co…. dzisiaj ogladalam jedna z glupich amerykanskich telenoweli i sobie pomyslalam, ze tez sie moge obciac i ze byloby mi ladnie, a fryzura byla… DOKLADNIE taka sama!!!\nbuahahahapozwalam..mozesz zrobic sobie kopie\n23 listopada 2006 o 15:33 napisał:\nNowa fryzurka jest naprawde bombowa…. no i te piekne roze…dopelniaja calosci. Pozdrawiam cieplutko :o)))))))). Aga\n23 listopada 2006 o 16:13 napisał:\n26 listopada 2006 o 13:30 napisał:\nsuper fryzurka, masz racje, wlosy odrosna :))) ja tez mam ochote na grzywke, ale podobno mam niskie czolo i grzywka bedzie mi pasowac ni w 5 ni w 10 i nie wiem… :)) Scarlet\n26 listopada 2006 o 19:34 napisał:\nmnie sie wydaje, ze musza byc po prostu dobrze obciete…\n14 grudnia 2006 o 10:25 napisał:\nZaczynam powoli nadrabiac lekture Twojego bloga Fajna fryzurka! Zdecydowanie latwiej jest funkcjonowac na co dzien z poldlugimi wlosami…


Meble loftowe, rustykalne, vintage, w stylu industrialnym - Zanzara\nStwórz wyjątkowy klimat w swoim wnętrzu\nKategoria Komody, Konsole, Toaletki\nKategoria Regały i półki\nKategoria Stoliki boczne i szafki nocne\nKategoria Ławy, stoły, domowe meble barowe\nKategoria Garderoby i wieszaki\nKategoria Meble białe i bambusowe\nNietuzinkowe meble loftowe industrialne, w stylu retro\nZapraszamy Cię do Zanzara – świata, w którym surowość spotyka się z przytulnością. Znajdziesz tu przede wszystkim meble... nie będą to jednak zwykłe stoliki, komody czy regały. Proponujemy wyjątkowe elementy wyposażenia zaprojektowane z dbałością o najmniejszy szczegół i odpowiadające najnowszym trendom w aranżacji wnętrz. Na tle innych dostępnych obecnie rozwiązań wyróżnia je przemyślany design, modny wygląd oraz funkcjonalność. Jednak meble industrialne, loftowe i rustykalne mają w sobie coś jeszcze, co tak bardzo chcemy wprowadzić do naszych domów czy mieszkań - a mianowicie naturalność!\nMeble w stylu loftowym, industrialnym i rustykalnym\nW naszej ofercie znajdziesz produkty, które doskonale nadają się do wyposażenia wnętrz nowoczesnych, przestronnych, ale także takich, które w pewien sposób mają nawiązywać do surowości wszystkich trzech stylów: loftowego, industrialnego i rustykalnego. Zanim ruszysz na poszukiwania idealnej komody lub regału doskonałego pozwól, że przedstawimy Ci różnice między nimi.\nMeble w stylu industrialnym mają w sobie naleciałości z dawnych czasów - nawiązują do starych pofabrycznych wnętrz, w których królowała surowość i prostota. Sprawiają wrażenie niewykończonych lub takich, które pozostawione same sobie stały się ciekawym elementem wystroju.\nMeble loftowe to nowoczesna interpretacja tego, co rozumiemy pod pojęciem przytulnej miejskości. Najlepiej opisuje je słowo minimalizm. Są odpowiednie do wyposażenia wnętrza o nieco bardziej skandynawskim charakterze.\nJeszcze inne są meble w stylu rustykalnym. Proponowane przez nas regały, stoliki czy szafki doskonale nadają się do aranżacji wnętrza pełnego wiejskiej naturalności i lekkości. Odpowiednio dopasowane wprowadzą do pomieszczenia sielankową przytulność - zwłaszcza, jeśli połączymy je z miękkimi dodatkami w barwach ziemi.\nZanzara – z nami stworzysz nowoczesne wnętrze\nMeble rustykalne, industrialne i loftowe dostępne w naszej ofercie pozwolą Ci na zaprojektowanie wnętrza idealnego. Sprawdź, jak stylowe elementy wyposażenia przygotowaliśmy i jak wiele ciepła mogą wprowadzić do Twojego domu lub mieszkania.\nBIURKO Z WÓZKIEM I PÓŁKĄ LOFT RUSTYKALNE RETRO\nKOMODA KREDENS RUSTYKALNY INDUSTRIALNY RETRO\nKONSOLA KOMODA LOFT INDUSTRIAL CZERWONY KLON\nREGAŁ PÓŁKA INDUSTRIAL VINTAGE RETRO LOFT\nSZAFKA NA BUTY KOMODA LOFT RETRO RUSTYKALNA\nSZAFKA NA BUTY Z SIEDZISKIEM SKRZYNIA ANGIELSKA\nTOALETKA RUCHOME LUSTRO TABORET LOFT RUSTYKALNA\nTOALETKA Z TABORETEM RETRO LOFT RUSTYKALNA VINTAGE\nBIURKO LOFTOWE INDUSTRIALNE METAL VINTAGE RETRO\nSTÓŁ BAROWY BAREK INDUSTRIALNY LOFT VINTAGE\nSZAFKA NA BUTY SIEDZISKO ŁAWKA SKRZYNIA VINTAGE\n"Wszystko szybko, bezproblemowo, zgodny z opisem i zdjęciem. Jest rewelacja "\n"Bardzo szybka dostawa produkt zgodny z opisem *****"\n"Przedmiot zgodny z opisem. Kontakt ze sprzedawcą wzorowy. Polecam!"\n"Pełen profesjonalizm obsługi, polecam."\n"Bardzo szybka wysyłka, regał bardzo łatwy do skręcenia, po złożeniu prezentuje się znakomicie. Polecam!"\n"100 % zadowolenia. Bardzo dobra jakość."\n"Szafka rewelacyjna - piękne wykonanie z dobrej jakości materiałów, prosta instrukcja i co najważniejsze wszystkie śrubeczki ponumerowane ! O pomyłce przy skręcaniu nie ma mowy:) "\n"Sam stolik bardzo dobrej jakości, instrukcja montażu wzorowa, przesyłka starannie zapakowana i szybka dostawa. Bardzo polecam!"\n"Bardzo sprawnie, zakup bardzo dobrej jakości."\n"REWELACJA, JEST PIĘKNE,ROBI WRAŻENIE , ŚWIETNA INSTRUKCJA, DOKŁADNIE OPISANE ELEMENTY I WIELKI PLUS ZA ZABEZPIECZENIE TOWARU DO WYSYŁKI. "\n"Rodzice przekazują 100% Zadowolenia z szafki, super ;) polecam "\n"szybko. jakość towaru wysoka. łatwo i przyjemnie. polecam "\n"Regał przepiękny, idealnie wpasował się w nasze wnętrze "\n"Świetny kontakt ze sprzedającym. Towar pierwszego gatunku. Polecam."\n"żadnych problemów z zamówieniem. Kurier wniósł ciężka paczkę aż na 3 piętro!!! brawo dla człowieka!!! szafka bardzo stylowa. instrukcja składania przebiła te z ikea! Szok!!! proste i łatwe w złożeniu."\n"Bardzo ładny regał szybko się składa polecam"\n"Szybka wysyłka, meble piękne"\n"Meble doszły błyskawicznie od momentu zakupu. Dobrze zabezpieczone przez podróżą. Polecam Sprzedawcę"\n"wszystko ok, produkt bardzo dobrej jakości ekspresowo wysłany i dobrze zabezpieczony, polecam Sprzedającego "


Sprzątanie pobudowlane dolnośląskie Legnica | Lewkorp\nSprzątanie pobudowlane – Dolnośląskie\nNasze usługi zostały podzielone ze względu na potrzeby Klientów. W ciągu ostatnich lat otrzymywaliśmy liczne zapytania od osób prywatnych oraz firm o sprzątanie po remoncie. Wpłynęły one na kształt naszej oferty, którą skierowaliśmy do mieszkańców Legnicy, a następnie do całego województwa dolnośląskiego.\nDo ekip porządkujących mieszkania i budynki zatrudniamy doświadczonych pracowników. Zapewniamy specjalistyczny sprzęt i sprawdzone środki chemiczne. Dbamy o najwyższe standardy pracy, które pozwalają na uzyskanie najlepszych efektów. Dbałość o odpowiednią organizację pracy i zaplecze sprawia, że wyróżniamy się na tle innych firm. Dzięki temu zdobyliśmy zaufanie naszych dotychczasowych Kontrahentów. Wśród nich są deweloperzy, spółdzielnie, wspólnoty mieszkaniowe, a także indywidualni Klienci. Chętnie podejmujemy się zadań związanych ze sprzątaniem pobudowlanym.\nPrzyjmujemy zlecenia dotyczące:\n• usuwania pyłu oraz kurzu ze ścian, podłóg i sufitów;\n• mycia okien, drzwi, framug, posadzek i fug;\n• czyszczenia szafek, regałów i innych elementów wyposażenia wnętrza;\n• redukowania zabrudzeń pochodzących od farb, tynków, klejów i pianek budowlanych.\nZdajemy sobie sprawę z tego, jak duże znaczenie ma dokładne sprzątanie pobudowlane. Dlatego uwaga naszych pracowników jest szczególnie skupiona na staranności i dokładności. Gwarantujemy jasne warunki umowy. Zapewniamy elastyczne podejście w zakresie świadczonych usług i czasu ich trwania. Zależy nam na zapewnieniu maksymalnego komfortu naszym Klientom.\nPo zrealizowaniu zlecenia zastaniecie profesjonalnie posprzątane pomieszczenia. Są one gotowe do zamieszkania lub prowadzenia działalności gospodarczej. Często zajmujemy się porządkowaniem nowo otwartych sklepów wielkopowierzchniowych. Nie są nam obce prace na terenie hal produkcyjnych i magazynowych.\nDziałamy w sposób uporządkowany, ale nie sztampowy. Do każdego zapytania podchodzimy indywidualnie. Nasze usługi można zamówić w naprawdę korzystnych cenach.\nSprzątanie pobudowlane na terenie całego województwa Dolnośląskiego\nMiastem, w którym znajduje się nasza siedziba, jest Legnica, ale obszarem działania firmy objęte jest całe województwo dolnośląskie. Jesteśmy mobilni i przygotowani na prace w terenie. Jeśli masz pytania związane z naszymi usługami sprzątania pobudowlanego czy po remontach i ich wyceną, to zapraszamy do kontaktu. Jesteśmy otwarci na współpracę o charakterze ciągłym, jak i jednorazowym. Dopuszczamy możliwość negocjowania warunków ramowych umowy. Zadzwoń lub napisz do nas, a z przyjemnością skontaktujemy się celem omówienia tematu. Możemy się również spotkać w siedzibie Lewkorp.


Siedem sióstr (okładka zintegrowana)\n246 oceny i 76 recenzji\nokładka zintegrowana, 2021 27,23 zł\nTłumaczenie: Rączkowska Marzena\nWymiary produktu [mm]: 147 x 211 x 53\nWłaśnie zrecenzowałem Siedem sióstr\nPorywająca epicka opowieść o miłości i stracie – pierwsza z wyjątkowej serii siedmiu książek, osnutych wokół legendy o konstelacji Siedmiu Sióstr.Na wieść o śmierci bajecznie bogatego i otoczonego ...\n21-08-2019 o godz 16:22 Kinga Łuczyńska dodał recenzję:\nJuż od dłuższego czasu słyszałam zachwyty nad książkami Lucindy Riley. I muszę przyznać, że ta Autorka zdecydowanie jest warta zachodu. Niby w jej książkach nic szczególnego się nie dzieje, jest to raczej zwykła, obyczajowa treść z elementami dramatu, ale sposób w jaki ta Pani pisze, sprawia że pozostanie w naszych sercach na zawsze. O serii ,,Siedmiu sióstr" słyszałam już od dawna, ale jakoś zawsze było mi nie po drodze. I tym razem postanowiłam to zmienić. Siedem sióstr to pierwszy tom tej fantastycznej serii. Cała seria, powiedziałabym, że to saga, jest przepełniona tajemnicą, zagadką, magią i tym niesamowitym stylem w jakim została napisana. Choć trzeba przyznać, że ta seria przepełniona jest pewnego rodzaju baśniowością, zawiera wiele takich elementów. Np. Siedem dziewczynek, które wiążą je pewne zależności, ale nie więzy krwi, a ich ojcami są jakieś mityczne postacie, które mieszkają daleko od nich. Choć muszę przyznać, książka miejscami jest nieco zagmatwana, ale według mnie to dodaje ,,smaczka" całej powieści i powiedziałabym, że jest to nawet potrzebne. Po prostu w tę historię trzeba się wczytać żeby ją w pełni zrozumieć. I kolejny aspekt, moi drodzy, nie jest to lekutra lekka i łatwa w odbiorze. Ona bardzo dużo wnosi, wiele uczy, trzeba ją czytać ze zrozumieniem. Dowiedziałam się również, że każda z części opowiada o losach innej dziewczyny, więc w sumie to logiczne, skoro jest siedem sióstr, to w każdej poznajemy historię jednej z nich. Pierwsza część skupia się na Mai i w sumie na daną chwilę tylko tę zdążyłam poznać, bo z pozostałymi częściami nie zdążyłam się jeszcze zapoznać. Opis fabuły Każda z siedmiu sióstr dowiaduje się o śmierci ojca. Wszystkie otrzymują tajemniczce listy, w których jest bardzo ważna i tajna wiadomość dotycząca ich pochodzenia i odkrywania tożsamości. Bo dziewczyny niby są siostrami, ale nie z krwi i kości. Dziewczyny po śmierci ojca, spotykają się w ich niesamowicie bajkowym zamku Atlantis. Tam dziewczyny zastanawiają się co dalej robić... Pierwsza z części opiera się właśnie głównie na losach Mai De Apliese. W tej książce akurat jej historia jest najważniejsza i najdłuższa. W tym domu właśnie dziewczyny otrzymują tajne wiadomości od zmarłego ojca. I właśnie w tej sposób dowiadują się, że mają do wykonania misje. Maię czeka trudna przeprawa, musi udać się do ruin w Rio de Janerio. To tam właśnie poznaje swoją przodkinię, która okazuje się być bardzo podobna do Mai. Z początku cała ta sytuacja była dla Mai jedną wielką zagadką, ale po woli elementy układanki zaczynają tworzyć całość. Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Albatros.\n25-08-2020 o godz 08:56 Lonka dodał recenzję:\n"Saga rodzinna" i jestem kupiona! Jak tylko dowiedziałam się, że Lucinda Riley, której urok pisania odkryłam niedawno, napisała sagę, nie mogłam nie zacząć jej czytać. Pierwsza książka, będąca wprowadzeniem, trochę mnie rozczarowała. A przede wszystkim początek. Jak dla mnie jest przegadany i dosyć abstrakcyjny, niewiarygodny niczym bajka. Ale taki był zamysł Autorki, więc w porządku. Poza tym brakuje mi tu czegoś, czegoś zupełnie nieuchwytnego. W miarę jednak, jak powieść toczy się dalej, robi się zdecydowanie ciekawiej. W zasadzie można powiedzieć, że dostajemy nie jedną historię, ale dwie i to jest ciekawy pomysł. Z jednej strony poznajemy aktualną bohaterkę, w każdym tomie inną siostrę, jej uczucia i problemy. Natomiast z drugiej strony jest nam przedstawiona historia sprzed wieków, która w jakiś sposób powiązana jest z dana siostrą. I tu się zaczyna najlepsze, bo zostajemy wrzuceni bez mała w wehikuł czasu! Odkrywamy tajemnice sprzed lat, poznajemy losy interesujących ludzi, a to, co się im przydarza, budzi absolutny miks uczuć! Dodatkowo, co dla mnie jest naprawdę dodatkową zaletą tej sagi, poznajemy fragmenty prawdziwej historii. Ponieważ trzeba dodać, że Lucinda Riley bardzo profesjonalnie podeszła do napisania tej sagi. Każdej książce poświęciła mnóstwo czasu, żeby możliwie jak najbardziej wiarygodnie osadzić ją w wybranych realiach, kulturze i krajach. I tak w pierwszym tomie poznajemy Maję i jej skrywane tajemnice. Ale razem z nią odkrywamy przeszłość jej rodziny, poznajemy historię powstania pomnika Chrystusa Zbawiciela, konwenanse rządzące społeczeństwem Brazylii na przełomie wieków, kulturę tego kraju i jakby nie patrzeć sztukę. Nieprawdopodobna historia przodków Mai pozwala jej zrozumieć, kim jest i podążać za swoimi marzeniami. Ponadto, jeśli ktoś się dobrze wczyta, to zauważy, że za z legendarnym Pa Saltem, adopcją dziewczynek i śmiercią przybranego ojca kryje się jakaś tajemnica. Którą mam nadzieję odkryć :) Pierwszy tom kończy się moim zdaniem kilkoma niedopowiedzeniami, ale może jest tak ze względu na to, że jak twierdzi sama Autorka, dla niej ta saga to jedna wielka powieść i zdradzenie pewnych kwestii już teraz odebrałoby przyjemność przy kolejnych tomach. Niemniej jednak serdecznie polecam rozpoczęcie przygody z sagą "Siedem Sióstr", bo naprawdę warto poszerzyć horyzonty.\n10-07-2019 o godz 10:25 Joanna Rodziewicz dodał recenzję:\nKiedy trafiłam na "Siedem Sióstr" to niemal wbiła mnie w fotel. Jeszcze nigdy nie czytałam tak pięknej sagi, wielowarstwowej, poprzeplatanej pięknymi opisami, wątkami kulturowymi. Ta seria sprawia, że człowiek ma ochotę zwyczajnie poznawać ludzi i ich historie. Historia Mai jest dla mnie na 2 miejscu, ale tylko ciut ciut za "Siostrą Burzy", która tylko odrobinkę bardziej wysunęła się na prowadzenie. Naprawdę piękna, gorąca, temperamentna pozycja. Łzy i śmiech, mnóstwo emocji. Wątki historyczno-kulturowe przepiękne! Bardzo bardzo polecam!\n03-08-2020 o godz 20:13 Aleksandra Lozicka dodał recenzję:\nPo sagę Siedem sióstr sięgnęłam najpierw w bibliotece. Ciekawość, co takiego magnetycznego jest w słowach, co przyciąga tylu czytelników wygrała. Przeczytałam ledwie 100 stron. Odłożyłam, by następnego dnia biec do biblioteki, oddać książkę i gnać do najbliższego Empiku. Skończyłam ją czytać dziś nad ranem. Dochodziła 4 rano 🌥 A ja walcząc z kolejnymi łzami, poszłam spać 💙 Polecam! Pierwsza dama o książkach\n05-09-2018 o godz 21:51 Dorotaaa dodał recenzję:\nŚwietna książka, od której nie można się oderwać. Polecam!\n19-08-2020 o godz 11:24 Karola dodał recenzję:\nKsiązka jest NAPRAAAWDĘ wciągająca., ciekawa i ujmująca\n21-08-2018 o godz 22:13 Małgorzata Zając dodał recenzję:\nKsiążka wciągająca, czyta sie jednym tchem . Polecam.\n27-04-2017 o godz 16:08 Attra dodał recenzję:\nAutorka powieści – Lucinda Riley – dość szczegółowo wprowadza czytelnika w świat swoich bohaterów. Pierwszy tom serii opowiada historię Maji, która była pierwszą dziewczynką, którą adoptował Pa Salt. On sam pozostaje wciąż tajemnicza postacią. Wiemy o nim jedynie, że był bogatym biznesmenem i podróżował w sprawach służbowych po całym świecie. Oraz, że adoptował sześć dziewczynek, nadając im imiona gwiazd z konstelacji Siedmiu Sióstr. Fabuła powieści luźno krąży wokół legendy o tej konstelacji i nie trudno odnieść wrażenie, że fascynuje ona autorkę. Zbieg kilku niespodziewanych wydarzeń sprawi, że Maja nagle wyjedzie do Brazylii, aby tam odszukać swoje korzenie i poznać swoich przodków. Jej śledztwo doprowadzi ją do historii jej prababki, która żyła w czasach Belle Époque, do jej niespełnionej miłości, rodzinnych tajemnic. W czasie swojego pobytu w Rio de Janeiro, pomagać Maji w sledztwie będzie pisarz, którego książkę tłumaczyła na język frnacuski - Floriano. Autorka swoją historię opowiada niespiesznie. Nie ma pędzącej na złamanie karku akcji. Za to dobrze poznajemy bohaterów, których wykreowała. Akcja powieści dzieje się dwutorowo, współcześnie i dotyczy Maji oraz z czasów Belle Époque i opowiada historię Izabeli, jej prababki. Prócz fikcji literackiej i fikcyjnych postaci, autorka wplotła w swoją fabułę prawdziwe wydarzenia i autentyczne postacie. Historia Izabelli będzie związana z powstawaniem słynnego pomnika Chrystusa Odkupiciela. Dzięki temu możemy dowiedzieć się wiele ciekawych informacji na jego temat, choćby to, że pomnik został zaprojektowany przez francuskiego rzeźbiarza polskiego pochodzenia Paula Landowskiego ale i mało znanych faktów, jak choćby to, że dłonie pomnika Chrystusa Odkupiciela powstały na bazie odlewu dłoni kobiecych. Autorka bardzo sprawnie połączyła fakty historyczne z fikcją literacką. Równie ciekawa jest historia z przeszłości, jak ta dziejąca się współcześnie. Bo prócz rozwikłania tajemnicy swojego pochodzenia, Maja będzie musiała zmierzyć się również z tajemnicami związanymi ze swoim adopcyjnym ojcem. A nie ma co ukrywać, jest ich kilka. Choćby ta, dlaczego adoptował tylko sześć dziewczynek, skoro w legendzie o Siedmiu Siostrach, było ich siedem i czy gdzieś w świecie, nie ma jeszcze jednej córki Pa Salta. Również jego śmierć i błyskawiczny i nietypowy pogrzeb (ołowiana trumna z ciałem zatopiona w morzu) wskazuje, że z tym również wiąże się jakaś tajemnica. I sam Pa Salt i jego pochodzenie. Jego córki uzmysławiają sobie, że niewiele o nim wiedzą, a już na pewno prawie nic o jego przeszłości, rodzinie, korzeniach. Choć ja uważam, że wiem czyim dzieckiem będzie Pa Salt i skąd będzie pochodził. Jestem ciekawa, czy moje podejrzenia każą się prawdziwe. Jest wg mnie w tej powieści kilka nielogiczności, jak choćby to, że dorosłe kobiety nie wiedzą czym zajmował się ich ojciec i skąd pochodziło jego bogactwo, z którego one same przecież również korzystały, lub fakt, że kompletnie nie wiedziały nic o przeszłości swojego ojca, nie znały jego rodziny (jeśli takową miał), nie wiedziały nawet czy miał kiedyś żonę czy nie. Strasznie to wg mnie naciągane, choć rozumiem, że ma służyć klimatowi powieści i być tajemnicą, którą będą musiały rozwiązać wszystkie siostry. Również co do faktu śmierci Pa Salta mam swoje podejrzenia, ale nic o nich nie napiszę, aby nie psuć innym czytelnikom lektury. Sama powieść jest ciekawa i wciągająca. Pomysł na serię, która będzie opowiadała historię każdej z sióstr, o jej przeszłości i związanych z nią tajemnicach, bardzo mi się podoba. Ciekawi mnie również w którym kierunku pójdzie autorka, jeśli chodzi w wątki dziejące się współcześnie. Powieść czyta się bardzo dobrze, a to za sprawą lekkiego pióra pisarki. I choć już teraz wiem, że Maja nie zostanie moją ulubioną siostrą, to przyznaję, że Siedem Sióstr czytało mi się bardzo dobrze i chętnie sięgnę po kolejny tom (o tym kiedy ma się ukazać, piszę w zapowiedzi wydawnicze, premiery i nowości). Lucinda Riley bardzo dobrze nakreśliła swoich bohaterów. Pokazała wszystkie ich wady i zalety, to czym się kierowali w swoim postępowaniu i dlaczego podejmowali takie, a nie inne decyzje. I mimo, że Maja wydała mi się mało ciekawą postacią, zbyt niezdecydowaną i wycofaną, to taki był właśnie zamysł autorki, aby w taki sposób ja ukazać. Z czasem czytelnik dowie się, skąd takie a nie inne zachowanie Maji i zrozumie lepiej tą postać. Nawet wątki miłosne prowadzone są z wyczuciem i bez nadmiernej egzaltacji. Są ważne, ale nie spychają na boczne tory innych wątków. Tworzą pełne emocji tło dla wszystkich wydarzeń w powieści. Autorka w sprytny sposób zostawia czytelnikowi wskazówki, które mogą pomóc w rozwiązaniu tajemnicy Pa Salta i ja już się cieszę na odkrycie kolejnych elementów układanki, jaką niewątpliwie okaże się wszystko co będzie miało związek z jego przeszłością. http://miszmasz79.blogspot.com/2017/04/siedem-siostr-lucinda-riley-pierwszy.html\n30-03-2017 o godz 10:07 Aleksandra Szoć dodał recenzję:\nwww.stanzaczytany.pl Myślałam, że będzie to zwykła obyczajówka, która pokaże nam interesującą historię rodziny. Myślałam, że to powieść dla młodzieży - coś na kształt Akademii Pana Kleksa (naprawdę - taka myśl przebiegła mi po głowie). Myślałam nawet, że może i będzie coś o magii, wnioskując po magicznie cudownej okładce książki. Jeśli jeszcze mnie nie poznaliście, przypominam Wam, że zazwyczaj nie czytam opisów - lubię być zaskakiwana. Lubię, kiedy sama poznaję historię, nie będąc na nic przygotowana. Ciężko jest więc wybrać powieść, która ,,w ciemno" mi się spodoba. Zaryzykowałam... Czy to się opłaciło? Pierwsze pytanie: w tytule jest siedem sióstr. A wiecie, że w powieści jest ich tylko sześć? Tak, sześć. To pierwsza interesująca namiastka historii, która mnie zainteresowała. Ojciec, a właściwie mężczyzna, który adoptował dzieci, przyprowadził do swojego domu sześć dziewczynek. Już od początku wiemy, że nawet wybierając im imiona, kierował się najjaśniejszymi gwiazdami w gwiazdozbiorze Byka - nazywane Plejadami, a inaczej Siedmioma Siostrami. Kiedy siostry czekały na przyjazd siódmej siostry, ojciec powiedział im, że niestety jej nie znalazł. To właśnie ten fragment zainteresował mnie, bo w końcu coś musiało być na rzeczy, prawda? Dlaczego nie mógł wybrać pierwszego lepszego dziecka i nazwać kolejną dziewczynkę następną - a zarazem ostatnią - nazwą gwiazdy? Czym się kierował, wybierając swoje dzieci? Dlaczego tak bardzo interesował się Plejadami? Jaki związek mają dziewczynki z jego historią? I przede wszystkim... Kim był ich ojciec? Dużo pytań, prawda? A zapewniam Was, że te pytania napłynęły po pierwszych stronach powieści. Czytając dalej, mogłabym ze swoich pytań stworzyć swój osobisty gwiazdozbiór. Brnęłam w historię, która do końca mnie pochłonęła. Poznajemy Maię - jedną z sióstr, które Pa Salta adoptował i przygarnął do swojej bajecznej rodziny. Po śmierci ojca, Maia otrzymała skrawek swojego poprzedniego życia - wskazówki na to, kim była przed adopcją. Sprawa wyglądała na prostą - ona wyjedzie, zwiedzi miasto, zobaczy swój stary dom, a może i nawet pozna swoją rodzinę. Nikt jednak nie domyśla się, że jej historia jest bardziej obszerna, niż można byłoby przypuszczać. Trop ciągnie za kolejnym tropem i nie tylko poznajemy jej przeszłość - jej dzieciństwo, ale również cofamy się do dziejów jej prababki. Co można znaleźć w tym fascynującego? Czytam każdą książkę, którą upoluję. Nie liczy się dla mnie gatunek, tylko przekaz, jaki za sobą niesie. Niemniej jednak... Nigdy nie przypadła mi do gustu powieść historyczna. Nie lubię, kiedy bohaterowie cofają się w czasie, a razem z nimi ja. Lubię teraźniejszość. Jednak... Tutaj, chociaż wracamy do drugiej dekady XX wieku, nie odczułam żadnego ,,dyskomfortu". Co najważniejsze, poczułam się, jakbym faktycznie tam była. Autorka umiejętnie przeplatała fikcję literacką z prawdziwymi wydarzeniami - chociażby budowa słynnego pomnika Cristo w Rio de Janeiro. W historii jej prababki pojawiają się nazwiska, na przykładzie podaję: Landowskiego, francuskiego rzeźbiarza polskiego pochodzenia, który był twórcą jednego z nowych siedmiu cudów świata. Dzięki takiej mieszaninie miałam wrażenie, że czytam pamiętnik obcej, a zarazem bliskiej mi osoby. Straciłam czytelniczy grunt pod nogami. Słowa dosłownie wciągnęły mnie do powieści. Podczas czytania książki siedziałam z włączonym Internetem i przeglądałam co jakiś czas wyszukiwarkę, aby zobaczyć, czy kolejna ciekawostka naprawdę wydarzyła się w naszym realnym świecie. I chociaż niejednokrotnie zostałam oszukiwana przez autorkę, bo ubarwiała rzeczywistość, to jestem jej wdzięczna za to, co zrobiła z moim umysłem. Choć nie mam ulubionego gustu muzycznego, tak samo jak i czytelniczego, od chwili, kiedy skończyłam czytać książkę, wciąż puszczam muzykę klasyczną. Jednak gdy to robię, przypomina mi się piękna historia, która wzrusza i pozostawia niedosyt. To jedna z tych powieści, po których czytelnik ubolewa nad faktem, iż nie może wejść do książki i na własnej skórze poczuć chociażby powietrzpowietrze, którym oddychają bohaterowie. Chociaż klasyfikuję ,,Siedem sióstr" do tych bardziej lekkich powieści, czuję ciężar jej wartości. To piękna historia, którą będę wspominać czule i z radością będę do niej wracać, gdy tylko moje serce wróci na swoje miejsce. ,,Siedem sióstr" to piękna powieść, która nie tylko zabawia czytelnika, ale i wnosi coś magicznego do serca. Jest to pierwsza z siedmiu części serii (sześć z nich opowiada o innej siostrze) i aż nie mogę się doczekać, aż przeczytam kolejną powieść autorstwa Lucindy Riley. Już sama okładka zabrała mnie w inny czytelniczy wymiar, jednak historia... Ach. Nawet po kilku dniach po przeczytaniu jestem wciąż tak samo zauroczona powieścią, co wcześniej. To właśnie z tego powodu daję jej maksymalną ocenę.\n22-03-2017 o godz 19:51 Heather dodał recenzję:\n05-04-2017 o godz 22:05 Katarzyna Tuszyńska-Jąkalska dodał recenzję:\nPo raz pierwszy spotkałam się z tak tajemniczą, pełną tylu niewiadomych i jakże nieprzewidywalną historią. Kompletnie odpłynęłam i zatopiłam się w lekturze owej powieści, która mnie niesamowicie zachwyciła, oczarowała i urzekła pod dosłownie każdym względem. Fabuła jest niezwykle wciągająca, wręcz porywająca, wielowątkowa, klimatyczna i magiczna. Teraźniejszość (losy Mai) przeplata się z przeszłością (życie Izabeli). Autorka doskonale połączyła fikcję literacką z prawdziwymi wydarzeniami (lekko urozmaiconymi), a mam na myśli między innymi budowę jednego z cudów świata, jakim niewątpliwie jest trzydziestoośmiometrowa statua Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro. Przyznaję, że gdy tylko ten wątek pojawił się w powieści, zasiadłam do laptopa, ażeby uzyskać wiadomości na temat osób projektujących ów pomnik oraz upewnić się co do autentyczności pewnych faktów z tamtego okresu (czyli sprzed osiemdziesięciu laty). Okazało się, że przewijający się w opowieści Paul Landowski (nauczyciel Laurenta) rzeczywiście istniał. Był francuskim rzeźbiarzem polskiego pochodzenia. Ba! To on zaprojektował wspomniany pomnik. Nie ukrywam, że na tyle zostałam zaciekawiona, że wynotowywałam sobie co po niektóre zdarzenia, fakty, miejsca, a także dokładne dane bohaterów, a następnie korzystając z internetowej wyszukiwarki, próbowałam odnaleźć informacje na ich temat. Prawdę mówiąc udzielił mi się też brazylijski klimat, wyobrażałam sobie, że tańczę sambę, delektuję się smakiem Caipirinhy (drink), spaceruję po plaży, z daleka obserwuję fawele, a nawet jestem świadkiem etapów stawiania pomnika. Coś niesamowitego! Historia opowiedziana jest z perspektywy głównych bohaterek: Mai (narracja pierwszoosobowa) oraz Izabeli (narracja trzecioosobowa), co okazało się doskonałym zamysłem, gdyż dzięki temu możemy dokładnie poznać uczucia, przemyślenia, spostrzeżenia, doświadczenia, zachowania, wybory, podejmowane decyzje, marzenia i pasje obu kobiet. Najbardziej ujęła mnie opowieść Beli, dzięki której przeniosłam się w zupełnie inny, nieznany mi świat. To było dla mnie niebywałe przeżycie. Prawdę mówiąc, z jednej strony pragnęłam poznać jej dalsze losy, a tym samym zakończenie jej słodko-gorzkiej historii, a z drugiej strony specjalnie przedłużałam sobie lekturę fragmentów ukazujących jej życie, bowiem nie chciałam rozstawać się z ową opowieścią, w którą tak mocno się zagłębiłam, a ponadto nie chciałam zwyczajnie wracać z niezwykłej podróży, w którą bez wątpienia zostałam zabrana. Ja naprawdę nieustannie miałam wrażenie, że realnie uczestniczę w jej życiu, czułam jej ból, tęsknotę, targające nią emocje, chwile zwątpienia, niepewność, lęk, obawy, wzbierające w niej pożądanie na widok Laurenta (swoją drogą chemia między nimi była tak intensywnie odczuwalna, że moim niezbędnikiem okazał się wachlarz, do ostudzenia emocji). W powieści przewija się mnóstwo postaci drugoplanowych, ale kompletnie mi to nie przeszkadzało i w ogóle nie sprawiało trudności w orientowaniu się, kto jest kim i kogo z kim i jakie łączą relacje. Kreacja bohaterów jest po prostu znakomita. Wszyscy zostali bardzo dobrze wykreowani, ukazano ich zalety, wady, słabości, atuty, porażki, sukcesy. Niektórych z nich od początku obdarzyłam ogromną sympatią, a wobec zachowań innych wykazywałam niezrozumienie, niechęć, gniew oraz współczucie. Powieść napisana jest pięknym, bogatym, zrozumiałym językiem. Dialogi są sensowne, przemyślane, wartościowe, szczegółowo dopracowane. Opisy poszczególnych miejsc, dzielnic, uliczek, krajobrazów są bardzo plastyczne i stanowią urozmaicenie powieści. W trakcie lektury nie odnotowałam żadnych zbędnych i nużących momentów. Podsumowując, "Siedem Sióstr" to opowieść o odkrywaniu przeszłości oraz prawdy o swoim pochodzeniu, o wewnętrznej przemianie, wybaczaniu, poświęceniu, rezygnacji z marzeń, o miłości, przyjaźni, sztuce, kulturze, nadziei oraz śmierci. To porywająca, wzruszająca, a przede wszystkim nastrojowa, ujmująca i pełna tajemnic powieść łącząca wątki obyczajowy, romantyczny oraz historyczny. To niezwykła saga rodzinna, którą zdecydowanie warto poznać. Z niecierpliwością zatem będę wyczekiwać drugiego tomu serii "Siedem Sióstr" - mam nadzieje, że niebawem pojawi się na polskim rynku wydawniczym. Gorąco polecam!\n29-07-2018 o godz 11:04 KsiążkiJakCzekolada dodał recenzję:\n"Miłości nie ogranicza odległość ani żaden kontynent. Oczyma sięga gwiazd." Na prywatnym półwyspie usytuowany jest zamek Pa Salta. Mężczyzna adoptował sześć córek z różnych części świata i nadał im imiona Siedmiu Sióstr, jego ulubionej gromady gwiazd. Pierwszy tom serii "Siedem sióstr" skupia się na Mai, najstarszej z córek. Książka rozpoczyna się śmiercią Pa Salta, która silnie wpływa na życie dziewcząt. Najsilniej odczuwa to Maja, która jako jedyna mieszkała obok ojca. Pa Salt zostawia każdej z córek list ze wskazówkami, skąd pochodzą, aby miały możliwość odszukania swoich korzeni, jeśli tylko tego zapragną. Maja waha się, jednak słowa ojca zapisane przed śmiercią sprawiają, że dziewczyna znajduje w sobie odwagę i wyrusza ze Szwajcarii do Brazylii, gdzie rozpoczyna poszukiwania swoich biologicznych rodziców. Lucinda Riley zachwyca swoim stylem, pisze płynnie, a jej słowa czyta się z przyjemnością. Historia, którą stworzyła, chwyciła mnie za serce i już w połowie książki byłam pewna, że jest to coś niezwykłego, a przecież to dopiero pierwszy tom! W sierpniu na polskim rynku wydawniczym pojawi się czwarty tom, a autorka zapowiedziała, że cała seria będzie składała się z siedmiu części, jednak będziemy musieli na nie poczekać. Wielką zaletą tej książki jest fakt, że autorka nie potraktowała postaci drugoplanowych po macoszemu. Każdy bohater tej powieści jest opisany na tyle szczegółowo, że czytelnik widzi wyraźnie nie tylko jego charakter, ale i motywacje do takiego, a nie innego zachowania, jego przemianę i czynniki, które wpłynęły na nią. Jednocześnie Lucinda Riley nie przedłuża i nie zanudza czytelników, przekazywana przez nią historia jest po prostu fascynująca, dokładnie przemyślana, ale i podana w przepiękny sposób. Przypomnę, że seria będzie liczyć siedem tomów i autorka zapowiedziała już, że każdy tom rozpoczyna się od tego samego wydarzenia, w tym samym miejscu, opisuje jednak przygody innej siostry. Sama inspiracja konstelacją Siedmiu Sióstr, pomysł na postać tajemniczego Pa Salta, który adoptuje dziewczynki pochodzące z różnych części świata i nadaje im imiona gwiazd, może zachwycić. W tej książce znajdziemy również mnóstwo alegorycznych wersji mitów i legend, co nadaje historii niezwykły klimat. Wspomnę tutaj, że patrząc na okładkę i tytuł oraz pierwsze rozdziały, odniosłam wrażenie, że jest to literatura fantastyczna, ale byłam w błędzie, co nie oznacza, że jestem rozczarowana. W pierwszym tomie przeplata się historia Mai odkrywającej swoje pochodzenie z opowieścią o jakże emocjonującym życiu jej prababki Izabeli, rozgrywającą się w latach dwudziestych XIX wieku w Brazylii oraz we Francji. Co ciekawe, ważnym elementem akcji jest budowa statuy Chrystusa Zbawiciela w Rio de Janeiro. Mamy okazję poznać tajemnice procesu powstawania jednej z najbardziej imponujących budowli na świecie. Historia Mai zmusza do refleksji nad strachem, który powstrzymuje nas przed prawdziwym życiem. Ludzie, którzy wciąż żyją wyrzutami sumienia, tak naprawdę nie żyją, jedynie istnieją. Maja rozkwita na naszych oczach, ale czeka ją długa droga, by stać się kobietą odważną. Czytelnik ma zaszczyt obserwowania tego rozwoju, który być może wpłynie również na samego odbiorcę. Maja tak naprawdę wraca do świata żywych, zaczyna oddychać pełną piersią, po wielu latach zwykłej egzystencji. "Siedem sióstr" zachwyciły mnie nie tylko romantyczną historią (a nawet romantycznymi historiami), ale i stylem pisania autorki, która jednym zdaniem potrafi sprawić, że motyle w moim brzuchu ożywają. W pierwszym tomie emocji nie brakowało, była też cenna lekcja oraz niezwykły klimat minionego wieku. Dołączając do tego sam pomysł na fabułę, mamy książkę, o której długo nie zapomnę. Jest to najlepsza powieść, jaką czytałam w tym roku, dlatego czym prędzej biorę się za kolejne tomy, a ponieważ w kolejnych częściach następne siostry będą odkrywać swoje korzenie, czeka nas podróż po całym świecie, ale i daleko w przeszłość. Czy może być coś piękniejszego? Koniecznie przeczytajcie tę serię, bo gdybym mogła, to nagrodziłabym pierwszy tom nie czterema kostkami czekolady, a całą tabliczką i to tej mojej ulubionej, o smaku OREO. Rozumiecie więc, że to wielka miłość. :)\n01-04-2017 o godz 19:49 Kala dodał recenzję:\nWłaściwie nie wiem dlaczego doszłam do wniosku, że twórczość Lucindy Rikey będzie zbliżona do tego co kryją w sobie powieści Kate Morton. Być może utkwiło mi gdzieś w pamięci, że historie spod jej pióra także przeplatają wątki z przeszłości z tymi, które są nam współczesne; a może zasugerowałam się szatą graficzną utrzymaną w podobnym klimacie. Bez względu na to jakim tropem podążył tym razem mój umysł, od jakiegoś czasu przymierzałam się już do lektury którejś z powieści Lucindy Riley. „Siedem sióstr” przekonało mnie spośród pozostałych tytułów zwłaszcza nawiązaniem do mitu o konstelacji Siedmiu sióstr, ale także zaskakująco pozytywnymi recenzjami zagranicznych czytelników. Pa Salto, bajecznie bogaty mężczyzna, który opiekował się szóstką adoptowanych córek nazwanych na cześć konstelacji Siedmiu sióstr, zawsze otaczała aura tajemniczości. Po śmierci, równie zagadkowej co jego życie, przekazuje swoim córkom nie tylko majątek, z posiadłością Atlantis na czele, ale także fragmenty informacji pozwalające młodym kobietom poznać prawdę na temat ich prawdziwego pochodzenia. Maia, najstarsza z sióstr, pracująca jako tłumaczka książek, zawsze postępowała w życiu ostrożnie. Pokrzepiona słowami zmarłego ojca rusza jednak za tropem do zrujnowanej willi w Rio De Janeiro. Z pomocą brazylijskiego pisarza poznaje losy swojej prababki Izabeli. Wbrew tytułowi „Siedem sióstr” nie stanowi historii wszystkich adoptowanych córek Pa Salty, a jedynie najstarszej z nich - Mai. Owszem, pozostałe siostry zostają nam przedstawione, ale ich rola w historii Mai jest na tyle mało znacząca, że niewiele możemy powiedzieć na ich temat. Tyle, że nie jest to wadą tej powieści. Lucinda Riley daje nam przez to możliwość lepszego poznania głównej bohaterki a także jej prababki, która odgrywa równie ważną rolę w całej historii. Chociaż autorka podsyca naszą ciekawość jeśli chodzi o wątek Pa Salty, po skończonej lekturze nie odczuwamy braku satysfakcji czy jakiegoś poczucia niedopowiedzenia historii do końca. „Siedem sióstr” mogłyby być czytane jako samodzielna powieść, tylko po co odmawiać sobie przyjemności dalszej lektury? Lucinda Riley inspiruje się mitem o Siedmiu siostrach nie tylko w kwestii wyboru imion, ale także naszkicowaniu zarysów ich losów czy osobowości, co zdradza swoim czytelnikom w krótkim posłowiu. Ale nawet w oderwaniu od mitu i inspiracji, powieść autorki prezentuje całkiem dobry poziom. „Siedem sióstr” rozgrywa się tak naprawdę na dwóch płaszczyznach czasowych - wątek Mai przedstawiony zostaje w czasach nam współczesnych, natomiast Izabeli - w latach 20 XX wieku. Ze względu na osobiste preferencje, któryś z nich może wydać się Wam bardziej zajmujący (sama skłaniam się ku historii Izabeli), ale oba zostają poprowadzone w ciekawy sposób. „Siedem sióstr” to opowieść o miłości i odkrywaniu swoich korzeni, ale nie tylko. Lucinda Riley wplata do swojej powieści kilka ciekawych wątków osnutych wokół Rio De Janeiro (zwłaszcza historii pomnika Chrystusa Odkupiciela) czy też XX-wiecznego Paryża. Owszem, autorka nie pochodzi z miejsc, w których rozgrywa się fabuła jej powieści, ale nie odczuwa się tego w trakcie lektury. Co więcej, Lucinda Riley sprawia że poszczególne miasta i ich atmosfera stają się dodatkowym atutem „Siedmiu sióstr”. Tym co powstrzymało mnie od tego by w pełni zachwycać się lekturą okazał się język autorki, a będąc bardziej specyficzną - dialogi. W porównaniu do pozostałej części powieści miały one dziwne, sztuczne i nienaturalne brzmienie, zwłaszcza w przypadku scen bardziej emocjonalnych (np. rozmowy sióstr po otrzymaniu wiadomości o śmierci ojca). „Siedem sióstr” to zarówno ciekawy wstęp dla wielotomowej serii o tajemniczej postaci Pa Salty i jego córkach jak i wspaniała opowieść o poszukiwaniu własnych korzeni w zakątkach Rio De Janeiro. Lucinda Riley z sukcesem łączy własne pomysły z inspiracją mitem o konstelacji Siedmiu sióstr. Cieszyło mnie, że poszczególne tomy serii można czytać jako samodzielne historie, ale mój apetyt został zaostrzony i jestem ciekawa kolejnych powieści osadzonych w różnych zakątkach świata. Zdecydowanie warto wgryźć się w tą historię.\n30-03-2017 o godz 19:48 saskia dodał recenzję:\nCzy nasze życie jest wynikiem tylko i wyłącznie naszych decyzji? W końcu nie egzystujemy z dala od innych ludzi i, chcąc lub nie, wpływają oni na nas i nasze wybory, chociaż to my powinniśmy móc powiedzieć ostatnie słowo. Trzeba pamiętać również, że czasem podjęte decyzje mogą dotknąć kogoś bardziej niż tego pragnęliśmy lub braliśmy pod uwagę. Niekiedy odkrywając tajemnice z przeszłości zaczynamy lepiej rozumieć samych siebie oraz zaczynamy inaczej patrzeć na świat i przede wszystkich na bliskich. Jednak nie tak łatwo dotrzeć do tego co pogrzebano, ale wytrwałość prędzej czy później przyniesie wyniki, bywa, że bardzo niespodziewane. Na śmierć ukochanego ojca nie można się przygotować, ale ta myśl wcale nie pomaga Mai w ukojeniu bólu. Pa Salt był dla niej i pięciu jej sióstr kimś kto wniósł do ich życia światło i szczęście oraz przede wszystkim dał im rodzinne ciepło. Teraz pozostały same, mogą na siebie liczyć, lecz jak się okazuje wiele o sobie jeszcze nie wiedzą. Każda z nich została adoptowana w niemowlęctwie, zawsze o tym wiedziały, jednak nie czuły potrzeby by odnaleźć swoje korzenie. Jednak wraz z odejściem Pa Salta coś się zmieniło w ich życiu. Być może nadszedł czas na odszukanie nieznanych krewnych? Maja otrzymuje niezwykły list i coś co wraz z nim wiedzie ją do odległego Rio de Janeiro. Cóż kryło się w zapisanych słowach ojca, że decyduje się podróż do miejsca dla niej zupełnie obcego? Czy z niejasnych informacji przekazanych w tak dramatycznych okolicznościach da się odczytać przeszłość? Dlaczego sięgają one do lat dwudziestych ubiegłego wieku i pewnej młodej kobiety? Okazuje się, iż jeszcze więcej pytań pojawia się na miejscu i nie pozwalają one Mai na pozostawienie ich bez odpowiedzi. Egzotyczne miasto jest inne niż spodziewała się i ma w sobie coś znajomego, na dodatek pisarz, którego książka zachwyciła dziewczynę, pomaga jej w wypełnianiu białych plam w rodzinnej historii i jednocześnie pokazuje uroki brazylijskiej stolicy. Ale chwilom szczęścia towarzyszy smutek po niedawnej stracie oraz po czymś, co zraniło kiedyś Maję. Czy warto zagłębiać się w przeszłość? Co przyniesie wizyta w Rio? Kim była Izabela, żyjąca w całkiem inne epoce i zmuszona dokonać wyborów bez wiedzy jak one odbiją się na innych? Sześć sióstr i siódma, która nigdy nie pojawiła się, każda z nich jest inna, lecz związana z pozostałymi czymś więcej niż tylko siostrzanymi więzami. Najpierw była Maja, piękna oraz utalentowana i ona jest główną bohaterką pierwszego tomu pełnego emocji cyklu autorstwa Lucindy Riley. "Siedem sióstr" zaczyna się tajemnicą i podobnie kończy, a pomiędzy jednym i drugim toczy się niezwykła historia, w której przeszłość odkrywa swoje sekrety, co nie pozostaje bez wpływu na teraźniejszość. Pisarka stawia przed postaciami trudne wyzwanie, jednocześnie pozwalając im szukać odpowiedzi na pytanie jakie dopiero niedawno zostało zauważone i zaczęły wymagać odpowiedzi. "Siedem sióstr" to nie jedynie opowieść o uczuciach, ogromną rolę odgrywa w niej także rodzina, ta znana jak i ta, którą dopiero odkrywa się. Po części seria Lucindy Riley może wydawać się współczesną baśnią, lecz nie brak w niej ciemniejszych stron ludzkiej natury oraz refleksji nad tym podjętymi decyzjami. Wątek Mai bardzo szybko rozbudowuje się mając za tło egzotyczną Brazylię i romantyczny Paryż lat dwudziestych. "Siedem sióstr" ma wiele cech sagi rodzinnej, lecz w tym przypadku nabiera ona całkiem innego klimatu i wymowy, bo porusza trudną kwestię poszukiwania korzeni i konfrontacji z własnymi doświadczeniami. Nie można także nie zauważyć swoistej magii, towarzyszącej bohaterom, czy jest ona złudzeniem czy też swoistym odbiciem jeszcze nieujawnionego przeznaczenia tego nie wiadomo. Lucinda Riley włączyła do fabuły fakty, ale nie jako detale, lecz czyniąc je ważnymi składnikami powieści. Całość pozwala czytelnikom poznać ponadczasową historię miłości, namiętności i związku przeszłości, nawet tej odległej, z współczesnymi wydarzeniami. Z Mają czytelnicy odkryli fragment układanki, lecz jeszcze tak wiele pozostało do znalezienia i opowiedzenia ...\n11-08-2018 o godz 12:43 KsiążkiJakCzekolada dodał recenzję:\nNa prywatnym półwyspie usytuowany jest zamek Pa Salta. Mężczyzna adoptował sześć córek z różnych części świata i nadał im imiona Siedmiu Sióstr, jego ulubionej gromady gwiazd. Pierwszy tom serii "Siedem sióstr" skupia się na Mai, najstarszej z córek. Książka rozpoczyna się śmiercią Pa Salta, która silnie wpływa na życie dziewcząt. Najsilniej odczuwa to Maja, która jako jedyna mieszkała obok ojca. Pa Salt zostawia każdej z córek list ze wskazówkami, skąd pochodzą, aby miały możliwość odszukania swoich korzeni, jeśli tylko tego zapragną. Maja waha się, jednak słowa ojca zapisane przed śmiercią sprawiają, że dziewczyna znajduje w sobie odwagę i wyrusza ze Szwajcarii do Brazylii, gdzie rozpoczyna poszukiwania swoich biologicznych rodziców. Lucinda Riley zachwyca swoim stylem, pisze płynnie, a jej słowa czyta się z przyjemnością. Historia, którą stworzyła, chwyciła mnie za serce i już w połowie książki byłam pewna, że jest to coś niezwykłego, a przecież to dopiero pierwszy tom! W sierpniu na polskim rynku wydawniczym pojawi się czwarty tom, a autorka zapowiedziała, że cała seria będzie składała się z siedmiu części, jednak będziemy musieli na nie poczekać. Wielką zaletą tej książki jest fakt, że autorka nie potraktowała postaci drugoplanowych po macoszemu. Każdy bohater tej powieści jest opisany na tyle szczegółowo, że czytelnik widzi wyraźnie nie tylko jego charakter, ale i motywacje do takiego, a nie innego zachowania, jego przemianę i czynniki, które wpłynęły na nią. Jednocześnie Lucinda Riley nie przedłuża i nie zanudza czytelników, przekazywana przez nią historia jest po prostu fascynująca, dokładnie przemyślana, ale i podana w przepiękny sposób. Przypomnę, że seria będzie liczyć siedem tomów i autorka zapowiedziała już, że każdy tom rozpoczyna się od tego samego wydarzenia, w tym samym miejscu, opisuje jednak przygody innej siostry. Sama inspiracja konstelacją Siedmiu Sióstr, pomysł na postać tajemniczego Pa Salta, który adoptuje dziewczynki pochodzące z różnych części świata i nadaje im imiona gwiazd, może zachwycić. W tej książce znajdziemy również mnóstwo alegorycznych wersji mitów i legend, co nadaje historii niezwykły klimat. Wspomnę tutaj, że patrząc na okładkę i tytuł oraz pierwsze rozdziały, odniosłam wrażenie, że jest to literatura fantastyczna, ale byłam w błędzie, co nie oznacza, że jestem rozczarowana. Miłości nie ogranicza odległość ani żaden kontynent. Oczyma sięga gwiazd. W pierwszym tomie przeplata się historia Mai odkrywającej swoje pochodzenie z opowieścią o jakże emocjonującym życiu jej prababki Izabeli, rozgrywającą się w latach dwudziestych XIX wieku w Brazylii oraz we Francji. Co ciekawe, ważnym elementem akcji jest budowa statuy Chrystusa Zbawiciela w Rio de Janeiro. Mamy okazję poznać tajemnice procesu powstawania jednej z najbardziej imponujących budowli na świecie. Historia Mai zmusza do refleksji nad strachem, który powstrzymuje nas przed prawdziwym życiem. Ludzie, którzy wciąż żyją wyrzutami sumienia, tak naprawdę nie żyją, jedynie istnieją. Maja rozkwita na naszych oczach, ale czeka ją długa droga, by stać się kobietą odważną. Czytelnik ma zaszczyt obserwowania tego rozwoju, który być może wpłynie również na samego odbiorcę. Maja tak naprawdę wraca do świata żywych, zaczyna oddychać pełną piersią, po wielu latach zwykłej egzystencji. "Siedem sióstr" zachwyciły mnie nie tylko romantyczną historią (a nawet romantycznymi historiami), ale i stylem pisania autorki, która jednym zdaniem potrafi sprawić, że motyle w moim brzuchu ożywają. W pierwszym tomie emocji nie brakowało, była też cenna lekcja oraz niezwykły klimat minionego wieku. Dołączając do tego sam pomysł na fabułę, mamy książkę, o której długo nie zapomnę. Jest to najlepsza powieść, jaką czytałam w tym roku, dlatego czym prędzej biorę się za kolejne tomy, a ponieważ w kolejnych częściach następne siostry będą odkrywać swoje korzenie, czeka nas podróż po całym świecie, ale i daleko w przeszłość. Czy może być coś piękniejszego?\n25-02-2018 o godz 14:49 mala5317 dodał recenzję:\nCzasami zdarza się tak że patrzę na okładkę i już wiem że chcę tą pozycję przeczytać. Tak było właśnie w przypadku tej książki. Okładka mnie wprost zachwyciła i ujęła bajkowa scenerią. Oczywiście poniekąd już z góry założyłam o czym będzie. I musicie mi uwierzyć że książka zawiera bajkowe opisy, ale jak na razie fantastycznych wydarzeń nie było. A co najdziwniejsze autorka wplotła w treść wiele autentycznych postaci które miały swój udział w budowie pomnika Chrystusa w Rio. To było dla mnie bardzo dużym zaskoczeniem. Nie miałam do tej pory styczności z tą autorką i nie za bardzo wiedziałam czego mogę się spodziewać. Podobno dość powszechnym zabiegiem jest stosowanie dwutorowej historii przez nią. I tutaj też tak było. Z jednej strony historię rodziny sześciu sióstr adoptowanych na różnych kontynentach poznajemy z perspektywy najstarszej z nich, czyli Maji. Pochodzi ona z uprzywilejowanego środowiska, ale nie miała łatwego życia. Jako najstarsza z sióstr czuje się obarczona odpowiedzialnością za rodzinę. Jest jedyną z sióstr która nadal mieszka w Atlantis, rodzinnej posiadłości na brzegu Jeziora Genewskiego. Śmierć ojca dogłębnie nią wstrząsa i zmusza do stawienia czoła przeżyciom z przeszłości, przed którymi od lat ucieka. Zgodnie ze wskazówką zostawioną jej przez umierającego opiekuna udaje się ona do Rio de Janeiro by poznać swą przeszłość i biologiczną rodzinę. W poznaniu miasta i odkryciu rodzinnej tajemnicy pomaga Maji brazylijski pisarz poznany podczas tłumaczenia jednej z jego książek. Druga część tej historii rozgrywa się osiemdziesiąt lat wcześniej, kiedy to prababka Maji- Izabela zaręcza się z arystokratą Gustavem, którego nie darzy żadnym uczuciem. Przed za mąż pójściem Izabela odbywa jeszcze z przyjaciółką i jej rodziną podróż do Paryża by poznać inne kultury i różne dziedziny sztuki. Spotyka tam młodego rzeźbiarza który bezpowrotnie zmieni jej życie. Muszę przyznać że ta część mówiąca o teraźniejszości była dopełnieniem historii sprzed osiemdziesięciu lat. Historia Izabeli była dla mnie bardziej poruszająca i jakby pełniejsza. Sama Izabela była bardziej kolorową, pełną pasji i marzeń kobietą przed którą w owym czasie stanęło wiele powinności do spełnienia. Czy podążyć za głosem serca i wybrać miłość do ukochanego czy podążyć jednak za głosem rozumu i sprostać oczekiwaniom rodziców i społeczeństwa w którym żyje? Oczywiście nie odbieram też tajemniczości fabuły związanej z legendą Siedmiu Sióstr wplecioną we współczesnej części. Maja, zgodnie z mitologią grecką, jest piękną pustelniczką, nieśmiałą i zabiedzoną kobietą która wybrała samotne życie w jaskini. Znana jest jako matka lub opiekunka i te cechy jednoznacznie też charakteryzują naszą bohaterkę. Myślę że to dopiero początek tej magicznej historii która z każdą częścią będzie ukazywać nam fragmenty większej całości. Po tej pierwszej osobiście wiele pytań zostało bez odpowiedzi i wiele też wątków zostało rozpoczętych. Świetnie się tą książkę czytało. Nie było przy długich opisów i odbiegania w mniej istotne aspekty. Wszystko tu było na swoim miejscu i jest to niezaprzeczalny talent autorki. Nie jest to pozycja na jeden raz gdyż jest dość obszerna. A po siedmiu takich tomach ta saga rodzinna nabierze na pewno epickich rozmiarów. Zdecydowanie polecam po nią sięgnąć. Na pewno można się przy niej rozluźnić. Nie znajdziecie tu wulgarnych opisów i scen erotycznych. To delikatna opowieść obyczajowa na którą warto poświęcić kilka wieczorów. 1. P O L E C A N E K O B I E T O M : DOLA ANIOŁÓW J.R. Ward 2. P O L E C A N E K O B I E T O M : SKANDALE Penny Jordan 3. P O L E C A N E K O B I E T O M : "Czarownice z Pirenejów" LUZ Gabas\n05-04-2017 o godz 21:43 KobieceRecenzje365 dodał recenzję:\nMówi się... nie oceniaj książce po okładce. Zawsze trzymałam się tej zasady, jednak gdy zobaczyłam okładkę „Siedmiu sióstr” Lucindy Riley, wiedziałam, że to książka, którą koniecznie muszę przeczytać. Wzięłam ją do recenzji, intuicyjnie bez czytania opisu. Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło, ale ta okładka po prostu mnie zaczarowała i byłam pewna, że treść mnie nie zawiedzie. Nie znałam wcześniejszych dzieł autorki, poszłam na prawdziwy żywioł. I wiecie co? Nie żałuję ani jednej minuty, którą spędziłam z tą historią, bo to przepiękna, wciągająca i nastrojowa saga rodzinna. Zapraszam na recenzję. Opis „Każda z nich jest inna. Każda z nich urodziła się w innej części świata i ułożyła sobie życie z dala od pozostałych sióstr. Przybrany ojciec - tajemniczy Pa Salt – nadał im imiona mitycznych Plejad. Kiedy sześć młodych kobiet dowiaduje się o jego śmierci, wszystkie, niczym ptaki do gniazda, sfruwają do rodzinnego domu – bajecznego zameczku nad jeziorem Genewskim – a tam czekają na nie zaszyfrowane wiadomości na temat ich pochodzenia.” „Nigdy nie pozwól, aby twoim losem rządził strach” Takie przesłanie zostawił umierający Pa Salta najstarszej ze swoich sześciu adoptowanych córek. Dołączył do tego list i wykute w rzeźbie na terenie zamku współrzędne geograficzne miejsca, w którym się urodziła. Każda z sześciu sióstr dostanie własne wskazówki, jednak w tej części autorka przedstawiła nam historię Mai, najstarszej z nich. Maja idąc za wskazówkami Pa Salta wyruszy do Rio de Janerio, gdzie przystojny pisarz pokaże jej uroki miasta i pomoże jej odkryć zagmatwaną przeszłość przodków. I tym sposobem poznamy także historię jej prababki Izabeli Aires Cabral. Czy historia prababki pozwoli Mai odnaleźć drogę do własnego szczęścia? „Miłości nie ogranicza odległość ani żaden kontynent, oczyma sięga gwiazd.” „Siedem sióstr” Lucindy Riley to genialnie napisana powieść, która wciąga już od pierwszej strony. Pełna zagadek, tajemnic, które bombardują czytelnika już od samego początku, a w głowie rodzi się ogrom pytań... kim był Pa Salt, dlaczego zmarł w tak tajemniczych okolicznościach, dlaczego samotny mężczyzna adoptował same córki, dlaczego sióstr jest tylko sześć, dlaczego każda z nich otrzymała imię z ulubionej gwiezdnej gromady Pa Salta i dlaczego nie udało odnaleźć się siódmej siostry, czyli Metrope? Pytań jest wiele, ale autorka skrzętnie dawkuje nam informacje i myślę, że taką bombą będzie siódmy tom tej serii, który odkryje wszystkie karty. Już teraz nie mogę się na niego doczekać, ale w oczekiwaniu pomogą mi wcześniejsze książki autorki, gdyż bezapelacyjnie muszę wszystko przeczytać. Jestem wniebowzięta, gdy czytam tak dobrze napisane książki, które hipnotyzują i pochłaniają bez reszty. Czasami podczas czytania żałowałam, że nie mogę przenieść się w głąb książki, by z boku przyglądać się wszystkim wydarzeniom. Autorka w zgrabny sposób połączyła wątki romantyczne, obyczajowe oraz historyczne, wszystko jest dopracowane w najdrobniejszym szczególe. Ja nie mogłam się od niej oderwać i czytałam w każdej wolnej chwili, by jak najszybciej poznać zakończenie. Zakończenie rozbudziło mój apatyt na więcej i niecierpliwie będę wyczekiwała kolejnego tomu. „Siedem sióstr” to przepiękna powieść, trochę jakby magiczna, trochę jakby bajkowa, ale tak naprawdę bardzo realistyczna. Jestem przekonana, że kiedyś do niej jeszcze powrócę. Gorąco polecam! Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Albatros.\n27-03-2017 o godz 22:31 millawia dodał recenzję:\nPowieść „Siedem sióstr” autorstwa Lucindy Riley jest cudowną, wielowątkową historią otwierającą cykl siedmiu książek mających stanowić barwną sagę rodzinną. Choć nie ma w tym utworze magicznych wątków, podczas lektury nie sposób pozbyć się wrażenia, że magia i baśniowość są integralnymi elementami wykreowanej przez pisarkę opowieści. Utwór zaczyna się rzeczywiście niczym prawdziwa baśń. Umiera tajemniczy milioner, przybrany ojciec szóstki kobiet pochodzących z najróżniejszych zakątków świata, obdarzonych imionami Plejad. Jako pierwsza o śmierci ukochanego taty dowiaduje się najstarsza z przysposobionej szóstki – przebywająca na wakacjach w Londynie Maja. Bohaterka czym prędzej powraca do Atlantis - zameczku położonego na odosobnionym półwyspie Jeziora Genewskiego, gdzie jako jedyna z sióstr mieszkała na stałe z ojcem. Na miejscu czeka ją trudne zadanie poinformowania przybranego rodzeństwa o śmierci Pa Salta. Od razu da się wyczuć, że śmierć milionera otacza tajemnica. Mężczyzna niedługo przed zawałem odesłał swą najstarszą latorośl z wyspy i pozostawił instrukcje, by jego ciało pochować w odmętach oceanu bez żadnej asysty ze strony przybranych córek. Prawnik Pa Salta ma dla każdej z dziewcząt listy, które mogą zmienić ich życie. W ogrodzie pojawia się strefa armilarna, na obręczach której wyryto imiona siódemki dziewcząt. Każda z sześciu obręczy zawiera indywidualne rady dla sióstr oraz współrzędne miejsc mających związek z początkiem ich życia. Siódma obręcz z wyrytym imieniem ostatniej z Plejad (Merope) stanowi zagadkę zarówno dla córek Pa Salta, jak i dla czytelnika. Liczba planowych tomów cyklu „Siedem sióstr” dobitnie wskazuje, że w ostatniej części możemy spodziewać się wyjaśnienia zagadki nieistniejącej/zaginionej/ nie odnalezionej przez Pa Salta siostry. Powróćmy jednak do Mai, bo to w końcu jej poświęciła Lucinda Riley pierwszy tom serii. Kobieta kierowana wskazówkami pozostawionymi przez ojca trafia do Rio de Janeiro, gdzie odkrywa fascynującą, słodko-gorzką historię swej prababki żyjącej w czasach, kiedy powstawała monumentalna figura Chrystusa Odkupiciela. Teraźniejszość Mai przeplata się z historią życia Izabeli Bonifacio. „Siedem sióstr” to tajemnicza, nastrojowa powieść, w której wątki romantyczne i obyczajowe elegancko łączą się z wątkami historycznymi. Intrygująca fabuła przesycona tajemnicami wciąga i zachęca do sięgnięcia po kolejny tom opowieści o córkach Pa Salta. Z niecierpliwością będę oczekiwała premiery kolejnych części cyklu, a w międzyczasie sięgnę zapewne po inne tytuły autorstwa Lucindy Riley. Jeżeli poszukujecie ciekawych i niebanalnych sag rodzinnych, „Siedem sióstr” jest dla Was idealną propozycją.\n26-03-2017 o godz 23:15 Niebieska zakładka dodał recenzję:\n„Nigdy nie pozwól, aby twoim losem rządził strach” – takie przesłanie zostawił umierający ojciec jednej ze swoich sześciu adoptowanych córek. Dołączył do tego – wykute w rzeźbie na terenie zamku nad Jeziorem Genewskim – współrzędne geograficzne miejsca, gdzie się urodziła. Wraz z listem, że powinna wyruszyć szukać swojego miejsca na ziemi i szczęścia. Brzmi trochę jak baśń? Też odniosłam takie wrażenie, dlatego nie spodziewałam się po tej książce zbyt wiele dobrego… Od razu wyjaśniam, że bardzo się myliłam i najnowsza powieść Lucindy Riley, inspirowana grecką mitologią o konstelacji Siedmiu Sióstr jest wspaniała, a do tego wcale nie aż tak abstrakcyjna, jak mi się wydawało. Chociaż nawiązania do mitologii są tu widoczne i kilka kwestii pozostaje niewyjaśnionych (dlaczego samotny mężczyzna adoptował aż sześć córek z różnych stron świata; czym się zajmował, że zdobył ogromną fortunę), to cała reszta powieści jest dość realistyczna. Maja, najstarsza z córek, do której skierowane było początkowe przesłanie, wyrusza w podróż do Brazylii. W tętniącym życiem Rio de Janeiro odkrywa historię swojej rodziny, której najbardziej barwną postacią była prababka imieniem Bel. Maja zgłębia jej losy, a my przenosimy się w czasie do lat 20. XX wieku, m.in. do pracowni Paula Landowskiego w Paryżu, gdzie powstawał monumentalny pomnik Chrystusa Odkupiciela z rozpostartymi ramionami – dziś symbol Rio de Janeiro i jeden z siedmiu nowych cudów świata. Powieść dzieje się więc na dwóch płaszczyznach czasowych. Główna bohaterka, Maja, wraz z brazylijskim pisarzem Floriano próbuje rozwikłać rodzinną zagadkę, przy okazji otwierając się na świat. A jej prababka w 1928 roku, tuż przed swoim ślubem, płynie promem do Europy z Hectorem da Silvą, pomysłodawcą pomnika Chrystusa, by uczestniczyć w powstaniu wiekopomnego dzieła i znaleźć miłość swojego życia. Dawno nie czytałam tak wciągającej epickiej powieści. Wielopoziomowej i wielowątkowej. Rozgrywającej się pomiędzy kontynentami, na różnych płaszczyznach czasowych, nawiązującej do realnych postaci żyjących w ubiegłym wieku, do elementów mitologii i do mało znanych faktów historycznych, m.in. takiego, że dłonie pomnika Chrystusa powstały na bazie odlewu dłoni kobiecych. „Siedem sióstr” to dopiero pierwsza z siedmiu części sagi, jaką planuje napisać Lucinda Riley. A właściwie opowiedzieć, bo autorka w wywiadzie kończącym książkę przyznaje, że pierwsze wersje swoich powieści zawsze nagrywa na dyktafon, przechadzając się po ogrodzie. Ja żałuję tylko jednego – że nie mam obecnie wszystkich części na swojej półce. Wyczekiwanie na kolejną odsłonę tak fascynującej sagi to prawdziwa katorga… :-)\n01-06-2020 o godz 20:52 MariolaSD dodał recenzję:\nW pierwszym tomie serii poznajemy sześć młodych kobiet (tak odmiennych wyglądem i cechami osobowościowymi, jak to tylko jest możliwe) o imionach zaczerpniętych z mitów greckich o Plejadach, czyli gwiazdach tworzących konstelację Siedem Sióstr. Wszystkie one, jedna po drugiej, zostały adoptowane w dzieciństwie przez tajemniczego miliardera, zamieszkującego wręcz bajeczną posiadłość Atlantis na prywatnym półwyspie Jeziora Genewskiego. Przez cały okres dorastania niczego im nie brakowało, opływały w luksusy, ale co równie cenne - cieszyły się miłością adopcyjnego ojca i dużą swobodą w dokonywaniu wyborów własnej drogi życiowej. Z czasem każda (z wyjątkiem najstarszej) ułożyła sobie życie po swojemu i wyfrunęła z domu, przez co rzadko miały okazję spędzać czas we wspólnym gronie. Niestety pewnego dnia, jak grom z jasnego nieba nadchodzi wieść o śmierci ojca. Siostry spotykają się, by wysłuchać jego ostatniej woli (pogrzeb odbył się wcześniej, a miejsce pochówku pozostaje nieznane). Oprócz ustaleń majątkowych, kobiety otrzymują od prawnika zagadkowe listy, zachęcające je do poznania swojego prawdziwego pochodzenia. Jako pierwsza, prawdy o swoich biologicznych korzeniach szuka najstarsza z nich - Maja. Ku swemu zdumieniu ścieżki prowadzą aż do Brazylii. Czego dowie się o sobie samej i swojej rodzinie wycofana i samotna z wyboru Maja? Przekonajcie się sami - wyruszcie z nią w niesamowicie emocjonalną podróż do Rio de Janeiro. Ja jestem pod ogromnym urokiem tej powieści i przyznaję, że nie mogłam się od niej oderwać. Cała opowieść jest fascynująca, magicznie nastrojowa i napisana pięknym językiem - dostarcza wielu wzruszeń. Historia miłości sprzed wieku ma w sobie mnóstwo romantyzmu, nostalgii i smutku, daje też do myślenia, jak wiele z własnego szczęścia trzeba czasem poświęcić dla dobra nam najbliższych. Autorka niezwykle umiejętnie wplotła fikcję literacką w autentyczne wydarzenia z lat dwudziestych ubiegłego wieku. Mamy tu nawet wątek wybitnego polskiego rzeźbiarza Paula Landowskiego, który stworzył projekt dzisiejszego symbolu Miasta Świateł, czyli górującego nad Rio de Janeiro Pomnika Chrystusa Odkupiciela. Takich ciekawostek historycznych i nawiązań do znanych postaci z epoki jest w książce więcej - oczyma wyobraźni możemy np. zwiedzać paryską dzielnicę artystów i spotykać jej wybitnych przedstawicieli. Bardzo ciekawy jest również wątek psychologiczny, kiedy krok po kroku śledzimy zmiany zachodzące w Mai (otwiera się na innych, na uczucia, których odczuwania tak długo sobie odmawiała, dojrzewa do poważnych decyzji) pod wpływem relacji z wyjątkowym mężczyzną. Gorąco polecam tę powieść,